<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<feed xmlns="http://www.w3.org/2005/Atom">
        <id>urn:www-veriablogs-gr:feeds:atom</id>
	<title>Veria Blogs &#187; Giomel 64</title>
	<subtitle>Veria Blogs &#187; Giomel 64</subtitle>      
        <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/" />
        <link rel="self" type="text/xml" href="http://www.veriablogs.gr/?media=atom"/>
        <updated>c</updated>
	<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/09/06/%ce%92%ce%b1%cf%83%ce%b9%ce%ba%ce%ae_%ce%b3%cf%81%ce%b1%ce%bc%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82_%ce%b3%ce%bb%cf%89%cf%83%cf%83%ce%ac%cf%82</id>
		<author><name>Κανένας</name></author>
		<title>Giomel 64: Βασική γραμματική της ελληνικής γλωσσάς</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/09/06/%ce%92%ce%b1%cf%83%ce%b9%ce%ba%ce%ae_%ce%b3%cf%81%ce%b1%ce%bc%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82_%ce%b3%ce%bb%cf%89%cf%83%cf%83%ce%ac%cf%82"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	&nbsp;  <img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-3817452621640779731?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/09/06/%ce%a3%ce%a5%ce%9d%ce%a4%ce%91%ce%9a%ce%a4%ce%99%ce%9a%ce%9f_%ce%a4%ce%97%ce%a3_%ce%9d%ce%95%ce%9f%ce%95%ce%9b%ce%9b%ce%97%ce%9d%ce%99%ce%9a%ce%97%ce%a3_%ce%93%ce%9b%ce%a9%ce%a3%ce%a3%ce%91%ce%a3_%ce%a3%ce%95_60_%ce%9c%ce%91%ce%98%ce%97%ce%9c%ce%91%ce%a4%ce%91</id>
		<author><name>Κανένας</name></author>
		<title>Giomel 64: ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΟ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ ΣΕ 60 ΜΑΘΗΜΑΤΑ</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/09/06/%ce%a3%ce%a5%ce%9d%ce%a4%ce%91%ce%9a%ce%a4%ce%99%ce%9a%ce%9f_%ce%a4%ce%97%ce%a3_%ce%9d%ce%95%ce%9f%ce%95%ce%9b%ce%9b%ce%97%ce%9d%ce%99%ce%9a%ce%97%ce%a3_%ce%93%ce%9b%ce%a9%ce%a3%ce%a3%ce%91%ce%a3_%ce%a3%ce%95_60_%ce%9c%ce%91%ce%98%ce%97%ce%9c%ce%91%ce%a4%ce%91"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	&nbsp;  <img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-6294463617528427344?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/09/03/%ce%a0%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%b1%ce%bc%ce%b1%cf%84%cf%8c%ce%b6%cf%89%ce%bf_%ce%95%ce%bb%ce%bb%ce%ac%cf%82</id>
		<author><name>Κανένας</name></author>
		<title>Giomel 64: Πειραματόζωο Ελλάς</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/09/03/%ce%a0%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%b1%ce%bc%ce%b1%cf%84%cf%8c%ce%b6%cf%89%ce%bf_%ce%95%ce%bb%ce%bb%ce%ac%cf%82"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Eλληνική εξουσία και η Διεθνης των Συμβούλων: η περίπτωση Scioppa&nbsp; O TOMMASO PADOA-SCIOPPA και ο τέταρτος δρόμος προς την … παγκοσμιοποίηση: ελληνική εξουσία και η Διεθνής των συμβούλων (*)<br /><br /><br />Toυ Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου<br /><br />Μέλος  της διευθύνουσας επιτροπής της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, μέλος της  επίλεκτης Ομάδας των Τριάντα που δημιούργησε το ίδρυμα Ροκφέλλερ,  βετεράνος του ΔΝΤ, δημιουργός της “Ευρώπης των τραπεζών“, που ίδρυσε η  Συνθήκη του Μάαστριχτ, ο Ιταλός Tommaso_Padoa-Schioppa, που διορίστηκε   στη θέση “οικονομικού συμβούλου” του ΓΑΠ μόνο “κεντροαριστερός χαφ”,  όπως τον παρουσίασε μερίδα του ελληνικού τύπου, δεν μπορεί να θεωρηθεί,  ενώ  είναι τελείως αμφίβολο αν, ένας άνθρωπος με αυτές τις διασυνδέσεις  και τον διεθνή ρόλο, έρχεται ως απλός σύμβουλος στο Μέγαρο Μαξίμου.<br /><br />Ο  κ. Σκιόπα είναι ένα πολύ κεντρικό πρόσωπο της πιο “σκληρής”,  “αντιδραστικής” θα λέγαμε κάποτυε πτέρυγας του παγκόσμιου οικονομικού  κατεστημένου, της “Αυτοκρατορίας της Παγκοσμιοποίησης”, μιας  παγκόσμιας  “Aριστοκρατίας του Χρήματος”, αυτής ακριβώς που  επετέθη στη χώρα μας  από το περασμένο φθινόπωρο, σε μια προσπάθεια να μεταβάλλει την Ελλάδα  σε πεδίο δοκιμής για την καταστροφή του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους,  δηλαδή του πολιτισμού μας, και του κράτους-έθνους, δηλαδή της  δημοκρατίας. Διερωτάται κανείς για τους λόγους που επέβαλαν στον και  Πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς τον διορισμό ενός τέτοιου προσώπου… <br /><br />Η  τοποθέτηση του Ιταλού συμβούλου είναι η τελευταία σε μια “απόβαση”  ξένων συμβούλων στην Ελλάδα, που αφορά σχεδόν όλους τους τομείς  κυβερνητικής και κρατικής δράσης και δεν έχει προηγούμενο στην ΕΕ, αλλά  και στη νεώτερη ελληνική ιστορία, με εξαίρεση πολύ “ειδικές” και  “σκοτεινές” περιόδους της.  <br /><br />Ορισμένοι μάλιστα σχολιαστές ακόμα  και του κατεστημένου και μάλλον φιλοκυβερνητικού τύπου έθεσαν ήδη  ζητήματα λειτουργίας πολιτεύματος, κρατικής ασφάλειας, εθνικής  ανεξαρτησίας. Το κλασικό ερώτημα “Ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο;”  επανέφερε από τις στήλες της Ελευθεροτυπίας ο Κώστας Τσουπαρόπουλος. Σε  ποιόν ανήκει η Ελλάδα, ρώτησε από το Βήμα ο Δημήτρης Ψυχογιός. Για τη  “Διεθνή των Συμβούλων” έκανε λόγο σκωπτικά ο Ιορδανίδης της Καθημερινής.  Ακόμα και κυβερνητικά στελέχη διερωτώνται π.χ. από πού πηγάζει η  εμπιστοσύνη που φαίνεται να έχει ο Πρωθυπουργός σε αυτή τη στρατιά  παράξενων “ειδικών”. <br /><br />Η εμφάνιση αυτών των δεκάδων συμβούλων έχει  ακόμα μεγαλύτερη σημασία γιατί κανείς δεν φαίνεται, ούτε στο κόμμα,  ούτε στο κράτος να επιτελεί ουσιαστικά καθήκοντα σχεδιασμού. Οι  υποτιθέμενοι σύμβουλοι δεν βοηθάνε επομένως ένα οποιοδήποτε ελληνικό,  εθνικό σχέδιο να πραγματοποιηθεί – σχεδιάζουν και αποφασίζουν οι ίδιοι.  Μακάρι να λαθεύουμε, αλλά με δεδομένο το ποιοί είναι αυτοί οι σύμβουλοι,  τις απόψεις και τις εθνικότητές τους, μοιάζει η Ελλάδα να έχει επιλεγεί  ως είδος “αποικίας” της (αγγλωσαξωνικής και αμερικανοεβραϊκής κυρίως)  “Παγκοσμιοποίησης”, χώρος ενός σημαντικού πειράματος για την εξέλιξη των  ανθρώπινων πολιτικών δομών.<br /><br /><br />Σκιόπα – ο άνθρωπος που καταστρέφει τις κυβερνήσεις που συμμετέχει…<br /><br />Για  να ξαναγυρίσουμε στον κ. Σκιόπα, η μόνη σχέση  του με την  “κεντροαριστερά”, αν οι όροι έχουν πια κάποια σημασία σε αυτές τις  εποχές της μεγάλης παρακμής, κατάπτωσης και εκφυλισμού, είναι ότι  υπηρέτησε ως Υπουργός Οικονομικών του Ρομάνο Πρόντι. Αυτός είναι κάποιο  είδος “κεντροαριστερού”, φοβούμεθα όμως ότι τον χαρακτηρίζει πολύ  περισσότερο είναι η προϋπηρεσία του στην διαβόητη  Goldman Sachs. (Να  θυμίσουμε στο σημείο αυτό ότι η τράπεζα αυτή, πρωτεργάτης των  μεγαλύτερων καταστροφών της παγκόσμιας οικονομικής ιστορίας,  κατάφερε  το περασμένο φθινόπωρο το ακατόρθωτο: να είναι, με το αζημίωτο, ο  κεντρικός σύμβουλος της Ελλάδας για θέματα χρέους και ιδιωτικοποιήσεων, ο  κύριος συνομιλητής του Πρωθυπουργού και της κυβέρνησης, και,  ταυτόχρονα, ο αρχιτέκτων της κερδοσκοπικής επίθεσης στην αγορά CDS  εναντίον της Ελλάδας! Η ελληνική κυβέρνηση πληροφορήθηκε με έξη μήνες  καθυστέρηση τον ρόλο της, ακόμα και τότε όμως τοποθέτησε τον άνθρωπό  της, τον κ. Χριστοδούλου, αν και τελούντα υπό έρευνα από τις αρχές των  ΗΠΑ, ως επικεφαλής του Οργανισμού Διαχείρισης του Δημοσίου Χρέους) <br /><br />Ως  Υπουργός του Πρόντι, ο Σκιόπα έκανε ότι μπορούσε για να εξυπηρετήσει τα  συμφέροντα των τραπεζών, εφαρμόζοντας ένα πρόγραμμα λιτότητας και  δημοσιονομικής εξυγίανσης που κατέστρεψε την ιταλική κεντροαριστερά και  κατέστησε τον Μπερλουσκόνι αναμφισβήτητο κυρίαρχο της ιταλικής πολιτικής  σκηνής. Πρόλαβε πάντως, προτού … συντρίψει την κυβέρνηση στην οποία  συμμετείχε, να αυξήσει το όριο συνταξιοδότησης, να παγώσει τους μισθούς,  να μετατρέψει δεκάδες χιλιάδες μόνιμες θέσεις εργασίας σε προσωρινές  συμβάσεις, να μειώσει τη χρηματοδότηση των ασφαλιστικών ταμείων και τις  κοινωνικές δαπάνες και να θεσμοθετήσει πάνω από 60 νέους φόρους.  Προσπάθησε, χωρίς να το καταφέρει, να καταργήσει τις συλλογικές  συμβάσεις και να πουλήσει την Αλιτάλια.  <br /><br />Οι λονδρέζικοι  Φαϊνάνσιαλ Τάιμς τον χαρακτήρισαν ως τον χειρότερο Υπουργό Οικονομικών  της Ευρώπης! ‘Οσο για την ιταλική Τζορνάλε μας προειδοποίησε κι αυτή με  σαφήνεια: “Δεν θα πάρει πολύ στους ‘Eλληνες για να ανακαλύψουν ότι ο  Σκιόπα δεν είναι o Προμηθέας που χαρίζει τη φωτιά της ανάκαμψης, αλλά η  ‘Ατροπος, η Μοίρα που κόβει το νήμα της οικονομικής επιβίωσης. Αν δεν  τον ξαναβάλουν στο πρώτο καράβι να τον στείλουν πίσω…μπορεί να φτάσει η  στιγμή που θα γίνει ο τάφος των ελληνικών πορτοφολιών”. Με τον Σκιόπα να  ενισχύει τις … ντόπιες προσπάθειες, σε λίγο δεν θα φτάνουν τα παγκάκια  και τα πευκάκια της Ελλάδας για τους συνταξιούχους και τους ανέργους  της…<br /><br /><br />…Και τοποτηρητής της Διεθνούς των Τραπεζών<br /><br />Ο κ.  Σκιόπα όμως δεν είναι ένας κοινός νεοφιλελεύθερος διαχειριστής.  Συμμετέχει στο επιτελείο των πιο αντιδραστικών παγκόσμιων θεσμών, που  επιδιώκουν και ουδόλως το κρύβουν την οικοδόμηση μιας νέας παγκόσμιας  τάξης, με την κατάργηση του έθνους-κράτους, που συνιστά το μόνο υπαρκτό  πλαίσιο άσκησης δημοκρατίας,  και την απόδοση της αρμοδιότητας  οικονομικής πολιτικής σε υπερεθνικούς οργανισμούς που εκπροσωπούν την  ολιγαρχία του χρήματος, σε τράπεζες και σε επιχειρήσεις. Για τους  Ρότσιλντ, Ροκφέλερ κλπ., η δημοκρατία, όση υπήρξε τέλος πάντων μετά τη  Γαλλική Επανάσταση, ήταν τελικά μια … δυσάρεστη παρένθεση, που καιρός  είναι να κλείσει. <br /><br />Ο κ. Σκιόπα υπήρξε εκ των πρωτεργατών της  ευρωπαϊκής νομισματικής ενοποίησης τύπου Μάαστριχτ, στο κέντρο της  οποίας βρίσκεται η εγγύηση των αποδόσεων του χρηματιστικού κεφαλαίου και  η απαγόρευση κεϋνσιανών διορθώσεων και πολιτικών, που θα μπορούσαν να  ενοχλήσουν τους εκπροσώπους της πιο τερατώδους και ολοκληρωτικής  ολιγαρχίας του Χρήματος, που εμφανίστηκε σε όλη την Ιστορία του  ανθρώπινου γένους. Το Μάαστριχτ, όπως έχουμε τώρα την ευκαιρία να  διαπιστώσουμε, συνιστά την πιο ακραία, εξτρεμιστικά μονεταριστική και  νεοφιλελεύθερη οικονομική δομή που δημιουργήθηκε ποτέ στην ιστορία. Αυτή  η δομή, μαζί με τη θεσμοποίηση της απόλυτης ελευθερίας των ροών  κεφαλαίου και εμπορευμάτων, επιβάλει την κατεδάφιση του ευρωπαϊκού  κοινωνικού κράτους, δηλαδή του πολιτισμού.  <br /><br />Εκτός από  πρωτεργάτης του Μάαστριχτ και βετεράνος του ΔΝΤ, ο “Ιταλός φίλος” του  Γιώργου Παπανδρέου, διαθέτει και πολλές άλλες ενδιαφέρουσες ιδιότητες.  Είναι μέλος της οργανωτικής επιτροπής της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, που  αποσκοπεί στην εδραίωση της αμερικανικής ηγεμονίας παγκοσμίως, δια της  υποταγής της Ευρώπης στις ΗΠΑ και δια της διεθνούς επικράτησης των  νεοφιλελεύθερων δογμάτων.<br />Είναι επίσης ένας από τους Τριάντα.<br /><br /><br />Η Ομάδα των Τριάντα: Διευθυντήριο της παγκοσμιοποίσης<br /><br />Εκτός  από την Μπίλντεμπεργκ, ο Σκιόπα συμμετέχει στην “Oμάδα των Τριάντα”,  που έχει ιδρύσει, με παραπλήσιους της Μπίλντεμπεργκ σκοπούς, με  περισσότερο όμως οικονομικό-νομισματικό και λιγότερο πολιτικό  περιεχόμενο, το ίδρυμα Ροκφέλλερ, συντονίζοντας τους εκπροσώπους τριάντα  από τις μεγαλύτερες τράπεζες του πλανήτη, ή άτομα στενά συνδεδεμένα  μαζί τους. Τις απόψεις και τα σχέδια αυτής της ομάδας, που, δυστυχώς για  μας, ήρθε να  εφαρμόσει στο πειραματόζωο Ελλάς, ιδίως με την πρωτοφανή  ανάμειξη του ΔΝΤ στα ζητήματα της ευρωζώνης, διατύπωσε ο Ντέιβιντ  Ροκφέλερ: “Ολοι χρειάζονται το ΔΝΤ γιατί, δίχως αυτό, η παγκόσμια  οικονομία, δεν θα μπορούσε να γίνει ένα εξιδανικευμένο όραμα απόλυτα  ρευστών, άψογα ενημερωμένων και πλήρως αρρύθμιστων αγορών κεφαλαίου”  (Wall Street Journal, 1.5.1998)<br /><br />Στην πραγματικότητα, πρόκειται  για το τμήμα του διεθνούς κατεστημένου που επιδιώκει το πέρασμα της  εξουσίας από τις εκλεγμένες κυβερνήσεις των εθνών κρατών στα θεσμικά ή  λιγότερο θεσμοποιημένα κέντρα του χρηματιστικού κεφαλαίου και της  αυτοκρατορικής ισχύος, στυλοβάτες ενός υπό εκκόλαψη παγκόσμιου  ολοκληρωτισμού. <br /><br />Δείξε μου τους φίλους σου να σου πω ποιος είσαι,  λέει ο λαός. Μια ματιά στην “παρέα” του Σκιόπα στην Ομάδα των Τριάντα  είναι απολύτως αποκαλυπτική για το είδος των δυνάμεων που εκπροσωπεί ο  σύμβουλος του κ. Παπανδρέου. Επικεφαλής είναι ο Πωλ Βόλκερ, ο άνθρωπος  που γκρέμισε την ιδέα της ρύθμισης στην οικονομία των ΗΠΑ,  καταστρέφοντας το αμερικανικό κεϋνσιανό ισοδύναμο της ευρωπαϊκής  σοσιαλδημοκρατίας. Ο Βόλκερ υπήρξε ο κύριος αρχιτέκτονας της οικονομικής  πολιτικής του (περίπου ακροδεξιού) προέδρου των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρήγκαν,  μαζί με τον Μάρτιν Φελντστάιν, επίσης μέλος των Τριάντα. Οι περισσότεροι  από δαύτους είναι πρώην ή νυν διευθυντικά στελέχη του Διεθνούς  Νομισματικού Ταμείου, της οργάνωσης που έχει καταστρέψει τις  περισσότερες οικονομίες παγκοσμίως (στη Ρωσία αίφνης, οι συνέπειες της  δράσης και των συνταγών του ΔΝΤ ήταν, κρινόμενες από την πτώση της  παραγωγής, των επενδύσεων, του προσδόκιμου ζωής κλπ. ανάλογες ή  χειρότερες από τα αποτελέσματα της εισβολής του Χίτλερ στη Σοβιετική  ¨Ενωση το 1941!)<br /><br />Στην ομάδα των τριάντα συμμετέχουν επίσης μια  σειρά από “μπουμπούκια” του νεοφιλελευθερισμού, όπως ο πρωτεργάτης της  πολωνικής θεραπείας-σοκ Μπαλσερόβιτς ή οι “ξεθεμελιωτές” των κοινωνιών  του Μεξικού και της Βραζιλίας Ζεντίγιο και Νέτο. Συμμετέχουν επίσης οι  εκπρόσωποι των μεγαλύτερων παγκοσμίως αμερικανικών και αμερικανοεβραϊκών  τραπεζών, όπως π.χ. ο Τζέικομπ Φρένκελ, αντιπρόεδρος της διαβόητης για  τον ρόλο της το 2008, ΑΙG, o ‘Αντριου Κρόκετ, πρόεδρος της JP Morgan  Chase της οικογένειας Ροκφέλερ, ο Sir David Walker, ανώτερος σύμβουλος  της Morgan Stanley, ο Gerg Hausler, πρώην στέλεχος της Λαζάρ, ο Μάριο  Ντράγκι, κυβερνήτης της Τράπεζας της Ιταλίας και βετεράνος της Goldman  Sachs. Kαι επειδή “η Γκόλντμαν είναι παντού”, δεν είναι μόνο με τους  διάφορους ανθρώπους της στην Επιτροπή των Τριάντα, είναι και με τον ίδιο  τον διευθύνοντα σύμβουλό της Gerald Corrigan που συμμετέχει. ¨Όπως  επίσης συμμετέχει ο βετεράνος του ΔΝΤ και νυν επικεφαλής της Κεντρικής  Τράπεζας του Ισραήλ Στάνλει Φίσερ και ο πρώην  Υπουργός Οικονομικών της  Αργεντινής Ντομίνγκο Καβάλιο, γνωστός για τη συμβολή του στην καταστροφή  της πατρίδας του! <br /><br />Πολύ παράξενες λοιπόν οι παρέες του  κεντροαριστερού μας χαφ. Μας έλεγαν πριν από τις εκλογές για μια  επιτροπή προοδευτικών οικονομολόγων, Στίγκλιτζ, Γκαλμπρέιθ, Σεν και  βρεθήκαμε τελικά με ότι πιο αντιδραστικό υπάρχει παγκοσμίως! Στη νεώτερη  ελληνική ιστορία, μετά τη δημιουργία ανεξάρτητου κράτους, αλλά και στα  ευρωπαϊκά χρονικά, δεν νομίζουμε ότι υπήρξε ποτέ τόσο κραυγαλέα αντίθεση  κυβερνητικής ρητορείας και πράξης, όσο στη σημερινή σοσιαλιστική  Ελλάδα. <br /><br /><br />Μερικά έθνη πιο … ίσα από τα άλλα<br /><br />Οι θεσμοί  στους  οποίους συμμετέχει ο Σκιόπα, παρά την ιταλική του καταγωγή, είναι  κυρίως αμερικανικοί και αμερικανοεβραϊκοί, οι πιο εξτρέμ θεσμοί και  οργανώσεις της παγκοσμιοποίησης. Σπανίως και μόνο επικουρικά συμμετέχουν  σε αυτούς εκπρόσωποι άλλων εθνοτήτων. Μιλάνε για πολυεθνικότητα, αλλά  είναι μια άκρως αγγλοσαξωνική και εβραϊκή πολυεθνικότητα. <br /><br />Πρέπει  να υπογραμμίσουμε, στο σημείο αυτό, ότι δεν εντυπωσιάζει μόνο ο αριθμός  των συμβούλων του ‘Eλληνα πρωθυπουργού και οι ιδέες τους, ακριβώς στον  αντίποδα αυτών που υποστηρίζει δημόσια ο κ. Παπανδρέου. Εντυπωσιάζει και  ο ακραία επιλεκτικός χαρακτήρας της εθνικής τους προέλευσης, όπως και  του συνόλου των διεθνών επαφών του ‘Eλληνα Πρωθυπουργού. Πρέπει να  ψάξουμε με το φανάρι για να βρούμε σε αυτές, αν βρούμε, κανένα Γάλλο,  Γερμανό ή Ρώσο. Αντίθετα έχει πλημμυρίσει ο κόσμος από Αγγλοσάξωνες και  Εβραίους. Ακόμα και η Επιτροπή του για τη μεταρρύθμιση της κυβέρνησης  και του Γραφείου του αποτελείται από έναν Αμερικανό, έναν (εβραϊκής  καταγωγής) Σουηδό, ένα Βρετανό και έναν Αυστραλό. ‘Oχι μόνο είναι ξένοι,  αλλά δεν είναι τουλάχιστο Γερμανοί ή Γάλλοι, οι δύο εθνότητες που  επηρέασαν αποφασιστικά τη συγκρότηση του νεώτερου ελληνικού κράτους. Τι  είδους έργο είναι δυνατόν να προσφέρουν αυτοί οι άνθρωποι στον  Πρωθυπουργό της Ελλάδας ή στην ελληνική δημόσια διοίκηση; Υπάρχουν άλλες  χώρες που χρησιμοποίησαν τόσους ξένους ειδικούς; Η κατάσταση αρχίζει  και θυμίζει τους Αμερικανούς στην Ελλάδα του εμφυλίου, ή τη Ρωσία μετά  την πτώση του κομμουνισμού, όταν είχε αποβιβαστεί μια ταξιαρχία ξένων  (που κατέστρεψαν τελικά τη χώρα).<br /><br />Διερωτάται κανείς γιατί ο κ.  Παπανδρέου έχει ελάχιστες έως μηδενικές επαφές με Γάλλους, Γερμανούς,  Ρώσους, Κινέζους, ‘Αραβες, μη φιλοαμερικανούς τριτοκοσμικούς, γιατί ο  διεθνής του ορίζοντας μοιάζει τόσο απελπιστικά αμερικανικός και  παγκοσμιοποιημένος. Ο κόσμος είναι πολύ πιο περίπλοκος, η Ελλάδα έχει  άλλες ανάγκες και κινδυνεύει όπως πορεύεται να πάθει στο τέλος ασφυξία  και να πεθάνει.<br /><br />(*) To άρθρο αυτό είχε γραφτεί όταν η εφημερίδα  Ελεύθερος (25.8.2010) δημοσίευσε άρθρο Ιταλού γερουσιαστή καταπέλτη για  τις παρελθούσες δραστηριότητες του κ. Σκιόπα και της συζύγου του,  δημιουργού, κατά το άρθρο, και πρύτανη του Σιωνιστικού Πανεπιστημίου της  Ιταλίας. <br /><br />Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Επίκαιρα, στις 26.8.2010<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-5950912059715994803?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/08/29/%ce%a4%ce%9f_%ce%9a%ce%a1%ce%a5%ce%9c%ce%9c%ce%95%ce%9d%ce%9f_%ce%9c%ce%97%ce%9d%ce%a5%ce%9c%ce%91_%ce%a4%ce%9f%ce%a5_STRATFOR</id>
		<author><name>Κανένας</name></author>
		<title>Giomel 64: ΤΟ ΚΡΥΜΜΕΝΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΟΥ STRATFOR</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/08/29/%ce%a4%ce%9f_%ce%9a%ce%a1%ce%a5%ce%9c%ce%9c%ce%95%ce%9d%ce%9f_%ce%9c%ce%97%ce%9d%ce%a5%ce%9c%ce%91_%ce%a4%ce%9f%ce%a5_STRATFOR"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Ελλάδα, Τουρκία και Δύση<br /><br /><br />Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου<br /><br />H  τελευταία έκθεση του STATFOR για την Ελλάδα υποστηρίζει ότι η χώρα μας  έχει χάσει κάθε γεωπολιτική σημασία. Η Αθήνα καλείται να μάθει να ζει  εντός των γεωπολιτικών της δυνατοτήτων, δηλαδή ως αποικία.<br /><br />Η  έκθεση μοιάζει να επιβεβαιώνει ότι η Ελλάδα έχει “στοχοποιηθεί” όχι μόνο  γεωοικονομικά, αλλά και γεωπολιτικά, κάτι άλλωστε αναμενόμενο,  δεδομένης της εμπλοκής κεντρικών “αυτοκρατορικών”  στρατηγικών και  ζωτικών ελληνικών εθνικών συμφερόντων στη Μεσόγειο και τα Βαλκάνια.  Καθώς άλλωστε ξεδιπλώνεται η γεωοοικονομική επίθεση της παγκοσμιοποίησης  κατά του ευρωπαϊκού κοινωνικού κράτους και της ευρωπαϊκής δημοκρατίας,  είναι πολύ λογικό να περιμένουμε και επίθεση κατά του ίδιου του θεσμού  του έθνους κράτους, που μπορεί μεν να είναι ανεπαρκής, δεν παύει όμως να  είναι η τελείως απαραίτητη βάση αντίστασης στην παγκοσμιοποιητική  αποσάθρωση και το μόνο υπαρκτό επίπεδο κάποιου δημοκρατικού ελέγχου της  εξουσίας και κάποιας κοινωνικής προστασίας. Λόγω των δομικών προβλημάτων  της, η Ελλάδα μπορεί να γίνει στόχος τέτοιας επίθεσης, ουσιαστικής  δηλαδή προσπάθειας κατάργησης του έθνους κράτους, με την διατήρηση μόνο  των τυπικών χαρακτηριστικών του.<br /><br />Ως αναλυτικό κείμενο, η έκθεση  του STRATFOR είναι χαμηλού επιπέδου, ενδεικτική ίσως και της προϊούσας  παρακμής του διανοητικού επιπέδου των αμερικανικών <br />υπηρεσιών και των κύκλων που συνδέονται με αυτές. Είναι γελοίο να <br />υποστηρίζεται π.χ. ότι η γεωγραφική διαμόρφωση της Ελλάδας είναι<br />εμπόδιο στην ταχυδρομική υπηρεσία και τη συλλογή φόρων! ‘Η να <br />παραλείπεται από την ανασκόπηση της ελληνικής ιστορίας η χιλιετής … λεπτομέρεια της <br />Βυζαντινής Αυτοκρατορίας!<br /><br />Πιθανώς η έκθεση συνετάγη βιαστικά και πρόχειρα, ώστε να χρησιμεύσει σε <br />μια καμπάνια ψυχολογικού πολέμου εναντίον του ελληνικού <br />λαού και της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας, αλλά και διεθνούς δυσφήμησης<br />της Ελλάδας. Να έχουμε δηλαδή μια επανάληψη όσων ζήσαμε πρόσφατα με τη διεθνή<br />επίθεση κατά της χώρας για τις οικονομικές επιδόσεις της, τη διαφθορά και την<br />κακοδιοίκησή της.<br /><br />Τότε, η επιδίωξη ήταν να πεισθούμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα<br />άλλο από το να οδηγηθούμε στη λαιμητόμο της τρόικας, αλλά και να <br />δικαιολογηθεί η καμπάνια των αγορών και της Μέρκελ εναντίον μιας<br />ευρωπαϊκής χώρας. Τώρα, η επιδίωξη είναι να πεισθούμε, και μαζί μας όλος <br />ο κόσμος, ότι δεν μπορούμε  να κάνουμε τίποτα, ότι η γεωπολιτική αξία του <br />«οικοπέδου»  Ελλάς έχει εκμηδενισθεί, δεν μας μένει παρά να σκάσουμε και να  υποταγούμε, όπως στην οικονομία δεν έχουμε άλλη λύση από το να κάνουμε  ακριβώς ότι μας λένε. Χρεωκοπημένοι οικονομικά, χρεωκοπημένοι και  γεωπολιτικά.<br /><br />Το ότι αυτό επιχειρείται με πολύ χονδροειδή τρόπο,  δείχνει πόσο λίγη εκτίμηση έχει η Ουάσιγκτον στην ελληνική πολιτική  ηγεσία και το ελληνικό κρατικό σύστημα. Μεταχειρίζονται, ίσως όχι άδικα,  τους πολιτικούς, τους αξιωματούχους και τους ειδικούς<br />μας ως  άσχετους, τρομοκρατημένους ιθαγενείς. Γνωρίζουν επίσης ότι έχουν να  κάνουν με μια εξαιρετικά υποτελή ελίτ της κακιάς ώρας, που μετράει την  αξία της στον καθρέφτη του «ενδιαφέροντος» που προκαλεί στους  «κυρίαρχους», στα «αφεντικά», στην Ουάσιγκτον, όπως μετράει την αξία της  στην οικονομική διαχείριση ανάλογα με το πώς τη βλέπουν οι αγορές, εξ  ου και αναγορεύει σε κριτήριο την αξιοπιστία έναντι των αγορών.<br /><br />Ουδέν αναληθέστερον όμως - η ίδια η ύπαρξη της έκθεσης προδίδει την <br />τεράστια γεωπολιτική σημασία της Ελλάδας, που χρησιμοποιούμενη ως <br />χαρτί από την Αθήνα, αν ξαναβρεί κάποτε  μια μορφή, ένα βαθμό λαϊκής <br />κυριαρχίας, εθνικής ανεξαρτησίας και σοβαρότητας, θα μπορούσε όχι μόνο<br />να ανατάξει το διεθνές της στάτους, αλλά ίσως και να βοηθήσει στα <br />οικονομικά  της προβλήματα. Για ποιο λόγο άλλωστε το STRATFOR αφιερώνει μια μελέτη  στην εξουδετερωμένη πλέον στρατηγική αξία της Ελλάδας? Το ίδιο εντάσσει  τη μονογραφία του σε μια σειρά μονογραφιών κρατών ιδιαίτερης στρατηγικής  σημασίας, στη συνέχεια όμως το ξεχνάει για να μας πει ότι η Ελλάδα δεν  έχει πια καμμιά τέτοια σημασία!<br /><br />Η Ελλάδα και η Κύπρος, τα δύο  κράτη που κατοικούνται κατά πλειοψηφία από ‘Ελληνες, ελέγχουν μια ζώνη  της Ανατολικής Μεσογείου, από την έξοδο των <br />Στενών και τη Θεσαλλονίκη, μέχρι τη διώρυγα του Σουέζ και το Ισραήλ, που <br />είναι ένα από τα στρατηγικότερα σημεία της υφηλίου. Η «ελληνική» αυτή ζώνη <br />ελέγχει τα μετόπισθεν του Ισραήλ, την πρόσβαση του σλαβικού <br />κόσμου στη Μεσόγειο, και της «Γαλλογερμανίας» στη Μέση Ανατολή.<br />Γι’ αυτό, Εγγλέζοι και Αμερικανοί μετά, παθαίνουν, εδώ και δύο αιώνες, <br />υστερία κάθε φορά που υποπτεύονται συμμαχία Μόσχας-Αθήνας. Η Τουρκία<br />έχει μεγαλύτερη στρατηγική αξία, αλλά χωρίς την Ελλάδα, η αξία αυτή πέφτει<br />στο μισό. Η Σούδα και το Ακρωτήρι είναι τα βασικότερα στηρίγματα της<br />δυτικής στρατιωτικής προσπάθειας στη Μέση Ανατολή. Οι δύο χώρες είναι <br />μέλη  της ΟΝΕ, η Ελλάδα και του ΝΑΤΟ, και διαθέτουν το θεσμικό χαρτί της  ψήφου τους σε οργανισμούς που λειτουργούν με ομοφωνία, ενώ η Ελλάδα  διαθέτει μια τεράστια <br />πολιτιστική ήπια ισχύ, ως σχεδόν κοιτίδα του  πολιτισμού. Η περιοχή διαθέτει πιθανότατα τεράστια κοιτάσματα  υδρογονανθράκων, ενώ παίζει σημαντικό ρόλο στα δίκτυα μεταφοράς τους. Η  Ελλάδα είναι κρίσιμης σημασίας πελάτης των αμερικανικών και ευρωπαϊκών  πολεμικών βιομηχανιών και εμπλέκεται σε δύο από τις βασικότερες  αυτοκρατορικές στρατηγικές: την ένταξη της Τουρκίας στην ΕΕ και την  ολοκλήρωση του ελέγχου των Βαλκανίων στα πλαίσια μιας στρατηγικής  νεοαναχαίτισης της Ρωσίας (στο ελληνικό βέτο άλλωστε έχει προσκρούσει η  επέκταση του ΝΑΤΟ στα Βαλκάνια).<br /><br />Αν δεχθούμε την άποψη του  STRATFOR, τότε η Ελλάδα θα μπορούσε να κλείσει τη βάση της Σούδας και  ούτε γάτα, ούτε ζημιά, ή η Κύπρος να δώσει μια βάση στο ρωσικό ναυτικό  χωρίς αυτό να ενδιαφέρει κανένα. Θα μπορούσαμε να αγοράσουμε ρωσικά  οπλικά συστήματα για την άμυνά μας. Ακόμα και ένα παιδί δέκα χρονώ  καταλαβαίνει ότι η πρόσδεση της Αθήνας στη δυτική συμμαχία είναι  εξαιρετικά κρίσιμης σημασίας για τη συμμαχία, πολύ περισσότερο από ότι  για την Αθήνα. Μόνο μια Ελλάδα διατεθειμένη να εισπράξει χωρίς αντίρρηση  κάθε είδους καρπαζιές θα εκμηδένιζε η ίδια την τεράστια στρατηγική της  αξία. Μήπως αυτή είναι η ανομολόγητη επιδίωξη των συντακτών της έκθεσης;  Να μας οδηγήσουν δηλαδή στο συμπέρασμα ότι δεν μπορούμε να κάνουμε  τίποτα άλλο εκτός από το να παραδοθούμε στις επιταγές των ΗΠΑ και του  Ισραήλ;<br /><br />Η άποψη των αναλυτών του stratfor ότι η Ελλάδα δεν  διαθέτει τα υλικά μέσα για να συντηρήσει την αεροναυτική δύναμη που της  επιτρέπει να αμύνεται στο Αιγαίο, που ορθώς η έκθεση χαρακτηρίζει  στρατηγική καρδιά της Ελλάδας, είναι απολύτως εσφαλμένη. Αν η Αθήνα βρει  την ανεξαρτησία της, μπορεί να βρει τρόπο να αμυνθεί όχι μόνο με πολύ  λιγότερο κόστος, αλλά και μετατρέποντας τις αμυντικές δαπάνες σε  εργαλείο βιομηχανικής πολιτικής και πολυδιάστατης διπλωματίας. Θα έπρεπε  άλλωστε εδώ και καιρό να συνδέσει οποιαδήποτε περαιτέρω πρόοδο στις  ελληνοτουρκικές και ευρωτουρκικές σχέσεις με ένα πολυετές μορατόριουμ  στην αγορά μειζόνων εξοπλιστικών συστημάτων από Ελλάδα και Τουρκία, που  θα ήταν μια  πολύ σοβαρότερη πολιτική από χαζοχαρούμενα και επικίνδυνα  παιχνίδια με την εθνική κυριαρχία σε Αιγαίο και Κύπρο και τις αβαθείς  κατά καιρούς «προσεγγίσεις» των δύο πρωτευουσών. <br /><br />Οι ιδέες του  STRATFOR θυμίζουν λίγο  τις «ιδέες» που έριχναν διάφοροι Αμερικανοί  επίσημοι και ανεπίσημοι στην αναμπομπούλα της σοβιετικής διάλυσης,  προτείνοντας την αγορά από τις ΗΠΑ πότε της Σιβηρίας και πότε των  σοβιετικών ατομικών όπλων. Τώρα εκμεταλλεύονται τη σύγχυση της ελληνικής  κοινωνίας και την ακόμα μεγαλύτερη σύγχυση, στην καλύτερη περίπτωση,  της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας, επιδιώκοντας ρυθμίσεις που θα  αφαιρέσουν από τον ελληνικό λαό την κυριαρχία που σήμερα ασκεί νομίμως  στην Αν. Μεσόγειο και τα Βαλκάνια. <br /><br />¨Οσο για την άποψη ότι η  Ελλάδα πρέπει να μοιράσει το Αιγαίο με την Τουρκία, οι συντάκτες της  έκθεσης δεν μπορούν να αγνοούν πως οι ¨Ελληνες βλέπουν ένα τέτοιο  ενδεχόμενο. Η έντονη προβολή ως αναπόφευκτων τέτοιων ιδεών, μάλλον  επιδιώκει να βάλει στα κεφάλια μας την ιδέα ότι, για να αποφύγουμε ένα  τέτοιο μοίρασμα και όντας παντελώς χρεωκοπημένοι, δεν μας μένει παρά μία  και μοναδική λύση: να αποδεχθούμε τον ρόλο όχι συμμάχων, αλλά πειθήνιων  οργάνων της αμερικανικής και ισραηλινής πολιτικής. Η έκθεση υποστηρίζει  ότι η Ευρώπη θα πετάξει την Ελλάδα έξω σε μια διετία, δεν μας εξηγεί  όμως από πού της προκύπτει και αυτό και μια τέτοια αδιαφορία των  Ευρωπαίων για τα Βαλκάνια και τη Μεσόγειο. Δεν εξετάζει άλλωστε καθόλου  τον ρωσικό ή τον κινέζικο παράγοντα. ¨Όμως και η Μόσχα και το Πεκίνο  ενδιαφέρονται και πολύ μάλιστα για την περιοχή μας.<br /><br />Η περιγραφή  μιας ανάδελφης Ελλάδας, που δεν έχει τα μέσα να υπερασπισθεί τον εαυτό  της και να ασκήσει εξωτερική πολιτική είναι ανακριβής, δεν είναι όμως  χωρίς σημασία, το αντίθετο. Περιγράφει όχι την πραγματικότητα, αλλά τον  κίνδυνο για μας και την επιδίωξη για τους συντάκτες. Επιχειρώντας να  τσακίσει την ελληνική αυτοπεποίθηση και να εντείνει τη σύγχυση της  Αθήνας , θέλει να μεταβάλλει την πρόβλεψη σε αυτοεκπληρούμενη προφητεία.  Και θέλει βεβαίως να αποτρέψει την πιθανότητα, μέσα στην περίοδο  αναταραχής και κρίσης που μπαίνει η Ελλάδα, να αναζητήσει ανεπιθύμητες  για τα αμερικανικά κέντρα ισχύος διεξόδους. <br /><br />Τρία συμπεράσματα  οφείλει να βγάλει η Αθήνα. Πρώτον, ότι δεν μπορεί να θεωρεί  δεδομένη  ούτε καν τη στοιχειώδη συμμαχική αλληλεγγύη, άρα πρέπει να αναπτύξει  εναλλακτικούς άξονες πολιτικής. Δεύτερον, ότι επείγει μια γενναία, χωρίς  παρωπίδες αναθεώρηση των βασικών αξόνων της εξωτερικής της πολιτικής  μετά το 1996, που δεν έχουν άλλωστε αποδώσει παρά αποτυχίες. Τρίτον, ότι  η χώρα χρειάζεται συμμάχους και πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική, για να  χρησιμοποιήσουμε μια έκφραση του μακαρίτη Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν είναι  δυνατόν να πάθει στρατηγική ασφυξία, γιατί δεν αρέσουν στους αμερικανούς  φίλους των κυβερνώντων μας οι αγωγοί και τα όπλα από τη Ρωσία, τα  δάνεια από την Κίνα, οι ανεξάρτητες σχέσεις με την παληά Ευρώπη, τον  αραβομουσουλμανικό κόσμο, τους Κούρδους, τον τρίτο κόσμο. Δεν θα ήταν  καθόλου κακή ιδέα, εκτός από το δύσκολα αποκρυπτόμενο δέος μας απέναντι  στον Ερντογάν και τον φόβο μας απέναντι στην Τουρκία, να αφομοιώσουμε  και τους λόγους των τουρκικών διπλωματικών επιτυχιών. Οι λόγοι αυτοί  πρέπει να αναζητηθούν στη σχετική ανεξαρτησία της ¨Αγκυρας και στη  σύνδεση της πολιτικής της με το βαθύ κύμα ανάδυσης των μη δυτικών  κέντρων ισχύος, όπως ο μουσουλμανικός και ο τρίτος κόσμος ή η Ρωσία.<br /><br />Το  STRATFOR θέλει να μας πείσει ότι έχουμε κιόλας χάσει, για να μην  δώσουμε τον αγώνα. Στο χέρι μας είναι, ακόμα, να αποφύγουμε την μείζονα  εθνική καταστροφή που περιγράφει ως ήδη συντελεσθείσα. Δυστυχώς βέβαια,  μεγαλύτερος  κίνδυνος εθνικής ασφάλειας για τον ελληνικό λαό και από τα  STATFOR, και από την Τουρκία και από τις αγορές, είναι συχνά ο τρόπος  που οι ‘Ελληνες πολιτικοί διαχειρίζονται τη στρατηγική αξία και την  εξωτερική πολιτική της χώρας, ο ευρωατλαντικός στραβισμός τους, επωφελής  για τους ίδιους, εξαιρετικά επικίνδυνος για τη χώρα. Αυτά που η έκθεση  υποστηρίζει ότι ήδη έγιναν, μπορούν να γίνουν. Η Ελλάδα μπορεί να  «τελειώσει», καθώς δέχεται ταυτόχρονη γεωοικονομική και γεωπολιτική  επίθεση, με μια οικονομία/κοινωνία υπό κατάρρευση, με την εθνική συνοχή  της υπό απειλή και με ένα πολιτικό σύστημα που οργανώνει την υποδούλωση  της χώρας διεθνώς, τη λεηλασία της εσωτερικώς. Ο ελληνικός λαός, το  ελληνικό κράτος, το ελληνικό έθνος αντιμετωπίζουν ίσως τη σοβαρότερη  απειλή στους δύο αιώνες της ανεξαρτησίας. Πρώτο βήμα για να την  αντιμετωπίζουν είναι να συνειδητοποιήσουν τον κίνδυνο και δεύτερο το ότι  έχουν πολλά όπλα στα χέρια τους. Η πολιτική ηγεσία της χώρας οφείλει,  αντί να μεταφέρει τις γεωοικονομικές και τις γεωπολιτικές πιέσεις στο  εσωτερικό, να δρα υπέρ της χώρας διεθνώς! <br /><br />Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Hellenic Nexus, τεύχος Αυγούστου 2010<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-24951484452522554?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/08/28/%ce%9f_%ce%9a%ce%b1%ce%ba%cf%8c%cf%82_%ce%9c%ce%ac%ce%b3%ce%bf%cf%82</id>
		<author><name>Κανένας</name></author>
		<title>Giomel 64: Ο Κακός Μάγος</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/08/28/%ce%9f_%ce%9a%ce%b1%ce%ba%cf%8c%cf%82_%ce%9c%ce%ac%ce%b3%ce%bf%cf%82"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	<a href="http://3.bp.blogspot.com/_qZv--tE2luA/SZU-xWqS8CI/AAAAAAAAAP8/QfY0hvRlZCs/s1600-h/miraculous.gif"><img src="http://3.bp.blogspot.com/_qZv--tE2luA/SZU-xWqS8CI/AAAAAAAAAP8/QfY0hvRlZCs/s320/miraculous.gif" /></a><i>Ήταν  κάποτε ένας κακός μάγος. Ζούσε σε μια φάρμα μέσα στα βουνά και στα δάση  και είχε χιλιάδες πρόβατα. Αλλά το πρόβλημα ήταν ότι τα πρόβατα του  φοβόντουσαν τον μάγο επειδή κάθε μέρα βλέπανε ότι κάποιο από αυτά  σφαζόταν για το πρωινό του, κάποιο για το μεσημεριανό του. Έτσι φύγανε  από την φάρμα του και ήταν δύσκολη δουλειά να τα βρει μέσα στα δάση. Σαν  μάγος που ήταν, χρησιμοποίησε μαγικά.</i> <i>Υπνώτισε  όλα τα πρόβατα και τους είπε πρώτα ότι όλα είναι αθάνατα και ότι δεν θα  παθαίναν τίποτα αν τους έβγαζε το δέρμα, τουναντίον ότι ήταν καλό και  ακόμα ευχάριστο. Μετά τους είπε ότι ο μάγος ήταν ένας καλός αφέντης που  αγαπούσε το κοπάδι του και θα έκανε τα πάντα για αυτά. Τέλος τους είπε  ότι ότι και αν τους συνέβαινε δεν θα τους συνέβαινε τουλάχιστον εκείνη  την ημέρα και έτσι δεν χρειάζεται να το σκέφτονται.</i><i>Στη  συνέχεια είπε σε μερικά: "Εσείς είστε άνθρωποι, δεν χρειάζεστε να  φοβάστε. Μόνο τα πρόβατα θα σφαχτούν και θα φαγωθούν, όχι εσείς. Είστε  άνθρωποι όπως και εγώ" Σε κάποια άλλα είπε: "Είστε λοντάρια, μόνο τα  πρόβατα φοβούνται. Αυτά δραπετεύουν, είναι φοβητσιάρικα. Εσείς είστε  λιοντάρια, θα προτιμήσετε να πεθάνετε παρά να δραπετεύσετε. Δεν ανήκετε  στα πρόβατα. Έτσι δεν είναι πρόβλημα σας όταν σκοτώνονται. Αυτή είναι η  μοίρα τους, αλλά εσείς είστε οι πιο αγαπημένοι φίλοι μου στο δάσος".  Μ'αυτό τον τρόπο, είπε σε κάθε πρόβατο διαφορετικές ιστορίες, και από  την επόμενη τα πρόβατα σταμάτησαν να φεύγουν από την φάρμα.</i><i>Συνέχιζαν  να βλέπουν πρόβατα να σφαγιάζονται, αλλά δεν ήταν πρόβλημα τους πιά.  Κάποιο ήταν λιοντάρι, κάποιο τίγρης, άλλο ήταν άνθρωπος κ.ο.κ. Κανένα  δεν ήταν πρόβατο εκτός από αυτό που σκοτωνόταν. Μ'αυτό τον τρόπο χωρίς  να έχει υπηρέτες κατάφερνε να διατηρεί χιλιάδες πρόβατα. Πηγαίναν στο  δάσος για τροφή και νερό αλλά πάντα θα γυρνούσαν πίσω πιστεύοντας ότι  κάποιο πρόβατο θα σφαχτεί και όχι αυτοί. Αυτά δεν ανήκαν στα πρόβατα.  Αυτά ήταν λιοντάρια - που είχαν το σεβασμό, την τιμή και την φιλία του  μεγάλου μάγου. Έτσι λυθήκαν τα προβλήματα του μάγου και τα πρόβατα δεν  ξαναφύγαν.</i>Η  παραβολή αυτή είναι από το βιβλίο του P. Ouspensky: "Αναζητώντας τον  κόσμο του θαυμαστού - In search of the miraculous" (κεφ.12, σελ. 342  στην ελληνική έκδοση) και αποδίδεται στον Γκουρτζίεφ, ενώ συχνά την  αναφέρει και ο Osho στις ομιλίες του.Είναι  μια πολύ καλή ερμηνεία της κατάστασης του ανθρώπου. Ο οποίος είναι  υπνωτισμένος. Δεν πρέπει δηλαδή να αφυπνιστεί αλλά να αφυπνωτιστεί. Και  είναι τόσα πολλά πράγματα που μας υπνωτίζουν.  Ποιός είναι λοιπόν αυτός ο  κακός μάγος; Ναι σίγουρα το μυαλό ολονών μας πάει - και όχι αδίκως -  στον μεγάλο υπνωτιστή τα ΜΜΕ όπου η ύπνωση μπορεί να είναι εύκολη,  γρήγορη μα πάνω απ'όλα μαζική.  Δεν θα έπρεπε όμως να διαθέτουμε ένα νου  οξύ που να διαθέτει κρίση και φρόνηση ώστε να τα αποφεύγει όλες αυτού  του είδους τις "κακοτοπιές";Άρα  άλλος είναι ο μάγος της παραβολής. Ο μάγος είναι το ίδιο το μυαλό μας.  Είναι η κακή λειτουργία του με την επίδραση της φαντασίας. Δεν είναι η  φαντασία από μόνη της κάτι το μεμπτό. Αλλά η φαντασία της υποβολής με  την τάση για εφησυχασμό και την αυταρέσκεια όταν αρχίζει και κυριαρχεί  στην σκέψη μας δεν μας αφήνει να βλέπουμε τα πράγματα πλέον με διαύγεια.  Η φαντασία παίρνει την θέση μιας πραγματικής λειτουργίας. Ονειρευόμαστε  αντί να "είμαστε". Τα όνειρα παίρνουν την θέση της πραγματικότητας. ("Η  Ζωή είναι Πραγματική Μόνο όταν Είμαι" τίτλος ενός από τα βιβλία του  Γκουρζίεφ).Έτσι μπορεί παραδείγματος χάριν να φανταζόμαστε ότι  είμαστε  ξεχωριστοί γιατί είμαστε σπουδαίοι, έχουμε μια θέση στην κοινωνία. Ή  πάλι ότι ο πόλεμος που γίνεται σε κάποια γωνιά της γης δεν μας αφορά  αφού εκείνοι είναι "πρόβατα" και εμείς "λιοντάρια" κ.ο.κ. Ακόμα  η φαντασία μας ταυτίζει με διάφορα πράγματα. Με τα βάσανα μας για  παράδειγμα, ή με την βλακεία μας, ή με τις απόψεις μας, τις πεποιθήσεις  μας, τα γούστα μας κ.ο.κ. Δηλαδή  όλες αυτές οι σκέψεις που πονηρά μας ξεγελούν και μας διαχωρίζουν από  τους συνανθρώπους μας. Ξέρετε: έξυπνοι - χαζοί, τούρκοι - έλληνες,  πλούσιοι - φτωχοί, χριστιανοί - μωαμεθανοί, δεξιοί - αριστεροί και ο  κατάλογος δεν έχει τελειωμό.Ακόμα  συμβαίνει πολλές φορές μέσα μας βαθειά, να μην αισθανόμαστε καλά  μ'αυτές τις σκέψεις ωστόσο έρχονται οι συνήθειες να επιδράσουν  καταλυτικά για να μας "ελευθερώσουν" από τις τύψεις μας. Τόσο πολύ  μάλιστα που ενοχλούμαστε και από πάνω αν κάποιος αρχίσει και μας τις  χαλάει, αν κάποιος μας υπενυθμίζει αυτά τα πράγματα. Το παράδειγμα του  Σωκράτη γνωστό. Καταδικάστηκε σε θάνατο στην κοιτίδα της δημοκρατίας  γιατί "ενοχλούσε", διέφθειρε την νεολαία και εισήγαγε καινά δαιμόνια.Ή  ακόμα και ο τρόπος της ζωής μας με τους ιλλιγγιώδεις ρυθμούς, που δεν  μας αφήνουν να ξαποστάσουμε και να σκεφτούμε. Τρέχουμε να προλάβουμε να  ζήσουμε και ακολουθούμε το παράδειγμα των άλλων γιατί αυτοί σίγουρα θα  ξέρουν καλύτερα...Ποιά  όμως είναι τα πρόβατα τα οποία ο μάγος θέλει να διαφυλάξει; Και γιατί  θέλει να τα διαφυλάξει; Ο μάγος εξηγήσαμε ότι είναι η κακή χρήση του  μυαλού μας. Όπως επίσης εξηγήσαμε ότι αυτή η κακή χρήση δημιουργεί την  ταύτιση και τις προσκολλήσεις με διάφορα πράγματα. Αυτό όμως με την  σειρά του δημιουργεί και διατηρεί μέσα μας ζωντανά ισάριθμα και  διαφορετικά εγώ, τα οποία εξαιτίας της διαφορετικότητάς τους οδηγούν με  τις αντιφάσεις τους στην εσωτερική σύγκρουση. Αυτά τα διαφορετικά εγώ  είναι λοιπόν τα "πρόβατα" και ο μάγος πρέπει να τα διαφυλάξει αλλιώς θα  πεθάνει. Αν δεν τρέφεται από αυτά τα πρόβατα τότε μοιραία θα πεθάνει.  Ο θάνατος του μάγου συνεπάγεται τη γέννηση του Εγώ, της αληθινής ουσίας  που βρίσκεται μέσα μας από γεννήσεως μας. Μόνο έτσι μπορεί να αρχίσει  μια νέα ανάπτυξη της ουσίας μας που οδηγεί στην έναρξη της εμφάνισης  ενός αδιαίρετου και συνεπώς χωρίς συγκρούσεις Εγώ. Έτσι λοιπόν ο δρόμος  εν συντομία μπορεί να δοθεί από τρία διαδοχικά στάδια. "Ξυπνάω",  "πεθαίνω", "γεννιέμαι".&nbsp;Τροφή για τη σκέψη / Food for thought<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-3822809165518237923?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/08/20/%ce%a0%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf%ce%b9_%ce%ae_%ce%95%ce%be%ce%b7%ce%bc%ce%b5%cf%81%cf%89%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf%ce%b9;</id>
		<author><name>Κανένας</name></author>
		<title>Giomel 64: Πολιτισμένοι ή Εξημερωμένοι;</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/08/20/%ce%a0%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf%ce%b9_%ce%ae_%ce%95%ce%be%ce%b7%ce%bc%ce%b5%cf%81%cf%89%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf%ce%b9;"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Xρόνια επιστημονικής ανάπτυξης και ο κόσμος έχει αλλάξει.<br />Ποιος μπορεί να το αμφισβητήσει αυτό; Έχει όμως ο κόσμος εξελιχθεί;<br />Έχει εξελιχθεί ο άνθρωπος;<br /><br />Η  Εθνική εισήγαγε νέο θεσμό, είπαν το πρωί στο ραδιόφωνο. Τον συνήγορο  του πελάτη. Mακάρι να ακολουθήσον το παράδειγμά της κι άλλες τράπεζες,  ευχήθηκε ο δημοσιογράφος.<br />Είναι αυτό εξέλιξη; <br />Θα σταματήσουν οι τράπεζες τον επαίσχυντο ρόλο τους;<b><br /></b>"Α<b>λλαξε ο Μανωληός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς</b> ",<b> </b>λένε αυτοί που έχουν σπουδάσει στο πανεπιστήμιο της ζωής.<br /><br />Η επιστήμη άλλαξε τον Μανωληό ή τα ρούχα του;<br />Του τά βαλε απλώς αλλιώς, ή του <b>φόρεσε σαμάρι; </b><br /><br />Όταν <b>αγνοούνται οι ατομικές ευαισθησίες και τα ατομικά χαρακτηριστικά που κάνoυν κοινωνικά και βιολογικά κάθε ανθρώπινο ον μοναδικό</b>,<br />ώστε να είναι δυνατές συλλογικές λύσεις και παραγωγή φαρμάκων, εμβολίων και λοιπών¨αγαθών» για μαζική κατανάλωση, <br />όταν μεθοδεύεται ο συνωστισμός στις πόλεις ώστε να είναι αποτελεσματικές οι μέθοδοι ελέγχου και συμμόρφωσης,<br /><b>ο άνθρωπος δεν αντιμετωπίζεται ως μέλος αγέλης; </b><br />Όταν  επιβάλλεται σε όλους η λεγόμενη θέληση της πλειοψηφίας και αυτή η  πλειοψηφία έχει εκπαιδευτεί να αναπαράγει την ίδια άποψη, μέσω των ΜΜΕ  και της εκπαίδευσης, <b>ο άνθρωπος αντιμετωπίζεται ως αυτόνομο και ελεύθερο ον; </b><br />Ο άνθρωπος άλλαξε. <b>Εξελίχθηκε ή τιθασεύτηκε;</b><br />Σίγουρα  η πορεία αναζήτησης του πως και του γιατί στην επιστήμη έχει φέρει  αποτελέσματα. Έχει φέρει διευκολύνσεις και σχεδόν όλοι μιλάνε για  εξέλιξη.<br />Αυτό όμως που παρατηρούμε σήμερα στον κόσμο είναι εξέλιξη;<br />Έχει ο άνθρωπος πράγματι εξελιχθεί;<br /><br />Ένα ον που θα μας παρατηρούσε τους ανθρώπους και τον πολιτισμό μας διαχρονικά, θα μίλαγε για εξέλιξη; <br /><br /><br /><li>Επειδή δεν σκοτώνουμε οι ίδιοι τα θηράματα που τρώμε και τα τρώμε με μαχαίρι και πιρούνι; </li><br /><br /><br /><br /><li>Επειδή σκοτώνουμε για να σκοτώνουμε και όχι για να φάμε </li><br /><br /><br /><br /><li>Επειδή αντί για κρεμαστάρια από τις μύτες και τα αυτιά, έχουμε δεσμίδες σε τράπεζες; </li><br /><br /><br /><br /><li>Επειδή αντί να εξοντώνουμε ο ένας τον άλλο με βέλη και τόξα, εξοντώνουμε τους άοπλους με βόλια από ψηλά; </li><br /><br /><br /><br /><li>Επειδή αντί να κλέβουμε από τα κοτέτσια, κλέβουμε από τα χρηματιστήρια; </li><br /><br /><br /><br /><li>Επειδή αντί για μάγους της φυλής, έχουμε μόδιστρους που μας λένε τι απαιτεί η εποχή; </li><br /><br /><br /><br /><li>Επειδή τις ανθρωποθυσίες μας αντί για την πλατεία του χωριού, τις κάνουμε στα πεδία των μαχών και στα εργαστήρια των επιστημών; </li><br /><br /><br /><br /><li>Επειδή τα μαχαίρια μας είναι πιο καλά ακονισμένα και ξερνούν φωτιές; </li><br /><br /><br /><br /><li>Επειδή οι σφαγείς μας φορούν κοστούμι και γραβάτα;</li><br /><br /><br /><br /><li>Επειδή αντί για φτερά τους απονέμονται χρυσαφικά;</li><br /><br /><br /><br /><li>Επειδή αντί να διαβάζουμε τον ουρανό, τα δένδρα και τα φυτά, διαβάζουμε αυτά που γράφουν οι άλλοι για μας; </li><br /><br /><br /><br /><li>Επειδή αντί να προσκυνούμε τις πέτρες και τα φυτά, προσκυνούμε αυτούς που σκέφτονται για μας; </li><br /><br /><br /><br /><li>Επειδή  αντί για το γιατρικό που φτιαχνε ο μάγος γιατρός για τον καθένα  ξεχωριστά και ανάλογα με τον καιρό, έχουμε σήμερα γιατρικά ίδια για  όλους από μάγους με περγαμηνές; </li><br /><br /><br /><br /><li>Επειδή  αντί για το κοκκαλάκι της νυχτερίδας και πο δηλητήριο της σαύρας που  απλά σκότωναν έχουμε γιατρικά και εμβόλια που τα φτιάχνουν βασανίζοντας  άλλα όντα ακόμη και ανθρώπους; </li><br /><br /><br />Ίσως θάπρεπε να το ξανασκεφτούμε.<br />Σήμερα που η αλαζονεία κάποιων επαπειλεί ολόκληρο τον πλανήτη.<br />.Είμαστε άνθρωποι ή μέλη αγέλης;&nbsp;<br /><br />Αγης Γηος <img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-1334821420817820541?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/08/11/%ce%a0%cf%85%cf%81%ce%b7%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ad%cf%82_%ce%95%ce%ba%cf%81%ce%ae%ce%be%ce%b5%ce%b9%cf%82_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%af%ce%bf%ce%b4%ce%bf__1945-1998_</id>
		<author><name>Κανένας</name></author>
		<title>Giomel 64: Πυρηνικές Εκρήξεις την περίοδο "1945-1998"</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/08/11/%ce%a0%cf%85%cf%81%ce%b7%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ad%cf%82_%ce%95%ce%ba%cf%81%ce%ae%ce%be%ce%b5%ce%b9%cf%82_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%af%ce%bf%ce%b4%ce%bf__1945-1998_"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	<b>0Dont0Blink0 </b><a href="http://www.youtube.com/user/0Dont0Blink0"><b></b></a><img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-4151447018869617085?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/08/09/%ce%a4%ce%bf%ce%bd_%ce%be%ce%b5%cf%86%ce%bf%cf%81%cf%84%cf%89%ce%b8%ce%ae%ce%ba%ce%b1%ce%bc%ce%b5_!!!</id>
		<author><name>Κανένας</name></author>
		<title>Giomel 64: Τον ξεφορτωθήκαμε !!!</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/08/09/%ce%a4%ce%bf%ce%bd_%ce%be%ce%b5%cf%86%ce%bf%cf%81%cf%84%cf%89%ce%b8%ce%ae%ce%ba%ce%b1%ce%bc%ce%b5_!!!"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	<b>Επιτέλους !!!</b><b>…ξεφορτωθήκαμε και τυπικά τον Καραγκιόζη.</b><br /><b>Συγχαρητήρια στους Τούρκους για το απόκτημά τους</b><b>…να το χαίρονται !!!</b><br /><br />Μεγαλύτερο κακό στον ελληνισμό  από τους ίδιους τους Έλληνες ποτέ και κανένας ξένος δεν έχει καταφέρει να κάνει. Πήραν οι Τούρκοι τον "Καραγκιόζη" και βρέθηκαν Έλληνες να τσαντιστούν και να βγουν να φωνάζουν,  διεκδικώντας το δίκιο τους. Αντί να πανηγυρίζουμε όλοι μαζί, που βρέθηκε κάποιος αφελής  να πάρει αυτήν τη "λέρα" από πάνω μας, καθόμαστε και διαμαρτυρόμαστε. Με την Τουρκία έπρεπε να έχουμε διαφορές για το ακριβώς αντίθετο από αυτό  που σήμερα διαφωνούμε. Θα έπρεπε να προσπαθεί ο ένας να φορτώσει στον άλλο  τον Καραγκιόζη, όπως συμβαίνει με τον κάθε "μουντζούρη". "Μουντζούρης" είναι ο  Καραγκιόζης. Ένας κόπρος. Ένα πραγματικό παράσιτο της ζωής και της κοινωνίας. Ένα πραγματικό βδέλυγμα. Ένα  θλιβερό ανθρωποειδές, που αποτελεί ντροπή για έναν λαό να υπάρχει στην παράδοσή  του. Πόσο μάλλον όταν αυτός ο λαός είναι ο ελληνικός. Πόσο μάλλον όταν αυτός ο  Καραγκιόζης θα πρέπει να είναι "συγκάτοικος" σε μια παράδοση με ήρωες όπως ο Αχιλλέας ή ο Οδυσσέας. Σήμερα διαμαρτυρόμαστε σε ένα θέμα, στο οποίο  έχουμε εκατό τοις εκατό άδικο και μάλιστα εμφανιζόμαστε τόσο γελοίοι, που με τις  πρακτικές μας νομιμοποιούμε τις πρακτικές των εχθρών μας. Με τις βλακώδεις και ανεξήγητες  συμπεριφορές μας απειλούμε τα πραγματικά μας δίκια. Μιλάμε για τρομερά πράγματα. Διεκδικώντας αδίκως ξένες  πνευματικές κληρονομιές, νομιμοποιούμε αυτούς, που κάνουν τα ίδια εις βάρος μας. Οι  ίδιοι οι Έλληνες, οι οποίοι γελάνε με τους σλαβόφωνους Σκοπιανούς, όταν αυτοί  διεκδικούν τον Φίλιππο ή τον Αλέξανδρο —των οποίων τα ονόματα δεν τα κατανοούν στη  γλώσσα τους— έρχονται και τους μιμούνται στο θέμα του Καραγκιόζη. Ό,τι σχέση έχει η  λέξη Φίλιππος με τους Σλάβους, άλλη τόση σχέση έχει η λέξη Καραγκιόζης με τους  Έλληνες. "Φωνάζει" από μακριά ..."Καραγκιόζης" …Είναι τούρκικη λέξη …Δεν είναι ούτε Τηλέμαχος ούτε Αριστοτέλης ούτε Νικηφόρος ούτε Φιλοποίμην. Ανήκει στην οθωμανική παράδοση και όχι στην ελληνική. Ανήκει σ' αυτούς που τον  "γέννησαν" και τον "βάπτισαν" με όνομα που ανήκε στη γλώσσα τους.&nbsp; <b>"Ο  Καραγκιόζης είναι αναπόσπαστο κομμάτι του πολιτισμού μας" …</b>θα  μπορούσε να πει o ...Βελιγκέκας.  Δυστυχώς όμως αυτό το είπε ο εκπρόσωπος του υπουργείου Εξωτερικών της Γραικίας Γρηγόρης  Δελαβέκουρας.!!! Ο εκπρόσωπος του ίδιου υπουργείου, το οποίο μάχεται για να "κρατήσει" τον Καραγκιόζη, αλλά δεν έχει κανένα πρόβλημα —όπως δείχνουν τα πράγματα— να παραδώσει το όνομα της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς. Ο εκπρόσωπος του  υπουργείου, το οποίο δεν έδειξε τα ίδια αντανακλαστικά τώρα που οι Τούρκοι απειλούν  να μας πάρουν το Καστελόριζο ή το μισό Αιγαίο. Τον Καραγκιόζη να μην μας  πάρουν. Αυτό μόνον τους νοιάζει. Τον "πατέρα" τους να μην χάσουν και να μην μείνουν "ορφανά" τα "Κολλητήρια" …εκεί στη Βασιλίσσης Σοφίας.Αυτά σ' ό,τι αφορά το τυπικό  μέρος του "ήρωα" των σκιών. Στο ουσιαστικό μέρος τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα. Τον Καραγκιόζη οι  Έλληνες όχι απλά έπρεπε να τον αποφεύγουν όπως έναν "μουντζούρη", αλλά στην κυριολεξία να τον μισούν. Γιατί; Γιατί ο Καραγκιόζης τούς αλλοίωσε τα  ελληνικά τους χαρακτηριστικά. Ο Καραγκιόζης είναι ο "πατέρας" του αιώνιου Ραγιά. Του υποταγμένου, κουτοπόνηρου και βρωμερού Ραγιά. Συνεπώς είναι και ο  "πατέρας" του άθλιου σημερινού νεοέλληνα της μίζας, του ωχαδερφισμού και της  αθλιότητας. Γι' αυτόν τον λόγο "κατασκευάστηκε" από την οθωμανική αυτοκρατορία.  "Κατασκευάστηκε", για να διαβρώνει ανθρώπινες ψυχές. "Κατασκευάστηκε", για ν' αποθαρρύνει τους ανθρώπους να γίνονται ισχυροί πολίτες και να τους  μετατρέπει σε κουτοπόνηρους και πειθήνιους υπηκόους.Η επιβίωση του Καραγκιόζη στη  σύγχρονη ελληνική παράδοση ήταν αυτή, η οποία διαιώνισε τους Ραγιάδες της οθωμανικής αυτοκρατορίας και στο  σύγχρονο ελληνικό κράτος. Ο Καραγκιόζης έκανε μεγάλη ζημιά στον σύγχρονο  ελληνισμό. Εξαιτίας του δεν έγινε η Ελλάδα ποτέ ένα σύγχρονο κράτος. Εξαιτίας του  μεταφέρθηκε η "παθογένεια" της οθωμανικής αυτοκρατορίας στο ελληνικό εθνικό κράτος. Απλά, για να το καταλάβει κάποιος αυτό, θα πρέπει να γνωρίζει πώς λειτουργεί το σύστημα  και οι μηχανισμοί παραγωγής προτύπων.Το κάθε κοινωνικό σύστημα  λειτουργεί με τον τρόπο που επιβάλει η πολιτισμική του επιλογή. Με βάση αυτήν την επιλογή —και άρα με βάση τις  "απόψεις" του— διαπαιδαγωγεί τα παιδιά του. Εξαιτίας των αναγκών της  διαπαιδαγώγησης παράγει τα επιθυμητά γι' αυτό πρότυπα. Με τα πρότυπα σου "λέει" από μικρό παιδί τι ακριβώς θέλει από εσένα να κάνεις όταν θα ενηλικιωθείς. Σου  εξηγεί τι θεωρεί σωστό και τι λάθος. Σου εξηγεί τι ανέχεται και τι όχι. Η αρχαία ελληνική κοινωνία δεν  ήταν τυχαίο που μεγαλούργησε. Δεν ήταν τυχαίο που νίκησε όλους τους μεγάλους τυράννους. Δεν ήταν τυχαίο που έστησε  Θερμοπύλες για να τους σταματήσει και τους νίκησε σε Μαραθώνες. Τίποτε δεν είναι  τυχαίο σ' αυτόν τον κόσμο. Από τύχη κανένας δεν βρέθηκε ψηλά στον Όλυμπο. Πρέπει  να ξεκινήσεις "σκαρφάλωμα" μιας ολόκληρης ζωής, για να βρεθείς εκεί. Το ίδιο συμβαίνει και με τις κοινωνίες. Καμία δεν διέπρεψε επειδή έτσι "έτυχε". Οι κοινωνίες αποφασίζουν μόνες τους για τους στόχους τους και στη  συνέχεια "παράγουν" τους πολίτες που επιθυμούν, για να επιτευχθούν οι στόχοι αυτοί. Η αρχαία  ελληνική κοινωνία ήταν διάσημη και λαμπερή, γιατί ήταν φιλόδοξη. Αναγκαστικά  λοιπόν φιλόδοξους πολίτες "παρήγαγε". Τέτοια πρότυπα έδινε στα παιδιά της.Όταν μια κοινωνία μεγαλώνει τα  παιδιά της με ήρωα τον Αχιλλέα, ελληνική θα γίνει. Γιατί; Γιατί θα τα κάνει όμοια μ' αυτόν. Θα τα κάνει να  σκέφτονται όμοια μ' αυτόν. Θα τα κάνει να επιθυμούν και να εχθρεύονται τα ίδια  πράγματα μ' αυτόν. Τι ήταν ο Αχιλλέας; Ένας ισχυρός άνθρωπος. Ένας φιλόδοξος  άνθρωπος. Ένας άνθρωπος, ο οποίος αγωνιζόταν για τη δόξα μέχρι θανάτου. Ένας άνθρωπος, ο οποίος μπορούσε να θυσιαστεί για έναν κοινό στόχο. Ένας άνθρωπος, ο  οποίος μπορούσε να θυσιαστεί για τον φίλο του και άρα και για τον συνάνθρωπό  του. Ένας άνθρωπος, ο οποίος δεν θα δίσταζε να σηκώσει το ξίφος του ακόμα και  απέναντι στην ίδια την εξουσία, αν θεωρούσε ότι αδικούνταν από αυτήν. Ένας  άνθρωπος, ο οποίος στεκόταν πάντα "όρθιος" σε όλες τις περιστάσεις. Ένας άνθρωπος, ο οποίος, ως "όρθιος", δικαιούνταν να είναι πανέμορφος και ρωμαλέος ως θεός.Αυτά τα παιδιά αυτής της  κοινωνίας είναι που έστησαν τις Θερμοπύλες και έχτισαν τους Παρθενώνες. Αυτοί ανακάλυψαν τη Δημοκρατία και αυτοί  θεμελίωσαν τις επιστήμες. Γιατί; Γιατί ο καθένας από αυτούς σκεφτόταν σαν τον  Αχιλλέα και έδινε τη μάχη του στον όποιο τομέα και αν δραστηριοποιούνταν. "Τρωικός Πόλεμος" δεν υπάρχει μόνον στο στρατιωτικό επίπεδο. Υπάρχει και στην επιστήμη. Υπάρχει και στην οικονομία. Υπάρχει και στην κοινωνική  λειτουργία. Όπου υπάρχει τέτοιος "πόλεμος", ευδοκιμούν και δοξάζονται οι "Αχιλλείς".&nbsp;Άνθρωπος,  ο οποίος μεγάλωσε με πρότυπο τον Αχιλλέα, θα σταθεί "όρθιος" ως άνθρωπος όπου κι αν τον τοποθετήσεις. Όποια κι αν είναι η ιδιότητά του. Είτε είναι στρατιώτης  είτε επιστήμονας είτε υπάλληλος είτε εργάτης, πάντα θα στέκεται "όρθιος". Θα κάνει το καθήκον του ή θα εκτελέσει την εργασία του στο ακέραιο, για  να μην σου δώσει το δικαίωμα να τον κατηγορήσεις. Θα υπερασπιστεί αυτό το οποίο  θεωρεί δίκαιο και θα πολεμήσει αυτό το οποίο θεωρεί άδικο …Μέχρι θανάτου …καί  στις δύο περιπτώσεις. Αυτός είναι ο ελληνισμός και αυτά είναι τα θεμέλιά του.Σε μια άλλη χρονική περίοδο και  υπό άλλες συνθήκες λειτούργησε η οθωμανική αυτοκρατορία. Αυτή η αυτοκρατορία είχε έναν πολύ απλό τρόπο λειτουργίας.  Δεν είχε ανώτερους στόχους, όπως η ελληνική. Δεν ήταν μικρή κοινωνία, η  οποία θα έδινε τη μάχη της επιβίωσης, όπως η ελληνική. Ήταν μια τεράστια κοινωνία  και δεν κινδύνευε από εξωτερικούς εχθρούς, ώστε να εκπαιδεύσει τους πολίτες  της στην αυτοθυσία. Είχε μια οργανωμένη τάξη ισχυρών, οι οποίοι περισσότερο  φοβούνταν την εσωτερική αντίδραση παρά οτιδήποτε άλλο. Αυτοί οι κυρίαρχοι Αγάδες  φοβούνταν τους φτωχούς δουλοπάροικους και φρόντιζαν για την άμυνά τους. Πώς; Με τη  μέθοδο των προτύπων. Κατασκεύασαν τα πρότυπα που τους βόλευαν και τα έδωσαν  στην "πλέμπα". Κατασκεύασαν τα πρότυπα και τα έδωσαν στους φτωχούς για μαζική  "κατανάλωση". Κατασκεύασαν τον Καραγκιόζη. Κατασκεύασαν τον Καραγκιόζη, για να έχουν Καραγκιόζηδες απέναντί τους.Τι σου "έλεγε" η αυτοκρατορία  μέσω αυτού του προτύπου της; Εφόσον πεινάς, μην αντιδράς βίαια. Μην αμφισβητείς το σύστημα. Μην θυσιάζεσαι  για τις απόψεις σου, γιατί δεν αξίζει και θα είσαι κορόιδο αν το κάνεις. Μην καλλιεργείς φιλίες, γιατί κοστίζουν και σου κάνουν ζημιά. Κάνε τα πάντα  για να επιβιώσεις. Αυτός, ο οποίος επιβιώνει, χωρίς να δουλεύει, είναι ο  "μάγκας". Αυτός είναι ο "πετυχημένος". Όλοι οι άλλοι είναι "θύματα". "Θύματα" είναι τόσο αυτοί, οι οποίοι αδυνατούν να επιβιώσουν όσο κι αυτοί που  θυσιάζονται για πράγματα, τα οποία δεν μετρούνται σε μπριζόλες, κεφτέδες και  μαρούλια. Οι "επιτυχόντες" είναι πάντα οι "μάγκες". Αυτοί πάντα θα έχουν καλές σχέσεις με τους Αγάδες. Οι "επιτυχόντες", που, χάρη στους Αγάδες, θα γευτούν ακόμα πιο εύκολη "επιτυχία".Αυτή ήταν η "γραμμή", που  περνούσαν στον λαό με τον Καραγκιόζη. Κάνε απατεωνιές, αλλά φρόντισε να μην σε πιάσουν. Πλήρωνε μπαξίσι, για  να κάνεις τη δουλειά σου, ακόμα κι αν αυτή η δουλειά είναι παράνομη. Παίρνε μπαξίσι για να κάνεις το καθήκον σου, ακόμα κι αν αυτό είναι παράνομο.  Κάνε ό,τι θέλεις, αλλά, όταν έρθεις απέναντι στην εξουσία, να υποταχθείς, γιατί  αυτό είναι το "παιχνίδι". Βρες κουτσούς, χαζούς και κουλούς και ξεγέλασέ τους. Μόνον τον Αγά μην προσπαθείς να ξεγελάσεις, γιατί θα τιμωρηθείς.  Τον Αγά θα τον "γλείφεις". Τον Αγά θα τον προσκυνάς. Τον Αγά θα τον βοηθάς, χαφιεδίζοντας όλους τους άλλους. Στόχος; "Ναααα φάαααμε, ναααα πιούυυυμε  …και νηστικοί να κοιμηθούμε, ναούμε".Αυτός ήταν ο υπέρτατος στόχος  του Καραγκιόζη. Να φάει και να πιεί πάση θυσία. Κανένας άλλος ανώτερος στόχος. Για καμία δόξα δεν αγωνίζεται. Για  κανένα κοινωνικό δίκαιο. Για κανέναν κοινό αγώνα δεν θυσιάζεται. Δεν έχει  φίλους παρά μόνον ευκαιριακούς συμμάχους σε μια σκληρή "σκυλομαχία" για το πιάτο της ημέρας. Η οικογένειά του δεν είναι μια πραγματική οικογένεια, παρά  μια συμμορία συγγενών, που αγωνίζονται για το πιάτο της ημέρας. Ο  Καραγκιόζης δεν στέκεται ποτέ όρθιος. Παίρνει το σχήμα που θέλει ο Αγάς. Δεν είναι  πανέμορφος σαν τον Αχιλλέα, αλλά πανάσχημος, γιατί η ομορφιά γοητεύει τους  ανθρώπους και αυτό απειλεί την εξουσία του Αγά. Δεν είναι ρωμαλέος σαν τον Αχιλλέα,  αλλά καμπούρης, γιατί ο Αγάς θέλει να "στρέψει" τους πάντες μακριά από κάθε σκέψη σύγκρουσης.Η επιλογή του σωματότυπου του  Καραγκιόζη δεν είναι τυχαία. Μόνον οι πλούσιοι και οι ισχυροί είναι όμορφοι και ρωμαλέοι και γι' αυτό πρέπει να τους  φοβούνται οι φτωχοί. Οι φτωχοί είναι καμπούρηδες, κοντοί και άσχημοι. Οι φτωχοί  είναι σαν τον βρομιάρη Καραγκιόζη και τα παιδιά του. Ζέχνουν από τη βρόμα, εφόσον,  μόλις κατορθώσουν να φάνε με τις πιο απίθανε γυφτιές και απατεωνιές, θα  κρυφτούν, είτε στα κεραμίδια είτε στους βόθρους, για να μην τους βρουν αυτοί τους  οποίους ξεγέλασαν. Κατάλαβε ο αναγνώστης τι λέμε; Ο  Καραγκιόζης θέλει να δείχνει στα παιδιά των δουλοπάροικων Ραγιάδων πώς τα αντιλαμβάνεται το οθωμανικό σύστημα. Ο Καραγκιόζης είναι ένα κατασκευασμένο "θολό" είδωλο, για να βλέπουν οι φτωχοί την εικόνα τους όπως βολεύει το σύστημα και όχι όπως πραγματικά  είναι. Γι' αυτόν τον λόγο είναι δύσμορφος και σχεδόν σακάτης. Δείχνει "φωναχτά" όχι μόνον ότι δεν θέλει ν' αγωνίζεται, αλλά και ότι δεν μπορεί ν'  αγωνιστεί. Δείχνει ότι "συμφέρει" τους φτωχούς, που δήθεν είναι όμοιοί του, να τον μιμηθούν, για να "επιβιώσουν" στην καραγκιόζικη "ζούλα". Αυτόν τον Καραγκιόζη έσπευσαν να  υπερασπιστούν κάποιοι Έλληνες, που σήμερα διαμαρτύρονται. Ανήκει στην παράδοσή μας λένε. Τα παιδιά τους,  δηλαδή, με τον Καραγκιόζη σαν πρότυπο θέλουν να τα μεγαλώσουν; Θέλουν να τα  κάνουν δειλούς, πονηρούς και διεφθαρμένους Ραγιάδες σαν κι αυτόν; Δεν θέλουν να  τα κάνουν Έλληνες; Δεν θέλουν να τα κάνουν σαν τον Αχιλλέα; Δεν τα θέλουν  όμορφα, ελεύθερα και ρωμαλέα; Τα θέλουν άσχημα, υποταγμένα και καμπούρικα; Τι  ακριβώς υπερασπίζονται τόσο αυτοί οι αφελείς όσο και το υπουργείο των  εξωτερικών; Δεν βλέπουν ότι τον Καραγκιόζη "πληρώνουμε" ως λαός ακόμα και σήμερα; "Παιδιά" του Καραγκιόζη είναι  όλοι αυτοί, που σήμερα μας βασανίζουν. Με τον Καραγκιόζη γαλουχήθηκαν αυτοί, που σήμερα μας  κυβερνούν. Αυτοί, που τους βάλαμε στον ΟΤΕ να τον διευθύνουν και αυτοί για λίγο  "μπαξίσι" τον παρέδωσαν στη Deutsche Telekom. Αυτοί, που τους ψηφίσαμε  για να μας κυβερνήσουν και αυτοί το εξέλαβαν σαν ευκαιρία να βολέψουν στο δημόσιο μέχρι και τους σκύλους τους. Αυτοί, που  πήγαν στο Πανεπιστήμιο και για να περάσουν ένα μάθημα χωρίς να διαβάσουν ή να διοριστούν σε μια θέση, κολλούσαν αφίσες για το ΚΚΕ. Αυτοί, οι οποίοι παρακαλάνε τον "Αγά" να τους καλέσει σε μια συνεδρίαση της Λέσχης Μπίλντεμπεργκ, για να γίνουν κάποια μέρα υπουργοί. Αυτοί, οι οποίοι  χαφιεδίζουν τους Έλληνες συνταξιούχους στον Στρός Καν του ΔΝΤ. Με τον Καραγκιόζη  γαλουχήθηκαν οι "ήρωες" των κοινωνικών αγώνων, που, …"άμα λάχει", αναλαμβάνουν να ηγηθούν και του "αγώνα" του Παναθηναϊκού.Αυτόν τον "ήρωα" πήραν οι  Τούρκοι …Να τον χαίρονται. Εμείς απλά θα τον ξεπροβοδίσουμε. …Αϊ στο διάολο ρε Καραγκιόζη …και ακόμα  παραπέρα. Μαζί σου πάρε και το Κολλητήρι και όλα τα αδέρφια του. Όλους όσους αυτήν  τη στιγμή κυβερνάνε και λεηλατούνε την Ελλάδα. Δικά σου παιδιά είναι.  Ραγιάδες με την αυθεντική καταγωγή. Άσχημοι, καμπούρηδες και για λίγα "γρόσια"  δωσίλογοι προδότες. Γλείφτες των "Αγάδων" της Νέας Τάξης. Γιωργάκηδες, Κωστάκηδες, Ντορούλες και το κακό συναπάντημα. Αυτούς γιατί μας τους  άφησαν οι Τούρκοι; Δεν γίνεται η Unesco να τους πάρει κι αυτούς; Μήπως να πιέζαμε  λίγο για τον Καρατζαφέρη; Μήπως για την Παπαρήγα ή τον Τσιπροκολλητήρη;Τραϊανού  Παναγιώτης<br />ΕΑΜΒ <b><br /></b><img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-1367249635472339406?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/07/12/%ce%8c%ce%bb%ce%b1_%cf%8c%cf%83%ce%b1_%cf%80%cf%81%ce%ad%cf%80%ce%b5%ce%b9_%ce%bd%ce%b1_%ce%ba%ce%ac%ce%bd%ce%b5%ce%b9%cf%82_%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9_%ce%bd%ce%b1_%ce%b8%cf%85%ce%bc%ce%b7%ce%b8%ce%b5%ce%af%cf%82_%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bf%cf%82_%ce%b5%ce%af%cf%83%ce%b1%ce%b9</id>
		<author><name>Κανένας</name></author>
		<title>Giomel 64: Όλα όσα πρέπει να κάνεις είναι να θυμηθείς ποιος είσαι</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/07/12/%ce%8c%ce%bb%ce%b1_%cf%8c%cf%83%ce%b1_%cf%80%cf%81%ce%ad%cf%80%ce%b5%ce%b9_%ce%bd%ce%b1_%ce%ba%ce%ac%ce%bd%ce%b5%ce%b9%cf%82_%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9_%ce%bd%ce%b1_%ce%b8%cf%85%ce%bc%ce%b7%ce%b8%ce%b5%ce%af%cf%82_%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bf%cf%82_%ce%b5%ce%af%cf%83%ce%b1%ce%b9"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	"Διαρρηγνύοντας την ψευδαίσθηση του περιορισμού"<br /><br /><br /><br />"Γεννήθηκες σε ένα μικρό λίκνο άπειρων δυνατοτήτων<br /><br />Αγάπησες και αγαπήθηκες χωρίς όρους<br /><br />Η έννοια της έλλειψης σου ήταν ξένη<br /><br /><br /><br />Καθώς μεγάλωνες άρχισες να διερωτάσαι για τον κόσμο γύρω σου<br /><br />Αλλά στο σχολείο διδάχθηκες να επαναλαμβάνεις πληροφορίες αντί να σκέφτεσαι ο ίδιος<br /><br />Σε κορόιδευαν όταν αμφισβητούσες το κατεστημένο <br /><br /><br /><br />Και έτσι άφησες την ομαδική νοοτροπία να καθορίζει τις πράξεις και τις αποφάσεις σου<br /><br />Έκανες όπως σου έλεγαν γιατί φοβόσουνα τις συνέπειες αν δεν το έκανες<br /><br />Σου αρέσει να κυβερνιέσαι από τον φόβο; <br /><br /><br /><br />Σε επέκριναν και έτσι έμαθες και συ να επικρίνεις<br /><br />Αλλά πρέπει να αναγνωρίσει κανείς στον εαυτό του αυτό που επικρίνει σε κάποιον άλλο<br /><br />Έχε επίγνωση αυτού που επικρίνεις στους άλλους και άλλαξέ το στον εαυτό σου<br /><br /><br /><br />Οι απόψεις σου διαμορφώθηκαν μέσα από τον προγραμματισμό της τηλεόρασης <br /><br />(Δεν αποκαλείται προγραμματισμός στην τύχη) (Υπάκουσε) <br /><br /><br /><br />Σου παρουσίαζαν συνεχείς αντιπερισπασμούς για να σε εμποδίσουν να διερωτηθείς για την πραγματικότητα γύρω σου<br /><br />Κρατήθηκες σκόπιμα σε άγνοια καθώς φοβόσουνα αυτό που δεν καταλάβαινες<br /><br /><br /><br />Διψούσες για νέα για τα γεγονότα του κόσμου και σε τάιζαν προπαγάνδα<br /><br />Σου δώσανε ελπίδα με την υπόσχεση να επηρεάζεις και να αλλάζεις τα πράγματα μέσω των εκλογών<br /><br />Αλλά αυτή η ελπίδα διαλύθηκε όταν συνειδητοποίησες ότι και τα δύο κόμματα ήταν μαριονέτες που κινούσε το ίδιο χέρι<br /><br /><br /><br />Σου ειπώθηκε από τις θρησκείες να λατρέψεις μια θεότητα έξω από τον εαυτό σου<br /><br />Χωρίς ποτέ να συνειδητοποιείς ότι όλοι είμαστε μέρος της άπειρης συνειδητότητας του σύμπαντος<br /><br /><br /><br />Προσχώρησες στη φυλή των ποντικών καθώς δεν φαινόταν άλλη εκδοχή<br /><br />Εκπαιδεύτηκες να είσαι καταναλωτής μέσω του αδιάκοπου βομβαρδισμού του εταιρικού συμβολισμού <br /><br /><br /><br />Χημικά μπήκαν στη τροφή και το ποτό σου να σε κάνουν πιο παθητικό<br /><br />Μεγάλωσες ανευχαρίστητος με την κατάστασή σου, αλλά σου είπαν « έτσι είναι η ζωή, συνέχισε»<br /><br />(δούλευε, αγόραζε, κατανάλωνε, πέθανε)<br /><br /><br /><br />Διδάχθηκες να περιφρονείς άλλους επειδή διαφέρουν από σένα<br /><br />Αυτό σε έκανε ευάλωτο όταν αυτές τις διαφορές τις αναγνώριζες στον εαυτό σου και γινόντουσαν αντικείμενο επίθεσης<br /><br /><br /><br />Επαναλαμβάνεις τους ίδιους κύκλους αρνητικής συμπεριφοράς<br /><br />γιατί αφήνεις τις περιστάσεις να καταδυναστεύουν τη διάθεσή σου <br /><br />Αν μόνον μπορούσες να συνειδητοποιήσεις ότι δεν υπάρχει καλό ή κακό παρά μόνον αντίληψη<br /><br /><br /><br />Αφήνεις το παρελθόν να καταδυναστεύει το παρόν και ανησυχείς για το μέλλον<br /><br />Μολονότι το παρελθόν και το μέλλον δεν υπάρχουν, έχεις πάντα μόνο το παρόν<br /><br />Να ζεις στη στιγμή είναι όλα όσα μπορείς να κάνεις<br /><br /><br /><br />Σου ενσταλάχθηκε η εθνική υπερηφάνεια με κόστος την απομάκρυσή σου από τον υπόλοιπο κόσμο<br /><br />Περιορίζεις μόνο αυτό που του βάζεις ετικέτα και το ονοματίζεις. Η αλήθεια δεν μπορεί τόσο εύκολα να μπει σε ένα κουτί.<br /><br /><br /><br />Είναι καθόλου ανεξήγητο που νοιώθεις μπερδεμένος και αποπροσανατολισμένος;<br /><br />Οι εξουσίες έχουν εργαστεί σκληρά για να σε κάνουν να πιστέψεις ότι δεν έχεις δύναμη και έλεγχο<br /><br /><br /><br />Αλλά όλα είναι ψευδαίσθηση<br /><br />Όταν κάποτε συνειδητοποιήσεις πόσο ισχυρός είσαι δεν θα ενεργήσεις πάλι ενάντια στη θέλησή σου<br /><br />Όλα όσα πρέπει να κάνεις είναι να θυμηθείς ποιος είσαι<br /><br />Είσαι η ίδια ψυχή που γεννήθηκε όλα αυτά τα χρόνια πριν<br /><br /><br /><br />Η ίδια αυτή ψυχή αλλά με χρόνια διαμόρφωσης επισκιάζοντας την αίσθηση σου του εαυτού<br /><br />Όπως είπε Ο Bill Hicks:»Είσαι η φαντασία του εαυτού σου»<br /><br />Ποιος, λοιπόν, θέλεις να είσαι;<br /><br />Είναι επιλογή σου, απλά άρχισε να το πιστεύεις.<br /><br /><br /><br />Όλοι μας ερχόμαστε από την ίδια πηγή, όλοι μας είμαστε ένα<br /><br />Το συνειδητοποιείς όταν οι ετικέτες που σου δόθηκαν δεν ταιριάζουν πια<br /><br />Γεννήθηκες ελεύθερος και θα πεθάνεις ελεύθερος, αλλά θα ζήσεις ελεύθερος;<br /><br />Η επιλογή είναι δική σου<br /><br />Είσαι άπειρες δυνατότητες<br /><br /><br /><br />(Ειρηνικέ Πολεμιστή Σεβάσου τον εαυτό σου και θα σεβαστείς και τους άλλους) "<br /><br />Αγης Γηος<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-7506589793461549514?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/06/20/O_%ce%98%ce%b5%cf%8c%cf%82_%ce%bd%ce%b1_%ce%b2%ce%ac%ce%bb%ce%b5%ce%b9_%cf%84%ce%bf_%cf%87%ce%ad%cf%81%ce%b9_%ce%a4%ce%bf%cf%85_%cf%85%cf%80%cf%8c_%ce%bc%ce%bf%cf%81%cf%86%ce%ae_%ce%bc%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bd%ce%b9%ce%ac%cf%82,_%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%84%ce%af_%ce%bc%ce%b1%cf%82_%cf%87%cf%81%ce%b5%ce%b9%ce%ac%ce%b6%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9_.</id>
		<author><name>Κανένας</name></author>
		<title>Giomel 64: O Θεός να βάλει το χέρι Του υπό μορφή μπουνιάς, γιατί μας χρειάζεται".</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/06/20/O_%ce%98%ce%b5%cf%8c%cf%82_%ce%bd%ce%b1_%ce%b2%ce%ac%ce%bb%ce%b5%ce%b9_%cf%84%ce%bf_%cf%87%ce%ad%cf%81%ce%b9_%ce%a4%ce%bf%cf%85_%cf%85%cf%80%cf%8c_%ce%bc%ce%bf%cf%81%cf%86%ce%ae_%ce%bc%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bd%ce%b9%ce%ac%cf%82,_%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%84%ce%af_%ce%bc%ce%b1%cf%82_%cf%87%cf%81%ce%b5%ce%b9%ce%ac%ce%b6%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9_."/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Συνέντευξη  από τον κ. ΣΑΡΑΝΤΟ ΚΑΡΓΑΚΟ,  καθηγητή και συγγραφέα, στα μέλη της Συντακτικής Ομάδας Ρούντα Γεώργιο  και Σταυρόπουλο Ζώη την Τετάρτη 2 Ιουνίου 2010.<br /><br /><blockquote>" ... Σήμερα ακούω πολλούς να λένε «ο Θεός  να βάλει το χέρι Του». Το εύχομαι αλλά προσεύχομαι αυτή τη φορά ο Θεός  να βάλει το χέρι Του υπό μορφή μπουνιάς, γιατί μας χρειάζεται".</blockquote><br /><br />1)  Ποια είναι τα χαρακτηριστικά  γνωρίσματα της ελληνικής κοινωνίας σήμερα, ποια είναι η προσωπικότητά  της και οι αρχές οι οποίες τη διέπουν;<br /><br />Το μπάχαλο και η  απροσωπία. Η ελληνική κοινωνία δεν έχει πρόσωπο, είχε μέχρι πρότινος ένα  προσωπείο, το οποίο κατέπεσε και αφού κατέπεσε το προσωπείο αυτό, πίσω  από αυτό είδαμε ένα πρόσωπο που μας θυμίζει το πορτρέτο του Ντόριαν  Γκρέυ. Δηλαδή ένα πρόσωπο που τα στίγματα της αμαρτίας, της ανομίας του  εκφυλισμού το είχαν κάνει πρόσωπο εκτρωματικό.<br /><br />2) Για τι σήμερα οι δομικοί κοινωνικοί θεσμοί  της χώρας μας όπως φερ’ ειπείν η παιδεία, η πολιτεία, η δικαιοσύνη, η  εκκλησία και άλλα απαξιώνονται τόσο πολύ από τους ίδιους τους πολίτες;  Μήπως είναι επικίνδυνο αυτό εννοώντας ότι όταν παρουσιάζουν δείγματα  καταπτώσεως και αναποτελεσματικότητας οι εκπρόσωποι των θεσμών πρέπει  εμείς οι ενεργοί πολίτες να εστιάζουμε την κριτική μας μόνο στους κακούς  εκπροσώπους και όχι να προσπαθούμε να απαξιώνουμε τους ίδιους τους  θεσμούς;<br /><br />Οι θεσμοί είναι δεσμοί και με τις δύο έννοιες.  Και με την αρνητική και με τη θετική. Δεσμοί με τη θετική έννοια είναι,  ότι δένουν, σφίγγουν το κοινωνικό σύνολο, του δίνουν δηλαδή μια  στιβαρότητα, αλλά όταν γίνονται δεσμοί με την κακή σημασία τότε  λειτουργούν πνικτικά, αποπνικτικά. Το ζήτημα είναι όχι ότι απαξιώνονται  από μας ή από το πλέον απαξιωτικό μέσο που κατ’ εμέ είναι η τηλοψία –και  όχι τηλεόραση, όπως κακώς επεκράτησε να λέγεται. Ήδη έχουν απαξιωθεί οι  θεσμοί από μόνοι τους, διότι δυστυχώς, για να μπορέσουν οι θεσμοί να  αποδώσουν, δεν αρκεί να υπάρχει το κέλυφος, πρέπει να υπάρχει και το  περιεχόμενο. Και στην πραγματικότητα στη μεταπολιτευτική Ελλάδα αντί να  διαμορφώσουμε θεσμούς με ένα περιεχόμενο, πήραμε, θεωρήσαμε θεσμούς  κάποια κούφια καρύδια, με αποτέλεσμα ο κόσμος ο πολύς να έχει χάσει την  εμπιστοσύνη προς τους θεσμούς και ιδιαίτερα προς τη δικαιοσύνη, αφού το  γενικότερο κλίμα που επικρατεί είναι η ατιμωρησία. Το έχω γράψει άπειρες  φορές ότι η τήρηση των νόμων στην Ελλάδα είναι προαιρετική. Για να  θυμηθώ το ακροτελεύτιο άρθρο του Συντάγματος των προηγούμενων καιρών, το  άρθρο 114 που ήταν σύνθημα της δικής μου γενιάς, 1 1 4 , η τήρηση των  νόμων επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων. Αλλά και κάποια στιγμή ο  πατριωτισμός αυτός εξαντλείται, όταν βλέπουμε επιδέξια μηδενικά να  αναρριχώνται, να έχουν μια προτεραιότητα έναντι των ανθρώπων, οι οποίοι  μοχθούν σε διαφόρους τομείς της ζωής, χωρίς να έχουν τις πρέπουσες  απολαβές. Θα μου πείτε, ότι το μηδενικό, καθ’ ότι στρογγυλό, έχει τη  δυνατότητα να κινείται με μεγαλύτερη ευχέρεια απ’ ότι παραδείγματος  χάριν ένας άνθρωπος, ο οποίος επιμένει στην όρθια και άκαμπτη στάση. Από  την άποψη αυτή οι θεσμοί έχουν χάσει τη λειτουργικότητα τους και το  κακό ξεκίνησε από την παιδεία, η οποία από το 1976 έχει πάρει έναν δρόμο  ολισθηρό με τις λεγόμενες μεταρρυθμίσεις, οι οποίες έχουν  καταλήξει  όλες σε απορρυθμίσεις. Στα χρόνια που παρακολουθώ τα θέματα της παιδείας  και τα παρακολουθώ από κοντά από το 1957 έχω γνωρίσει δεκατρείς  εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, που όλες αντί να φέρουν το καλύτερο έφεραν  το χειρότερο. Οι άνθρωποι έχουν κάπως μπερδευτεί. Πιστεύουν ότι κάθε  αλλαγή, κάθε μεταβολή φέρνει το καλύτερο. Δε συμβαίνει πάντοτε έτσι.  Μπορεί μια μεταβολή να μας οδηγήσει στο χειρότερο και ένα προχώρημα προς  τα εμπρός μπορεί να μας πηγαίνει προς το γκρεμό. Πρέπει να πέσουμε σε  αυτόν; Από το 1976 ξεθεμελιώνονται ή μάλλον υπονομεύονται τα βάθρα της  ελληνικής παιδείας. Ουσιαστικά καταστρέφεται η κλασσική μας παιδεία που  μας έδινε ένα αίσθημα υπεροχής έναντι των άλλων λαών της γης. Είναι  θλιβερό αυτή τη στιγμή να μην έχουμε φιλολόγους και ιστορικούς ικανούς  να σταθούν στο ύψος των ξένων ιστορικών. Είναι αδιανόητο στην Ελλάδα,  που υποτίθεται έχει γεμίσει Πανεπιστήμια, Σχολές και δε συμμαζεύεται να  έχουμε παιδιά τα οποία σου λένε ότι δεν μπορώ πια να καταλάβω Βιζυηνό,  Ροΐδη, Παπαδιαμάντη ή ακόμα και το δημοτικό τραγούδι. Όταν έγραψα τα  βιβλία «Αλαλία-Το σύγχρονο γλωσσικό μας πανόραμα» και «Αλεξία- Γλωσσικό  δράμα με πολλές πράξεις» όλοι με χαρακτήρισαν υπερβολικό. Όταν έκανα την  προειδοποίηση ότι αύριο, μεθαύριο το παιδί δε θα είναι σε θέση να  καταλάβει τους λόγους των πολιτικών που έκαναν τις αλλαγές αυτές και  ήρθε η στιγμή που το σημερινό παιδί δεν είναι σε θέση να καταλάβει έναν  λόγο του Κωνσταντίνου Καραμανλή- με αυτόν αρχίζουν οι εκπαιδευτικές  απορρυθμίσεις με Υπουργό τον Γεώργιο Ράλλη- και φτάσαμε στο σημείο πριν  από δυο χρόνια να μπει ένα απλό, απλούστατο θεματάκι ως έκθεση στους  μαθητές στις λεγόμενες Πανελλήνιες, Γενικές, Πανελλαδικές, Ακαδημαϊκές-  επτά ονομασίες έχουν αλλάξει- εξετάσεις, και ήταν το κείμενο αυτό ένα  απλό, απλούστατο κείμενο του Γιώργου Σεφέρη για την παράδοση. Και για  ένα κείμενο εικοσιπέντε γραμμών οι κύριοι εξεταστές έδωσαν επτά  ερμηνευτικές σημειώσεις, ενώ την εποχή που έδινα εγώ εξετάσεις και  ακολούθως όταν έδιναν οι δικοί μου μαθητές εξετάσεις το θέμα της  εκθέσεως δεν γραφόταν ούτε καν στον πίνακα, γινόταν με απαγγελία χωρίς  καμία μεταφραστική οδηγία. Αρκεί να σας πω μονάχα ότι το 1967 στη σχολή  των Ευελπίδων είχε μπει ως θέμα μία φράση του Δημοσθένη που έλεγε:  «Λυθέντων των νόμων και εκάστω δοθείσης εξουσίας ό,τι βούλεται ποιείν,  ου μόνον πολιτεία οίχεται αλλ’ ουδέ ο πας των ανθρώπων βίος του των  θηρίων ουδέν αν διενέγκοι». Το μόνο που δώσανε ως μετάφραση ήταν το  τελευταίο το «αν διενέγκοι» δηλαδή δε θα διέφερε Και τα παιδιά αυτά  μπόρεσαν να αποδώσουν γιατί εκείνη την εποχή ήταν ντροπή να μην ξέρεις  ως ένα βαθμό αρχαία ελληνικά. Την ίδια χρονιά στα παιδιά των υπολοίπων  σχολών είχαν βάλει θέμα: «Πάσα παιδεία προς μεν το παρόν λύπης και ου  χαράς δοκείν, ύστερον δε καρπόν ειρηνικόν δικαιοσύνης αποδίδωσι τοις  γεγυμνασμένοις δι’ αυτής». Μιλάμε για το 1967. Και διερωτώμαι: φτάνουμε  τώρα στο 2010, έχει σημειωθεί πρόοδος υποτίθεται της παιδείας, σε όλα τα  σχολεία υπάρχουν θρανία -τότε δεν υπήρχαν θρανία-, σε όλα τα σχολεία  υπάρχουν πίνακες –τότε δεν υπήρχαν πίνακες-, σε όλα τα σχολεία υπάρχουν  κιμωλίες –τότε δεν υπήρχαν καν κιμωλίες-, τώρα έχουμε λεξικά επί λεξικών  -τότε με δυσκολία μπορούσες να βρεις ένα υποφερτό λεξικό-, και φτάνουμε  στο σημείο να μη γνωρίζει το παιδί τι σημαίνει «ψεγάδι» ή τι σημαίνει  «παρωχημένος» και το δίνουν ερμήνευμα στις γενικές εξετάσεις. Εγώ δε θα  ήθελα να προχωρήσω σε άλλο σχολιασμό, μου αρκεί αυτό το οποίο είπε ένας  πρώην υπουργός, ότι ξεκινάμε από μηδενική βάση όταν έφτιαξε μια επιτροπή  για να συζητήσει τα θέματα της παιδείας. Όταν το 2008 ξεκινάς από  μηδενική βάση σημαίνει ότι από το 1976 και εντεύθεν σωρεύεις μηδενικά  επί μηδενικών. «Συ είπας», όπως θα έλεγε και ο Χριστός.<br /><br />3) Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας  μας, το οποίο θα μπορούσε ίσως να θεωρηθεί η βασική αιτία της  γενικότερης και κοινώς αναγνωριζόμενης κοινωνικής παθογένειας σήμερα και  ποια η προτεινόμενη λύση του;<br /><br />Κατά την ταπεινή μου  αντίληψη είναι η διόγκωση του «δε βαριέσαι». Αυτό μας χαρακτήριζα και σε  μια παλαιότερη εποχή. Αλλά ειδικότερα αφ’ ότου μπήκαμε στο λάκκο των  λεόντων, που ονομάστηκε αρχικά ΕΟΚ και ακολούθως Ευρωπαϊκή Ένωση  σχηματίσαμε την εντύπωση, ότι αυτό το ευρωπαϊκό μόρφωμα-παραμόρφωμα  είναι ένα μπιμπερό από το οποίο θα μπορούμε να θηλάζουμε εμείς ες αεί  και να τραγουδάμε το παλαιό ισπανικό ασμάτιο που έλεγε: «ο Θεός έχει για  μένα». Αλλά δεν καταλάβαμε ένα πράγμα, ότι ο Θεός είναι «μεθ’ ημών»,  μαζί μας, όταν το Θεό τον έχουμε στα χέρια μας και τον αποκαλύπτουμε με  τη δουλειά μας. Αν δε δουλεύουμε τότε ο Θεός είναι «με θυμόν», χωρίς  έκθλιψη, με οργή γιατί και αυτός σιχάθηκε να μας βλέπει. Ειλικρινά, αν  το πάρω θεολογικά και σκεφτώ, ότι ο Θεός είναι παντεπόπτης και άρα τα  βλέπει όλα, ειλικρινά λυπάμαι το Θεό, διότι ενώ μας έδωσε την πιο  ευλογημένη περιοχή της γης, που τα έχει όλα από άποψη εδάφους, από άποψη  ομορφιάς, από άποψη ιστορικών μνημείων, από άποψη, ας το πούμε,  γεωγραφικής διαμορφώσεως και γεωπολιτικής στρατηγικής, εμείς  προσπαθήσαμε να την κάνουμε τη γη αυτή πούλβερη και κουρνιαχτό. Και  γιατί παρακαλώ; Διότι ξαφνικά διαπιστώσαμε, ότι πάνω από τον πατριωτισμό  ή τον εθνισμό πρέπει να βάλουμε, λέει, τον κοσμοπολιτισμό. Οφείλω εδώ  να κάνω μια παρατήρηση: «κοσμοπολίτης» είναι ένας όρος που ακούγεται για  πρώτη φορά σε μία φράση του Αντισθένη. Όταν ρωτήθηκε από πού είναι,  αποκρίθηκε «κοσμοπολίτης ειμί». Λέμε είμαι κοσμοπολίτης με την έννοια  πολίτης του κόσμου. Αυτό είναι λάθος, διότι αυτός που θέλει να ανήκει  στον κόσμο κανονικά θα έπρεπε να λέγεται «κοσμίτης». Κοσμοπολίτης είναι  εκείνος που είναι κόσμημα για την πόλη του. Από την άποψη αυτή ο  Σωκράτης, που ελάχιστα βγήκε από την Αθήνα, και φιλαθήναιος ην, ήταν  κοσμοπολίτης γιατί ήταν κόσμημα για την πόλη του. Άρα αν θέλουμε,  λοιπόν, να είμαστε κοσμοπολίτες πρέπει να είμαστε κοσμήματα για την πόλη  μας, για την πατρίδα μας ευρύτερα, και από κει και πέρα, όταν αγαπάμε  τον τόπο μας, την πατρίδα μας, τότε μπορούμε να αγαπήσουμε και άλλους  λαούς. Γιατί όποιος δεν μπορεί να αγαπήσει τη δική του πατρίδα εν μπορεί  να αγαπήσει καμία άλλη πατρίδα.<br /><br />4) Η λεγόμενη οικονομική κρίση την οποία διέρχεται η Ελλάδα  θεωρείτε ότι προέρχεται από οικονομικά αίτια μόνο ή ότι είναι μια  πολυσύνθετη κρίση με διάφορα αίτια και ποια πιστεύετε ότι θα είναι η  διάρκεια και η επίδρασή της στην κοινωνία μας;<br /><br />Θα ήθελα  πάνω σ’ αυτό να είμαι απόλυτα κατηγορηματικός. Η οικονομική κρίση δεν  είναι φαινόμενο ελληνικό, είναι παγκόσμιο το φαινόμενο. Κατά κύριο λόγο  ξεκίνησε από τις Ηνωμένες Πολιτείες οι οποίες κατασκεύασαν την περιβόητη  παγκοσμιοποίηση με τη απώτερη βλέψη να κυριαρχήσουν στον κόσμο. Αλλά  στην ιστορική εξέλιξη, αυτό που οι μαρξιστές λένε ιστορικό "προσσές",  ισχύει η ετερονομία των σκοπών που συνέλαβε ο μεγάλος Θουκυδίδης. Για  αλλού πας και αλλού βρίσκεσαι. Την ιστορία δεν την πας, η ιστορία σε  πάει. Έτσι ενώ οι Αμερικανοί στήσανε το παιχνίδι με σημαδεμένη τράπουλα,  τελικά τον άσσο δεν τον πήραν αυτοί, τον πήραν οι Κινέζοι. Και νικητές  στο παιχνίδι της παγκοσμιοποίησης είναι οι Κινέζοι, οι οποίοι θα  επιβάλλουν την παγκόσμια κυριαρχία τους και την έχουν επιβάλει είτε  θέλουμε να το αναγνωρίσουμε είτε όχι. Εγώ όταν πριν από μερικά χρόνια  ήρθα σε σύγκρουση με μια κυρία η οποία, απ’ ότι με πληροφόρησαν,  ευρίσκεται σήμερα στο Υπουργείο Παιδείας, νομίζω ότι ασκεί καθήκοντα  Υπουργού, η οποία είχε κάνει μια αφελή πρόταση να γίνουν τα αγγλικά η  δεύτερη επίσημη γλώσσα ενώ τα αγγλικά όπως ξέρετε είναι πρώτη γλώσσα για  τα σημερινά ελληνόπουλα, τα ελληνικά είναι μια δευτερεύουσα γλώσσα και  ίσως γίνει μια τρίτη γλώσσα μετά τα αλβανικά ή τα τουρκικά, ανάλογα με  τις εξελίξεις ας το πούμε της εξωτερικής μας πολιτικής, της είχα κάνει  μια παρατήρηση, ότι όποιος θέλει να βλέπει μέλλον, γιατί αυτή μίλησε για  μέλλον, δε μαθαίνει αγγλικά μαθαίνει κινεζικά. Και δεν εννοούσα να  βάλουμε στα σχολεία μας τα κινεζικά, εννοούσα ότι θα έπρεπε από εκείνη  την εποχή να δημιουργήσουμε δυο τρία ινστιτούτα κινεζικών σπουδών ώστε  να είμαστε έτοιμοι να υποδεχτούμε το μέλλον. Αλλά οι πολιτικοί μας  δυστυχώς έχουν όραση σκαθαριών, βλέπουν μόνο κοντινά και όχι μακρινά  πλάνα και οφείλω να σας πω, ότι υπήρξαν πλέον κοντόθωροι και από τους  Σκοπιανούς, οι οποίοι μας κέρδισαν σε ένα διπλωματικό παιχνίδι χωρίς να  έχουν κανένα ιστορικό ατού, χωρίς να έχουν τη γεωγραφική έκταση τη δική  μας, τα συμμαχικά πλέγματα τα δικά μας, τη στρατιωτική ισχύ τη δική μας,  την οικονομική ισχύ τη δική μας. Ακόμη και σε θέματα φιλανθρωπίας όπου η  Ελλάδα τουλάχιστον σ’αυτό πρωτοπορεί, γίναμε με το τελευταίο  περιστατικό ουραγοί της Τουρκίας. Και εννοώ το επεισόδιο της Γάζας. Τι  θέλαμε εμείς οι Έλληνες να μεταφέρουμε βοήθεια στους Παλαιστινίους  ακολουθώντας τους Τούρκους, οι οποίοι είναι πολύ γνωστό, ότι επιδίωκαν  την προβοκάτσια. Εμείς ουδέποτε σταματήσαμε τη διοχέτευση βοηθείας προς  τους Παλαιστινίους με άλλους τρόπους όχι ιδιαίτερα προκλητικούς. Ποτέ δε  σταμάτησε η ελληνική βοήθεια και είναι αναρίθμητοι οι Έλληνες που έχουν  επισκεφθεί με πολλούς τρόπους τη Γάζα χωρίς να ενοχλήσουν το παράπαν,  ούτε τους ισραηλίτες, ούτε τους Αιγυπτίους ούτε τους Αμερικανούς. Και δε  χρειάστηκε ποτέ να κάνουμε και χρήση διαβατηρίων ούτε να πάρουμε  διαπιστευτήρια, διότι σε αυτό που κάναμε εμείς οι Ισραηλίτες είχαν κάθε  λόγο να κάνουν στραβά μάτια. Γιατί ήξεραν πολύ καλά, ότι εμείς δεν  πηγαίναμε εκεί κατασκοπευτικά ούτε υπονομευτικά, πηγαίναμε για να  βοηθήσουμε τον πάσχοντα συνάνθρωπό μας. Θέλω λοιπόν με αυτό να σας πω,  ότι, όταν η εξωτερική μας πολιτική παιδιαρίζει, είναι φυσικό και κάποιοι  ιδιώτες, που δεν έχουν μια σαφή αντίληψη των πραγμάτων να παγιδεύονται  και να πέφτουν θύματα μιας, ας το πούμε πολιτικής που μπορεί αύριο  μεθαύριο να μας δημιουργήσει προβλήματα σε ό,τι αφορά τη διατήρηση της  ακεραιότητας της χώρα μας.<br /><br />5) Τι  σημαίνει ο όρος παιδεία και τι ο όρος εκπαίδευση; Που αποσκοπούν αυτές  οι δύο έννοιες; Σήμερα θεωρείται ότι επικρατεί μια σύγχυση επί αυτού.<br /><br />Πάντα  επικρατούσε και προσπάθησα πριν από είκοσι χρόνια όταν συνεργαζόμουν με  τον Οικονομικό Ταχυδρόμο στα ένδοξα χρόνια του Γιάννη του Μαρίνου με  ένα εκτενέστατο δοκίμιο να εξηγήσω τη διαφορά παιδείας και εκπαιδεύσεως.  Η παιδεία είναι άσκηση αρετής, είναι ανθρωποπλαστικό ιδανικό. Με την  παιδεία, η οποία έχει ως ετυμολογική βάση το παιδί, δημιουργείς  ανθρώπους. Άρτιους ανθρώπους ικανούς να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις  του μέλλοντος που όμως δε σε θέλει υπήκοο σε θέλει πολίτη. Με την  παιδεία δημιουργείς τον πολίτη και όχι τον αλήτη και με την αθώα και με  την κακή της σημασία. Γιατί αλήτης σε πρώτη σημασία σημαίνει ο  περιπλανώμενος. Εκπαίδευση είναι παροχή δεξιοτήτων. Χωρίς εγώ να  αποκλείω το στοιχείο της εκπαιδεύσεως στη διάρκεια της παιδαγωγικής  λειτουργίας, δε θέλω να ονομάζω την παιδεία εκπαίδευση. Διότι σε  εκπαίδευση υπόκεινται και οι σκύλοι. Η παιδεία είναι μόνο για ανθρώπους.  Το μεγάλο λάθος το οποίο έκαναν οι πολιτικοί από τη μεταπολεμική  περίοδο και μετά είναι ότι βλέποντας την οικονομική μας υστέρηση η οποία  δεν οφειλόταν αποκλειστικά σε θέματα παιδείας αλλά στις τρομακτικές  καταστροφές του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου, της κατοχής και του  εμφυλίου ήθελαν να κάνουν την παιδεία μας περισσότερο πρακτική. Την  έκαναν πρακτική αλλά δεν την έκαναν αποδοτική. Διότι στο αναχρονιστικό  δήθεν σχολείο μιας παλαιότερης εποχής το παιδί μάθαινε τουλάχιστον δυο  τρία απλά πραγματάκια, π.χ. πώς να μπολιάζει ένα φυτό ή να κεντρώνει ένα  φυτό, μάθαινε τέλος πάντων πώς να φυτεύει έναν βασιλικό, ένα άνθος, ένα  δέντρο. Ήταν σε θέση να ξεχωρίζει, ως φυτό εννοώ, τη μπάμια από τη  μελιτζανιά. Παίρνει σήμερα το παιδί, που υποτίθεται έχει πάει σε  επαγγελματική σχολή, και δη ανθοκομικής και κηπουρικής τρία χρόνια και  δεν είναι σε θέση να σου μπολιάσει μια ελιά, να σου μπολιάσει μια  λεμονιά, πράγματα τα οποία τα ξέραμε εμείς που δεν προερχόμαστε στο κάτω  κάτω από αγροτικές οικογένειες αλλά αυτά τα είχαμε μάθει στη δευτέρα  γυμνασίου στο μάθημα της φυτολογίας. Αυτά λοιπόν τα πράγματα  δημιούργησαν μια τάξη ανθρώπων, οι οποίοι ήθελαν να πάρουν ένα χαρτί για  να εξασφαλίσουν μια θέση όχι για να δουλεύουν αλλά για να κάθονται. Και  αν δεν το καταλάβουμε όλοι, πολίτες και πολιτικοί, ότι το μυστικό της  σωτηρίας της Ελλάδος βρίσκεται στην τελευταία λέξη ενός διηγήματος που  διδασκόμαστε σε παλαιότερη εποχή-ήταν στα αναγνωστικά μας- είχε τίτλο ο  «Γυφτοδάσκαλος», ήταν του μεγάλου διηγηματογράφου αλλά και παιδαγωγού,  του Τραυλαντώνη, ο οποίος περιέγραφε ένα σχολείο, όπου ένας ας το πούμε  ενθουσιώδης φτωχοντυμένος δάσκαλος προσπαθούσε να διδάξει ελληνικά σε  τσιγγανόπουλα και το βιβλίο τελείωνε με μια προτροπή του Σεπτιμίου  Σεβήρου: «laboremous» που σημαίνει «ας εργαζόμαστε». Αυτό το έκανα  πρόσφατα άρθρο και το δημοσίευσα σε μια εφημερίδα, ότι η Ελλάς θα σωθεί,  εάν εφαρμόσει το «laboremous» και ξεφύγει από το «ξαπλαremous».<br /><br />6)  Ποιος είναι ο χαρακτήρας και ποια η  ποιότητα της παρεχομένης από το επίσημο ελληνικό κράτος παιδείας σήμερα;<br /><br />Πρώτον  δεν προσφέρεται παιδεία. Προσφέρεται κακοπαιδεία ή υποπαιδεία ή  υπνοπαιδεία από ένα Υπουργείο, το οποίο έχω ονομάσει Πνευματικής  Ημιπληγίας. Θα ήταν σωτήριο για την Ελλάδα να καταργηθεί το υπουργείο  αυτό και να ξαναγυρίσουμε στο σύστημα των κοινοτήτων, όπου οι κοινότητες  είχαν την ευθύνη για την ίδρυση σχολείων, για την πρόσληψη δασκάλων,  για την πληρωμή των δασκάλων, οπότε είχαν και την ευθύνη της ποιότητος  και των διδασκόντων αλλά και της διδασκόμενης ύλης. Σήμερα έχει  παρουσιαστεί το φαινόμενο του να πάω στο δημόσιο να γίνω δημόσιος  υπάλληλος -εγώ παλιά είχα διαφωνήσει παρ’ότι ήμουν συνδικαλιστής αλλά μη  αμοιβόμενος τότε, οι συνδικαλιστές παλιά όταν έγινε μια απεργία των  καθηγητών να ενταχθούν στον κλάδο των δημοσίων υπαλλήλων- εγώ τότε σε  μια μεγάλη συγκέντρωση που είχαμε κάνει στο Ακροπόλ είπα: «Κύριοι, προς  Θεού δεν είμαστε δημόσιοι υπάλληλοι, είμαστε λειτουργοί». Λοιπόν όταν  αποκτούν τη νοοτροπία του δημοσίου υπαλλήλου, του μήνας μπαίνει μήνας  βγαίνει ο μισθός τρέχει, η λογική του «ας κόψουν το λαιμό τους τα  παιδιά», καταλαβαίνετε ότι δεν μπορούμε να έχουμε πνευματικά  επιτεύγματα. Τα αποτελέσματα είναι σαφή. Το 1951, δηλαδή ένα χρόνο μετά  τον εμφύλιο, το Μετσόβιο Πολυτεχνείο ήταν στην πρώτη δεκάδα των  Πολυτεχνείων της υφηλίου. Σήμερα επί πεντακοσίων πολυτεχνείων της  υφηλίου είναι κάπου στη μέση. Το 1957 που μπήκαμε εμείς στη φιλοσοφική  σχολή στο μάθημα των αρχαίων ελληνικών και των λατινικών είχαμε  προτεραιότητα ακόμα και έναντι των ιταλοπαίδων τα οποία μαθαίνουν τα  λατινικά εξ απαλών ονύχων στα λεγόμενα καθολικά σχολεία. Σήμερα έτσι και  τολμήσεις και πεις μια αρχαία ελληνική φράση, μπορείς να ακούσεις –και  το έχω ακούσει για τον εαυτό μου- «αλβανό είσαι κύριε;». Τα αρχαία  ελληνικά θεωρούνται πλέον αλβανικά. Και αν είναι αληθές αυτό που μου  έχουν μεταφέρει –θα το διαπιστώσω πολύ σύντομα αν είναι αληθές- μου  ζητήθηκε από κάποιον κύριο αρκετά ισχυρό οικονομικά να συνθέσω έναν  Πινδαρικό ύμνο για να διαβαστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου.  Κάθισα 22 ημέρες και έκανα αυτόν τον Πινδαρικό ύμνο σε βοιωτική  διάλεκτο, που δε μου είναι τόσο οικεία όσο η δωρική ή ιωνική. Ο κύριος  αυτός το έδωσε σε έναν πολύ γνωστό αμερικανό ελληνιστή που επιδίδεται  στη μελέτη του Πινδάρου, αλλά αυτός ζήτησε να του στείλω και γλωσσάρι  λέξη προς λέξη για να μπορέσει να το αποδώσει στα αγγλικά. Και αφού αυτό  μεταφράστηκε στα αγγλικά, μεταφράστηκε στα κινεζικά. Απ’ ότι μου είπαν  κάποιος υπουργός μας διάβασε στο Πεκίνο την ωδή στα αρχαία ελληνικά και  οι έλληνες ακροατές νόμιζαν, ότι είναι κινέζικα. Όταν ακολούθως  διαβάστηκε στα κινεζικά οι Έλληνες ακροατές νόμιζαν, ότι είναι αρχαία  ελληνικά. Και μόνο όταν διαβάστηκε στα αγγλικά, δηλαδή στη μητρική μας  γλώσσα, κατάλαβαν το νόημα. Αντιλαμβάνεστε, ότι έχουμε φτάσει σε ένα  τέτοιο σημείο γλωσσικού εκπεσμού, ώστε αυτή τη στιγμή αυτή η λεγόμενη  οικονομική κρίση, εμένα ελάχιστα να με απασχολεί και να πω, ότι είναι  ευλογία Θεού, διότι αν είχαμε κρίση δεν θα ερχόταν η οικονομική κρίση.  Στην Ελλάδα είχαμε πάντα ακρισία και απότοκος της ακρισίας αυτής είναι  και η ακράτεια, δηλαδή η παντελής απουσία κράτους, Και ευελπιστώ, ότι η  κρίση αυτή που είναι κάτι σαν μαστίγιο του Θεού θα μας βάλει μυαλό. Να  μαζέψουμε τα μυαλά μας ακόμα και να μαζέψουμε τα όποια λεφτά μας, και να  μην τα σκορπίζουμε νομίζοντας, ότι τα χιλιάρικα – γιατί εγώ μιλάω πάντα  με την αντίληψη της δραχμής προς την οποία θα επανέλθουμε οσονούπω- τα  κόβουμε από τον τοίχο. Τα λεφτά που παίρναμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση,  ήταν δικά μας λεφτά που έβγαιναν μέσα από τη φορολογία μας, από την  εκμετάλλευση των προϊόντων μας κλπ κλπ. Και όταν μας τα δίνανε αυτά  Ευρωπαίοι αντί να κάνουμε με αυτά έργα υποδομής κάναμε σκυλάδικα και  κηφηνεία όχι καφενεία, κηφηνεία. Και οι νέοι μας αντί να γίνουν  εργατόβιοι έγιναν κηφηνόβιοι. Είναι εντροπή στην αποβιομηχανισμένη  σήμερα Θεσσαλονίκη  να λειτουργούν 6.500 καφετέριες. Να μην αναφερθώ  στην Αθήνα, γιατί εδώ δεν έχω νούμερα ούτε μπορούν να καταμετρηθούν.  Αλλά όταν περνάω από τη στοά του Άστυ, που ήταν κάποτε γεμάτη από  καταστήματα διαφόρων ειδών, και βλέπω όλη αυτή τη στοά να έχει  μεταβληθεί σε ένα απέραντο κηφηνείο, ειλικρινά με πιάνει οδύνη.<br /><br />7)  Καθαρεύουσα ή δημοτική; Μονοτονικό ή  πολυτονικό και γιατί; Και πια η βλαβερή συνέπεια της χρήσεως των  λεγομένων greeklish στην ίδια τη γλώσσα μας αλλά και στους ανθρώπους, σε  εμάς τους ίδιους;<br /><br />Οφείλω να σας εξομολογηθώ, ενώ είναι  σχεδόν σε όλους γνωστό, ότι από πολύ μικρός είχα έναν ογκωδέστατο  φάκελο. Η συσσώρευση ενοχοποιητικού υλικού άρχισε από την Τρίτη τάξη του  δημοτικού. Όταν μου ζητήθηκε από το διευθυντή προκειμένου να πάρω το  βραβείο, γιατί ήμουν πρώτος μαθητής, να αποκηρύξω τους συγγενείς μου που  είχαν χαρακτηριστεί αριστεροί και εγώ του είπα: «και τους σκοτωμένους  κύριε;» εννοώντας τους συγγενείς μου που είχαν εκτελέσει οι γερμανοί. Η  απάντηση που έδωσα ήταν αρκετά ενοχοποιητική. Αργότερα προσετέθησαν και  άλλα ενοχοποιητικά στοιχεία ώστε να προετοιμάζομαι για εξορία αλλά  ευτυχώς ήρθε η απεργία πείνας του γιατρού Τσιρώνη τον οποίον έχουν  ξεχάσει όλοι οι τάχα μου προοδευτικοί και ο οποίος δεν εκτελέστηκε,  δολοφονήθηκε και το λέω μετά λόγου γνώσεως αυτό, εγώ θα είχα πάει για  παραθερισμό στον Αη-Στράτη ή στην Μακρόνησο, που είναι κοντινή. Μέσα στα  επιβαρυντικά στοιχεία που υπήρχαν στο φάκελό μου, τον οποίο έχω, διότι  φρόντισα να τον αγοράσω μόλις έπεσε η δικτατορία, πριν οι φάκελοι καούν,  το  γιατί κάηκαν οι φάκελοι είναι μια άλλη ιστορία, κάηκαν για να μην  αποδειχτεί ποτέ ποιοι ήσαν οι ρουφιάνοι της δικτατορίας και πιο πριν,  υπήρχε και το εξής επιβαρυντικό: «είναι οπαδός της δημοτικής». Επέμενα  σε όλη τη διάρκεια της μαθητικής μου ζωής να γράφω στη δημοτική και είχα  πάρει την απόφαση και όταν έδινα εισαγωγικές εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο  να γράψω στη δημοτική αλλά με απέτρεψε ο συγχωρεμένος ο Γιάννης ο  Κορδάτος, με τον οποίο γνωριζόμουν από πολύ μικρός και μου είπε «μη  χτυπάς γροθιά στο μαχαίρι» και έγραψα στην καθαρεύουσα. Είχα μια μεγάλη  ευχέρεια και στη δημοτική και στην καθαρεύουσα, είχα επίσης και μια  ευχέρεια να μπορώ να μιμούμαι το λόγο του Εμμανουήλ Ροΐδη και πάρα πολλά  Ροϊδικά κείμενα, που έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα έντυπα με διάφορα  επώνυμα, είναι κείμενα πλαστά δικά μου. Σε καμία περίπτωση όμως η  υποστήριξη, την οποία προσέφερα στη δημοτική δεν είχε στόχο την λογία,  την καθαρεύουσα και πολύ περισσότερο τα αρχαία ελληνικά. Όπως γνώριζα  από μαθητής τον Όμηρο αρκετά καλά το ίδιο καλά ήξερα και τα μεγάλα  κεφάλαια της δημοτικής μας λογοτεχνίας. Εκείνο το οποίο εγώ επιζητούσα  ήταν να μην παρεμβαίνει το κράτος στην γλωσσική εξέλιξη και νομοθετεί,  δηλαδή να μην επαναληφθεί το λάθος του Ελευθερίου Βενιζέλου που έβαλε  ρήτρα στο Σύνταγμα, ότι επίσημη γλώσσα είναι η καθαρεύουσα. Ήθελα λοιπόν  να συνυπάρχει δημοτική και καθαρεύουσα όχι σε έναν ανταγωνισμό αλλά σε  μια όσμωση, έτσι που σε κάποια φάση θα υπάρξει μια, ας το πούμε,  συνάντηση, δηλαδή θα υπήρχε μια διαλλακτική σχέση, δηλαδή αυτό το  περίφημο Ηρακλήτειον σχήμα θέση-αντίθεση-σύνθεση. Το  γεγονός ότι  πάντοτε υπήρχε μια διαφορά ανάμεσα στην κοινώς λαλουμένη, αυτό που λέμε  δημοτική, γιατί και ο όρος αυτός δεν είναι καλός και σε μια επίσημη  γλώσσα, γραφομένη γλώσσα, είναι κάτι που αποδεικνύεται και από τη σωστή  μελέτη των αρχαίων ελληνικών. Ο γραπτός λόγος δεν ταυτίζεται απόλυτα με  τον προφορικό. Το ίδιο συνέβαινε και στην Ελλάδα. Ασφαλώς δεν ήθελα τις  ακρότητες κάποιων λογίων που ήθελαν να είναι πιο αρχαίοι και από τους  αρχαίους, αλλά όμως οι άνθρωποι αυτοί, παρά τις ακρότητές τους  προσέθεσαν έναν γλωσσικό πλούτο και έτσι αντί να λέμε π.χ. μινίστρος  είπαμε υπουργός, αντί να λέμε γκουβέρνο είπαμε κυβέρνηση, αντί να λέμε  μονέδα είπαμε χρήμα, πού είναι το κακό; Από την άλλη μεριά και αυτό που  ονομάστηκε καθαρεύουσα ήταν και αυτό γλωσσικός πλούτος, γλωσσική  κατάκτηση, γλωσσική περιουσία, διότι σ’ αυτό, ας το πούμε, το γλωσσικό  μόρφωμα γράφτηκαν μνημειώδη κείμενα, συντάχθηκαν οι πρώτοι καταστατικοί  μας χάρτες. Με τη γλώσσα αυτή εκφράστηκε ένας Κωνσταντίνος  Παπαρρηγόπουλος, ένας Παύλος Καρολίδης, μεγάλοι νομικοί όπως οι  Σαρίπολοι αλλά και νεότεροι που ήταν οπαδοί της δημοτικής, όπως ο  Αλέξανδρος Σβώλος και τόσοι άλλοι. Όλο αυτό το πλούσιο υλικό,  επιστημονικό, ιστορικό, λογοτεχνικό το πετάξαμε στα σκουπίδια. Εγώ έχω  μία αντίληψη ολότητας για τη γλώσσα, δεν κάνω διάκριση σε αρχαία,  μεσαιωνική και νέα. Εγώ θεωρώ την ελληνική ενιαία, συνεχώς εξελισσομένη,  μεταβαλλομένη, εμπλουτιζομένη ανάλογα με τις εξελίξεις, αλλά είναι πολύ  φυσικό όπως ένα πλοίο που αντιμετωπίζει θαλασσοταραχή να πετάει κάποιο  φορτίο γιατί δεν μπορεί να αντιμετωπίσει τις καινούργιες καταστάσεις,  κάποιες λέξεις να χάνουν πια τη χρησιμότητά τους στο παρόν, για να  χρησιμοποιήσουμε κάποια λέξη που μπορεί να μας αποδίδει με περισσότερη  ακρίβεια καταστάσεις ή ιδέες του παρόντος. Τώρα το πόσο είναι αναγκαία η  λογία και η αρχαία φαίνεται από αυτό που θα σας πω και που το έχω  γράψει σε ένα βιβλιαράκι μικρό, τα μικρά γλωσσικά που περιέχει δυο  μελέτες μου «Η δημοκρατικότητα του αρχαίου ελληνικού λόγου μέσα από τις  συντακτικές δομές» και δεύτερο μελέτημα «Η γλώσσα του μέλλοντος και το  μέλλον της γλώσσας». Αυτό εδώ κυκλοφορήθηκε, γιατί αυτό είναι το σωστό  ρήμα, το βιβλίο κυκλοφορείται, το αυτοκίνητο κυκλοφορεί, το 2003. Εκεί  κάνω μια παρατήρηση ότι τον αιώνα που διατρέχουμε θα έχουμε  35.000-40.000 ανακαλύψεις, οι οποίες θα χρειαστούν όνομα. Η λατινική  έχει εξαντλήσει προ πολλού τα όριά της. Ούτε στη φυτολογία, ούτε στη  βιολογία, , ούτε στην ιατρική, ούτε στη φαρμακολογία χρησιμοποιείται. Η  αγγλική έχει πλέον κορεστεί. Και αν ακόμα εξακολουθεί να ονοματίζει  τούτο οφείλεται στο γεγονός ότι έχει δανειστεί από την ελληνική περίπου  35.000 και κατ’ άλλους 40.000 λέξεις. Τώρα ας τους κάνουμε και ένα  σκόντο, θέλουν 35.000, 35.000, δεν έχουμε τη μικροψυχία τη δική τους.  Εκείνη η γλώσσα η οποία δεν έχει τελειωμό είναι η ελληνική, διότι η  ελληνική έχει πολλαπλασιαστικές δυνατότητες. Αν πάρουμε ως  χαρακτηριστικό παράδειγμα το ρήμα «ποιώ» και πάτε σε ένα πολύ καλό  λεξικό για να βρείτε τα παράγωγα, σύνθετα και παρασύνθετα, τότε  φτιάχνεται ένα καινούργιο λεξικό, το οποίο έχει σαν βάση το ρήμα «ποιώ».  Εγώ εδώ πήρα ως χαρακτηριστική λέξη το ρήμα «γκρεμίζω», που είναι η  βάση της πολιτικής μας, διότι η πολιτική στην Ελλάδα σημαίνει, γκρεμίζω,  ό,τι χτίζω, εκτός από αυτά τα εκτρώματα, τα οποία βλέπουμε να μας  περικυκλώνουν, αν αυτά λέγονται κτίσματα, και ύστερα από πολύ προσεκτική  μελέτη διαπίστωσα από το ρήμα «γκρεμίζω», έχουμε πάνω από 140 λέξεις  και λεξίδια. Αντιλαμβάνεστε επομένως, ποιον πλούτο μπορεί να προσφέρει  το ρήμα «λαμβάνω», το ρήμα «άγω», το ρήμα «έχω» και τόσα άλλα τα οποία  μπορεί να μας δώσουν τα ονόματα των ανακαλύψεων, που πρόκειται να έρθουν  σε φως. Δε γνωρίζω τις δυνατότητες της κινεζικής και γι’ αυτό δεν μπορώ  να έχω άποψη για τον πλούτο που έχει η γλώσσα αυτού του πανάρχαιου  λαού, αλλά μια και φθάσαμε και με ρωτήσατε για τόνους και πνεύματα, εγώ  υπήρξα απαρχής πολέμιος του μονοτονικού και των ορθογραφικών  απλουστεύσεων. Και ο λόγος δεν ήταν οι δήθεν συντηρητικές καταβολές μου,  αλλά ήταν λόγοι καθαρά παιδαγωγικοί. Διότι η προσπάθεια που έκανε το  παιδί να γράψει σωστά μια λέξη ισοδυναμούσε με μια άσκηση. Κάθε λέξη που  έγραφε το ελληνόπουλο ήταν ένα μικρό προβληματάκι. Έτσι η γραφή της  λέξεως προϋπέθετε στοχασμό, σκέψη. Αυτό το πολύ απλό «γλώσσα» να βάλω  οξεία ή περισπωμένη; Το μακρόν προ βραχέως περισπάται ήταν μια συνεχής,  διαρκής επιταγή που έκανε το παιδί όταν έγραφε ένα σκεπτόμενο μαθητή.  Τώρα ο μαθητής δεν έχει τόνους, δεν έχει πνεύματα, γράφει, όπως του  κατέβει, ό,τι του κατέβει και ο καθηγητής δεν κάνει τον κόπο να  διορθώσει, διότι και η διόρθωση απαγορεύεται. Σήμερα έχουμε μια  ορθογραφία ΙΧ, γράφει καθένας όπως θέλει, και γι’ αυτό πλέον η ελληνική  έχει εγκαταλειφθεί σε σημείο που να διασχίζεις στη Λεωφόρο Κηφισίας και  στη Λεωφόρο Συγγρού και να μη βλέπεις ελληνική επιγραφή. Οι ελληνικές  επιγραφές εάν προσμετρηθούν με τα δάχτυλα του ενός χεριού πιθανώς να μας  περισσέψουν δάχτυλα, που δεν επαρκούν ούτε για μια μούντζα. Θα ήθελα  πάνω σε αυτό να πω, ότι όταν έγραφα την «Αλαλία» είχα παρατηρήσει, ότι  σε μια πολύ μεγάλη πλατεία στο Κέντρο των Αθηνών, τα μόνα ελληνικά  ονόματα που υπήρχαν σε επιγραφές ήταν το κατάστημα ενός κυρίου, που  πουλούσε ελαστικά και λεγόταν «Εγγλέζος». Το κατάστημα, το όνομά του  ήταν Εγγλέζος αλλά το είχε στα ελληνικά. Το κατάστημα που πουλάει  μπαταρίες και έγραφε απ’ έξω με τεράστια γράμματα «Γερμανός» στα  ελληνικά και ένας άλλος, νομίζω εστιάτορας ήταν, όπου σε περίοπτη θέση  είχε γράψει το όνομά του «Αρβανίτης». Και λέω καλά δεν υπάρχει κανένας  Έλληνας να γράψει το όνομά του ελληνικά; Οι μόνοι, λοιπόν που είχαν  γράψει τα ονόματά τους ελληνικά ήταν ένας κύριος Εγγλέζος, ένας κύριος  Αρβανίτης και ένας κύριος Γερμανός. Σημεία των καιρών.<br /><br />8) Πως πρέπει να σταθεί η Ελλάδα απέναντι στην  πρόκληση της εποχής μας, την ανάπτυξη δηλαδή της παγκοσμίου κοινότητας  και πως θα επανακτήσει τα στοιχεία ετερότητος της απέναντι σε αυτή τη  νέα πραγματικότητα;<br /><br />Κατά πρώτο λόγο με το να μείνει  Ελλάδα. Γιατί αν δεν είναι Ελλάδα τότε δεν έχει κανένα λόγο να  προβληματίζεται πάνω στα θέματα αυτά. Εάν γίνουμε π.χ. οι νομάδες της  Ευρώπης, οι νομάδες της οικουμένης δε χρειάζεται να μιλάμε για  ετερότητες και άλλα συναφή. Ενσωματωνόμαστε στον παγκόσμιο χυλό και  συνεπώς δεν υπάρχει κανένας προβληματισμός. Εάν όμως θέλουμε να παίξουμε  κάποιον ρόλο και εμείς πρέπει αυτό που λέγεται Έλληνας να το  νοηματοδοτήσουμε, να του δώσουμε ένα περιεχόμενο ουσίας. Εφόσον όμως δεν  το κάνουμε αυτό, και αφήνουμε το όνομα Ελλάς και Έλλην να γίνεται  αντικείμενο διακωμωδήσεως από ευτελή υποκείμενα τα οποία ελέγχουν τον  τύπο, έντυπο και ηλεκτρονικό, και όταν φτάνουμε στο σημείο οι πολιτικοί  μας ταγοί να το χουν σε κακό να πουν Ελλάδα, Πατρίδα, Έθνος και να  θυμούνται τις λέξεις αυτές μόνο την παραμονή των εκλογών και τώρα που  φτάσαμε πλέον στη χρεοκοπία, στη δική τους χρεοκοπία, τότε ξαφνικά  θυμήθηκαν την Ελλάδα, τον πατριωτισμό και άκουσα έναν γελοίο πολιτικό, ο  οποίος είχε κάποτε δική του εκπομπή σε ραδιόφωνο και έκανε τα αδύνατα  δυνατά για να γελοιοποιήσει όλα τα πρόσωπα τα ιστορικά, ιδιαιτέρως του  ’21, να λέει ότι την Ελλάδα θα τη σώσει ο πατριωτισμός των Ελλήνων. Και  διερωτώμαι πόσο δίκιο είχε εκείνος ο ταλαίπωρος Χριστός όταν τους μόνους  που κατήγγειλε ήταν οι Φαρισαίοι «ουαί ειμί γραμματείς και φαρισαίοι,  υποκριταί». Για μένα δεν υπάρχει μεγαλύτερη αμαρτία από την υποκρισία.  Και τον κλέφτη μπορώ να τον συγχωρήσω, και τον ψεύτη μπορώ να τον  συγχωρήσω. Δύο πράγματα δεν μπορώ να συγχωρήσω: την προδοσία και την  υποκρισία. Προδώσαμε την έννοια της Ελλάδος, η οποία για μένα η Ελλάδα  ταυτίζεται με το απροσκύνητο ήθος. Έλλην, όπως έχει πει ένας μεγάλος  Ελβετός ιστορικός, ο Γιάκομπ Μπουρκχαρτ, είναι ο αγωνιζόμενος άνθρωπος,  διότι στη γλώσσα την ελληνική η λέξη αγών είναι αυτό που αποδίδει την  βασική ιδιότητα του Έλληνα. Και αυτό σχετίζεται και με τον αθλητισμό και  δεν είναι τυχαίο το γεγονός, ότι ακόμα και στη θεολογική γλώσσα, την  εκκλησιαστική γλώσσα οι όροι αυτοί οι αθλητικοί έγιναν θεολογικοί. Και  επειδή μου είπατε κάτι για μοναχούς έχω ακούσει μοναχούς να λένε τους  Αγίους παλληκάρια. Και τι κάναμε εμείς; Πήραμε τη λέξη παλληκάρι, τη  γράψαμε με ένα λάμδα και γιώτα για να την αποσυνδέσουμε από το ομηρικό  «πάλληξ» που γράφεται με δυο λάμδα και ήττα, ή έστω από το βυζαντινό  «παλληκάριον» που υποδήλωνε στέλεχος ειδικής στρατιωτικής μονάδας για να  του δώσουμε έτσι μια απροσδιόριστη καταγωγή. Ποια θα πρέπει να είναι η  στάση της Ελλάδος; Η στάση της Ελλάδος θα πρέπει να βρίσκεται πάντα  κοντά σε ένα ηχηρό «όχι». Όπως λέει ο ποιητής στο πίσω μέρος της παλάμης  μας είναι γραμμένο τρεις φορές το «όχι», «όχι», «όχι». Οι Έλληνες δεν  είναι οι άνθρωποι του «ναι» και δεν είναι τυχαίο, ότι ο μεγαλύτερος  προδότης στα χρόνια της Επαναστάσεως λεγόταν «Ναινέκος». Όχι ότι έλειψαν  οι προδότες από την Ελλάδα, είχαμε και προδότες στα χρόνια της Κατοχής  αλλά δεν είχαμε στο βαθμό που είχαν οι Γάλλοι, Δανοί και λοιποί, να μην  αναφέρω χώρες και γίνουμε δυσάρεστοι, διότι είμαστε ο μόνος λαός ο  οποίος δεν πολέμησε στο πλευρό των γερμανών, όπως το έπραξαν άλλοι  Ευρωπαίοι υβριστές μας αυτή τη στιγμή. Δυο πράγματα ακόμη: όταν ο  Λάμπρος Κατσώνης στάλθηκε από τη Μεγάλη Αικατερίνη για αντιπερισπασμό το  1792, κάποια στιγμή η Αικατερίνη αφού έκανε τη δουλειά της του είπε:  «Λάμπρο μάζεψέ τα και έλα γιατί εγώ τερμάτισα τον πόλεμο με τους  Τούρκους» και ο Λάμπρος σε μια υποτεταγμένη Ελλάδα με την περίφημη  φανέρωσή του –έτσι ονομάζεται το μανιφέστο του, Φανέρωση- είπε το  περίφημο: «Αν η Αικατερίνη υπέγραψε, ο λάμπρος δεν υπογράφει, δεν  υποκύπτει». Την Ελλάδα την εκφράζουν τρία πράγματα: πρώτον το «μολών  λαβέ» του Λεωνίδα, δεύτερον η απάντηση που έδωσε ο Κωνσταντίνος ο  Παλαιολόγος στο Μεχμέτ το Β΄ , δεν είναι σωστό να λέμε Μωάμεθ, «τον δε  την πόλιν συ δούναι ουκ εμού ούτε άλλου των κατοικούντων εν ταύτη, κοινή  γαρ γνώμη αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών»  και τρίτον η απάντηση που εισέπραξε ο ναύαρχος Χάμελτον από τον Γέρο του  Μωριά όταν του πρότεινε συμβιβασμό και ο Γέρος του Μωρία του είπε:  «Εμείς συμβιβασμό δεν κάνουμε. Ελευθερία ή Θάνατος. Καπετάν Άμιλτον ο  Βασιλιάς μας σκοτώθηκε, συνθηκολόγηση δεν υπόγραψε και η φρουρά του  εξακολουθεί τον πόλεμο εναντίον των κατακτητών και η φρουρά του Βασιλέως  και τα φρούρια του Βασιλέως εξακολουθούν να είναι άπαρτα» και λέει ο  Χάμιλτον: «και ποία είναι η φρουρά και ποία είναι τα φρούρια;» και ο  Γέρος του Μωριά του απαντά: «Η φρουρά είναι οι κλέφτες και φρούρια τα  βουνά, το Σούλι και η Μάνη». Και ο Χάμιλτον, γράφει ο Γέρος, δεν  ομίλησε. Εάν μιλούσαμε έτσι στους ξένους δε θα τολμούσαν να μας μιλήσουν  και να μας αντιμιλήσουν. Αλλά δυστυχώς η Ελλάς σήμερα δεν είναι η  Ελλάδα των κλεφτών και των αρματολών, είναι δυστυχώς η Ελλάδα των  κλεφτών και των αμαρτωλών. Η αμαρτία είναι, και όταν λέω αμαρτία την  εννοώ και με την αρχαία και με τη χριστιανική σημασία, το σαράκι που  έφαγε την αυτοκρατορία της Κωνσταντινουπόλεως, η αμαρτία είναι και το  μαράζι που τρώει τη σύγχρονη Ελλάδα. Θα μου πείτε τα λέω εγώ και ξεχνάω  αυτό που είπε ο Χριστός «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλλέτω». Όχι  βέβαια. Όλοι έχουμε κάνει λάθη. Αλλά τουλάχιστον εμείς οι πολίτες τα  λάθη τα πληρώσαμε και τα πληρώνουμε, και τα πληρώνουμε πολύ βαριά. Διότι  τα λάθη των πολιτικών είναι αμαρτίες που δεν παιδεύουν αυτούς ούτε τα  τέκνα τους, παιδεύουν εμάς τους πολίτες. Αλλά καλά κάνουν και μας  παιδεύουν γιατί οι πολιτικοί, η εκλογή δηλαδή των πολιτικών, η επιλογή  των πολιτικών είναι ευθύνη των πολιτών. Ας μάθουν οι πολίτες να  επιλέγουν σωστά, ώστε να έχουμε γκεσέμια ικανά να μας οδηγήσουν προς τα  μπροστά.<br /><br />10) Τελικά μπορούμε να  είμαστε ήσυχοι μόνο όταν είμαστε ανήσυχοι;<br /><br /><blockquote>Στον  άνθρωπο είναι απαραίτητη η ανάπαυση. Επικίνδυνη είναι η επανάπαυση. Δεν  φοβήθηκα στη ζωή μου ποτέ, όταν είδα τον Έλληνα να ανησυχεί. Φοβόμουν  πάντοτε τον έλληνα που έλεγε «καλά είμαι εδώ, καλά την έχω βολέψει» και  για να το πω πιο παραστατικά ενθυμούμαι μια συζήτηση που είχα με κάτι  κτηνοτρόφους όταν άρχισε η πρώτη τροφοδότηση με τα κονδύλια της ΕΟΚ.  Τους είπα: «γιατί σπαταλάτε το χρήμα αυτό ζητώντας από το νομάρχη να σας  κάνει έργα τα οποία δεν είναι αποδοτικά;». Η απάντηση ήταν: «Δε  βαριέσαι», «Μα πως δε βαριέμαι, το χειμώνα σου λεώ τα έργα αυτά θα  χαλάσουν», «Θα τα ξαναφτιάξουμε», «Με τι;», «Με χρήματα που θα μας δώσει  ο Νομάρχης», «Και που θα τα βρει ο Νομάρχης;», «Έχει η ΕΟΚ», «Και όταν  κάποτε η ΕΟΚ πάψει να μας δίνει;», τότε τους έπιασε το θρησκευτικό «Έχει  ο θεός». Ε, ακούστε να σας πω. Ο Θεός δεν είναι βουλευτής μας στον  ουρανό να μας κάνει ρουσφέτια. Σήμερα ακούω πολλούς να λένε «ο Θεός να  βάλει το χέρι Του». Το εύχομαι αλλά προσεύχομαι αυτή τη φορά ο Θεός να  βάλει το χέρι Του υπό μορφή μπουνιάς, γιατί μας χρειάζεται.</blockquote><br /><br />Ευχαριστούμε  θερμά τον κ. Καργάκο για την συνέντευξη αυτή και την ιδιαίτερα θερμή  φιλοξενία του.<br /><br />Επίσης, Θα θ ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/06/19/%ce%93%ce%b9%ce%b1_%ce%bd%ce%b1_%ce%b3%ce%af%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5_%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%8d%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%bf%ce%b9_%ce%ac%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%ce%bf%ce%b9</id>
		<author><name>Κανένας</name></author>
		<title>Giomel 64: Για να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/06/19/%ce%93%ce%b9%ce%b1_%ce%bd%ce%b1_%ce%b3%ce%af%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5_%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%8d%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%bf%ce%b9_%ce%ac%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%ce%bf%ce%b9"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	<br /><b>Lakedaimonios511</b><img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-3851222812382567119?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/06/16/%ce%95%ce%bc%cf%80%cf%8c%ce%b4%ce%b9%ce%bf_%cf%83%cf%84%ce%bf_%ce%b4%cf%81%cf%8c%ce%bc%ce%bf_%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%bf%ce%b3%ce%bd%cf%89%cf%83%ce%af%ce%b1</id>
		<author><name>Κανένας</name></author>
		<title>Giomel 64: Εμπόδιο στο δρόμο προς την αυτογνωσία</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/06/16/%ce%95%ce%bc%cf%80%cf%8c%ce%b4%ce%b9%ce%bf_%cf%83%cf%84%ce%bf_%ce%b4%cf%81%cf%8c%ce%bc%ce%bf_%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%bf%ce%b3%ce%bd%cf%89%cf%83%ce%af%ce%b1"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	<b>ΤΟ </b><b>“ΕΓΩ”</b><br /><b>Μιά ανάλυση τού άθεου Ινδού φιλόσοφου, Όσσο.</b><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <b>Υ</b>πάρχουν μόνο δύο δυσκολίες  στο μονοπάτι του διαλογισμού: Η μία είναι το «εγώ». Είσαι συνεχώς  προετοιμασμένος απ΄ την κοινωνία, απ΄ την οικογένεια, απ΄ το σχολείο,  απ΄ την εκκλησία, απ΄ τον καθένα γύρω σου, για να είσαι εγωιστής. Ακόμα  και η σύγχρονη ψυχολογία είναι βασισμένη στην ενδυνάμωση τού «εγώ».<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Ολόκληρη η ιδέα  τής σύγχρονης ψυχολογίας και τής σύγχρονης εκπαίδευσης είναι, ότι ο  άνθρωπος αν δεν έχει πολύ δυνατό «εγώ», δεν θα είναι ικανός να αγωνιστεί  στη ζωή, όπου υπάρχει πολύ μεγάλος ανταγωνισμός κι ότι αν είσαι αγνός  και αληθινός άνθρωπος, ο καθένας μπορεί να σε σπρώξει στην άκρη και  πάντοτε θα είσαι παραγκωνισμένος.<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Χρειάζεσαι ένα ατσάλινο, ένα πολύ  ισχυρό «εγώ», για να πολεμήσεις μέσα σ΄ αυτόν τον ανταγωνιστικό κόσμο.  Μόνο τότε μπορείς να πετύχεις. Σ΄ οποιοδήποτε πεδίο -σπουδές, επάγγελμα,  πολιτική, αθλητισμός, οικογένεια- χρειάζεσαι μία πολύ κατηγορηματική  προσωπικότητα. Ολόκληρη η κοινωνία που φτιάξαμε είναι προσαρμοσμένη στο  να περάσει και να εμφυτέψει στα παιδιά αυτή την κατηγορηματική  προσωπικότητα. <br /><br /><table><tr> <td>&nbsp;<img src="http://www.freeinquiry.gr/upload/files/06.10/u33u.jpg" /></td> <td><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><i>Όσσο.  Ο άθεος Ινδός φιλόσοφος, <br />που γκρέμισε θεούς, θρησκείες, σημαίες,  κράτη, σύνορα...&nbsp; </i></td> </tr></table><i></i><br /><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <b>Α</b>π΄ τα πρώτα χρόνια τής ζωής τού παιδιού τού λέμε: «<i>Γίνε  ο πρώτος στην τάξη σου</i>». Έτσι, όταν το παιδί είναι πρώτο στην τάξη  του, όλοι το επαινούν. Αυτό που κάνεις είναι να ταΐζεις το «εγώ» του απ΄  την αρχή-αρχή. Του δίνεις συγκεκριμένες φιλοδοξίες: «<i>Μπορείς να  γίνεις σπουδαίος, πλούσιος, διάσημος, πρόεδρος της χώρας σου, μπορείς να  γίνεις, πρωθυπουργός</i>». Το ταξίδι του στη ζωή αρχίζει μ΄ αυτές τις  ιδέες και καθώς πετυχαίνει τούς στόχους που του έβαλες, το «εγώ» του  γίνεται ολοένα και μεγαλύτερο.<br /><table><tr>  <td>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Με κάθε τρόπο, το  «εγώ» είναι η μεγαλύτερη αρρώστεια, που μπορεί να συμβεί στον άνθρωπο.  Αν είσαι επιτυχημένος το «εγώ» σου γιγαντώνεται. Αυτός είναι ένας  κίνδυνος, γιατί τότε -στον δρόμο προς την αυτογνωσία σου- θα πρέπει να  μετακινήσεις ένα μεγάλο βράχο, που σου κλείνει το δρόμο. Ή αν έχεις  μικρό «εγώ», αν δεν τα έχεις καταφέρει, αν έχεις αποδειχθεί  αποτυχημένος, τότε το «εγώ» σου θα γίνει πληγή, θα σε πονάει και θα σου  δημιουργήσει σύμπλεγμα κατωτερότητας -πράγμα, που επίσης θα σού επιφέρει  πρόβλημα.</td>  </tr></table><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Στην κοιλιά τής μητέρας και κατά την  εγκυμοσύνη, κάθε παιδί βρίσκεται σε βαθιά μακαριότητα. Φυσικά δεν έχει  επίγνωση των γεγονότων που συμβαίνουν έξω απ΄ την κοιλιά που το  προστατεύει, δεν ξέρει τίποτε γι΄ αυτά. Είναι τόσο πολύ ενωμένο με τη  μακαριότητα, που δεν υπάρχει περιθώριο για να υπάρχει ο «γνώστης». Η  μακαριότητα είναι η ίδια του η ύπαρξη, οπότε δεν υπάρχει κανένας  διαχωρισμός ανάμεσα στο «γνώστη» και στο γνωστό, δηλαδή ανάμεσα στον  «παρατηρητή» και στο παρατηρούμενο. Κατ΄ αυτόν τον τρόπο το βρέφος δεν  έχει επίγνωση ούτε της μακαριότητάς του. Αποκτάς επίγνωση και γίνεσαι  παρατηρητής, μόνο όταν έχεις χάσει κάτι.<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Είναι πολύ δύσκολο να γνωρίζεις  κάτι, χωρίς πρώτα να το έχεις χάσει, επειδή όταν δεν το έχεις χάσει,  είσαι εντελώς ένα μαζί του. Δεν υπάρχει απόσταση. Ο «παρατηρητής» και το  παρατηρούμενο είναι ένα. Ο «γνώστης» και το γνωστό είναι ένα.<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Κάθε παιδί κατά  την εγκυμοσύνη βρίσκεται σε μία κατάσταση βαθιάς μακαριότητας. Οι  ψυχολόγοι συμφωνούν μ΄ αυτό. Έτσι όλη η θρησκευτική αναζήτηση, που θ΄  αποκτήσει το παιδί στη ζωή του ως ενήλικας, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά  ένας τρόπος, για να ξαναβρεί την κοιλιά της μητέρας του, για να ξαναβρεί  την χαμένη μακαριότητα. &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;Η θρησκευτική σου  αναζήτηση είναι μία προσπάθεια για να ξαναβρείς τη μακαριότητα που  έχασες, απ΄ την κοιλιά τής μητέρας σου. Έτσι αυτό που ψάχνεις στην  αναζήτηση για το θεό είναι ένωση, το να κάνεις αυτή την ύπαρξή σου μία  ένωση με την κοιλιά.<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Το κάθε παιδί κατά την εγκυμοσύνη, είναι απόλυτα  συντονισμένο με την μητέρα και τον συντονισμό αυτό δεν τον χάνει ποτέ.  Αν η μητέρα είναι υγιής, είναι υγιές και το παιδί. Αν η μητέρα είναι  άρρωστη, είναι άρρωστο και το παιδί. Αν η μητέρα είναι λυπημένη, είναι  λυπημένο και το παιδί. Αν η μητέρα είναι ευτυχισμένη, είναι ευτυχισμένο  και το παιδί. Αν η μητέρα χορεύει, χορεύει και το παιδί. Αν η μητέρα  κάθεται σιωπηλά, κάθεται και το παιδί. Το παιδί δεν έχει αποκτήσει ακόμα  δικά του όρια. Αυτή είναι η καθαρή μακαριότητα και για να την βρει  κάποιος, πρέπει πρώτα να την χάσει.<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Το σοκ τής γέννησης είναι τεράστιο.  Το παιδί γεννιέται και ξαφνικά πετάγεται απ΄ το κέντρο του. Ξαφνικά  ξεριζώνεται απ΄ την γη, ξεριζώνεται απ΄ την κοιλιά της μητέρας του.  Χάνει το λιμάνι του και δεν ξέρει πλέον ποιος είναι. Δεν υπήρχε λόγος να  ξέρει, όταν ήταν ενωμένο με την μητέρα του. Δεν χρειαζόταν να το ξέρει,  επειδή δεν υπήρχε διαχωρισμός. Δεν υπήρχε το «εσύ», οπότε δεν είχε ποτέ  τεθεί το ζήτημα «εγώ». Η πραγματικότητα ήταν τότε αδιαχώριστη, καθαρή  αντβάιτα (ένωση), καθαρή μη δυαδικότητα.<br /><table><tr>  <td>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Απ΄ την στιγμή,  όμως, που γεννιέται ένα παιδί, κόβεται ο ομφάλιος λώρος κι αρχίζει ν΄  αναπνέει από μόνο του. Ξαφνικά ολόκληρη η ύπαρξη γίνεται μία μοναδική  αποστολή, το να γνωρίσει ποιος «είναι».Τώρα αρχίζει ν΄ αποκτά επίγνωση  των ορίων του, τού σώματός του, των αναγκών του. Άλλοτε είναι  ευτυχισμένο, άλλοτε δεν είναι, άλλοτε είναι ικανοποιημένο, άλλοτε δεν  είναι. Μερικές φορές πεινάει και κλαίει και η μητέρα δεν είναι κοντά,  μερικές φορές είναι στο στήθος τής μητέρας και απολαμβάνει την χαμένη  ενότητα με την μητέρα του.</td>  </tr></table><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Τώρα όμως,  υπάρχουν πολλές διαθέσεις και πολλά κλίματα και έχει αρχίσει και  αισθάνεται τον διαχωρισμό του. Το διαζύγιο συνέβη, ο γάμος έσπασε. Ήταν  απολύτως παντρεμένο με τη μητέρα του, από δω και στο εξής θα είναι για  πάντα διαχωρισμένο από εκείνη. Και τώρα πρέπει να βρει ποιος είναι. Σ΄  ολόκληρη τη ζωή του εξακολουθεί ο καθένας από εμάς, ν΄ ανακαλύψει ποιος  είναι. Αυτό είναι και το ποιο θεμελιώδες ερώτημα τού κάθε ανθρώπου.<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Αρχικά το παιδί  αποκτά την επίγνωση τού «δικό μου», ύστερα τού «εμένα», έπειτα τού «εσύ»  και μετά τού «εγώ». Αυτή είναι η διαδικασία, με αυτή ακριβώς τη  διάταξη. Πρώτα αποκτά επίγνωση τού «δικό μου». «<i>Αυτό το παιχνίδι  είναι δικό μου, αυτή η μητέρα είναι δική μου</i>». Παρατήρησέ το, επειδή  αυτή είναι η δομή σου, επειδή αυτή είναι η δομή τού «εγώ». Έτσι αρχίζει  να κατέχει. Πρώτα μπαίνει ο κτήτορας, η κτητικότητα είναι κάτι πολύ  βασικό. Και με την κτητικότητα αρχίζει η κόλαση. Παρατήρησε τα μικρά  παιδιά. Ζηλεύουν πολύ, είναι πολύ κτητικά, κάθε παιδί προσπαθεί ν΄  αρπάξει τα πάντα απ΄ τ΄ άλλα παιδιά και προσπαθεί να προστατέψει τα δικά  του παιχνίδια. Και θα δεις παιδιά, που είναι πολύ βίαια, σχεδόν  αδιάφορα για τις ανάγκες των άλλων. Αν ένα παιδί παίζει με το παιχνίδι  του κι έρθει ένα άλλο παιδί, μπορεί να δεις έναν Αδόλφο Χίτλερ, ένα  Τζέκινς Χαν, έναν Τουρκοεμάδα. Θα πιαστεί απ΄ το παιχνίδι του, είναι  έτοιμο να τσακωθεί, είναι έτοιμο να χτυπηθεί. Είναι ζήτημα περιοχής,  είναι ζήτημα εδαφικής κυριαρχίας.<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Η κτητικότητα μπαίνει πρώτη. Αυτό  είναι το βασικό πρωταρχικό δηλητήριο. Και το παιδί αρχίζει να λέει: «<i>Αυτό  είναι δικό μου</i>». Απ΄ τη στιγμή που μπαίνει το δικό μου, γίνεσαι  ανταγωνιστικός με τον καθένα. Απ΄ τη στιγμή που μπαίνει το δικό μου, η  ζωή σου θα μεταβληθεί σ΄ ένα πεδίο ανταγωνισμού, σ΄ ένα αγώνα, μία  διαμάχη βίας και επιθετικότητας.<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Το επόμενο βήμα μετά τού «δικό μου»  είναι το «εμένα». Όταν έχεις να διεκδικήσεις κάτι σαν να είναι δικό σου,  ξαφνικά μέσα απ΄ αυτή τη διεκδίκηση, εμφανίζεται η ιδέα, ότι τώρα είσαι  το κέντρο των κτήσεών σου. Οι κτήσεις γίνονται η εδαφική σου περιοχή  και μέσα απ΄ αυτές τις κτήσεις εμφανίζεται η καινούργια ιδέα: «Εμένα».  Απ΄ τη στιγμή που έχεις εγκατασταθείς στο «εμένα», μπορείς να δεις  καθαρά πως έχεις ένα όριο και πως αυτά που βρίσκονται έξω απ΄ το όριο  είναι «εσύ». Ο άλλος γίνεται ξεκάθαρος. Τώρα τα πράγματα αρχίζουν να  διαλύονται. <br /><table><tr>  <td>&nbsp;&nbsp;&nbsp; Στο σύμπαν όλα  είναι ένα, όλα είναι μία ενότητα, τίποτα δεν είναι διαχωρισμένο. Το κάθε  τι συνδέεται με κάθε τι άλλο. Υπάρχει μία πανέμορφη κι αρμονική  σύνδεση. Είσαι συνδεδεμένος με τα ποτάμια, είσαι συνδεδεμένος με τα  δέντρα, είσαι συνδεδεμένος με τη γη, με τα βουνά, είσαι συνδεδεμένος με  τ΄ αστέρια. Αντιστοίχως τ΄ αστέρια είναι συνδεδεμένα με σένα, είναι  συνδεδεμένα με τα δέντρα, με τα ποτάμια, με τα βουνά. Τα πάντα  αλληλοσυνδέονται. Τίποτα δεν μπορεί να είναι διαχωρισμένο στη Φύση. Ο  χωρισμός δεν είναι εφικτός. Απλά έχεις την ψευδαίσθηση τού διαχωρισμού,  που απέκτησες μετά την γέννα σου. Κάθε στιγμή αναπνέεις, εισπνέεις,  εκπνέεις. Συνεχώς υπάρχει μία γέφυρα με την ύπαρξη. Τρως, μέρος απ΄ το  όλο μπαίνει μέσα σου, αφοδεύεις, γίνεται κοπριά. Το μήλο απ΄ το δέντρο  θα γίνει μέρος τού σώματός σου κι ένα μέρος απ΄ το σώμα σου θα γίνει  λίπασμα, θα γίνει τροφή για το δέντρο. Ένα συνεχές πάρε-δώσε. Δεν  σταματάει ούτε μία στιγμή, όταν σταματήσει είσαι νεκρός.</td>  </tr></table><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Τι είναι θάνατος; Ο  διαχωρισμός είναι θάνατος. Το να βρίσκεσαι σε ενότητα με το όλον,  σημαίνει πως είσαι ζωντανός. Το να βρίσκεσαι έξω απ΄ την ενότητα  διαχωρισμένος απ΄ το όλον, σημαίνει πως είσαι νεκρός. Έτσι, όσο  περισσότερο θα σκέπτεσαι «<i>είμαι διαχωρισμένος, είμαι ξεχωριστός απ΄  το όλον, είμαι αυτόνομος</i>», τόσο λιγότερο ευαίσθητος γίνεσαι και  περισσότερο πεθαμένος, εκτός πραγματικότητας, βαρετός και  καθυστερημένος. Όσο περισσότερο αισθάνεσαι συνδεδεμένος, τόσο  περισσότερο ολόκληρη η ύπαρξη είναι μέρος σου κι εσύ είσαι μέρος  ολόκληρης τής ύπαρξης, ενωμένος με το όλον. Απ΄ την στιγμή που  αντιληφθείς, πως είμαστε μέλος ο ένας τού άλλου, τότε ξαφνικά αλλάζει η  οπτική σου. Τότε τα δέντρα δεν είναι κάτι ξένο, είναι ένα κομμάτι σου,  που προετοιμάζει τροφή για σένα. Τα πάντα είναι ένας ατελείωτος,  ενωμένος ωκεανός.<br /><table><tr>  <td>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Όταν εισπνέεις  παίρνεις το οξυγόνο μέσα σου, όταν εκπνέεις δίνεις διοξείδιο τού  άνθρακα. Τα δέντρα εισπνέουν το διοξείδιο τού άνθρακα και εκπνέουν  οξυγόνο. Μπορείς να το δεις. Υπάρχει μία διαρκής επικοινωνία. Είμαστε  συντονισμένοι. Η πραγματικότητα είναι μία ενότητα και με την ιδέα τού  «εμένα», τού «εσύ», τού «εγώ», βγαίνεις εκτός πραγματικότητας. Κι απ΄  την στιγμή που μπαίνει μέσα σου αυτή η λανθασμένη αντίληψη, τότε  ολόκληρη η ύπαρξη αναποδογυρίζεται. Και τότε αρχίζει η τρέλα, αρχίζει η  αρρώστεια…</td>  </tr></table><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Αρχικά το «εμένα», ύστερα το «εσύ»  κι έπειτα σαν αντανάκλαση εμφανίζεται το «εγώ». Το «εγώ» είναι η πιο  αποκρυσταλλωμένη μορφή κτητικότητας. Απ΄ την στιγμή που έχεις ξεστομίσει  το «εγώ», έχεις κάνει ιεροσυλία… Απ΄ την στιγμή, που έχεις πει «εγώ»,  έχεις διαπράξει ύβρη, έχεις αποσπαστεί συνειδητά και εντελώς απ΄ την  ύπαρξη. Δεν έχεις αποσπαστεί πραγματικά, γιατί αλλιώς θα πέθαινες, αλλά  οι ιδέες σου, ο νου σου, η αντίληψή σου έχουν αποσπαστεί ολοκληρωτικά  από την ύπαρξη. Από δω και στο εξής θα βρίσκεσαι σε μία διαρκή διαμάχη  με την πραγματικότητα. Θα πολεμάς με τις ίδιες σου τις ρίζες, θα πολεμάς  με τον ίδιο σου τον εαυτό... <br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; «Δικό μου», «εμένα», «εσύ», εγώ».  Αυτή είναι η παγίδα. Κι αυτή η παγίδα δημιουργεί, δυστυχία, νεύρωση,  τρέλα, αρρώστεια.<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Τώρα το πρόβλημα είναι, ότι το παιδί πρέπει να  περάσει μέσα απ΄ αυτό, επειδή δεν ξέρει ποιος είναι και κανείς δεν  πρόκειται να τού μάθει. Χρειάζεται ένα είδος ταυτότητας. Μπορεί να είναι  ψεύτικη ταυτότητα, αλλά είναι καλύτερη απ΄ τη μη ταυτότητα. Χρειάζεται  κάποια ταυτότητα. Χρειάζεται να ξέρει, ότι είναι κάποιος, οπότε  δημιουργείται ένα ψεύτικο κέντρο. <br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Το «εγώ» δεν είναι το πραγματικό σου  κέντρο. Είναι ένα ψεύτικο κέντρο, που έχει κατασκευαστεί από σένα. Δεν  έχει καμμία σχέση με το αληθινό σου κέντρο. Το αληθινό σου κέντρο είναι  κέντρο των πάντων. Ο αληθινός σου εαυτός είναι εαυτός των πάντων,  ενωμένος με το παν. Στο κέντρο ολόκληρη η ύπαρξη είναι ένα, όπως ακριβώς  στην πηγή τού φωτός, στον ήλιο, εκεί όλες οι ακτίνες του είναι ένα. Όσο  πιο μακρυά πηγαίνουν, τόσο περισσότερο απομακρύνονται η μία απ΄ την  άλλη.<br /><br /><table><tr> <td><br /><br /><br /><br /><br /><br />&nbsp;<i>Ένας ρόκερ εκφράζει ενστικτωδώς  παρόμοιες απόψεις με τού Όσσο: <br />«Tρία πράγματα μισώ πιο πολύ <br />στη  ζωή μου: <br />την οργανωμένη θρησκεία, την πολιτική, <br />και τον πόλεμο. <br />Όλα  έχουν την ίδια κατάληξη: <br />να σού προσφέρουν μια όμορφη στολή, <br />για  να βαδίσεις προς τον θάνατο.» <br />(Ian “Lemmy” Kilmister</i><i>, </i><i>τραγουδιστής και μπασίστας <br />των Μ</i><i>otorhead.</i><i>)</i></td> <td>&nbsp;<img src="http://www.freeinquiry.gr/upload/files/06.10/U222U.jpg" /></td> </tr></table><i></i><i></i><br /><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <b>Υ</b>πάρχει μία ανάγκη επειδή το  παιδί γεννιέται χωρίς κανένα όριο, χωρίς καμμιά ιδέα τού ποιος ή τι  είναι. Είναι μία ανάγκη για επιβίωση. Πως θα επιβιώσει; Πρέπει να τού  δοθεί μία καταγωγή, μία θρησκεία, ένα όνομα, μία ιδέα για το ποιος  είναι. Αυτή η ιδέα έρχεται απ΄ έξω. Κάποιος λέει πως είσαι όμορφος, ότι  είσαι έξυπνος, πως είσαι δυνατός. Έτσι μαζεύεις αυτά που λένε οι άλλοι  για σένα σε μία συγκεκριμένη εικόνα. Εσύ είσαι αυτό που σου είπαν οι  άλλοι.<br /><table><tr>  <td>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Ποτέ  δεν κοίταξες μέσα σου στον εαυτό σου να δεις ποιος είσαι. Δεν γνωρίζεις  καν τον τρόπο να κοιτάξεις μέσα σου. Αυτή η εικόνα που σού έφτιαξαν  είναι ψεύτικη, επειδή κανένας άλλος δεν μπορεί να ξέρει ποιος είσαι και  κανένας άλλος δεν μπορεί να σου πει ποιος είσαι. Μόνο εσύ μπορείς να  βρεις ποιος είσαι, μόνο σ΄ εσένα είναι διαθέσιμη η εσωτερική σου  πραγματικότητα και σε κανέναν άλλο. Μόνο εσύ μπορείς να βρίσκεσαι εκεί.  Την ημέρα που θα καταλάβεις, ότι η ταυτότητά σου είναι ψεύτικη, πως  είναι ένα συνοθύλευμα από γνώμες, που έχεις μαζέψει από άλλους, τότε  κάτσε σιωπηλά και σκέψου ποιος είσαι. Θα εμφανιστούν πολλές ιδέες. Απλά  παρατήρησε από πού έρχονται και θα μπορέσεις να βρεις την πηγή. Τα  περισσότερα έρχονται απ΄ την μητέρα σου περίπου 80%, κάτι απ΄ τον πατέρα  σου, κάτι απ΄ τους δασκάλους σου στο σχολείο, κάτι έρχεται απ΄ τους  φίλους σου και κάτι απ΄ την κοινωνία. Παρατήρησε, τίποτα δεν έρχεται από  σένα, ούτε καν το 1%. Την ημέρα που καταλαβαίνεις αυτό αρχίζεις να  ψάχνεις για μία τεχνική, για μία μέθοδο, ώστε να μπορέσεις να μπεις μέσα  στην ύπαρξή σου, ώστε να μπορέσεις να γνωρίσεις με ακρίβεια και  ουσιαστικά ποιος είσαι στ΄ αλήθεια. Μία απ΄ αυτές τις μεθόδους είναι ο  διαλογισμός.</td>  </tr></table><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Ποιος ο λόγος να ρωτάς τους άλλους  για σένα; Και ποιον να ρωτήσεις; Οι άλλοι είναι τόσο αδαείς, όσο είσαι  κι εσύ. Δεν γνωρίζουν τον εαυτό τους. Πως μπορούν λοιπόν να γνωρίσουν  εσένα; Απλά δες πως λειτουργούν τα πράγματα. Έχεις εξαπατηθεί, είσαι  ριγμένος, ζεις μέσα στα ψέματα. Εκείνοι που σ΄ εξαπάτησαν πιθανότατα να  μην το έκαναν συνειδητά. Μπορεί να εξαπατήθηκαν κι αυτοί από άλλους. Ο  πατέρας σου, η μητέρα σου, οι δάσκαλοί σου, όλοι έχουν εξαπατηθεί απ΄  τους δικούς τους. Έτσι έχουν εξαπατήσει κι εσένα. Θα κάνεις κι εσύ το  ίδιο με τα δικά σου τα παιδιά;<br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; Σ΄ ένα καλύτερο κόσμο, όπου οι  άνθρωποι δεν θα κοιμούνται όρθιοι και θα είναι στοιχειωδώς έξυπνοι και  αρκετά συνειδητοί, θα διδάσκουν στο παιδί, ότι η ιδέα τής ταυτότητας που  γνωρίσαμε στην εποχή μας είναι ψεύτικη: «<i>Χρειάζεται, θα στη δώσουμε,  είναι για λίγο, μέχρι ν΄ ανακαλύψεις εσύ τον εαυτό σου και το ποιος  είσαι</i>». Πρέπει να πας εσύ και να σκάψεις βαθιά μέσα σου, στην  ύπαρξη.<br />*&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; *&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; *&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <b>Η</b> ταυτότητά που σου δώσανε δεν είναι η  πραγματικότητά σου. Και όσο συντομότερα ανακαλύψεις το ποιος είσαι, τόσο  το καλύτερο για σένα. Η προσωπικότητα είναι ψεύτικη, είναι δανεική· η  ατομικότητα και η αυθεντικότητα είναι αληθινές. Όσο συντομότερα  μπορέσεις να εγκαταλείψεις την ψεύτική σου ταυτότητα, τόσο το καλύτερο,  επειδή εκείνη τη στιγμή θα γεννηθείς στ΄ αλήθεια και θα γίνεις  πραγματικά αυθεντικός, αληθινός. Μόνο τότε θα γίνεις άνθρωπος.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;  <b>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;  Όσσο</b><br />&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; <b>Σημειώσεις</b>&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; •&nbsp; Το παραπάνω κείμενο είναι απόσπασμα από το βιβλίο τού  Όσσο: Διαλογισμός: Ταξίδι στο εδώ και τώρα, έκδ. Ρέμπελ.<br />www.freeinquiry.gr<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-4022005855871577263?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/06/04/%ce%a3%ce%b1%ce%bd_%cf%87%ce%b8%ce%b5%cf%82</id>
		<author><name>Κανένας</name></author>
		<title>Giomel 64: Σαν χθες</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/06/04/%ce%a3%ce%b1%ce%bd_%cf%87%ce%b8%ce%b5%cf%82"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	<b>Έναν  αιώνα και κάτι μετά κι όμως σαν χθες ...   σαν  σήμερα... </b><b><br /> <b>κι όπως το πάνε σίγουρα και    σαν αύριο</b><b>&nbsp;</b></b><b>η    Ελλάδα παραμένει ...σταθερή στις απόψεις της!</b><a href="http://3.bp.blogspot.com/_FSyGzjOuXbA/S-GyyDZXi7I/AAAAAAAAABI/4GomjWx6s0c/s1600/Untitled-Scanned-01.jpg"><img src="http://3.bp.blogspot.com/_FSyGzjOuXbA/S-GyyDZXi7I/AAAAAAAAABI/4GomjWx6s0c/s400/Untitled-Scanned-01.jpg" /></a><br />Σουλούπι,   μπόϊ, μικρομεσαίο,<br />ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.<br />Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,<br />λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.<br />Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,<br />κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.<br />Κι από προσπάππου κι από παππού<br />συγχρόνως μπούφος και αλεπού.<br />Και ψωμοτύρι και για καφέ<br />το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».<br />Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς<br />σαν πιάσει πόστο: δερβέναγας.<br />Θέλει ακόμα    &nbsp; -κι αυτό είναι ωραίο-<br />να παριστάνει τον ευρωπαίο.<br />Στα δυό φορώντας τα πόδια που'χει<br />στο 'να λουστρίνι, στ'αλλο       τσαρούχι.<br /> Ποιός είδε  κράτος λιγοστό<br />σ' όλη τη γη μοναδικό,<br />εκατό να εξοδεύει<br />και πενήντα να μαζεύει;<br />Να τρέφει όλους τους αργούς,<br />νά'χει επτά Πρωθυπουργούς,<br />ταμείο δίχως χρήματα<br />και δόξης τόσα μνήματα;<br />Νά 'χει     κλητήρες για φρουρά<br /> και να σε κλέβουν φανερά,<br /> κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε<br /> τον κλέφτη να γυρεύουνε;<br />Κλέφτες  φτωχοί και άρχοντες με άμαξες και   άτια,<br />κλέφτες χωρίς μια πήχυ γη και κλέφτες με παλάτια,<br />ο ένας κλέβει όρνιθες και σκάφες για ψωμί<br />ο άλλος το έθνος σύσσωμο για πλούτη και τιμή.<br />Ο Έλληνας δυό δίκαια ασκεί πανελευθέρως,<br />συνέρχεσθαί τε και ουρείν εις όποιο θέλει μέρος.<br />Και   των  σοφών οι λόγοι θαρρώ πως είναι ψώρα,<br />πιστός εις ό,τι λέγει κανένας δεν εφάνη...<br />αυτός ο πλάνος κόσμος και πάντοτε και τώρα,<br />δεν κάνει ό,τι λέγει, δεν λέγει ό,τι κάνει.<br /><b>Γεώργιος   Σουρής (1853-1919)</b><b><br /></b> Σατυρικός ποιητής<br /><b><br /></b> <a href="http://3.bp.blogspot.com/_FSyGzjOuXbA/S-GyyDZXi7I/AAAAAAAAABI/4GomjWx6s0c/s1600/Untitled-Scanned-01.jpg"><br /></a><a href="http://3.bp.blogspot.com/_FSyGzjOuXbA/S-GyyDZXi7I/AAAAAAAAABI/4GomjWx6s0c/s1600/Untitled-Scanned-01.jpg"> </a><br /><br />&nbsp; <br /><img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-4646536650145110561?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/06/03/E%ce%9b%ce%9b%ce%91%ce%94%ce%91_:_H_%ce%a7%cf%8e%cf%81%ce%b1_%cf%80%ce%bf%cf%85_%ce%b4%ce%b5%ce%bd_%cf%80%cf%81%cf%8c%ce%bb%ce%b1%ce%b2%ce%b5_%ce%ba%ce%ac%ce%bd_%ce%bd%ce%b1_%ce%bf%ce%bd%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%b5%cf%85%cf%84%ce%b5%ce%af...</id>
		<author><name>Κανένας</name></author>
		<title>Giomel 64: EΛΛΑΔΑ : H Χώρα που δεν πρόλαβε κάν να ονειρευτεί...</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/06/03/E%ce%9b%ce%9b%ce%91%ce%94%ce%91_:_H_%ce%a7%cf%8e%cf%81%ce%b1_%cf%80%ce%bf%cf%85_%ce%b4%ce%b5%ce%bd_%cf%80%cf%81%cf%8c%ce%bb%ce%b1%ce%b2%ce%b5_%ce%ba%ce%ac%ce%bd_%ce%bd%ce%b1_%ce%bf%ce%bd%ce%b5%ce%b9%cf%81%ce%b5%cf%85%cf%84%ce%b5%ce%af..."/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	<a href="http://citypress-gr.blogspot.com/2010/05/h_31.html"><br /></a> <a href="http://3.bp.blogspot.com/_MrdWO02quAA/TAQLb58ZJOI/AAAAAAAASHo/onDUgjdoUC8/s1600/%CE%BC%CE%B1%CF%85%CF%81%CE%BF+%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%86%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%BF"><img src="http://3.bp.blogspot.com/_MrdWO02quAA/TAQLb58ZJOI/AAAAAAAASHo/onDUgjdoUC8/s400/%CE%BC%CE%B1%CF%85%CF%81%CE%BF+%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%86%CF%85%CE%BB%CE%BB%CE%BF" /></a><b>Είτε θα πετύχουμε και  θα πάρουμε την πατρίδα μας πίσω, είτε θα χαθούμε για αιώνες στις  πατρίδες των άλλων και των υπερκρατικών διεθνών οργανισμών, τις νέες  αυτοκρατορίες. </b><b><br /></b><b>Εδώ που φθάσαμε, δεν έχουμε να  χάσουμε τίποτα περισσότερο από τις αλυσίδες μας. Οσο περνούν οι  εβδομάδες η κατάστασή μας θα γίνεται όλο και πιο αντιληπτή. Μέχρι την  Εξέγερση. </b><br /><b>Γράφει ο Μενέλαος Τασιόπουλος</b><br /><br />Η Ελλάδα από της ιδρύσεώς της στα δημόσια οικονομικά της είχε ένα μόνιμο  πρόβλημα. Τον υπερβολικό δανεισμό της και τους αστάθμητους παράγοντες  στο εσωτερικό της. Ο δανεισμός οδηγούσε σε συνθήκες ξένης επιρροής στα  όρια της αποικιοκρατίας και της περιορισμένης εθνικής δικαιοδοσίας. Οι  αστάθμητοι παράγοντες συσχετίζονταν με τους εθνικούς και πολιτικούς ή  κοινωνικούς διχασμούς, αλλά και τους πολέμους. Εθνικοαπελευθερωτικούς,  αμυντικούς ή εμφύλιους. Στο συγκεκριμένο αυτό πλαίσιο η Ελλάδα είχε  σταθερό πρόβλημα διακυβέρνησης. Ιδιαίτερα γιατί, ενώ η επανάστασή της  οργανώθηκε από τις παροικίες και από εκεί προήλθε και ο πλούτος των  μεγάλων Ευεργετών που την εμπέδωσαν ως κράτος, κυβερνήθηκε από  κοτζαμπάσηδες, προεστούς και δωσίλογους. Ολους αυτούς, δηλαδή, που...<br /> <a href="">[]</a> προσκύνησαν και φρόντισαν να είναι αρεστοί στην  εκάστοτε κατοχή, στις αυτοκρατορικές δομές των ξένων, ούτως ώστε να  αποκτήσουν προνόμια και περιουσία, κυβερνώντας τους πολλούς και  διατηρώντας τους σε κλίμα υποτονικής αποδοχής της καταπιεστικής  εξουσίας. Εχοντας αυτόν τον εσωτερικό εξουσιαστικό διχασμό το Εθνος και η  Κοινωνία δεν κατόρθωσαν ποτέ να φθάσουν στη συλλογική συμφωνία για τη  στρατηγική της Πατρίδας. Της συγκρότησης δηλαδή του κοινού και δημοσίου  συμφέροντος. Την υπέρτατη ιδεολογία του όλου, πάνω από το επιμέρους  συμφέρον.<br /><br />Στην πραγματικότητα αυτή θα πρέπει να συνυπολογίσουμε και την ατυχία της  προσφυγιάς. Χιλιάδες Ελληνες διωγμένοι από διάφορες χώρες όπου ζούσαν,  ως παροικίες ιδιαίτερα από τη Μικρά Ασία και τον Εύξεινο Πόντο, έφθαναν  κατεστραμμένοι, χωρίς περιουσία, βασανισμένοι, συμπλεγματικοί, απολύτως  ανασφαλείς και απροσδιόριστα αναξιοπρεπείς στη μητέρα πατρίδα, τη Μάνα  Γη, επιδιώκοντας την επιβίωση και την ασφάλεια, χωρίς την ελπίδα να  γίνουν -τουλάχιστον στην πρώτη γενιά του διωγμού- κάτι σχετικό με αυτό  που ήταν πριν από αυτόν. Με τον τρόπο αυτό η Ελλάδα ως έθνος-κράτος δεν  στηρίχθηκε και δεν δανείσθηκε από τις παροικίες της, αλλά αντίθετα  εκλήθη να συνδράμει την προσφυγιά που προήλθε από αυτές, από κεφάλαια  μάλιστα που δεν διέθετε. Παράλληλα μετατράπηκε στην "Ψωροκώσταινα" ή τη  "Φτωχομάνα", όπως τη χαρακτήρισαν οι πρόσφυγες και όχι οι γηγενείς, που  είχαν μια συνέχεια από την εποχή της ένταξης στις μεγάλες Αυτοκρατορίες  και τώρα, μετά την απελευθέρωση, είχαν γίνει πιο αισιόδοξοι, πιο  δυναμικοί, πιο αποφασιστικοί, πιο πλούσιοι.<br /><br />Η Ελλάδα με τον τρόπο αυτό δεν πρόλαβε ποτέ να ονειρευτεί. Δεν πρόλαβε  να αποκτήσει την εμπεδωμένη εκείνη αστική τάξη, που θα σχεδίαζε ένα  έθνος-κράτος πρότυπο στη Μεσόγειο, τα Βαλκάνια και τη Νότιο Ευρώπη. Η  Ελλάδα δεν κατόρθωσε να συνδεθεί με το παρελθόν της δημιουργικά και να  χτίσει ένα μέλλον μη ανατρέψιμο. Η Ελλάδα μετεξελίχθηκε σε μια οντότητα  κατεξοχήν μικροαστική, κατεξοχήν δουλοπάροικη, κατεξοχήν κομπλεξική. Δεν  μπόρεσε να ξεφύγει ποτέ από τη βαριά αυτή μοίρα της. Αν μάλιστα δεν  είχε υπάρξει ένας Τσίλλερ και μια αστική τάξη του Μεσοπολέμου, εάν δεν  υπήρχε κάποιος Συγγρός ή Ζάππας και οι άλλοι μεγάλοι Ηπειρώτες, θα ήταν  απλά ένας απέραντος τουρκομαχαλάς ή βουλγαρομαχαλάς στους μοντέρνους  καιρούς, χτισμένος με τούβλα και τσιμέντο και όχι με ξύλα και λάσπη. Εάν  τα κτίρια και η δομή των πόλεων αντικατοπτρίζουν το επίπεδο πολιτισμού  ενός Λαού, ενός Εθνους, μιας Κοινωνίας, τότε μπορούμε να είμαστε βέβαιοι  ότι ο παλαιότερος πολιτισμός της Ευρώπης, αυτός που στηρίχθηκε στο φως,  την αρμονία και τη φιλοσοφία (άρα τον ανθρωποκεντρισμό) έπεσε στα  χειρότερα χέρια, τα δικά μας. Τη διοίκηση της νεότερης Ελλάδας.<br /><br />Δεν είναι τυχαίο μάλιστα ότι η μεγαλύτερη καταστροφή στη χώρα δεν έγινε  τα χρόνια των πολέμων, αλλά τα τελευταία σαράντα. Τα χρόνια της  ανοικοδόμησης. Τα χρόνια της ευμάρειας, στο τέλος των πολέμων. Στα  χρόνια της ΕΟΚ και του πακτωλού των πλαισίων στήριξης. Ο μικροαστισμός  μετεξελίχθηκε σε κιτς και κλεπτοκρατία. Οι επιδοτήσεις σε τεμπελιά,  ανεμελιά, κατανάλωση, προμήθειες, ισοπέδωση των ηθών, βόλεμα, ρουσφέτι. Η  Ελλάδα της Αντιπαροχής, της Δημοσιοϋπαλληλίας και της Περιορισμένης  Ευθύνης. Η Ελλάδα του Αυθαίρετου, της Off shore και της Αρπαχτής. Είναι  τελικά απλό. Ρόλο παίζει η αφετηρία μιας πορείας. Εάν στην αρχή  δεσπόζουν η μικροπολιτική και το μικροσυμφέρον σε συνθήκες ευμάρειας,  αυτά γιγαντώνονται και κυριαρχούν έναντι όλων.<br /><br />Εάν στην αφετηρία εμπεδώνεται το κλίμα της γενναιότητας των ιδεών, της  δημιουργίας και της συλλογικότητας, η επόμενη μέρα είναι απολύτως  διαφορετική από την προηγούμενη.<br />Η Ελλάδα έχασε δύο σημαντικά ορόσημα για να γίνει κάτι εντελώς  διαφορετικό σε συγκρότηση κράτους και επιπέδου ζωής από εκείνο που η  μετά την Εθνική Επανάσταση Ιστορία της, υπαγόρευσε. Το 1980, όταν  εισήλθε στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα, και το 2004, την ημέρα που έκλειναν τα  φώτα στα στάδια των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων μετά την 11η Σεπτεμβρίου,  με όλο τον κόσμο να μιλά για το "ελληνικό θαύμα". Η Ελλάδα με ευθύνη της  Διοίκησής της έχασε το στοίχημα της ανάπτυξης στην πρώτη φάση και της  ανασυγκρότησης στη δεύτερη. Φθάνουμε στο σήμερα και το πολύ εγγύς αύριο.  Η Ελλάδα της χρεοκοπίας, της απόγνωσης, της υποτίμησης, της εξόδου.  Ψάχνει τον Μωυσή της. Δεν θα έρθει. Σε συνθήκες πανικού δεν φτιάχνεις  κράτος και κοινωνική συγκρότηση. Χρειάζεσαι ένα θετικό ή πολύ αρνητικό  ορόσημο. Τα πρώτα τα χάσαμε. Το στοίχημά μας είναι στο δεύτερο. Υπάρχει  μια αρχή, μάλλον κομμουνιστική, αλλά ενδιαφέρουσα. Εδώ που φθάσαμε, δεν  έχουμε να χάσουμε τίποτα περισσότερο από τις αλυσίδες μας. Οσο περνούν  οι εβδομάδες η κατάστασή μας θα γίνεται όλο και πιο αντιληπτή. Μέχρι την  Εξέγερση.<br /><br />Απέναντι στον πολιτικό κύκλο της Μεταπολίτευσης, το ΔΝΤ, την Ευρώπη των  δημοσιονομιστών και της γραφειοκρατίας. Πολλοί θα χαρακτηρίσουν, ως  συνήθως, την εξέγερση ορόσημο. Το στοίχημα όμως είναι αλλού. Σε αυτό που  θα συμβεί, σε αυτούς που θα αναλάβουν, στη συλλογική αυτοδέσμευση για  την εθνική αναγέννηση, στην κοινωνική ενσυνείδηση της επόμενη μέρας από  την Εξέγερση. Είτε θα πετύχουμε και θα πάρουμε την πατρίδα μας πίσω,  είτε θα χαθούμε για αιώνες στις πατρίδες των άλλων και των υπερκρατικών  διεθνών οργανισμών, τις νέες αυτοκρατορίες.<br />Εκατόν ενενήντα χρόνια μετά την Εθνική Επανάσταση, που σηματοδότησε την  εξέγερση των Λαών, των Φυλών και των Εθνών, απέναντι στις αυτοκρατορίες  της Φεουδαρχίας και της Αποικιοκρατίας, θα δείξουμε ιστορικά αν είμαστε  θύματα ή θύτες των Κοτζαμπάσηδων, των Δωσίλογων και της Κλεπτοκρατίας  των κρατικών προμηθευτών. Οφείλουμε να το γνωρίζουμε καλύτερα απ' όλους  τους άλλους, γιατί είναι γραμμένο στην Ιστορία μας. Τα Εθνη για να έχουν  Κράτη θα πρέπει να τα αξίζουν και να αγωνίζονται γι' αυτά.<br />citypress-gr.blogspot.com<br />listonplace<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-2205617071548411936?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/06/03/%ce%97_%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ba%ce%b9%ce%ba%ce%ae_%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%b7%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%ae_%cf%80%ce%af%cf%83%cf%89_%ce%b1%cf%80%cf%8c_%cf%84%ce%b1_%cf%87%ce%b8%ce%b5%cf%83%ce%b9%ce%bd%ce%ac_%ce%b3%ce%b5%ce%b3%ce%bf%ce%bd%cf%8c%cf%84%ce%b1_%cf%83%cf%84%ce%b7_%ce%93%ce%ac%ce%b6%ce%b1</id>
		<author><name>Κανένας</name></author>
		<title>Giomel 64: Η τουρκική στρατηγική πίσω από τα χθεσινά γεγονότα στη Γάζα</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/06/03/%ce%97_%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ba%ce%b9%ce%ba%ce%ae_%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%b7%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%ae_%cf%80%ce%af%cf%83%cf%89_%ce%b1%cf%80%cf%8c_%cf%84%ce%b1_%cf%87%ce%b8%ce%b5%cf%83%ce%b9%ce%bd%ce%ac_%ce%b3%ce%b5%ce%b3%ce%bf%ce%bd%cf%8c%cf%84%ce%b1_%cf%83%cf%84%ce%b7_%ce%93%ce%ac%ce%b6%ce%b1"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	<a href="http://lalei-kairia.blogspot.com/2010/06/blog-post_3719.html"><br /></a>   <a href="http://2.bp.blogspot.com/_5PRX8yt3poE/TAVzuQq9ZtI/AAAAAAAABKI/tbFGsAPq0Wg/s1600/0.jpg"><img src="http://2.bp.blogspot.com/_5PRX8yt3poE/TAVzuQq9ZtI/AAAAAAAABKI/tbFGsAPq0Wg/s320/0.jpg" /></a><br /><blockquote>Η Τουρκία αυτή τη στιγμή προσπαθεί να  απομονώσει το Ισραήλ για να πείσει τον Αραβικό και Μουσουλμανικό κόσμο  ότι είναι η ηγέτιδα δύναμη αυτής της περιοχής και ότι πλέον τα δίκαια  αυτής της περιοχής θα τα διεκδικεί η Τουρκία, ως εκπρόσωπος όλων αυτών.</blockquote><br /><br />Άρθρο-άποψη του κ.Γιάννη Μάζη, καθηγητή  Οικονομικής Γεωγραφίας και Γεωπολιτικής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.<br /><br />Στις  25 Μαΐου ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών συναντήθηκε στην  Κωνσταντινούπολη με μία συμβουλευτική Επιτροπή του ΟΗΕ, τη λεγόμενη «Επιτροπή για να αναφαίρετα δικαιώματα του  Παλαιστινιακού Λαού».<br /><br />Αμέσως μετά ο κ. Νταβούτογλου  εξήγγειλε τη δημιουργία ενός στολίσκου, στον οποίο η χώρα του θα  συμμετείχε με μία Μη Κυβερνητική Οργάνωση ανθρωπιστικής βοήθειας, για  την οποία έχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά σε χρόνους ανύποπτους...<br /><br />Για  παράδειγμα, το Δανικό Ινστιτούτο για τη διεθνή στρατηγική, με μία  μελέτη του που έκανε ένας από τους επιφανείς αναλυτές του χαρακτήρισε  την Οργάνωση αυτή ως «οργάνωση -  βιτρίνα τρομοκρατικών ενεργειών».<br /><br />Θεωρώ ότι ο κ.  Νταβούτογλου έκανε μία εξαιρετική προβοκάτσια, λησμονώντας βεβαίως ότι  λίγο πιο κει, στην Κύπρο, το βόρειο τμήμα του νησιού κατέχεται από  50.000 δικούς του στρατιώτες που δεν έχουν καμία δουλειά εκεί και έχουν  καταγγελθεί και από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ.<br /><br />Κατά τα άλλα η  Τουρκία ασχολείται με τα δικαιώματα των Παλαιστινίων. Εν ολίγοις,  βάλαμε το λύκο να φυλάει τα πρόβατα.<br /><br />Με άλλα λόγια, η Τουρκία  επιλέγει την Οργάνωση αυτή γνωρίζοντας ότι το Ισραήλ θα αντιδράσει με  πανικό.<br /><br />Ας μην ξεχνάμε ότι το 2008 το Ισραήλ είχε χαρακτηρίσει  την συγκεκριμένη οργάνωση ως «τρομοκρατική» και δεν είναι τυχαίο ότι η  επίθεση έγινε στο τούρκικο σκάφος της οργάνωσης αυτής. Πήγαινε για να  προκαλέσει το πλοίο αυτό.<br /><br />Η κυβέρνηση Νετανιάχου ενήργησε με  πανικό, τον οποίο είχε προβλέψει ο κ. Νταβούτογλου. Δηλαδή το Ισραήλ  «έφαγε το τυρί», η δε προβοκάτσια ήταν τέλεια και άψογη. Η δε Κύπρος  ενήργησε σωφρόνως λέγοντας «εγώ δεν  ανακατεύομαι».<br /><br /><blockquote>Ο κ. Νταβούτογλου επιδιώκει αυτό το οποίο έχει γράψει στο βιβλίο  του από το 2000. Η Τουρκία αυτή τη στιγμή προσπαθεί να απομονώσει το  Ισραήλ για να πείσει τον Αραβικό και Μουσουλμανικό κόσμο ότι είναι η  ηγέτιδα δύναμη αυτής της περιοχής και ότι πλέον τα δίκαια αυτής της  περιοχής θα τα διεκδικεί η Τουρκία, ως εκπρόσωπος όλων αυτών.</blockquote><br /><br />Αυτά  τα πράγματα -και μάλιστα με δεδομένο ότι χθες τα αμερικανικά  στρατεύματα παρέδωσαν την "πράσινη" γραμμή στον ιρακινό στρατό- σημαίνει  ότι μπαίνουμε σε μια διαδικασία την οποία η Τουρκία φοβάται κατ'εξοχήν.  Τη διαδικασία σταδιακής αποχώρησης των Αμερικανών από το Ιράκ.<br /><br />Το  οποίο σημαίνει ότι το Ιρακινό Κουρδιστάν θα αρχίσει να γίνεται  επικίνδυνο για αυτούς, άρα η Τουρκία θα πρέπει να βιαστεί να αναλάβει  όλη την ηγεμονία της περιοχής.<br /><br />http://greece-salonika.blogspot.com/<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-226815180957761827?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/06/02/T%ce%af%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%b1_%ce%b4%ce%b5%ce%bd_%ce%ad%cf%87%ce%b5%ce%b9_%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%ac%ce%be%ce%b5%ce%b9,_%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%ac_%ce%bc%cf%8c%ce%bd%ce%bf%ce%bd_%ce%b7_%ce%bc%ce%bf%cf%81%cf%86%ce%ae_%cf%84%ce%b7%cf%82_%cf%83%ce%ba%ce%bb%ce%b1%ce%b2%ce%b9%ce%ac%cf%82_%ce%bc%ce%b1%cf%82</id>
		<author><name>Κανένας</name></author>
		<title>Giomel 64: Tίποτα δεν έχει αλλάξει, παρά μόνον η μορφή της σκλαβιάς μας</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/06/02/T%ce%af%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%b1_%ce%b4%ce%b5%ce%bd_%ce%ad%cf%87%ce%b5%ce%b9_%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%ac%ce%be%ce%b5%ce%b9,_%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%ac_%ce%bc%cf%8c%ce%bd%ce%bf%ce%bd_%ce%b7_%ce%bc%ce%bf%cf%81%cf%86%ce%ae_%cf%84%ce%b7%cf%82_%cf%83%ce%ba%ce%bb%ce%b1%ce%b2%ce%b9%ce%ac%cf%82_%ce%bc%ce%b1%cf%82"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	<br />stefbot<br /><br />Για αυτόματη (στο περίπου) μετάφραση των υπότιτλων στα ελληνικά πηγαίνετε στο Youtube (κλικ κάτω δεξιά), πατάτε στο κόκκινο cc (κάτω δεξιά) μετά κλικ στο μετάφραση, κλικ στο english και αναζητείτε προς τα κάτω και κάνετε κλικ στο ελληνικά και μετά κλικ στο ok.<br /><br />Mετάφραση των υπότιτλων του βίντεο στα Ελληνικά<br /><br />Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΣΚΛΑΒΙΑΣ ΣΑΣ<br /><br />Αυτή είναι η ιστορία της υποδούλωσης σας. Πώς έγινε δυνατή και πως μπορείτε τελικά να ελευθερωθείτε.<br /><br />Όπως όλα τα ζώα, τα ανθρώπινα όντα θέλουν να κυριαρχήσουν και να αξιοποιήσουν τους πόρους γύρω τους. Στην αρχή, ως επί το πλείστον κυνηγούσαμε ή ψαρεύαμε και τρεφόμασταν από τη γη - αλλά τότε κάτι μυστήριο και φοβερό συνέβη στο μυαλό μας.<br /><br />Μόνο εμείς από όλα τα ζώα, αρχίσαμε να φοβόμαστε το θάνατο και το τι θα γίνει στο μέλλον. Αυτό ήταν η αρχή μιας μεγάλης τραγωδίας και μιας ακόμα μεγαλύτερης δυνατότητας ...<br /><br />Βλέπετε, όταν αρχίσαμε να φοβόμαστε το θάνατο, μήπως μας βλάψει κάτι και μας αιχμαλωτίσει, γίναμε ελέγξιμοι - και γιαυτό πολύτιμοι – με τρόπο που δεν μπορούσε να είναι κάποια άλλη πηγή. Η μεγαλύτερη πηγή που μπορεί να θέσει σε έλεγχο ένα ανθρώπινο ον δεν είναι οι φυσικοί πόροι, ή τα εργαλεία, ή τα ζώα ή η γη - αλλά άλλα ανθρώπινα όντα.<br /><br />Μπορείτε να τρομάξετε κάποια στιγμή ένα ζώο, επειδή τα ζώα φοβούνται τον πόνο, αλλά δεν μπορείτε να τρομάξετε ένα ζώο με απώλεια της ελευθερίας, είτε με βασανιστήρια ή φυλάκιση στο μέλλον, επειδή τα ζώα έχουν πολύ μικρή αίσθηση του αύριο.<br /><br />Δεν μπορείτε να απειλήσετε μια αγελάδα με βασανιστήρια, ή ένα πρόβατο με θάνατο. Δεν μπορείτε να κραδαίνετε ένα δρεπάνι σε ένα δέντρο και να του κραυγάζετε να παράγει περισσότερα φρούτα, ή να κρατήσετε έναν αναμμένο πυρσό σε έναν αγρό και να απαιτήσετε περισσότερο σιτάρι. Δεν μπορείτε να πάρετε περισσότερα αυγά απειλώντας μια κότα - αλλά μπορείτε να κάνετε έναν άνθρωπο να σας δώσει τα αυγά του απειλώντας τον.<br /><br />Οι φάρμες ανθρώπων έχουν υπάρξει το πλέον κερδοφόρο - και πιο καταστροφικό - επάγγελμα σε όλη την ιστορία, και τώρα φθάνει το καταστροφικό αποκορύφωμά του. Την ανθρώπινη κοινωνία δεν μπορεί να την κατανοήσει κανείς λογικά μέχρι να τη δει ως αυτό που είναι: μια σειρά από φάρμες στις οποίες οι ιδιοκτήτες τους έχουν στην κατοχή τους ανθρώπινα ζωντανά.<br /><br />Μερικοί άνθρωποι μπερδεύονται, επειδή οι κυβερνήσεις τους παρέχουν υγειονομική περίθαλψη, νερό,εκπαίδευση, δρόμους και έτσι φαντάζονται ότι υπάρχει κάτι καλό στην εργασία. Τίποτα δεν θα μπορούσε να είναι πιο μακρια από την πραγματικότητα. Οι ιδιοκτήτες στις φάρμες παρέχουν υγειονομική περίθαλψη και άρδευση και εκπαίδευση στα ζώα τους.<br /><br />Μερικοί άνθρωποι μπερδεύονται επειδή μας επιτρέπονται ορισμένες ελευθερίες και, έτσι, φαντάζονται ότι η κυβέρνησή μας προστατεύει τις ελευθερίες μας. Αλλά οι αγρότες σπέρνουν τα σπαρτά τους σε κάποια απόσταση μεταξύ τους για να αυξήσουν την αποδοτικότητά τους - και επιτρέπουν σε ορισμένα ζώα μεγαλύτερο χώρο αν με αυτό θα τα κάνουν να παράγουν περισσότερο κρέας ή γάλα.<br /><br />Στη χώρα σας, στη φάρμα των φορολογούμενων ζωντανών, ο ιδιοκτήτης της φάρμας σας σάς παραχωρεί ορισμένες ελευθερίες όχι επειδή νοιάζεται για αυτές, αλλά επειδή θέλει να αυξήσει τα κέρδη του.<br /><br />Αρχίζετε να βλέπετε το κλουβί μέσα στο οποίο γεννηθήκατε;<br /><br />Υπήρξαν τέσσερις σημαντικές φάσεις της σντιμετώπισης των ανθρώπινων όντων ως ζωντανών, ως εκτρεφόμενων ζώων. Η πρώτη φάση, στην αρχαία Αίγυπτο, ήταν άμεσος και κτηνώδης ανθρώπινος καταναγκασμός. Εξουσίαζαν τα ανθρώπινα σώματα, αλλά η δημιουργική παραγωγικότητα του ανθρώπινου μυαλού παρέμενε έξω από την εμβέλεια του μαστιγίου και των αλυσίδων. Οι σκλάβοι παρέμεναν απελπιστικά μη παραγωγικοί και απαιτούνταν να εξουσιάζουν τεράστιους αριθμούς δούλων-ζωντανών.<br /><br />Η δεύτερη φάση ήταν το πρότυπο της Ρώμης, όπου στους οι σκλάβους χορηγήθηκε κάποια ικανότητα για ελευθερία, εφευρετικότητα και δημιουργικότητα, η οποία αύξησε την παραγωγικότητά τους.<br />Αυτό αύξησε τον πλούτο της Ρώμης και ως εκ τούτου το φόρο εισοδήματος της Ρωμαϊκής κυβέρνησης - και με αυτό τον πρόσθετο πλούτο. Η Ρώμη έγινε αυτοκρατορία, καταστρέφοντας τις οικονομικές ελευθερίες που έτρεφαν την εξουσία της και κατέρρευσε. Είμαι σίγουρος ότι αυτό δεν σας φαίνεται εντελώς άγνωστο.<br /><br />Μετά την κατάρρευση της Ρώμης, το φεουδαρχικό μοντέλο εισήγαγε την έννοια της ιδιοκτησίας των ζωντανών και τη φορολογία. Αντί να είναι άμεσα υπό κατοχή οι αγρότες καλλιεργούσαν εκτάσεις τις οποίες μπορούσαν να διατηρήσουν για όσο διάστημα πλήρωναν τους τοπικούς πολέμαρχους. Το μοντέλο αυτό χάλασε λόγω της συνεχούς υποδιαίρεσης της παραγωγικής γης και καταστράφηκε όταν η γη ενοποιήθηκε και εκατοντάδες χιλιάδες χωρικοί εκδιώχθηκαν από την προγονική γη τους, καθώς οι νέες τεχνικές καθιστούσαν μεγαλύτερες φάρμες πιο παραγωγικές με λιγότερα άτομα.<br /><br />Η αυξημένη παραγωγικότητα στο τέλος του Μεσαίωνα δημιούργησε τα επιπλέον τρόφιμα που απαιτούντο για την επέκταση των κωμοπόλεων και πόλεων, το οποίο με τη σειρά του οδήγησε στο σύγχρονο δημοκρατικό μοντέλο ανθρώπινης κατοχής.<br /><br />Καθώς οι εκτοπισμένοι αγρότες πλημμύρισαν τις πόλεις, ένα τεράστιο απόθεμα φθηνού ανθρώπινου κεφαλαίου τέθηκε στη διάθεση των βιομηχάνων που άρχισαν να εμφανίζονται - και η άρχουσα τάξη αυτών που κατείχαν τις φάρμες των ανθρώπων συνειδητοποίησαν σύντομα ότι θα μπορούσαν να αποκτήσουν περισσότερα χρήματα αφήνοντας τους ανθρώπους-ζωντανά τους να επιλέγουν μόνοι τους τις ασχολίες τους.<br /><br />Σύμφωνα με το Δημοκρατικό πρότυπο, το καθεστώς της άμεσης κατοχής δούλων έχει αντικατασταθεί από το μοντέλο της Μαφίας. Η Μαφία σπανίως κατέχει άμεσα επιχειρήσεις, απλά στέλνει τους τραμπούκους της περίπου μια φορά το μήνα να κλέψουν από τους "ιδιοκτήτες" των επιχειρήσεων. Τώρα έχετε πλέον τη δυνατότητα να επιλέξετε το δικό σας επάγγελμα, το οποίο αυξάνει την παραγωγικότητα σας - και κατά συνέπεια τους φόρους που μπορείτε να πληρώσετε στους κυρίους σας. Οι λίγες ελευθερίες σας διατηρούνται επειδή είναι επικερδείς για τους ιδιοκτήτες σας.<br /><br />Η μεγάλη πρόκληση του δημοκρατικού μοντέλου είναι ότι η αύξηση του πλούτου και της ελευθερίας μπορεί να απειλήσει τους ιδιοκτήτες των φαρμών.Οι άρχουσες τάξεις αρχικά ωφελούνται από μια σχετικά ελεύθερη αγορά κεφαλαίων και εργασίας, αλλά όσο τα ζωντανά τους συνηθίζουν στις ελευθερίες τους και σε αυξανόμενο πλούτο, αρχίζουν να διερωτώνται γιατί να χρειάζονται καθόλου κυβερνήτες.<br /><br />A, καλά. Κανείς δεν είπε ποτέ ότι να κουμαντάρεις φάρμες ανθρώπων ήταν εύκολο.<br /><br />Να κρατάς τα φορολογούμενα ζωντανά με ασφάλεια κάτω από τις κυρίαρχες τάξεις είναι μια διαδικασία με τρεις φάσεις.<br />Η πρώτη είναι η κατήχηση των νέων μέσω της κυβερνητικής "εκπαίδευσης". Καθώς ο πλούτος των δημοκρατικών χωρών αυξανόταν, τα κυβερνητικά σχολεία εξαπλώνονταν διεθνώς προκειμένου να ελέγχουν τις σκέψεις και τις ψυχές των ζωντανών.<br /><br />Η δεύτερη είναι να στρέφει τους πολίτες τον ένα εναντίον του άλλου μέσω της δημιουργίας εξαρτώμενων ζωντανών. Είναι πολύ δύσκολο να εξουσιάζεις ανθρώπινα όντα άμεσα με βία - και όπου μπορεί να επιτευχθεί, παραμένει εντελώς αντιπαραγωγικό, όπως μπορούμε να δούμε στη Βόρεια Κορέα.<br />Τα ανθρώπινα όντα δεν είναι αποδοτικά σε συνθήκες άμεσης αιχμαλωσίας. Αν οι άνθρωποι πιστεύουν ότι είναι ελεύθεροι, τότε θα παράγουν πολύ περισσότερο για τους κυρίους τους.<br /><br />Ο καλύτερος τρόπος για να διατηρηθεί αυτή η ψευδαίσθηση της ελευθερίας είναι να τεθούν ορισμένα από τα ζωντανά στις λίστες πληρωμής του ιδιοκτήτη της φάρμας. Αυτές οι αγελάδες που εξαρτώνται τώρα από την υφιστάμενη ιεραρχία, θα επιτίθενται σε άλλες αγελάδες που θα δείχνουν τη βία, την υποκρισία και την ανηθικότητα της ιδιοκτησίας ανθρώπινων όντων.<br /><br />Η ελευθερία είναι σκλαβιά και η σκλαβιά είναι ελευθερία.<br /><br />Εάν μπορείτε να κάνετε τις αγελάδες να επιτίθενται η μία στην άλλη κάθε φορά που κάποιος τους δείχνει την πραγματικότητα της κατάστασής τους, τότε δεν χρειάζεται να δαπανήσετε και τόσο πολλά για να τις ελέγξετε άμεσα.<br /><br />Αυτές οι αγελάδες που γίνονται εξαρτώμενες από τις χορηγίες από τα κλεμμένα του ιδιοκτήτη της φάρμας θα αντιταχθούν βίαια σε οποιαδήποτε αμφισβήτηση κατά πόσον είναι αρετή η ιδιοκτησία ανθρώπων - και οι τάξεις των διανοούμενων και των καλλιτεχνών εξαρτώνται πάντα από τους ιδιοκτήτες των φαρμών - θα πουν σε όποιον ζητήσει την ελευθερία του από την κατοχή του ιδιοκτήτη του: «Θα βλάψεις τις συναγελάδες σου". Τα ζωντανά κρατούνται εέγκλειστα μέσω μετάθεσης της ηθικής ευθύνης της καταστρεπτικότητας ενός βίαιου συστήματος σε αυτούς που απαιτούν πραγματική ελευθερία.<br /><br />Η τρίτη φάση είναι να επινοούν συνεχείς εξωτερικές απειλές, ούτως ώστε τα τρομαγμένα ζώα να παραμένουν υπό την "προστασία" των ιδιοκτητών των φαρμών.<br /><br />Αυτό το σύστημα εκτροφής ανθρώπων πλησιάζει τώρα στο τέλος του. Η φοβερή τραγωδία του σύγχρονου αμερικανικού συστήματος συνέβη όχι παρά, αλλά λόγω των προηγούμενων οικονομικών ελευθεριών. Η μαζική αύξηση του αμερικανικού πλούτου τον 19ο αιώνα ήταν αποτέλεσμα της οικονομικής ελευθερίας - και ήταν αυτή η μεγάλη αύξηση του πλούτου που έθρεψε το μέγεθος και τη δύναμη του κράτους. Κάθε φορά που τα ζωντανά γινόντουσαν εκθετικά περισσότερο παραγωγικά, αυξανόταν ο αριθμός των ιδιοκτητών φαρμών και των εξαρτώμενών τους. Η ανάπτυξη του κράτους είναι πάντοτε ανάλογη με τις οικονομικές ελευθερίες που προηγήθηκαν. Οι οικονομικές ελευθερίες δημιούργησαν πλούτο και ο πλούτος προσελκύει περισσότερους κλέφτες και πολιτικά παράσιτα των οποίων η απληστία στη συνέχεια καταστρέφει τις οικονομικές ελευθερίες.<br /><br />Με άλλα λόγια, η ελευθερία κάνει μεταστατικό τον καρκίνο του κράτους. Η κυβέρνηση που ξεκινά η μικρότερη δυνατή καταλήγει πάντα η μεγαλύτερη δυνατή. Αυτός είναι ο λόγος που δεν μπορεί να υπάρξει βιώσιμη εναλλακτική λύση σε μια πραγματικά ελεύθερη και ειρηνική κοινωνία. Μια κοινωνία χωρίς πολιτικούς ηγέτες, χωρίς ανθρώπινη ιδιοκτησία, χωρίς τη βία της φορολογίας και κρατισμό ...<br /><br />Μια κοινωνία να είναι πραγματικά ελεύθερη είναι και πολύ εύκολο και πολύ δύσκολο. Αποφεύγουμε τη φρίκη της σκλαβιάς μας, επειδή είναι οδυνηρό να τη δούμε κατάματα. Χορεύουμε γύρω από τη βία του συστήματός μας που πεθαίνει, επειδή φοβόμαστε τις επιθέσεις των συνζωντανών μας.<br /><br />Αλλά μπορούμε μόνο να κρατιόμαστε σε κλουβιά που αρνούμαστε να δούμε.<br /><br />Ας ξυπνήσουμε, μωρά του Matrix... Να δεις τη φάρμα είναι να την εγκαταλείψεις.<br />Αγης Γιος<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-7415245900301032594?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/05/28/%ce%9f_%ce%b4%cf%81%cf%8c%ce%bc%ce%bf%cf%82_%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%ae_%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%bd%ce%ac%ce%b5%ce%b9_%ce%bc%ce%ad%cf%83%ce%b1_%ce%b1%cf%80%cf%8c_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%b5%cf%85%cf%86%cf%85%ce%90%ce%b1</id>
		<author><name>Κανένας</name></author>
		<title>Giomel 64: Ο δρόμος προς την καταστροφή περνάει μέσα από την ευφυΐα</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/05/28/%ce%9f_%ce%b4%cf%81%cf%8c%ce%bc%ce%bf%cf%82_%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%ae_%cf%80%ce%b5%cf%81%ce%bd%ce%ac%ce%b5%ce%b9_%ce%bc%ce%ad%cf%83%ce%b1_%ce%b1%cf%80%cf%8c_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%b5%cf%85%cf%86%cf%85%ce%90%ce%b1"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Η τυφλή πριμοδότηση της ευφυΐας, ως αποκλειστικής λύσης όλων ανεξαιρέτως των προβλημάτων του, προκειμένου να γλιτώσει από την βλακεία που του τα προκαλούσε όπως πίστευε, δηλαδή την φτώχεια και την βία, οδήγησε σιγά-σιγά τον άνθρωπο μέσα στους αιώνες και τις χιλιετίες, σε ένα αδιανόητο επιστημονικό ρατσισμό υπέρ των ευφυών, όπου νομιμοποιούσε την λογική των διακρίσεων λόγω εξυπνάδας τώρα, αντί δύναμης και βίας όπως έκανε παλιά η βλακεία.<br />Αδιανόητο δε, γιατί αυτή η λογική υπέβοσκε μεν, αλλά εσφραγίσθη επίσημα πλέον πριν τρεις αιώνες από μια ανεπαρκή διανόηση και επιστήμη, και πριμοδοτήθηκε τυφλά έως σήμερα.<br /><br />Αποτέλεσμα, στον νέο κόσμο που ανέτειλε, η ευφυΐα να γίνει πολύ πιο βίαιη από την βλακεία ως πιο έξυπνη και να πάρει την θέση της ανόητης βλακείας, ενώ η φτώχεια και η ανέχεια των ανθρώπων να πάρουν ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις παρά την θεαματική αύξηση κάθε είδους παραγωγής και αγαθών.<br /><br />Δημιούργησαν μια ταξικότητα για το πνεύμα και την σκέψη του ανθρώπου, λες και επρόκειτο για τελείως άλλο είδος πνευματικά, με κοινή μόνο την μορφή των δυο αυτών λογικών όντων, κάτι σαν τον Erectus και τον Homo Sapiens. Μια πνευματική ταξικότητα που έμελλε να κατακυριαρχίσει στο ανθρώπινο είδος, και επί πλέον να χρησιμοποιηθεί ως επιχείρημα για την κακομεταχείριση και την εξαπάτηση των μη ευφυών. Ο έξυπνος πλέον κοροϊδεύει, εξαπατά και χειραγωγεί νόμιμα πια τους ανθρώπους, ως κάτι το φυσικό, όπως η βροχή, το κρύο ή η ζέστη.<br />Έτσι μεταπηδάει στον χώρο της εξουσίας. Στον χώρο της επιστήμης βρίσκει την αποθέωση του εκτοπίζοντας τους παλιούς θεούς, μόνο και μόνο για να πάρει την θέση τους, αδιαφορώντας για την ύπαρξή τους ή μη, ως επιστημονική και φιλοσοφική αναζήτηση και διερεύνηση, βολευόμενος μάλιστα απόλυτα με την μεταφυσική παρανόηση και την αγωνία των βλακών, αφού πλέον θα την εισπράττει αυτός.<br /><br />Το χειρότερο, νομιμοποίησε απόλυτα αυτή την λογική μεταξύ των πολιτών, στον ατομικό, οικογενειακό και κοινωνικό χώρο και βέβαια στην πολιτική πρακτική και την καθημερινότητα.<br /><br />Αποτέλεσμα οι γονείς κρυφά ή φανερά, συνειδητά ή ασυνείδητα, να καμαρώνουν, να εκθειάζουν στο περιβάλλον τους, και να χαίρονται για το έξυπνο παιδί τους, αρκούμενοι να αγαπάνε χωρίς ενθουσιασμό το χαζό ή λιγότερο έξυπνο παιδί τους.<br /><br />Έτσι το μοναδικό επιχείρημα στο τέλος όλων των συζητήσεων του, όλων των προβληματισμών του και όλων των σχεδιασμών του, κατέληξε να είναι, ότι είναι πιο έξυπνος από τους άλλους και άρα δικαιούται περισσότερα αντικειμενικά και δικαιολογημένα. Για την ακρίβεια όμως, δικαιούται τα πάντα και μόνο χάριν της μεγαλοψυχίας του και της βαθιάς ανθρωπιάς του, θα παραχωρεί ελεηματικά και ευεργετικά κάτι μικρό από τα προϊόντα και τα δημιουργήματα της ευφυίας του, για να επιβιώσουν οι βλάκες, οι ανίκανοι και οι τεμπέληδες, όπως επίσης ευφυώς πρόσθεσε αργότερα. Έφτιαξε και έναν υποκριτικό μηχανισμό αλτρουισμού την Unesco, να στέλνει ρύζι και σούπες στο τρίτο κόσμο, για να πεθαίνουν λίγο λιγότεροι βλάκες από την πείνα.<br /><br />Στον βωμό της ευφυίας όλες ανεξαιρέτως οι άλλες αξίες, έρωτας, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη, ελευθερία, ισότητα των ανθρώπων, δικαιώματα ατομικά και συλλογικά ατρόφησαν ώσπου καταργήθηκαν υπέρ των ευφυών και παρέμειναν μόνο στον ρητορικό λόγο ως άλλοθι ή προπαγάνδα.<br /><br />Δημιούργησε έτσι το παγκόσμιο και τα τοπικά κλαμπ των έξυπνων. Οι απανταχού έξυπνοι έτρεξαν να συμπεριληφθούν σε αυτό το κλαμπ ΄΄για να μην πάνε χαμένοι΄΄ και φυσικά να θέσουν τα προϊόντα της ευφυίας τους, στην υπηρεσία του πιο εγκληματικού εγχειρήματος που έγινε ποτέ εις βάρος του συνόλου της ανθρωπότητας.<br />Διαμορφώσαμε έτσι ένα ον με αστείρευτη ευφυΐα που σκεφτόταν, επιστημόνιζε και πανεπηστημιολογούσε χωρίς ποτέ να στοχάζεται.<br /><br />Ξέχασε όμως ότι η βλακεία είναι φυσικό δικαίωμα όπως ακριβώς και η ευφυΐα Αλλά από την πρώτη δεν κινδύνευσε ποτέ ο πλανήτης παρά μερικά, περιφερειακά και αναστρέψιμα, ενώ από την δεύτερη ολικά και τελικά.<br />nefestoras1<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-8513540526367949951?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/05/27/%ce%9f%ce%b9_%cf%84%cf%81%ce%b5%ce%b9%cf%82_%ce%b5%cf%81%cf%89%cf%84%ce%ae%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82</id>
		<author><name>Κανένας</name></author>
		<title>Giomel 64: Οι τρεις ερωτήσεις</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/05/27/%ce%9f%ce%b9_%cf%84%cf%81%ce%b5%ce%b9%cf%82_%ce%b5%cf%81%cf%89%cf%84%ce%ae%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Ήταν ένας βασιλιάς ο οποίος μια μέρα σκέφτηκε ότι αν ήξερε<br /><br />   1. πότε είναι η κατάλληλη ώρα να κάνει κάτι,<br />   2. ποιούς θα έπρεπε να ακούει για να πάρει την απόφαση του και<br />   3. ποιό είναι το πιο σημαντικό πράγμα που θα έπρεπε να κάνει,<br /><br />τότε δεν θα αποτύγχανε σε τίποτα από αυτά που πιθανόν να αναλάμβανε να πραγματοποιήσει.<br /><br />Φυσικά ρώτησε τους σοφούς της χώρας του αλλά δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν μεταξύ τους. Στην συνέχεια της ιστορίας επισκέφτηκε έναν ερημίτη ο οποίος είχε φήμη σοφού. Κατά την διάρκεια μιας ολόκληρης ημέρας αφού έθεσε την ερώτηση ο ερημίτης δεν έβγαλε μιλιά. Όταν την επομένη ο βασιλιάς θυμωμένος είπε στον ερημίτη ότι τελικά δεν ήταν και τόσο σοφός όσο ήθελε η φήμη του, αφού δεν του απάντησε τις τρεις ερωτήσεις, ο ερημίτης του εξήγησε ότι οι ερωτήσεις του είχαν απαντηθεί ήδη 2 φορές την προηγουμένη μέσω των γεγονότων που είχαν συμβεί. Στην αναμενόμενη ερώτηση του βασιλιά ποιές ήταν λοιπόν αυτές οι απαντήσεις πήρε την παρακάτω εξήγηση:<br /><br />   1. Η καταλληλότερη στιγμή να κάνουμε κάτι είναι τώρα. Είναι εξάλλου η μοναδική στιγμή πάνω στην οποία έχουμε εξουσία.<br />   2. Ο καταλληλότερος να ακούσουμε είναι αυτός με τον οποίο βρισκόμαστε μαζί. Κανένας δεν ξέρει αν θα έχουμε την ευκαιρία να συνεβρεθούμε με κάποιον άλλο, γιατί πάντα πρέπει να σκεφτόμαστε, ότι ανα πάσα στιγμή μπορεί να πεθάνουμε.<br />   3. Αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να τον βοηθάμε. Γιατί αυτός είναι ο μοναδικός λόγος για τον οποίο δώθηκε ζωή στον άνθρωπο.<br />Τολστόι<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-6509861254492738699?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/05/26/%ce%9f%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%b9%ce%ba%ce%ae_%ce%ba%cf%81%ce%af%cf%83%ce%b7</id>
		<author><name>Κανένας</name></author>
		<title>Giomel 64: Οικονομική κρίση</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/05/26/%ce%9f%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%b9%ce%ba%ce%ae_%ce%ba%cf%81%ce%af%cf%83%ce%b7"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	<a href="http://3.bp.blogspot.com/_WYoTRGXtgwg/S_zT1ox6CAI/AAAAAAAAAMU/KmPONaEl1Zw/s1600/%CE%B5.jpg"><img src="http://3.bp.blogspot.com/_WYoTRGXtgwg/S_zT1ox6CAI/AAAAAAAAAMU/KmPONaEl1Zw/s400/%CE%B5.jpg" /></a><br />geiasoy.blogspot.com<br />(ΟΙ ΓΑΤΕΣ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΜΕΓΑΛΟΠΟΙΟΥΝ !)<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-8917608654030138443?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/05/20/%ce%a0%ce%b1%ce%b9%cf%87%ce%bd%ce%af%ce%b4%ce%b9%ce%b1_%ce%b5%ce%be%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%af%ce%b1%cf%82</id>
		<author><name>Κανένας</name></author>
		<title>Giomel 64: Παιχνίδια εξουσίας</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/05/20/%ce%a0%ce%b1%ce%b9%cf%87%ce%bd%ce%af%ce%b4%ce%b9%ce%b1_%ce%b5%ce%be%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%af%ce%b1%cf%82"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Τα όπλα «αιχμής» της αμερικανικής υπερδύναμης, η «επέλαση» στην Ευρώπη, το «ημερολόγιο» της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, τα «παιχνίδια εξουσίας», το «εξιλαστήριο θύμα», ο ύπατος αρμοστής και τα συμπεράσματα<br /><br />Όπως έχουμε αναφέρει στο παρελθόν, η χώρα μας βρίσκεται στο επίκεντρο της διαμάχης δύο μεγάλων δυνάμεων: των Η.Π.Α. και της Γερμανίας. Το «λάφυρο» της αντιπαράθεσης τους είναι φυσικά η Ευρώπη - μεταξύ άλλων τα πλεονεκτήματα που μπορούν να προκύψουν από ένα μελλοντικό, παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα.<br /><br />Στα πλαίσια αυτά, οι «κινήσεις» που απαιτούνται εκ μέρους της χώρας μας είναι εξαιρετικά πολύπλοκες, ενώ οφείλουν να συμμετέχουν επαυξημένα όλοι ανεξαιρέτως οι Πολίτες - αφού αυτοί κυρίως έχουν «έννομο» συμφέρον να προστατεύσουν την Ελλάδα: το βιοτικό επίπεδο δηλαδή, τις ελευθερίες, το μέλλον και τα ιδανικά τους. Η συνεχής ενημέρωση μας λοιπόν από εκείνες τις «πηγές» που δεν εξυπηρετούν σκοπιμότητες, που δεν «διέπονται» δηλαδή από ιδιοτελείς επιδιώξεις και δεν τοποθετούν «παγίδες» στο «δρόμο» μας, καθώς επίσης η δραστηριοποίηση μας στα κοινά, αποτελεί απόλυτη υποχρέωση - εάν δεν θέλουμε φυσικά να είμαστε εμείς, αυτοί που στο τέλος θα επιβαρυνθούν με τις «παράπλευρες απώλειες» μίας «αιματηρής σκακιστικής παρτίδας».<br /><br />Φυσικά οι δύο μεγάλες «δυτικές» δυνάμεις, ο νικητής και ο ηττημένος ουσιαστικά του 2ου παγκοσμίου πολέμου, διαθέτουν διαφορετικής φύσεως, ποιότητας και «αιχμής» όπλα - τα οποία χρησιμοποιούν στην μεταξύ τους οικονομική «σύρραξη». Επίσης, «παρόμοια» διαφορετικά πολιτικά συστήματα, τα οποία έχουμε περιγράψει αρκετές φορές σε προηγούμενα κείμενα μας .<br /><br />Τέλος, τοποθετούν τα «πιόνια» τους στη σκακιέρα, ανάλογα με τις εκάστοτε συνθήκες που διαμορφώνονται παγκοσμίως, αφού δεν βρίσκονται μόνες τους στον πλανήτη. Τουλάχιστον η Κίνα και η Ρωσία φαίνεται ότι μάλλον «επαγρυπνούν οχυρωμένες», παρακολουθώντας ήρεμα και προσεκτικά το «παιχνίδι εξουσίας» που διαδραματίζεται - αφού δεν έχουν καμία διάθεση να υποστούν τις όποιες συνέπειες του.<br /><br />Επισημαίνοντας ότι οι αναφορές μας στις Η.Π.Α. (όπως και στη Γερμανία), δεν επικεντρώνονται στους απλούς αμερικανούς πολίτες, οι οποίοι βιώνουν επίσης σαν «εξιλαστήρια» θύματα τη διαμάχη (όπως ακριβώς και εμείς), θεωρούμε ότι τα σημαντικότερα όπλα της υπερδύναμης, οι «Πύργοι της σκακιέρας», δεν είναι άλλα από τα παρακάτω βασικά «εργαλεία» του Bretton Woods. Δηλαδή, από<br /><br />(α) τον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορίου (WTO), εναντίον του οποίου έχουν υπάρξει πάρα πολλές διαμαρτυρίες και εξεγέρσεις,<br /><br />(β) την Παγκόσμια Τράπεζα (World Bank), η οποία λειτουργεί επιτελικά, στο «σκοτεινό» παρασκήνιο καλύτερα, καθώς επίσης από<br /><br />(γ) το ΔΝΤ, το οποίο είναι ουσιαστικά το εκτελεστικό όργανο της Παγκόσμιας Τράπεζας<br /><br />Σε γενικές γραμμές, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου «ορίζει» την κυκλοφορία των «ροών» των εμπορευμάτων διεθνώς, ενώ οι «μισθοφόροι» της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ ασχολούνται με τις «διαπλανητικές χρηματικές ροές». Φυσικά, «πίσω» από τους τρείς αυτούς «οργανισμούς», στο δεύτερο παρασκήνιο δηλαδή, ευρίσκεται η Wall Street: ο χώρος που στεγάζεται το διεθνές και άπατρις «κερδοσκοπικό» Κεφάλαιο, προερχόμενο τόσο από «νόμιμες» διαδικασίες (αποταμιεύσεις, συνταξιοδοτικά ταμεία), όσο και από παράνομες (τυχερά παιχνίδια, οργανωμένο έγκλημα κλπ).<br /><br />Συνεχίζοντας, ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Τράπεζας διορίζεται από τις Η.Π.Α. - ενώ στο ΔΝΤ, ο πρόεδρος τοποθετείται από την Ευρώπη. Η κατανομή των ψήφων στο διοικητικό συμβούλιο της Παγκόσμιας Τράπεζας, είναι ανάλογη της «κεφαλαιακής» συμμετοχής του εκάστοτε κράτους. Ο κατωτέρω «Πίνακας Ι» εμφανίζει τα ποσοστά συμμετοχής:<br /><br />ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Μερίδια ψήφου στο ΔΝΤ και στην Παγκόσμια Τράπεζα (2006)<br /><br />Χώρες-μέλη<br />Μερίδια ψήφου Παγκόσμιας Τράπεζας<br /><br />Η.Π.Α. 16,38%<br />Ιαπωνία 7,86%<br />Γερμανία 4,49%<br />Γαλλία 4,30%<br />Μ. Βρετανία 4,30%<br /><br />Χώρες-μέλη<br />Μερίδια Ψήφου ΔΝΤ<br /><br /><br />Η.Π.Α 16,77%<br />Ιαπωνία 6,02%<br />Γερμανία5,88%<br />Γαλλία 4,86%<br />Μ. Βρετανία 4,86%<br /><br /><br />Πηγή: ΔΝΤ<br /><br />Το ΔΝΤ απασχολεί 2.700 άτομα, ενώ η Παγκόσμια Τράπεζα (ουσιαστικά η IBRD – International Bank for Reconstruction and Development και η IDA – International Development Association) περίπου 10.000 - ως επί το πλείστον οικονομολόγους. Σε σχέση τώρα με τη χρήση και τις «ιδιαιτερότητες» των συγκεκριμένων «όπλων αιχμής», θα αναφερθούμε μόνο σε κάποιες ημερομηνίες, οι οποίες είναι κατά τη γνώμη μας αρκετά «εύγλωττες» - αναφορικά με τις κινήσεις της υπερδύναμης στην παγκόσμια σκακιέρα, μέρος της οποίας αποτελεί η Ευρώπη.<br /><br />ΜΑΡΤΙΟΣ 2005<br /><br /><br />Ευρισκόμαστε ακριβώς στην εποχή που φαίνεται πλέον καθαρά ότι, η πολιτική χαμηλών επιτοκίων της Fed δεν έχει μειώσει την ανεργία που προκάλεσε η κατάρρευση των εταιρειών διαδικτύου - ενώ οδεύει προς το τέλος της η μείωση του κόστους της ώρας εργασίας στις Η.Π.Α., με τη Γερμανία να παίρνει τη «σκυτάλη».<br /><br /><br />Το πραγματικό κόστος (σε αγοραστική αξία δηλαδή ανά ώρα) εργασίας στις Η.Π.Α., στο βιομηχανικό κλάδο, αυξήθηκε μεταξύ των ετών 1982 και 2002 κατά μόλις 4%, ενώ στην Ολλανδία κατά 20% και στη (δυτική) Γερμανία κατά 38%. Αντίστοιχα αυξήθηκε και ο «παρεχόμενος» χρόνος εργασίας στο ίδιο χρονικό διάστημα - στις Η.Π.Α. κατά 36%, στην Ολλανδία κατά 24% και στη Γερμανία παρέμεινε σταθερός (χωρίς όμως να υπολογίζεται η μεγάλη αύξηση του πληθυσμού στις Η.Π.Α. και η πολύ περιορισμένη στη Γερμανία). Μέχρι εκείνο το σημείο λοιπόν (2002) οι Η.Π.Α. αύξαναν συνεχώς την ανταγωνιστικότητα τους, σε σύγκριση με την Ευρώπη (όχι όμως και με την Κίνα) - γεγονός που τότε προβλημάτισε αρκετά την «ηγετική» δύναμη της ΕΕ.<br /><br />«Αντιδρώντας» η Γερμανία, αποφάσισε τη «συγκράτηση» των μισθών των εργαζομένων της - κάτι που, σε συνάρτηση με την αύξηση της παραγωγικότητας τους, είχε σαν αποτέλεσμα τη μείωση των πραγματικών αμοιβών στη βιομηχανία της χώρας κατά 14% από το χρόνο εισόδου της στην Ευρωζώνη. Έτσι, σε συνδυασμό με την καθιέρωση του κοινού νομίσματος (€), καθώς επίσης με την επεκτατική πολιτική της στην Ευρώπη, μέσω των επιχειρήσεων της, κατόρθωσε να «καταλάβει» την πρώτη θέση παγκοσμίως στις εξαγωγές (την τρίτη στις πωλήσεις πολεμικού εξοπλισμού).<br /><br />Αντίθετα, οι Η.Π.Α. προσπάθησαν να «μεγεθύνουν» το ΑΕΠ τους «εσωτερικά», μέσω της καταναλωτικής επέκτασης των αμερικανικών νοικοκυριών, στα οποία προσέφεραν τη δυνατότητα (ακόμη και στα πολύ χαμηλά «εισοδηματικά στρώματα») να «κερδοσκοπήσουν» - με τη βοήθεια των χαμηλών επιτοκίων δανεισμού, της αυξημένης ποσότητας χρήματος και της αγοράς κατοικιών (ενυπόθηκα δάνεια χαμηλής εξασφάλισης, «δομημένα» χρηματοπιστωτικά προϊόντα κλπ).<br /><br />Εκείνη ακριβώς την εποχή, η Βραζιλία ανακοίνωσε ότι δεν χρειάζεται πλέον τη στήριξη του ΔΝΤ, λόγω της θετικής οικονομικής της ανάπτυξης - σαν αποτέλεσμα της αύξησης των ενεργειακών και λοιπών πρώτων υλών παγκοσμίως (η χώρα διαθέτει τεράστιες πλουτοπαραγωγικές πηγές). Ο υπουργός οικονομικών του μεγαλύτερου κράτους της Λατινικής Αμερικής είπε πως «Το καταστατικό του ΔΝΤ προβλέπει τη στήριξη, με στόχο την καταπολέμηση των κρίσεων του εμπορικού ισοζυγίου, καθώς επίσης του ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών. Η συγκεκριμένη βοήθεια δεν είναι πλέον αναγκαία για τη Βραζιλία».<br /><br />Η συμφωνία της Βραζιλίας με το ΔΝΤ από το 2002, ύψους 30 δις $, παρουσίαζε υπόλοιπο 23,2 δις $, το οποίο όφειλε να εξοφληθεί έως το 2007. Ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι υπήρξαν αντιρρήσεις, σε σχέση με την εξόφληση, τόσο εκ μέρους της Βραζιλίας, όσο και της Αργεντινής – χώρες για τις οποίες το ΔΝΤ θεωρείται στην κυριολεξία σαν το «Συνδικάτο του Διαβόλου».<br /><br />ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2006<br /><br /><br />Την ημερομηνία αυτή διενεργήθηκε το καθιερωμένο «ανοιξιάτικο» συμβούλιο της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ στην Ουάσιγκτον. Οι δύο διεθνείς «οργανισμοί» ευρίσκονταν εν μέσω της μεγαλύτερης κρίσης στην ιστορία τους - όπου στην περίπτωση του ΔΝΤ, η κρίση ήταν πολύ πιο εμφανής. Το «Ταμείο» δεν είχε καταφέρει ακόμη να ξεπεράσει τα προβλήματα που του είχαν δημιουργηθεί, μετά τον καταστροφικό χειρισμό της ασιατικής κρίσης (1997) εκ μέρους του. «Τότε, το ΔΝΤ έχασε ολοσχερώς τη “νομιμοποίηση” του», σύμφωνα με τον αντιπρόεδρο του κέντρου παγκόσμιας ανάπτυξης κ. Dennis de Tray.<br /><br />Ειδικότερα, από την ασιατική κρίση και μετά, οι βασικοί «πελάτες» του ΔΝΤ, όπως η Ταϊλάνδη, οι Φιλιππίνες, η Κίνα και η Ινδία, φοβόντουσαν να ζητήσουν νέα δάνεια, διατηρώντας ακόμη «νωπή» στις μνήμες τους την καταστροφή του παρελθόντος - τα επακόλουθα δηλαδή των τρομακτικών προγραμμάτων απελευθέρωσης των χρηματοπιστωτικών αγορών τους, τα οποία είχαν αποδεχθεί, μετά από «υπόδειξη» του ΔΝΤ, πολλές ασιατικές χώρες.<br /><br />Επί πλέον αυτών, είχε προστεθεί μία εντυπωσιακή «κίνηση» αρκετών κρατών της Λατινικής Αμερικής, υπό την ηγεσία της Βραζιλίας και της Αργεντινής, με στόχο την ολοσχερή αποπληρωμή των δανείων του ΔΝΤ. Τελικός στόχος τους ήταν η ολική «απεξάρτηση» τους από το «Ταμείο», το οποίο ήταν εξαιρετικά μισητό σε ολόκληρη την περιοχή.<br /><br />Ουσιαστικά λοιπόν επρόκειτο για ένα «μποϊκοτάρισμα» του ΔΝΤ - για ένα «εμπάργκο» καλύτερα, εκ μέρους μερικών εκ των μεγαλύτερων «πελατών» του. Το γεγονός αυτό είχε οδηγήσει το ΔΝΤ σε μία έντονη κρίση «προϋπολογισμού», αφού η λειτουργία του, τις τελευταίες δύο δεκαετίες, χρηματοδοτούταν όλο και περισσότερο από τις πληρωμές των χρεών των «πελατών» του. Ειδικότερα, όπως μας λέει ο J. Ziegler:<br /><br />“Η ενίσχυση των «αδύναμων» χωρών του «τρίτου κόσμου», απαιτούσε στην αρχή εκροές χρημάτων προς τις φτωχές χώρες, με «αντίτιμο» την υποχρέωση εξυγίανσης των οικονομιών τους – την ιδιωτικοποίηση δηλαδή των κρατικών εταιρειών τους. Στη συνέχεια, παρά τις θυσίες αυτών των χωρών, εξελίχθηκε σε εισροές προς τις ανεπτυγμένες – βλ. Έκθεση Ο.Η.Ε. από το 1992, η οποία αποκάλυψε ότι, από το 1983 έως το 1990, η καθαρή εκροή Κεφαλαίων από τον «τρίτο κόσμο», με προορισμό τις πλούσιες χώρες, έφτασε τα 150,5 δις $”.<br /><br />Συμπερασματικά επομένως, τα έξοδα (κόστος) της δραστηριοποίησης του ΔΝΤ, προέρχονταν από τα χρήματα των αναπτυσσομένων οικονομιών που «βοηθούσε» - πολύ λιγότερο από τις εισφορές των «μετόχων» του, από τις πλούσιες δηλαδή «δυτικές» οικονομίες. Οι κυβερνήσεις αυτών των χωρών, «μετατόπιζαν» συνειδητά το οικονομικό βάρος της διατήρησης του ΔΝΤ στους «ώμους» των οφειλετών του - σε αυτούς που του χρωστούσαν δηλαδή. Εάν λοιπόν οι σημαντικότερες χώρες-πελάτες του διέκοπταν εντελώς την οικονομική τους «σύνδεση» με το ΔΝΤ, τότε από πού θα χρηματοδοτούταν στο μέλλον το «Ταμείο»;<br /><br />Σύμφωνα με τη ειδική σε θέματα «ΔΝΤ/Παγκόσμιας Τράπεζας» κυρία N.Woods (Οξφόρδη), το ΔΝΤ υπολόγιζε ότι οι εισπράξεις του (τόκοι και χρηματοπιστωτικά έξοδα), θα μειωνόταν κατά το ήμισυ (από 3,19 δις $ το 2005 στα 1,39 δις $ το 2006), ενώ μέχρι το 2009 θα περιορίζονταν άλλο τόσο – εάν δεν λάβαινε έγκαιρα τα μέτρα του. «Το γεγονός αυτό θα είχε σαν αποτέλεσμα μία καταστροφική εικόνα του προϋπολογισμού του, από την οποία πολύ δύσκολα θα μπορούσε να συνέλθει ξανά», κατά την κυρία Woods.<br /><br />Με κριτήριο τώρα τις απόψεις άλλων ειδικών, η Παγκόσμια Τράπεζα ήταν επίσης σε δυσχερή οικονομική θέση - αν και δεν κατηγορούταν, όπως το ΔΝΤ για την αποτυχία στην Ασία ή για «μεθοδεύσεις», ανάλογες με αυτές του «Ταμείου». Όμως, οι συνολικές εισπράξεις της, από τόκους και χρηματοπιστωτικά έξοδα, είχαν περιορισθεί ανησυχητικά – από 8,1 δις $ το 2001, στα 4,4 δις $ το 2004. Επίσης, τα έσοδα της από επενδύσεις ήταν μειωμένα – από 1.5 δις $ το 2001, στα 304 εκ. $ το 2004. Η Κίνα, η Ινδονησία, το Μεξικό, η Βραζιλία και πολλές άλλες «ανεπτυγμένες αναπτυσσόμενες» χώρες, αναζητούσαν ήδη νέους χρηματοδότες.<br /><br />Εν τούτοις, η κρίση στον προϋπολογισμό (budget) της Παγκόσμιας Τράπεζας, ήταν η μία όψη μόνο του προβλήματος. Η Παγκόσμια Τράπεζα ευρισκόταν συνολικά σε κρίση, αφού οι ενέργειες των οικονομολόγων της χαρακτηρίζονταν όλο και περισσότερο σαν «ελλιπείς» - σε σχέση με την αποτελεσματικότητα τους στην επίλυση των προβλημάτων των αναπτυσσομένων οικονομιών. Το πρόβλημα της βρισκόταν κυρίως στο τμήμα της «ειδικής έρευνας» - κεντρική υπευθυνότητα του οποίου ήταν η «παραγωγή» κορυφαίων (top), επίκαιρων τεχνικών εργασιών στον τομέα της Οικονομίας, σε στενή συνεργασία με τον ακαδημαϊκό κόσμο της «δύσης».<br /><br />Γνώση όμως, η οποία θα μπορούσε να μετατραπεί σε πρακτική εφαρμογή, δεν «παραγόταν» από τους 10.000 οικονομολόγους της Παγκόσμιας Τράπεζας, οπότε δεν της έμενε τίποτα άλλο, από τη δραστική μείωση των εργαζομένων της – κατά περίπου 40%.<br /><br />Σύμφωνα τώρα με την κ. Woods και τον κ. de Tray, οι κυριότερες εσωτερικές «επικρίσεις», σε σχέση με τους δύο οργανισμούς, συνοψίζονταν στο ότι, τόσο οι συνεργάτες του ΔΝΤ, όσο και της Παγκόσμιας Τράπεζας ήταν πολιτικά άπειροι. Διέθεταν δηλαδή διδακτορικό τίτλο στα μακροοικονομικά ή στα χρηματοπιστωτικά, αλλά δεν ήταν καθόλου προετοιμασμένοι στο να ανταπεξέλθουν με την πολύπλοκη και βρώμικη λειτουργία των πολιτικών συστημάτων, μέσα στα οποία εργάζονταν.<br /><br />«Η απέχθεια τους απέναντι στην Πολιτική κάνει αυτούς τους ανθρώπους ανίκανους να αντιπαρατεθούν με τον ανεπτυγμένο κόσμο. Οι περισσότεροι “εθελοτυφλούν” σε σχέση με εκείνη την Πολιτική, η οποία επηρεάζει άμεσα τις λειτουργίες τόσο του ΔΝΤ, όσο και της Παγκόσμιας Τράπεζας – μία Πολιτική με τεράστιες επιπτώσεις, σε σχέση με την απλή πολυπλοκότητα των αναπτυσσομένων οικονομιών», ανέφερε η κυρία Woods, συνεχίζοντας:<br /><br />«Η πρώτη συμφωνία με μία ανεπτυγμένη οικονομία, την οποία υπόγραψαν το 1997 τόσο το ΔΝΤ, όσο και η Ν. Κορέα, χαρακτηριζόταν από μία πληθώρα προϋποθέσεων, οι οποίες απεδείκνυαν ξεκάθαρα τη συμμετοχή της κυβέρνησης των Η.Π.Α. Κατά τη διάρκεια όλης της δεκαετίας του 1990, εξασκήθηκε τεράστια πίεση εκ μέρους των G7 προς την Παγκόσμια Τράπεζα, για την παροχή δανείων προς τη Ρωσία.<br /><br />Τα δάνεια αυτά δεν χρησιμοποιήθηκαν ποτέ από τη Ρωσία (αρνήθηκε να πληρώσει τα χρέη του «κομμουνιστικού καθεστώτος»), αν και πληρώθηκαν οι επιβαρύνσεις (έξοδα). Παρ’ όλα αυτά εξασκήθηκε πίεση προς το ΔΝΤ, να μην ενδιαφέρεται για την αποτυχία του εγχειρήματος. Επίσης, πολύ συχνά καθορίζουν υφιστάμενες κρυφές συμφωνίες μεταξύ πολυεθνικών επιχειρήσεων – με την κάλυψη ισχυρών κυβερνήσεων και πιστωτών – τον τρόπο με τον οποίο ποια ακριβώς προγράμματα της Παγκόσμιας Τράπεζας υλοποιούνται».<br /><br />Απλούστερα, οι «μισθοφόροι» του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας μπορούσαν να εφαρμόσουν εύκολα τα προγράμματα τους στις αναπτυσσόμενες οικονομίες επειδή, αφενός μεν οι Πολίτες τους ήταν χαμηλού μορφωτικού επιπέδου (οπότε δεν είχαν τη δυνατότητα να κατανοήσουν τα «τεκταινόμενα» και να αντιδράσουν δυναμικά, ενώ ήταν συνηθισμένοι στην «ανέχεια»), αφετέρου δε οι πολιτικές ηγεσίες τους (συχνά δικτάτορες) ήταν εντελώς διεφθαρμένες (οπότε εξαγοράζονταν χωρίς κανένα πρόβλημα). Για παράδειγμα, η παρακάτω αναφορά στην Ινδονησία:<br /><br />«Περίπου κάθε τρίτο δολάριο, το οποίο έδινε η Παγκόσμια Τράπεζα στο καθεστώς του Suharto για ένα χρονικό διάστημα που υπερβαίνει τα 30 έτη, δηλαδή από το μέσον της δεκαετίας του ’60 έως το μέσον της δεκαετίας του ’90, οδηγούταν απ’ ευθείας στους ιδιωτικούς λογαριασμούς των ανθρώπων της κυβέρνησης – ένα ποσόν που υπολογίζεται στα 10 δις $, από τα 30 δις $ του δανείου που έδωσε η Παγκόσμια Τράπεζα στην Ινδονησία».<br /><br />Αντίθετα τώρα, στις οικονομίες που αναπτύσσονταν πλέον, υιοθετώντας συνήθως δημοκρατικά πολιτεύματα (πόσο μάλλον στις ανεπτυγμένες οικονομίες), η εφαρμογή των «ΔΝΤ-προγραμμάτων» απαιτούσε αυξημένες γνώσεις Πολιτικής, καθώς επίσης εξαιρετικά εκλεπτυσμένες μεθόδους. Για παράδειγμα, δημόσιες σχέσεις (καταχωρήσεις στις εφημερίδες, «θετικά» άρθρα από επιφανείς δημοσιογράφους, «ευμενείς» αναλύσεις από οικονομολόγους κλπ) με στόχο την ωραιοποίηση της «εισβολής», «λεπτές» πολιτικές διαπραγματεύσεις με έναν μεγάλο αριθμό «ιθυνόντων», θετική αντιμετώπιση εκ μέρους της «τοπικής» ελίτ και των Πολιτών κοκ.<br /><br />Η πρόθεση λοιπόν των δύο εργαλείων του Bretton Woods να ενεργοποιηθούν στις ανεπτυγμένες οικονομίες, «υπό την αιγίδα» των G7, μετά την «εκδίωξη» τους από τις αναπτυσσόμενες, ήταν ήδη τότε προγραμματισμένη – γεγονός που «ενδυναμώθηκε» ακόμη περισσότερο μετά την οικονομική «δυσπραγία», στην οποία βρέθηκαν οι δύο αυτοί οργανισμοί το 2005.<br /><br />ΙΟΥΛΙΟΣ 2007<br /><br />Δέκα χρόνια μετά την ασιατική κρίση, ο παγκόσμιος Τύπος αναφερόταν στη θλιβερή επέτειο, υπενθυμίζοντας μας τα παρακάτω: «Ο ΟΟΣΑ συζητούσε τότε, το 1997, εάν θα εξαιρούσε τυπικά τη Ν. Κορέα η οποία, λίγους μήνες πριν την κρίση, είχε συμπεριληφθεί στο κλαμπ των πλουσίων χωρών. Το ΑΕΠ της χώρας, υπολογιζόμενο σε δολάρια, είχε μειωθεί, (με τη «βοήθεια» του ΔΝΤ), μέσα σε ένα έτος κατά -41%. Το ΑΕΠ της Ινδονησίας περιορίσθηκε ακόμη περισσότερο, στο -60%, ενώ τόσο το ΑΕΠ, όσο και τα Χρηματιστήρια των δύο μεγάλων αυτών χωρών, δεν έχουν επανέλθει ακόμη στα επίπεδα πριν από την κρίση».<br /><br />Συνεχίζοντας, «….Το ότι τα χρηματιστήρια της Μπανγκόκ, της Σεούλ και της Σιγκαπούρης κατέρρευσαν, ήταν το μικρότερο κακό. Η μαζική φτώχεια επεκτάθηκε σε όλες τις πληγείσες χώρες της περιοχής, μετά την φυγή των ξένων κεφαλαίων και τα τρομακτικά «μέτρα εξυγίανσης» που επιβλήθηκαν από το ΔΝΤ. Η Ινδονησία αποχαιρέτησε την εποχή της δικτατορίας του Suharto με αιματηρές συγκρούσεις, οι οποίες είχαν σαν αποτέλεσμα χιλιάδες νεκρούς. Η αλυσιδωτή αντίδραση ξεπέρασε κατά πολύ την ήπειρο.<br /><br />Η τιμή του πετρελαίου κατέρρευσε, γεγονός που παρέσυρε στην κρίση τη Ρωσία, καθώς επίσης ολόκληρη την Ανατολική Ευρώπη. Η Λατινική Αμερική πλήγηκε ανεπανόρθωτα, αφού τα διεθνή κεφάλαια εγκατέλειψαν και τις δικές της αγορές. Σε όλες αυτές τις χώρες, δεν ήταν πλέον δυνατόν να διατηρηθεί η στρατηγική που τους επιβλήθηκε από το ΔΝΤ: Η απελευθέρωση δηλαδή των χρηματοπιστωτικών και εμπορικών αγορών τους, σε συνδυασμό με την σταθεροποίηση των νομισμάτων τους».<br /><br />Ίσως οφείλουμε εδώ να προσθέσουμε ότι η Αργεντινή μετά από πολλά χρόνια «εμπειρίας» με το ΔΝΤ (σε αντίθεση με τη Βραζιλία, θεωρήθηκε καλός «μαθητής» του Ταμείου), κατέφυγε τελικά στη χρεοκοπία - παρά τα όσα δεινά μέχρι τότε είχαν υποφέρει οι Πολίτες της, από τα συνεχή «προγράμματα σταθερότητας και ανάπτυξης» που είχαν εφαρμοσθεί εις βάρος τους.<br />Συμπληρώνουμε επίσης ότι οι Η.Π.Α. τότε (Goldman Sachs, Lehman Brothers κλπ), είχαν αυξήσει στο κατακόρυφο τις πωλήσεις «δομημένων» προϊόντων (CDO’S) σε ολόκληρο τον κόσμο, με κυριότερο αποδέκτη την Ευρώπη και δη τις γερμανικές τράπεζες των ομοσπονδιακών κρατιδίων, οι οποίες διοικούνταν από δημόσιους λειτουργούς – συνήθως εντελώς άπειρους στα πολύπλοκα αυτά χρηματοοικονομικά προϊόντα, τα οποία τους προσφέρονταν «ωραιοποιημένα» (με αξιολογήσεις ΑΑΑ κλπ), κατά τη διάρκεια των επισκέψεων τους στη Νέα Υόρκη.<br /><br />ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2008<br /><br />Η χρεοκοπία της Lehman Brothers θεωρείται από πολλούς σαν το μεγαλύτερο λάθος του αιώνα – ένα μεγάλο σφάλμα της κυβέρνησης των Η.Π.Α. Ήταν όμως «σφάλμα», ή απλά μία πανέξυπνη στρατηγική κίνηση στην παγκόσμια σκακιέρα; Το «πάτημα του κόκκινου πλήκτρου» ίσως, με το οποίο ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση (count down); Μήπως θυσιάστηκε σκόπιμα ένας «Αξιωματικός», για να οδηγήσει τον αντίπαλο σε λανθασμένες κινήσεις (λεηλατώντας τον ταυτόχρονα «ατιμώρητα», όπως ήδη τεκμηριώνεται από τα «ξαφνικά», υπέρογκα κέρδη της Citibank – μετόχου της Lehman Brothers, επίσης τα κέρδη της Goldman Sachs), οι οποίες θα του στοίχιζαν την παρτίδα;<br /><br />Η τράπεζα θα μπορούσε να είχε διασωθεί «μόνο» με 10 δις $ (πηγή: Spiegel - σημειωτέον ότι ο γνωστός Warren Buffet ήθελε να επενδύσει στην τράπεζα, μετά την ανακοίνωση των πρώτων ζημιών της και την «επίθεση» που δέχτηκε από την ανοιχτή πώληση μετοχών της εκ μέρους του David Einhorn, αλλά ο Fuld απέρριψε την πρόταση του, όπως και αντίστοιχες άλλων τραπεζών), σε συνδυασμό με 70 δις $ εγγυήσεις εκ μέρους του αμερικανικού δημοσίου, αφού είχε εκδηλωθεί ενδιαφέρον (λίγο πριν «πτωχεύσει») για την εξαγορά της από τη βρετανική Barclays.<br /><br />‘Όμως, η αμερικανική κυβέρνηση δεν συμφώνησε - κάτι που έχει θεωρηθεί σαν το αποτέλεσμα της έχθρας του τότε Υπουργού Οικονομικών και πρώην διευθυντή της Goldman Sachs, του κ. Henry Paulson, με το διευθυντή της Lehman, τον κ. Richard Fuld (δεν μοιάζουν όλα αυτά αλήθεια με κινήσεις «αντιπερισπασμού» των αντιπάλων – κυρίως των Ευρωπαίων, οι οποίοι έχασαν δισεκατομμύρια από την «κρίση» των ενυπόθηκων δανείων χαμηλής εξασφάλισης των Η.Π.Α.; Δεν τεκμηριώνεται ήδη σήμερα επαρκώς, μετά την αγωγή που κατατέθηκε εναντίον της Goldman Sachs;)<br /><br />Ενδεχομένως λοιπόν να ήταν μόνο «προπέτασμα καπνού» για τις χώρες που ζημιώθηκαν (εξαπατήθηκαν) από τη Lehman και τις Η.Π.Α. - οι οποίες πιθανότατα μετέφεραν (διέσπειραν) ηθελημένα το πρόβλημα τους παγκοσμίως, με απώτερο ίσως στόχο να το επιλύσουν, επιβαρύνοντας ισόποσα όλους τους υπόλοιπους «συνεργάτες» τους. Ας σημειωθεί εδώ ότι, στις Η.Π.Α. η Lehman δεν διέθετε κανενός είδους προϊόντα σε ιδιώτες (ήταν η πλέον διεθνής όλων των αμερικανικών επενδυτικών τραπεζών, αφού το 50% των συνολικών δραστηριοτήτων της ήταν εκτός Η.Π.Α.), οπότε η χρεοκοπία της δεν αποτελούσε πρόβλημα για την πολιτική (και για τους πολιτικούς) της χώρας.<br /><br />Σε κάθε περίπτωση, η Γερμανία θεώρησε τότε πως δέχθηκε πολεμική επίθεση με οικονομικά εργαλεία, παρομοιάζοντας την με την κήρυξη του Πρώτου Παγκοσμίου Οικονομικού Πολέμου.<br /><br />Ολοκληρώνοντας, στα τέλη του 2008 είχε εκλεγεί στην προεδρία της Αμερικής ο κ. B.Obama, ο οποίος (υποθέτουμε μη συνειδητά), συνετέλεσε τα μέγιστα στον «εφησυχασμό» των Ευρωπαϊκών κυβερνήσεων, καθώς επίσης της κοινής γνώμης - μετά τις τεράστιες απώλειες από τη μεγαλύτερη ληστεία όλων των εποχών που υπέστησαν (<br /><br />Έτος 2009<br /><br />Ουσιαστικά το 2009 πραγματοποιήθηκε η «άλωση» της Ανατολικής Ευρώπης από το ΔΝΤ (Ουγγαρία, Ουκρανία, Ρουμανία, Λετονία κλπ), το οποίο ανέλαβε τη μία μετά την άλλη χώρα «υπό την προστασία» του. Όπως δε είναι πλέον σε όλους γνωστό, όλες αυτές οι χώρες οδηγήθηκαν σε οικονομικές υφέσεις τεράστιων διαστάσεων - παρά τους σύγχρονους «ισχυρισμούς», σύμφωνα με τους οποίους η πολιτική του ΔΝΤ έχει «βελτιστοποιηθεί», μετά την ανάληψη της ηγεσίας του από τον κ. S. Kahn.<br /><br />Δεκέμβριος 2009<br /><br />Η Fitch υποτιμάει την πιστοληπτική αξιολόγηση της Ελλάδας. Κατά την άποψη μας, η αμερικανική εταιρεία αξιολόγησης, την οποία θα παρομοιάζαμε με τον «Ίππο» σε μία σκακιστική παρτίδα, «προωθήθηκε» για να υποβοηθήσει τις κινήσεις του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας - αφού η «υποτίμηση» της Ελλάδας σταματάει την άνοδο του Ευρώ, επαναφέρει το δολάριο σε ανοδική πορεία (παρά τη συνεχή εκτύπωση νέων χαρτονομισμάτων και το τεράστιο έλλειμμα στον προϋπολογισμό των Η.Π.Α.), ενώ τοποθετεί ταυτόχρονα μία ωρολογιακή βόμβα μεγάλης ισχύος στα θεμέλια της Ευρωζώνης.<br /><br /><br />Ιανουάριος 2010<br /><br />Η Ευρώπη φαίνεται να χάνει τον έλεγχο του παιχνιδιού. Η Γερμανία υποχωρεί «άτακτα», αφού γίνονται πλέον κατανοητές τόσο οι «μεθοδεύσεις» της, όσο και η «επεκτατική» πολιτική της, σε όλους τους Ευρωπαίους «εταίρους» της – ειδικά στη Γαλλία και στην Ιταλία.<br /><br />Δυστυχώς για την ίδια, «εμφανίζονται στο φως της δημοσιότητας» πολλοί από τους τρόπους, με τους οποίους η Βιομηχανία της «λεηλατούσε» παραγγελίες μηχανολογικού εξοπλισμού - χρηματίζοντας θρασύτητα τους «κρατικούς λειτουργούς» πολλών χωρών.<br /><br />Μάρτιος 2010<br /><br />Προκρίνεται η λύση στο Ελληνικό θέμα, με τη συμμετοχή του ΔΝΤ. Η απόφαση αυτή μοιάζει ουσιαστικά με τη θυσία ενός πιονιού εκ μέρους της ΕΕ, με στόχο την εξασφάλιση χρόνου - έτσι ώστε να «οχυρωθεί» απέναντι στις νέες συνθήκες, αφού προηγουμένως τις «αφομοιώσει».<br /><br />Η μεγάλη αυτοκινητοβιομηχανία της Γερμανίας, η Daimler Benz, κατηγορείται από τον «παγκόσμιο αστυνομικό», από τις Η.Π.Α. δηλαδή, για «διαπλανητική» πολύ-διαφθορά, ενώ αναγκάζεται να πληρώσει ένα τεράστιο πρόστιμο στο αμερικανικό δημόσιο - παρά το ότι ο «χρηματισμός» δεν αφορούσε καθόλου τις κρατικές ή άλλες Υπηρεσίες της υπερδύναμης, αλλά τον υπόλοιπο κόσμο.<br /><br />Την ίδια εποχή περίπου ερευνάται η επίσης γερμανική Ferrostaal, με την συνήθη πλέον κατηγορία της διαφθοράς. Η εταιρεία αυτή, σε συνεργασία με την ναυπηγική HDW, κατασκεύασε (και πούλησε) τα ελαττωματικά υποβρύχια στην Ελλάδα, χρηματίζοντας μία σειρά Ελλήνων «δημόσιων λειτουργών». Φυσικά, τα σκάνδαλα Siemens συνεχίζονται - ενώ δεν φαίνεται να έχουν τέλος.<br /><br /><br />Απρίλιος 2010<br /><br />Το ΔΝΤ αυξάνει τα κεφάλαια του - από 50 δις $ σε 550 δις $. «Αποτελεί μία σημαντική προσφορά για την παγκόσμια σταθερότητα», αναφέρει ο γενικός διευθυντής του, «Το ΔΝΤ αποκτά έτσι ορθολογικές πηγές χρηματοδότησης, με στόχο να βοηθήσει τις χώρες, οι οποίες είναι ευαίσθητες σε οικονομικές κρίσεις. Το έτος της χρηματοπιστωτικής κρίσης, το 2009, το ΔΝΤ βοήθησε πολλές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και της Αφρικής να ανταπεξέλθουν με τα οικονομικά προβλήματα που τους προκάλεσε η κρίση».<br /><br />Το ΔΝΤ εμφανίζεται για πρώτη φορά (μετά την καινούργια του «ιδιότητα», την αλλαγή των στόχων του δηλαδή, μετά το έτος 1970), σαν ο «σωτήρας» μίας ανεπτυγμένης οικονομίας – πολύ περισσότερο μίας χώρας της Ευρωζώνης: της Ελλάδας. Οι «φιλοδοξίες» του φυσικά «συντηρούνται» από τα διαρκώς αυξανόμενα spreads των ελληνικών ομολόγων, τα οποία «εκτινάσσονται κατ’ εντολή» - για να εμποδίσουν τυχόν «αναξιοπρεπείς» ενέργειες ή ενδεχόμενη «απειθαρχία», εκ μέρους της κυβέρνησης και των Πολιτών της χώρας μας.<br /><br />Ο Γάλλος πρόεδρος του ΔΝΤ επιδιώκει την άμεση «διαπραγμάτευση» με την Ελλάδα – στην έδρα του, χωρίς την «παρεμβολή» της Κομισιόν. Την ίδια χρονική στιγμή τα ασφάλιστρα κινδύνου (CDS) «φαίνεται» να μετακινούνται προς τη Γαλλία – κατά δεύτερο λόγο στις «ενδιάμεσες στάσεις», στην Πορτογαλία και στην Ισπανία δηλαδή. Έχει έλθει μήπως η κατάλληλη χρονική στιγμή της τοποθέτησης του πρώτου «Ύπατου Αρμοστή» των Η.Π.Α. στην Ευρώπη;<br /><br />ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ<br /><br />Οι σημερινές καπιταλιστικές κρίσεις, εφόσον συντελούνται σε κράτη με δεδομένη υπερχρέωση, όπως όλα ανεξαιρέτως τα «δυτικά» (Πίνακας ΙΙ), είναι κυρίως «κρίσεις εμπιστοσύνης» Στην προκειμένη περίπτωση, όταν δηλαδή το «έδαφος» είναι εκ των πραγμάτων «πρόσφορο» (υπάρχουν διαρκώς αυξανόμενα χρέη, δημόσια ελλείμματα κλπ), οι κερδοσκοπικές επιθέσεις μπορούν να αυτοεκπληρώνονται - οπότε, το να ακολουθεί κανείς μία οικονομική πολιτική που στηρίζεται στα θεμελιώδη μεγέθη της Οικονομίας του, δεν αρκεί για να εξασφαλίσει την εμπιστοσύνη της «αγοράς» (γεγονός που αποδεικνύεται από την κίνηση των «ελληνικών spreads»).<br /><br />ΠΙΝΑΚΑΣ ΙΙ: Συνολικό χρέος 2009 (δημόσιο και ιδιωτικό)*<br /><br />Χώρα<br />Χρέος προς ΑΕΠ<br /><br /><br />Γερμανία 285%<br />Η.Π.Α. 296%<br />Ιταλία 315%<br />Γαλλία 323%<br />Μ. Βρετανία 466%<br />Πηγή: McKinsey Global Institute<br />* Εξωτερικό χρέος της Ελλάδας (δημόσιο και ιδιωτικό) περίπου 165% του ΑΕΠ<br /><br /><br />Αντίθετα, η ανάγκη μίας χώρας να κερδίσει τη χαμένη εμπιστοσύνη της αγοράς, μπορεί στην πραγματικότητα να την εμποδίσει να εφαρμόσει «λογικές πολιτικές». Είναι δηλαδή πιθανόν να την αναγκάσει να ακολουθήσει πολιτικές οι οποίες, υπό φυσιολογικές συνθήκες, θα ήταν εντελώς παράλογες – για παράδειγμα, προγράμματα σταθερότητας του είδους που προτείνει συνήθως το ΔΝΤ, εν μέσω παγκόσμιας κρίσης, τα οποία οδηγούν με «ασφάλεια» σε εξαιρετικά επικίνδυνες, σε καταστροφικές καλύτερα υφέσεις.<br /><br />Παρά το ότι λοιπόν ο στόχος μίας χώρας που δέχεται «κερδοσκοπική» επίθεση οφείλει να είναι ο «κατευνασμός» της αγοράς και η ανάκτηση της εμπιστοσύνης της, επειδή οι «επενδυτές» που αναμένουν κρίσεις τις προκαλούν ταυτόχρονα, η υγιής οικονομική πολιτική (μείωση των δαπανών, καταπολέμηση των ελλειμμάτων κλπ), δεν αρκεί για να κερδίσει το κράτος την εμπιστοσύνη της αγοράς. Πόσο μάλλον αφού «εξ ορισμού», μία χώρα που ανακοινώνει επίσημα την πρόθεση της να καταφύγει στο ΔΝΤ για βοήθεια, προσελκύει τα μέγιστα τις κερδοσκοπικές επιθέσεις του Κεφαλαίου - εισερχόμενη σε έναν καθοδικό σπειροειδή κύκλο «άμυνας», ο οποίος την οδηγεί με ασφάλεια σε μία ήττα «κατά κράτος».<br /><br />Δυστυχώς, η χώρα μας έκανε πάρα πολλά στρατηγικά σφάλματα στη «διαχείριση της κρίσης» - δημιουργώντας μόνη της εκείνες τις προϋποθέσεις, οι οποίες «προσέλκυσαν» μαζικά τις οργανωμένες επιθέσεις του αιμοβόρου κερδοσκοπικού κεφαλαίου. Ταυτόχρονα, άνοιξε την «κερκόπορτα» που οδηγεί στην άλωση της Ευρωζώνης η οποία, δυστυχώς για όλους μας, με απόλυτη υπαιτιότητα της Γερμανίας παραμένει ακόμη διάπλατα ανοιχτή.<br /><br />Εάν λοιπόν δεν συμβεί κάτι πολύ πιο «ισχυρό» από αυτό που απαιτούνταν μέχρι σήμερα (για παράδειγμα, η ενίσχυση της με πολύ μεγαλύτερα κεφάλαια, από τα μέχρι πρότινος απαραίτητα, καθώς επίσης με «συλλογικά ευρωπαϊκά μέτρα» στήριξης της οικονομικής της ανάπτυξης), η Ελλάδα θα χάσει τη μάχη. Πιθανότατα, τότε ακριβώς θα χάσει και η Ευρώπη την πλέον κρίσιμη παρτίδα της μεταπολεμικής Ιστορίας της – την παρτίδα με τις Η.Π.Α.<br /><br />ΕΠΙΛΟΓΟΣ<br /><br />Ολοκληρώνοντας, τυχόν «εγκατάλειψη» της Ελλάδας στα «πλοκάμια» του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας, παρά τα αναμφισβήτητα λάθη της, θα είναι έγκλημα εκ μέρους της Ευρώπης – ενώ θα αποτελέσει την αρχή του τέλους της. Επίσης έγκλημα θα είναι μία ενδεχόμενη συμφωνία εκ μέρους της Ελλάδας, η οποία θα επιτρέπει την εισβολή του ΔΝΤ στο εσωτερικό της. Είναι άλλωστε εμφανές το ότι, εάν παραδώσει κανείς τα κλειδιά του σπιτιού του, (πόσο μάλλον το ταμείο του κράτους) στον οποιονδήποτε «ξένο», πολύ δύσκολα θα εμποδίσει το «μοιραίο». <br /><br /> Από τον κ. Βασίλη Βιλιάρδο οικονομολόγο, πτυχιούχο της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου.<br />voria.gr<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-6404675141448726931?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/05/18/%ce%97_%ce%95%ce%bb%ce%bb%ce%ac%cf%82_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%ce%b7_%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%ae_%cf%84%cf%89%ce%bd_%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%b9%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b3%ce%b9%ce%ba%cf%8e%ce%bd_%ce%b1%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%ce%af%ce%bd%cf%89%ce%bd_%cf%80%cf%8c%cf%81%cf%89%ce%bd</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Η Ελλάς και η καταστροφή των δημιουργικών ανθρωπίνων πόρων</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/05/18/%ce%97_%ce%95%ce%bb%ce%bb%ce%ac%cf%82_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%ce%b7_%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%ae_%cf%84%cf%89%ce%bd_%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%b9%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b3%ce%b9%ce%ba%cf%8e%ce%bd_%ce%b1%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%ce%af%ce%bd%cf%89%ce%bd_%cf%80%cf%8c%cf%81%cf%89%ce%bd"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Η κοινωνική επιστήμη της οικονομίας ορίζει το εργατικό δυναμικό ως το τμήμα εκείνο του πληθυσμού μιας χώρας που θέλει και μπορεί να εργαστεί. Αυτό το πληθυσμιακό κομμάτι της οικονομίας χωρίζεται σε τρεις υποκατηγορίες. Πρώτιστα είναι οι εργάτες που βάζουν τόσο σωματική όσο και πνευματική δύναμη προκειμένου να μετασχηματίσουν τις πρώτες ύλες σε προϊόν. Στη συνέχεια είναι οι προϊσταμένοι των πρώτων (διευθυντές, managers κ.α.), κατευθύνοντάς τους ως προς τον τρόπο επεξεργασίας της ύλης. Τέλος είναι οι δημιουργοί ή εφευρέτες, που με τις καινοτόμες ιδέες τους μπορούν να συλλάβουν ένα μελλοντικό προϊόν. Αυτοί, βρίσκονται στην κορυφή της εργασιακής πυραμίδας, καθώς αποτελούν σημαντικότατο κεφάλαιο για οποιοδήποτε κράτος της γης. Είναι οι άνθρωποι που χαράσσουν το μέλλον μιας χώρας δίνοντάς της το συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι άλλων χωρών με τη δημιουργία νέων προϊόντων κυρίως σε στρατιωτικό υλικό, αλλά και σε συσκευές καθημερινής χρήσης.<br /><br /><br />Είναι λογικό, οι εφευρέτες αυτοί να γίνονται το μήλον της έριδος για πολλές κυβερνήσεις. Ενώ όμως, μέχρι πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν παρατηρούταν μετακίνηση του δυναμικού αυτού εκτός των χωρών καταγωγής τους, μετά άρχισε η έκρηξη μετανάστευσής τους προς άλλες χώρες, προσφέροντάς τους ως δέλεαρ χρηματικές απολαβές, κτηριακές εγκαταστάσεις και ευκολία πρόσβασης στις πρώτες ύλες για τη χρησιμοποίησή τους στα πειράματά τους. Έτσι, δεκάδες επιστήμονες του Γ’ Ράιχ μετακόμισαν τόσο στις Η.Π.Α. όσο και στην πρώην Ε.Σ.Σ.Δ., παρέχοντας πληροφορίες αλλά και εργασία, προκειμένου οι χώρες αυτές να πετύχουν μια απίστευτη τεχνολογική πρόοδο που φτάνει μέχρι τις μέρες μας. Δηλαδή, με λίγα λόγια, το δυνάμωμα μιας χώρας εξαρτάται κυρίως, από τον έλεγχο της στρατιωτικής και όχι μόνο τεχνολογίας.<br /><br /><br />Δεν αρκεί όμως, μόνο η τεχνολογία για να αναπτυχθεί ραγδαία μια χώρα. Χρειάζεται και κάτι ακόμη. Την αποδυνάμωση των εξελισσομένων χωρών, οι οποίες θεωρούνται ανταγωνίστριες των ήδη ισχυρών οικονομικά κρατών. Η Ελλάς εντάσσεται στην πρώτη κατηγορία και ως εκ τούτου αποτελεί μεγάλο εμπόδιο λόγω του εν δυνάμει υψηλού επιπέδου ανθρώπινου κεφαλαίου που κατέχει. Ως γνωστόν, οι Έλληνες διαπρέπουν στο εξωτερικό σε διευθυντικές και οργανωτικές θέσεις. Έτσι, ταυτόχρονα με το δόγμα Κίσινγκερ για αποδυνάμωση της γλώσσας και αποκοπής της συνέχειας της παράδοσης των Ελλήνων, βρίσκεται σε εφαρμογή η αποδυνάμωση των ανθρωπίνων πόρων που βρίσκονται στον πληθυσμό της Ελλάδος. Πώς όμως γίνεται αυτό;<br /><br /><br />Καταρχήν, η οικονομική υποδούλωση της Ελλάδος, αυξάνοντας το σύνολο του πληθυσμού που βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχειας, αναγκάζει τους πολίτες της να ασχολούνται όλο και περισσότερο με τα προς το ζην, αδιαφορώντας συνεχώς για ανώτερα και πνευματικά αγαθά. Έτσι, ο εγκέφαλος βρίσκεται σε στασιμότητα και δεν αναπτύσσεται δημιουργικά. Είναι προφανές, ότι πίσω από την οικονομική αυτή υποδούλωση βρίσκονται ύποπτα παγκόσμια οικονομικά συμφέροντα (θα επανέλθω αργότερα με ειδικό άρθρο, με αδιάσειστα στοιχεία).<br /><br /><br />Όσοι, εν συνεχεία, καταφέρνουν να ξεπερνούν το εμπόδιο της επιβίωσης, απλώς τους υποχρεώνουν με έμμεσο τρόπο να δουλέψουν για λογαριασμό άλλων χωρών. Πώς το καταφέρουν αυτό; Μα, υποβαθμίζοντας το ελληνικό σύστημα παιδείας, αναγκάζοντάς τους να συνεχίσουν τις σπουδές τους σε πανεπιστήμια του εξωτερικού και μάλιστα, γίνονται μήλον της έριδος για την κάλυψη θέσεων εργασίας στις χώρες αυτές. Με λίγα λόγια, ΔΕΝ επιστρέφει στην Ελλάδα η τεχνογνωσία και η δημιουργικότητα, οι οποίες μπορούν να αναπτύξουν τη χώρα μας, και μπορούν να τη θέσουν σε πρωτοφανή για τα σημερινά δεδομένα τροχιά ανάπτυξης. Αν κάποτε βρεθεί κάποιος να θελήσει να επιστρέψει στην Ελλάδα σε παραγωγική – αποδοτική ηλικία, τότε τα ίδια σκοτεινά κέντρα βάζουν τους εκφραστές του συστήματος να δημιουργήσουν πρόβλημα, αποτρέποντάς τον (θυμίζω την πικρία που ένιωσε η ομογενής εξ Αυστραλίας ερευνήτρια κ. Βάσω Αποστολοπούλου, όταν το 2001 κόπηκε από τον ΕΟΦ η έγκριση χορήγησης άδειας των δοκιμών πάνω στην πρόληψη του καρκίνου του μαστού. Η νεαρή κ. Αποστολοπούλου είχε δηλώσει : «Πιστεύω ότι το πρόβλημά τους ήμουν εγώ. Ήμουν "αφελής" ερχόμενη από την Αυστραλία, όπου όλοι συνεργάζονται και αλληλοβοηθούνται»).[1]<br /><br /><br />Τέλος, όσοι έχουν δημιουργικό πνεύμα και δεν θέλησαν να ξενιτευτούν, ένα ακόμα σημαντικό τέχνασμα τους οδηγεί και αυτούς στον δημιουργικό μαρασμό. Αυτό είναι το τέχνασμα του δημοσίου. Τα τελευταία χρόνια, παρατηρούμε την ολοένα αυξανόμενη ζήτηση για τις θέσεις του δημοσίου που είτε προκηρύσσει ο Α.Σ.Ε.Π. είτε όχι. Θέσεις που παρέχουν έναν ικανοποιητικό μισθό και τη σιγουριά του Κράτους, ως εργοδότη για τις υπηρεσίες που παρέχουν οι υπάλληλοί του. Ωστόσο, αξίζει να ερευνήσουμε αν ο παροξυσμός για την κατάληψη μιας θέσης δημοσίου υπαλλήλου βοηθά την Ελλάδα.<br /><br /><br />Ο ιδιωτικός τομέας των επιχειρήσεων έχει μαραζώσει και είναι πολλοί οι λόγοι που μας αναγκάζουν να θεωρήσουμε αυτό τον μαρασμό προμελετημένο. Μόνο μια ματιά στην παράλογη πέρα από κάθε όριο οικονομική πολιτική που εφήρμοσε η εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση, αρκεί για να μας πείσει για τούτο. Κάθε πολιτικός αρχηγός κόμματος που αναλάμβανε την εξουσία ακολουθούσε το κλασσικό πλέον τρίπτυχο επιτυχίας για την... τσέπη τους «λιτότητα, λιτότητα, λιτότητα...». Το χρήμα δεν κινήθηκε όσο θα έπρεπε και έτσι δεν πολλαπλασιάστηκε, δημιουργώντας χρέη και ακάλυπτες επιταγές. Ευνοήθηκε το μονοπώλιο και τα μικρομεσαία καταστήματα έκλεισαν.<br /><br /><br />Τελικώς, γιατί ένας νέος να επιχειρήσει να βοηθήσει στην παραγωγή της Ελλάδος δημιουργώντας τη δική του επιχείρηση, μιας και με λίγο σπρώξιμο του... «μέσου» που έχει ο καθένας, μπορεί να βολευτεί σε μια θέση στο δημόσιο να ... βαράει σφραγίδες και να πληρώνεται κάθε 15 ημέρες; Μικρόψυχη λογική θα πει ο αναγνώστης που διαβάζει αυτές τις γραμμές. Ο καθένας βέβαια, κοιτάζει το συμφέρον του και καλά κάνει ως ένα σημείο. Ταυτόχρονα όμως, καταστρέφεται η Ελλάς. Μηδενίζεται η δημιουργικότητα, καθώς ανάπτυξη έχουμε μόνο με τη μεθοδική δουλειά. Επίσης, αποδεδειγμένα πλέον (αρκεί να κοιτάξουμε τους γνωστούς δημοσίους υπαλλήλους που έχει ο καθένας μας στο περιβάλλον του), η πλειοψηφία των δημοσίων υπαλλήλων, παρόλο που έχει άφθονο ελεύθερο χρόνο, δεν τον ξοδεύει με μεράκι προσφέροντας στο κοινωνικό σύνολο, αλλά για να ικανοποιήσει μόνο το «εγώ» της, αφαιρώντας από ένα λιθαράκι ο καθένας, του χτίσματος που ονομάζεται Ελλάς.<br /><br /><br />Έμειναν λοιπόν, μόνο οι ρομαντικοί να αγωνίζονται για αυτή την έρημη και πολυβασανισμένη Ελλάδα. Αυτοί, κατατάσσονται πια στην κατηγορία των «γραφικών», «κολλημένων», «οπισθοδρομικών» και «απροσάρμοστων». Είναι αυτοί που σε κάθε συζήτηση με φίλους, γνωστούς, ακόμη και με πολιτικά πρόσωπα τονίζουν την κατρακύλα της προσωπικότητας στα τάρταρα της δουλοπρέπειας. Σε αυτές τις κατηγορίες ανθρώπων ξέρω πολύ καλά, από προσωπική πείρα, ότι υπάγονται και κάποιοι, λίγοι δυστυχώς, δημόσιοι υπάλληλοι, που προσπαθούν να κάνουν σωστά τη δουλειά τους και εκμεταλλεύονται τον ελεύθερό τους χρόνο για να δημιουργήσουν. Εντούτοις, το γνωμικό «αργία, μήτηρ κακίας» επαληθεύεται σε όλους τους υπόλοιπους που νομίζουν ότι εξασφάλισαν το μέλλον τους. Για αυτούς ο μήνας έχει... εννιά.<br /><br /><br />Εν κατακλείδι, η Ελλάς βλέπει τα παιδιά της να οδηγούνται στην οκνηρία και μαζί τους, ένα ολόκληρο έθνος να οδηγείται στη λησμονιά, μετά από περίοδο χιλιάδων ετών δόξας. Η σημερινή παρακμή είναι χειρότερη από οποιασδήποτε άλλης περιόδου γιατί, εκτός της κοινωνικής, στρατιωτικής, οικονομικής παρακμής τώρα παρατηρείται και προσωπική ή ατομική παρακμή, πράγμα ανήκουστο για την χιλιόχρονη ύπαρξη αυτής της φυλής. Παρ’ όλα αυτά είμαι αισιόδοξος ότι κάποτε, κάτι θα μας ξυπνήσει. Εύχομαι αυτό το «κάτι» να γίνει γρήγορα γιατί μόνο αν πάθουμε θα αντιληφθούμε τα λάθη που κάναμε αυτά τα χρόνια.<br /><br />Ορφεύς<br />"Ελληνική Αναγέννηση"<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-5423455358613085001?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/05/16/%ce%96%ce%97%ce%a4%ce%97%ce%9c%ce%91_%ce%95%ce%9d%ce%95%ce%a1%ce%93%ce%95%ce%99%ce%91%ce%a3</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: ΖΗΤΗΜΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/05/16/%ce%96%ce%97%ce%a4%ce%97%ce%9c%ce%91_%ce%95%ce%9d%ce%95%ce%a1%ce%93%ce%95%ce%99%ce%91%ce%a3"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	<br />MatinaF<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-460932432915509316?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/05/16/%ce%9d%cf%8c%ce%bc%ce%bf%cf%82_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%ce%a4%ce%ac%ce%be%ce%b7</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Νόμος και Τάξη</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/05/16/%ce%9d%cf%8c%ce%bc%ce%bf%cf%82_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%ce%a4%ce%ac%ce%be%ce%b7"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	"O νόμος έγινε για ένα λόγο μόνο,<br />για την εκμετάλλευση αυτών που δεν τον κατανοούν,<br />ή αυτών που λόγω ανέχειας δεν μπορούν να τον υπακούσουν"<br /><br />Bertold Brecht (Η Όπερα της Πεντάρας)<br /><br /><br />"Όσο περισσότερο εξουσιάζονται οι άνθρωποι, τόσο πιο καταπιεσμένοι γίνονται<br />Όσο πιο καταπιεσμένοι είναι, τόσο πιο ανήσυχοι γίνονται<br />Όσο πιο ανήσυχοι είναι, τόσο πιο βίαια συγκρατούνται<br /><br />Όταν οι άνθρωποι συγκρατούνται με βία, εφευρίσκουν συνεχώς τρόπους να την περιφρονούν<br />Και όσο πιο εφευρετικοί γίνονται στην περιφρόνησή τους, τόσο παράξενα πράγματα συμβαίνουν<br />Όταν αρχίζουν να συμβαίνουν παράξενα πράγματα, οι νόμοι και οι κανονισμοί γίνονται πιο αυστηροί<br /><br />Αυστηρότεροι νόμοι και κανονισμοί σημαίνουν περισσότεροι παραβάτες και φυγόδικοι<br /><br />Σύντομα, όλοι είναι είτε παραβάτες ή φυγόδικοι<br />Και κανείς δεν μπορεί να ξεμπερδέψει το κουβάρι<br /><br />Συνεπώς<br />Ο σοφός δεν κάνει τίποτα και οι άνθρωποι αυτοκυβερνούνται<br />Δεν προκαλεί και οι άνθρωποι είναι ειρηνικοί<br />Δεν παρεμβαίνει και οι άνθρωποι ευημερούν<br />Είναι χωρίς επιθυμία και οι άνθρωποι αυτοεκπληρώνονται<br /><br />Όσο περισσότερο ελέγχονται οι άνθρωποι, τόσο λιγότερο ικανοποιημένοι γίνονται<br /><br />Πότε, λοιπόν, οι ηγέτες θα το κατανοήσουν αυτό; <br />Λάο Τσε<br />agisgios2<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-8075331835029828259?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/05/12/%ce%9c%ce%b7_%ce%bc%ce%bf%cf%85_%ce%b8%cf%85%ce%bc%cf%8e%ce%bd%ce%b5%ce%b9%cf%82_%ce%bc%ce%ac%cf%84%ce%b9%ce%b1_%ce%bc%ce%bf%cf%85</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Μη μου θυμώνεις μάτια μου</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/05/12/%ce%9c%ce%b7_%ce%bc%ce%bf%cf%85_%ce%b8%cf%85%ce%bc%cf%8e%ce%bd%ce%b5%ce%b9%cf%82_%ce%bc%ce%ac%cf%84%ce%b9%ce%b1_%ce%bc%ce%bf%cf%85"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	<br />CocaineBaron <br /><br />Μη μου θυμώνεις μάτια μου<br />που φεύγω για τα ξένα<br />πουλί θα γίνω και θα ρθω<br />πάλι κοντά σε σένα<br /><br />Άνοιξ’ το παραθύρι σου<br />ξανθέ βασιλικέ μου<br />και με γλυκό χαμόγελο<br />μια καληνύχτα πες μου<br /><br />Μη μου θυμώνεις μάτια μου<br />τώρα που θα σ’ αφήσω<br />κι έλα για λίγο να σε δω<br />να σ’ αποχαιρετήσω<br /><br />Άνοιξ’ το παραθύρι σου<br />ξανθέ βασιλικέ μου<br />και με γλυκό χαμόγελο<br />μια καληνύχτα πες μου<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-7217318580608903873?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/05/12/%ce%9c%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%81%cf%89%cf%84%ce%ac%cf%82</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Μη με ρωτάς</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/05/12/%ce%9c%ce%b7_%ce%bc%ce%b5_%cf%81%cf%89%cf%84%ce%ac%cf%82"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	<br />xilourikia <br /><br />Τα πολυβόλα σωπάσαν<br />Οι πόλεις αδειάσαν και κλείσαν<br />Ένας βοριάς παγωμένος<br />Σαρώνει την έρημη γη<br /><br />Στρατιώτες έρχονται<br />Πάνε, ρωτάνε γιατί πολεμήσαν<br />Κι εσύ ησυχάζεις<br />Το δάχτυλο βάζεις<br />Να βρεις την πληγή<br /><br />Μη με ρωτάς, δε θυμάμαι<br />Μη με ρωτάς, μη με ρωτάς,μη με ρωτάς<br />Μη με κοιτάς, σε φοβάμαι<br />μη με κοιτάς, μη με ρωτάς, μη με ρωτάς<br /><br />Στην πολιτεία βραδιάζει<br />Το χιόνι τις στέγες σκεπάζει<br />Ένα καμιόνι φορτώνει<br />Και κόβει στα δυο τη σιγή …<br /><br />Περιπολία στους δρόμους<br />Και κάποια φωνή που διατάζει<br />Κι εσύ ησυχάζεις<br />Το δάχτυλο βάζεις<br />Να βρεις την πληγή …<br /><br />Μη με ρωτάς, δε θυμάμαι<br />Μη με ρωτάς, μη με ρωτάς, μη με ρωτάς<br />Μη με κοιτάς, σε φοβάμαι<br />Μη με κοιτάς, μη με ρωτάς, μη με κοιτάς<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-3914118599411490917?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/05/11/%ce%9f%ce%9c%ce%9f%ce%a1%ce%a6%ce%97_%ce%a0%ce%9f%ce%9b%ce%97_____Beautiful_City</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΛΗ     Beautiful City</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/05/11/%ce%9f%ce%9c%ce%9f%ce%a1%ce%a6%ce%97_%ce%a0%ce%9f%ce%9b%ce%97_____Beautiful_City"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	<br />swan5046    <br /><br />Όμορφη πόλη φωνές μουσικές<br />απέραντοι δρόμοι κλεμμένες ματιές<br />ο ήλιος χρυσίζει χέρια σπαρμένα<br />βουνά και γιαπιά πελάγη απλωμένα<br /><br />Θα γίνεις δικιά μου πριν έρθει η νύχτα<br />τα χλωμά τα φώτα πριν ρίξουν δίχτυα<br />θα γίνεις δικιά μου<br /><br />Θα γίνεις δικιά μου πριν έρθει η νύχτα<br />τα χλωμά τα φώτα πριν ρίξουν δίχτυα<br />θα γίνεις δικιά μου<br /><br />Η νύχτα έφτασε τα παράθυρα κλείσαν<br />η νύχτα έπεσε οι δρόμοι χαθήκαν...<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-6401486270566994559?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/05/07/%ce%9f_%ce%9c%ce%95%ce%93%ce%91%ce%9b%ce%9f_%ce%a0%ce%91%ce%99%ce%a7%ce%9d%ce%99%ce%94%ce%99_%ce%93%ce%99%ce%91_%ce%a4%ce%9f%ce%9d_%ce%95%ce%9b%ce%95%ce%93%ce%a7%ce%9f_%ce%a4%ce%97%ce%a3_%ce%95%ce%a5%ce%a1%ce%a9%ce%a0%ce%97%ce%a3:_%ce%a0%ce%a9%ce%a3_%ce%97_GOLDMAN_SACHS_%ce%9f%ce%a1%ce%93%ce%91%ce%9d%ce%a9%ce%9d%ce%95%ce%99_%ce%a4%ce%97_%ce%a7%ce%a1%ce%95%ce%a9%ce%9a%ce%9f%ce%a0%ce%99%ce%91_%ce%a4%ce%97%ce%a3_%ce%95%ce%9b%ce%9b%ce%91%ce%94%ce%91%ce%a3</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Ο ΜΕΓΑΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ: ΠΩΣ Η GOLDMAN SACHS ΟΡΓΑΝΩΝΕΙ ΤΗ ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/05/07/%ce%9f_%ce%9c%ce%95%ce%93%ce%91%ce%9b%ce%9f_%ce%a0%ce%91%ce%99%ce%a7%ce%9d%ce%99%ce%94%ce%99_%ce%93%ce%99%ce%91_%ce%a4%ce%9f%ce%9d_%ce%95%ce%9b%ce%95%ce%93%ce%a7%ce%9f_%ce%a4%ce%97%ce%a3_%ce%95%ce%a5%ce%a1%ce%a9%ce%a0%ce%97%ce%a3:_%ce%a0%ce%a9%ce%a3_%ce%97_GOLDMAN_SACHS_%ce%9f%ce%a1%ce%93%ce%91%ce%9d%ce%a9%ce%9d%ce%95%ce%99_%ce%a4%ce%97_%ce%a7%ce%a1%ce%95%ce%a9%ce%9a%ce%9f%ce%a0%ce%99%ce%91_%ce%a4%ce%97%ce%a3_%ce%95%ce%9b%ce%9b%ce%91%ce%94%ce%91%ce%a3"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Ενδιαφέρον θα ήταν να μάθουμε εάν η Γκόλντμαν Ζακς διατηρούσε ή και συνεχίζει να διατηρεί κάποιον “τοποτηρητή” και στα καθ’ ημάς και σε ποιο ακριβώς πόστο. Σε κυβερνητικό ή μήπως σε κρατικό που πάντως επηρεάζει καθοριστικά κρίσιμες κυβερνητικές αποφάσεις σχετικά με την οικονομία και τη διαχείριση των δημοσιονομικών μας προβλημάτων;<br /><br />Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου<br /><br />Πως θα σας φαινόταν αν ο προπονητής του Ολυμπιακού έπαιζε 100 εκατομμύρια στο Προ-Πο, ποντάροντας στην ήττα και τον υποβιβασμό της ομάδας του και συνιστώντας στους φίλους του να κάνουν το ίδιο; Τι θα έκαναν οι οπαδοί των Ερυθρολεύκων σε έναν τέτοιο προπονητή;<br /><br />Αυτό ακριβώς φαίνεται ότι κάνει η τράπεζα Γκόλντμαν Ζακς, κύριος σύμβουλος επί σειρά ετών των ελληνικών κυβερνήσεων σε θέματα χρέους και ιδιωτικοποιήσεων, προνομιακός συνομιλητής των Πρωθυπουργών και από τους κύριους διαχειριστές του δημόσιου χρέους μας. Με το ένα χέρι, η τράπεζα κερδίζει δισεκατομμύρια από τις “συμβουλές” της και τη διαχείριση του χρέους. Με το άλλο, παίζει στην αγορά CDS ποντάροντας στη χρεωκοπία της Ελλάδας, σε στενή συνεργασία με το κερδοσκοπικό χετζ φαντ Πόλσον, που κέρδισε του κόσμου τα λεφτά στην κρίση του 2008. H Γκόλντμαν φροντίζει ταυτόχρονα να υπονομεύει την ελληνική αξιοπιστία, τινάζοντας στον αέρα τα ελληνικά επιτόκια και οδηγώντας τη χώρα στον γκρεμό! Αν δεν χρεωκοπήσει η Ελλάδα κερδίζει από τα αυξημένα επιτόκια, αν χρεωκοπήσει κερδίζει από τη χρεωκοπία. Κερδίζει στήνοντας τη φούσκα, κερδίζει και ξεφουσκώνοντας τη φούσκα, πιστή στην αρχή “άρπαξε το τσεκ πριν σκάσει το καρπούζι”. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κανένα καρπούζι. Η τράπεζα το παρουσιάζει ως υπαρκτό, κερδίζει από την πώλησή του και το αφήνει να σκάσει πριν το πάρει στα χέρια του ο αγοραστής.<br /><br />Δεν είναι πρώτη φορά που το κάνει, είναι η πάγια μέθοδός της, χάρη στην οποία κυριάρχησε στην παγκόσμια χρηματοπιστωτική αγορά, εξοντώνοντας τους ανταγωνιστές. Η Γκόλντμαν γιγαντώνεται απομυζώντας τους πελάτες-θύματα, γι’ αυτό την ονόμασε βαμπίρ η Λιμπερασιόν. Τα ίχνη της εντοπίζονται πίσω από όλες τις φούσκες και οικονομικές καταστροφές (κερδοσκοπία πετρελαίου, μετοχών υψηλής τεχνολογίας κ.ο.κ.).<br /><br />Η τράπεζα πρωταγωνίστησε στα σάπια στεγαστικά δάνεια, οδηγώντας στην καταστροφή του 2008. Τότε, οι τραπεζίτες ανάγκασαν τις κυβερνήσεις να ξοδέψουν 11.400 δισεκατομμύρια δολλάρια (αν έχετε τρόπο να φαντασθείτε ένα τέτοιο ποσό) για να καλύψουν τις νομότυπες ή μη απάτες των τραπεζών. Αφού σώθηκαν οι από τη χρεωκοπία, βγάζοντας μάλιστα και κάτι τις, οι τραπεζίτες επανήλθαν στα ίδια βάζοντας στο στόχαστρο ευάλωτα κράτη. Και δοκιμάζοντας το ευρώ, προτού κατοχυρωθεί ως παγκόσμιο αποθεματικό, υπονομεύοντας την αμερικανική κυριαρχία.<br /><br />Η ΦΙΡΜΑ: ΜΙΑ ΤΡΑΠΕΖΑ-ΒΑΜΠΙΡ<br /><br />Οι Αμερικανοί λατρεύουν τα παρατσούκλια. Τη CIA τη λένε «The Company» (H Εταιρεία). Τη Μαφία «The Family» (Η Οικογένεια). Την Goldman Sachs «The Firm» (Η Φίρμα). Γκόλντμαν και Σαξ ήταν δύο Γερμανοεβραίοι μετανάστες. ‘Ιδρυσαν την τράπεζα το 1869, αλλά δεν θα μπορούσαν ίσως να φανταστούν ότι θα γινόταν σήμερα η μεγαλύτερη στον κόσμο, αλλά και μια πραγματική, αν και αφανής, όσο μπορεί, υπερκυβέρνηση του κόσμου.<br /><br />Η Γκόλντμαν δεν έχει απλώς καλές σχέσεις με την αμερικανική κυβέρνηση, είναι, σε μεγάλο βαθμό, η κυβέρνηση. Το μυστικό της επιτυχίας της; ‘Εσπαγε πρώτη όλες τις κρατικές ρυθμίσεις και ηθικές δεοντολογίες, ποντάροντας και κερδίζοντας από την χρεωκοπία των πελατών της! Μπορούσε να το κάνει, γιατί είχε ανθρώπους της στην κυβέρνηση και την κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ, σε ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, σε ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες και την ίδια την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Επηρεάζει καθοριστικά τις αποφάσεις που διαμορφώνουν την τραπεζική αγορά και τις ρυθμίσεις της.<br /><br />Η αχαλίνωτη κερδοσκοπία της συνέβαλε στο Κραχ του 1929. ”In God we Trust” γράφει κάθε δολλάριο, ΅In Goldman Sachs we Trust”, παρέφρασε ο Τζων Κένεθ Γκαλμπρέιθ, που της αφιέρωσε ένα κεφάλαιο του βιβλίου του για την κρίση. Στις δεκαετίες του “κρατισμού” που ακολούθησαν, η Γκόλντμαν έγινε πιο προσεκτική, έφτιαξε το όνομά της και είχε μάλιστα μότο την “μακροπρόθεσμη απληστία”. Διεύρυνε προσεκτικά την επιρροή της, διεισδύοντας σταδιακά και “φυτεύοντας” τους ανθρώπους της στα βασικά κέντρα οικονομικής εξουσίας ΗΠΑ και Ευρώπης, στις κυβερνήσεις και τις κεντρικές τράπεζες. ‘Ωσπου, οι σταδιακές “απελευθερώσεις” της αγοράς χρήματος πέρασαν το κρίσιμο σημείο, στα τελευταία χρόνια Κλίντον, με Υπουργό Οικονομικών τον Ρούμπιν, επιτρέποντας στην τράπεζα να παίξει άγρια το “μεγάλο παιχνίδι” της, την οικοδόμηση μιας παγκόσμιας “Αυτοκρατορίας του Χρήματος”<br /><br />Η Γκόλντμαν εκμεταλλεύθηκε τις “απελευθερώσεις” και την κατάργηση των περισσότερων φραγμών και ρυθμίσεων (που συχνά προκάλεσε η ίδια), συμπρωταγωνιστώντας στο στήσιμο της μιας φούσκας μετά την άλλη. Μπόρεσε να το κάνει, γιατί επηρέαζε με τους ανθρώπους της καθοριστικά την αμερικανική και ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική.<br /><br />Η μεγάλη ευκαιρία της ήταν η κρίση του 2008. Πρωταγωνίστησε στον μπουμ των στεγαστικών δανείων προς αναξιόπιστους δανειολήπτες, μετά ανακάτεψε τα “τοξικά δάνεια” με υγιέστερα προϊόντα και τα πούλησε ως υγιή. Μετά κερδοσκόπησε εις βάρος των αγοραστών των προϊόντων της στην δευτερογενή αγορά CDS, των ασφαλιστικών συμβολαίων έναντι αναξιόπιστων χρεών, επιταχύνοντας την κρίση. Από τη μια κέρδισε μεταπουλώντας στεγαστικά δάνεια, από την άλλη ποντάροντας και συμβάλλοντας στην καταστροφή των προϊόντων της. Κύριο εργαλείο της ήταν η αγορά CDS (Credit Default Swaps), δευτερογενών χρηματοπιστωτικών προϊόντων, ασφαλίστρων έναντι χρεωκοπίας, μια από τις πιο αδιαφανείς και πιο απορυθμισμένες. Τρεις τράπεζες ελέγχουν το 75% της αγοράς, Γκόλντμαν, J.P. Morgan και Ντώυτσε Μπανκ.<br /><br />¨Όταν ξέσπασε η κρίση, η Γκόλντμαν χρησιμοποιίησε τον άνθρωπό της στην κυβέρνηση, τον Υπουργό Οικονομιών Πόλσον για να αποτρέψει κάθε συνδρομή στις τράπεζες, οδηγώντας στη χρεωκοπία τον κύριο ανταγωνιστή της, τη Λήμαν Μπράδερς. Όταν η Λήμαν χρεωκόπησε, ο Πόλσον άλλαξε αμέσως ρότα και έσπευσε να διασώσει τις υπό χρεωκοπία τράπεζες. Η Γκόλντμαν όχι μόνο απηλλάγη του κύριου ανταγωνιστή, αλλά και κέρδισε 13 δις δολλάρια από το σχέδιο σωτηρίας. (Μια εκπληκτική έρευνα για την Γκόλντμαν Ζακς δημοσιεύεται στο περιοδικό “Τετράδια”, τεύχος 57-58, των εκδόσεων “Στοχαστής”). Σε αυτή την “τράπεζα που τρομάζει”, κατά την έκφραση της Λιμπερασιόν, ανέθεσαν διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις, μετά το 1998, σημαντικό μέρος της διαχείρισης του ελληνικού χρέους και της εμπιστεύτηκαν το μέλλον του ελληνικού λαού.<br /><br />“Η Γκόλντμαν Ζακς είναι παντού”<br /><br />H φράση ανήκει στον Ματ Ταιμπι, ερευνητή δημοσιογράφο, που υπογράφει μια μεγάλη έρευνα για την Γκόλντμαν στο περιοδικό Rolling Stone. H μέθοδος της Φίρμας είναι ο … εισοδισμός, τόσο επιτυχής που η τράπεζα απέκτησε και δεύτερο παρατσούκλι, αφού την ονομάζουν και “κυβέρνηση Ζακς”. Επιλέγει στελέχη της, τα κάνει εκατομμυριούχους και μετά τους …,βρίσκει δουλειά στις κεντρικότερες θέσεις του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος. Ιδού μερικά από τα αστέρια του διεθνούς δικτύου της:<br /><br />Mario Draghi<br /><br />Υπεύθυνος ιδιωτικοποιήσεων στην Ιταλία (1991-2001), αντιπρόεδρος Ευρώπης της Goldman Sachs (2001-2006), Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Ιταλίας, υποψήφιος για τη θέση του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας<br /><br />Otmar Issing<br /><br />Επικεφαλής οικονομολόγος και αρχιτέκτονας της νομισματικής στρατηγικής της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας (1998-06), διεθνής σύμβουλος της Goldman Sachs, Πρόεδρος του Center for Financial Studies στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης. Με πρόσφατο άρθρο του στους Financial Times συγχαίρει τους Ευρωπαίους ηγέτες για τη σθεναρή αντίστασή τους στην καταστροφική, όπως την χαρακτηρίζει, ιδέα μιας ευρωπαϊκής βοήθειας στην Ελλάδα. Η εφημερίδα αναφέρει όλες τις ιδιότητες του αρθρογράφου, πλην αυτής του συμβούλου της Goldman Sachs.<br /><br />Lloyd Blankfein<br /><br />Πρόεδρος και Γενικός Διευθυντής της Goldman Sachs. Ο χειρότερος Πρόεδρος και Γενικός Διευθυντής του 2009 κατά το Forbes, πρόσωπο της χρονιάς κατά τους Financial Times. Ετήσια αμοιβή 53 εκατομμύρια δολλάρια.<br /><br /><br />Henry Paulson<br /><br />Μετά από 30 χρόνια στη Φίρμα, έγινε Υπουργός Οικονομικών του Μπους.<br /><br /><br />Lawrence Summers<br /><br />Σύμβουλος του Κλίντον, του Μπους και του Ομπάμα. Αρχιτέκτονας της φιλελευθεροποίησης του χρηματοπιστωτικού τομέα. Προστατευόμενος του Ρούμπιν, βετεράνου της Φίρμας<br /><br />Dan Jester<br /><br />Στην κυβέρνηση Ομπάμα. Αναμείχθηκε στη διάσωση της ΑΙG, όπου ένα μεγάλο μέρος από το κεφάλαιο που δαπανήθηκε κατέληξε στην Goldman Sachs<br /><br /><br /><br />Η επιχείρηση “Χρεωκοπία της Ελλάδας”<br /><br />To 1998 η ελληνική κυβέρνηση έθεσε ως κύρια επιδίωξη την ένταξη στην ΟΝΕ. Τα νούμερα δεν έβγαιναν. Η Αθήνα θα μπορούσε ίσως να περιορίσει τη φοροδιαφυγή των μεσαίων-ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων που δεν συνηθίζουν να πληρώνουν φόρους, αφήνοντας την στήριξη του κράτους στους μισθωτούς και συνταξιούχους (που ταυτόχρονα κατηγορούν ως ανεπρόκοπους). Θα μπορούσε να περιορίσει την παραοικονομία ή το κόστος της διαφθοράς. Θα μπορούσε να σκεφτεί άλλες αναπτυξιακές στρατηγικές. Προτίμησε τον εύκολο, αν και πανάκριβο, δρόμο, το μασκάρεμα του χρέους. Για να το κάνει απευθύνθηκε, σύμφωνα με τους New York Times και τη Wall Street Journal, στη διαβόητη Goldman Sachs. Για τη συνεργασία αυτή την εγκαλεί τώρα και ζητά να πληροφορηθεί τι έγινε η Κομισιόν. Γράφει σε μια έρευνά του το γαλλικό Μαριάν:<br /><br />“Για την πιο μεγάλη τράπεζα του κόσμου, η πατρίδα της δημοκρατίας μετετράπη σε αγελάδα προς άρμεγμα…¨Όταν ο Γκάρυ Κον προσγειώνεται στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος, το 2001, οι έλληνες αξιωματούχοι τον περιμένουν όπως τον Μεσσία…O Κώστας Σημίτης αποφασίζει να βάλει τον λύκο μέσα στο μαντρί”. H Γκόλντμαν Σαχς, γράφει το περιοδικό, “διαφθείρει” την ελληνική κυβέρνηση “πείθοντάς” την<br />ότι μπορεί με τα προϊόντα της να χρηματοδοτεί τις δαπάνες της. Η Γκόλντμαν βγάζει 300 εκατομμύρια δολλάρια, για να κρύψει η ελληνική κυβέρνηση, όλο κι όλο, ένα δάνειο ενός δις. 30% εις βάρος του ελληνικού δημοσίου πάει το νταβατζηλίκι. Ο οίκος αξιολόγησης Μούντις καλύπτει την επιχείρηση αξιολογώντας με άριστα την Ελλάδα. Η ατιμωρησία οδηγεί σε μονιμοποίηση των πρακτικών. Το τελευταίο από αυτά τα προϊόντα είναι ο “Titlospe”, δάνειο 5,3 δις το 2009.<br /><br />Με τη μέθοδο αυτή, η Αθήνα χρησιμοποίησε διάφορα δομημένα προϊόντα για να κρύψει το πραγματικό ύψος του χρέους επιτρέποντας στην Ελλάδα να εκπληρώσει τεχνικά, όχι όμως και ουσιαστικά, τα κριτήρια του Μάαστριχτ, πρακτική που άρχισε το 1998 και συνεχίστηκε μέχρι τις αρχές του 2009. Η Γκόλντμαν, η Εθνική Τράπεζα και η ελληνική κυβέρνηση δημιούργησαν ένα “νεφέλωμα” διεθνών εταιρειών που ειδικεύτηκαν στην αγοραπωλησία ελληνικών τίτλων μετασχηματισμένων σε ιδιόμορφα, δομημένα προϊόντα.<br /><br />¨Όλα ήταν νόμιμα, υποστηρίζεται σήμερα. Και τα δάνεια στους άστεγους που ανατίναξαν το τραπεζικό σύστημα νόμιμα ήταν, δεν ήταν όμως προς το δημόσιο συμφέρον. H φούσκα που δημιουργήθηκε είναι αυτή ακριβώς που σκάει σήμερα στα μούτρα μας, έχοντας οδηγήσει το ελληνικό κράτος στα πρόθυρα της κατάρρευσης.<br /><br />Η Κομισιόν πάντως δεν έχει πεισθεί για τη νομιμότητα ορισμένων από τις διαδικασίες αυτές. ¨Ενα από τα συνηθέστερα κόλπα της Γκόλντμαν είναι η έκδοση χρεωγράφων σε άλλο νόμισμα από μια χώρα και η εν συνεχεία χρήση swaps για κάλυψη από αλλαγές ισοτιμιών. Το κόλπο, που υποπτεύεται η Κομισιόν ότι έγινε και εξετάζει τη νομιμότητά του, αρχίζει από κει και πέρα, με την αυθαίρετη αλλαγή από την κυβέρνηση και την κεντρική τράπεζα της ισοτιμίας, χωρίς να το ανακοινώσει σε κανένα, σύμφωνα με το γαλλικό ρεπορτάζ. Με τον τρόπο αυτό, βελτιώνει την αξία του χρέους. Η δεύτερη μέθοδος είναι η πρόβλεψη μελλοντικών εξόδων. Σύμφωνα με τη Λιμπερασιόν, η Γκόλντμαν πρότεινε στην κυβέρνηση της ΝΔ να προεξοφλήσει έσοδα των αεροδρομίων, “μειώνοντας” λογιστικά το χρέος κατά 0,5% του ΑΕΠ. Για την ωραία αυτή συμβουλή, ένα ακόμα λογιστικό τρικ, το ελληνικό κράτος πλήρωσε ένα ποσό 200-300 εκατομμυρίων ευρώ.<br /><br />Τα ήξεραν<br /><br />Το γεγονός ότι και άλλες ευρωπαϊκές χώρες προσέτρεξαν στη “δημιουργική λογιστική”, σε νομότυπες απάτες, δεν απαλλάσσει τους ¨Ελληνες ιθύνοντες των ευθυνών τους, δείχνει όμως τον βαθμό διάβρωσης και εξάρτησης και άλλων Ευρωπαίων. Είναι πολύ δύσκολο επίσης να πιστέψουμε ότι Βρυξέλλες, Παρίσι και Φρανκφούρτη δεν ήξεραν και δεν άφησαν να γίνουν όλα αυτά, προφανώς αποβλέποντας σε μεγάλα πολιτικά-οικονομικά οφέλη. Η Φρανκφούρτη παίρνει κάθε χρόνο λεπτομερείς εκθέσεις της Τράπεζας της Ελλάδας. Γνωρίζει ακριβώς πόσο είναι το χρέος. Το ξέρανε και το Νοέμβριο, όταν η κυβέρνηση τους ανακοίνωσε ότι είναι διπλάσιο, όπως το ήξεραν και οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης και οι τράπεζες, κάνανε όμως τους έκπληκτους. Η ευθύνη είναι μοιρασμένη, αλλά οι ¨Ελληνες θα πληρώσουν τη νύφη.<br /><br />Η υπόθεση δείχνει επίσης πόσο η Ευρώπη είναι υπονομευμένη εκ των έσω, αφού αναθέτει σε αμερικανικές τράπεζες τη διαχείριση των πιο σημαντικών πτυχών και ευάλωτων σημείων των οικονομικών της (όπως κάνει άλλωστε και στους τομείς προσωπικών δεδομένων, περιλαμβανομένων των τραπεζικών λογαριασμών και κάθε άλλης πληροφορίας που μεταφέρει στις αμερικανικές υπηρεσίες, δήθεν για την τρομοκρατία). Πρόσφατα, ο ευρωβουλευτής Νίκος Χουντής αποκάλυψε με ερώτησή του την αναγνώριση, σε κανονισμό της Κομισιόν, του ρόλου των τριων κυρίως αμερικανικών οίκων αξιολόγησης, την ίδια στιγμή που το αμερικανικό Κονγκρέσο τους καλεί να δώσουν εξηγήσεις!<br /><br />Η Ελλάδα έκρυψε με τον τρόπο αυτό τα προβλήματα κάτω από το χαλί, ώσπου, στις αρχές του 2009, άρχισαν να έρχονται οι πληροφορίες από τη Γερμανία για κίνδυνο χρεωκοπίας της Ελλάδας (σχετικά δημοσιεύματα του Σπήγκελ και άρθρο του Κώστα Σημίτη στην Ημερησία). Τον Σεπτέμβριο 2009, με πρωτοβουλία της Γκόλντμαν και μεσολαβητή την εταιρεία Markit, συγκροτείται κονσόρτσιουμ 12 τραπεζών που δημιουργεί ειδικό ίντεξ στην αγορά CDS για την κάλυψη αυξημένου ρίσκου του χρέους Ελλάδας, Ισπανίας και Πορτογαλίας, εν αναμονή του κερδοσκοπικού παιχνιδιού (iTraxxSovX Western Europe). Πρόκειται κατ¨ουσίαν για στοίχημα στη χρεωκοπία των τριων κρατών, που στήνει ο σύμβουλός μας.<br /><br />H Goldman γνωρίζει άριστα όλες τις πτυχές του ελληνικού χρέους. Γνωρίζει επίσης τι πρόκειται να γίνει, αφού η ίδια το ετοιμάζει. Τι κάνει; Περιμένει να περάσει ένας μήνας από τις εκλογές, να συνειδητοποιήσει η νέα κυβέρνηση το πρόβλημα που αντιμετωπίζει και στέλνει, σύμφωνα με τη Λιμπερασιόν, αντιπροσωπεία τραπεζιτών στην Αθήνα, υπό το Νο 2 της τράπεζας Γκάρι Κον. Γίνονται δύο συναντήσεις (έχουν γίνει και αρκετές άλλες στο εξωτερικό). Mία στο Υπουργείο Οικονομικών και μία στο ξενοδοχείο “Πεντελικόν” της Κηφισιάς. Προτείνουν ένα ακόμα χαριτωμένο προϊόν τους, σχεδιασμένο να στείλει στο μέλλον το κόστος του ΕΣΥ. Λίγο πριν σπρώξουν την Ελλάδα στην Καιάδα, ετοιμάζονται να της αρπάξουν κάτι ακόμα.<br /><br />Η τελική επίθεση<br /><br />Τον Δεκέμβριο, η επίθεση αρχίζει μέσω των οίκων αξιολόγησης που υποβαθμίζουν την ελληνική πιστοληπτική ικανότητα, παρόλο που γνώριζαν μια χαρά εδώ και καιρό την πραγματική κατάσταση. Η ελληνική αξιοπιστία πλήττεται από παντού. H Goldman εξακολουθεί πάντως να βγάζει ένα “σκασμό λεφτά”, όπως με την έκδοση του δανείου της 25.1.2010. Ενώ συνεχίζει να κερδίζει από τη διαχείριση του χρέους, δεν περιμένει ούτε μια μέρα από την πώληση του δανείου και ξαναχτυπάει την Ελλάδα μέσω των Financial Times, προνομιακού εκφραστή και του Σίτι και της Κομισιόν (τέτοια είναι τα ευρωπαϊκά χάλια). Παίζοντας έτσι διπλό παιχνίδι και εις βάρος της Ελλάδας, και εις βάρος των άλλων πελατών της, αγοραστών του τελευταίου δανείου, που βλέπουν τα ελληνικά επιτόκια και spread να εκτινάσσονται αμέσως μετά.<br /><br />Η λονδρέζικη εφημερίδα γράφει ότι η Αθήνα θέλει να δανειστεί από την Κίνα μέσω της Γκόλντμαν. Το δημοσίευμα προκαλεί αμέσως αύξηση του πρίμιουμ για το χρέος. Κανείς δεν πιστεύει ότι η εφημερίδα μπορούσε να δημοσιεύσει τέτοια είδηση, χωρίς να την επιβεβαιώσουν από την Γκόλντμαν. Κατ’ άλλους την είδηση την έδωσε η ίδια η Γκόλντμαν όταν πληροφορήθηκε (άραγε από ποιόν;) ότι ο Γ. Παπανδρέου σκέφτεται να προχωρήσει σε διακρατική συμφωνία με την Κίνα προκειμένου οι Ασιάτες της Cosco που έχουν πάρει το λιμάνι του Πειραιά να αναλάβουν ένα σημαντικό κομμάτι του δανεισμού της χώρας. Η τράπεζα δεν περιορίζεται φυσικά στα κέρδη από το ελληνικό χρέος. Κερδοσκοπεί αμέσως κατά του ευρώ, πιστή στην αρχή “αγοράζουμε στη φήμη και πουλάμε στο γεγονός”. Μεταξύ 26.1 και 2.2 οι αμερικανικές επενδυτικές τράπεζες και τα χετζ φαντ, μεταξύ των οποίων και η Γκόλντμαν, ρευστοποιούν συμβόλαια αξίας 5,5 δισεκατομμυρίων ευρώ, περισσότερα από τον Σεπτέμβρη του 2008, στο απόγειο της οικονομικής κρίσης.<br /><br />Από την αγορά CDS, παίζοντας δηλαδή τη χρεωκοπία της Ελλάδας, η Γκόλνtμαν υπολογίζεται ότι κέρδισε ένα έως τρια δισεκατομμύρια δολλάρια. Οι χρηματιστές της Γουώλ Στρητ σφυρίζουν αδιάφορα, δηλώνοντας στους δημοσιογράφους: “η δουλειά μας είναι να βγάζουμε λεφτά, όχι να σκεφτόμαστε τι θα συμβεί στους ¨Ελληνες πολίτες, δεν υπάρχει εξάλλου νόμος που να απαγορεύει να εκμεταλλευτείς τον μαλάκα” (δήλωση του Αμίτ Σαρκάρ, επικεφαλής αμερικανικού επενδυτικού ταμείου, Μαριαν, 20.2.2010)<br /><br />Το διακύβευμα: υποδούλωση Ελλάδας, υποδούλωση Ευρώπης<br /><br />Η Ελλάδα γίνεται προνομιακή δίοδος για τον έλεγχο της Ευρώπης και την εξασθένηση του ευρώ, προτού το ευρωπαϊκό νόμισμα καταστεί κύριο αποθεματικό. Επιδιώκεται επίσης να γίνει το νέο υπόδειγμα μιας Ευρώπης χωρίς κοινωνικό κράτος. Μέρκελ και Σαρκοζί άρχισαν να καταλαβαίνουν μόλις αυτό τον μήνα τι συμβαίνει και τις συνέπειες για την Ευρώπη και παραμένουν βασικά αμήχανοι, παρόλο που έχουν εύκολες λύσεις, που περιγράφουν αρκετά έντυπα, όπως έκδοση ευρωομολόγων ή αγορά από την Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα του ελληνικού χρέους, που θα τσάκιζε τα πόδια των κερδοσκόπων και θα τους ανάγκαζε να ξανασκεφτούν πολλές φορές πριν ξαναεπιτεθούν.<br /><br />Βερολίνο όμως και Παρίσι παραμενουν δέσμιοι της ιδεολογίας και της αρχιτεκτονικής του ευρώ που τους εμποδίζει να αντιδράσουν με άλλο τρόπο, εκτός από το να απαιτούν περίπου την αυτοκτονία της ελληνικής κοινωνίας. Η Ευρώπη είναι εκ των ένδον υπονομευμένη, όπως αποδεικνύει η δραστηριότητα κατά της Ελλάδας της Ντώυτσε Μπανκ, της PNB Paribas, της Σοσιετέ Ζενεράλ και των ελβετικών τραπεζών στην αγορά CDS, αλλά και η στάση των αρμοδίων της Κομισιόν, των “ευρωπαίων ηλιθίων”, όπως τους αποκαλούν οι Γάλλοι. Η “παγκοσμιοποίηση” είναι φτιαγμένη από και για τους Αγγλοσάξωνες. ¨Οσο για το ελληνικό ζήτημα μοιάζει για ορισμένα τουλάχιστο γαλλικά έντυπα μια μάχη μεταξύ δημοκρατίας και ολοκληρωτισμού, όπως υποδεικνύει η Λιμπερασιόν δημοσιεύοντας, δίπλα-δίπλα, τη φωτογραφία της Βουλής των Ελλήνων και του ουρανοξύστη Goldman Sachs, της μεγαλύτερης τράπεζας του κόσμου που χρησιμοποιεί όλη της τη δύναμη εναντίον μιας μικρής ευρωπαϊκής χώρας.<br />Kόσμος του Επενδυτή<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-3216467329871779642?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/05/07/%ce%a4%ce%b1_%ce%a3%ce%b9%cf%89%cf%80%ce%b7%ce%bb%ce%ac_%ce%8c%cf%80%ce%bb%ce%b1_%ce%91%cf%85%cf%84%ce%bf%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%80%ce%bf%ce%af%ce%b7%cf%83%ce%b7%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%bf%ce%b9%ce%bd%cf%89%ce%bd%ce%af%ce%b1%cf%82</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Τα Σιωπηλά Όπλα Αυτοματοποίησης της Κοινωνίας</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/05/07/%ce%a4%ce%b1_%ce%a3%ce%b9%cf%89%cf%80%ce%b7%ce%bb%ce%ac_%ce%8c%cf%80%ce%bb%ce%b1_%ce%91%cf%85%cf%84%ce%bf%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%80%ce%bf%ce%af%ce%b7%cf%83%ce%b7%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9a%ce%bf%ce%b9%ce%bd%cf%89%ce%bd%ce%af%ce%b1%cf%82"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	«Από τη στιγμή που διαταραχθεί σκόπιμα η λειτουργία του εγκεφάλου μέσω τυχαίου ή σκόπιμα υποβαλλόμενου φόβου, θυμού ή συγκίνησης, μπορούν να εμφυτευτούν στους ανθρώπους διάφοροι τύποι πεποιθήσεων. Από τα αποτελέσματα που προκαλούνται απ΄αυτές τις διαταραχές η πιο κοινή είναι η προσωρινή διαταραχή της κρίσης και μεγάλη επιδεκτικότητα για υποβολή και εμφανίζονται έντονα σε περιόδους πολέμων ή σοβαρών επιδημιών.<br /><br />..Με τον τρόπο αυτό δεν ενδιαφέρονται και δεν ανακαλύπτουν τα σιωπηλά όπλα της τεχνολογίας αυτοματοποίησης της κοινωνίας. Ο γενικός κανόνας είναι όσο πιο πολύ σύγχιση τόσο πιο μεγάλο κέρδος.<br />Γι αυτό ο καλύτερος τρόπος είναι να δημιουργείς προβλήματα και μετά να προσφέρεις τις λύσεις.<br /><br />Εν συντομία:<br /><br />v ΜΕΕ: Κράτα την προσοχή του ενήλικου κοινού αποσπασμένη από τα πραγματικά κοινωνικά ζητήματα και αιχμαλωτίσέ τη με θέματα που δεν έχουν πραγματική σημασία<br /><br />v Σχολεία: Κράτα τους νέους σε άγνοια των πραγματικών μαθηματικών, των πραγματικών οικονομικών, των πραγματικών νόμων και της πραγματικής ιστορίας<br /><br />v Διασκέδαση: Κράτα τη διασκέδαση του κοινού σε χαμηλό επίπεδο.<br /><br />v Δουλειά: Κράτα το κοινό πολυάσχολο (buyz,buzy,buzy), ξανά στη φάρμα μαζί με τα άλλα ζώα..<br /><br />Όταν ένα σιωπηλό όπλο χρησιμοποιείται βαθμιαία, οι άνθρωποι προσαρμόζονται στην παρουσία του και μαθαίνουνι να ανέχοναι την καταπάτηση στις ζωές τους.<br /><br />Γι αυτό, το σιωπηλό όπλο είναι ένας τύπος βιολογικού πολέμου.<br /><br />Επιτίθεται στη ζωτικότητα, τις επιλογές, και την κινητικότητα των ατόμων μιας κοινωνίας μέσω χειραγώγισης και προσβολής των πηγών της φυσικής και κοινωνικής ενέργειάς τους και των σωματικών, διανοητικών, και συναισθηματικών δυνάμεων και αδυναμιών τους.<br /><br />Πυροβολεί καταστάσεις αντί για πυρά προωθούμενες από επεξεργασία δεδομένων, αντί από κόκκους πυρίτιδας, από έναν υπολογιστή, αντί από πυροβόλο όπλο, με χειρισμό από έναν προγραμματιστή υπολογιστών αντί από επίλεκτο σκοπευτή κάτω από τις διαταγές ενός τραπεζικού μεγιστάνα, αντί ενός στρατηγού.<br />Δεν συνοδεύεται με αντιληπτό θόρυβο, δεν προκαλεί εμφανή φυσικό ή διανοητικό τραυματισμό, και δεν παρεμποδίζει εμφανώς την καθημερινή κοινωνική ζωή.<br /><br />Εν τούτοις συνοδεύεται με έναν αδιάψευστο "θόρυβο", επιφέρει αδιάψευστη φυσική και διανοητική βλάβη και παρεμποδίζει καταφανώς την καθημερινή κοινωνική ζωή, δηλ., καταφανώς σε έναν εκπαιδευμένο παρατηρητή, που ξέρει τι να κοιτάξει.<br /><br />Το κοινό δεν μπορεί να κατανοήσει αυτό το όπλο και γι αυτό δεν μπορεί να πιστέψει ότι δέχεται επίθεση και νικιέται από ένα όπλο.<br /><br />Το κοινό μπορεί να αισθάνεται ενστικτωδώς ότι κάτι είναιλάθος, αλλά λόγω της τεχνικής φύσης του σιωπηλού όπλου, δεν μπορούν να εκφράσουν το συναίσθημά τους με λογικό τρόπο, ή να χειριστούν το πρόβλημα με νοημοσύνη.<br />Επομένως, δεν ξέρουν πώς να καλέσουν για βοήθεια, και δεν ξέρουν πώς να συνεργαστούν και να αμυνθούν απέναντι σ΄ αυτό το όπλο».<br />agisgios1<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-2138268674597540865?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/05/05/%ce%a0%ce%9f%ce%99%ce%9f%ce%99_%ce%95%ce%9b%ce%95%ce%93%ce%a7%ce%9f%ce%a5%ce%9d_%ce%a4%ce%9f_%ce%94%ce%9d%ce%a4_%ce%9a%ce%91%ce%99_%ce%a4%ce%99%ce%a3_%ce%9a%ce%95%ce%9d%ce%a4%ce%a1%ce%99%ce%9a%ce%95%ce%a3_%ce%a4%ce%a1%ce%91%ce%a0%ce%95%ce%96%ce%95%ce%a3_%ce%a3%ce%95_%ce%9f%ce%9b%ce%9f_%ce%a4%ce%9f_%ce%a0%ce%9b%ce%91%ce%9d%ce%97%ce%a4%ce%97;</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: ΠΟΙΟΙ ΕΛΕΓΧΟΥΝ ΤΟ ΔΝΤ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΕΝΤΡΙΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΠΛΑΝΗΤΗ;</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/05/05/%ce%a0%ce%9f%ce%99%ce%9f%ce%99_%ce%95%ce%9b%ce%95%ce%93%ce%a7%ce%9f%ce%a5%ce%9d_%ce%a4%ce%9f_%ce%94%ce%9d%ce%a4_%ce%9a%ce%91%ce%99_%ce%a4%ce%99%ce%a3_%ce%9a%ce%95%ce%9d%ce%a4%ce%a1%ce%99%ce%9a%ce%95%ce%a3_%ce%a4%ce%a1%ce%91%ce%a0%ce%95%ce%96%ce%95%ce%a3_%ce%a3%ce%95_%ce%9f%ce%9b%ce%9f_%ce%a4%ce%9f_%ce%a0%ce%9b%ce%91%ce%9d%ce%97%ce%a4%ce%97;"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Τα παπαγαλάκια των ΜΜΕ μας βομβαρδίζουν συνεχώς με ονόματα και διεθνή ιδρύματα που πιέζουν την χώρα μας οικονομικά.<br />Ουτε ένας απο αυτούς όμως τους δημοσιογράφους δεν τόλμησε να πει, ποιοι είναι αυτοί που στραγγαλίζουν την μια μετά την άλλη τις οικονομίες της ανθρωπότητας και τις οδηγούν στην καταστροφή.<br /><br />Η αλήθεια είναι οτι για να φθάσουν στο σημείο να ελέγχουν την παγκόσμια οικονομία εργάστηκαν σκληρά και με αλληλεγγύη.<br /><br />Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα απο την αρχή.<br />Μας έλεγαν τα «παπαγαλάκια» στην TV οτι κάποιος οίκος Moody’s μας υποβαθμίζει συνεχώς και ανεβάζει τα spread.<br /><br />Δεν μας είπαν ποτέ όμως ποιοί βρίσκονται πίσω απο τον οίκο Moodys.<br />Ο οίκος Moody’s αποτελείται απο διάφορους διεθνείς «Guru» της οικονομίας που κάνουν προβλέψεις. Ενας απο αυτούς είναι και ο γνωστός σε όλους μας Τζόρτζ Σόρος, που είναι Εβραίος στην καταγωγή. Είναι μάλιστα ο δεύτερος μεγαλύτερος επενδυτής.<br /><br />Τώρα είμαστε πλέον στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Μας είπαν οτι Πρόεδρος του είναι ο Ντομινίκ Στρος Καν. Δεν μας είπαν όμως οτι είναι Εβραίος.<br /><br />Το Ευρωπαϊκό Νομισματοκοπείο είναι χτισμένο στο μέρος που ήταν κτισμένο το νομισματοκοπείο των Ρόθτσιλντ στην Φρανκφούρτη.<br /><br />Οσοι έχουν δεί το ντοκυμαντέρ «Money Masters» γνωρίζουν οτι η Κεντρική Τράπεζα της Αγγλίας ανήκει εδω και 200 χρόνια στην εβραϊκή οικογένεια Ρόθτσιλντ.<br /><br />Η ίδια οικογένεια μαζί<br />με μερικές άλλες κατέχουν και το πλειοψηφικό πακέτο της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ(FED), της οποίας πρόεδρος είναι ο επίσης Εβραίος Benjamin Bernanke.<br /><br />Πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας της Ελβετίας είναι ο Jean-Pierre Roth, που είναι επίσης Εβραίος.<br /><br />Οι μεγαλύτερες εμπορικές τράπεζες του πλανήτη είναι εβραϊκών συμφερόντων.<br />Η μεγαλύτερη ιδιωτική τράπεζα στον πλανήτη είναι η J.P Morgan. Οταν πέθανε ο ιδρυτής της και ανοίχτηκε η διαθήκη του φανερώθηκε οτι στην πραγματικότητα του ανήκε μόνο το 10% απο όλη την περιουσία.<br />Το ίδιο ισχύει και για την Goldman Sachs.<br /><br />Το αφεντικό της Deutsche Bundesbank(Γερμανική Ομοσπονδιακή Τράπεζα), είναι ο Axel Weber, εβραϊκής καταγωγής.<br />Ιδιας καταγωγής είναι και ο Josef Ackermann, πρόεδρος της μεγαλύτερης ιδιωτικής εταιρείας της Γερμανίας, της Deutsche Bank.<br /><br />Πως γίνεται οι Εβραίοι να αποτελούν το 0,2%( <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Jew)">[en.wikipedia.org]</a> του παγκόσμιου πληθυσμού και ταυτόχρονα να κατέχουν το 90% των καίριων πόστων διοίκησης της ανθρωπότητας;<br /><br />Πως γίνεται να ελέγχουν το Χόλυγουντ, τα ΜΜΕ, τα Διεθνή Χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, να είναι Πρόεδροι, Πρωθυπουργοί και υπουργοί σε ξένα εκτός του Ισραήλ κράτη, να τους ανήκουν οι μεγαλύτερες πετρελαϊκές εταιρείες, οι μεγαλύτερες εταιρείες δημοσκοπήσεων, οι μεγαλύτερες εταιρείες παραγωγής τροφίμων, οι φαρμακευτικές εταιρείες, οι εταιρείες παραγωγής όπλων.<br /><br />Πως γίνεται πίσω απο όλες τις μεγάλες «πολυεθνικές» εταιρείες να κρύβονται εβραϊκά κεφάλαια;<br /><br />Αν δεν το ερευνήσετε και συνεχίσετε να αναμασάτε τις ηλίθιες «προοδευτικές» εκφράσεις που σαν κασετόφωνο αναπαράγουν τα παπαγαλάκια των δήθεν αντιρατσιστικών και αντιεξουσιαστικών χώρων τότε οι Εβραίοι θα πετύχουν τον τελικό στόχο τους που είναι η εγκαθίδρυση παγκόσμιας κρυπτο-ιουδαϊκής κυβέρνησης.<br /><br />Αν αποφασίσετε επιτέλους να διαδώσετε την αλήθεια αφού πιστείτε και οι ίδιοι κάνοντας την προσωπική σας έρευνα, τότε έχουμε ελπίδες να ελευθερωθούμε.<br /><br />Οι Εβραίοι έχουν εξασκήσει εδω και χιλιάδες χρόνια την τακτική του «διαίρει και βασίλευε» στους μη Εβραίους και μεταξύ τους προωθούν ο ένας τον άλλον με απόλυτη αλληλεγγύη. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που σας περιγράψαμε παραπάνω.<br />Τα παραμύθια περι «πολυπολιτισμικού παραδείσου» είναι κατασκευασμένα με σκοπό την διάλυση των Εθνών.<br /><br />Και όπως έλεγε και ο Ντοστογιέφσκι «Καθώς οι εβραίοι κυρήττουν τον σοσιαλισμό και τον ριζοσπαστισμό,θα κρατήσουν τις ρίζες τους και θα μείνουν ενωμένοι και αφού όλα τα πλούτη της Ευρώπης πάνε χαμενα, οι Τράπεζες των Εβραίων θα είναι ακόμη εκεί.»<br /><br />Σήμερα το σχέδιό τους είναι σε τελικό στάδιο. Σε όλες τις μεγάλες κυβέρνησεις, στα καίρια ειδικά πόστα έχουν τοποθετήσει τους δικούς τους ανθρώπους.<br />Η οικονομική κρίση που περνάμε σήμερα δεν θα «περάσει». Είναι κατασκευασμένη για να στραγγαλίσει ότι έχει απομείνει απο τις εθνικές οικονομίες των κρατών.<br />Θέλουν να καταρρεύσουν οι οικονομίες. Αυτός είναι ο στόχος τους.<br />Οποιοι το αρνούνται και δεν παραθέτουν στοιχεία είναι όργανά τους.<br />Οποιοι μιλούν ακόμη για το «κεφάλαιο» και τους «κερδοσκόπους» γενικά και αόριστα, είτε είναι άσχετοι είτε είναι υπάλληλοι των Διεθνών Τραπεζιτών, που ανήκουν βέβαια σε ένα έθνος.<br /><br />Η μόνη μας διέξοδος είναι η αφύπνιση όσο το δυνατόν περισσότερων Ελλήνων.<br />Είτε σε προσωπικές συζητήσεις, είτε μέσω mail, είτε με οποιοδήποτε άλλο τρόπο πρέπει αυτά τα στοιχεία να διαδοθούν.<br /><br />Δεν πρέπει να αφήσουμε να γίνουν οι Ελληνες και η ανθρωπότητα θύματα της παραπληροφόρησης των Εβραιοκρατούμενων ΜΜΕ.<br /><br />Δείτε και αυτό το βίντεο. Την ώρα που εκατομμύρια ανθρώπων πεθαίνουν σε πολέμους, αυτοί πλουτίζουν. Αυτό συμβαίνει εδω και χιλιάδες χρόνια. Πρέπει κάποτε να σταματήσει η εξαπάτηση της ανθρωπότητας.<br /><br /><br />ellinesfoitites<br />Aντιπληροφόρηση<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-7125720607283853013?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/05/03/%ce%a4%ce%b1_%ce%b1%ce%af%cf%84%ce%b9%ce%b1_%cf%84%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bd%cf%89%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8e%ce%bd_%ce%b5%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%ac%cf%83%ce%b5%cf%89%ce%bd__%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%ac_%cf%84%ce%bf%ce%bd_%ce%91%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%84%ce%ad%ce%bb%ce%b7</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Τα αίτια των κοινωνικών επαναστάσεων  κατά τον Αριστοτέλη</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/05/03/%ce%a4%ce%b1_%ce%b1%ce%af%cf%84%ce%b9%ce%b1_%cf%84%cf%89%ce%bd_%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bd%cf%89%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8e%ce%bd_%ce%b5%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%ac%cf%83%ce%b5%cf%89%ce%bd__%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%ac_%cf%84%ce%bf%ce%bd_%ce%91%cf%81%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%84%ce%ad%ce%bb%ce%b7"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Αφού, παρά την υπαγωγή τής χώρας στη δικαιοδοσία του Δ.Ν.Τ., δεν  φάνηκε (κι ούτε πρόκειται) καμμία πραγματική αντίδραση από τον μοιρολάτρη και καρπαζοεισπράκτορα ρωμηολαό (πέραν των συνηθισμένων -εκτονωτικού τύπου- κομματικώς χειραγωγούμενων εκδηλώσεων), σκεφθήκαμε να αναδημοσιεύσουμε μιά εξαιρετική εργασία για τις περί κοινωνικών επαναστάσεων απόψεις τού Αριστοτέλους. Πρόκειται για την εισήγηση τού Γεωργίου Μιχαηλίδου - Νουάρου: Οι αιτίες των επαναστάσεων κατά τον Αριστοτέλη, ανάτυπο από τα πρακτικά τού παγκοσμίου συνεδρίου «Αριστοτέλης», Αθήνα 1983. <br /><br />     Ο Αριστοτέλης προσεγγίζει με τη χαρακτηριστική καθαρότητα τής αρχαιοελληνικής σκέψης (δηλαδή χωρίς προπαγανδιστικές ηθικολογίες τύπου «πατρίδας», «εθνικής ενότητας» κ.λπ.) τα αίτια, που οδηγούν φυσιολογικά σε ευρείας κλίμακας κοινωνικές συγκρούσεις μεταξύ ελεύθερων (ή «ελεύθερων») υπηκόων ή πολιτών. Από τέτοιου είδους συγκρούσεις μεταξύ αριστοκρατών και δήμου είναι γεμάτη η κοινωνική ιστορία τής αρχαίας Ελλάδας και από εκεί ακριβώς αντλεί το υλικό του ο Αριστοτέλης.<br /><br />     Χάρη σε αυτές τις συγκρούσεις (που γενικεύθηκαν τον 7ο και 6ο αιώνα σε όλες σχεδόν τις ελληνικές πόλεις), αναδύθηκε για πρώτη φορά στην ιστορία ο Πολιτικός Άνθρωπος και η Αυτόνομη, Αυτοθεσμιζόμενη και Αυτοκυβερνώμενη Πολιτεία (δηλαδή η μή ετερόνομη κοινωνία, η Κοινωνία Χωρίς Κράτος και Κυβέρνηση). Έτσι αποκτά  κάποιος μια ολοκληρωμένη αντίληψη τού γιατί και πώς μια κοινωνία οδηγείται στον κοινωνικό (ή «εμφύλιο», όπως τον αποκαλεί παραπλα- νητικά  η εθνικιστική προπαγάνδα) πόλεμο. <br /><br />     Ειδικά η ανάλυσή του για τις επαναστάσεις στα ολιγαρχικά καθεστώτα μοιάζει αξεπέραστα διαχρονική και άκρως επίκαιρη, αφού κατά την αρχαία πολιτική σκέψη, το αντιπροσωπευτικό καθεστώς (όπως π.χ.  ο «πολυ»κομματισμός ή ο «μονο»- κομματισμός) δεν συνιστούν φυσικά δημοκρατία, αλλά απλώς μιά ολιγαρχία, κοινωνικής έστω, συναίνεσης.<br /><br />     Φαίνεται όμως, ότι αυτό που ο Αριστοτέλης πραγματεύθηκε ως φυσιολογική  αντίδραση και άμυνα  των κοινωνικών υποζυγίων εναντίον τών κοινωνικών αγωγιατών, δεν θεωρείται και τόσο φυσιολογικό από τους -εν αφασία ευρισκόμενους- αυτοαποκαλούμενους «απογόνους» του. Σε πλήρη αντίθεση με τούς -σε διαρκή κοινωνική ανησυχία- αρχαίους Έλληνες, οι αυτοαποκαλούμενοι «συνεχιστές» και «κληρονόμοι» τους (στην πραγματικότητα τζάμπα μάγκες των γηπέδων και σημαιοεπιδειξίες των εθνικών καρναβαλοεπετείων) προσφέρουν χριστιανικότατα (αλλά και με «εθνική ομοψυχία» και «πατριωτισμό») και το άλλο τους μάγουλο στούς  ταγούς τους. Οι ταγοί αυτοί δεν είναι βέβαια  άλλοι από τους -απο- κλειστικώς εγχώριας «κοπής»- γνωστούς  και ως «λαμόγια», που πλούτισαν πτωχεύοντας τη χώρα και τώρα κατευθύνουν έντεχνα το κατηγορητήριο  προς τους «κακούς» και «ανθέλληνες» Γερμανούς, ή προς την (παντελώς άσχετη με το θέμα) διεθνή οικονομική κρίση.<br /><br />     Μάλιστα η δοκιμασμένη χριστιανική τακτική τής (αυτο)ενοχοποίησης των υποφερόντων και των κάθε λογής φουκαράδων, εδώ έχει βρει την απόλυτη εφαρμογή της: αφού οι επιτήδειοι, που υπεξαιρούσαν επί δεκαετίες τον έξωθεν δανεισμό και  χρηματοδότηση της χώρας, έχουν πείσει τον (ελεεινότερα αμειβόμενο και σκληρότερα εργαζόμενο στην Ε.Ε.) ρωμηολαό, ότι τόσα χρόνια «δανειζόμενος», «κατανάλωνε περισσότερα από όσα παρήγαγε», ο τελευταίος σαν γνήσια αυτοενοχοποιημένος «αμαρτωλός» δέχεται εξιλεωτικά την «εξ ουρανού» τιμωρία τού Δ.Ν.Τ..<br /><br />     Όσο θα υπάρχουν άνθρωποι που σκέφτονται με απλοϊκούς, ηθικολογικούς και σεμνότυφους όρους «πατριωτισμού», «πατρίδας», «εθνοπροδοτών», «φιλελλήνων», «ανθελλήνων», κ.λπ., τότε οι κοινωνικές αναλύσεις τους θα είναι απλώς άσφαιρα πυρά και οι μόνες «διέξοδοι» από τα κοινωνικά αδιέξοδα θα είναι η παθητικότητα ή οι διάφορες -εξ ίσου παθητικές- μορφές κομματικά χειραγωγούμενης  εκτόνωσης εντός των «κοσμίων» πλαισίων τού (συνήθως πνιγμένου στην προσποίηση) «αντιπρο- σωπευτικού» πολιτικού συστήματος.<br /><br />     Η διανοητική και ψυχολογική παγίδευση των ανθρώπων στην εθνοπατριωτική προπαγανδιστική απάτη τούς εμποδίζει να αποκτήσουν την θεμελιώδη επίγνωση, ότι:<br /><br />     Ανέκαθεν σε όλες τις κοινωνίες οι «άλυτες» κοινωνικές διαφορές διευθετούνταν  αποκλειστικά και  μόνο με σφοδρή σύγκρουση των εμπλεκομένων, δηλαδή κατ΄ εξοχήν με κοινωνικώς γενικευμένη και αυθόρμητη (=αυτοορμώμενη) «αντεθνική» βία μεταξύ αποκλειστικά και μόνον «ομοεθνών» αντιπάλων. Οι πολίτες των αρχαίων ελληνικών πόλεων (οι πιο ελεύθεροι άνθρωποι που υπήρξαν ποτέ, κατά την βαρύνουσα γνώμη ενός ελευθεριακού, όπως ο Τζιανφράνκο Σανγκουινέτι), δεν έτρεφαν ουδεμία «εθνοπατριωτική» αυταπάτη επί τούτου. Ενώ στα νεώτερα καθεστώτα, οι «εκλογές», οι στημένες εκδηλώσεις / φιέστες κοινωνικής δυσα- ρέσκειας, αλλά και οι γραφικές αποσπασματικές πράξεις «τρομοκρατίας», απλώς διαιωνίζουν την «ομαλότητα» τής εξουσίας και την «κοινωνική ειρήνη» μεταξύ διευθυνόντων και κοινωνικού κοπαδιού.<br /><br />     Αφού λοιπόν τα επόμενα χρόνια δεν θα δούμε τίποτε το «ακραίο» στη Νεοελλάδα (π.χ. μια «αντεθνική» έκρηξη τής κοινωνικής «χύτρας»), ας δούμε τουλάχιστον πώς εκδηλωνόταν ανέκαθεν αυτή η κοινωνική διαδικασία σε λαούς με περισσότερο αυτοσεβασμό από τον εθελοτυφλούντα και εγγενώς δουλοπρεπή ρωμηολαό. Γιατί, ακόμα και η απλή κατανόηση των ιστορικώς δοκιμασμένων τρόπων αντιμετώπισης ενός «άλυτου» (για τους πολλούς ) κοινωνικού ζητήματος συμβάλλει καθοριστικά στην ψυχική ισχυροποίηση και στην επιβεβαίωση όσων έχουν επιλέξει να διαφοροποιούνται από την γενικευμένη μοιρολατρική αποδοχή του.<br />                    <br />Τα "κέρδη" και "αι τιμαί"<br /><br />     Κατά τον Αριστοτέλη αντικείμενα των επαναστάσεων (περί ων στασιάζουσι, «Πολιτικά», 1302a 32), στόχοι στους οποίους αποβλέπουν οι επαναστάσεις και οι κοινωνικοί αγώνες είναι τα κέρδη (δηλαδή η διανομή τού πλούτου) και αι τιμαί (η απόκτηση ηγετικών θέσεων και τιμητικών αξιωμάτων). Οι στόχοι αυτοί αποτελούν «κοινωνικά αγαθά», τα οποία έχουν αξία σε μιά συγκεκριμένη κοινωνία, είναι επιθυμητά και ικανοποιούν είτε υλικές ανάγκες είτε τη φιλαυτία, την ψυχολογική τάση των ατόμων και των ομάδων για διάκριση και επιβολή. Από την άποψη αυτή η έννοια των «κερδών» και των «τιμών» έχει γενική εφαρμογή, ισχύει γιά όλες τις εποχές, αλλ΄ αποκτά κάθε φορά ένα διαφορετικό περιεχόμενο, ανάλογα με τις επικρατούσες συνθήκες και αντιλήψεις.<br /><br />    Έτσι π.χ. σε μιά κλειστή αγροτική οικονομία, στην οποία οι αγροί και οι υδάτινες πηγές έχουν συγκεντρωθεί στα χέρια μικρού αριθμού γαιοκτημόνων, «κέρδη» στα οποία αποβλέπουν οι επαναστάσεις και οι κοινωνικοί αγώνες, είναι η αποκατάσταση των ακτημόνων και η αναδιανομή των γαιών. Αντίθετα σε μιά προηγμένη βιομηχανική οικονομία στόχοι των κοινωνικών αγώνων είναι η βελτίωση των ημερομισθίων ή ακόμη και η εθνικοποίηση των εργοστασίων. Ανάλογα ισχύουν και γιά την έννοια των «τιμών», για τις οποίες γίνονται οι πολιτικοί αγώνες και οι επαναστάσεις. Πράγματι η έννοια αυτή έχει σε κάθε εποχή διαφορετικό περιεχόμενο, ανάλογα με τη μορφή του καθεστώτος, με την πολιτική δύναμη και το κοινωνικό γόητρο των διαφόρων ηγετικών θέσεων (θρησκευτικών, πολιτικών, στρατιωτικών κ.λπ.) και με τους ισχύοντες εκάστοτε περιορισμούς των ελευθεριών του ατόμου (π.χ. λόγω της στέρησης του δικαιώματος τού εκλέγειν και εκλέγεσθαι, λόγω της ύπαρξης του θεσμού τής δουλείας, τής μη αναγνώρισης τής ανεξιθρησκείας κ.λπ.).<br /><br />     Εξ άλλου ο Αριστοτέλης παρατηρεί, ότι ο πολύς λαός, οι πολλοί, αποβλέπουν μάλλον (συνηθέστερα) στο κέρδος, δηλαδή στην αύξηση των εισοδημάτων και του πλούτου τους, και λιγότερο στην τιμή και ιδίως στην κατάληψη των ηγετικών αξιωμάτων, την οποία, όπως είναι φυσικό, επιδιώκουν συνήθως οι φιλόδοξοι πολιτικοί και πνευματικοί αρχηγοί των διαφόρων κοινωνικών ομάδων.<br /><br />     [ Βλ. 1318b 17: Oι γαρ πολλοί μάλλον ορέγονται τού κέρδους ή τής τιμής. Ο Αριστοτέλης διατυπώνει την παρατήρηση αυτή με αφορμή τους γεωργούς, γιά τους οποίους, όπως λέει, είναι πιό ευχάριστο να εργάζονται στα κτήματά τους, παρά να πολιτεύονται και να αναλαμβάνουν κυβερνητικά λειτουργήματα, εάν βέβαια δεν υπάρχουν μεγάλα ωφελήματα από την άσκηση των λειτουργημάτων αυτών (Ήδιον αυτοίς το εργάζεσθαι του πολιτεύεσθαι και άρχειν, όπου αν μη η λήμματα μεγάλα από των αρχών· αυτόθι, 3318b 14 επ.) Πάντως η κοινωνιολογική αυτή παρατήρηση του Αριστοτέλη, το ότι δηλαδή «οι πολλοί» αποβλέπουν περισσότερο στον πλούτο παρά στην «τιμή» έχει γενικότερη αξία και για τη σύγχρονη εποχή. Πράγματι και σήμερα τα πιό πολλά άτομα τού πληθυσμού στρέφουν τις περισσότερες προσπάθειές τους στην επαύξηση τού πλούτου, από τον οποίο προσδοκούν να επιτύχουν την οικονομική τους ευμάρεια και την κοινωνική τους προβολή, ενώ αντίθετα καταβάλλουν μικρότερες προσπάθειες γιά την απόκτηση «τιμών», δηλαδή υψηλών κυβερνητικών θέσεων και τιμητικών λειτουργημάτων. ]<br /><br />Επανάσταση: Ένα πολύπλευρο φαινόμενο<br /><br />     Ο Αριστοτέλης αντιμετωπίζει τις επαναστάσεις και τις μεταβολές των πολιτευμάτων ως ένα ενιαίο και πολύπλευρο φαινόμενο, που πραγματοποιείται με τη βία ή με την απάτη ή με ειρηνικές μεταρρυθμίσεις και ερευνά ιδιαίτερα τα αίτια των βίαιων επαναστάσεων προσφέροντας μια συνθετική πρωτότυπη, και πολύ ενδιαφέρουσα συμβολή στο θέμα αυτό. Κατά τον Σταγιρίτη, το καθολικό καί βαθύτερο αίτιο των επαναστάσεων είναι ένα αίτιο κοινωνικοψυχολογικό και ιδεολογικό, δηλαδή ο ανταγωνισμός γιά την απόκτηση τού πλούτου (κερδών) και της εξουσίας (τιμών). Επειδή δε οι επιθυμίες και φιλοδοξίες των ανθρώπων είναι απεριόριστες, ο ανταγωνισμός αυτός δημιουργεί στα άτομα, που αγωνίζονται γιά τα αγαθά αυτά, ένα συναίσθημα δυσαρέσκειας ή αποστέρησης, το συναίσθημα δηλαδή μιάς αδικίας εις βάρος τους λόγω τής μη ικανοποίησης τής αξίωσής τους γιά μεγαλύτερη συμμετοχή στο «κέρδη» ή στις «τιμές».<br /><br />     Το συναίσθημα αυτό αναπτύσσεται επίσης λόγω τής διαφορετικής αντίληψης, που καθένας έχει για την έννοια της δικαιοσύνης, μιάς έννοιας, που από κοινωνιολογική άποψη είναι σχετική και σχηματίζεται ανάλογα με τα συμφέροντα, τις βλέψεις και την προσωπική ιδεολογία τού καθενός. Έτσι εξηγείται, ότι το συναίσθημα αυτό τής αποστέρησης το έχουν όχι μόνον εκείνοι, που το μερίδιό τους στον πλούτο ή στις ηγετικές θέσεις είναι μικρό, αλλά και εκείνοι, που έχουν μεγάλο μερίδιο και αξιώνουν να λάβουν ακόμα μεγαλύτερο. Το ίδιο λοιπόν συναίσθημα αναπτύσσεται, όχι μόνο στους ευγενείς ιδεολόγους, που μάχονται γιά την επικρατηση τής ισότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά και στους αντικοινωνικούς εγωιστές, που επιδιώκουν την υπεροχή, την υπέρμετρη συσσώρευση πλούτου ή ηγετικών θέσεων.<br /><br />Αίτια και αφορμές<br /><br />     Το συναίσθημα αυτό τής δυσαρέσκειας, τής αδικίας, τής αποστέρησης μπορεί ενδεχομένως και μόνο του να προκαλέσει την απόφαση για επανάσταση. Συνήθως όμως στη ζωή μεταξύ τού συναισθήματος αυτού και τής απόφασης για την επανάσταση μεσολαβούν πολλά ενδιάμεσα περιστασίακά αίτια, που προκαλούν διόγκωση τής δυσαρέσκειας, όξυνση των πνευμάτων, βαθιά ψυχολογική συγκίνηση και ερεθισμό κι έτσι χρησιμεύουν ως έναυσμα γιά την έκρηξη τής επανάστασης.<br /><br />     Ως τέτοια ενδιάμεσα αίτια ο  Αριστοτέλης αναφέρει είτε απλές αφορμές, δηλαδή μικρά περιστατικά τής καθημερινής ζωής (ερωτικές αντιζηλίες, κληρονομικές διαφορές κ.λπ.) ή άλλα σοβαρότερα αίτια, όπως είναι η κακή διοίκηση, η οικονομική εξαθλίωση του πληθυσμού, ο δημογραφικός παράγων (αύξηση τού αριθμού των απόρων), ο φυλετικός παράγων (ανομοιογένεια τού  πληθυσμού), ο γεωγραφικός και οικολογικός παράγων κ.λπ.. Τα ενδιάμεσα αυτά περιστασιακά αίτια ενισχύουν και διογκώνουν το βασικό συναίσθημα τής αδικίας και τής αποστέρησης και αποτελούν, κατά κάποιο τρόπο, την causa proxima, την εγγύτερη αιτία τής απόφασης για την επανάσταση.<br /><br />Λόγοι ματαίωσης ή αναστολής επαναστάσεων<br /><br />     Αλλά και πάλι, παρά την ύπαρξη των παραπάνω αιτίων και αφορμών, η απόφαση γιά την επανάσταση μπορεί, όπως εκθέτει ό Αριστοτέλης, να ματαιωθεί ή να ανασταλεί γιά τους ακόλουθους λόγους:<br /><br />     (α) Σε ορισμένες περιπτώσεις η αδικημένη μερίδα του λαού συμβιβάζεται με την επικρατούσα κατάσταση πραγμάτων, δηλαδή ανέχεται την εις βάρος της αδικία είτε γιατί είναι απορροφημένη από τη βιοπάλη και δεν έχει ακόμα συνειδητοποιήσει την αδικία αυτή, όπως συμβαίνει με την τάξη των γεωργών, που είναι απορροφημένη με τις γεωργικές εργασίες και τον αγώνα τής ζωής («Πολιτικά», VI 1318b 9 επ.: Βέλτιστος γαρ δήμος ο γεωργικός εστιν... Διά μεν γαρ το μη πολλήν έχων ουσίαν άσχολος, ώστε μη πολλάκις εκκλησιάζειν· διά δε το μην έχειν ταναγκαία προς τοις έργοις διατρίβουσι και των αλλοτρίων ουκ επιθυμούσιν), είτε γιατί οι κυβερνώντες έχουν σημαντική υπεροχή δύναμης κι έτσι το αδικημένο μέρος τού λαού διατάζει να εκτεθεί στον κίνδυνο μιάς ενδεχόμενης αποτυχίας. (1304b 2 επ.: Άν γαρ πολύ υπερέχη οποτερονούν των μερών, προς το φανερώς κρείττον το λοιπόν ου θέλει κινδυνεύειν).<br /><br />      (β) Σε άλλες πάλι περιπτώσεις οι κυβερνήτες κατορθώνουν με την άσκηση μιάς μετριοπαθούς πολιτικής, με την επίδειξη δημοκρατικού πνεύματος (1308a 5 επ. και 10: προς αυτούς δε και τους μετέχοντας τω χρήσθαι αλλήλοις δημοτικώς. Ο γαρ επί του πλήθους ζητούσιν οι δημοτικοί ίσον, τουτ΄ επί των ομοίωνου μόνον δίκαιον αλλά και συμφέρον εστίν), με την υιοθέτηση μικρών μεταρρυθμίσεων ή άλλων μέτρων, που προσφέρουν κάποια έστω και μικρή ικανοποίηση σ΄ όσους θεωρών τούς εαυτούς τους αδικημένους, να ματαιώσουν τη διάθεση για επανάσταση και να επιτύχουν έτσι μιά ανοχή τής αδικίας ή τής αποστέρησης. (Πρβλ. 1308b 10 επ.: Κοινόν δε και εν δήμω και ολιγαρχία και εν μοναρχία και πάση πολιτεία μήτ΄ αυξάνειν λίαν μηθένα παρά την συμμετρίαν, αλλά μάλλον πειράσθαι μικράς και πολυχρονίους διδόναι τιμάς ή ταχύ μεγάλας).<br /><br />     Ο Αριστοτέλης αναπτύσσει λεπτομερώς στο V και ιδίως στο VI βιβλίο των Πολιτικών  πολλά τέτοια μέτρα, που πρέπει να παίρνουν οι πολιτικοί, για να αποτρέψουν τις επαναστάσεις κατά των διαφόρων πολιτευμάτων. Τα μέτρα όμως αυτά ενδιαφέρουν περισσότερο την πρακτική πολιτική, δηλαδή τον τρόπο τής διακυβέρνησης τής πολιτείας, αλλά πάντως στηρίζονται στα πορίσματα τής εμπειρίας και σε μια βαθιά γνώση τής ψυχολογίας των ατόμων και των ομάδων.<br /><br /><br />Το άριστο πολίτευμα<br /><br />     Όλες αυτές οι σκέψεις τού Αριστοτέλη στα προαναφερθέντα θέματα αποβλέπουν σε δύο κυρίως σκοπούς:<br /><br />      (α) Από πρακτική άποψη να προσφέρουν στους μελλοντικούς κυβερνήτες, στους νομοθέτες και στους λοιπούς άρχοντες τις απαραίτητες γνώσεις για την καλή άσκηση τής εξουσίας τους: 1309b 35: Διό δει τούτο μη αγνοείν τον νομοθέτην και τον πολιτικόν, ποία σώζει των δημοτικών και ποία φθείρει την δημοκρατίαν κ.λπ..<br /><br />     (β) Τελικά η όλη ανάπτυξη των θεμάτων αυτών, όπως και γενικά η «περί τα ανθρώπεια φιλοσοφία» του Αριστοτέλη, δεν αποβλέπει μόνο στη γνώση, αλλά και στην πράξη (βλ. «Ηθικά Νικομάχεια» 1095a 5: επειδή το τέλος εστίν ου γνώσις αλλά πράξις) και χρησιμεύει για τη σύλληψη τού άριστου και πρακτικά δυνατού πολιτεύματος (βλ. 1260b 27 επ.). Ως τέτοιο πολίτευμα, όπως είναι γνωστό, ο Αριστοτέλης θεωρεί εκείνο,  που καθιερώνει τις δημοκρατικές αρχές και την μεσότητα των περιουσιών, αποβλέπει στη γενική ευημερία (στο ευ ζην, βλ. «Πολιτικά Α΄» 1252b 29 επ.: γινομένη ουν του ζην ένεκεν, ούσα δε του ευ ζην και «Πολιτικά Δ΄» 1280b 39: Τέλος μεν ουν πόλεως το ευ ζην, ταύτα δε του τέλους χάριν) και στηρίζεται στη φρόνηση, στην αρετή και τη φιλία των πολιτών (βλ. «Πολιτικά Δ΄», 1295a 35 επ. και 1295b 4 επ. και 21 επ.) κι έτσι εξαφανίζει τη διχόνοια, το  φθόνο και τον ανταγωνισμό. (Ανάλυση τής έννοιας τής φιλίας γίνεται από τον Αριστοτέλη στα «Ηθικά Νικομάχεια», VIII 1155a επ.. Το άριστο πολίτευμα πραγματεύεται ο φιλόσοφος στα δύο τελευταία βιβλία των Πολιτικών, VII και VIII).<br /><br />     Συμπεραίνοντας παρατηρούμε, ότι από τη σύντομη κριτική επισκόπηση των απόψεων τού Αριστοτέλη για τα αίτια των επαναστάσεων, συνάγεται, ότι η θεωρία τού  φιλόσοφου αυτού αποτελεί, αφ΄ ενός μια γενική θεωρία, που αποβλέπει στην εξήγηση όλων των επαναστατικών κινήσεων, οι οποίες έχουν, όχι μόνο προοδευτικούς αλλά και  αντιδραστικούς στόχους και, αφ΄ ετέρου, είναι μιά ρεαλιστική θεωρία, η οποία στηρίζεται στις συνθήκες τής ανταγωνιστικής κοινωνίας, δηλαδή μιάς κοινωνίας, όπως η αρχαία και η σύγχρονη, που έχουν οργανωθεί και διέπονται από την αρχή του ανταγωνισμού. Και στα δύο αυτά σημεία η εν λόγω θεωρία, όπως άλλωστε συμβαίνει και με τα λοιπά κείμενα τού Αριστοτέλη, προσφέρει πολλές επιμέρους ορθές σκέψεις και οξείες παρατηρήσεις και αποτελεί μία σημαντική προδρομική συμβολή στις νεότερες επιστήμες τής κοινωνιολογίας, τής κοινωνικής ψυχολογίας και τής πολιτικής.<br /><br /> <br /><br />     Τελικά η αριστοτελική αυτή θεωρία μπορεί να θεωρηθεί ως πληρέστερη, βαθύτερη και πλησιέστερη στην πραγματικότητα από άλλες μονομερείς θεωρίες νεότερων διανοητών, οι οποίες  αποδίδουν την κοινωνική εξέλιξη σ΄ ένα πρωταρχικό παράγοντα (π.χ. στο βιολογικό, το γεωγραφικό, τον οικονομικό, τον πολιτικό κ.λπ.).<br />http://freeinquiry.g<br /><br />     Σημείωση:<br /><br />     Το παραπάνω άρθρο αποτελείται από αποσπάσματα τής εισήγησης τού συγγραφέα σε παγκόσμιο συνέδριο για τον Αριστοτέλη. (Γ. Μιχαηλίδου - Νουάρου: Οι αιτίες των επαναστάσεων κατά τον Αριστοτέλη.<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-3581052415348217960?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/04/28/%ce%a4%ce%95%ce%9b%ce%99%ce%9a%ce%91_%ce%95%ce%99%ce%9c%ce%91%ce%a3%ce%a4%ce%95_%ce%9f%ce%99_%ce%a0%ce%99%ce%9f_..._%ce%a0%ce%9b%ce%9f%ce%a5%ce%a3%ce%99%ce%9f%ce%99_%ce%a6%ce%a4%ce%a9%ce%a7%ce%9f%ce%99_....</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: ΤΕΛΙΚΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΠΙΟ ... ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΦΤΩΧΟΙ ....</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/04/28/%ce%a4%ce%95%ce%9b%ce%99%ce%9a%ce%91_%ce%95%ce%99%ce%9c%ce%91%ce%a3%ce%a4%ce%95_%ce%9f%ce%99_%ce%a0%ce%99%ce%9f_..._%ce%a0%ce%9b%ce%9f%ce%a5%ce%a3%ce%99%ce%9f%ce%99_%ce%a6%ce%a4%ce%a9%ce%a7%ce%9f%ce%99_...."/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Tο πιο ακριβό οικόπεδο ... η Μακεδονία ...<br /><br />ΤΟ ΚΛΕΙΣΙΜΟ ΤΩΝ ΜΕΤΑΛΛΕΙΩΝ ΣΚΑΛΙΣΤΗΡΗ ΣΤΗΝ ΒΟΡΕΙΟ ΕΥΒΟΙΑ:Η ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΕΞΗΓΑΓΕ ΜΕΤΑΛΛΕΥΜΑΤΑ ΣΕ 150 ΧΩΡΕΣ ΑΝΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ .... Η ΕΥΒΟΙΑ (ΕΥ + ΒΙΟΣ = ΣΩΣΤΟΣ ΒΙΟΣ) ΕΙΝΑΙ ΓΕΜΑΤΗ ΜΕΤΑΛΛΕΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ ΒΩΞΙΤΗ (ΟΛΑ ΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΚΟΚΚΙΝΑ) ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΖΕΤΑΙ ΤΟ ΑΛΟΥΜΙΝΙΟ... ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΕΙΣΑΓΟΥΜΕ ΑΠΟ ΑΛΛΕΣ ΧΩΡΕΣ... ΚΑΙ Η ΕΥΒΟΙΑ ΕΧΕΙ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΑΝΕΡΓΟΥΣ...<br />Η ΟΜΑΔΑ ΚΑΤΡΑΚΗ (ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΤΟΥ ΜΕΤΣΟΒΙΟΥ) ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ ΟΤΙ ΑΝΗΚΕ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ 'Ε', ΕΙΧΕ ΩΣ ΕΡΓΟ ΤΗΝ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΜΕΤΑΛΛΕΥΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΟΡΥΚΤΩΝ ΣΤΟΝ ΕΛΛΑΔΙΚΟ ΧΩΡΟ, ΕΙΔΙΚΩΝ ΜΕΤΑΛΛΕΥΜΑΤΩΝ , ΟΠΩΣ ΤΟ ΟΣΜΙΟ ... 60.000 ΔΟΛΑΡΙΑ ΤΟ ΓΡΑΜΜΑΡΙΟ...<br />ΤΟ ΚΟΙΤΑΣΜΑ ΞΕΚΙΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΙΜΙΑ (ΔΕΣ ΚΑΤΙ ΣΥΜΠΤΩΣΕΙΣ) ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΣΤΗ ...ΛΗΜΝΟ, Η ΠΕΡΙΟΧΗ ΠΟΥ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ (ΔΗΛΑΔΗ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΠΟΥ ΤΗΝ ΔΙΟΙΚΟΥΝ) "ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΝ" ...<br />ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ" ΤΟΥ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ Γ.ΑΛΥΦΑΝΤΗ, Α' ΕΚΔΟΣΗ , ΓΙΑ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ...........<br />...ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΑ ΡΟΥΜΠΙΝΙΑ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΣΤΟ ΛΟΦΟ ΤΩΝ ΒΑΣΙΛΙΚΩΝ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ (ΤΗΝ ΗΘΕΛΑΝ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΓΙΑ ΠΑΡΚΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑΤΟΣ...)<br />...ΚΑΙ ΣΤΑ ΠΕΤΡΑΛΩΝΑ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ (ΑΥΤΑ ΤΑ ΘΕΛΕΙ ΤΟ ΝΑΤΟ ΓΙΑ....ΑΠΟΘΗΚΕΣ....ΝΤΙΚ ΤΣΕΙΝΙ ΠΕΣ ΑΛΕΥΡΙ ...) ΚΛΠ ........<br />ΤΩΡΑ ΜΕΤΑ ΤΑ ΠΡΟΚΑΤΑΡΚΤΙΚΑ, ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ....<br />ΤΟ ΠΙΟ ΑΚΡΙΒΟ ΟΙΚΟΠΕΔΟ....Η ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ....<br />Τον Φεβρουάριο του 1998 έφτασε στην δημοσιότητα έρευνα που αφορούσε την μεγαλύτερη συγκέντρωση ραδονίου στον Ελληνικό χώρο και συγκεκριμένα στοχωριό Νεράιδα Θεσπρωτίας. Η μέτρηση ήταν 9550 Μπεκερέλ ανά τετραγωνικό μέτρο και με όριο επιφυλακής τα 150 ! Παρόμοιες υψηλές μετρήσεις είχαμε και στις περιοχές Σερρών, Θεσσαλονίκης, Μύκονου, Καβάλας, Ικαρίας, Λέσβου, Φθιώτιδα, Λουτράκι, Νιγρίτα, Σουρωτή (1), κλπ.Το ραδόνιο είναι φυσικό ραδιενεργό στοιχείο και για όσους γνωρίζουν, αποτελεί ένδειξη για την ύπαρξη στο υπέδαφος των άνω τουλάχιστον περιοχών ΟΥΡΑΝΙΟΥ. Στο όρος Παγγαίο στην Καβάλα επίσης υπάρχει ήδη έντονο ενδιαφέρον από ξένο επενδυτή για την εξόρυξη των τεράστιων κοιτασμάτων χρυσού.<br />Στην Ολυμπιάδα Χαλκιδικής ήδη έχει ξεκινήσει η εκμετάλλευση του εκεί υπεδάφους από την TVX Gold του George Soros, η οποία περιέχει αρκετό χρυσό, αλλά και ουράνιο !!!.<br />Εμείς ερωτάμε.... ΠΟΙΟΣ ΤΟΥ ΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ;<br />Μία απόρρητη έκθεση που ήρθε στο φως με δημοσίευμα της εφημερίδας «Επενδυτής» στις23/2/96, αναφέρει για τα αποτελέσματα των μετρήσεων του ΙΓΜΕ. Γύρω στο ποσό των 100 τρισεκατομμυρίων δραχμών εκτιμάται η αξία των κοιτασμάτων ουρανίου και άλλων σπανίων μετάλλων για δορυφόρους και πυραύλους..Το κείμενο της έρευνας υπογράφεται από επτά διακεκριμένους Έλληνες επιστήμονες και κάνει λόγο για κοίτασμα ουρανίου που περιέχει 300 εκατομμύρια τόνους με συμπύκνωμα ουρανίου16%, καθώς και σπάνια άλλα ορυκτά όπως ρουτίλιο, λουτέσιο και λανθάνιο, που έχουν εξαιρετικά ειδικές χρήσεις στην κατασκευή πυραυλικών συστημάτων.Αναφέρεται ΜΟΝΟΝ για την περιοχή του όρους Σύμβολο του νομού Καβάλας. Αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα κοιτάσματα ουρανίου ΔΙΕΘΝΩΣ. Η αξία του εμπλουτισμένου ουρανίου 235στην διεθνή αγορά (το 1998) ήταν 20.000 δολάρια το γραμμάριο !.<br />Βάσει των παραπάνω, με κάθε επιφύλαξη και σύμφωνα με υπολογισμούς από τα παραπάνω, εμπεριέχονται 48 εκατ. τόνοι ουρανίου προς 20 δις δολάρια ο τόνος δηλ. συνολικά $ 960.000.000.000.000..000 (τα μηδενικά είναι σωστά και είναι : 960 τετράκις εκατομμύρια δολάρια !!!!<br />ΣΕ ΚΑΘΕ ΕΛΛΗΝΑ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΟΥΝ $ 96.000.000.000<br />Διαβάστε το δυνατά (96 δισεκατομμύρια δολάρια) !!!!<br />ΤΕΛΙΚΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΙ ΠΙΟ ... ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΦΤΩΧΟΙ ....<br />Να γιατί θέλουν λοιπόν τη Μακεδονία....<br />ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΕΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΛΕΦΤΕΣ ; ; ; ; ; ; ; ; ; ; ; ; ; ; ; ; ;<br /><br />Πηγή:Κωστής Βλάχος<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-2772488403324590490?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/04/23/%ce%9c%ce%ac%ce%b8%ce%b7%ce%bc%ce%b1_%ce%b5%cf%80%ce%b9%ce%b2%ce%af%cf%89%cf%83%ce%b7%cf%82</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Μάθημα επιβίωσης</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/04/23/%ce%9c%ce%ac%ce%b8%ce%b7%ce%bc%ce%b1_%ce%b5%cf%80%ce%b9%ce%b2%ce%af%cf%89%cf%83%ce%b7%cf%82"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Ένα κοράκι καθόταν σε ένα δέντρο,<br />χωρίς να κάνει τίποτα όλη τη μέρα.<br />Ένας λαγός τον ρωτάει: «Μπορώ να κάτσω<br />κι εγώ σαν κι εσένα, και να μην κάνω<br />τίποτα όλη τη μέρα;»<br />Το κοράκι απαντά: «Φυσικά, γιατί όχι;»<br />Έτσι λοιπόν κάθεται και ο λαγός στο χώμα<br />κάτω από το δέντρο και χαλαρώνει.<br />Μια αλεπού πηδάει και τρώει το λαγό.<br /><br />Ηθικό Δίδαγμα:<br />Για να μπορείς να κάθεσαι<br />όλη μέρα, χωρίς να κάνεις τίποτα,<br />πρέπει να κάθεσαι πολύ ψηλά.<br /><br />Μια γαλοπούλα κουβέντιαζε με ένα ταύρο.<br />« Θα ήθελα πάρα πολύ να ανέβω στην κορυφή<br />αυτού του δέντρου, αλλά δεν έχω την ενέργεια»<br />λέει η γαλοπούλα. «Γιατί δεν τρώς λίγο από<br />τα απορρίματά μου» προτείνει ο ταύρος<br />«είναι γεμάτα θρεπτικά συστατικά».<br />Η γαλοπούλα τρώει λίγη κοπριά και διαπιστώνει<br />ότι της έδωσε αρκετή ενέργεια για να ανεβεί<br />στο πρώτο κλαδί του δέντρου.<br />Την επομένη, αφού έφαγε περισσότερη κοπριά,<br />κατάφερε να ανεβεί στο δεύτερο κλαδί<br />του δέντρου. Τελικά την τέταρτη μέρα, αφού<br />έφαγε μπόλικη κοπριά, κατάφερε να ανέβει<br />στην κορυφή του δέντρου.<br />Δεν πέρασε πολλή ώρα όμως και ένας κυνηγός<br />την εντόπισε και την σκότωσε.<br /><br />Ηθικό Δίδαγμα:<br />Τα «σκατά» μπορεί να<br />σε ανεβάσουν στην κορυφή,<br />αλλά δεν θα σε κρατήσουν εκεί.<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-7248489894387957903?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/04/23/%ce%9f_%cf%81%cf%8c%ce%bb%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%ba%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b5%cf%85%cf%84%ce%ae_%cf%83%ce%ba%cf%8d%ce%bb%cf%89%ce%bd_%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd_%cf%80%ce%b1%ce%b3%ce%ba%cf%8c%cf%83%ce%bc%ce%b9%ce%b1_%ce%ba%cf%81%ce%af%cf%83%ce%b7</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Ο ρόλος του κουρευτή σκύλων στην παγκόσμια κρίση</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/04/23/%ce%9f_%cf%81%cf%8c%ce%bb%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%ba%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%b5%cf%85%cf%84%ce%ae_%cf%83%ce%ba%cf%8d%ce%bb%cf%89%ce%bd_%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd_%cf%80%ce%b1%ce%b3%ce%ba%cf%8c%cf%83%ce%bc%ce%b9%ce%b1_%ce%ba%cf%81%ce%af%cf%83%ce%b7"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Αν ένα ζευγάρι  εραστών, επιλέξει να κάνει έρωτα  στο ακροκέραμο μιας σκεπής, το πιθανότερο είναι να τσακιστεί. Αυτό βεβαίως δεν θα μας κάνει να λέμε πως ο έρωτας είναι μια επικίνδυνη υπόθεση. Ούτε πως η αναπαραγωγική διαδικασία του ανθρώπινου είδους είναι σε κρίση.<br /><br />Δεν νομίζω λοιπόν, πως  αυτό που σήμερα με μεγάλη βεβαιότητα ονομάζουμε οικονομική κρίση, είναι  μια κρίση της οικονομίας. Δηλαδή του συνόλου  της παραγωγής , της κατανομής και της διάθεσης των αγαθών. Μάλλον είναι η επιλογή κάποιων για άγριο, επικίνδυνο σεξ στη σκεπή.<br /><br />Η οικονομία δεν  περνάει κρίση. Οι πεδιάδες των ΗΠΑ  συνεχίζουν να παράγουν άφθονο καλαμπόκι,τα ορυχεία της Κίνας σιδηρομετάλλευμα και οι αγελάδες της Ολλανδίας παραμένουν παχιές. Επίσης το παγκόσμιο χρήμα δεν έχει ξαφνικά εξανεμιστεί, δεν το έριξαν κάποιοι τρελοί σε λέβητες για να το κάψουν. Άλλαξε χέρια μέσα από περίεργες κινήσεις. Αλλά τόσο το χρήμα, όσο και τα προϊόντα φτάνουν για να θρέψουν τον πληθυσμό της γης με μεγάλη ασφάλεια.<br /><br />Κρίση περνά η  “αγορά”. Και πρέπει να διαχωριστούν αυτά τα δύο. Επί δεκαετίες, προσπαθούν να μας πείσουν, πω η “ελεύθερη  αγορά”, δηλαδή ο αμοραλιστικός  τρόπος με τον οποίο κινούν το χρήμα  και μοιράζουν τα προϊόντα, δίνοντας σε αυτούς που ήδη έχουν και παίρνοντας πάντα απ αυτούς που δεν έχουν, είναι η οικονομία. Είναι απλώς οι επιλογές και οι κανόνες των κερδοσκόπων.<br /><br />Σε αυτή την “αγορά”, που είναι πλήρως ελεγχόμενη και  καθόλου ελεύθερη όπως λέει, ένας κουρευτής σκύλων, παίρνει περισσότερα χρήματα απ ό,τι ένας εργάτης ορυχείου.  Μια τραγουδίστρια της Εθνικής περισσότερα από ένα πυρηνικό φυσικό και ένας αγράμματος ποδοσφαιριστής σίγουρα πολλά περισσότερα από έναν γιατρό. Για να μην πούμε πάλι για την Τζούλια…Τα περί δεξιοτήτων λοιπόν, ευκαιριών και  δικαιοσύνης σε αυτή την αγορά είναι μύθος.<br /><br />Το χρηματιστήριο  για παράδειγμα δεν έχει σχέση  με την πραγματική οικονομία. Είναι  απλώς μια εικόνα της. Συνήθως  δημιουργημένη. Δεν είναι παραγωγική διαδικασία. Δεν είναι σιτηρά, ραπανάκια ή ρύζι. Είναι ένας τζόγος με όλα αυτά. Και στην Ελλάδα το 2000, είχαμε ένα από τα πιο τρανταχτά παραδείγματα, για το πώς οι αλογομούρηδες της Σοφοκλέους, πλούτισαν, έχοντας με την παραγωγή όποια σχέση είχαν και με την ηθική. Καμία.<br /><br />Η παγκόσμια οικονομική κρίση, μου φαίνεται πως είναι ο παγκόσμιος τζόγος όπου μια ομάδα ανήθικων τζογαδόρων, που βαφτίζονται γκουρού της οικονομίας ,βγάζουν χρήμα, ποντάροντας σε χώρες όπως παλιά πόνταραν σε εταιρείες. Σπέρνουν φήμες, δημιουργούν εξελίξεις και μαζεύουν χρήμα. Αυτό λοιπόν δεν είναι κρίση της οικονομίας. Είναι κρίση που δημιουργεί το παιχνίδι τους. Και δυστυχώς οι κυβερνήσεις που ανησυχούν για την κρίση, την βαθαίνουν κάνοντας επιλογές που ευνοούν τους “παίκτες”. Σκεφθείτε πως στην Ελλάδα, τα 25 δισεκατομμύρια που αναζητά ο Παπανδρέου, τα έδωσε ο προκάτοχός του στις τράπεζες, για να να διατηρήσουν ρευστότητα στην αγορά. Η οποία ρευστότητα βεβαίως δεν υπήρξε.<br /><br />Σε αυτό τον φαύλο  κύκλο, όσοι αποτελούσαν το υπόστρωμα  και την εικόνα της ευμάρειας, μπορεί να εξαφανιστούν. Οι “στρατιώτες” της ελεύθερης αγοράς, μπορεί να πληρώσουν το τίμημα της ευπιστίας τους. Θα εξαφανιστούν με την ίδια ευκολία που δημιουργήθηκαν.<br /><br />Είναι αφέλεια να πιστεύει κάποιος, πως η “αγορά”  λειτουργεί με όρους οικονομικούς. Για να υπάρξει και να καθιερώσει τους κανόνες της, διαμόρφωσε την ίδια την προσωπική και κοινωνική μας διάσταση. Μας έκανε καταναλωτές. Αντικατέστησε βασικές αξίες με μία και μοναδική: το κέρδος. Δεν χρειάζονται μορφωμένοι άνθρωποι, ή διαφορετικοί. Χρειάζεται ένα είδος ανθρώπου, αδίστακτου που θα θέλει απλώς να επικρατεί. Χρειάζεται ένας αλαζόνας, φιλάρεσκος, ημιμαθής και εγωκεντρικός ανθρωπίσκος που μπορεί εύκολα να γίνει εντολοδόχος για να πετύχει. Ένας άνθρωπος που ταυτίζει την αδιαφορία με την ευτυχία. Τα άλλα είναι εύκολα. Δηλαδή εύκολα γίνονται αξίες οι κουρευτές σκύλων και οι άνθρωποι χάμστερς των reality.  Ποτέ η Ιστορία δεν θα καταγράψει τον ρόλο του dog hair stylist στην παγκόσμια εξέλιξη. Δυστυχώς όμως θα καταγράψει την παράδοση της Ανθρωπότητας στα χέρια μιας χούφτας σύγχρονων Νερώνων.<br /><br />του Κώστα Βαξεβάνη<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-7075929391839683113?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/04/21/%c2%ab%ce%9f_%ce%b4%ce%ae%ce%bc%ce%b1%cf%81%cf%87%cf%8c%cf%82_%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82_%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9_%cf%84%cf%81%ce%b5%ce%bb%cf%8c%cf%82%c2%bb</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: «Ο δήμαρχός τους είναι τρελός»</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/04/21/%c2%ab%ce%9f_%ce%b4%ce%ae%ce%bc%ce%b1%cf%81%cf%87%cf%8c%cf%82_%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82_%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9_%cf%84%cf%81%ce%b5%ce%bb%cf%8c%cf%82%c2%bb"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	ΧΟΥΑΝ ΜΑΝΟΥΕΛ ΣΑΝΤΣΕΣ ΓΚΟΡΝΤΙΓΙΟ,ένας δήμαρχος παράδειγμα για όλους<br /><br />Η Μαριναλέντα, μια κοινότητα 2.645 κατοίκων στην Ανδαλουσία, δεν έχει ανεργία, δεν έχει αστυνομικούς και τα σπίτια της νοικιάζονται με 15 ευρώ τον μήνα. Ο δήμαρχός της, ο κομμουνιστής Χουάν Μανουέλ Σάντσες Γκορντίγιο, επανεκλέγεται εδώ και 31 χρόνια.<br /><br />Εδώ και πολλά χρόνια, την εβδομάδα που οι άλλες πόλεις στην Ισπανία γιορτάζουν το Πάσχα, στη Μαριναλέντα γιορτάζουν την ειρήνη. «Ο δήμαρχός τους είναι τρελός», λένε στο γειτονικό χωριό. «Ενώ εμείς οι άλ λοι Ισπανοί κάνουμε θρησκευτικές λιτανείες, εκείνοι κάνουν επί 5 μέρες πάρτι». Πολλοί νέοι από τη Σεβίλλη, τη Γρανάδα, τη Μαδρίτη, πηγαίνουν για να γιορτάσουν με τους χωρικούς της Μαριναλέντας.<br /><br />Οταν εξελέγη για πρώτη φορά, το 1979, ο Γκορντίγιο (φωτό) ήταν ο νεώτερος δήμαρχος στην Ισπανία. Το 1986, έπειτα από 12 χρόνια αγώνων και καταλήψεων κυρίως από τις γυναίκες του χωριού, η Μαριναλέντα κατάφερε να πάρει από ένα γαιοκτήμονα 12.000 στρέμματα γης και να δημιουργήσει έναν αγροτικό συνεταιρισμό από τον οποίο ζει σήμερα σχεδόν όλο το χωριό. «Η γη δεν ανήκει σε κανέναν, η γη δεν αγοράζεται, η γη ανήκει σε όλους!», λέει ο δήμαρχος.<br /><br />Στον συνεταιρισμό Εl Ηumoso οι συνεταίροι εργάζονται 6½ ώρες την ημέρα, από τη Δευτέρα ώς το Σάββατο, δηλαδή 39 ώρες την εβδομάδα. Ολοι έχουν τον ίδιο μισθό, ανεξάρτητα από τη δουλειά που κάνουν. Οι συγκομιδές (ελαιόλαδο, αγκινάρες, πιπεριές κ.λπ.) συσκευάζονται στο μικρό εργοστάσιο Ηumar Μarinaleda που βρίσκεται στη μέση του χωριού και στο οποίο εργάζονται, σε πολύ χαλαρή ατμόσφαιρα, περίπου 60 γυναίκες και 4-5 άνδρες. Τα προϊόντα πωλούνται κυρίως στην Ισπανία. Τα έσοδα του συνεταιρισμού δεν μοιράζονται, αλλά επενδύονται και πάλι στον συνεταιρισμό για να δημιουργηθούν δουλειές. Γι' αυτό στο χωριό δεν υπάρχουν άνεργοι. Ομως ακόμη και σε εποχές που δεν υπάρχουν αρκετές γεωργικές δουλειές για όλους, οι μισθοί καταβάλλονται.<br /><br />Στη Μαριναλέντα, η στέγαση, η εργασία, ο πολιτισμός, η εκπαίδευση και η υγεία θεωρούνται δικαίωμα. Μια θέση στον παιδικό σταθμό με όλα τα γεύματα κοστίζει 12 ευρώ τον μήνα. Από την άλλη, «εδώ δεν έχουμε χωροφύλακες, θα ήταν μια άχρηστη σπατάλη», λέει ο δήμαρχος. «Δεν έχουμε ούτε παπά - δόξα τω Θεώ!», προσθέτει γελώντας. Πάντως η ελευθερία της λατρείας είναι εγγυημένη και το Πάσχα έγινε μια μικρή θρησκευτική λιτανεία, η οποία πέρασε διακριτικά από τους δρόμους του χωριού, χωρίς θεατές και αποφεύγοντας την πλατεία όπου γινόταν η γιορτή.<br /><br />«Εφαρμόζουμε μια συμμετοχική δημοκρατία, αποφασίζουμε για όλα, από τους φόρους ώς τις δημόσιες δαπάνες, σε μεγάλες συνελεύσεις. Πολλά κεφάλια δίνουν πολλές ιδέες», λέει ο Γκορντίγιο. «Ξέρουμε πως οι άνθρωποι μπορούμε να δουλεύουμε και για άλλες αξίες, όχι αποκλειστικά για το χρήμα».<br /><br />Γιώργος Αγγελόπουλος<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-4557124833304161987?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/04/21/O_%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%b9%ce%b5%cf%81%ce%b3%ce%b7%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf%cf%82_%ce%ac%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%ce%bf%cf%82</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: O καλλιεργημένος άνθρωπος</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/04/21/O_%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%b9%ce%b5%cf%81%ce%b3%ce%b7%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf%cf%82_%ce%ac%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%ce%bf%cf%82"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Υπάρχουν γλωσσικές εκφράσεις ή και λέξεις που η χρήση τους μοιάζει αναχρονισμός: Παραπέμπουν σε περασμένες εποχές, σε νοοτροπίες που έχουν πια εκλείψει.<br /><br />Για παράδειγμα: η έκφραση «καλλιεργημένος άνθρωπος». Πρέπει να είναι νόημα θολό και πάντως όχι ζηλευτό για όσους γεννήθηκαν στην Ελλάδα λίγο πριν ή λίγο μετά τη μεταπολίτευση του 1974. Μάλλον ανακαλεί κάποια ευρύτητα εγκυκλοπαιδικών γνώσεων ή μιαν ενημερότητα για το τι συμβαίνει στον χώρο του θεάτρου, του «καλού» κινηματογράφου, του βιβλίου. Τόσο μόνο.<br /><br />Να μην ξεχνάμε ότι ο «μετασχηματισμός» της ελλαδικής κοινωνίας ήταν κεντρικό πολιτικό αιτούμενο μετά το 1974. Και ότι ο μετασχηματισμός, που μεθοδικά επιβλήθηκε, είχε ως συνεπές επακόλουθο μια ταχύτατη (πραγματικά ανατρεπτική) αλλαγή στην κοινή νοοτροπία και συμπεριφορά, γι' αυτό συνεπέφερε και βαθύ ρήγμα ασυνέχειας στη γλωσσική εκφραστική. Αχρήστεψε, πριν απ' όλα, ή κατέστησε ακατάληπτες ο μετασχηματισμός εκφράσεις και λέξεις που προϋπέθεταν προσλαμβάνουσες αξιοκρατίας, διάκρισης ποιοτήτων, ανιδιοτέλειας, επιτελικής προβλεπτικότητας, προτεραιότητας σχέσεων κοινωνίας. Ετσι και η έκφραση «καλλιεργημένος άνθρωπος» προσέλαβε οσμή συντηρητικής αγκύλωσης, έγινε ύποπτη αντιδραστικής αρτηριοσκλήρυνσης.<br /><br />Ας μη σπεύσουν οι κεκράχτες του ηροστράτειου μετασχηματισμού να αντιτάξουν ότι ρήγμα ασυνέχειας στη γλωσσική εκφραστική προκάλεσαν οι διεθνείς εξελίξεις της τελευταίας τριακονταπενταετίας και στις «καλύτερες κοινωνίες» του πλανήτη. Ας μη σπεύσουν στην παραπλανητική τους ένσταση, γιατί το γλωσσικό ρήγμα δεν μετράει παντού και πάντοτε ίδια βάθη ανθρώπινης αλλοτρίωσης και κοινωνικής διάλυσης. Στις προηγμένες, τουλάχιστον, κοινωνίες σήμερα οι πρακτικές εκφάνσεις της έννοιας «καλλιεργημένος άνθρωπος» παραμένουν ως αυτονόητα αντανακλαστικά συμπεριφοράς του «μέσου ανθρώπου». Εθισμοί αιώνων έχουν παγιώσει (έχουν καταστήσει στοιχείο του «χαρακτήρα») την ενεργό προσπάθεια που αποτυπώνει στη διαγωγή τα γνωρίσματα του «καλλιεργημένου ανθρώπου»: Χαλιναγωγεί τον κτηνώδη εγωκεντρισμό, τη θρασύτητα της επιθετικής ιδιοτέλειας, περιορίζει την αντικοινωνική χυδαιότητα, επιβάλλει συστολή στην ακαλαισθησία.<br /><br />Προτού φτάσει να θεωρεί αδιανόητο τον χρηματισμό του, την κλοπή του κοινωνικού χρήματος, τη φοροδιαφυγή, τον αναξιοκρατικό διορισμό, τον απεργιακό εκβιασμό του κοινωνικού συνόλου και τα τόσα άλλα ανάλογα, ο «καλλιεργημένος άνθρωπος» των προηγμένων κοινωνιών, αυθόρμητα και αυτονόητα, σέβεται και υπολογίζει την ύπαρξη και άλλων ανθρώπων επί γης - δεν θεωρεί ότι είναι ο μόνος κάτοικος του πλανήτη. Συγκεκριμένα:<br /><br />Δεν «κουβεντιάζει» (ή τηλεφωνεί) φωνασκώντας στεντορείως μέσα στο λεωφορείο, στην καφετέρια, στο ταβερνάκι.<br /><br />Στις πέντε λέξεις που ξεστομίζει, δεν είναι οι τρεις το «εγώ».<br /><br />Δεν θα χωθεί κουτοπόνηρα σε προωθημένη θέση στη σειρά αναμονής, κλέβοντας προτεραιότητα.<br /><br />Δεν θα σταθμεύσει το αυτοκίνητό του όπου τον βολεύει, φράσσοντας ιδιωτικούς χώρους στάθμευσης ή παγιδεύοντας τα ήδη σταθμευμένα αυτοκίνητα.<br /><br />Δεν θα παρακάμψει, ως επιδεικτικά «ευφυέστερος», όλα τα αυτοκίνητα που περιμένουν τον φωτεινό σηματοδότη για αριστερή έξοδο από κεντρική οδική αρτηρία.<br /><br />Δεν θα καταρρυπάνει με τα περιττώματα του κατοικίδιου σκύλου του τα ελάχιστα, ελεύθερα για τους πεζούς, πεζοδρόμια, δεν θα επιβάλει εμετική αηδία σε συνανθρώπους του για να απολαμβάνει ο ίδιος τα φιλοζωικά του αισθήματα.<br /><br />Δεν θα πετάξει την τσίχλα του ή το άχρηστο εισιτήριό του, παρά μόνο σε δοχείο απορριμμάτων και δεν θα φτύσει χάμω στον δρόμο ποτέ.<br /><br />Πλήθος ανάλογες λεπτομέρειες συμπεριφοράς φανερώνουν ανθρώπινη «καλλιέργεια», δηλαδή κατακτημένη ελευθερία από την αλογία των ορμεμφύτων και ενστίκτων, ελευθερία από τον κτηνώδη εγωκεντρισμό. Μπορεί το κίνητρο για αυτή την κατάκτηση να είναι απλώς χρησιμοθηρικό - σίγουρα η χαλιναγώγηση της ενστικτώδους ιδιοτέλειας διευκολύνει τη συμβίωση, επιτρέπει να λειτουργούν προς όφελος όλων οι συμβάσεις της συλλογικότητας. Αλλά μπορεί το κίνητρο να είναι η ανθρώπινη καλλιέργεια ως αυτοσκοπός και αυταξία, ως χαρά απόλαυσης ποιότητας της ζωής, χαρά της ανιδιοτέλειας, της φιλίας, των σχέσεων κοινωνίας. Μην ξεχνάμε ότι η ανάδειξη της «ετερότητας» κάθε ανθρώπου, η φανέρωση του ενεργητικά μοναδικού, ανόμοιου και ανεπανάληπτου χαρακτήρα της ύπαρξής του, προϋποθέτει κατακτημένη ελευθερία από απρόσωπες ορμές, από αδιαφοροποίητα ένστικτα εγωτικής αυτασφάλισης ή ασυδοσίας.<br /><br />Στην ελλαδική κοινωνία σήμερα μοιάζει να έχει χαθεί όχι μόνο η επίγνωση (και τα κριτήρια) της διαφοράς ανάμεσα στη γνησιότητα και στην αλλοτρίωση του ανθρώπου, αλλά ακόμα και η χρηστική αναγκαιότητα της κατά κεφαλήν καλλιέργειας. Αν κατατάσσεται η Ελλάδα στις πρώτες σε διαφθορά χώρες διεθνώς, πρέπει να είναι άμεση και οργανική συνέπεια του θηριώδους εγωκεντρισμού που προβάλλεται και καταξιώνεται ως το μόνο ρεαλιστικό υπόδειγμα βίου, του εγωκεντρισμού που μεταβάλλει την καθημερινότητα σε ζούγκλα.<br /><br />Υπόδειγμα κοινωνικής ηγεσίας, αρχόντων του λαού, είναι κατά πλειονότητα (με εξαιρέσεις που αποδείχνονται ολοένα και λιγότερες) οι «διαπλεκόμενοι» και συμβιβασμένοι με τη διαφθορά, οι οικογένειες που πλούτισαν από προμήθειες κάποιων «αγορών του αιώνα». Αλλο υπόδειγμα είναι των λακέδων κάθε κομματικής κουζίνας που απολαμβάνουν, χωρίς προσόντα ή προσφορά, βίο Κροίσων. Το ίδιο και τα τυχάρπαστα προϊόντα της δημοσιότητας, ιδιαίτερα της τηλεοπτικής. Το πρότυπο που καλούνται να θαυμάσουν τα Ελληνόπουλα μέσα από τα Αλφαβητάρια των πρώτων τάξεων του Δημοτικού, είναι το συνδικαλισμένο εγώ που διεκδικεί με πορείες συμφέροντα - δεν είναι καθόλου τυχαίο που η ελλαδική εκπαίδευση, τριάντα πέντε χρόνια τώρα, ετοιμάζει βανδάλους, μανιακούς καταστροφείς της περιουσίας του κράτους ή οποιουδήποτε «άλλου» έξω από το εγώ του καταστροφέα.<br /><br />Η Ελλάδα σήμερα είναι μια χώρα όπου η ανθρώπινη καλλιέργεια αποκλείεται και εξουδετερώνεται θεσμικά, προγραμματικά, οργανωμένα. Είμαστε πια μια κοινωνία ακοινώνητων ατόμων, ζούγκλα βασανιστικής καθημερινότητας. Μόνο μια ριζική πολιτική αλλαγή μπορεί να δώσει ελπίδα επανασύστασης του κοινωνικού γεγονότος.<br /><br />Χρήστος Γιανναράς<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-4291539124808920272?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/04/16/%ce%91%cf%85%cf%84%ce%ae_%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9_%ce%b7_%ce%95%ce%bb%ce%bb%ce%ac%ce%b4%ce%b1_%cf%84%ce%bf%cf%85_%cf%83%ce%ae%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b1</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Αυτή είναι η Ελλάδα του σήμερα</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/04/16/%ce%91%cf%85%cf%84%ce%ae_%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9_%ce%b7_%ce%95%ce%bb%ce%bb%ce%ac%ce%b4%ce%b1_%cf%84%ce%bf%cf%85_%cf%83%ce%ae%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%b1"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Πριν από μία δεκαετία εξέφρασε τη γνώμη ο γιος μου ότι «αν δεν φέρουμε ξένους πολιτικούς στην Ελλάδα, δεν πρόκειται να πάμε μπροστά στον αιώνα τον άπαντα». Το 2004 παραδέχθηκα στον εαυτό μου ότι «όπως καταφέραμε να φτιάξουμε επιτυχημένη εθνική ομάδα ποδοσφαίρου, φέρνοντας Γερμανό προπονητή, έτσι πρέπει να φέρουμε και Γερμανούς, Ολλανδούς ή Σκανδιναβούς πολιτικούς για να έχουμε κάποια κοινωνική επιτυχία στη χώρα μας». Αυτό γίνεται τώρα. Ερχονται οι εταίροι μας να μας βοηθήσουν, εκεί που οι δικοί μας τοπικοί πολιτικοί απέτυχαν: στη διαχείριση των κοινών. Αυτοί δεν είναι τίποτα άσχετοι που θέλουν να μας βλάψουν, όπως το παρουσιάζουν πολλά από τα ΜΜΕ, είναι άνθρωποι της κεντρικής κυβέρνησης της Ενωσης, στην οποία ανήκουμε και εμείς και η Βουλή, η οποία είναι ψηφισμένη και από εμάς.<br /><br />Δυστυχώς, και ίσως ύστερα από τα 400 χρόνια διαβίωσής μας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, είμαστε ένας λαός που μπορεί να ζήσει και να δημιουργήσει μόνο σε δικτατορικά ή τουλάχιστον πολύ αυταρχικά καθεστώτα. Αν αφεθούμε ελεύθεροι να λειτουργήσουμε σε οποιαδήποτε μορφή δημοκρατίας, ή επιστρέφουμε στη δικτατορία ή μετατρέπουμε τη δημοκρατία στη δικτατορία του καθενός που έχει μέσον ή θράσος, η οποία οδηγεί σε ένα χαώδες μπάχαλο όπου κυριαρχούν οι παρανομούντες και οι απατεώνες. Αυτό ακριβώς επικρατεί στη χώρα μας από τη μέρα του τέλους της δικτατορίας του ενός (μεταπολίτευση). Οπως σε μια οικογένεια με κακή ανατροφή κατασκευάζονται παιδιά κακομαθημένα και υστερικά, τα οποία είναι μαθημένα να παίρνουν ό,τι ζητήσουν γιατί αλλιώτικα πέφτουν κάτω και ουρλιάζουν υστερικά, αναγκάζοντας τους κακούς γονείς να υποχωρήσουν, έτσι και οι κακοί πολιτικοί κατασκευάζουν τη δικτατορία του καθενός, όπου εκβιάζονται από τις διάφορες παρασιτικές ομάδες, συντεχνίες και υποτιθέμενους ψηφοφόρους και γίνονται έρμαια της πολιτικής τους ανικανότητας. Ετσι, κατασκευάζουν κακομαθημένους, εγωιστικούς πολίτες που αδιαφορούν για το γενικό καλό και την ισονομία και χρησιμοποιούν κάθε μέσον για να εκβιάσουν προνόμια. Αυτή είναι η Ελλάδα του σήμερα.<br /><br />Μόνο εμείς έχουμε στο λεξιλόγιό μας την έννοια φιλότιμο, οι άλλοι ευρωπαϊκοί λαοί χρησιμοποιούν τη λέξη καθήκον. Σε κάθε δημοκρατική χώρα οι νόμοι παραχωρούν προνόμια και υποχρεώσεις. Οταν τηρούνται οι νόμοι, η χώρα έχει δημοκρατία, αν δεν τηρούνται επικρατεί μπάχαλο ή η δικτατορία του καθενός που έχει κάποια δύναμη ή θράσος. Εκεί όπου τηρούνται οι νόμοι οι άνθρωποι που απολαμβάνουν μόνο τα προνόμια και αποφεύγουν να κάνουν το καθήκον τους, περιφρονούνται από τους υπόλοιπους και απομονώνονται. Σε χώρες σαν την Ελλάδα, που δεν υπάρχει ανεξάρτητη δικαιοσύνη και ούτε καν λειτουργική δικαιοσύνη και δεν τηρούνται οι νόμοι και οι δικαστικές αποφάσεις, η νομιμότητα επαφίεται στο «φιλότιμο» όσων το διαθέτουν. Τους φόρους και τις εισφορές τις πληρώνουν μόνον όσοι έχουν φιλότιμο ή δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Ετσι η λέξη φιλότιμος έχει αλλάξει σημασία σήμερα και σημαίνει κορόιδο. Οι καπάτσοι και οι πονηροί και αυτοί που παρανομούν, είναι οι αξιοθαύμαστοι αυτής της κοινωνίας. Αυτούς θαυμάζουν και έχουν σαν πρότυπο οι υπόλοιποι. Δυστυχώς, και οι κυβερνήσεις ασχολούνται με την κατασκευή νόμων, οι οποίοι εξυπηρετούν κακοπληρωτές, καταπατητές και παρανομούντες πάσης φύσεως. Οι υπόλοιποι, είναι φυσικό επακόλουθο να παροτρύνονται να παύσουν να είναι φιλότιμοι ή κορόιδα και να κάνουν το ίδιο για να επιζήσουν: Να μην εξοφλούν τα δάνειά τους, να καταπατούν, να κτίζουν αυθαίρετα, να κλείνουν ημιυπαίθριους χώρους κ.τ.λ. κ.τ.λ.<br /><br />Τα 15 χρόνια που έζησα στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας (B.R.D.), με θεωρούσαν οι συμπολίτες μου αλλοδαπό και έτσι αισθανόμουν. Αυτό, όμως, δεν με πείραζε καθόλου διότι είχα τα Ελληνόπουλα (Ελληνες της διασποράς). Ούτε για μια στιγμή, όμως, δεν αισθάνθηκα πολίτης δεύτερης κατηγορίας. Στην Ελλάδα αισθάνομαι πολίτης δεύτερης κατηγορίας από το 1971, που επέστρεψα, μέχρι και σήμερα και μου λείπουν και τα Ελληνόπουλα. Ετσι αισθάνομαι όταν δυσκολεύομαι να περπατήσω στα πανάθλια πεζοδρόμια ή όταν κινδυνεύω να με χτυπήσει κάποια μηχανή στον πεζόδρομο ή όταν θέλω να ανεβώ ή να κατεβώ από πεζοδρόμιο και δεν βρίσκω πέρασμα ανάμεσα στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, ή όταν περιμένω στις διαβάσεις «πεζών» να περάσουν οι ατέλειωτες φάλαγγες τροχοφόρων ή όταν κάποιος με μέσον μού παίρνει τη σειρά ή όταν το λεωφορείο μου προχωράει στον «λεωφορειόδρομο» σαν τη χελώνα, διότι είναι γεμάτος από άλλα οχήματα, ή όταν δεν μπορώ να πάω εκεί που θέλω, διότι κάποια ομάδα έχει κλείσει τον δρόμο για να εκβιάσει λύση στο πρόβλημά της, ή όταν περιμένω να εξυπηρετηθώ από κάποιον αγενή Ελληνα δημόσιο υπάλληλο (πέρνα ξανά την άλλη Δευτέρα, παιδάκι μου) μετά ταλαιπωρία εβδομάδων ή μηνών ή, ή...<br /><br />Για μένα είναι χαρά και πανήγυρις όταν έρχεται κάποιο κλιμάκιο της Ε.Ε. στην Ελλάδα για έλεγχο και με κάνει να ελπίζω ότι ίσως στο μέλλον θα αισθανθώ πάλι και στην πατρίδα μου ισότιμος πολίτης.<br /><br />Δημοσθενης Δασκοπουλος<br />Καθημερινή<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-76730610178776877?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/04/13/%ce%97_%ce%bb%ce%b5%cf%85%ce%ba%ce%ae_%cf%83%ce%ac%ce%bb%cf%84%cf%83%ce%b1_%ce%ad%ce%bc%ce%b5%ce%b9%ce%bd%ce%b5_%cf%83%cf%80%ce%af%cf%84%ce%b9</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Η λευκή σάλτσα έμεινε σπίτι</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/04/13/%ce%97_%ce%bb%ce%b5%cf%85%ce%ba%ce%ae_%cf%83%ce%ac%ce%bb%cf%84%cf%83%ce%b1_%ce%ad%ce%bc%ce%b5%ce%b9%ce%bd%ce%b5_%cf%83%cf%80%ce%af%cf%84%ce%b9"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Μια μέρα, Ο σύζυγος γυρνάει στο σπίτι κατά τις 6 το απόγευμα και λέει στη γυναίκα του:<br />- Καλή μου, έχω ένα meeting για τη δουλειά στις 10 το βράδυ, αλλά δε θα πάω...!! Μου φαίνεται ότι με εκμεταλλεύονται!!<br /><br />Η γυναίκα, δείχνοντας ότι νοιάζεται γι' αυτόν, τον πείθει πως η δουλειά είναι σημαντική. Τότε, ο σύζυγος πάει να κάνει ένα ντουζάκι για να είναι έτοιμος και σκέφτεται:<br /><br />- Ήταν εύκολο να τη κοροϊδέψω!.<br /><br />Σαν γυναίκα που αξίζει να το κάνει, όταν ο άντρας της μπαίνει στο μπάνιο, τσεκάρει όλα του τα πράγματα: το πορτοφόλι, το τσαντάκι, το σακάκι, τα μηνύματα στο κινητό κτλ. Και βρίσκει ένα χαρτάκι με το παρακάτω κείμενο :<br /><br />"Μωρό μου, σε περιμένω για να φάμε τη γαλοπούλα με τη λευκή σάλτσα που έχουμε πει..."<br /><br />Η γυναίκα ξαναβάζει το χαρτάκι εκεί που ήταν.<br />Όταν ο άντρας βγαίνει από το μπάνιο τη βλέπει ξαπλωμένη στο κρεβάτι, σε μία στάση πολύ προκλητική...<br />... και χωρίς να χάνουν χρόνο.... όπως τους παλιούς καιρούς...<br /><br />...Όταν τελείωσαν, ο τύπος μισοπεθαμένος, αποκοιμιέται. Όταν πλησίαζε η ώρα του 'meeting', η γυναίκα τον ξυπνάει. Παρόλα αυτά αυτός δεν ήθελε να ξέρει τίποτα για το 'meeting'. Τελικά η σύζυγος τον πείθει να πάρει τα πόδια του και να πάει...<br /><br />Όταν έφτασε στο σπίτι της ερωμένης του, πολύ κουρασμένος της λέει:<br />- Καλή μου, έχω δουλέψει πολύ σήμερα και μόνο θα κάνω ένα ντουζάκι και θα ξεκουραστώ λίγο...<br /><br />Μπαίνοντας στο μπάνιο, η ερωμένη -γυναίκα ούσα- τσεκάρει τις τσέπες του παντελονιού και βρίσκει ένα χαρτάκι που γράφει :<br /><br />"Σου στέλνω τη γαλοπούλα.<br />Η λευκή σάλτσα έμεινε σπίτι.<br />Η Σύζυγος "<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-7150230752096424561?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/04/13/%ce%a4%ce%bf_%ce%b4%ce%b1%cf%87%cf%84%cf%85%ce%bb%ce%af%ce%b4%ce%b9_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%93%cf%8d%ce%b3%ce%b7</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Το δαχτυλίδι του Γύγη</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/04/13/%ce%a4%ce%bf_%ce%b4%ce%b1%cf%87%cf%84%cf%85%ce%bb%ce%af%ce%b4%ce%b9_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%93%cf%8d%ce%b3%ce%b7"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Ο νεαρός Γύγης ήταν ποιμένας, υπηρέτης του άρχοντα της Λυδίας, του Κανδαύλη. Μια μέρα, την ώρα που ο Γύγης έβοσκε τα πρόβατα του άρχοντά του, έπιασε φοβερή καταιγίδα και έγινε τόσο δυνατός σεισμός, ώστε άνοιξε η γη κάτω απ’ τα πόδια του. Βλέποντας το χάσμα ο νεαρός βοσκός, κυριεύτηκε από περιέργεια και κατέβηκε να δει τι υπήρχε εκεί κάτω.<br /><br />Προσεκτικά μπήκε στο χάσμα που δημιουργήθηκε και εκεί μέσα στα σπλάχνα της γης, στο βάθος μιας σήραγγας που απροσδόκητα άνοιξε με τον σεισμό, αντίκρισε μια αίθουσα γεμάτη με αμύθητους θησαυρούς κι ανάμεσά τους είδε ένα μεγάλο χάλκινο άλογο κούφιο από μέσα.<br /><br />Όταν κοίταξε στην κοιλιά αυτού του κούφιου αγάλματος, είδε μέσα ξαπλωμένον ένα νεκρό, έναν ανθρώπινο σκελετό με διαστάσεις σχεδόν γιγαντιαίες, που φορούσε στο σκελετωμένο του δάχτυλο ένα χρυσό δαχτυλίδι. Σαν μαγεμένος πήρε το δαχτυλίδι απ’ τον σκελετό και το φόρεσε.<br /><br />Μόλις το πήρε ανέβηκε πάλι στην επιφάνεια. Κάποια μέρα διαπίστωσε ότι το πολύτιμο εύρημά του είχε μία αξιοπερίεργη μαγική δυνατότητα. Περιστρέφοντας την πέτρα του («σφενδόνην» την ονομάζει ο Πλάτων) προς το εσωτερικό της παλάμης του, γινόταν αόρατος και εμφανιζόταν πάλι, γυρίζοντας το δακτυλίδι προς την αντίστροφη φορά.<br /><br />Ο ταπεινός βοσκός είχε λοιπόν στα χέρια του ένα τεράστιο όπλο. Μπορούσε να κάνει ό,τι δήποτε επιθυμούσε, χωρίς να γίνεται αντιληπτός και κυρίως, χωρίς να τιμωρείται ή έστω να επιπλήττεται. Έγινε από τη μια στιγμή στην άλλη, φορέας μιας τουλάχιστον παράδοξης και απρόσμενης δύναμης, η οποία μπορούσε να λειτουργήσει προς όφελός του, πάντα όμως υπό το βάρος μιας έστω και λανθάνουσας αδικίας, που μπορούσε να φτάσει κι ως το έγκλημα.<br /><br />Και πραγματικά έτσι έγινε. Ο ασήμαντος μέχρι τότε Γύγης έγινε εραστής της βασίλισσας και με τη βοήθειά της, σκότωσε τον αφέντη του και πήρε ο ίδιος την εξουσία. Κατέλαβε λοιπόν μια θέση που του χάρισε η δύναμη ενός χρυσού κρίκου, χωρίς να υπολογίσει τα αθέμιτα μέσα που χρησιμοποίησε, αλλά με μοναδικά κίνητρά του - συνηθισμένα στην ανθρώπινη φύση - τη δόξα και τον πλούτο.<br /><br />Ο Γλαύκων, που διηγείται τη φανταστική αυτή ιστορία, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τελικά είναι στη φύση του ανθρώπου να αδικεί, όταν μάλιστα ξέρει εκ των προτέρων ότι δε θα υποστεί τις συνέπειες της αδικίας του. Και αυτό γιατί η κοινή λογική ενός ανθρώπου λέει ότι η δικαιοσύνη δεν είναι τελικά ένα αγαθό στη ζωή όποιου επιδιώκει το προσωπικό του συμφέρον.<br /><br />Για όλους μας λοιπόν το βασανιστικό ερώτημα «αδικείν η αδικείσθαι;» γίνεται πολύ απλό. Η απάντηση «αδικείσθαι» χρειάζεται συνείδηση, μεγάλη γενναιότητα, αρετή, ήθος, καλλιέργεια, αγωγή και παιδεία. Όμως στη συνείδηση των πολλών, η απάντηση είναι αναμενόμενη. Είναι η συνειδητή επιλογή του συμφέροντος: «αδικείν» και μάλιστα αν είναι δυνατόν ατιμώρητα!<br /><br />Ένα δαχτυλίδι λοιπόν έγινε η αιτία να διαφθαρεί ένας απονήρευτος βοσκός και να περάσει από το φως του ενάρετου στη σκιά του εγκληματία. Ένα αντικείμενο γίνεται ο μοχλός καταστροφής μιας έντιμης ζωής, το παραδεισένιο μήλο, που όμως ως γνωστόν καταδικάζει τον άνθρωπο να ζει αιώνια στο σκοτάδι της αμαρτίας. Μιας αμαρτίας που καμία σχέση δεν έχει με την θρησκευτική. Αμαρτία κατά τον Πλάτωνα είναι η αδικία, δηλαδή η άρση της δικαιοσύνης.<br /><br />Πλάτωνος Πολιτεία (βιβλίο Β΄)<br /><br /><br />Πραγματολογικά στοιχεία:<br /><br />Ο Γύγης — ιστορικό πρόσωπο — ήταν βασιλιάς της Λυδίας κατά το πρώτο μισό του 7ου αιώνα π.Χ. Πήρε το θρόνο με τη βοήθεια της συζύγου του τελευταίου βασιλιά από τους απογόνους του Ηρακλή και ίδρυσε νέα δυναστεία των Μερμναδών.<br /><br />Με το μύθο συμφωνεί ως ένα βαθμό και το γεγονός, ότι είχε στο σκήπτρο του και ένα δαχτυλίδι με μεγάλο πολύτιμο λίθο. Είναι επίσης γνωστό πως ήταν δραστήριος και ενεργητικός βασιλιάς και πως οδήγησε τη Λυδία και την πρωτεύουσα της, τις Σάρδεις, στην μεγαλύτερή της ακμή. Το βασίλειο του, συμπεριελάμβανε όλη τη δυτική Μικρά Ασία ως τον ποταμό Άλυ και η δυναστεία του έμεινε στην εξουσία πάνω από εκατό χρόνια.<br /><br />Ο τελευταίος του απόγονος στο θρόνο της Λυδίας ήταν ο βασιλιάς Κροίσος, που έγινε ξακουστός για τα πλούτη του και για την κακή ερμηνεία που έδωσε στο χρησμό της Πυθίας. (Θα γίνει ειδική αναφορά περί αυτού σε επόμενη ανάρτηση).<br /><br />Ο μύθος του Γύγη έχει εμπνεύσει και πολλούς σύγχρονους συγγραφείς. Ίσως περισσότερο γνωστό να τον έκανε το δράμα του Φρίντριχ Χέμπελ « Ο Γύγης και το δαχτυλίδι του» (1856). Στο χώρο της λογοτεχνίας ο μύθος αξιοποιήθηκε από τον Θεόφιλο Γκωτιέ στη νουβέλα του «Ο βασιλιάς Κανδαύλης» (1844) και στο θέατρο πάλι από τον Αντρέ Ζίντ στο ομώνυμο θεατρικό του έργο (1901). Το 1920 ο Α. Μπρυνώ έγραψε την όπερα «Κανδαύλης».<br />http://cloudconnected2008.wordpress.com<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-5499837240498249544?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/03/26/%ce%9c%ce%b9%ce%b1_%ce%bd%cf%8d%cf%87%cf%84%ce%b1_%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%ac_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%cf%84%ce%b5%ce%bb%ce%b5%cf%85%cf%84%ce%b1%ce%af%ce%b1_%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b1</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Μια νύχτα μετά την τελευταία μέρα</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/03/26/%ce%9c%ce%b9%ce%b1_%ce%bd%cf%8d%cf%87%cf%84%ce%b1_%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%ac_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%cf%84%ce%b5%ce%bb%ce%b5%cf%85%cf%84%ce%b1%ce%af%ce%b1_%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b1"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	<br /><br />abatistatos<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-659780639817435273?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/03/26/H_E%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ae_%ce%93%ce%bb%cf%8e%cf%83%cf%83%ce%b1_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%ce%bf%ce%b9_%cf%85%cf%80%ce%ad%cf%81%ce%bc%ce%b1%cf%87%ce%bf%ce%af_%cf%84%ce%b7%cf%82_%cf%83%cf%84%ce%bf_%ce%b5%ce%be%cf%89%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%ba%cf%8c.</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: H Eλληνική Γλώσσα και οι υπέρμαχοί της στο εξωτερικό.</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/03/26/H_E%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ae_%ce%93%ce%bb%cf%8e%cf%83%cf%83%ce%b1_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%ce%bf%ce%b9_%cf%85%cf%80%ce%ad%cf%81%ce%bc%ce%b1%cf%87%ce%bf%ce%af_%cf%84%ce%b7%cf%82_%cf%83%cf%84%ce%bf_%ce%b5%ce%be%cf%89%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%ba%cf%8c."/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Πριν από 15 χρόνια οι Ισπανοί Ευρωβουλευτές επέδειξαν ζήλο για την αρχαία ελληνική γλώσσα, τον οποίο ουδέποτε έδειξαν οι Έλληνες συνάδελφοί τους.<br /><br />Υπέβαλαν πρόταση στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για αναγνώριση της αρχαίας ελληνικής γλώσσας ως διεθνούς γλώσσας. Ονόμασαν μάλιστα την γλώσσα μας «Μητέρα όλων των ευρωπαϊκών γλωσσών», τις οποίες μάλιστα εχαρακτήρισαν ως «διαλέκτους της ελληνικής γλώσσας!». Απεκάλυψαν δε ότι τα αρχαία ελληνικά είναι η μόνη γλώσσα την οποία...<br /><br />οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές προχωρημένης τεχνολογίας μπορούν να δεχθούν νοηματικά. Όλες τις άλλες γλώσσες οι υπολογιστές τις απορρίπτουν ως σημασιολογικές, δηλαδή αυθαίρετες.<br />Ο Ισπανός καθηγητής και Ακαδημαϊκός Φρειδερίκος Σακρέντο το 1996 στο 3ο Παγκόσμιο Γλωσσικό Συνέδριο, που έγινε στο Συνεδριακό Κέντρο της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας στην Αρχαία Ολυμπία, εδήλωσε: «Η αρχαία ελληνική γλώσσα πρέπει να γίνει η δεύτερη μητρική γλώσσα όλων των Ευρωπαίων γενικώς και ειδικότερα η πρώτη γλώσσα των καλλιεργημένων ατόμων. Εάν η αρχαία ελληνική παιδεία εξανθρώπισε τους θεούς, η αρχαία ελληνική γλώσσα ανύψωσε τον άνθρωπο, ως εάν ήτο ιέραξ, μέχρι τους ουρανούς».<br />Και συνεχίζει: «Η Ελληνική Παιδεία και ο Ελληνικός Πολιτισμός έγινε παγκόσμιος και οι Ευρωπαίοι δυνάμεθα επιτέλους να λέμε ότι είμαστε Έλληνες από παιδεία και μόρφωση. Διότι, αν εμείς οι Ευρωπαίοι απαρνηθούμε την Ελληνική Παιδεία και την Ελληνική Κλασσική Γλώσσα, απαρνιόμαστε την εθνική μας και ανθρώπινη ουσία».<br /><br />Σε άλλο σημείο αναφέρει: «Το να μιλά κανείς για Ενωμένη Ευρώπη χωρίς Ελληνική Γλώσσα είναι σαν να μιλούν με έναν τυφλό για χρώματα. Δεν μπορεί να επέλθη μία νέα αναγέννηση εάν δεν πάμε στις πηγές. Εννοούμε σαφώς την Ελληνική Γλώσσα, την οποία ευρίσκομεν μερικώς σε όλες τις γλώσσες του κόσμου, με την μορφήν των επιστημονικών και τεχνικών όρων, αλλά και λέξεων της πνευματικής ζωής, ακόμη και της καθημερινής ομιλίας, διότι αυτή αποτελεί την γεννήτορα γλώσσα των ευρωπαϊκών γλωσσών».<br />Ο Ισπανός Ακαδημαϊκός και ένας από τους πιο μεγάλους Ελληνιστές της εποχής μας Fransisco Atrados είπε: «Αν δεν ήταν η Ελληνική γλώσσα, η Ευρώπη θα παρέμενε ένα έδαφος πρωτογόνων...».<br /><br />Τις γλώσσες Γαλλική, Αγγλική, Ιταλική, Ισπανική και Γερμανική τις ονόμασε «κρυπτοελληνικές». Διεκήρυξε δε ότι «Η Ελληνική γλώσσα είναι η πλέον παγκόσμια γλώσσα».<br />Σε μια ομιλία του είπε: «Τα ελληνικά αποτέλεσαν και αποτελούν ένα ζωντανό γλωσσολογικό κλάδο που ανθεί από μόνος του. Αλλά από την άλλη πλευρά έχει επιδράσει τεράστια, μέσω διαφόρων και περίπλοκων οδών, πάνω στις υπόλοιπες γλώσσες. Τις βοήθησε να μετατραπούν σε εργαλεία σκέψης και λογοτεχνίας. Κατά κάποιον τρόπο, τα ελληνικά επιζούν σε όλες αυτές και τις εμπλουτίζουν καθημερινά. Γιʼ αυτό το λόγο η ελληνική γλώσσα είναι η πλέον παγκόσμια, είναι μια ακόμη γλώσσα με μακρόχρονη παράδοση και ευρεία διάδοση. Αλλά είναι και το πρότυπο ανάπτυξης και ενοποίησης των μοντέρνων γλωσσών».<br />Στις 2 Δεκεμβρίου 2009, διαβάσαμε με έκπληξη στα «ΝΕΑ» ότι ο Ισπανός καθηγητής Πανεπιστημίου Χουάν Κοντέρχ εδημιούργησε το «Acropolis World News» στο Ίντερνετ, το μοναδικό ειδησεογραφικό μέσο που καταγράφει καθημερινά την επικαιρότητα στα ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ.<br /><br />Ο ίδιος διηγείται: «Πριν από 8 χρόνια, όταν ακόμη δούλευα στη Βαρκελώνη, είδα πως υπήρχαν μερικές ιστοσελίδες που παρουσίαζαν την επικαιρότητα στα λατινικά. Έψαξα να βρω αν υπήρχε κάτι αντίστοιχο και στα αρχαία ελληνικά και για να πω την αλήθεια εξεπλάγην, όταν διαπίστωσα πως δεν υπήρχε. Έτσι, εδημιούργησα το Acropolis World στο διαδίκτυο.<br />Σήμερα ο Κοντέρχ είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Σεν Άντριους (Αγίου Ανδρέα) στη Σκωτία όπου διδάσκει αρχαία ελληνικά και λατινικά. Η αγάπη του για τα αρχαία ελληνικά γεννήθηκε στο γυμνάσιο και από τότε του έγινε δεύτερη φύση, όπως την αποκαλεί. Άρχισε να διαβάζει τους Έλληνες φιλοσόφους στο πρωτότυπο, τις τραγωδίες, την ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου και τον Ηρόδοτο.<br />Ο Χουάν Κοντέρχ εξομολογείται: «Έχω έρθει πολλές φορές στην Ελλάδα και πάντοτε με μαγεύουν η Ακρόπολη, η Πλάκα, η Πελοπόννησος, τα νησιά σας. Αλλά δεν θα ξεχάσω ποτέ την επίσκεψη σε ένα μέρος που σπάνια επισκέπτονται οι τουρίστες. έπεισα τους γονείς μου να επισκεφθούμε τις Πλαταιές όπου ήμασταν μόνοι μας. Έκλεισα τα μάτια και προσπάθησα να ακούσω τη φωνή του Παυσανία να ενθαρρύνει τους στρατιώτες του για την επερχόμενη μάχη».<br />Στην ερώτηση τι ξεχωριστό έχουν τα αρχαία ελληνικά, απάντησε: «Είναι μια γλώσσα που παίζει συνεχώς με το μυαλό σου. Σε βοηθάει να σκεφθείς με τη λογική. Η χρήση του υποθετικού λόγου, η ξεκάθαρη διαφοροποίηση μεταξύ του παρατατικού, του αορίστου και του ενεστώτα. Είναι σαν να συμμετέχεις σε ένα εγκεφαλικό άθλημα.<br /><br />Ας ιδούμε τώρα πώς συντάσσει τις ειδήσεις στα αρχαία ελληνικά ο Χουάν Κοντέρχ. Πρόκειται για την τρομοκρατική επίθεση στο σιδηρόδρομο Μόσχας - Πετρούπολης που συνέβει πρόσφατα.<br />Τρομοκρατική προσβολή εν τη Ρωσία.<br />Τριάκοντα και πέντε άνθρωποι απέθανον εν τη Ρωσία, πολλοί δε άλλοι (περί εκατόν και τριάκοντα) ετρώθησαν. Το «Νιέβσκι Εξ­πρές» σιδηρόδρομος εστί ος εκ της Μοσκβής (1) εις το Πετροβούργον (2) πορεύεται, εν δε τούτω τω σιδηροδρόμω βόμβα ανετίναξεν ο δε ανατιναγμός ούτω δεινός ην ώστε πας ο σιδηρόδρομος εκ της σιδηράς οδού εξέβη, οι εν τέλει (3) ουκ ακριβώς ίσασι τίνες την βόμβαν εις τον σιδηρόδρομον εισέθεσαν, όμως δε ελπίζουσι του διά τάχους (4) ειδέναι.<br />Όπως βλέπομε, διατηρεί το πολυτονικό ακόμη και την υπογεγραμμένη...<br />«Όσο πιο πολύ κοιτάζουμε στο παρελθόν, τόσο πιο ικανοί γινόμαστε να κοιτάξουμε στο μέλλον», λέει ο δρ. Κοντέρχ, ο οποίος έχει κάνει το διδακτορικό του στους αρχαίους κλασικούς και έπειτα από τέσσερα χρόνια στην Οξφόρδη ως βοηθός καθηγητής στα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά, διδάσκει στο Πανεπιστήμιο Σεν Άντριους στη Σκωτία τη σύνθεση του αρχαίου ελληνικού κειμένου. «Τώρα δουλεύω σχετικά με την παγκόσμια ιστορία, με τη φιλοδοξία να μεταφέρω στα αρχαία ελληνικά την ιστορία του κόσμου από τη δημιουργία του Σύμπαντος μέχρι το σήμερα», λέει και χαιρετά σε άπταιστη ερασμιακή προφορά.<br />Όπως βλέπομε, οι Ισπανοί είναι περισσότερο Έλληνες από πολλούς Έλληνες...<br /><br />Αθανάσιος Δέμος Πρωϊνός Λόγος<br />epirus-ellas.blogspot.com<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-5332715722339501292?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/03/24/T%ce%b9_%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%81%cf%84%ce%ac%ce%b6%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_25%ce%b7_%ce%9c%ce%b1%cf%81%cf%84%ce%af%ce%bf%cf%85;</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Tι γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου;</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/03/24/T%ce%b9_%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%81%cf%84%ce%ac%ce%b6%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b7%ce%bd_25%ce%b7_%ce%9c%ce%b1%cf%81%cf%84%ce%af%ce%bf%cf%85;"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Γράφει ο Αθανάσιος Μπαλάσης<br />Eπαναστάσεις στην τουρκοκρατούμενη Ελλάδα ή αλλιώς "Γραικεία" για τους Ρωμαίους Αυτοκράτορες του Βυζαντίου, έγιναν πολλές και οι πιό πολλές στέφθηκαν από αποτυχία. Κάποτε όμως κάποιοι ευφυείς και φωτισμένοι Έλληνες αποφάσισαν κάτι διαφορετικό από το να πάρουν τα όπλα. Σκέφθηκαν να αρχίσουν τον Διαφωτισμό και το ξύπνημα ενός λαού, που συμμάχους του θα είχε μόνο τους άλλους υπόδουλους λαούς της Βαλκανικής και κανένα άλλο, από τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής.<br /><br />Έτσι ξεκίνησε μια τεράστια προσπάθεια και συγκέντρωση αγνών μυαλών και πόρων από ευκατάστατους Έλληνες του εξωτερικού για την αναβίωση του αρχαίου Ελληνικού Πνεύματος, της Ελευθέριας και αυτοδιάθεσης των λαών, πέρα από την καταπίεση που επέβαλε το Μουσουλμανικό μένος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τα απομεινάρια του Βυζαντινού κράτους με την κυριαρχία στην γη των ραγιάδων της Ορθόδοξης Εκκλησιαστικής Ηγεμονίας της Πύλης. Γιατί κάθε Επανάσταση, μέχρι τότε, αφοριζόταν από τους Πατριάρχες της Πύλης και καταδιωκόταν στρατιωτικά από τον Σουλτάνο. Οι μόνοι που είχαν δικαιώματα στη γή των Ραγιάδων ήσαν οι Μουσουλμάνοι και οι Εβραίοι υπήκοοι, καθώς και η Εκκλησία με τα μοναστήρια της. Οι άλλοι ήσαν δούλοι, οι Έλληνες "Γραικοί" (σημαίνει κατά τους Ρωμαίους, παλαιοί κάτοικοι της Γραικίας, Greccia=Γηραιά χώρα).<br /><br />Έτσι οι Έλληνες λόγιοι, αφού διδάχθηκαν από το πνεύμα του Διαφωτισμού και Ανθρωπισμού, που είχε σαν...... πηγή του την αρχαία Ελληνική φιλοσοφία, ξεκίνησαν και τον διαφωτισμό των απανταχού Ελλήνων. Στην Παιδεία -ιδιαίτερα ο Αδαμάντιος Κοραής- αποφάσισαν να εναποθέσουν ένα μεγάλο μέρος των ελπίδων τους για απελευθέρωση.<br /><br />Για να προλάβει το τραίνο των εξελίξεων το Πατριαρχείο και να μειώσει τις απώλειες από το κοπάδι (ποίμνιο) των πιστών αναδιαμορφώνει την Πατριαρχική Ακαδημία της Κωνσταντινούπολης υπό τον Πατριάρχη Κύριλλο Α΄ Λούκαρη, αποβάλλοντας το μέχρι τότε προσωπείο της ιεράς εξέτασης και της δίωξης από τους φανατικούς Χριστιανούς, σε οτιδήποτε Ελληνικό. Με την επιλογή του Πατριαρχείου ταυτίστηκε αργότερα και ο Ευγένειος Βούλγαρης, ενώ έντονα αντέδρασαν οι πραγματικοί διαφωτιστές: Ιώσηπος Μοισιόδαξ, Δημήτριος Καταρτζής, Αθανάσιος Ψαλίδας και φυσικά το αγνό Ελληνικό πνεύμα ο Αδαμάντιος Κοραής. Και στο πνεύμα αυτό ξεκινά την δραστηριότητά της η μύηση των Ελλήνων, στην Ιστορία τους, στη Φιλοσοφία τους και στην απόκτηση εθνικής συνείδησης.<br /><br />Βλέποντας αυτό το κίνημα οι μεγάλες δυνάμεις και αντιλαμβανόμενες την διαφθορά και την αδυναμία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στο να ελέγξει τους διάφορους επιμέρους αποσχιζόμενους πασάδες (Ιωαννίνων, Βουλγαρίας, Αιγύπτου κ.λπ.) τρέχουν να προλάβουν τα γεγονότα και να αυξήσουν την σφαίρα επιρροής τους στην περιοχή ξεκινώντας στα σαλόνια της διπλωματίας το πρώτο αναφαινόμενο "Ανατολικό Ζήτημα" και χρησιμοποιούν τους αγνούς φοιτητές των προαναφερθέντων "Διδασκάλων του Ελληνικού Γένους" οργανώνοντας τους, σε ένα κίνημα φιλελληνισμού, που ξεκινά πλέον ως μόδα στα σαλόνια των αυτοκρατόρων της Ευρώπης, με ποιητές με απαγγελίες αποσπασμάτων του Ομήρου, ανάγνωση αρχαίων φιλοσόφων κ.λπ..<br /><br />Τοιουτοτρόπως ξεκινά η κρυφή χρηματοδότηση της Ελληνικής Επανάστασης και ξεκινά ένας αγώνας δρόμου για το ποιος θα βοηθήσει πρώτος τους ραγιάδες, έτσι ώστε να διεκδικεί την μερίδα του λέοντος στην περιοχή, σε περίπτωση απελευθέρωσής τους. Για να προλάβουν οι Ρώσοι τα γεγονότα, φαίνεται ότι πρωτοστατούν και ξεκινούν την Επανάσταση από την Μολδοβλαχία, αφού εξασφαλίζουν την συνεργασία του Βοεβόδα της περιοχής. Η ελλιπής προετοιμασία και εκπαίδευση του στρατεύματος των επαναστατών οδηγεί, από την πρώτη μάχη, την επανάσταση σε φιάσκο, άλλωστε για τους Ρώσους δεν έχει και μεγάλη σημασία, έτσι και αλλιώς τα παιδιά ξένων λαών ματώνουν, ενώ αυτοί κάνουν καλύτερη συμφωνία με τον Σουλτάνο, για το εμπόριο της Μαύρης Θάλασσας και την διέλευση από τα Δαρδανέλια.<br /><br />Εκείνο όμως που δεν είχαν υπολογίσει είναι, ότι στην Πελοπόννησο, την Στερεά Ελλάδα και Εύβοια, την Θεσσαλία, την Ήπειρο και την Χαλκιδική, παρά τους μακρόχρονους διωγμούς των Ελλήνων από τους Ρωμαίους του Βυζαντίου (Ρωμιοί), έχουν παραμείνει στα ορεινά χωριά, πολλοί Έλληνες με έμφυτη τη συνείδηση της ελευθερίας. Έτσι από αυτούς με το σύνθημα "Ελευθερία η Θάνατος", ξεκινά ένας αγώνας που απελευθερώνει την μια πόλη μετά την άλλη.<br /><br />Η επανάσταση ξεκινάει με το Μπαϊράκι στην "Αρεόπολη" στις 17 Μαρτίου 1821 από τους Μανιάτες κατοίκους, ενώ στις 21 Μαρτίου 1821 καταλαμβάνονται τα Καλάβρυτα από τους Κατοίκους τους, Η πρώτη μεγάλη νίκη είναι η πολιορκία από τις 22 Μαρτίου 1821 και η απελευθέρωση της Καλαμάτας στις 23 Μαρτίου 1821. Κατόπιν τούτου ένα -ένα τα Κάστρα της Πελοποννήσου πέφτουν και ένα νέο όραμα και μια ελπίδα ξεκινά για τους Έλληνες.<br /><br />Ήταν νωρίς, δεν είχε προλάβει να εδραιωθεί ο Διαφωτισμός και οι διάφοροι επιτήδειοι προσπαθούσαν να προσπορισθούν τις νίκες των αμόρφωτων Ελλήνων. Το ιερατείο της Μεγάλης Πύλης βλέποντας, ότι χάνει την εξουσία στον ραγιά ξεκινάει τους αφορισμούς στην Επανάσταση, διαγράφει και τους ελάχιστους "ιερωμένους" που τυχόν από αφέλεια συμμετέχουν στην Επανάσταση και ουδέποτε ανακηρύσσει "άγιους", ούτε αυτούς τους "μαρτυρήσαντες" (Αθανάσιο Διάκο, Παπαφλέσσα, κ.λπ.). Έχασαν τα προνόμια και τα έσοδα της διακονίας βλέπετε, που πλήρωναν με την υποχρεωτική εργασία στην εκκλησιαστική περιουσία οι ραγιάδες.<br /><br /><br />Οι έξυπνοι ηγέτες των μεγάλων δυνάμεων δεν επεμβαίνουν στις επιχειρήσεις, αλλά εμφανίζονται μόνο στην πρώτη Εθνοσυνέλευση χρηματοδοτώντας κάποιους από τους αγράμματους, διψασμένους για εξουσία οπλαρχηγούς και προεστούς δημιουργώντας τα πρώτα Ελληνικά Κόμματα, κατά τα συμφέροντά τους: Το Αγγλικόν, το Γαλλικόν και το Ρωσικόν, πουθενά η λέξη Ελληνικόν. Δεν είχε την μόρφωση ο Έλληνας επαναστάτης, για να σταθεί απέναντι στην σοφία τους και να τους αντιμετωπίσει. Ο Διαφωτισμός δεν έγινε ποτέ, τον διέκοψαν οι επιτήδειοι. Από τότε, ότι πήγαινε καλά, παίρνει την κάτω βόλτα, γιατί μπήκε ανάμεσά τους η «πολιτική» και σάρωσε την ομοψυχία. Η «πολιτική» απλώνει την διχόνοια στον αγράμματο και εύκολο στόχο, από την άγνοιά του ραγιά και τον εγκλωβίζει σαν δίχτυ!<br /><br />Οι Μεγάλες Δυνάμεις είναι παρούσες, αλλά δεν επεμβαίνουν ακόμα, αφήνουν τον Ιμπραήμ να αποβιβασθεί, να εξολοθρεύσει τους επαναστάτες και αφού τελειώσει την δουλειά του, να επέμβουν μετά για να φανούν ως σωτήρες. Έτσι ο ραγιάς ό,τι είναι, ό,τι θα γίνει, θα το οφείλει σε αυτούς... Τον διέλυσαν με την διχόνοια, τον βύθισαν στα άπατα και αφού τον ξεγύμνωσαν, τώρα τον ντύνουν με φανταχτερές δυτικές στολές και του βάζουν "ξένο βασιλιά"... να τον διοικεί. Φυλακίζουν ή δολοφονούν κάθε πραγματικό Έλληνα επαναστάτη ή πολιτικό. Κερδίζουν την κυριαρχία του αμόρφωτου ραγιά.<br /><br />Τον κάνουν υπερβολικά θρήσκο και τον βομβαρδίζουν με ψέματα βάζοντας του παπάδες για δασκάλους στα σχολεία. Του λένε ότι δεν είναι Έλληνας, αλλά Ρωμιός (ρωμαίος), του λένε ότι η Επανάσταση ξεκίνησε γιατί την ευλόγησε ο Θεός, ευλογώντας ο Παλαιών Πατρών Γερμανός τα όπλα των επαναστατών στις 25 Μαρτίου 1821 ημέρα του Ευαγγελισμού και βάζουν και τα παπαδο-παίδια να φτιάξουν πίνακες με το γεγονός. Ένα γεγονός που ουδέποτε συνέβη, γιατί θα το θυμόταν και ο ίδιος Παλαιών Πατρών Γερμανός και θα το έγραφε στα Απομνημονεύματά του.<br /><br />Του λένε ότι παρέμεινε Έλληνας με το "Κρυφό Σχολειό", άλλο ένα ψέμα, γιατί να είναι "κρυφό", αφού στα μοναστήρια μπαινόβγαιναν καθημερινά οι πιστοί. Ενώ φυσικά στις σχολές των μοναστηριών τα καλογεροπαίδια διδάσκονταν την Αγία Γραφή και ότι είναι τέκνα του Αβραάμ και όχι του Σωκράτη, του Πλάτωνα, του Περικλή, του Λεωνίδα και του Μεγαλέξαντρου. Για ποίο σχολείο μιλάνε και ποια Ελληνική Γλώσσα ότι δίδασκαν... Ήθελαν να δικαιολογήσουν τους αφορισμούς...<br /><br />Τι έγινε την 25η Μαρτίου 1821; Τίποτα λοιπόν δεν έγινε. Οι γυναίκες και τα παιδιά πήγαν στην Εκκλησία να φάνε μια μπουκιά ψωμί, με το "αντίδωρο", για να χορτάσουν την πείνα τους και οι άντρες, όσοι δεν ακολουθούσαν τους επαναστάτες, πήγαν στο χωράφι του πασά, ή του καλόγερου, ή του προεστού...<br /><br />Ας πάψει λοιπόν ο Έλληνας να εναποθέτει τις ελπίδες του στο Θεό και ας εργαστεί για την επιβίωσή του. Ας σταματήσει το ψέμα και ο διασυρμός των Ηρώων του 1821, από τους "επιτήδειους ουδέτερους" της Ορθόδοξης Εκκλησίας, και τους διαφορους πολιτικούς και ας αποφασίσει αυτό το κράτος να τους φορολογήσει και να τους φερθεί όπως φέρεται στους υπόλοιπους Έλληνες.<br /><br />Δυστυχώς ο Έλληνας παραμένει ακόμα στο Μεσαίωνα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και του Βυζαντίου και "ραγιάς" μέχρι σήμερα. Τα ίδια κόμματα "Αγγλικόν, Γαλλικόν, και Ρωσσικόν" εναλλάσσονται στην Ελληνική Βουλή. Το ιδιο μίσος, από αυτούς, για τον ίδιο τον Έλληνα και την σιωπηλή αλλοτρίωσή του με τη διαστρέβλωση της Ιστορίας του, με την μορφωτική του εξαθλίωση και κατάργηση των θεσμών της κοινωνίας του. Το ίδιο παρακάλι στον πασά της πολιτικής για να πετύχει την εύνοια για μια θέση που δεν αξίζει... Ηττοπάθεια και απάθεια στο χάλι που έχει δημιουργηθεί...<br /><br />Γιορτάστε την Επανάσταση κάθε μέρα και ποτέ στις 25 Μαρτίου 1821. 'Η μάλλον ξεκινήστε την από την αρχή. Αρχίστε πάλι τον Διαφωτισμό του Αδαμάντιου Κοραή από την αρχή. Αλλά αυτήν την φορά τελειώστε τον. Μην σταματήσετε την εξέλιξή του, μέχρι να γίνει και ο τελευταίος Έλληνας, πραγματικός Έλληνας και όχι των κομμάτων "Αγγλικόν, Γαλλικόν, και Ρωσσικόν".<br /><br />Αλλιώς θα έχουμε έναν κατ΄ όνομα Έλληνα, που θα μιλάει Greeklish και θα σκέφτεται ανάλογα με το πως θα μιλάει...<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-4158711443866318201?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/03/18/%ce%a7%ce%a1%ce%95%ce%a9%ce%9a%ce%9f%ce%a0%ce%99%ce%91__%ce%9a%ce%91%ce%99__%ce%a0%ce%91%ce%a4%ce%a1%ce%99%ce%a9%ce%a4%ce%99%ce%a3%ce%9c%ce%9f%ce%a3</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ  ΚΑΙ  ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΣ</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/03/18/%ce%a7%ce%a1%ce%95%ce%a9%ce%9a%ce%9f%ce%a0%ce%99%ce%91__%ce%9a%ce%91%ce%99__%ce%a0%ce%91%ce%a4%ce%a1%ce%99%ce%a9%ce%a4%ce%99%ce%a3%ce%9c%ce%9f%ce%a3"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Χρεωκοπία της Νεοελλάδας:<br />Ανεξάρτητη από διεθνή κρίση ή επιθέσεις στο ευρώ<br /><br />Πατριωτισμός:<br />Το τελευταίο καταφύγιο των -νεοελλήνων- απατεώνων<br /><br />Στα πλαίσια της απελπισμένης αναζήτησης εξωτερικών εχθρών, στους οποίους να μπορούν να καταλογιστούν διάφορα «σπασμένα», η σημερινή νεοελληνική κυβέρνηση έχει εστιάσει τις -προπαγανδιστικές- προσπάθειές της σε ένα φαντασιώδες υβρίδιο φτιαγμένο από «διεθνή οικονομική κρίση», «κερδοσκοπικές επιθέσεις στο ευρώ» και … «κακούς Γερμανούς», που δεν μας αφήνουν να δανειστούμε για να ξελασπώσουμε.<br /><br />     Βέβαια, ο προφανής στόχος της κυβέρνησης είναι να δημιουργηθεί μέσα στο μυαλό των υπηκόων ένας αχταρμάς θολούρας και παρερμηνείας. Γιατί, ασχέτως τού σημερινού συγκυριακού και μόνον συσχετισμού τους, άλλο πράγμα είναι η οικονομική κρίση, άλλο η  επίθεση διεθνών κερδοσκόπων εναντίον του ευρώ και άλλο οι «κακοί Γερμανοί». Αυτό που πρέπει πάση θυσία να αποκρυφθεί είναι οι αποκλειστικές ευθύνες της Νεοελλάδας για την σημερινή κοινωνική (και όχι απλώς οικονομική) της χρεωκοπία.<br /><br /> Μιά ανασκόπηση της πολύ πρόσφατης<br /> νεοελληνικής οικονομικής ιστορίας<br /><br />     Αυτό που δεν λένε στο ρωμιό οι ταγοί του είναι, ότι για τη σημερινή αδιέξοδη κοινωνική και οικονομική κατάσταση της χώρας δεν φταίει ούτε η διεθνής οικονομική κρίση, ούτε οι επιθέσεις των κερδοσκόπων στο ευρώ, ούτε οι κακοί Γερμανοί, που δεν μας δανείζουν, αλλά ότι η χώρα οδηγήθηκε αυτοβούλως σε αυτή την κατάσταση εντελώς ανεξάρτητα από τις παραπάνω  εκ τού πονηρού παρουσιαζόμενες ως αιτίες.<br /><br />     Και ιδού πώς:<br /><br />     Επί τρείς δεκαετίες ύπαρξής της στην Ευρωπαϊκή Ένωση (και ειδικά στις δεκαετίες του 1980 και 1990) η Νεοελλάδα δέχτηκε έναν πακτωλό χρηματικών επιδοτήσεων, επιχορηγήσεων, ενισχύσεων, χρηματικών πακέτων, κεφαλαίων κ.λπ. από τα διάφορα ευρωπαϊκά κοινοτικά ταμεία. Τέτοιες κολοσσιαίες ποσότητες χρήματος δεν είχαν εισρεύσει ποτέ στο νεοελληνικό κράτος. Πρέπει επίσης να επισημανθεί, ότι τα χρήματα αυτά δόθηκαν δωρεάν με μόνη «υποχρέωση» της Νεοελλάδας να τα χρησιμοποιήσει  για να φτιάξει υποδομές σύγχρονης ευρωπαϊκής χώρας, π.χ. ασφαλείς δημόσιους αυτοκινητοδρόμους και λιμάνια, σοβαρό δημόσιο σύστημα υγείας, αποτελεσματικές δημόσιες υπηρεσίες κ.λπ..<br /><br />     Τεράστιες ποσότητες χρημάτων χαρίστηκαν επίσης (μέσω κρατικών διόδων) σε ιδιώτες, που θεωρήθηκε, ότι εκπλήρωναν προδιαγραφές σοβαρών επενδυτών, ώστε να δημιουργηθούν γερές βάσεις για μια αγροτική και βιομηχανική παραγωγή σύγχρονου τύπου. Οι λίγο μεγαλύτεροι θα θυμούνται την καταναλωτική (αλλά όχι και παραγωγική) ευμάρεια, ειδικά της δεκαετίας του 1980. Θα θυμούνται μια άλλη Νεοελλάδα, η οποία (σε αντίθεση με τη σημερινή) έδινε την εντύπωση, ότι κολυμπούσε στο χρήμα και στην ευθυμία.<br /><br />     Το πρόβλημα με όλα αυτά τα μυθώδη χρηματικά πακέτα, που χορηγήθηκαν στη Νεοελλάδα είναι, ότι η διαμοίρασή τους και ο τρόπος διαχείρισής τους δεν έγιναν  από τους χορηγούς τους (δηλαδή από την τότε Ε.Ο.Κ.), αλλά (σύμφωνα με το στερεότυπο των αφελών κουτόφραγκων, που τους εξαπατά ο κάθε κουτοπόνηρος νεοέλληνας ταξιτζής), χωρίς να προσπαθήσει η Ε.Ο.Κ. να αποσπάσει καμμία εγγύηση για τον τρόπο διαχείρισής τους, δόθηκαν εν λευκώ στο νεοελληνικό κρατίδιο (ένα εγγενώς παραδομένο στην απόλυτη διαφθορά νεοβυζαντινό απολειφάδι - βλ. Διαφθορά - διαπλοκή: Από το Βυζάντιο... στο Βατοπέδι).<br /><br />     Το αναμενόμενο αποτέλεσμα ήταν, ότι:<br /><br />     α. Τα χρήματα που προορίζονταν για την ενίσχυση των ιδιωτικών επενδύσεων  δόθηκαν σε «ημετέρους» με ανύπαρκτη επενδυτική διάθεση, οι οποίοι (σαν γνήσια ελλαδίτικα βλαχαδερά) «επένδυσαν» μέχρι την τελευταία δεκάρα στην προσωπική τους νεόπλουτη κατανάλωση αγοράζοντας Mercedes, φτιάχνοντας δύο και τρία εξοχικά σπίτια (κατά προτίμηση με πισίνα), ή φυγαδεύοντας το «παραδάκι» σε ελβετικές τράπεζες κ.λπ. (υπολογίζεται ότι, μόνο το 1/40 των ευρωπαϊκών επιχορηγήσεων προς νεοέλληνες ιδιώτες διατέθηκε τελικά σε  επενδυτικές δραστηριότητες…).<br /><br />     β. Tα χρήματα που προορίζονταν για την τεχνική αναδιοργάνωση του δημόσιου τομέα (π.χ. την δημιουργία ενός σύγχρονου φοροελεγκτικού μηχανισμού, από τον οποίο δεν θα μπορούσε εύκολα να ξεφύγει κάποιος)  και για την δραστική αναβάθμιση των παρεχομένων υπηρεσιών, κατασπαταλήθηκαν σε παχυλά επιδόματα διευθυντών, υποδιευθυντών, γραμματέων, συνδικαλιστών (και στις γκόμενες όλων αυτών), σε αγορές υπερπολυτελών αυτοκινήτων για τα πρωτοκλασάτα στελέχη υπουργείων και άλλων δημοσίων οργανισμών, σε «λαδώματα» και «μίζες»  πολιτικών κάθε φορά που γνωστοί τους μεγαλοεργολάβοι  επρόκειτο να αναλάβουν (με «αδιάβλητους» φυσικά διαγωνισμούς…) δημόσια «έργα» (π.χ. εθνικοί δρόμοι επικίνδυνα ελεεινής ποιότητας, ή άχρηστα, αλλά υπερτιμολογημένα φτηνιάρικα «έργα» ενός εντελώς επιφανειακού και βιτρινοειδούς «εξευρωπαϊσμού» της χώρας), σε διάφορες υπερτιμολογήσεις, σε δήθεν χρηματοδότηση εικονικών επιμορφωτικών δραστηριοτήτων (ψευδοσεμιναρίων με εντυπωσιακούς τίτλους, για να «ψαρώνουν» οι αφελείς Ευρωπαίοι) και ο κατάλογος δεν έχει τέλος.<br /><br />     γ. Oι εγχώριοι αγρότες (οι πραγματικοί και όχι του Κολωνακίου), έρμαια και τότε, όπως σήμερα, των παρασιτικών χονδρεμπόρων μεσαζόντων, αποκοιμήθηκαν κυριολεκτικά με τις αγροτικές ευρωπαϊκές επιδοτήσεις και δεν έφτιαξαν υποδομές, ώστε να ανταγωνιστούν και να ξεριζώσουν το κοινωνικοοικονομικό καρκίνωμα της χονδρεμπορικής μεσιτείας αγροτικών προϊόντων (βλ. π.χ. καρτέλ γαλακτοκομικών κ.ά.), που τούς πατάει σαν μπότα στο πρόσωπο, ώστε να «παίζουν στα ίσα» τους αγρότες της Γαλλίας, της Ολλανδίας κ.ά..<br /><br />  Να επισημάνουμε επίσης, ότι ακόμα και η εκκλησία (ναι, αυτή η ίδια ορθόδοξη εκκλησία, που από τις παραμονές του 1821 αφόριζε τους Ευρωπαίους ως άθεους και ως…Διαφωτιστές!) καταχράστηκε μπόλικο ευρωπαϊκό χρήμα χάρις στην προνομιακή θέση που έχει κατακτήσει στην εθνική οικονομία: απολαμβάνοντας ένα επίτηδες θολό ημιδημόσιο / ημιιδιωτικό καθεστώς και υφαρπάζοντας ευρωπαϊκό χρήμα, π.χ. τόσο για «συντήρηση μνημείων», όσο και για τις «ιερές» επιχειρηματικές της δραστηριότητες.<br /><br />     Στη συνέχεια, η παρασιτική νεοελληνική «αστική» τάξη νεοφεουδαρχών /  νεοκοτσαμπασήδων (επίγονοι των παρασιτικών φεουδαρχών του Βυζαντίου και μετέπειτα κοτσαμπασήδων της Τουρκοκρατίας, μαζί με τους παρατρεχάμενούς τους πολιτικάντηδες / νεοφαναριώτες σκέφτηκε, ότι αν έμπαινε και στην Ο.Ν.Ε. (Οικονομική και Νομισματική Ενοποίηση) θα μπορούσε να καλύπτει κάτω από τη σκέπη ενός ισχυρού κοινού νομίσματος τις κουτοπονηριές της.<br /><br />     Για την ακρίβεια δεν χρειαζόταν να μπεί η χώρα σε ολόκληρη την Ο.Ν.Ε. αλλά, μόνο στην… Ν.Ε.. Με άλλα λόγια δεν υπήρχε λόγος να συγκλίνει οικονομικά η Νεοελλάδα με τη Βόρεια και Δυτική Ευρώπη, π.χ. να αποκτήσει υπολογίσιμη αγροτική παραγωγή, ή σοβαρές βιομηχανικές προδιαγραφές (άλλωστε η δυνατότητα σύγκλισης είχε πάψει να υφίσταται, αφού, όπως είδαμε, τα χρήματα, που είχαν δωρισθεί γι΄ αυτούς τους σκοπούς, είχαν προ πολλού κάνει φτερά). <br /><br />Το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα ανοιγόταν στα εγχώρια λαμόγια ως πεδίο δόξης λαμπρόν. Αρκούσε απλώς να (ξανα)εξαπατηθούν οι «κουτόφραγκοι» με μερικές «δημιουργικές» λογιστικές τρίπλες (εθνικό σπορ) από αυτές, στις οποίες ειδικεύεται και ο τελευταίος νεοέλληνας φοροφυγάς. Εξυφάνθηκε  φυσικά και η κατάλληλη διαπλοκή (το έτερο εθνικό σπορ) με κάποιους διεθνείς «οίκους», ώστε να αποκτηθούν διεθνή εχέγγυα και η εξαπάτηση να γίνει πειστικότερη.  Έτσι η Νεοελλάδα απέκτησε ένα «σκληρό» νόμισμα, για να μπορούν οι εγχώριοι απατεώνες (ψευτοβιομήχανοι, μεγαλέμποροι / μεσάζοντες, καρτέλ κ.λπ.) να διασπείρουν  το ρίσκο των «εργασιών» τους, να τις κάνουν πιο νομιμοφανείς και να παριστάνουν διεθνώς τους αξιοσέβαστους «επιχειρηματίες» (που όμως οι επιχειρήσεις τους, είτε παρασιτοζωούν εις βάρος της κοινωνίας κερδοσκοπώντας και φοροδιαφεύγοντας αγρίως, είτε είναι εικονικές και για ξέπλυμα χρήματος -σε καμμία περίπτωση πάντως δεν πρόκειται για επιχειρήσεις που παράγουν πραγματικά).<br /><br />     Επίσης, σε μια οικονομία που δεν έχει συγκλίνει ουσιαστικά (παρά μόνον πλασματικά-λογιστικά) με τις ευρωπαϊκές, η εισαγωγή του ευρώ άνοιξε (όπως ξέρουμε πλέον) την κοινωνία ως ξέφραγο αμπέλι στους εγχώριους κερδοσκόπους (π.χ. καρτέλ των σούπερ μάρκετς), με τις ευλογίες φυσικά όλων των εγχωρίων κυβερνήσεων. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την άγρια λεηλασία τής (ήδη χαμηλής σε σχέση με την υπόλοιπη Ε.Ε.) εγχώριας αγοραστικής δύναμης, άρα και την γενικότερη  παρασιτική απομύζηση /  εξασθένιση της κοινωνίας.<br /><br />     Η κατασπατάληση του ευρωπαϊκού πλούτου που χορηγήθηκε στην Νεοελλάδα, σε συνδυασμό με την παροιμιώδη διαφθορά και ωμότητα τών εγχωρίων νεοφεουδαρχών και νεοφαναριωτών (π.χ. το άδειασμα του αποθεματικού των ασφαλιστικών ταμείων, το οποίο διασκορπίστηκε σε διάφορους εσωτερικούς δανεισμούς / αλχημείες, ή «επενδύθηκε» -και εξαφανίστηκε-   στο …χρηματιστήριο, με αποτέλεσμα οι νεοέλληνες να φορτωθούν κάμποσα επιπλέον χρόνια εργασίας και χαράς, μέχρι να -και αν- πάρουν σύνταξη), ή με την εκτεταμένη και κοινωνικώς αποδεκτή φοροδιαφυγή τών περισσοτέρων μή μισθωτών, έγραψαν προοδευτικά το χρονικό μιας προαναγγελθείσας πτώχευσης.<br /><br /> Η γύμνια της (β)ρωμιοσύνης<br /><br />  Βέβαια, μιά του κλέφτη, δυό του κλέφτη, με αφορμή την διεθνή οικονομική κρίση και τις επιθέσεις των κερδοσκόπων στο ευρώ, φάνηκε η  γύμνια της ρωμιοσύνης, της «οικονομίας» της, των επιχειρηματικών και συναλλακτικών ηθών της, αλλά και γενικότερα των ηθών της. Οι κουτόφραγκοι «ξύπνησαν», κατάλαβαν, ότι τόσον καιρό που αυτοί έχτιζαν τις σύγχρονες οικονομίες τους, οι ρωμηοί αγόραζαν (με ευρωπαϊκό χρήμα) Mercedes και αλληλοδωροδοκούνταν. Kαι αποφάσισαν, ότι δεν θα στηρίξουν με περαιτέρω «χορηγίες» την αντιπαραγωγική, παρασιτική και δικαίως πτωχευμένη βδέλλα της νοτιοανατολικής Μεσογείου. Κι όπως πολύ σωστά υποδεικνύουν, «είναι καιρός, η Ελλάδα να αρχίσει να τα καταφέρνει μόνη της».<br /><br />     Σήμερα η χώρα της ρωμιοσύνης έχει απωλέσει την διεθνή αξιοπιστία της (η οποία, εδώ που τα λέμε, δεν ήταν ποτέ ιδιαιτέρως εμφανής: όπως γνωρίζουν οι φοιτητές Οικονομικής Ιστορίας, ο νεοελληνικός δανεισμός από άλλες χώρες έχει μια ιστορία σχεδόν δύο αιώνων και πάντοτε τα δάνεια κατέληγαν σε ιδιωτικές τσέπες…).<br /><br />     Μάλιστα πρέπει να ευχόμαστε να μην δανείσει κανείς στην Νεοελλάδα, γιατί είναι εκ των προτέρων γνωστό (και στους «κουτόφραγκους» πλέον) σε ποιών τις τσέπες θα καταλήξουν τα δάνεια ισχυροποιώντας τους ακόμα περισσότερο ως αμετανόητους  διαπλεκομένους και παρασιτικούς δυνάστες της κοινωνίας. Όπως -πρέπει να- είναι εκ των προτέρων γνωστό στους δυναστευόμενους (που η κυβέρνηση επικαλείται συμφεροντολογικά τον πατριωτισμό τους), ότι ακόμα και με δανειακή ενίσχυση της χώρας, τα νεοφεουδαρχικά οικονομικά μέτρα που πάρθηκαν (π.χ. περικοπή ενός, ή δύο μηνιαίων μισθών και συντάξεων, παράταση του πολυετούς διαστήματος υποαμειβόμενης εργασιακής δουλείας, απελευθέρωση απολύσεων κ.λπ.), ασχέτως της «αποτελεσματικότητάς» τους, θα παραμείνουν μόνιμα.<br /><br />     Σήμερα οι λέξεις « Έλληνας» και «απατεώνας» θεωρούνται εύλογα συνώνυμες.<br />  Αν τα αμύθητα εκείνα ποσά, που επί είκοσι και πλέον έτη  χαρίστηκαν στην εθνική οικονομία είχαν επενδυθεί στο κοντινό Μέλλον και όχι στο μεγάλο φαγοπότι μιάς διαπλεκόμενης κοινωνικής μειοψηφίας αρπακτικών (κατά φαντασίαν «βιομήχανοι», πολιτικοί, εργολάβοι, συνδικαλιστές και διάφοροι επιτήδειοι «επενδυτές», αεριτζήδες και «πελάτες»), σήμερα δεν θα ακούγονταν αυτές οι μυξοπαρθενίστικες δικαιολογίες για «κερδοσκόπους», που δήθεν έχουν βάλει στο μάτι την «μικρά πλην τιμία Ελλάδα», ή για τους «κακούς» κοινοτικούς εταίρους μας, οι οποίοι δήθεν μάς «αδειάζουν».   Επίσης, ο άνθρωπος που παριστάνει τον πρωθυπουργό δεν θα τολμούσε να σείει το σκιάχτρο τής «απώλειας της εθνικής κυριαρχίας», αφού αυτή θα ήταν γερά θεμελιωμένη σε μια πραγματική  παραγωγική οικονομία.<br /><br />     (Παρεμπιπτόντως δεν βρέθηκε κανείς… πατριώτης, με στοιχειώδη ιστορική γνώση, για να εξηγήσει σε αυτόν τον ατάλαντο γόνο της κληρονομικής πρωθυπουργίας ότι, οι κυβερνήσεις που διατελούν σε καθεστώς μερικής ή ολικής απώλειας της εθνικής κυριαρχίας είναι ιστορικώς καταχωρημένες ως δωσίλογες κυβερνήσεις; Kαι ότι από τη στιγμή που ομολογεί, για λογαριασμό της  χώρας «του», απώλεια  εθνικής κυριαρχίας και παρ’ όλα αυτά παραμένει στην πρωθυπουργία, είναι πρωθυπουργός μιας δωσίλογης κυβέρνησης και αρχιδωσίλογος;).<br /><br />     Οι αιτίες λοιπόν της σύγχρονης νεοελληνικής μιζέριας και διεθνούς διασυρμού της είναι αποκλειστικά εσωτερικές.<br /><br />     Ακόμα και εν μέσω διεθνούς οικονομικής κρίσης και με μπαράζ κερδοσκοπικών νομισματικών επιθέσεων η Νεοελλάδα θα μπορούσε να ανταπεξέλεθει χωρίς σοβαρό κοινωνικό κόστος αν είχε φροντίσει να δημιουργήσει στέρεες οικονομικές βάσεις τότε, που τής παρεχόταν άφθονο ευρωπαϊκό χρήμα. Από την άλλη, αφού δεν φρόντισε να αξιοποιήσει ορθολογικά τον ευρωπαϊκό χρηματικό πακτωλό, η γύμνια της αργά ή γρήγορα θα απεκαλύπτετο σε όλη της τη μεγαλοπρέπεια, ακόμα και χωρίς τη διεθνή οικονομική κρίση,  ή τις κερδοσκοπικές επιθέσεις, ή τους «κακούς» Γερμανούς.Πατριωτισμός: Το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων<br /><br />     Σε αυτή τη δύσκολη για τα εγχώρια λαμόγια περίοδο, ο πατριωτισμός δικαιολογεί τη φήμη του ως «το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων» (όπως με διαχρονική ευστοχία τον αποκάλεσε ο μεγάλος Άγγλος συγγραφέας του 18ου αιώνα, Samuel Johnson). Για να κάνουμε και ένα λογοπαίγνιο, αυτοί που κόπτονται περισσότερο υπέρ του πατριωτισμού είναι πάντα και οι μεγαλύτεροι παρτη-ώτες.<br /><br />     Προκειμένου να εκτονώσουν ανέξοδα την ενδεχόμενη οργή όσων π.χ. δεν τούς παρέχεται η δυνατότητα  να φοροδιαφεύγουν (ώστε οι τελευταίοι να συνεχίσουν να αποτελούν τα κορόιδα / φορολογικούς στυλοβάτες της «πατρίδας» ξεχρεώνοντας τίς ρεμούλες των οικονομικών και πολιτικών ταγών τους), επινοούνται οι «κακοί» Ευρωπαίοι, που δεν στηρίζουν την «συγκινητική» εθνική προσπάθεια, για  δήθεν ειλικρινή, αυτή τη φορά, εθνική οικονομική ανάκαμψη. Επιχειρείται η  δακρύβρεχτη θυματοποίηση της Νεοελλάδας, ώστε να φανεί, ότι πληρώνει μόνη της το τίμημα των κερδοσκοπικών επιθέσεων που δέχεται το ευρωπαϊκό νόμισμα, αντιστεκόμενη ηρωικά για… λογαριασμό όλου τού ευρωπαϊκού κόσμου (ανομολόγητος παραλληλισμός με την μικρή «ηρωική» Ελλάδα, η οποία, ως αποικιοκρατικό υποχείριο των Άγγλων, ενεπλάκη στον αδιάφορο γι΄ αυτήν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.<br /><br />  «Έκαστος τόπος έχει την πληγή του· η Αγγλία την ομίχλη, η Αίγυπτος τας οφθαλμίας, η Βλαχία τας ακρίδας και η Ελλάς τον πατριωτισμόν». (Εμμ. Ροΐδης - <br />Μάλιστα θα μπορούσαμε να πούμε, ότι ο πατριωτισμός προς τα έξω, ως επινόηση ανυπάρκτων αντιπάλων, δεν είναι παρά το ανάλογο τού γνωστού «διαίρει και βασίλευε», που εφαρμόζεται στο εσωτερικό της χώρας. Σύμφωνα με το «διαίρει και βασίλευε», επινοούνται διάφοροι εσωτερικοί εχθροί (π.χ. οι δήθεν προνομιούχοι δημόσιοι υπάλληλοι - στην πλειοψηφία τους οι χειρότερα αμειβόμενοι στην Ε.Ε.),  ώστε ο συμπλεγματικός όχλος να φθονεί αυτό, που θα έπρεπε αυτονόητα να ισχύει για όλους (π.χ. διασφαλισμένες αμοιβές και εργασιακή σταθερότητα ). Έτσι, αντί να επιχειρεί να καθιερώσει την όποια εργασιακή ποιότητα του δημόσιου τομέα στον άγριο ιδιωτικό (και δεν αναφερόμαστε βέβαια στα προκλητικά προνόμια ορισμένων μόνο «clubs» δημοσίων υπαλλήλων), «διεκδικεί» ισοπεδωτική εξίσωση προς τα κάτω (δηλ. συνολική εργασιακή απαξίωση του δημόσιου τομέα), βγάζοντας τα μάτια του με τα ίδια του τα χέρια, αφού αν καταρρεύσει εργασιακά το Δημόσιο, θα επέλθει η καθολική εργασιακή βαρβαρότητα σε όλη την κοινωνία (κάτι που το είδαμε να επαληθεύεται με την κατάργηση του 14ου μισθού στο Δημόσιο, η οποία έχει αρχίσει ήδη να επεκτείνεται και στον ιδιωτικό τομέα). <br /><br />     Άλλοι εσωτερικοί «εχθροί» που έχουν επινοηθεί είναι οι λεγόμενοι «κουκουλοφόροι», ή «μπαχαλάκηδες» (τών διαφόρων εκτονωτικού χαρακτήρα στημένων  ψευτοδιαδηλώσεων), χαρακτηρισμοί, που ταιριάζουν βέβαια πολύ καλύτερα στους διαπλεκόμενους πολιτικάντηδες, νεοφεουδάρχες κ.ά., που κουκουλώνουν και παραγράφουν τα διάφορα οικονομικά σκάνδαλα, ή που κατάντησαν κυριολεκτικά μπάχαλο το άλλοτε εύρωστο δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας. Επίσης έχουν επινοηθεί και διάφοροι μή προσωποποιημένοι εχθροί, όπως η «αποσταθεροποίηση» και η κοινωνική «ανωμαλία».<br /><br />     Φυσικά πρόκειται για σκιάχτρα προορισμένα να τρομάζουν τους αφελείς (λες και κινδυνεύει η κοινωνία από μερικές σπασμένες προσόψεις υπουργείων, ή από μερικά γιαούρτια εναντίον εργατοπατέρων, ή από μερικές βόμβες μολότωφ, που θα πέσουν στο προαύλιο του άντρου της πατριωτικής διαπλοκής, τη Βουλή). Είναι πλέον φανερό πού στοχεύει (και ποιών  το βόλεμα διαιωνίζει) η  κοινωνική «σταθερότητα» και «ομαλότητα» των διαπλεκομένων  κουκουλοπολιτικάντηδων, κουκουλοεπιχειρηματιών, κουκουλορασοφόρων και λοιπών  μπαχαλάκηδων. Μια μικρή μόνο περίοδος γενικευμένων ταραχών και κοινωνικής «ανωμαλίας» θα ήταν αρκετή για να αποσταθεροποιήσει την  εξουσία τους και να τους αναγκάσει (προκειμένου να αποφύγουν τα χειρότερα) να βάλουν επιτέλους βαθιά το χέρι στην τσέπη (ώστε να αποκατασταθεί η φορολογική, δημοσιονομική, εργασιακή, ασφαλιστική κ.λπ. ομαλότητα στη χώρα).<br /><br />     Γι΄ αυτού του είδους τις απλές κοινωνικές μεταρρυθμίσεις (που είναι κανόνας σε όλον τον πολιτισμένο κόσμο) -και όχι επαναστάσεις- δεν χρειάζονται ούτε κομματικοί «καθοδηγητές», ούτε «στρατηγικός   σχεδιασμός», ούτε… «κοινωνικό όραμα». Το μόνο που χρειάζεται είναι οι άνθρωποι να πιστέψουν συλλογικά στον εαυτό τους και στις δυνάμεις τους. Όπως δεν σταματούσε να επαναλαμβάνει ο Κορνήλιος Καστοριάδης, οι κυρίαρχοι είναι τέτοιοι μόνο και μόνο γιατί εμείς πρώτοι έχουμε πιστέψει στην παντοδυναμία τους και στη δική μας αδυναμία.<br /><br />    Τη διατήρηση της συνεχούς συλλογικής φοβίας απέναντι σε όλους τους παραπάνω δήθεν εσωτερικούς «εχθρούς» έχει αναλάβει, για λογαριασμό των εγχωρίων αφεντικών, η εμετικότερη ίσως φάρα της Νεοελλάδας, δηλ. οι διάφοροι προκλητικώς αμειβόμενοι εφημεριδογράφοι και  τηλεδημοσιογράφοι.<br /><br />     Κατ΄ αυτό τον τρόπο οι πραγματικοί εχθροί της κοινωνίας δηλαδή οι εσωτερικοί, κατορθώνουν να διώχνουν από πάνω τους την προσοχή και να την κατευθύνουν σε άσχετους. «Πατριωτισμός» προς τα έξω, «διαίρει και βασίλευε» στο εσωτερικό. Αυτή είναι η ρωμιοσύνη των χαλβάδων: εύκολη σε ανέξοδους λεονταρισμούς προς άλλους λαούς (βλ. Γερμανούς), αλλά και «εθνικώς συσπειρωμένη» νοικοκυρά, όταν αντί να αντιδράσει τόσο βίαια, όσο της φέρονται οι ταγοί της (που τής κόβουν ετσιθελικά ένα-δύο μισθούς και της προσθέτουν κάμποσα χρόνια δουλειάς), παραμένει «καθωσπρέπει» και, μάλιστα, κάνει και… «κήρυγμα» στην εξαγριωμένη νεολαία της (άλλος κατασκευασμένος «εχθρός»), επειδή «δεν έχει αξίες» (δηλαδή δεν έχει φάει το πατριωτικό κουτόχορτο και ενίοτε απαντά με βία στη βία της εξουσίας)<br /><br />Όσο για τις εγκωμιαζόμενες ως κόσμιες αντιδράσεις του μισθωτού, ή συνταξιούχου, ή άνεργου νεοέλληνα απέναντι στην συνθλιπτική πίεση, που δέχεται το ήδη άθλιο βιοτικό του επίπεδο (εδώ και χρόνια το χαμηλότερο στην Ε.Ε.), παραμένουν απολύτως δρομολογημένες. Από τα λαμόγια εξυμνείται η «ωριμότητά» του να υπομείνει αγόγγυστα την αιματηρότερη (από ιδρύσεως νεοελληνικού κράτους) ένδεια για χάρη της «πατρίδας» (και της τριακονταετούς ευρωκοινοτικής «μπάζας» των εντιμοτάτων ταγών της). Ενώ, είναι άξιο παρατήρησης, ότι ούτε οι πιο λάβροι υπερασπιστές των «λαϊκών κατακτήσεων», δηλαδή τα κόμματα της αριστεράς, δεν «ακουμπούν» την Εκκλησία Α.Ε., τον αισχροκερδέστερο  και παρασιτικώτερο οργανισμό της χώρας (αλλά ούτε και τις  Π.Α.Ε. τής μόνιμης φοροασυλίας και εισφοροδιαφυγής - φαίνεται, ότι οι μαθητευόμενοι   αριστεροί πολιτικάντηδες έχουν εμπεδώσει, ότι δεν πρέπει να θίξουν τις «ιερές αγελάδες» του νεοέλληνα, τη θρησκεία και το ποδόσφαιρο). Ενώ «καταδικάζουν» όποιον απλώς ανεβάσει τους τόνους της αντίδρασης (βλ. «γιαούρτωμα» του προέδρου της ΓΣΕΕ, ενός εξ΄ ορισμού υποκριτή εργατοπατέρα, αφού είναι ταυτόχρονα σημαίνον μέλος του κόμματος που κυβερνά και μελλοντικός βουλευτής του…), δέσμιοι τού κοινοβουλευτικού τους «προφίλ», και φοβούμενοι μήπως χάσουν τον έλεγχο επάνω στα προβατάκια, που με τόσο κόπο κρατούν στις στρούγκες τους. <br /><br />     Ο «πατριωτισμός» δεν έχει φυσικά καμμία σχέση με τη φιλοπατρία των αρχαίων Ελλήνων, στην οποία τόν έχουν εντέχνως προσκολλήσει: «Σε πλήρη αντίθεση με τον σημερινό αγελαίο, ποδοσφαιρικού επιπέδου, πατριωτισμό (ο οποίος είναι πάντα δρομολογημένος να στρέφεται εναντίον αντιπάλων / φαντασμάτων), η φιλοπατρία  των αρχαίων δεν δίσταζε να τσακίσει κυριολεκτικά (με εξορίες, δημεύσεις αλλά και φυσική εξόντωση)  κάθε εχθρό τής κοινωνικής δικαιοσύνης και ευημερίας, με πρώτους και κυριότερους τους “ομοαίματους” εσωτερικούς» βλ.Αριστοτέλους Πολιτικά - περί στάσεων, όπου πραγματεύεται, χωρίς πατριωτική σεμνοτυφία, το φαινόμενο των κοινωνικών συγκρούσεων στην αρχαία Ελλάδα).<br /><br />Πιστεύουμε, ότι όσοι κάτοικοι αυτής τη χώρας δεν έχουν υποστεί μόνιμη εγκεφαλική βλάβη από τις απανωτές, μαζικά χορηγούμενες, ενέσεις πατριωτισμού, θα πάψουν να σκιαμαχούν εναντίον εχθρών - φαντασμάτων και θα στρέψουν την οργή τους εκεί ακριβώς από όπου οι ταγοί τους προσπαθούν να τους αποτρέψουν.<br />http://freeinquiry.gr<br />Θεόδωρος Α. Λαμπρόπουλος<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-5809788002545798381?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/03/17/%ce%97_%ce%b1%cf%80%ce%bb%ce%b7%cf%83%cf%84%ce%af%ce%b1_%cf%89%cf%82_%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c_%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b5%cf%80%cf%8c%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%bf</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Η απληστία ως πολιτικό παρεπόμενο</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/03/17/%ce%97_%ce%b1%cf%80%ce%bb%ce%b7%cf%83%cf%84%ce%af%ce%b1_%cf%89%cf%82_%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c_%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b5%cf%80%cf%8c%ce%bc%ce%b5%ce%bd%ce%bf"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Σε σύγκριση με οποιαδήποτε άλλη βαλκανική κοινωνία, η σημερινή ελλαδική απολαμβάνει την υψηλότερη κατά κεφαλήν ευζωία, τη μακρότερη σε διάρκεια: πενήντα χρόνια τώρα, μισόν αιώνα. Υπάρχει αναξιοκρατική κατανομή πλούτου, όμως η μέγιστη πλειονότητα του πληθυσμού έχει πρόσβαση στα βασικά καταναλωτικά αγαθά. Οι οικιακές ηλεκτρικές συσκευές, το ιδιωτικό αυτοκίνητο, ίσως και η εξοχική κατοικία είναι αυτονόητα κεκτημένα σχεδόν κάθε ελλαδικής οικογένειας. Καμία σύγκριση με την αλβανική κοινωνία, τη βουλγαρική, τη σερβική, τη ρουμανική.<br /><br />Παρ’ όλα αυτά, οι δικές μας συμπεριφορές έχουν έκτυπα τα γνωρίσματα κοινωνιών που μόλις βγαίνουν από πείνα, στέρηση, βασανιστική ανασφάλεια. Και είναι μάλλον φανερό ότι οι βουλιμικές συμπεριφορές χαρακτηρίζουν τις ευκατάστατες κοινωνικές ομάδες, όχι τα χαμηλά εισοδήματα. Ισως επειδή τα χαμηλά εισοδήματα οικοδομούν αργά και οργανικά την αστικοποίησή τους, δεν έχουν και οικονομικά περιθώρια να επιδείξουν με νεοπλουτίστικα (κιτς) ψιμυθιώματα την ακόμα ακατέργαστη κτηνώδη ορμή αυτοσυντήρησης.<br /><br />Βλέπει κανείς τη βουλιμική απληστία να εκφράζεται με αναιτιολόγητη αδηφαγία, λαιμαργία λιμασμένων ανθρώπων και αυτό σε «επίσημες» δεξιώσεις επιστημονικών σωματείων, κρατικών αξιωματούχων, πετυχημένων επιχειρηματιών. Η ίδια αρπαχτικότητα πεινασμένων ανθρώπων και στην αχαλίνωτη κερδοσκοπία, όχι μόνο μικρεμπόρων το καλοκαίρι που μας καταληστεύουν στα νησιά, αλλά και πανελληνίως –στις υπεραγορές όλο τον χρόνο– σε σημείο που να είναι ασύγκριτα φθηνότερη η διαβίωση στο Βερολίνο και στη Νέα Υόρκη παρά στην Ελλάδα. Λιμασμένη συμπεριφορά πειναλέων ανθρώπων προδίδει και η ακόρεστη αισχροκέρδεια μεγαλεργοληπτών του Δημοσίου, προμηθευτών που λυμαίνονται, ναι, νοσοκομεία και κοινωνικά ιδρύματα οι ασυνείδητοι, ή τις Ενοπλες Δυνάμεις, την άμυνα και αξιοπρέπεια της κοινής πατρίδας. Γνωρίσαμε αυτή τη βουλιμική, τυφλή ιδιοτέλεια και στα πολυποίκιλα σκάνδαλα τιμημένων στον δημόσιο βίο ανθρώπων: υπουργών, αρχόντων σε κρατικούς θώκους επιφανείς, όπως και παρ’ αξίαν ευνοημένων της κομματικής καμαρίλας.<br /><br />Το φαινόμενο κατά περιόδους συζητείται έντονα, γίνεται πρώτο θέμα στα ΜΜΕ και κατ’ επέκταση στις ιδιωτικές συζητήσεις. Αλλά το κυρίαρχο «κλίμα» είναι μάλλον να προσεγγίζεται με κριτήρια ηθικολογικά, δηλαδή νομικισμού, γι’ αυτό και με προδιαγεγραμμένη την αναποτελεσματικότητα. Οπωσδήποτε μια κοινωνία έχει μόνο τους θεσμούς για να οργανώσει την αντίστασή της στη ζούγκλα της ιδιοτέλειας, στην κτηνώδη απληστία. Αλλά η θεσμική αυτοάμυνα της οργανωμένης συλλογικότητας δεν εξαντλείται στους ρόλους των εισαγγελέων, των δικαστών, των σωφρονιστικών ιδρυμάτων, ούτε, βέβαια, στους μύδρους των ηθικολόγων. Οι βουλιμικές συμπεριφορές τυφλού ενστικτώδους εγωκεντρισμού είναι σύμπτωμα κοινωνικής παθολογίας, έχει άμεση σχέση με την κοινωνική ψυχολογία, άρα με κεντρικούς παράγοντες λειτουργίας του κοινωνικού γεγονότος. Γι’ αυτό και είναι πρόβλημα πολιτικό, η θεσμική αντιμετώπισή του απαιτεί σοβαρό επιτελικό σχεδιασμό, έκτακτη ευφυΐα και κριτική ωριμότητα από την πλευρά των διαχειριστών της εξουσίας.<br /><br />Τα υπανάπτυκτης κοινωνικής ευαισθησίας άτομα με βουλιμικές συμπεριφορές δεν έχουν συνήθως αντιρρήσεις για στόχους «ποιότητας της ζωής». Προφανώς λογαριάζουν την «ποιότητα» σαν επιπλέον κομφόρ για εγωκεντρική απόλαυση, υιοθετούν το νόημα που της αποδίδουν οι κορυφαίοι της κοινωνικής υπανάπτυξης: θιασώτες του Ιστορικού Υλισμού (απλοϊκοί παλαιοημερολογίτες του Περισσού ή καριερίστες «φωταδιστές» της «προόδου») που μετράνε τη ζωή μόνο με τη μεζούρα της οικονομίας. Με ανύπαρκτη κάθε πολιτική αντιπρόταση στον ιστορικο-υλιστικό μονόδρομο των «προοδευτικών» δυνάμεων, η ελλαδική κοινωνία μοιάζει να αξιολογεί την «ποιότητα της ζωής» με αποκλειστικό κριτήριο τον κυβισμό του ιδιωτικού αυτοκινήτου, τα τετραγωνικά μέτρα της κύριας κατοικίας, τη «σινιέ» ένδυση και υπόδηση.<br /><br />Δίχως ρομαντικές εξιδανικεύσεις ή πλασματικές αισιοδοξίες, μια ρεαλιστική πολιτική οπτική θα μπορούσε να δεχθεί, έστω ως υπόθεση εργασίας και αφορμή δημιουργικού πειραματισμού, ότι ο αυτεξευτελισμός μέσω βουλιμικών συμπεριφορών δεν ανήκει στον χαρακτήρα του Ελληνα, δεν τον εκφράζει. Σε όχι μακρινές εποχές που υπήρχε πολλή φτώχεια στην Ελλάδα (ίσως μέχρι και σήμερα) ο Ελληνας προσπαθούσε να κρύβει τη φτώχεια του, να καμουφλάρει τη στέρησή του, την ανάγκη του. Δανειζόταν για να δεξιωθεί τους φίλους του ή να φιλοξενήσει τον άγνωστο ξένο, ήθελε τη χαρά των σχέσεων κοινωνίας να μη τη σκιάζει η παραμικρή έγνοια ανέχειας βιοποριστικής. Αυτόν τον άρχοντα, μέσα σε μια γενιά, τον μεταμόρφωσε η ψευδώνυμη Αριστερά της «προόδου» σε ευτελισμένον ζήτουλα που σέρνεται πίσω από μια ντουντούκα αναμηρυκάζοντας σαν διατεταγμένος λακές κονσερβοποιημένα συνθήματα.<br /><br />Στον χαρακτήρα του Ελληνα είναι η δίψα για ανάδειξη, επιτυχία, αναγνώριση. Θέλει «τον έπαινο του δήμου και των σοφιστών, τα δίκαια και ανεκτίμητα εύγε». Να σπουδάσει, να μορφωθεί, να καλλιεργηθεί, ο ίδιος ή το παιδί του, να διακριθεί, να διαπρέψει. Να διπλασιάσει τα πατρογονικά κτήματα, να εμπορευθεί καινούργιες καλλιέργειες, να επενδύσει τολμηρά, με ρίσκο, ξέρει ότι οι αγρότες πρόγονοί του κοίταζαν αφ’ υψηλού τη σιγουρεμένη καχεξία της δημοσιοϋπαλληλίας, η αριστοκρατία στην Ελλάδα βρισκόταν στα χωριά, όχι στις αφύσικα τεχνητές πόλεις.<br /><br />Αν έχουν κάποιον ρεαλισμό αυτές οι πιστοποιήσεις, τότε η πιο εγκληματική πολιτική που ασκήθηκε ποτέ στην Ελλάδα (πολιτική αντικοινωνική, αντιπαραγωγική, αντιαναπτυξιακή, ασύμβατη με τον χαρακτήρα του Ελληνα) ήταν η κατάργηση της αξιοκρατικής διαβάθμισης σε κάθε τομέα του δημόσιου βίου, κατάργηση θεσμική των κινήτρων και προϋποθέσεων της άμιλλας, της έμπρακτης βράβευσης των αρίστων. Αυτή η πολιτική έχει την αδιαμφισβήτητη σφραγίδα του ΠΑΣΟΚ, ήταν η ηροστράτεια έμπνευση του Ανδρέα Παπανδρέου και ασκήθηκε απαραχάρακτη από τους συνεπέστατους πασοκικούς Κ. Μητσοτάκη, Κ. Σημίτη, Κ. Καραμανλή τον βραχύ.<br /><br />Και όπως φαίνεται, θα συνεχίσει να ασκείται για πολλά ακόμα χρόνια.<br /><br />Η αξιωματική αντιπολίτευση καθημερινά βεβαιώνει την τελεσίδικη πια πολιτική της ανυπαρξία: Υστερα από πέντε χρόνια κυβερνητικής ντροπής, τα όσα τώρα φλυαρούν οι υποψήφιοι αρχηγοί της αφορούν μόνο την εσωκομματική τους καμαρίλα, όχι την ελληνική κοινωνία. Σύμβολο πολιτικής ανυπαρξίας η κ. Θεοδώρα Μητσοτάκη επισείει ως μοναδικό της προσόν το πόσο πιστή υπήρξε στην «παράταξη» – δεν έχει τίποτε άλλο να πει, ούτε μια φράση πολιτικού προβληματισμού δεν είναι ικανή να αρθρώσει. Και ανταγωνίζεται την ευπρεπέστερη μεν, αλλά επίσης ασπόνδυλη πολιτικά, άτολμη ρητορεία του καταπτοημένου Σαμαρά. Et tertium non datur.<br /><br />Tου Χρήστου Γιανναρά, ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 8-11-2009.<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-5215138432377932515?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/03/17/H_%ce%b5%cf%80%ce%af%cf%83%ce%b7%ce%bc%ce%b7_%ce%b5%ce%b9%ce%ba%cf%8c%ce%bd%ce%b1_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%b5%ce%be%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%af%ce%b1%cf%82</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: H επίσημη εικόνα της εξουσίας</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/03/17/H_%ce%b5%cf%80%ce%af%cf%83%ce%b7%ce%bc%ce%b7_%ce%b5%ce%b9%ce%ba%cf%8c%ce%bd%ce%b1_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%b5%ce%be%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%af%ce%b1%cf%82"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Έχεις δει μαντρόσκυλο να γαβγίζει ζητιάνο; Και να τρέχει ο φουκαράς κι ο σκύλος να τον κυνηγάει; Ε, τότε είδες την επίσημη εικόνα της εξουσίας. <br />[W. Shakespeare, Ο Βασιλιάς Λήρ]<br /><br /><br />goutara77<br /><br />Στης ανάγκης τα θρανία<br />και στης φτώχειας το σχολειό<br />μάθαμε την κοινωνία<br />και τον πόνο τον παλιό<br /><br />Παραπονεμένα λόγια<br />έχουν τα τραγούδια μας<br />γιατί τ' άδικο το ζούμε<br />μέσα από την κούνια μας<br /><br />Το σεργιάνι μας στον κόσμο<br />ήταν δέκα μέτρα γης<br />όσο πιάνει ένα σπίτι<br />και ο τοίχος μιας αυλής<br /><br />Παραπονεμένα λόγια<br />έχουν τα τραγούδια μας<br />γιατί τ' άδικο το ζούμε<br />μέσα από την κούνια μας<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-3863841359815335074?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/03/15/%ce%9f_%ce%bc%cf%8d%ce%b8%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%95%cf%85%cf%81%cf%8e%cf%80%ce%b7%cf%82</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Ο μύθος της Ευρώπης</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/03/15/%ce%9f_%ce%bc%cf%8d%ce%b8%ce%bf%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%95%cf%85%cf%81%cf%8e%cf%80%ce%b7%cf%82"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	<br />PLWTINOS<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-320175703075360930?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/03/12/%ce%a3%cf%8d%ce%b3%cf%87%cf%81%ce%bf%ce%bd%ce%bf%cf%82_%ce%91%ce%bd%ce%b1%ce%bb%cf%86%ce%b1%ce%b2%ce%b7%cf%84%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82:_%ce%97_%ce%b5%ce%ba%cf%80%ce%b1%ce%af%ce%b4%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b7_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%b1%ce%bc%ce%ac%ce%b8%ce%b5%ce%b9%ce%b1%cf%82</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Σύγχρονος Αναλφαβητισμός: Η εκπαίδευση της αμάθειας</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/03/12/%ce%a3%cf%8d%ce%b3%cf%87%cf%81%ce%bf%ce%bd%ce%bf%cf%82_%ce%91%ce%bd%ce%b1%ce%bb%cf%86%ce%b1%ce%b2%ce%b7%cf%84%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82:_%ce%97_%ce%b5%ce%ba%cf%80%ce%b1%ce%af%ce%b4%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b7_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%b1%ce%bc%ce%ac%ce%b8%ce%b5%ce%b9%ce%b1%cf%82"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Κούτσουρο απελέκητο, τούβλο, κουμπούρας, τενεκές ξεγάνωτος! Μη μου πείτε ότι δεν τα είχατε ακούσει. Από εκείνον τον στριμμένο δάσκαλο που προτιμάτε να ξεχάσετε. Μπορεί να μην απευθυνόταν σ' εσάς, αλλά στον Γιωργάκη του τελευταίου θρανίου. Ή το άλλο, το ανεκδιήγητο, που με τόση ευκολία ξεστόμιζαν μερικοί αχαρακτήριστοι: «Το παιδί σας δεν τα παίρνει τα γράμματα, να το πάτε να μάθει μια τέχνη» ή «Εσύ δεν κάνεις για το σχολείο, θα γίνεις σκουπιδιάρης». Πού να 'ξεραν ότι τώρα ο υπάλληλος καθαριότητας χρειάζεται... βύσμα!<br />Κι όμως, σήμερα, δεκαετίες μετά την κατάργηση της ποδιάς, της βέργας και της αυταρχικής εκπαίδευσης, την εποχή των «λεωφόρων της πληροφορικής» και της «διαθεματικότητας», οι μαθητές δέχονται παρόμοιες κατηγορίες, ίσως πιο πολιτικά ορθές: «Αδιάφοροι», «Χωρίς βάσεις», «Δεν ξέρουν να ακούνε». Ή, χειρότερα, ακόμα και αν δεν τους το πει κανείς κατάμουτρα, μαθαίνουν οι ίδιοι, από πολύ τρυφερή ηλικία, να κατατάσσουν τον εαυτό τους σε κατηγορίες: οι καλοί, οι μέτριοι, οι ανεπίδεκτοι. Ο όγκος της διδακτέας ύλης, τα νέα αναλυτικά προγράμματα, τα φροντιστήρια και οι διαρκείς εξετάσεις δεν οδηγούν νομοτελειακά σε ποιοτικά ανώτερη μόρφωση. Αντίθετα, όπως συχνά διαπιστώνουν οι εκπαιδευτικοί, ακόμα και καλοί μαθητές που περνούν στις εξετάσεις, έχουν σοβαρά γνωστικά κενά, αδυναμία στην κατανόηση κειμένων, στην έκφραση, στη χρήση της γλώσσας.<br /><br />Ενώ τα ποσοστά αναλφαβητισμού μειώνονται και όλο και περισσότεροι νέοι έχουν πρόσβαση στη μέση, ανώτερη και ανώτατη εκπαίδευση, εντείνεται το παράδοξο φαινόμενο του λειτουργικού αναλφαβητισμού. Μια μορφή σύγχρονης αμάθειας, που δεν είναι μετρήσιμη με ποσοτικούς δείκτες, αλλά παρατηρείται εμπειρικά, όχι μόνο στα γραπτά, αλλά και στην καθημερινότητα της σχολικής και εξωσχολικής ζωής. Κάθε φορά που δημοσιεύονται τα «μαργαριτάρια» των μαθητών ή ακόμα και των πτυχιούχων σε εξετάσεις για το Δημόσιο, επανέρχονται τα εύκολα και αβασάνιστα δημοσιεύματα για το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο της νέας γενιάς, που καταναλώνει πληροφορίες χωρίς να κρίνει, που αποστηθίζει χωρίς να κατανοεί, που εκπαιδεύεται χωρίς να μορφώνεται.<br />«Ορθογραφία χαώδης• γνώσεις μηδενικές• διατύπωση ασυνάρτητη• πλήρης ανικανότητα συλλογισμού• σαν να μην πέρασαν από πάνω τους δώδεκα χρόνια μαθητείας. Πώς έφτασαν, λοιπόν, στην τελευταία τάξη του λυκείου;» Η παρατήρηση του Αγγελου Ελεφάντη στον «Πολίτη», το καλοκαίρι του 2003, είχε έρθει ως συμπλήρωμα στον «Αλιέα μαργαριταριών», στις πανελλαδικές εξετάσεις του ίδιου χρόνου. Τότε το καλό περιοδικό είχε αλιεύσει μαργαριτάρια μαθητών Γ' λυκείου από τις εξετάσεις Νεοελληνικής Ιστορίας. Ο Απόστολος Γκλέτσος ως «ήρωας της Εθνικής Αντίστασης», τα SS και η ΓΣΕΕ ως «αντιστασιακές οργανώσεις», το Νιου Ντιλ ως «αυτός που εφεύρε το αυτοκίνητο» ήταν μερικά από τα χονδροειδή λάθη που έκαναν τηλεοπτικούς σχολιαστές και επιφυλλιδογράφους να εξανίστανται με τα χάλια των μαθητών, τις ευθύνες των εκπαιδευτικών και την κατάντια του σχολείου.<br />Στις περυσινές εξετάσεις τα γραπτά κάτω από τη βάση ήταν λιγότερα και πολλοί άριστοι κονταροχτυπήθηκαν για μια θέση στα ιδρύματα πρώτης επιλογής. Αυτό σημαίνει μήπως ότι το εκπαιδευτικό επίπεδο ανέβηκε και μπορούμε να αναστενάξουμε με ανακούφιση ή ότι έτυχε τα θέματα να είναι κάπως ευκολότερα; Ας μη βιαστούμε να βγάλουμε συμπεράσματα.<br />Στο τελευταίο Τεστ Γενικών Γνώσεων και Δεξιοτήτων του ΑΣΕΠ, στο οποίο διαγωνίστηκαν πάνω από 100.000 απόφοιτοι λυκείου και πτυχιούχοι για μια θέση στο Δημόσιο, η αποτυχία σε φαινομενικά απλές ερωτήσεις ήταν χαρακτηριστική: Ούτε δύο στους δέκα δεν γνώριζαν από πού διέρχεται ο αγωγός Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολης και τι θα μεταφέρει. Εφτά στους δέκα δεν μπορούσαν να τοποθετήσουν σε σωστή χρονολογική σειρά την Ελληνική Επανάσταση του '21, την Οχτωβριανή Επανάσταση, τη Γαλλική Επανάσταση και τη Διακήρυξη της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας. Αντίθετα, σχεδόν όλοι απάντησαν σωστά σε ερωτήσεις για τα ΚΕΠ και το Εθνικό Κτηματολόγιο.<br />Χωρίς οι λανθασμένες απαντήσεις να αποδεικνύουν αυτόματα την ασχετοσύνη των υποψηφίων, είναι ωστόσο ενδεικτικές για το πόσο λεπτή είναι η γραμμή μεταξύ επιτυχίας και αποτυχίας, μόρφωσης και αμορφωσιάς, σε ένα σύστημα που ανάγει ως μέγιστο κριτή τις εξετάσεις και, ενώ ομνύει στην αξιοκρατία, είναι -όπως όλοι ξέρουμε- γεμάτο ανισότητες, αδιαφανείς διαδικασίες και «πίσω πόρτες».<br />«Τσ...τσ... τσ... τα σημερινά παιδιά δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Εμείς στην εποχή μου...» Η κακιασμένη ατάκα του συνταξιούχου στο λεωφορείο, που φρίττει με όσα ακούει και βλέπει, η αναγωγή σε ένα εξιδανικευμένο παρελθόν, που οι νέοι ήξεραν «να μιλούν σωστά και να φέρονται με σεβασμό στους μεγαλυτέρους», η γλώσσα μας που κινδυνεύει από τη «λεξιπενία και την ξενομανία», όπως έχουμε μάθει να επαναλαμβάνουμε, το σχολείο μας που πάει από το κακό στο χειρότερο, μαζί με την οικονομία και το «δεν είμαστε κράτος εμείς», είναι το σύνηθες κινδυνολογικό ρεπερτόριο του κάθε μπαϊλντισμένου, αγανακτισμένου, παθητικού τηλε-πολίτη.<br />Στην πραγματικότητα, πίσω από αυτό τον ψαλμό της μόνιμης Αποκάλυψης, όπου διαρκώς βρισκόμαστε στο χείλος του γκρεμού (εκπαιδευτικού, οικονομικού ή εθνικού), απλώς μαθαίνουμε να εξοικειωνόμαστε με το παράλογο, να ανεχόμαστε το ανυ- πόφορο, να συμβιβαζόμαστε με το άδικο, σπάνια να το ερμηνεύουμε και ακόμα σπανιότερα να το αντιμαχόμαστε.<br />Γιατί, στο κάτω κάτω, τι αποδεικνύουν τα φαινόμενα της σύγχρονης αμάθειας αν όχι την ίδια την αποτυχία ενός εκπαιδευτικού συστήματος που διαρκώς μεταρρυθμίζεται στα χαρτιά, χωρίς να βελτιώνεται στην πράξη και, κυρίως, χωρίς να λαμβάνει υπόψη τη γνώμη των ίδιων των δασκάλων και των μαθητών, «εκείνων που αναπνέουν κάθε μέρα την κιμωλία» - όπως μας το έθεσε μία εκπαιδευτικός.<br />«Μήπως τα παιδιά μας χαζεύουν;» αναρωτιόταν πρόσφατα το σοβαρό βρετανικό περιοδικό «Prospect», εκφράζοντας την ανησυχία ότι οι δείκτες επιτυχίας ή αποτυχίας στις σχολικές εξετάσεις δεν μας δείχνουν όλη την εικόνα. «Πάει πολύ καιρός που συνάντησα έναν 17χρονο που μπορούσε να βάλει σε μια σειρά τα σημαντικότερα γεγονότα του 20ού αιώνα» παρατηρούσε ο Donald Hirsch, πρώην σύμβουλος του ΟΟΣΑ σε θέματα εκπαίδευσης. Αντίστοιχα άρθρα και βιβλία γράφονται και στις ΗΠΑ, με χαρακτηριστικό το «The Dumbest Generation» (η ηλιθιότερη γενιά) του Marc Bauerlein. Στο βιβλίο αυτό ο πανεπιστημιακός φιλόλογος εκφράζει με στοιχεία τη βάσιμη υποψία ότι η ψηφιακή γενιά είναι και η πλέον ιστορικά αναλφάβητη. Για παράδειγμα, το 52% των γυμνασιόπαιδων στην ερώτηση ποια χώρα ήταν σύμμαχος των ΗΠΑ στον Β' Παγκόσμιο, επέλεξαν την Ιαπωνία και τη Γερμανία αντί για την ΕΣΣΔ.<br />Θα μπορούσαμε να αναρωτηθούμε αντίστοιχα αν τα Ελληνόπουλα γίνονται πιο χαζά; «Σε καμία περίπτωση τα παιδιά σήμερα δεν είναι χαζά!» απαντά η Εφη Πανοπούλου, φιλόλογος στη μέση εκπαίδευση και μέλος του Κέντρου Μελετών και Τεκμηρίωσης της ΟΛΜΕ. «Οι νέοι άνθρωποι, σήμερα, έχουν πολλές περισσότερες παραστάσεις από τις παλιότερες γενιές• σ' αυτό δεν υπάρχει αμφιβολία. Ωστόσο, ο λειτουργικός αναλφαβητισμός αυξάνεται, κι αυτό λίγη σχέση έχει με την προσπάθεια που κάνουμε εμείς ως εκπαιδευτικοί. Το ζήτημα δεν είναι αν αφομοιώνεται ή δεν αφομοιώνεται η διδακτέα ύλη, αλλά το ποια κατεύθυνση έχει. Αποσκοπεί στο να αποκτήσει ο μαθητής μία γενική παιδεία με βάρος, ώστε να ανταποκριθεί σ' αυτά που απαιτούνται από τη ζωή και όχι μόνο σε μία επιστήμη - να είναι σε θέση να κατανοήσει τον κόσμο; Ή, αντίθετα, αρκεί να αποκτήσει μερικές αποσπασματικές γνώσεις, ώστε να χρησιμοποιηθεί αύριο ως ελαστικά απασχολούμενος;»<br />Πώς θα όριζε τον λειτουργικό αναλφαβητισμό; «Αυτό που έχω διαπιστώσει εξ ιδίας εμπειρίας ως φιλόλογος καθηγήτρια λυκείου, είναι ότι τα παιδιά που τελειώνουν σήμερα το λύκειο έχουν πολύ μικρότερη ικανότητα, σε σχέση με μια προηγούμενη γενιά, να διαβάσουν με ευχέρεια, να γράψουν χωρίς ορθογραφικά λάθη και να κατανοήσουν βαθύτερα ένα κείμενο. Αντίστοιχες διαπιστώσεις κάνουν και πολλοί άλλοι συνάδελφοι. Ακόμα και μαθηματικοί στο λύκειο μού λένε ότι τα παιδιά δεν μπορούν να κάνουν σωστά απλές μαθηματικές πράξεις».<br />Σύμφωνα με την κ. Πανοπούλου, το πρόβλημα του λειτουργικού αναλφαβητισμού έχει πολύ βαθύτερες ρίζες. Ξεκινά από το δημοτικό, πολλές φορές ακόμα και από την προσχολική αγωγή, συνεχίζεται στο γυμνάσιο και έχει άμεση σχέση με τα νέα αναλυτικά προγράμματα. «Αρκεί να δει κανείς τα νέα αναλυτικά προγράμματα του δημοτικού και του γυμνασίου, για να καταλάβει από πού ξεκινάνε τα προβλήματα, που κορυφώνονται πλέον στο λύκειο. Χωρίς να ισχυριζόμαστε ότι τα παλαιότερα βιβλία πριν από τέσσερα χρόνια ήταν καλύτερα - όμως, όπως προκύπτει από τις έρευνες του ΚΕΜΕΤΕ, τα νέα προγράμματα είναι σαφώς χειρότερα. Κάτι που αυξάνει τον λειτουργικό αναλφαβητισμό είναι ο εντεινόμενος κατακερματισμός της γνώσης. Αντί το παιδί να αποκτά γνώσεις σε βάθος, για τη φύση, την ιστορία, την κοινωνία, τις επιστήμες, αυτά σπάνε σε μικρές πληροφορίες, χωρίς να συνδέονται με το όλον.<br />»Η λογική της "διαθεματικότητας", έτσι όπως εφαρμόζεται, εξετάζοντας μία έννοια σε πλάτος και όχι σε βάθος, έχει δημιουργήσει πολλά προβλήματα. Από την άλλη μεριά υπάρχει μία εντατικοποίηση, ένα "κατέβασμα" της ύλης σε πολύ μικρότερες τάξεις. Στο δημοτικό εφαρμόζεται η αντίληψη της "σπειροειδούς διάταξης της ύλης". Δηλαδή, μία έννοια σπάει σε μικρά κομμάτια, τα οποία επαναλαμβάνονται κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς και στα έξι χρόνια του δημοτικού.<br />»Για παράδειγμα, η έννοια της διαίρεσης εισάγεται από την πρώτη δημοτικού, σε μια ηλικία που το παιδί δεν μπορεί να την κατανοήσει. Η έννοια θα επα- ναληφθεί στα επόμενα χρόνια• όμως, ήδη το παιδί, που έχει έρθει σε επαφή μ' ένα κεφάλαιο της γνώσης που δεν μπορεί να το εμπεδώσει, το καταχωρίζει ως μία άρνηση και μία αποτυχία και είναι πολύ αμφίβολο αν θα έχει κατανοήσει τη διαίρεση ώς το τέλος του δημοτικού. Το ίδιο ισχύει με την προπαίδεια, την οποία επίσης ξεκινάνε από την πρώτη δημοτικού».<br />«Μελετώντας τα σχολικά βιβλία», καταλήγει η κ. Πανοπούλου, «καταλαβαίνεις ότι πολλές φορές δίνεται σημασία στη μέθοδο και όχι στο περιεχόμενο• υπάρχει ένας φοβερός φορμαλισμός. Τελειώνοντας ένα παιδί το δημοτικό έχει βγάλει ένα συμπέρασμα για τον εαυτό του, που μπορεί να λέει, ενδεχομένως, "δεν παίρνω τα γράμματα", "ξέρω ποια είναι η θέση μου"».<br />Η ταξική διαφοροποίηση μέσα από την εκπαίδευση ξεκινά από τη σχολική και προσχολική ηλικία, μεγεθύνεται από την εντατικοποίηση, την εσωτερίκευση της αποτυχίας, τον κατακερματισμό των γνωστικών αντικειμένων και δημιουργεί μία κατάσταση εκρηκτική όσο το παιδί μεγαλώνει. Τα συμπεράσματα αυτά δεν απηχούν μόνο τις απόψεις της συνομιλήτριάς μας, αλλά και των περισσότερων εκπαιδευτικών, αν πιστέψουμε τις αντίστοιχες έρευνες.<br />Σε έρευνα των ίδιων των δασκάλων για τα νέα βιβλία των μαθηματικών, το 67% πιστεύει ότι η ψαλίδα μεταξύ μαθητών υψηλής επίδοσης και μαθητών χαμηλής επίδοσης ανοίγει ακόμα περισσότερο, ενώ το 76% πιστεύει ότι τα βιβλία ευνοούν αποκλειστικά τους μαθητές με υψηλή επίδοση. Οπως επισημαίνει ο εκπαιδευτικός και συγγραφέας Χρήστος Κάτσικας, αντίστοιχες είναι οι κριτικές παρατηρήσεις των εκπαιδευτικών και για τα βιβλία των θεωρητικών μαθημάτων: «Στα περισσότερα νέα βιβλία Ιστορίας του δημοτικού και του γυμνασίου απουσιάζει ο συνεκτικός ιστός, απουσιάζουν τα ιστορικά πλαίσια, ο ιστορικός χρόνος δεν υπάρχει, η συνολική αφήγηση σφαγιάζεται σε πληροφορίες, εικόνες, αριθμούς και πηγές. Το "πώς" και το "γιατί" εξαφανίζονται και απομένει η τμηματική πληροφορία, η αποσπασματική είδηση, το απομονωμένο γεγονός, χωρίς την ιστορική και κοινωνική του πλαισίωση».<br />Ως αποτέλεσμα, ο μαθητής συχνά αδυνατεί να διαχωρίσει το σημαντικό από το δευτερεύον, το γενικό από το ειδικό, να καταλήξει σε λογικές αφαιρέσεις, να συνδέσει την αιτία με το αποτέλεσμα, να απαντήσει σε ερωτήματα που απαιτούν κριτική σκέψη. «Η εκπαίδευση της αμάθειας» όπως την περιγράφουν ο Χρήστος Κάτσικας και ο Κώστας Θεριανός στο βιβλίο τους, γεννά έναν νέου τύπου πρώιμο αναλφαβητισμό σε μια γενιά που θεωρητικά έχει περισσότερες ευκαιρίες και δυνατότητες.<br />Την εποχή της ψηφιακής επανάστασης ένα νέο χάσμα βαθαίνει. Η γενιά που παίζει στα δάχτυλα το ποντίκι και το πληκτρολόγιο κινδυνεύει να χάσει όχι το τρένο της πληροφορίας, αλλά το τρένο της γνώσης και της κριτικής σκέψης.<br />Εγκαταλείπουν το σχολείο<br />Στην κοινωνία της γνώσης, οι μαθητές συνεχίζουν να εγκαταλείπουν τις σχολικές δομές σε εντυπωσιακά ποσοστά, υπογραμμίζοντας αδρά την ταξικότητα της παρεχόμενης εκπαίδευσης. Περιττό να τονίσουμε ότι η μεγάλη φυγή καταγράφεται στην όλο και διευρυνόμενη βάση της κοινωνικής πυραμίδας.<br />* Στην Ευρώπη ο μέσος όρος σχολικής εγκατάλειψης βρίσκεται στο 14,8%.<br />* Στις υψηλότερες θέσεις βρίσκονται η Τουρκία (47,6%), η Μάλτα (37,6%), η Πορτογαλία (36,3%), η Ισπανία (31%) και η Ισλανδία (29,8%).<br />* Τα ποσοστά της πρόωρης σχολικής εγκατάλειψης στην Ελλάδα κυμαίνονται στα κοινοτικά επίπεδα. Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του ΚΑΝΕΠ/ΓΣΕΕ για την εκπαίδευση, κατά την περίοδο 2002-2007 24.588 μαθητές διέκοψαν την φοίτησή τους στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση και 82.719 στα γυμνάσια (στην Ελλάδα υποχρεωτική είναι η εκπαίδευση έως τα 15 έτη).<br />Η ευφυής ημιμάθεια<br />* Η σφαιρική γνώση μοιάζει με ουτοπία στην εποχή της πληροφορίας. Γιατί δεν είναι μόνο η βιοποριστική ανάγκη που επιβάλλει χρονοβόρα επένδυση στην «κάθετη» γνώση και την εξειδίκευση, αλλά και το γεγονός πως καθημερινά δεχόμαστε βομβαρδισμό ενός τεράστιου όγκου πληροφορίας, που προκαλεί κούραση και κυρίως αμηχανία. Πρόσφατη έρευνα του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας - Σαν Ντιέγκο εκτιμά ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος καλείται να απορροφήσει 23 λέξεις ανά δευτερόλεπτο με πολλαπλούς πομπούς: κινητά τηλέφωνα, διαδίκτυο, ηλεκτρονικό ταχυδρομείο και ΜΜΕ. Υπολογίζεται δε πως ο όγκος αυτός ισοδυναμεί με 34 Gb και είναι ικανός να «κρασάρει» ένα λάπτοπ μέσα σε μία εβδομάδα.<br />* Τη λύση μπορεί να προσφέρει η... ημιμάθεια. Αν και τόσο αρνητικά φορτισμένη, η έννοια της ημιμάθειας μπορεί να επαναπροσδιοριστεί σε μια εποχή που η κατάκτηση σε βάθος τόσο πολλών τομέων γνώσης στην ουσία καθίσταται αδύνατη. Την ημιμάθεια ως μια δυναμική διαδικασία διαρκούς αναζήτησης της γνώσης προτείνει ο Γιώργος Παμπούκης, μηχανικός στο επάγγελμα και δοκιμιογράφος, στο βιβλίο του «Ημιμάθειας εγκώμιο - Για μια καθολική ματιά στον σύγχρονο κόσμο» (εκδ. Κριτική).<br />* Η προσωπική του πορεία στην περιπέτεια της γνώσης, με σταθμούς στις θετικές επιστήμες, την οικονομία, την οικολογία, την ψυχανάλυση, την πολιτική και τη φιλοσοφία, οδήγησε στη συγγραφή αυτού του βιβλίου, ενός «μπούσουλα» που φιλοδοξεί να χαράξει τα «περιγράμματα γνώσης» που χρειάζεται να γνωρίζουμε όλοι ως ενεργοί πολίτες. «Η πληροφόρηση σε εξειδικευμένα θέματα πρέπει να γίνεται αναγκαστικά μέσα από μια προσεκτικά σχεδιασμένη επιλογή περιγραμμάτων γνώσης (και όχι πραγματική γνώση σε βάθος), η οποία και χωρίς αμφιβολία αποτελεί ένα είδος προσχεδιασμένης ημιμάθειας. Μόνο με αυτές τις προϋποθέσεις ο πολίτης μπορεί σταδιακά να πάρει την ευθύνη της απόφασης για τα μεγάλα πολύπλοκα θέματα που μας αφορούν όλους και που σήμερα μονοπωλούν οι υποτιθέμενοι ειδικοί» μας είπε ο συγγραφέας.<br />* Αυτή η «ευφυής» ημιμάθεια, η επαρκής δηλαδή ενημέρωση των πολιτών για τα τρέχοντα ζητήματα, όσο εξειδικευμένα κι αν είναι, αποτελεί μια δικλείδα ασφαλείας για τη δημοκρατία. Μόνο αν οι πολίτες γνωρίζουν θα είναι σε θέση να κρίνουν και να ελέγχουν τις τοποθετήσεις των «ειδικών», που κάθε μέρα λαμβάνουν αποφάσεις καθοριστικές για τη ζωή μας και την ποιότητά της σχεδόν ερήμην μας.<br />Διαβάζουμε βιβλία;<br />* Με 902 εκδοτικούς οίκους στην Ελλάδα και περίπου 9.758 νέους τίτλους βιβλίων (2008), 2.000 βιβλιοπωλεία σε όλη την επικράτεια, εκ των οποίων 280 πωλούν αμιγώς βιβλία, όπως και 3.500 ακόμη σημεία πώλησης Τύπου και βιβλίων, το τοπίο φαίνεται εκ πρώτης όψεως εύφορο για το αναγνωστικό κοινό. Μόνο που αυτό απουσιάζει.<br />* Στη Β' Πανελλήνια Ερευνα αναγνωστικής συμπεριφοράς και πολιτιστικών πρακτικών του ΕΚΕΒΙ (2204) οι ερωτώμενοι δήλωσαν ως πρώτο λόγο αποχής από την ανάγνωση τα εξής: «έλλειψη χρόνου» (43,7%), «δεν μου αρέσει το διάβασμα/το βαριέμαι» (17,1%), «έλλειψη ενδιαφέροντος» (5,8%), «δεν ξέρω να διαβάζω» (2,8%) κ.ά.<br />Διαβάστε<br />*Χρήστος Κάτσικας - Κώστας Θεριανός, «Η εκπαίδευση της αμάθειας», πρόλογος Peter McLaren, εκδ. Gutenberg<br />Κριτική έρευνα για την ελληνική εκπαιδευτική πραγματικότητα, από τη σκοπιά μιας απελευθερωτικής παιδαγωγικής. Σημαντικός ο πρόλογος του προοδευτικού παιδαγωγού Peter McLaren, που παρουσιάσαμε πρόσφατα στο ΕΨΙΛΟΝ.<br />*Ζαν Κλοντ Μισεά, «Η εκπαίδευση της αμάθειας», μετάφραση - επίμετρο Αγγελος Ελεφάντης, εκδ. Βιβλιόραμα<br />Μη σας μπερδεύει ο κοινός τίτλος. Ευσύνοπτο εγχειρίδιο για την κρίση του σχολείου ως δομικού στοιχείου της αστικής εκπαίδευσης.<br />Πηγή: Ελευθεροτυπία (Αφροδίτη Πολίτη)<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-4732061190229040060?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/03/01/A%cf%83%cf%84%cf%85%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%af%ce%b1_%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%af%ce%bc%cf%89%ce%bd</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Aστυνομία τροφίμων</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/03/01/A%cf%83%cf%84%cf%85%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%af%ce%b1_%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%af%ce%bc%cf%89%ce%bd"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Γνωρίζουν οτι οταν ελέγχεις την τροφή, ελέγχεις απόλυτα τους ανθρώπους.<br /><br />Στις ΗΠΑ λοιπόν, προσπαθούν να περάσουν νόμο που θα απαγορεύει την ιδιωτική καλλιέργεια απο μεμονωμένα άτομα. Η νομοθεσία αυτή στοχεύει ξεκάθαρα στην ιδιωτική καλλιέργεια και ζωοτροφία, που αποσκοπεί στο να έχει ο άνθρωπος τα προς το ζείν σε περιόδους οικονομικής ένδειας και έλλεψης αγαθών.<br /><br />Σε όποιον έχει κήπο στην αυλή του σπιτιού του ή κάποιο μέρος όπου εκτρέφει για ιδιωτική χρήση ζώα, θα του επιβάλλεται πρόστιμο.<br /><br />Θεσπίζει συγκεκριμένους τρόπους παραγωγής τροφίμων. Όποιος δεν καλλιεργεί με τις «νόμιμες» μεθόδους θα διώκεται. Αυτό το νομοσχέδιο έχει τεθεί στο συμβούλιο των επιτρόπων και θα δούμε στο άμεσο μέλλον αν ψηφιστεί. Η αλήθεια είναι οτι ελάχιστοι απο τους Αντιπροσώπους το έχουν διαβάσει.<br />Αυτό είναι ένα φαινόμενο που συμβαίνει πολύ συχνά στις ΗΠΑ. Η άγνοια των διοικούντων σε τέτοια θέματα τους οδηγεί στο να λαμβάνουν τις αποφάσεις τους σύμφωνα με τις προτροπές των «ειδικών» πάνω σε αυτά.<br /><br />Αν μια τέτοια νομοθεσία περάσει, θα είναι καταστροφική για τον απλό κόσμο γιατι έτσι οι άνθρωποι θα είναι ανήμποροι να προστατευτούν σε μια περίοδο κρίσεως.<br />Η νομοθεσία αυτή όμως είναι «ευλογία» για τα μεγάλα εργοστάσια καλλιέργειας όπως η Mosanto, η ADM και η Sodexo Tyson.<br /><br />Θα επηρεάσει όποιονδήποτε παράγει τρόφιμα, ακόμα και εάν δεν τα πωλούν αλλά μόνο τα καταναλώνουν. Θα θέσει κυριολεκτικά όλους τους ανεξάρτητους αγρότες και τους παραγωγούς τροφίμων εκτός της αγοράς, λόγω των τεράστιων χρηματικών ποσών που χρειάζονται για να συμμορφώνονται προς τις γεωργικές μεθόδους παραγωγής των εργοστασίων.<br /><br />Εάν οι άνθρωποι επιλέξουν να καλλιεργήσουν χωρίς χρήση των βιομηχανικών πρότυπων, όπως τα χημικά λιπάσματα και φυτοφάρμακα θα υπόκεινται σε ποικιλία παρενοχλήσεων από αυτό το εντελώς νέο οργανισμό που ποτέ δεν προυπήρξε. Σωστά, μια ολόκληρη νέα κυβέρνητική οργανωση συστήνεται απλά και μόνο για την αστυνόμευση των τροφίμων, φυσικά για την της προστασία μας.<br /><br />Σημεία κινδύνου:<br /><br />-Νομικά δεσμεύει τα κρατικά υπουργεία γεωργίας και καλλιέργειας προς την εφαρμογή των ομοσπονδιακών κατευθυντήριων γραμμών που αποτελεσματικά θα στερήσει από την κρατική εξουσία να κάνει τίποτα άλλο από το να ασκεί αστυνόμευση στα τρόφιμα για χάρη της ομοσπονδιακής διεύθυνσης.<br /><br />-Στην ουσία ποινικοποιεί τη βιολογική γεωργία, αλλά δεν χρησιμοποιεί τον όρο βιολογική.<br /><br />-Επηρεάζει οποιονδήποτε καλλιεργεί τρόφιμα, ακόμα και αν δεν τα πωλεί αλλά τα καταναλώνει.<br /><br />-Επηρεάζει οποιονδήποτε που παράγει κρέατα κάθε είδους, συμπεριλαμβανομένων των άγριων θηραμάτων.<br /><br />-Η νομοθεσία αυτή έχει τόσο ευρύ πεδίο ισχύος που κάθε μορφή καλλιέργειας ή παραγωγής τροφίμων μπορεί να καθίσταται παράνομη. Δεν υπάρχουν περισσότερες λεπτομέρειες που είναι περίεργο αναλογιζόμενοι το μέγεθος της νομοθεσίας.<br /><br />-Στο τμήμα 103 είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου για την διοικητική πτυχή της νομοθεσίας. Θα επιτρέψει το διορισμό μονίμων υπαλλήλων μέσα από εργοστάσια γεωργίας και καλλιέργειας και τα καρτέλ και ο χαρακτηρισμός τους ως εμπειρογνώμονες που θα τους επιτρέπει να καθορίζουν και να ερμηνεύσουν τη νομοθεσία.<br /><br />Τίνος το μέρος νομίζετε ότι πρόκειται να πάρουν;<br /><br />-Στο τμήμα 206 ορίζει τι θα πρέπει να θεωρείται ως εγκατάσταση παραγωγής τροφίμων και ποια θα είναι τα μέτρα που θα πρέπει να επιβληθούν στις εγκαταστάσεις παραγωγής τροφίμων.<br />Η διατύπωση της νομοθεσίας έχει τόσο ευρεία ισχύ ώστε ακόμα και για τον κήπο στην πίσω αυλή θα μπορούσε να επιβληθεί πρόστιμο και περισσότερα.<br /><br />-Στο τμήμα απαιτείται το Υπουργείο Γεωργίας και Καλλιέργειας να ενεργεί ως αστυνομία τροφίμων και να επιβάλει τις απαιτήσεις παραγωγής τροφίμων. Αυτό στερεί τη δύναμη του κράτους και αποτελεί παραβίαση της 10ης τροποπολογίας του Συντάγματος (των ΗΠΑ αλλά και των περισσοτέρων).<br /><br />Μήπως ο Στάλιν δεν πολιτογράφησε γεωργικές μεθόδους παραγωγής που επέτρεπαν στη διοίκησή του να αποκτήσει τον έλεγχο της προμήθειας τροφίμων;<br />Μήπως ο Στάλιν δεν χρησιμοποίησε τα τρόφιμα για τον έλεγχο του λαού;<br /><br />Με αυτή τη νομοθεσία προχωρούν στην φίμωση των υπουργών σχετικά με το τι μπορούν και τι δεν μπορούν να πούν στον λαό, συνταγματολογεί κανόνες που θα αναγκάζουν τους ανθρώπους να βασίζονται αποκλειστικά στην κυβέρνηση,ενώ αυτοί θα ασκούν τον έλεγχο των χρημάτων και των τροφίμων. Και πως ονομάζεται αυτό; Δικτατορία και απόλυτος έλεγχος.<br /><br />Ένα πράγμα για το οποίο είμαι σίγουρος είναι πως ελάχιστοι,αν υπάρχουν κάποιοι,έχουν διαβάσει την νομοθεσία και όταν το θέμα έρθει προς ψήφιση είναι,περισσότερο απο πιθανό οτι θα λάβουν υπόψην τους τη γνώμη κάποιου άλλου για το πως θα ψηφίσουν.Το άλλο για το οποίο είμαι πολύ σίγουρος είναι οτι,αυτή η νομοθεσία έχει συνταχθεί απο λομπίστες και ειδικούς της βιομηχανίας.<br />http://www.arxaiaithomi.gr<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-2505726998345548158?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/24/%ce%93%ce%b9%ce%b1_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%cf%83%cf%84%ce%ae%cf%81%ce%b7%ce%be%ce%b7_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82_%ce%bf%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%af%ce%b1%cf%82</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Για την στήρηξη της ελληνικής οικονομίας</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/24/%ce%93%ce%b9%ce%b1_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%cf%83%cf%84%ce%ae%cf%81%ce%b7%ce%be%ce%b7_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82_%ce%bf%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%af%ce%b1%cf%82"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	1. Κάθε οικογένεια μισθωτών ανεξαρτήτου εισοδήματος αλλά διαθέτοντας τουλάχιστον ένα ακίνητο ελάχιστης αξίας 100.000 Ευρώ θα πάρει ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ στεγαστικό δάνειο 300.000 Ευρώ για να αγοράσει καινούργιο διαμέρισμα για να μπορέσουν να στηριχθούν οι υπεραυξημένες τιμές της αγοράς ακινήτων!<br /><br />   2. Κάθε εργαζόμενος είναι υποχρεωμένος να εκδώσει μέσα σε πέντε εργάσιμες μέρες, πέντε (5) νέες πιστωτικές κάρτες, από διαφορετικές τράπεζες για να στηριχθούν όλοι οι τραπεζίτες, με τις οποίες έως το τέλος του χρόνου θα πρέπει να έχουν κάνει αγορές τουλάχιστον 3.000 ευρώ ανά κάρτα για να στηριχθούν οι έμποροι που έχουν συνηθίσει να πωλούν τα εμπορεύματά τους σε διπλάσιες τιμές απ'ότι πουλούν οι υπόλοιποι έμποροι της Ευρωπαϊκής Ένωσης!<br /><br />   3. Όλοι ανεξαιρέτως οι οδηγοί θα πρέπει να εντοπίζουν τα πρατήρια με την υψηλότερη τιμή καυσίμων και να προμηθεύονται καύσιμα από αυτά. Οι οικογένειες Λάτση και Βαρδινογιάννη χρειάζονται μεγάλα κεφάλαια για να συνεχίσουν να επενδύουν στην πατρίδα μας. Τα πρατήρια με χαμηλές τιμές θα τιμωρούνται με άμεσο πρόστιμο 100.000 ευρώ.<br /><br />   4. Όλοι όσοι φοροδιαφεύγουν και δεν πληρώνουν φόρο από τις ελιές που μάζεψαν στο χωριό, για τα φιλοδωρήματα που παίρνουν στα καφέ και από οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα που τους αποφέρει αυξημένα έσοδα της τάξης των 100-200 ευρώ τον μήνα, θα πρέπει μέχρι τις 15 Μαρτίου να έχουν κάνει συμπληρωματική δήλωση εισοδήματος στις κατά τόπους Δ.Ο.Υ. για να συμπαρασταθούν ηθικά και πραγματικά στους Εφοπλιστές, Βιομήχανους, Εισοδηματίες, Γιατρούς, Δικηγόρους και όλους αυτούς που περνούν δύσκολες ώρες κρύβοντας τα μαύρα εκατομμύρια που βγάζουν!<br />Έλληνας Πολίτης<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-3931119510520590879?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/24/%ce%97_%ce%91%ce%a1%ce%a7%ce%91%ce%99%ce%9f%ce%95%ce%9b%ce%9b%ce%97%ce%9d%ce%99%ce%9a%ce%97_%ce%9c%ce%95%ce%a4%ce%91%ce%a6%ce%a5%ce%a3%ce%99%ce%9a%ce%97_%ce%a6%ce%99%ce%9b%ce%9f%ce%a3%ce%9f%ce%a6%ce%99%ce%91_%ce%a3%ce%a4%ce%9f_%ce%a3%ce%97%ce%9c%ce%95%ce%a1%ce%91</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Η ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΕΤΑΦΥΣΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΑ</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/24/%ce%97_%ce%91%ce%a1%ce%a7%ce%91%ce%99%ce%9f%ce%95%ce%9b%ce%9b%ce%97%ce%9d%ce%99%ce%9a%ce%97_%ce%9c%ce%95%ce%a4%ce%91%ce%a6%ce%a5%ce%a3%ce%99%ce%9a%ce%97_%ce%a6%ce%99%ce%9b%ce%9f%ce%a3%ce%9f%ce%a6%ce%99%ce%91_%ce%a3%ce%a4%ce%9f_%ce%a3%ce%97%ce%9c%ce%95%ce%a1%ce%91"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	<br /><br />Η φιλοσοφία δεν είναι κάτι αφηρημένο, προσδοκά να μας μάθει να σκεφτόμαστε, σε μία εποχή που επιδιώκει ακριβώς το αντίθετο Η φιλοσοφία σύμφωνα με τον Επίκουρο, πρέπει να ασχολείται με ζητήματα που έχουν άμεση σχέση με τις ανάγκες της ζωής, με την ευρύτερη έννοια. Όποιος γνωρίζει ιστορία, κατανοεί πως η παρακμή και η αποσύνθεση ενός πολιτισμού επέρχεται όταν αυτός σκληραίνει υπερβολικά, περιορίζοντας την ελευθερία στη σκέψη και την έκφραση, γεγονός που του απαγορεύει να ανταποκριθεί στην πρόκληση των νέων συνθηκών. Σήμερα σε παγκόσμια κλίμακα, είμαστε μάρτυρες μιας κοσμοϊστορικής κρίσης.<br />http://www.youtube.com/user/PLWTINOS<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-3822056965240185980?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/22/%ce%91%cf%85%cf%84%ce%bf%ce%af_%ce%bc%ce%b1%cf%82__%cf%81%ce%af%ce%b6%cf%89%cf%83%ce%b1%ce%bd__%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%bf%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%b9%ce%ba%ce%ae_%ce%ba%cf%81%ce%af%cf%83%ce%b7</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Αυτοί μας "ρίζωσαν" την οικονομική κρίση</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/22/%ce%91%cf%85%cf%84%ce%bf%ce%af_%ce%bc%ce%b1%cf%82__%cf%81%ce%af%ce%b6%cf%89%cf%83%ce%b1%ce%bd__%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%bf%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%b9%ce%ba%ce%ae_%ce%ba%cf%81%ce%af%cf%83%ce%b7"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Στην Ελλάδα έχουμε, τουλάχιστον τα τελευταία τριάντα χρόνια, "κατάληψη" της κεντρικής αλλά και της ευρύτερης δημόσιας διοίκησης από τρεις στρατούς κατοχής.<br />Τον κομματικό στρατό κατοχής της εκάστοτε κυβέρνησης, τον κομματικό στρατό κατοχής της αξιωματικής αντιπολίτευσης και το στρατό κατοχής των συντεχνιών [...]<br /><br />του Γιώργου Κράλογλου<br />Κάνω ένα υποθετικό σενάριο τρόμου. Ας πούμε ότι η σημερινή κυβέρνηση του κ. Γ. Παπανδρέου συναντά αδιέξοδο στην οικονομική μας κρίση και επιλέγει ως λύση να το βάλει στα πόδια, μέσω προώρων εκλογών, όπως έκανε η κυβέρνηση του κ. Κ. Καραμανλή. Πάμε στις εκλογές και, ας πούμε, δεν βγάζουμε αυτοδύναμη κυβέρνηση γιατί οι πολίτες, υποτίθεται, έχασαν την εμπιστοσύνη τους και στη σημερινή κυβέρνηση... Μπορείτε να φαντασθείτε τι θα γίνει στον τόπο; Μπορείτε να φαντασθείτε το τεράστιο μέγεθος της διάλυσης της χώρας; Το γιατί είναι και απλό και ιστορικά αποδεδειγμένο.<br /><br />Στην Ελλάδα έχουμε, τουλάχιστον τα τελευταία τριάντα χρόνια, «κατάληψη» της κεντρικής αλλά και της ευρύτερης δημόσιας διοίκησης από τρεις στρατούς κατοχής. Τον κομματικό στρατό κατοχής της εκάστοτε κυβέρνησης που καταλαμβάνει τα κέντρα λήψεως και εφαρμογής αποφάσεων με μοναδικό σκοπό την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της εκάστοτε κυβέρνησης και του κόμματός της. Τον κομματικό στρατό κατοχής της αξιωματικής αντιπολίτευσης που σε μεγάλο βαθμό υπονομεύει την κυβέρνηση όσο μπορεί, επενδύοντας κομματικά στο μέλλον. Το στρατό κατοχής των συντεχνιών που με το καμουφλάζ των εργατοπατέρων εξυπηρετούν και τα κόμματα από τα οποία ελέγχονται.<br /><br />Εάν λοιπόν προκύψει ακυβερνησία στη χώρα ασφαλώς και δεν πρόκειται να συμβεί ότι π.χ. στην Αγγλία, ή στη Γερμανία όπου η δημόσια διοίκηση «στριμώχνει» τους πολιτικούς ή στο Βέλγιο όπου, προ 6-7 ετών κανείς Βέλγος δεν είχε πάρει χαμπάρι ότι οι εκλογές δεν έβγαζαν κυβέρνηση, ή ακόμη και στη γειτονική Ιταλία όπου τα στελέχη της δημόσιας διοίκησης είναι κυριολεκτικά κέρβεροι και συνεχίζουν να εργάζονται ανεξάρτητα από τις εξελίξεις.<br /><br />Σε εμάς θα απορυθμιστεί το σύμπαν γιατί πολύ απλά:<br />Ο στρατός κατοχής των κομματικών της κυβέρνησης στη δημόσια διοίκηση θα ανακόψει κάθε δραστηριότητα περιμένοντας εντολές.<br /><br />Ο στρατός κατοχής των κομματικών της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα αρχίσει τις απειλές στο στρατό κατοχής της κυβέρνησης.<br /><br />Ο στρατός κατοχής των συντεχνιών θα προσπαθεί να συντηρήσει την ακυβερνησία για να εξυπηρετήσει την είσοδο των μικρών κομμάτων στην κυβέρνηση και κατ΄ επέκταση τα συμφέροντά του.<br /><br />Αν ξαναδούμε προσεκτικά γεγονότα που όλοι μας έχουμε ζήσει έντονα γιατί έχουν κοστίσει σοβαρότατα στην οικονομία του τόπου αλλά κυρίως στην τσέπη μας νομίζω ότι θα συμφωνήσετε μαζί μου.<br /><br />Ας ξεκινήσουμε από τα δισεκατομμύρια που πλήρωσαν οι Έλληνες φορολογούμενοι για να συντηρήσουν την Ολυμπιακή. Πόροι σπατάλης που κουβαλούσαν στην εταιρεία οι διορισμένες κομματικές διοικήσεις όλων των κυβερνήσεων. Ας θυμηθούμε τι λεφτά έριξαν οι κομματικές διοικήσεις σε όλες τις κρατικές επιχειρήσεις που εκπροσωπούν το κράτος-επιχειρηματία από το 1978 μέχρι σήμερα. Πάνω από 3 τρισ. δρχ. (τότε) για τις προβληματικές επιχειρήσεις που δήθεν θα εξυγίανε το κράτος για τις «παραδώσει στην κοινωνία»... Πάνω από 30 εκατ. ευρώ πρόσφατα στα κρατικά λιπάσματα για να μην δημιουργηθεί κοινωνική αναταραχή. Κανείς όμως από τις Διοικήσεις αυτές δεν ελέγχθηκε δεν διώχθηκε ή τέλος πάντων δεν παραιτήθηκε από ευαισθησία γιατί είδε ότι απέτυχε στο «έργο του».<br /><br />Αλλά για να γυρίσουμε στις ημέρες μας. Η χώρας ελέγχεται από τις Βρυξέλλες για πλαστά στοιχεία, για παρατυπίες έως και παρανομίες στη διαχείριση κοινοτικών πόρων. Ελέγχεται για απαράδεκτες καθυστερήσεις στο άνοιγμα των αγορών και των κλειστών επαγγελμάτων. Ελέγχεται για άνισους όρους ανταγωνισμού, για γραφειοκρατία και για διαφθορά. Και όμως στη χώρα λειτουργούν και Ανεξάρτητες Αρχές για τον ανταγωνισμό, για την απελευθέρωση και την παρακολούθηση των αγορών για την εφαρμογή των οδηγιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι Αρχές όμως αυτές δεν είναι καθόλου ανεξάρτητες. Συστήθηκαν μεν γιατί υποχρεωθήκαμε αλλά μπήκαν στο σύστημα των συγκοινωνούντων δοχείων κυβέρνηση- κόμμα- δημόσια διοίκηση. Το ίδιοι και οι διοικήσεις των ΔΕΚΟ. Τις διορίζει η κυβέρνηση και από την πρώτη ημέρα αναλαμβάνουν την υποχρέωση να εξυπηρετούν τα συμφέροντά της. Θυμάστε εσείς Διοίκηση της ΔΕΗ ή του ΟΣΕ ή της ΑΤΕ, ή των ΕΛΠΕ ή των άλλων κρατικών Οργανισμών να παραιτηθεί γιατί η κυβέρνηση απέρριψε προγράμματα και προτάσεις της επειδή αντιδρούσαν οι συντεχνίες; Κανείς ουδέποτε παραιτήθηκε... Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της ΔΕΗ τα τελευταία 10 χρόνια όπου οι διοικήσεις διαδέχονται η μία την άλλη γιατί έτσι θέλει η ΓΕΝΟΠ η οποία είχε, έχει και πάντα θα έχει το πάνω χέρι. Το ίδιο συμβαίνει και στα λιμάνια, και στα νερά, και στα τρένα και στις άλλες κρατικές επιχειρήσεις. Καμία Διοίκηση δεν παραιτήθηκε όταν οι κυβερνήσεις διόριζαν λόχους ψηφοφόρων που επιβάρυναν τον προϋπολογισμό των Οργανισμών αυτών.<br /><br />Αλλά και κανείς δεν τιμωρήθηκε γι΄ αυτό. Και γιατί όμως να τιμωρηθεί. Οι κομματικοί στρατοί κατοχής της Δημόσιας Διοίκησης έχουν την ανοχή των κυβερνήσεων γιατί έτσι κάνουν καλύτερη την δουλειά τους. Ευθύνες όμως δεν έχουν. Έστω και αν έβλεπαν στις θητείες τους ότι εκτελώντας τις εντολές των κυβερνήσεων ρίζωναν την οικονομική κρίση και γκρέμιζαν την χώρα.<br />(capital.gr)<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-1862254355309396446?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/22/%ce%94%ce%b5%ce%bd_%ce%bc%ce%b1%cf%82_%cf%84%cf%81%ce%bf%ce%bc%ce%ac%ce%b6%ce%bf%cf%85%ce%bd_%cf%84%ce%b1_%ce%bd%ce%ad%ce%b1_%ce%bc%ce%ad%cf%84%cf%81%ce%b1</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Δεν μας τρομάζουν τα νέα μέτρα</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/22/%ce%94%ce%b5%ce%bd_%ce%bc%ce%b1%cf%82_%cf%84%cf%81%ce%bf%ce%bc%ce%ac%ce%b6%ce%bf%cf%85%ce%bd_%cf%84%ce%b1_%ce%bd%ce%ad%ce%b1_%ce%bc%ce%ad%cf%84%cf%81%ce%b1"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-1890996515099236503?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/22/%ce%a4%ce%bf_%cf%87%cf%81%ce%ad%ce%bf%cf%82,_%ce%bc%ce%b9%ce%b1_%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1_%cf%85%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%b9%ce%b1%cf%82_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%84%cf%81%cf%8c%ce%bc%ce%bf%cf%85</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Το χρέος, μια ιστορία υποτέλειας και τρόμου</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/22/%ce%a4%ce%bf_%cf%87%cf%81%ce%ad%ce%bf%cf%82,_%ce%bc%ce%b9%ce%b1_%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1_%cf%85%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%ad%ce%bb%ce%b5%ce%b9%ce%b1%cf%82_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%84%cf%81%cf%8c%ce%bc%ce%bf%cf%85"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Μια ιστορία υποτέλειας εκμετάλλευσης και τρόμου.<br />Ένας ολόκληρος μηχανισμός αστών πολιτικών,"έγκριτων" οικονομολόγων και διατεταγμένων δημοσιογράφων<br />επισείει τον τρόμο του δημοσιονομικού ελλείμματος, με στόχο τη βαθιά κοινωνική οπσθοδρόμηση. Την ίδια ώρα οι διεθνείς χρηματοπιστωτικοί λύκοι στήνουν χώρο πάνω στο πτώμα της οικονομίας του ελληνικού κράτους, γλεντώντας τα νέα υπερκέρδη. Η κρίση είναι γι αυτούς το νέο χρυσοφόρο Ελ Ντοράντο και για μας η απόλυτη εξαθλίωση.<br /><br />Δείτε το βίντεο που ακολουθεί...<br /><br /><br />http://www.youtube.com/user/ninageor<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-7055936592480243644?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/20/%ce%a4%ce%bf_%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c__%ce%b8%ce%b1%cf%8d%ce%bc%ce%b1</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Το ελληνικό  θαύμα</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/20/%ce%a4%ce%bf_%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c__%ce%b8%ce%b1%cf%8d%ce%bc%ce%b1"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Μπορεί να είμαστε φτωχοί σαν λαός αλλά ζούμε πλουσιοπάροχα. Ποιός καπιταλισμός και αηδίες; Το Ελληνικό οικονομικό θαύμα δεν έχει ταίρι στο Παγκόσμιο στερέωμα. Αποδεικνύουμε ότι άρχουσα τάξη και ελίτ είναι οι …μισθωτοί, μεσαία τάξη οι συνταξιούχοι και …λούμπεν προλεταριάτο οι επιχειρηματίες και οι ελεύθεροι επαγγελματίες. Εν ολίγοις, βάλαμε δυναμίτη στα θεμέλια του συστήματος και κάναμε την παγκόσμια επανάσταση, χωρίς να …μας πάρει είδηση κανείς!Τα στοιχεία από το Υπουργείο   Οικονομικών, αυτό επιβεβαιώνουν :<br /><br />    Μέσο ετήσιο εισόδημα μισθωτών στην Ελλάδα: 14.400 ευρώ.<br />    Μέσο ετήσιο εισόδημα συνταξιούχων: 11.800 ευρώ.<br />    Μέσο εισόδημα επιχειρηματιών: 10.400 ευρώ<br />    Μέσο εισόδημα ελευθέρων επαγγελματιών: 9.000 ευρώ<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-693208290828164785?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/20/%ce%86%ce%b9%ce%bd%cf%84%ce%b5_%ce%b8%cf%8d%ce%bc%ce%b1,_%ce%ac%ce%b9%ce%bd%cf%84%ce%b5_%cf%88%cf%8e%ce%bd%ce%b9%ce%bf</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Άιντε θύμα, άιντε ψώνιο</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/20/%ce%86%ce%b9%ce%bd%cf%84%ce%b5_%ce%b8%cf%8d%ce%bc%ce%b1,_%ce%ac%ce%b9%ce%bd%cf%84%ce%b5_%cf%88%cf%8e%ce%bd%ce%b9%ce%bf"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Είναι πραγματικά συγκινητική η φιλοπατρία και η αυταπάρνηση των (β)ρωμηών σε αυτήν την δύσκολη περίοδο, που περνά η χώρα τους. Με την «Κομισσιόν» να έχει εφαρμόσει κατοχικό καθεστώς και με την δωσίλογη κυβέρνηση (που όποια κι αν ήταν το ίδιο δωσίλογη θα ήταν) να  φέρεται ως  τοποτηρητής (προσπαθώντας όμως, όπως όλοι οι δωσίλογοι, να μην φαίνεται ως τέτοιος), ο ηρωικός (β)ρωμηολαός υπομένει καρτερικά -και χριστιανικά- τη μοίρα του: αφού επί δεκαετίες αδιαφορούσε και ανεχόταν την καταλήστευση των ασφαλιστικών του ταμείων, την διαπλοκή / λεηλασία του δημόσιου  πλούτου / φοροασυλία των πολιτικοοικονομικών και θρησκευτικών ταγών του, την προκλητική υπομισθολόγηση, υποαμοιβή του και υποασφάλισή του (σε σχέση με τους λαούς της υπόλοιπης Ε.Ε.), τον παντοειδή επαγγελματικό και εργασιακό του εξευτελισμό (αφού, τουλάχιστον εντός Ε.Ε., είναι ο χαμηλότερα αμοιβόμενος  σε συνδυασμό με τον σκληρότερα εργαζόμενο, ή τον πιο μακροχρόνια άνεργο), την μεθοδευμένη (από τους εγχώριους κερδοσκόπους) υποβάθμιση της αγοραστικής του δυνατότητας, αφού επί δεκαετίες προσπαθούσε κουτοπόνηρα να βολευτεί όπως - όπως σ΄ ένα πλήρως διεφθαρμένο σύστημα, σήμερα  συναινεί σε  περαιτέρω παράταση των χρόνων δουλείας του, και σε περαιτέρω ψαλίδισμα των πενιχρών πόρων του (βλ. κατάργηση του 14ου μισθού πείνας).  <br /> <br /><br />   Και όλα αυτά τα κάνει για την «πατρίδα» στην οποία καταρρακώνεται καθημερινά και για τους «στυλοβάτες» της, τραπεζίτες της τοκογλυφίας, ψευτοεφοπλιστές και ψευτοβιομηχάνους των off-shore, πολιτικάντηδες της λαμογιάς, και ρασοφόρους της ιερής αγυρτείας. Σε όλους αυτούς στρέφει χριστιανικά και το άλλο μάγουλο.<br /><br />    Σε αυτό το θλιβερό συλλογικό υποκείμενο, τον καραγκιόζη της Ευρώπης, τον χαζοχαρούμενο καρπαζοεισπράκτορα του δυτικού κόσμου, το χαμερπέστερο και δουλοπρεπέστερο σκουλήκι της νεώτερης παγκόσμιας ιστορίας, τον τζάμπα μάγκα της κουράδας,  το (κατά Βάρναλη) εσαεί «άιντε θύμα, άιντε ψώνιο, άιντε σύμβολο αιώνιο», τον ηρωικό, φιλόπατρη, καρτερικό και χριστιανοθρεμμένο (β)ρωμηολαό, αφιερώνουμε το γνωστό τραγούδι του Δημήτρη Πουλικάκου «Τι μας λες!».<br />Θεόδωρος Α. Λαμπρόπουλος<br /><br /><br />http://www.youtube.com/user/Giannis81S<br /><br />Κεφάλια ψηλά,<br />στην τσέπη λιανά,<br />σιωπηλή πλειονότης.<br /><br />Στο ράφι τιμές,<br />και δόξες παλιές,<br />λαμπρή Αρχαιότης.  <br /><br />Στο πιάτο ελιές,<br />βροχή καρπαζιές,<br />στο γύψο νεότης.<br /><br />Γιαμάχα χοτ παντς,<br />ασφάλεια και τάνκς,<br />πλήρης ισότης.<br /><br />Εμπρός όλοι μαζί παιδιά για μιά καινούρια μεγάλη Ελλάδα!<br /><br />(Δημ. Πουλικάκος, από το δίσκο: «Μεταφοραί, εκδρομαί: ο Μήτσος»).<br />freeinquiry<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-4468000153744870672?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/20/%ce%91%ce%b8%ce%ac%ce%bd%ce%b1%cf%84%ce%b5_%ce%b3%ce%ba%cf%81%ce%ad%ce%ba%ce%bf-%ce%bc%ce%b1%cf%83%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%ac</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Αθάνατε γκρέκο-μασκαρά</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/20/%ce%91%ce%b8%ce%ac%ce%bd%ce%b1%cf%84%ce%b5_%ce%b3%ce%ba%cf%81%ce%ad%ce%ba%ce%bf-%ce%bc%ce%b1%cf%83%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%ac"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Eurostat(*), οι Έλληνες εργαζόμενοι έχουν τις χαμηλότερες αποδοχές, αλλά πληρώνουν τα αγαθά που -μπορούν ακόμα  να- αγοράζουν σε τιμές Βρυξελλών… Στην Ελλάδα οι κατώτατοι μισθοί βρίσκονται στο εξευτελιστικό  51% του μέσου όρου της ευρωζώνης. Νεοφεουδαρχία κάτω από μια μασκαράτα  εκσυχρονισμού.  Αθάνατε γκρέκο-μασκαρά…<br /><br />     Ειδικά στον ιδιωτικό τομέα το 50% των εργαζομένων αμείβεται  απαράδεκτα για μιά από τις «ιδρυτικές»  χώρες  της Ο.Ν.Ε. με λιγότερα από 1.090 € μηνιαίως. Αλλά και ο μέσος μηνιαίος μισθός τού διαρκώς συκοφαντούμενου ως «προνομιούχου» δημόσιου τομέα δεν παρουσιάζει σημαντική διαφορά, αφού δεν  ξεπερνά τα -εξ ίσου απαράδεκτα- 1.350 €. Την ίδια ώρα όμως, η παραγωγικότητα της εργασίας έχει φτάσει  στο 93,5% του μέσου όρου της ευρωζώνης με αποτέλεσμα να έχει προσεγγίσει σημαντικά τα ευρωπαϊκά επίπεδα, σε αντίθεση με τους αστείους μισθούς…<br /><br />     Οι ασφαλιστικές εισφορές στην Ελλάδα είναι από τις υψηλότερες των χωρών του Ο.Ο.Σ.Α., αφού αυτές ανέρχονται στο αστρονομικό 42,3% του μισθού.  Παρ΄ όλα αυτά ούτε η υγειονομική κάλυψη (π.χ. Εθνικό Σύστημα Υγείας) είναι ανάλογη, ούτε οι συντάξεις είναι οι αναμενόμενες, αφού τρεις στους δέκα συνταξιούχους έχουν κύρια σύνταξη κάτω από 450 € και έξι στους δέκα κάτω από 600 €. Στη χώρα της (β)ρωμιοσύνης σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν [αλλά και στην νεολαία της, η (β)ρωμιοσύνη δεν επιφυλάσσει καλύτερη μεταχείριση: κλομπς, δακρυγόνα και, εν ανάγκη, σφαίρες στον κρόταφο περιμένουν όσους νέους υπερβούν τα καθωσπρεπίστικα όρια κοινωνικού προβληματισμού και δράσης, τα οποία αυθαιρέτως έχει θέσει η Ιερή Συμμαχία πολιτικάντηδων, δημοσιογράφων, παπαδαριού, φιλήσυχων νοικοκυραίων και λοιπών γραικύλων].<br /><br />*   *   *<br />     Η φορολόγηση κερδών μειώθηκε από 19,9% σε 15,9% (ενώ ο μέσος όρος φορολόγησης κερδών στην ευρωζώνη είναι 33%!). Την ίδια στιγμή η φορολόγηση των μισθωτών  από 34,5% αυξήθηκε στο 35,5%...  Στη χώρα της (β)ρωμιοσύνης  οι νεοφεουδάρχες γίνονται  πλουσιότεροι και οι νεοκολλήγοι  φτωχότεροι.<br /><br />     Το μέσο δηλωθέν ετήσιο εισόδημα το 2008 ήταν για τους μισθωτούς 16.000 €, ενώ για τους επιχειρηματίες… 13.000 €! Μήπως να καθιερωθεί μια πατριωτική πανεθνική εβδομάδα αγαθοεργίας υπέρ του νεοελληνικού επιχειρηματικού -και φοροδιαφεύγοντος- δαιμονίου;<br /><br />Θεόδωρος Α. Λαμπρόπουλος<br />     (*) Εφημ. Έθνος, 16.2.2010<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-3390278275014840221?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/19/H_%ce%b1%ce%bb%ce%ae%ce%b8%ce%b5%ce%b9%ce%b1_%ce%b3%ce%b9%ce%b1_%cf%84%ce%bf_%ce%b4%ce%b7%ce%bc%cf%8c%cf%83%ce%b9%ce%bf_%cf%87%cf%81%ce%ad%ce%bf%cf%82</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: H αλήθεια για το δημόσιο χρέος</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/19/H_%ce%b1%ce%bb%ce%ae%ce%b8%ce%b5%ce%b9%ce%b1_%ce%b3%ce%b9%ce%b1_%cf%84%ce%bf_%ce%b4%ce%b7%ce%bc%cf%8c%cf%83%ce%b9%ce%bf_%cf%87%cf%81%ce%ad%ce%bf%cf%82"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Η Αλήθεια των αριθμών για το δημόσιο χρέος και οι ευθύνες που αποκρύπτονται<br /><br />Σε 12 χρόνια, το δημόσιο χρέος, πήγε από 114,570,800 δις ευρώ στα 303,000,000 δίς.<br /><br />Του Σπύρου Χατζάρα<br /><br />Οι συνυπεύθυνοι για την υπερχρέωση της χώρας, και την απομύζηση δισεκατομμυρίων και δισεκατομμυρίων ευρώ, από τον ελληνικό λαό ,για τόκους, προσπαθούν να ρίξουν την ευθύνη ο ένας στον άλλον, αλλά συμφωνούν και οι δύο, ότι φταίει το παρελθόν, και τα δικαιώματα των εργαζομένων.<br /><br />Ο μεν κ. Καραμανλής έλεγε ότι, « το πολύ μεγάλο δημόσιο χρέος, διαμορφώθηκε με αλόγιστες, με ανεύθυνες πολιτικές για περισσότερα από 30 χρόνια. Αυτή είναι η πραγματικότητα. το χρέος είναι ένα μεγάλο πρόβλημα που φορτώθηκε στους Έλληνες πολίτες και στις νεότερες γενιές και θα χρειαστεί συνεπή και υπεύθυνη πολιτική για να αντιμετωπιστεί μακροπρόθεσμα στην ρίζα του».(14/12/2008)<br /><br />Η τοποθέτηση του τέως πρωθυπουργού ήταν ξεκάθαρη και σαφέστατη. Για περισσότερα από 30 χρόνια ,ανεύθυνες και αλόγιστες πολιτικές, προκάλεσαν «ένα πολύ μεγάλο δημόσιο χρέος».<br /><br />Ο δε Γιώργος Παπανδρέου είπε ότι για όλα φταίνε, οι Κωνσταντίνος και ο Κώστας Καραμανλής, ο Μητσοτάκης, και ο Ανδρέας Παπανδρέου, και ο Σημίτης .<br /><br />«Μιλώ για τα προβλήματα με ειλικρίνεια, πρέπει να τα δούμε κατάματα τα προβλήματα. Δεν ζητώ από σας την ανοχή, ζητώ συμμετοχή. Συμμετοχή όλων. Διότι η οικονομία της Ελλάδας βρίσκεται στην «εντατική». Είναι στιγμή για μεγάλες αποφάσεις, για τομές στην οικονομία, την παραγωγή, τις επενδύσεις, τον δημόσιο τομέα, το κοινωνικό κράτος. Γι' αυτό και οι πολίτες αποφάσισαν και μας έδωσαν εντολή για ριζική αλλαγή πορείας. Εμπιστεύθηκαν μαζικά αυτή την πολιτική πρόταση, μας εμπιστεύθηκαν γι' αυτή τη ριζική αλλαγή. Μια αφετηρία ρήξης με τις στρεβλώσεις, τις αγκυλώσεις, τα κακώς κείμενα, τις λάθος νοοτροπίες, που συσσωρεύτηκαν στα 35 χρόνια της μεταπολίτευσης. Που περιορίζουν τις δυνατότητες και τους ορίζοντές μας».<br /><br />Επομένως ,οι «ανεύθυνες και αλόγιστες πολιτικές», οι στρεβλώσεις, οι αγκυλώσεις, τα κακώς κείμενα, οι λάθος νοοτροπίες, που συσσωρεύτηκαν στα 30- 35 χρόνια της μεταπολίτευσης, φόρτωσαν στους Έλληνες πολίτες και στις νεότερες γενιές το χρέος.<br /><br />Σε αυτό συμφωνούν και ο Γιωργάκης και ο Κωστάκης και οι (Αμερικανοί) επικοινωνιολόγοι τους.<br /><br />Πριν όλα ήταν καλά.<br /><br />Αυτό είναι το μήνυμα.<br /><br />Η «ελληνική οικονομία» στη Χούντα ήταν υγιής. Αυτό λένε οι Αμερικανοί τραπεζίτες. Τα ίδια έλεγαν και για την «οικονομία πρότυπο» της Χιλής.<br /><br />Για να καταλάβουν όλοι το μέγεθος της απάτης και της παραπληροφόρησης που επιχειρεί η ελληνική ψωρο-ελίτ, και οι παπαγάλοι της, συγκέντρωσα από τα ΔΕΛΤΙΑ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ, την εικόνα που υπήρχε στο τέλος κάθε χρόνου για την περίοδο 1997-2009.<br /><br />Ο Αντρέας πέθανε το 1996 και περάσαμε στην εποχή των εκσυγχρονιστών και του Σημίτη.<br /><br />Την 31/12/1997 το χρέος ήταν 114,5 δίς ευρώ. Στο ποσό αυτό είχαν αποτυπωθεί οι «ανεύθυνες και αλόγιστες πολιτικές» οι στρεβλώσεις, οι αγκυλώσεις, τα κακώς κείμενα, οι λάθος νοοτροπίες, και τα ελλείμματα των κρατικών προϋπολογισμών, από τα δάνεια της Επανάστασης το 1824.<br /><br />173 χρόνια «ανεύθυνων και αλόγιστων πολιτικών» οδήγησαν το Δημόσιο Χρέος στα 114,5 δις ευρώ.<br /><br />Εκτός από τις «ανεύθυνες και αλόγιστες πολιτικές» , σε αυτό το χρέος περιλαμβανόταν , το κόστος του εμφυλίου, το κόστος της αποκατάστασης των ζημιών του πολέμου,η μικρασιατική καταστροφή, η αποκατάσταση των ζημιών των σεισμών, το κοινωνικό κράτος του Ανδρέα, οι διορισμοί, οι συντάξεις, οι επιδοτήσεις, οι προμήθειες, οι προμηθευτές, οι μίζες, οι εξοπλισμοί, τα περίφημα ελλείμματα της Ολυμπιακής αλλά και ανάπτυξη, αφού οικοδομήσαμε την ΔΕΗ και τον ΟΤΕ.<br /><br />Ξεκινάμε λοιπόν:<br />31/12/1997 114,570,800.Το χρέος που παραλαμβάνει ο Σημίτης.<br /><br />31/12/1998 121,942,770<br /><br />31/12/1999 129,168,010<br /><br />31/12/2000 139,184,160<br /><br />31/12/2001 146,000,000<br /><br />31/12/2002 166,117,100<br /><br />31/12/2003 177,812,100<br /><br />31/12/2004 201,244,050<br /><br />Οι εκσυχρονιστές του Σημίτη αύξησαν το χρέος κατά 87 δις περίπου, (75,75%), σε 7 χρόνια.<br /><br />Και έρχεται η ΝΔ να μας σώσει , με την «παρέα του Λονδίνου». (Αλογοσκούφης , Δούκας κλπ)<br /><br />31/12/2005 215.415.000 <br />31/12/2008 262,070,750<br />31/12/2009 303,000.000<br />Έβαλαν καπέλο 102 δις ευρώ (64%) και έφυγαν.<br /><br />Ιδού λοιπόν η απλούστατη αλήθεια των αριθμών.<br /><br />1997-2009, 190 δις χρέος. Σε 12 χρόνια!!!<br /><br />1824-1997, 114 δις χρέος σε 173 χρόνια, «ανεύθυνων και αλόγιστων πολιτικών».<br /><br />Από τα 190 δις, τα 80 περίπου αντιστοιχούν στα ελλείμματα των προϋπολογισμών , (που τα προκαλούσαν οι τόκοι του χρέους έτσι και αλλιώς ).<br />Και τα απλούστατο ερώτημα είναι:<br />Που πήγαν τα 110 δις;<br />http://deltio11.blogspot.com/<br /><br />ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ ΑΠΟ NEW WORLD ORDER-WAKE UP<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-2028391987462588994?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/17/_%ce%95%ce%ba%ce%bb%ce%b5%cf%88%ce%b5%cf%82_%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bb%ce%bb%ce%ac%ce%b4%ce%b1_;_%ce%9f%ce%b9_%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bd%ce%ad%cf%82!</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: 'Εκλεψες στην Ελλάδα ; Οι ποινές!</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/17/_%ce%95%ce%ba%ce%bb%ce%b5%cf%88%ce%b5%cf%82_%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bb%ce%bb%ce%ac%ce%b4%ce%b1_;_%ce%9f%ce%b9_%cf%80%ce%bf%ce%b9%ce%bd%ce%ad%cf%82!"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	<br />http://www.youtube.com/user/dut888<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-3414772178170547024?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/16/%ce%91%cf%82_%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%84%ce%b9%ce%bc%ce%ae%cf%83%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b1_%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ac!</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Ας προτιμήσουμε τα ελληνικά!</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/16/%ce%91%cf%82_%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%84%ce%b9%ce%bc%ce%ae%cf%83%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%b1_%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ac!"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Έτσι όπως διαμορφώθηκε η οικονομική μας κατάσταση, ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ.<br /><br />Μόνοι μας πρέπει να βρούμε το σθένος και την δύναμη να ξεπεράσουμε την επερχόμενη οικονομική καταστροφή και να σταθούμε μόνοι μας στα πόδια μας.<br /><br />Ας στηρίξουμε την εγχώρια παραγωγή και την τοπική οικονομία.<br /><br />Οι οικονομικές συνθήκες της πατρίδας μας το επιβάλουν και το απαιτούν.<br /><br />Ενίσχυσε την Εθνική Οικονομία αγοράζοντας Ελληνικά-ντόπια προϊόντα.<br />Όπως:<br /><br />είδη διατροφής(γαλακτοκομικά,ζυμαρικά,ποτά-αναψυκτικά,φρούτα,αλλαντικά,διάφορα παρασκευάσματα),<br />είδη σπιτιού(λευκά είδη,διακοσμητικά,είδη κήπου),<br />οικοδομικά υλικά(πλακάκια,μάρμαρα,είδη μπάνιου,ηλεκτρολογικά,υδραυλικά,χρώματα)<br />είδη ένδυσης-υπόδησης,<br />τουριστικούς προορισμούς,<br />έπιπλα-κατασκευές,<br />τοπικές βιοτεχνίες-παραγωγικές μονάδες,<br />και διάφορα άλλα προϊόντα που παράγονται από Ελληνικές επιχειρήσεις<br /><br />Περιόρισε την αγορά εισαγόμενων ειδών στα απολύτως απαραίτητα,απέφυγε τις πολυεθνικές αλυσίδες -πολυκαταστήματα,στήριξε τα τοπικά καταστήματα και τερμάτισε με αυτόν τον τρόπο την οικονομική αιμορραγία.<br /><br />Αν δεν μπορούμε οι ίδιοι να στηρίξουμε την δική μας αγορά-οικονομία, μην περιμένουμε από άλλους να το πράξουν.<br /><br />Ας μας γίνει συνείδηση .Είναι εφικτό και εφαρμόσιμο.<br /><br />Πρωτίστως είναι για το δικό μας καλό και προς το συμφέρον της Πατρίδος.<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-4923440247000169957?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/12/_%ce%a7%cf%81%cf%89%cf%83%cf%84%ce%ac%ce%bc%ce%b5_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9c%ce%b9%cf%87%ce%b1%ce%bb%ce%bf%cf%8d%cf%82_</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: "Χρωστάμε και της Μιχαλούς"</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/12/_%ce%a7%cf%81%cf%89%cf%83%cf%84%ce%ac%ce%bc%ce%b5_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9c%ce%b9%cf%87%ce%b1%ce%bb%ce%bf%cf%8d%cf%82_"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	326 δισ. ευρώ χρέος του Ελληνικού Δημοσίου για το 2010.<br /><br /> 30 -40 δισ. ευρώ ομόλογα του Δημοσίου, που έχουν στην κατοχή τους τα ασφαλιστικά ταμεία και οι άλλοι φορείς του Δημόσιου τομέα (το λεγόμενο ενδοκυβερνητικό χρέος- απαιτείται μάλιστα «επικαιροποίηση» του ποσού αυτού).<br /><br /> 25 δισ. ευρώ δάνεια εγγυημένα από το Δημόσιο.<br /><br /> 8 δισ. ευρώ χρέη για «δεδουλευμένα» προς κατασκευαστικές εταιρείες, προμηθευτές των νοσοκομείων και άλλους φορείς.<br /><br /> 1,7 δισ. ομόλογα που θα δοθούν στην Τοπική Αυτοδιοίκηση για χρέη προς αυτήν.<br /><br /> 1,3 δισ. κόστος αποζημιώσεων εργαζομένων στην Ολυμπιακή.<br /><br /> 1,0 δισ. κόστος αναδρομικής χορήγησης επιδομάτων.<br /><br />ΣΥΝΟΛΟ: 390 δισ. ευρώ χρέος, δηλαδή 120.000 ευρώ ανά τετραμελή οικογένεια. Αρα κάθε παιδί που γεννιέται χρωστά περί τα 30.000 ευρώ!<br /><br /> Στα 390 δις ευρώ πρέπει να προσθέσουμε και <br /><br /> 450 δις ευρώ, το αναλογιστικό άνοιγμα των Ασφαλιστικών Ταμείων Επιπλέον,<br /><br /> 280 δισ. ευρώ που αποτελούν τα χρέη επιχειρήσεων και ιδιωτών προς τις τράπεζες. Με λίγα λόγια χρωστάμε ένα σύνολο της τάξης του 1,1τρις. ευρώ!<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-7765125527077318882?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/12/%ce%88%ce%bd%ce%b1%cf%82_%ce%bc%ce%b1%ce%b8%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%ce%bc%ce%b9%ce%bb%ce%ac%ce%b5%ce%b9_%cf%83%cf%84%ce%bf_%ce%b4%ce%ac%cf%83%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%8c_%cf%84%ce%bf%cf%85.</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Ένας μαθητής μιλάει στο δάσκαλό του.</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/12/%ce%88%ce%bd%ce%b1%cf%82_%ce%bc%ce%b1%ce%b8%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%ce%bc%ce%b9%ce%bb%ce%ac%ce%b5%ce%b9_%cf%83%cf%84%ce%bf_%ce%b4%ce%ac%cf%83%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%8c_%cf%84%ce%bf%cf%85."/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Προσπαθήστε να είστε ανθρώπινος και όχι μόνο μια μηχανή διδασκαλίας.<br /><br />Μη δίνετε την πρώτη θέση στην ύλη που διδάσκετε, αλλά σε μας τους μαθητές σας.<br /><br />Κάντε με να νοιώσω πως ενδιαφέρεστε για μένα, θεωρώντας με ένα ανθρώπινο πλάσμα και όχι ένα απλό αριθμό του βαθμολογίου σας.<br /><br />Μη με κρίνετε μόνο από τους βαθμούς που πετυχαίνω από τις απαντήσεις μου, αλλά περισσότερο από την προσπάθεια που καταβάλλω.<br /><br />Μην θεωρείτε εύκολο να αγνοήσω τα ταλέντα μου και να ξεπεράσω τις δυνατότητές μου. Δώστε μου κάποια ενθάρρυνση κάπου – κάπου.<br /><br />Βοηθήστε με να μάθω να σκέπτομαι και να κρίνω μόνος μου τις απαντήσεις, έστω και αν αυτό είναι περισσότερο κουραστικό για σας και για μένα.<br /><br />Ακούστε πρόθυμα τις ερωτήσεις που κάνω με σοβαρότητα, έστω και αν σας φαίνονται παιδαριώδεις. Με αυτή την συμπεριφορά σας θα μάθετε και μένα να ακούω τους άλλους προσεκτικά.<br /><br />Να έχετε απαιτήσεις από μένα, φτάνει, να είσαστε δίκαιος. Γνωρίζω πως είναι αναγκαίο αυτό, έστω και αν επαναστατώ εξωτερικά.<br /><br />Κρατήστε για τον εαυτό σας παρακαλώ τα προσωπικά σας προβλήματα και τις πολιτικές σας ιδέες. Έτσι κι αλλιώς δεν είμαι σε θέση ούτε να λύσω, ούτε να τα κρίνω.<br /><br />Μην περιμένετε να ικανοποιούμαι με όλα τα θέματα που διδάσκετε.<br /><br />Μην με γελοιοποιείτε μπροστά στους συμμαθητές μου. Αυτό με πληγώνει. Μια λέξη σας, που θα ειπωθεί ιδιαιτέρως, με σοβαρότητα και καλοσύνη, θα φέρει μεγαλύτερο αποτέλεσμα.<br /><br />Θυμάστε καμιά φορά πως ήσασταν κι εσείς μαθητής; Είχατε καλύτερους βαθμούς και δεν ξεχνούσατε ποτέ;<br /><br />Σας παρακαλώ να συνεχίζετε πάντα τη μελέτη σας και να μη χρησιμοποιείτε στην τάξη με μηχανικό τρόπο τις κιτρινισμένες σημειώσεις που συντάξατε πριν πολλά χρόνια.<br /><br />Μην προσδοκάτε από μένα πολύ συχνά ένα λόγο ευχαριστίας. Είμαι ευγνώμων, αλλά δυσκολεύομαι πολύ να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου με λόγια κι έτεσι …σας ευχαριστώ πολύ!<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-1111398903938616927?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/08/%ce%97_%ce%91%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%bc%ce%b5%cf%84%cf%8e%cf%80%ce%b9%cf%83%ce%b7_%cf%84%ce%bf%cf%85_%cf%80%ce%ad%ce%bd%ce%b8%ce%bf%cf%85%cf%82_%cf%83%cf%84%ce%bf_%cf%83%cf%87%ce%bf%ce%bb%ce%b5%ce%af%ce%bf</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Η Αντιμετώπιση του πένθους στο σχολείο</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/08/%ce%97_%ce%91%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%bc%ce%b5%cf%84%cf%8e%cf%80%ce%b9%cf%83%ce%b7_%cf%84%ce%bf%cf%85_%cf%80%ce%ad%ce%bd%ce%b8%ce%bf%cf%85%cf%82_%cf%83%cf%84%ce%bf_%cf%83%cf%87%ce%bf%ce%bb%ce%b5%ce%af%ce%bf"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	<a href="http://www.scribd.com/doc/25493070/Η-Αντιμετώπιση-του-πνθους-στο-σχολείο">Η Αντιμετώπιση του πένθους στο σχολείο</a>                       <img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-4499038152813077468?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/08/%ce%91%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%bd%cf%89%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c_%ce%95%ce%84_%ce%94%ce%b7%ce%bc%ce%bf%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%8d_-_1966</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Αναγνωστικό Ε΄ Δημοτικού - 1966</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/08/%ce%91%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%bd%cf%89%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c_%ce%95%ce%84_%ce%94%ce%b7%ce%bc%ce%bf%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%8d_-_1966"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	<a href="http://www.scribd.com/doc/24905013/Αναγνωστικό-Ε΄-Δημοτικού-1966">Αναγνωστικό Ε΄ Δημοτικού - 1966</a>                       <img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-5428112063145784272?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/08/%ce%91%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%bd%cf%89%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c_%ce%a3%ce%a4%ce%84_%ce%94%ce%b7%ce%bc%ce%bf%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%8d_-_%ce%9a%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7_1939</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Αναγνωστικό ΣΤ΄ Δημοτικού - Κοντογιάννη 1939</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/08/%ce%91%ce%bd%ce%b1%ce%b3%ce%bd%cf%89%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c_%ce%a3%ce%a4%ce%84_%ce%94%ce%b7%ce%bc%ce%bf%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%8d_-_%ce%9a%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%ac%ce%bd%ce%bd%ce%b7_1939"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	<a href="http://www.scribd.com/doc/24904373/Αναγνωστικό-ΣΤ΄-Δημοτικού-Κοντογιάννη-1939">Αναγνωστικό ΣΤ΄ Δημοτικού - Κοντογιάννη 1939</a>                       <img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-4234060701221121070?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/04/%ce%a3%cf%87%ce%bf%ce%bb%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82_%cf%87%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%bf%cf%82_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%83%cf%87%ce%bf%ce%bb%ce%b9%ce%ba%ce%ae_%ce%b5%cf%81%ce%b3%ce%b1%cf%83%ce%af%ce%b1</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Σχολικός χρόνος και σχολική εργασία</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/02/04/%ce%a3%cf%87%ce%bf%ce%bb%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82_%cf%87%cf%81%cf%8c%ce%bd%ce%bf%cf%82_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%83%cf%87%ce%bf%ce%bb%ce%b9%ce%ba%ce%ae_%ce%b5%cf%81%ce%b3%ce%b1%cf%83%ce%af%ce%b1"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Να φέρουμε τη βραδύτητα στο σχολείο;<br /><br />Μήπως στο σχολείο αναπτύσσουμε ταχύτητα για να μην πλησιάζουμε το άγνωστο; Μήπως τρέχουμε για να μη βλέπουμε και να μην αισθανόμαστε; Μήπως βιαζόμαστε για να μη σκεφτόμαστε;<br /><br />Γιώργος Μαυρογιώργος*<br /><br />Συνήθως, όταν τίθεται ζήτημα εισαγωγής και υποστήριξης εκπαιδευτικών καινοτομιών και νέων αναλυτικών προγραμμάτων, αναδεικνύονται, συχνά, πολλά εμπόδια και δυσκολίες, που έχουν να κάνουν με τη διάθεση χρόνου, τόσο από τη μεριά των εκπαιδευτικών όσο και από την πλευρά των μαθητών. Το ωρολόγιο πρόγραμμα ,άλλωστε, αποτυπώνει τη διάθεση και τη χρήση του σχολικού χρόνου. Μαθήματα και επιστημονικές ενώσεις εκπαιδευτικών ερίζουν στην αναδιάρθρωση του διαθέσιμου χρόνου. Διεκδικούν χρόνο στο πρόγραμμα. Θα αναδείξουμε τις παγίδες ορισμένων παραδοχών και Θα αναζητήσουμε ενδεχόμενες ιδέες που έχουν να κάνουν με μια εναλλακτική διευθέτηση του σχολικού χρόνου.<br /><br />Το πλαίσιο οργάνωσης της σχολικής ζωής (κοινωνική σύνθεση, υποχρεωτική φοίτηση, υποχρεωτικό πρόγραμμα, διδασκαλία τάξης κ.τ.ο.) υποδηλώνει ότι οι εκπαιδευτικοί δε μπαίνουν απλώς στην αίθουσα διδασκαλίας για να κάνουν το μάθημα που θα είναι ενδιαφέρον και σημαντικό σε μια τάξη από διψασμένους για μάθηση μαθητές. Αυτά που συνήθως συναντάμε είναι προβλήματα οργάνωσης, συμμετοχής, διευθέτησης, ελέγχου, πειθαρχίας, κ.α. και εκπαιδευτικούς να προσφεύγουν σε διάφορες τεχνικές θετικής ή αρνητικής ενίσχυσης για να προκαλούν τη συμμετοχή όσων αποσύρονται ή αρνούνται να παρακολουθήσουν. Συνήθως, οι εκπαιδευτικοί αναφέρονται στην «τυραννία» του χρόνου και της διδακτέας ύλης.<br /><br />Οι κυρίαρχες παραδοχές για τη «διαχείριση» του χρόνου<br />Ο χρόνος είναι μια θεμελιώδης διάσταση με βάση την οποία δομείται και προσλαμβάνεται η εργασία εκπαιδευτικών και μαθητών. Ο χρόνος δεν είναι απλώς ένα αντικειμενικό και καταπιεστικό πλαίσιο περιορισμών αλλά είναι επίσης και ένας ορίζοντας δυνατοτήτων και περιορισμών που ορίζονται και με υποκειμενικούς όρους. Οι εκπαιδευτικοί και οι μαθητές/τριες είναι δυνατό να έχουν και να δημιουργούν το χρόνο τους, όπως είναι πιθανό να προσλαμβάνουν τα χρονοδιαγράμματα και τις χρονικές δεσμεύσεις ως οριστικές και αμετάθετες. Ο τρόπος με τον οποίο αυτοί «διαχειρίζονται» το χρόνο είναι δείκτης και της σχέσης που έχουν με τη σχολική εργασία και της θέσης που έχει η σχολική εργασία στη ζωή τους.<br />Στις εκπαιδευτικές πολιτικές των χωρών-μελών της ΕΕ παρατηρείται μια τάση για επέκταση του γραφειοκρατικού ελέγχου, την τυποποίηση των εκπαιδευτικών υπηρεσιών και την εμπορευματοποίηση του χρόνου. Έχει ήδη σημειωθεί αλλαγή στον τρόπο μέτρησης του σχολικού χρόνου: ο χρόνος δε μετριέται με βάση τη δουλειά που είναι να γίνει. Η σχολική εργασία μετριέται με βάση το χρόνο που διατίθεται. Από την εποχή που η έγκαιρη προσέλευση έγινε δεκτή ως "φυσική" αξία και αρετή, ο χρόνος έγινε εμπόρευμα το οποίο θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο διαχείρισης, κατακερματισμού και αγοραπωλησίας. Έγινε μετρήσιμος, αντικειμενικοποιημένος και απόμακρος από τη ζωή των ανθρώπων.<br />Ο χρόνος χρησιμοποιείται από τους διαχειριστές για να ποσοτικοποιούν και να μετρούν την εργασία των μαθητών/τριών. Με αυτόν τον τρόπο οι παιδαγωγικές και κοινωνικές σχέσεις γίνονται εμπορευματικές.<br />Η εκπαίδευση προβάλλεται ως καταναλωτικό αγαθό που αγοράζεται με συγκεκριμένο αντίτιμο για συγκεκριμένο χρόνο.<br />Είναι ο χρόνος που αγοράζεται ή πουλιέται παρά συγκεκριμένη εμπειρία, διαδικασία ή αποτέλεσμα. Έτσι, η εκπαιδευτική υπηρεσία προτείνεται ως αντικειμενικοποίηση του χρόνου που διατίθεται.<br />Τα ίδια τα προγράμματα και τα σχολικά μαθήματα γίνονται διαιρετά/ διακριτά και μετρήσιμα με όρους μονάδας χρόνου. Μια τέτοια αντίληψη, όταν προωθείται και πριμοδοτείται με την άσκηση της εκπαιδευτικής πολιτικής, έχει ως αποτέλεσμα ώστε η εκπαίδευση να βρίσκεται σε αποξενωτική σχέση με τη μάθηση που με τη σειρά της αποχωρίζεται και αποκόπτεται από το μαθητή/τρια μέσω εμπορεύσιμων μονάδων χρόνου.<br />Χρόνος προετοιμασίας, χρόνος προγραμματισμού, ομαδικός χρόνος, προσωπικός χρόνος κ.α. υπόκεινται σε δραστικές αλλαγές με σαφείς τις τάσεις για συρρίκνωση του λεγόμενου ελεύθερου χρόνου. Αυτή η εξέλιξη στους ορισμούς και τον έλεγχο του χρόνου εκφράζει μια γραμμική και μονοχρονική αντίληψη με πρωταρχικό ενδιαφέρον την αύξηση της παραγωγικότητας, τον περιορισμό της θεωρούμενης «σπατάλης» και την αύξηση του ελέγχου και της υποταγής. Μια τέτοια μονοχρονική και γραμμική προσέγγιση δεν ενδιαφέρεται για τις συγκρούσεις, τις αντιφάσεις και τα διλήμματα που αναδεικνύονται στην κοινωνική τοπογραφία της τάξης όπου εκφράζονται πολυχρονικές εκδοχές.<br />Πώς να στεγαστεί η έμπνευση για καινοτομία στο σχολείο, κάτω από αυτές τις συνθήκες;<br /><br />Φέρτε τη βραδύτητα στο σχολείο!<br />Η ιδέα που προτείνεται στη συνέχεια μου ήρθε από το βιβλίο «Η βραδύτητα» του Κούντερα. Διαβάζω, λοιπόν:<br />«Γιατί χάθηκε η ηδονή της βραδύτητας; Α, πού είναι οι παλιοί αργόσχολοι;<br />Πού είναι αυτοί οι φυγόπονοι ήρωες των λαϊκών τραγουδιών, αυτοί οι πλανήτες που χαζεύουν από μύλο σε μύλο και κοιμούνται στο ύπαιθρο; 'Αραγε χάθηκαν μαζί με τους χωματόδρομους, μαζί με τα λιβάδια και τα ξέφωτα, μαζί με τη φύση;<br />Και αλλού:<br />Υπάρχει κρυφός σύνδεσμος μεταξύ βραδύτητας και μνήμης, μεταξύ ταχύτητας και λήθης. Ας πάρουμε μια όσο το δυνατόν πιο κοινότοπη κατάσταση: κάποιος περπατάει στο δρόμο. Ξαφνικά θέλει να θυμηθεί κάτι, αλλά του διαφεύγει η ανάμνηση. Εκείνη τη στιγμή, μηχανικά, επιβραδύνει το βήμα του. Αντιθέτως, κάποιος που προσπαθεί να ξεχάσει ένα δυσάρεστο περιστατικό που έζησε πριν από λίγο, επιταχύνει εν αγνοία του το βάδισμά του, σαν να θέλει να απομακρυνθεί γρήγορα από κάτι που, χρονικά, βρίσκεται ακόμα πολύ κοντά του...Στα υπαρξιακά μαθηματικά αυτή η εμπειρία παίρνει τη μορφή δύο στοιχειωδών εξισώσεων: Ο βαθμός της βραδύτητας είναι ευθέως ανάλογος με την ένταση της μνήμης. Ο βαθμός της ταχύτητας είναι ευθέως ανάλογος με την ένταση της λήθης».<br />Μα, καλά, σκέφτομαι: μήπως στο σχολείο αναπτύσσουμε ταχύτητα για να μη πλησιάζουμε το άγνωστο; Μήπως τρέχουμε για να μη βλέπουμε και να μην αισθανόμαστε; Μήπως βιαζόμαστε για να μη σκεφτόμαστε; Παντού χρονικές προδιαγραφές: έναρξη, λήξη, διάρκεια, κουδούνι, έγκαιρη προσέλευση, πρωινή ώρα, τελευταία ώρα, διάλειμμα κ.ά. Αρχίζει και τελειώνει κάτι, όχι γιατί ενδιαφέρονται δάσκαλοι και μαθητές, άλλα γιατί ΄χτύπησε κουδούνι.<br />Ο ΄χρόνος είναι χρήμα΄, ΄χρόνου Φείδου΄ και άλλα! Σε συνθήκες συνωστισμού επιθυμιών, αναγκών και ενδιαφερόντων, σε μια αντιφατική κοινωνική τοπογραφία, εκπαιδευτικοί και μαθητές καλούνται σε συγκεκριμένες υποχρεωτικές κοινωνικές σχέσεις. Έτσι, τα βιολογικά άτομα μεταμορφώνονται σε ιδεολογικά υποκείμενα με ΄συνείδηση χρόνου΄, σε ένα πλαίσιο ΄πανοπτικής επιτήρησης΄. Για κάθε συγκεκριμένη δραστηριότητα κάθε συγκεκριμένου ατόμου υπάρχει συγκεκριμένος χώρος σε προγραμματισμένη χρονική στιγμή!<br />Μήπως είναι ώρα να επαναδιαπραγματευτούμε το νόημα του «χαμένου» χρόνου για να μπορούμε να «κατοικούμε» στο χρόνο;<br />Μια διεργασία που θα μπορούσε να προωθηθεί για τον επαναπροσδιορισμό αυτής της κατάστασης, τουλάχιστον στο επίπεδο της μικροκλίμακας του σχολείου, είναι να ανιχνεύουμε, να καταγράφουμε και να επαναδιαπραγματευόμαστε το νόημα που έχει ο «χαμένος»σχολικός χρόνος για εκπαιδευτικούς και μαθητές/τριες και να δώσουμε το χρόνο πίσω, στους ίδιους, τόσο στην ποσοτική όσο και στην ποιοτική διάσταση, και να διευρύνουμε τη σχετική αυτονομία τους για ό,τι μπορούν να κάνουν μέσα στο χρόνο τους.<br />Αν μείνουμε προσκολλημένοι στις κρατούσες αντιλήψεις, η τυραννία του σχολικού χρόνου θα μας κρατάει δέσμιους της έμμονης ιδέας για το πόσο και το πότε, σε απόσταση από ερωτήματα του γιατί.<br />Έχουμε γίνει δρομείς της ταχύτητας στη δράση για να «ολοκληρώνουμε» έγκαιρα τη διδακτέα ύλη, χωρίς να μένει χρόνος για το δρόμο αντοχής του στοχασμού. Η αγωνία της «ολοκλήρωσης» της ύλης εξορίζει τη σοφία και την ηδονή της βραδύτητας.<br />Η εκπαιδευτική διαδικασία, έτσι κι αλλιώς, είναι οργανωμένη με διευθετήσεις ιεραρχικής κατάταξης, κατανομής και επιλογής της διδακτέας ύλης.<br />Η σχολική γνώση είναι κοινωνικά επιλεγμένη και επομένως επιλεκτική και "παραδειγματική". Γιατί τόση ομηρία στην έμμονη ιδέα της "ολοκλήρωσης" σε καθορισμένα χρονικά πλαίσια;<br />Αφού ο τι ορίζεται ως «διδακτέα ύλη» είναι επιλογή, γιατί τη διδάσκουμε ως τελεσίδικη και οριστική-ολοκληρωμένη εκδοχή γνώσης; Γιατί τόση εμμονή στη μηχανιστική προσήλωση στην εκδοχή γνώσης των σελίδων του εγκεκριμένου σχολικού εγχειριδίου;<br />Ουσιαστική ανασυγκρότηση των μορφών κατανομής και διευθέτησης του σχολικού χρόνου περνάει μέσα από μια συνολική ανασυγκρότηση της εκπαίδευσης για βαθύτερο εκδημοκρατισμό του περιεχομένου και της μορφής της εκπαίδευσης, με διεύρυνση της σχετικής αυτονομίας και της ενεργού συμμετοχής των υποκειμένων της εκπαιδευτικής διαδικασίας.<br />Θέλουμε τη βραδύτητα για να μπορούμε να πλησιάζουμε στο αίνιγμα του νοήματος αυτών που κάνουμε. Στο κάτω-κάτω, όσοι είμαστε στην εκπαίδευση έχουμε ιδιαίτερους λόγους να «σπεύδουμε βραδέως». Η επιβράδυνση δεν είναι απώλεια.<br />Δίνει χώρο στο μυαλό και στην καρδιά που υφαίνουν τη ζωή. Τουλάχιστον, έτσι μπορούμε να αρχίζουμε να διεκδικούμε λιγότερα εμπόδια ανάμεσα στην εργασία και στη ζωή, όπως μας προτείνει ο Ε.Τόμσον (1983) ή να ανακαλύπτουμε «τις χαρές του αργού χρόνου»,όπως μας προτρέπει ο Th. Εriksen (2005 ). Ο σχολικός χρόνος δεν είναι για τους εκπαιδευόμενους, απλώς, χρόνος προετοιμασίας για τη ζωή ούτε είναι ,απλώς, χρόνος εργασίας για τους εκπαιδευτικούς. Είναι χρόνος ζωής...<br /><br />*Καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων. Μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου του ΥΠΠ Κύπρου<br /><br />*H ανάλυση αντλεί από το: Μαυρογιώργος Γ.(2008), Εκπαίδευση και Χρόνος, στο Αθανασούλα-Ρέππα, Α. κ.α. Διοίκηση Εκπαιδευτικών Μονάδων , Τόμος Α΄,ΕΑΠ,σ.213-238,Πάτρα.<br /><br />Βιβλιογραφία<br />Eriksen, Th. H. (2005) H Tυρρανία της στιγμής: γρήγορoς και αργός χρόνος στην εποχή της πληροφορίας, μετφρ. Α. Σίμογλου, Εκδόσεις Σαββάλας, Αθήνα..<br />Κούντερα, Μ., Η Βραδύτητα, Μτφρ. Βελέντζα, Σ., Βιβλιοπωλείον της «Εστίας» Ι.Δ. Κολλάρου &amp; Σιας ΑΕ, Αθήνα..<br />Τόμσον, Ε.Π. (1983) Χρόνος, Εργασία και Βιομηχανικός Καπιταλισμός, Μτφρ. Τομανάς, Β Κατσάνος, Θεσσαλονίκη.<br /><br />ΠΟΛΙΤΗΣ - 31/01/2010, Σελίδα: 97<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-8266109512831948636?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/01/25/%ce%91%cf%85%cf%84%ce%bf%cf%8d%cf%82_%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82_%ce%ad%cf%87%cf%89_%ce%b2%ce%b1%cf%81%ce%b5%ce%b8%ce%b5%ce%af</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Αυτούς τους έχω βαρεθεί</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/01/25/%ce%91%cf%85%cf%84%ce%bf%cf%8d%cf%82_%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82_%ce%ad%cf%87%cf%89_%ce%b2%ce%b1%cf%81%ce%b5%ce%b8%ce%b5%ce%af"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	<br />http://www.youtube.com/user/xylinospathi<br /><br />Τις κρύες γυναίκες που με χαϊδεύουν,<br />τους ψευτοφίλους που με κολακεύουν,<br />που απ’ τους άλλους θεν παλικαριά<br />κι οι ίδιοι όλο λερώνουν τα βρακιά,<br />σ’ αυτήν την πόλη που στα δυο έχει σκιστεί,<br />τους έχω βαρεθεί.<br /><br />Και πέστε μου αξίζει μια πεντάρα,<br />των γραφειοκρατών η φάρα,<br />στήνει με ζήλο περισσό,<br />στο σβέρκο του λαού χορό,<br />στης ιστορίας τον χοντρό το κινητή,<br />την έχω σιχαθεί.<br /><br />Και τι θα χάναμε χωρίς αυτούς όλους,<br />τους Ευρωπαίους τους προφεσόρους,<br />που καλύτερα θα ξέρανε πολλά,<br />αν δεν γεμίζαν ολοένα την κοιλιά,<br />υπαλληλίσκοι φοβητσιάρηδες, δούλοι παχιοί,<br />τους έχω βαρεθεί.<br /><br />Κι οι δάσκαλοι της νεολαίας γδαρτάδες,<br />κόβουν στα μέτρα τους τους μαθητάδες,<br />κάθε σημαίας πλαισιώνουν τους ιστούς,<br />με ιδεώδεις υποτακτικούς,<br />που είναι στο μυαλό νωθροί,<br />μα υπακοή έχουν περισσή,<br />τους έχω βαρεθεί.<br /><br />Κι ο παροιμιώδης μέσος ανθρωπάκος,<br />κέρδος ποτέ μα από παθήματα χορτάτος,<br />που συνηθίζει στην κάθε βρωμιά,<br />αρκεί να έχει γεμάτο τον ντορβά<br />κι επαναστάσεις στ’ όνειρά του αναζητεί,<br />τον έχω βαρεθεί.<br /><br />Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,<br />υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,<br />κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,<br />με τους σοφούς του κράτους τα ‘χουνε πλακάκια,<br />σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,<br />τους έχω σιχαθεί.<br /><br />Κι οι ποιητές με χέρι υγρό,<br />υμνούνε της πατρίδας τον χαμό,<br />κάνουν με θέρμη τα στοιχειά στιχάκια,<br />με τους σοφούς του κράτους τα ‘χουνε πλακάκια,<br />σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,<br />τους έχω σιχαθεί.<br />Σαν χέλια γλοιώδικα έχουν πουληθεί,<br />τους έχω σιχαθεί.<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-5227258324252593397?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/01/25/%ce%9c%ce%b9%ce%b1_%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1_-_%ce%bc%ce%ac%ce%b8%ce%b7%ce%bc%ce%b1_%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82_%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Μια ιστορία - μάθημα φορολογικής πολιτικής</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/01/25/%ce%9c%ce%b9%ce%b1_%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1_-_%ce%bc%ce%ac%ce%b8%ce%b7%ce%bc%ce%b1_%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82_%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Δέκα συμμαθητές από το Γυμνάσιο ξαναβρέθηκαν μετά από 30 χρόνια και άρχισαν να κάνουν καθημερινή παρέα. Με διαφορετική οικονομική κατάσταση ο καθένας τους, αποφάσισαν να βρίσκονται στο καφενείο/ουζερί «Το Τηνιακό» όπου έπιναν τις μπυρίτσες τους και έκαναν καθημερινό λογαριασμό 100€.<br /><br />Οι 10 φίλοι συμφώνησαν επίσης να πληρώνουν τον λογαριασμό με βάση την οικονομική κατάσταση του καθενός, γεγονός που όλοι θεώρησαν δίκαιο. Έτσι πλήρωναν τον λογαριασμό ως κάτωθι (όπως περίπου πληρώνουμε τους φόρους μας):...<br /><br />Όνομα, Πληρώνει, Εργασία, Εισόδημα<br /><br />1 Αρτέμιος 0 ταμείο ανεργίας 5.000€<br />2 Βασίλειος 0 ταμείο ανεργίας 5.000€<br />3 Γεώργιος 0 ταμείο ανεργίας 5.000€<br />4 Δημήτριος 0 ταμείο ανεργίας 5.000€<br />5 Ευστάθιος 1€ Part time ταμίας 10.000€<br />6 Ζαφείρης 2€ Τεχνικός Η/Υ 15.000€<br />7 Ηρόδοτος 8€ Δημόσιος υπάλληλος 25.000€<br />8 Θεοφάνης 12€ Δικηγόρος 40.000€<br />9 Ιγνάτιος 22€ Γιατρός 70.000€<br />10 Κωνσταντίνος 55€ Επιχειρηματίας 200.000€<br /><br />ΣΥΝΟΛΟ 100€ <br /><br />Οι φίλοι μας, πλήρως ικανοποιημένοι με την συμφωνία, βρισκόταν καθημερινά για τις μπυρίτσες τους. Ο καφετζής, ο Δήμος, που απέκτησε ξαφνικά 10 νέους πελάτες, σαν επιχειρηματικό μυαλό που ήταν, και για να μην τους χάσει από πελάτες, τους λέει ένα Σαββατόβραδο: «Επειδή είσαστε οι καλύτεροι πελάτες μου, θα σας κάνω έκπτωση 20€ στον λογαριασμό σας! Έτσι από εδώ και στο εξής θα μου δίνετε 80€ για τις μπύρες σας αντί για 100€!».<br /><br />Ξαφνικά οι 10 φίλοι μας απέκτησαν ένα πρόβλημα να λύσουν: τι ποσό θα πλήρωνε τώρα ο καθένας τους εάν συνέχιχαν να πληρώνουν τον λογαριασμό όπως πληρώνουμε τους φόρους μας; Πως θα μοίραζαν την μείωση των 20€ μεταξύ των;<br /><br />Ο Αρτέμιος (1ος) είπε στους υπόλοιπους ότι λογικό θα ήταν οι τέσσερις πιο φτωχοί να συνεχίσουν να μην πληρώνουν τίποτε, και οι υπόλοιποι έξι να μοιραστούν την έκπτωση ισόποσα μεταξύ των. Δηλαδή ο καθένας από τους έξι να πληρώνει 3,33€ λιγότερα. Εάν γινόταν αυτό, ο Ευστάθιος (5ος), και ο Ζαφείρης (6ος), πίνοντας δωρεάν μπύρες, θα κέρδιζαν και χρήματα καθημερινά! Αυτή η ιδέα απορρίφτηκε πάραυτα από τους υπόλοιπους!<br /><br />Έτσι οι δέκα (10) φίλοι μας ζήτησαν την βοήθεια του Δήμου του καφετζή που τους πρότεινε την παρακάτω λύση:<br /><br />Όνομα Πλήρωνε Πληρώνει Διαφορά % μείωσης<br /><br />1 Αρτέμιος 0<br />2 Βασίλειος 0<br />3 Γεώργιος 0<br />4 Δημήτριος 0<br />5 Ευστάθιος 1€ 1€ 100%<br />6 Ζαφείρης 2€ 1€ 1€ 50%<br />7 Ηρόδοτος 8€ 5€ 3€ 38%<br />8 Θεοφάνης 12€ 8€ 4€ 33%<br />9 Ιγνάτιος 22€ 18€ 4€ 18%<br />10 Κωνσταντίνος 55€ 48€ 7€ 13%<br /><br />ΣΥΝΟΛΑ 100€ 80€ <br /><br />Και οι 10 φίλοι μας είχαν κάθε λόγο να είναι ευχαριστημένοι. Οι 4 πιο φτωχοί εξακολουθούν να πίνουν τις μπυρίτσες τους δωρεάν. Ο 5ος της παρέας (Ευστάθιος) δεν πληρώνει πλέον τίποτε. Οι 5 που θα συνεχίζουν να πληρώνουν τον λογαριασμό, τώρα πληρώνουν λιγότερα.<br /><br />Όμως, όταν βρέθηκαν έξω από το καφενείο, άρχισαν να συγκρίνουν πόσο λιγότερο πλήρωνε ο καθένας και έτσι άρχισαν οι γκρίνιες ...;<br /><br />" «Εγώ κέρδισα μόνο 1€ από την έκπτωση» είπε ο Ευστάθιος (5ος). «Αλλά ο Κωνσταντίνος κέρδισε 7€!»<br /><br />" «Σωστά» είπε ο Ζαφείρης (6ος). «Και εγώ κέρδισα 1€ αλλά είναι αδικία που ο Κωνσταντίνος κέρδισε 700% περισσότερα!»<br /><br />" «Αυτό είναι αλήθεια» είπε ο Ηρόδοτος (7ος). «Εγώ κέρδισα 3€ και αυτός 7€. Οι πιο πλούσιοι κερδίζουν τα πιο πολλά!» (Σ.Σ: ΑΘΑΝΑΤΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ, ΑΜΕΣΩΣ ΤΟ ΕΝΤΟΠΙΣΕΣ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ)<br /><br />" Ταυτόχρονα σχεδόν οι 4 πρώτοι (Αρτέμιος, Βασίλειος, Γεώργιος και Δημήτριος) ούρλιαζαν: «ΜΙΣΟ ΛΕΠΤΟ. Εμείς ΔΕΝ ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΕ. Το σύστημα εκμεταλλεύεται μονίμως τους φτωχούς!»<br /><br />Οι εννιά φίλοι, όλοι δυσαρεστημένοι με τον Κωνσταντίνο που κέρδισε τα πιο πολλά, το περικύκλωσαν έξω από το καφενείο, τον έκαναν τουλούμι στο ξύλο και τον άφησαν αναίσθητοστο πεζοδρόμιο της Λεωφ. Αλεξάνδρας ...;<br /><br />Την επόμενη μέρα, την Κυριακή, όπως ήταν αναμενόμενο, ο δαρμένος της παρέας, ο Κωνσταντίνος, δεν εμφανίστηκε στο καφενείο. Οι υπόλοιποι εννιά έπιναν χαρούμενοι τις μπυρίτσες τους έχοντας ταυτόχρονα βγάλει και το άχτι τους με τον Κωνσταντίνο!<br /><br />Η χαρά όμως τους κόπηκε απότομα όταν ήλθε η ώρα του λογαριασμού! Τότε ανακάλυψαν ότι τα χρήματα που είχαν όλοι μαζί πάνω τους ήταν μόλις 32€... Ούτε τον μισό λογαριασμό δεν μπορούσαν να πληρώσουν γιατί τους έλειπαν τα 48€ του Κωνσταντίνου ...;<br /><br />Ο καφετζής αγανακτισμένος γιατί έχασε τα λεφτά του, τους έκοψε την έκπτωση.<br /><br />Οι φίλοι δεν ξαναβρέθηκαν γιατί οι 4 πρώτοι δεν είχαν λεφτά για μπυρίτσες και ο τελευταίος που έβαζε και τα περισσότερα δεν του άρεσε και πολύ το γεγονός ότι οι άλλοι έπιναν με τα λεφτά του και τον έδερναν κιόλας.<br /><br />Λοιπόν, φίλοι ,συνεργάτες, συγγενείς ,συνάδελφοι, εργαζόμενοι ,άνεργοι, συμφοιτητές και δημοσιογράφοι: Έτσι ακριβώς δουλεύει και το σύστημα πληρωμής των φόρων.<br /><br />Οι πιο πλούσιοι πληρώνουν τα πιο πολλά. Όταν όμως γίνεται μείωση φόρων, αυτοί που πλήρωναν τους υψηλότερους φόρους κερδίζουν τα πιο πολλά από την μείωση!<br /><br />Εάν τους φορολογείς περισσότερο από τους άλλους και τους επιτίθεσαι επειδή έχουν την ευχέρεια που εσύ εκμεταλλεύεσαι, μπορεί να μην ξαναεμφανιστούν ποτέ στο «καφενείο».<br /><br />Στη πραγματικότητα, μπορεί να αρχίσουν να πίνουν μπύρες σε άλλα «καφενεία», εκτός της χώρας πιθανόν, όπου η ατμόσφαιρα είναι πολύ πιο φιλική και πιθανώς οι μπύρες να κοστίζουν λιγότερο!!!<br /><br />Για όσους κατάλαβαν, δεν απαιτείται εξήγηση!<br /><br />Για όσους ΔΕΝ κατάλαβαν, ΔΕΝ υπάρχει εξήγηση!<br /><br />πηγή:Αυτό το άρθρο, είναι παράφραση ενός ("Bar Stool Economics" ) που έγραψε ο David Kamerschen, Ph.D., Professor of Economics, University of Georgia.<br />http://atithasos.blogspot.com<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-6246630329078094741?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/01/21/%ce%9a%ce%91%ce%98%ce%95_%ce%a7%ce%a1%ce%9f%ce%9d%ce%9f_%ce%9f%ce%99_%ce%91%ce%93%ce%a1%ce%9f%ce%a4%ce%95%ce%a3_%ce%9a%ce%9b%ce%95%ce%99%ce%9d%ce%9f%ce%a5%ce%9d_%ce%a4%ce%9f%ce%a5%ce%a3_%ce%94%ce%a1%ce%9f%ce%9c%ce%9f%ce%a5%ce%a3__%ce%9a%ce%91%ce%99_%ce%9a%ce%91%ce%98%ce%95_%ce%a7%ce%a1%ce%9f%ce%9d%ce%9f_%ce%a4%ce%a1%ce%a9%ce%9d%ce%95_%ce%a4%ce%9f_%ce%99%ce%94%ce%99%ce%9f_%ce%a0%ce%91%ce%a1%ce%91%ce%9c%ce%a5%ce%98%ce%99</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΟΙ ΑΓΡΟΤΕΣ ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ  ΚΑΙ ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ ΤΡΩΝΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/01/21/%ce%9a%ce%91%ce%98%ce%95_%ce%a7%ce%a1%ce%9f%ce%9d%ce%9f_%ce%9f%ce%99_%ce%91%ce%93%ce%a1%ce%9f%ce%a4%ce%95%ce%a3_%ce%9a%ce%9b%ce%95%ce%99%ce%9d%ce%9f%ce%a5%ce%9d_%ce%a4%ce%9f%ce%a5%ce%a3_%ce%94%ce%a1%ce%9f%ce%9c%ce%9f%ce%a5%ce%a3__%ce%9a%ce%91%ce%99_%ce%9a%ce%91%ce%98%ce%95_%ce%a7%ce%a1%ce%9f%ce%9d%ce%9f_%ce%a4%ce%a1%ce%a9%ce%9d%ce%95_%ce%a4%ce%9f_%ce%99%ce%94%ce%99%ce%9f_%ce%a0%ce%91%ce%a1%ce%91%ce%9c%ce%a5%ce%98%ce%99"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Αν πραγματικά οι αγρότες θέλουν να δούνε γιατί κάθε χρόνο γίνονται όλο και φτωχότεροι, δεν έχουν παρά να κάνουν ένα μικρό ταξίδι στην Αθήνα.<br /><br />Αν θέλουν πραγματικά να δούνε πού πάνε τα κέρδη από τα προϊόντα τους, τότε καλό θα ήταν να μην κλείσουν τους δρόμους φέτος, αλλά να οργανώσουν εκδρομές με λεωφορεία, αυτοκίνητα και τρακτέρ και να κατευθυνθούν προς τα βόρεια προάστια της ΑΘΗΝΑΣ. Τα προάστια, τα οποία στην κυριολεξία τα έχτισε ο δικός τους κόπος.<br /><br />ΕΚΑΛΗ – ΨΥΧΙΚΟ<br /><br />Εκεί θα καταλάβουν πολλά πράγματα<br /><br />Θα καταλάβουν ποιοι καταντήσανε την Αγροτική Τράπεζα από "σπίτι του αγρότη" σε "σφαγείο του αγρότη".<br /><br />Θα δούνε σπίτια, που είναι ακριβότερα από ένα ολόκληρο φέουδο.<br /><br />Θα δούνε ποιοι κατοικούν εκεί και αυτό δεν θα τους αρέσει καθόλου, γιατί είναι οι ίδιοι άνθρωποι, που κάθε χρόνο τους μοιράζουν τις "πέτσινες" επιταγές.<br /><br />Θα δούνε ΔΕΞΙΟΥΣ ΚΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΥΣ να κατοικούν ΣΕ ΒΙΛΕΣ ΔΙΣΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΩΝ<br /><br />Θα δούνε ΠΙΣΙΝΕΣ μεγαλύτερες από τους ταμιευτήρες νερού, που παρακαλούνε οι αγρότες να κατασκευάσει το κράτος, για να κάνουν τη δουλειά τους.<br /><br />Θα δούνε ΕΠΙΠΛΑ κήπου ακριβότερα από τα χωράφια τους.<br /><br />Εκεί θα καταλάβει ο Έλληνας αγρότης πόσο μεγάλο κορόιδο είναι, που μάλωνε με τους φίλους τόσα χρόνια για το ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΤΗ ΝΔ.<br /><br /> ΠΡΟΤΆΣΕΙΣ<br /> ΓΙΑ ΕΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΟΥ ΑΓΡΟΤΙΚΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.<br /><br />Προτείνουμε αυτήν την "βόλτα", γιατί απλούστατα κάποιοι "δουλεύουν" τους αγρότες και τους "βγάζουν" στους δρόμους, ενώ δεν πρέπει να βγουν. Ειδικά σήμερα. Ειδικά σήμερα, εν μέσω μιας τρομερής οικονομικής κρίσης και έχοντας οικονομικά αιτήματα απέναντι σε ένα σχεδόν χρεοκοπημένο κράτος. Ένα κράτος, το οποίο έχει πιο φλέγουσες υποχρεώσεις απέναντι σε κοινωνικές μερίδες πολύ πιο αδύναμες από τον αγροτικό κόσμο. Πείνα πραγματική απειλεί μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας. Πείνα που στους παλιούς θα θυμίζει Κατοχή.<br /><br />Οι αγρότες σ' αυτόν τον "ξεσηκωμό" τους δεν έχουν την κοινωνική υποστήριξη. Δεν την έχουν, όχι επειδή δεν είναι πράγματι φτωχοί, αλλά επειδή δεν τη δικαιούνται. Η κοινωνία πληρώνει πανάκριβα τα προϊόντα τους και ούτε θέλει κι ούτε μπορεί να τα "ξαναπληρώσει". Η κοινωνία, που εργάζεται για είκοσι ευρώ την ημέρα και αναγκάζεται να πληρώνει ένα ευρώ το ματσάκι τον μαϊντανό, ούτε θέλει ούτε μπορεί να συμπαρασταθεί στους παραγωγούς. Αν αυτοί είναι αδύναμοι να εισπράξουν αυτά που η κοινωνία πληρώνει, δεν φταίει η κοινωνία. Αν η κοινωνία κατανάλωνε αυτά που παράγουν οι αγρότες στις τιμές που τους πληρώνουν οι έμποροι, θα τους στήριζε. Αυτό όμως δεν συμβαίνει. Η κοινωνία πέφτει θύμα αισχροκέρδειας και σ' αυτό φταίνε και οι αγρότες, εξαιτίας της αδυναμίας τους να ελέγξουν την κατάσταση.<br /><br />Πρέπει επιτέλους οι αγρότες να καταλάβουν τι συμβαίνει. Να καταλάβουν πού συμμετέχουν και οι ίδιοι στην αρνητική κατάσταση, την οποία πληρώνουν και οι ίδιοι ως καταναλωτές. Είναι θύτες και θύματα ταυτόχρονα. Αποτελούν εθνικό κεφάλαιο και πρέπει να μάθουν να λειτουργούν ως τέτοιοι. Πρέπει να "ενηλικιωθούν" επιτέλους ως κεφαλαιοκρατία και να πάψουν να φέρονται σαν παιδιά κολίγων. Η κεφαλαιοκρατία δεν ζητάει ποτέ από το κράτος να της εξασφαλίσει την επιβίωση. Αυτό το κάνουν μόνον οι αδύναμοι κολίγες και οι απλοί εργαζόμενοι. Αυτοί οι οποίοι δεν μπορούν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους.<br /><br />Η κεφαλαιοκρατία δεν ανήκει σ' αυτήν την κατηγορία πολιτών και οι αγρότες είναι κεφαλαιοκράτες. Η κεφαλαιοκρατία "παίρνει" από την αγορά μόνη της αυτό που την ενδιαφέρει. Έχει δει κανένας εργοστασιάρχες να κλείνουν δρόμους και να ζητάνε ενισχύσεις από το κράτος; Εδώ βρίσκεται το πραγματικό πρόβλημα το αγροτικού κόσμου. Δεν παίρνουν το μερίδιο που τους αντιστοιχεί από τους κλέφτες εμπόρους και προσπαθούν να μεταφέρουν τη ζημιά στο κράτος και άρα στο κοινωνικό σύνολο.<br /><br />Από τα εβδομήντα λεπτά, που εισπράττει ένας αγρότης για ένα κιλό κεράσια, μέχρι τα επτά ευρώ, που πληρώνει ο καταναλωτής για τα αποκτήσει, υπάρχει μεγάλη διαφορά. Τα εβδομήντα λεπτά καθηλώνουν κάποιους στη φτώχεια και τα επτά ευρώ της αισχροκέρδειας χτίζουν επαύλεις στην Εκάλη. Σ' αυτήν τη "διαφορά" βρίσκεται απίστευτος πλούτος και εκεί πρέπει να στρέψουν το ενδιαφέρον τους οι αγρότες. Αυτόν τον πλούτο πρέπει να διεκδικήσουν, γιατί αυτό συμφέρει τόσο τους ίδιους όσο και την κοινωνία.<br /><br />Αν οι αγρότες δικαιούνται να ζητήσουν κάτι από το κράτος, αυτό δεν είναι χρήματα. Είναι κεφαλαιοκράτες και πρέπει να ζητήσουν από το κράτος "κανόνες" της αγοράς. Να ζητήσουν από το κράτος να βγάλει τα "λαμόγια" των Καρτέλ από την αγορά. Αυτό δικαιούνται και αυτό τους συμφέρει να ζητήσουν. Τα λίγα ευρώ δεν τους λύνουν κανένα πρόβλημα. Τους διατηρούν σε μια "κωματώδη" κατάσταση μέχρι την επόμενη φορά, που θα τους "βιάσουν" οι έμποροι. Μόνον οι νόμοι τους λύνουν τα προβλήματα άπαξ. Οι νόμοι, που τους προστατεύουν από τους εμπόρους και τους κλέφτες.<br /><br />Αν είναι να ζητήσουν κάτι από το κράτος, αυτά είναι κάποια πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Να ζητήσουν χώρους στις μεγάλες πόλεις, για να λειτουργούν δικές τους αγορές για να εισπράττουν οι ίδιοι το σύνολο του κέρδους της παραγωγής τους. Να ζητήσουν νομοθεσία εξοντωτική για όσους εμπόρους "βαπτίζουν" ξένα προϊόντα σε ελληνικά. Να ζητήσουν αυστηρό έλεγχο των εισαγωγών με συμμετοχή και των ιδίων στα ελεγκτικά κλιμάκια. Να απαιτήσουν από τους μεταποιητές των προϊόντων τους να πληρώνονται βάση της τελικής τιμής διάθεσης των προϊόντων.<br /><br />Από εκεί και πέρα τα πάντα είναι θέμα οργάνωσης. Οι αγρότες δεν είναι πλέον οι αγράμματοι κολίγες των προηγούμενων αιώνων. Μπορούν να σκεφτούν επιχειρηματικά και να δράσουν ανάλογα. Έχουν πληρώσει τόνους χρήματος για να μορφώσουν τα παιδιά τους. Πρέπει να ξαναφτιάξουν τους συνεταιρισμούς τους, για να μην τους βρίσκουν οι έμποροι μόνους και αδύναμους ν' αντιδράσουν. Να τους φτιάξουν μόνοι τους στα πρότυπα των ανωνύμων εταιρειών και να μην τους αφήσουν να μετατραπούν σε κομματικά "τεμπελοστάσια" της διαφθοράς. Να πάρουν δάνεια ως συνεταιρισμοί, για να πάρουν στα χέρια τους το έλεγχο της μεταποίησης των προϊόντων τους. Να δημιουργήσουν ανάπτυξη στον τόπο τους, για να μην κάνουν τα προϊόντα τους τον "τουρισμό" της αισχροκέρδειας. Να δώσουν εργασία στα παιδιά τους και να μην τα "παρκάρουν" άνεργα στα δυάρια των Πατησίων. Να δημιουργήσουν συνεταιριστικό δίκτυο διανομής, για να ελέγχουν οι ίδιοι την αγορά.<br /><br />Απλά πράγματα, τα οποία συμφέρουν τόσο τους ίδιους όσο και την κοινωνία. Να παίρνουν τα τριπλάσια από αυτά που τους δίνουν οι έμποροι σήμερα και ταυτόχρονα τα προϊόντα τους να είναι φτηνά για την κοινωνία. Να πληρώνονται δύο ευρώ τα κεράσια και οι καταναλωτές να τα αγοράζουν εύκολα. Αυτό είναι το ζητούμενο. Γι' αυτό μιλάμε για "ωρίμανση" του αγροτικού κόσμου.<br /><br />Σήμερα στρέφονται εναντίον του κράτους και κάποιοι στα βόρεια προάστια της Αθήνας γελάνε μαζί τους. Γελάνε, γιατί αυτοί θα έχουν μεγαλύτερα κέρδη από τις αγροτικές κινητοποιήσεις απ' ό,τι οι ίδιοι οι αγρότες. Γελάνε, γιατί το κράτος θα κληθεί να πληρώσει τη δική τους "ευκαιρία" να ξανακάνουν τα ίδια εγκλήματα και την επόμενη χρονιά. Γελάνε, γιατί στα δικά τους σαλόνια θ' αποφασίσουν οι Γιωργάκηδες και οι Κωστάκηδες πόσα "ψίχουλα" θα τους δώσουν.<br /><br />Ο κυρίαρχος προσανατολισμός της αγροτικής πολιτικής του ΕΑΜ Β’ είναι ένας και μοναδικός. Η απόλυτη επικράτηση του παραγωγού έναντι του εμπόρου. Η απόλυτη επικράτηση αυτού που έχει περιουσία, που εργάζεται και που έχει έξοδα παραγωγής, έναντι του "αεριτζή" και τεμπέλη εμπόρου. ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΩΝ ΠΟΣΟΣΤΩΝ ΣΤΗ ΜΟΙΡΑΣΙΑ ΤΩΝ ΚΕΡΔΩΝ ΤΗΣ ΑΓΟΡΑΣ. Στόχος του είναι ο απόλυτος έλεγχος της "διαδρομής" ενός προϊόντος από το χωράφι μέχρι το "ράφι" του σούπερ μάρκετ. Στόχος του είναι να "κοπούν" τα χέρια των τεμπέληδων, που μπαίνουν σ' αυτήν τη "διαδρομή". Η αγορά μπορεί να ικανοποιήσει τον αγρότη. Το έχει αποδείξει ότι μπορεί να το κάνει με τις τιμές που πληρώνει ο καταναλωτής για τα αγροτικά προϊόντα. Η αγορά σήμερα δεν το κάνει, γιατί απλά δεν μπορεί να "χορτάσει" τα παράσιτα του εμπορίου.<br /><br />Το ΕΑΜ Β’ είναι υπέρ της ελεύθερης αγοράς, αλλά όχι υπέρ της ανεξέλεγκτης "ζούγκλας". Αυτή η "ζούγκλα" είναι εχθρός του και σ' αυτήν θα προσπαθήσει να βάλει τάξη. Για όσο διάστημα κάποιους θα τους συμφέρει αυτή η "ζούγκλα", τίποτε δεν θα αλλάζει. Για όσο διάστημα αυτοί οι κερδοσκόποι θα είναι οι "χορηγοί" των μεγάλων κομμάτων, οι πολιτικοί θα "δουλεύουν" τους αγρότες. Αυτούς τους πολιτικούς και τα ξένα αφεντικά τους έχει εχθρούς το ΕΑΜ Β' και αυτοί πρέπει να είναι οι εχθροί και του αγροτικού κόσμου.<br /><br />Ελεύθερη αγορά δεν είναι να βρεις τον φτωχό παραγωγό και να του πιεις το αίμα.<br /><br />Ελεύθερη αγορά δεν είναι να πας στην αγορά και ελέγχοντας την παραγω­γή, να εκβιάζεις τον καταναλωτή.<br /><br />Ελεύθερη αγορά δεν είναι να πάει κάποιος με ακάλυπτες επιταγές και να εμφανιστεί στην αγορά μέσα σε μια νύχτα με παραγωγή στα χέρια του μεγαλύτερη από την παραγωγή ολόκληρης της Θεσσαλίας.<br /><br />Ελεύθερη αγορά είναι να υπάρχουν νόμοι και κανόνες, που συμφέρουν το κοινωνικό σύνολο. Ελεύθερη αγορά υπάρχει όταν δεν αδικούνται οι παραγωγοί και οι εργαζόμενοι και ταυτόχρονα δεν πέφτουν θύματα λεηλασίας οι καταναλωτές.<br /><br />Το ΕΑΜ Β’ θα στηρίξει τους αγρότες στον αγώνα τους. Θα στηρίξει τη βάση της κεφαλαιοκρατίας στην Ελλάδα. Θα στηρίξει τον παραγωγικό κόσμο της γης, ο οποίος σήμερα εργάζεται σκληρά και λεηλατείται ασυστόλως. Στα χέρια των αγροτών βρίσκεται η λύση των προβλημάτων τους. Τα γνωστά μεγάλα κόμματα πρόδωσαν τους αγρότες και πρέπει να τιμωρηθούν. Μόνον με αυτόν τον τρόπο μπορεί η επαρχία να πάψει να αιμορραγεί πληθυσμιακά. Μόνον με αυτόν τον τρόπο μπορεί να επιτευχθεί η εθνοσωτήρια αποκέντρωση.<br />Τραϊανού Παναγιώτης<br />Πρόεδρος του Ε.Α.Μ. Β’<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-1010048950189640556?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/01/17/%ce%a4%ce%bf_%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c..._%cf%87%cf%81%cf%85%cf%83%cf%89%cf%81%cf%85%cf%87%ce%b5%ce%af%ce%bf</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Το ελληνικό... χρυσωρυχείο</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/01/17/%ce%a4%ce%bf_%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c..._%cf%87%cf%81%cf%85%cf%83%cf%89%cf%81%cf%85%cf%87%ce%b5%ce%af%ce%bf"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Οι μόνιμοι εφιάλτες του νεοελληνικού κράτους<br /><br />Την οικονομική αδυναμία της χώρας μας εκμεταλλεύονταν ξένοι δανειστές ακόμα και από τα χρόνια της Επανάστασης του 1821<br /><br />Το τελευταίο διάστημα στις καθημερινές συζητήσεις έχει εισβάλει, εκτός των άλλων οικονομικών «γρίφων», και το spread. Η άγνωστη στους μη ειδικούς ορολογία, που εκφράζει τις διαφορές στις αποδόσεις των ομολόγων και τα επιτόκια δανεισμού, δεν είναι τόσο κακόηχη, όσο, ας πούμε, η τοκογλυφία. Περί συνωνύμου, όμως, πρόκειται...<br />Ετσι κι αλλιώς, οι καταστάσεις που σηματοδοτεί o ξενικός όρος, έχουν την ηλικία του νεοελληνικού κράτους. Αφού είναι συνυφασμένες με τη χρέωση και υπερχρέωση της Ελλάδας από τα χρόνια ακόμη της Επανάστασης του 1821.<br />Ισως φαίνεται περίεργο σε μερικούς, αλλά η φύση των διεθνών χρηματαγορών, από τον 19ο αιώνα μέχρι σήμερα, δεν άλλαζε ουσιαστικά. Λίγο-πολύ διατηρήθηκε η ίδια ολόκληρο τον 20ό αιώνα και τα χρόνια της παγκοσμιοποίησης. Οπως η επιδίωξη των κεφαλαιούχων-δανειστών κάθε εποχής για όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κέρδος.<br />Στο πλαίσιο αυτό καταγράφεται ένα ελληνικό ιστορικό παράδοξο. Παρά τις στάσεις πληρωμών της Ελλάδας, κατά καιρούς, οι ξένοι δανειστές έτρεφαν ιδιαίτερη προτίμηση στα «ελληνικά χαρτιά». Αυτός... ο φιλελληνισμός των ξένων δανειστών οφείλεται, βεβαίως, στις μεγαλύτερες αποδόσεις κεφαλαίων. Στην Ελλάδα ήταν συνήθως υψηλότερες από κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα. Το φαινόμενο έχει τεκμηριωθεί στατιστικά από τους εγκυρότερους Ελληνες οικονομολόγους του περασμένου αιώνα, όπως ο Α. Ανδρεάδης και ο Α. Αγγελόπουλος.<br /><br />Πτώχευση<br />Το «παράδοξο» έχει φυσικά τις εξηγήσεις του, τόσο στη σφαίρα της πολιτικής όσο και της οικονομίας.<br />Ανασκοπώντας τα κάθε είδους εξωτερικά δάνεια από συστάσεως του ελληνικού κράτους μέχρι και την πτώχευση του 1932 ο Α. Αγγελόπουλος, στο κλασικό έργο του «Το δημόσιο χρέος της Ελλάδος», συμπεραίνει: «Η εκ μέρους των ξένων κεφαλαιούχων τακτική, κατά τα πρώτα ιδία συναφθέντα εξωτερικά δάνεια, εδημιούργησε την αδυναμίαν της χώρας όπως εκπληρώση τας εκ των εξωτερικών δανείων υποχρεώσεις της. Εάν κατεβάλλετο ολόκληρον το προϊόν των πρώτων δανείων, διαφορετική θα ήτο η οικονομική και δημοσιονομική κατάστασις και αλλοία θα απέβαινεν η όλη εξέλιξις της πολιτικής ζωής της χώρας...»<br />Στην κατηγορία αυτή ανήκουν όλα σχεδόν τα δάνεια πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Αλλά και την κατοπινή περίοδο έως τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. «Εάν η έκδοσις των μεταπολεμικών δανείων ήτο ανάλογος προς τας αντιστοίχους εκδόσεις των αγγλικών και γαλλικών δανείων, ιδία εάν οι τόκοι ήσαν χαμηλότεροι και αι τιμαί εκδόσεως ανώτεραι, η δε απόσβεσις βραδυτέρα, το Ελληνικόν κράτος δεν θα περιήρχετο τόσον ταχώς εις την δυσχερή θέσιν...» προσθέτει ο Αγγελόπουλος.<br />Ισως, θεωρήσει κάποιος ότι τούτες οι διαπιστώσεις ισχύουν αποκλειστικά για ένα μακρινό παρελθόν. Λάθος! Ο καθηγητής Γ. Β. Δερτιλής στην πρόσφατη «Ιστορία του ελληνικού κράτους» διαπιστώνει ότι δεν υπάρχουν και μεγάλες διαφορές μεταξύ των αιώνων στη λογική των αγορών: «Αυτό δεν είναι περίεργο.<br />Περίεργο είναι ότι από το 1879 (όταν άρχισε ο μαζικός δανεισμός της Ελλάδας από το εξωτερικό) έως το 2000, παρά τις εν τω μεταξύ παύσεις πληρωμών του ελληνικού Δημοσίου, η επενδυτική διάθεση των αλλοδαπών κεφαλαιούχων για ελληνικά κρατικά χρεόγραφα ανανεωνόταν κάθε φορά αμείωτη. Τα αίτια αυτής της σταθεράς ευμένειας ήταν πολλά...»<br />Πρόθυμοι δανειστές για να εκμεταλλευτούν τις ανάγκες πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν. Οσο, τουλάχιστον, υπάρχουν διεθνείς χρηματαγορές και κερδοσκοπικά κεφάλαια. Το ζήτημα είναι οι όροι των δανείων, πώς διαμορφώνονται και ο προορισμός των δανείων.<br />Στάσεις πληρωμών και διακανονισμοί<br />Σε κάθε μεγάλη διεθνή οικονομική κρίση η Ελλάδα βιώνει παρόμοιες καταστάσεις. Βρίσκεται υπερχρεωμένη, περιέρχεται στις παγκόσμιες χρηματαγορές και δανείζεται πανάκριβα. Μερικές φορές... χτυπάει και κανόνι!<br />Από την άποψη αυτή έχουν τη σημασία τους τα οικονομικά βιώματα στις αρχές των δεκαετιών του 1890, του 1930 και του 1970. Στην πρώτη περίπτωση, η Ευρώπη και ο κόσμος διένυε την τελευταία φάση της Μεγάλης Υφεσης του 1873-1896. Στη δεύτερη, τα χρόνια της κρίσης, που ακολούθησαν το κραχ του 1929. Στην τρίτη, την περίοδο της «πετρελαϊκής κρίσης». Στις δύο πρώτες περιόδους, προς το τέλος των κρίσεων, η Ελλάδα κήρυξε χρεοκοπία και στάση πληρωμών. Στην τρίτη, υλοποιήθηκαν προγράμματα οδυνηρής λιτότητας για τους πολλούς.<br /><br />Φυσικά, οι εποχές διαφέρουν ριζικά μεταξύ τους. Ακόμη ριζικότερα το σήμερα με όλες τις άλλες περιόδους. Δεν υπάρχει, πια, η μοναχική και ανάδελφη δραχμή, αλλά το «πολύτεκνο» ευρώ. Η υπερχρέωση, όμως, είναι κοινός παρονομαστής. Το ίδιο ο επαχθέστατος δανεισμός, σε σχέση με άλλες χώρες, αλλά και τα κερδοσκοπικά παιχνίδια σε βάρος της ελληνικής οικονομίας.<br />Χρεωκοπίες και στάσεις πληρωμών:<br />1827 και 1843: Παύση πληρωμών στους κάθε φορά ξένους δανειστές της χώρας (δάνεια ανεξαρτησίας και της πρώτης οθωνικής περιόδου).<br />1827-1878: Διεθνής (άτυπος) οικονομικός έλεγχος και ουσιαστικός αποκλεισμός από τις διεθνείς χρηματαγορές λόγω των παλαιών χρεών.<br />1878-1879: Συμβιβασμός ελληνικού δημοσίου με δανειστές και έναρξη νέας δανειακής περιόδου.<br />1893: Παύση πληρωμών («Δυστυχώς επτωχεύσαμεν»).<br />1898: Συμβιβασμός μετά την ήττα στον «ατυχή Ελληνοτουρκικό πόλεμο» του 1897.<br />1898-1926: Επιβολή διεθνούς οικονομικού ελέγχου (ΔΟΕ).<br />1898-1920: Επανάληψη πληρωμών.<br />1921: Παύση πληρωμών (μερική).<br />1928-1932: Συμβιβασμοί με δανειστές.<br />1932: Παύση πληρωμών (χρεοστάσιο).<br />1932-1933: Επανάληψη πληρωμών και διακανονισμός.<br /><br />Τα υψηλότερα επιτόκια<br />Από τη μελέτη των ελληνικών δανείων μέχρι την πτώχευση του 1893, μεταξύ των άλλων, προκύπτουν μερικά αποκαλυπτικά. Ο εξωτερικός δανεισμός κατά την οθωνική περίοδο «έτρεχε» όλον τον 19ο αιώνα και για την αποπληρωμή του απαιτήθηκε ποσό τριπλάσιο της πραγματικής αξίας του. Οταν η Ελλάδα κατέβαλλε κανονικά τα τοκοχρεολύσια αυτών των δανείων, χρειαζόταν για την αποπληρωμή τους να δαπανά περίπου το 40% των πάσης φύσεως κρατικών εσόδων. Ολο τον αιώνα τα ελληνικά κρατικά ομόλογα έχει υπολογιστεί ότι αποδίδανε στους δανειστές συνολικά τόκο 9-12%. Υπέρογκος και, σε κάθε περίπτωση, πολύ μεγαλύτερος, από κάθε άλλη ευρωπαϊκή χώρα.<br />Η πορεία της οικονομίας ήταν προδιαγεγραμμένη<br />Μοντέλο χρεοκοπίας<br />Στην Ελλάδα διαχρονικά ο δανεισμός από εργαλείο ανάπτυξης, όπως είναι η φυσιολογική κατάσταση, μετατρεπόταν σε μέσο επιβίωσης και, τελικά, σε μηχανισμό εξάρτησης. Είναι σωστή η διαπίστωση ότι το «μοντέλο» του ελληνικού καπιταλισμού συνεπάγεται περιορισμούς στην εθνική ανεξαρτησία της χώρας.<br />Αφαίμαξη...<br />Το... spread για τα πρώτα μεγάλα δάνεια της Ελλάδας από τις διεθνείς χρηματαγορές ήταν περίπου διπλάσιο από τον μέσο διεθνή όρο. Εκτός των άλλων επαχθών προϋποθέσεων συνήθως στους δανειστές δινόταν εγγύηση τα έσοδα του Δημοσίου από τελωνεία, φορολογία καπνού, πετρελαίου, αλατιού, σπίρτων...<br />Η σύγκριση<br />Μια τετραετία πριν ξεσπάσει η διεθνής οικονομική κρίση του 1929 ο εξωτερικός δανεισμός της Ελλάδας, στις χρηματαγορές Λονδίνου και Ν. Υόρκης, γινόταν με επιτόκια από 7,05% - 9,02 %. Την ίδια περίοδο όλα τα μη ελληνικά δάνεια, στις ίδιες αγορές, είχαν επιτόκια από 3,99 - 4,5ο%.<br />Από τον «μαύρο» Δεκέμβριο του 1893 στον «μαύρο» Απρίλιο του 1931<br />Το ίδιο «έργο» σε κάθε μεγάλη κρίση<br />Η Ελλάδα μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1870 ήταν ουσιαστικά αποκλεισμένη από τις διεθνείς χρηματαγορές. Λόγω διεθνών συγκυριών επιτεύχθηκε «συμβιβασμός» προς το τέλος της για τους όρους αποπληρωμής των παλιών δανείων της. Θεωρητικά ο δανεισμός αποσκοπούσε στη χρηματοδότηση της ελληνικής ανάπτυξης, όπως εννοούνταν εκείνη την περίοδο (κρατικός μηχανισμός και ιδιαίτερα ο στρατός, κατασκευή ορισμένων μεγάλων έργων υποδομής κ.ά.) Ο καθηγητής Γ. Β. Δερτιλής συμπεραίνει συνολικά για την περίοδο:<br />«Οι ελληνικές κυβερνήσεις βρέθηκαν μπροστά σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση: απέκτησαν τη δυνατότητα να δανειστούν ποσά πρωτοφανή για την Ελλάδα, σε μια παγκόσμια αγορά κεφαλαίων, της οποίας τους όρους σχεδόν αγνοούσαν.<br />Παρ’ όλη την άγνοια ίσως και λόγω αυτής, οι διαπραγματεύσεις άρχισαν ταχύτατα μετά τον συμβιβασμό. Και οι ελληνικές κυβερνήσεις ενέδωσαν πρόθυμα στις χρυσοφόρες σειρήνες. Το συνολικό δημόσιο χρέος της χώρας, από περίπου 168.000.000 που ήταν τα 1876, είχε σχεδόν διπλασιαστεί έως τα 1884, είχε τετραπλασιαστεί έως το 1887, είχε επταπλασιαστεί έως το 1893...»<br />Φορολόγηση<br />Επειδή το τελευταίο διάστημα συνηθίζεται η «μετάφραση» του δημόσιου χρέους σε κατά κεφαλήν ετήσιο χρέος, αυτά τα νούμερα σημαίνουν: από 5 δραχμές για κάθε Ελληνα το χρέος έφτασε στις 30. Για να καλυφθούν οι δαπάνες του δημόσιου χρέους ακολουθήθηκε ο εύκολος δρόμος της φορολόγησης. Υπερδιπλασιάστηκε ανάμεσα στα 1875 και 1890. Από 18 δραχμές έφθασε περίπου στις 30 τον χρόνο για κάθε πολίτη!<br />Μοιραία στις αρχές της δεκαετίας του 1890 τα φορολογικά έσοδα είχαν σχεδόν εξαντληθεί, τουλάχιστον ως προς τους έμμεσους φόρους. Τα έσοδα δεν επαρκούσαν για την κάλυψη των αναγκών εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους. Η χώρα μπήκε σ΄ έναν ατέρμονα φαύλο κύκλο δανεισμού. Τα τοκοχρεολύσια πληρώνονταν με νέα δάνεια κ.ο.κ.<br />Επιπλέον, στο πλαίσιο νέων εξάρσεων της διεθνούς οικονομικής κρίσης επιδεινώθηκαν δραματικά οι όροι του δανεισμού. Ολα αυτά σε συνδυασμό με μια ακόμη σταφιδική κρίση γύρω στο 1892, που ήταν η βάση του εξαγωγικού εμπορίου, τις συνεχείς μειώσεις ισοτιμίας της δραχμής και την απροθυμία δανειστών έφεραν το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν» του Χ. Τρικούπη τον «μαύρο» Δεκέμβριο του 1893.<br />Τέσσερις δεκαετίες αργότερα η κατάσταση της ελληνικής οικονομίας έχει αρκετές ομοιότητες. Ο Ελ. Βενιζέλος «έπαθε» περίπου ό,τι και ο Τρικούπης. Μόνο που τότε «μαύρος» ήταν ο Απρίλιος του 1932 κι όχι ο Δεκέμβριος. Ολη την προηγούμενη δεκαετία η Ελλάδα είχε συνάψει από εξωτερικό δανεισμό ονομαστικής αξίας 15,5 εκατ. δραχμές. Το πραγματικό ποσό που εισπράχτηκε ήταν 13,5 εκατ. και το μέσο πραγματικό επιτόκιο έφτανε το 8% για 33 χρόνια (μέσος χρόνος). Οι όροι ήταν από τους χειρότερους που ίσχυαν παγκοσμίως για κυρίαρχα κράτη.<br />Ενας από τους βασικούς λόγους του χρεοστασίου της εποχής ήταν ακριβώς αυτός...<br />Το ελληνικό... χρυσωρυχείο<br />Εχει υπολογιστεί από οικονομολόγους και ιστορικούς της οικονομίας ότι οι αποδόσεις των ελληνικών χρεογράφων-ομολόγων μέχρι το 1932 ήταν πάντα υψηλότερες μέχρι πολύ υψηλότερες από αντίστοιχες άλλων χωρών. Η φύση του ελληνικού δανεισμού (συνήθως για κάλυψη δαπανών κι όχι για ανάπτυξη), οι πιεστικές και επείγουσες πάντα ανάγκες του ελληνικού δημοσίου και οι πολιτικές εξάρτησης της χώρας την έκαναν ελκυστική για κεφαλαιούχους και κερδοσκόπους. Τη στιγμή που οι αποδόσεις στ’ άλλα ευρωπαϊκά κράτη κυμαίνονταν στο 1-6% και οι ευρωπαϊκές τράπεζες πρόσφεραν τόκο 1,5-2,5%, η Ελλάδα πλήρωνε, τελικά, μέχρι και 15%!<br /> Έθνος Τ. Κατσιμάρδος<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-8126932835766732235?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/01/08/%ce%93%ce%b5%cf%81%ce%bc%ce%b1%ce%bd%ce%af%ce%b1_-_%ce%95%ce%bb%ce%bb%ce%ac%ce%b4%ce%b1_0-1</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Γερμανία - Ελλάδα 0-1</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/01/08/%ce%93%ce%b5%cf%81%ce%bc%ce%b1%ce%bd%ce%af%ce%b1_-_%ce%95%ce%bb%ce%bb%ce%ac%ce%b4%ce%b1_0-1"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Η ευχάριστη είδηση της ημέρας.<br /><br />http://www.youtube.com/user/RosenzweigBenjamin<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-5970650911822049136?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/01/08/%ce%a4%ce%bf_%cf%84%cf%81%ce%b1%ce%b3%ce%bf%cf%8d%ce%b4%ce%b9_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%b3%cf%81%ce%af%cf%80%ce%b7%cf%82_%cf%84%cf%89%ce%bd_%cf%87%ce%bf%ce%af%cf%81%cf%89%ce%bd</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Το τραγούδι της γρίπης των χοίρων</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/01/08/%ce%a4%ce%bf_%cf%84%cf%81%ce%b1%ce%b3%ce%bf%cf%8d%ce%b4%ce%b9_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%b3%cf%81%ce%af%cf%80%ce%b7%cf%82_%cf%84%cf%89%ce%bd_%cf%87%ce%bf%ce%af%cf%81%cf%89%ce%bd"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	<br />http://www.youtube.com/user/PutnamPig<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-6923083891842339047?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/01/07/%ce%88%cf%81%ce%b7%ce%bc%ce%b1_%cf%87%cf%89%cf%81%ce%b9%ce%ac_%ce%bb%ce%af%ce%b3%ce%bf_%ce%ad%ce%be%cf%89_%ce%b1%cf%80__%cf%84%ce%b1_%cf%83%cf%8d%ce%bd%ce%bf%cf%81%ce%b1_%ce%b2%ce%bb%ce%ad%ce%bc%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1_%ce%b8%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%ac,_%ce%ac%ce%bb%ce%bb%ce%bf%cf%85_%ce%ba%cf%8c%cf%83%ce%bc%ce%bf%cf%85_%ce%bc%ce%b1%cf%87%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%b9%ce%ac%e2%80%a6</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Έρημα χωριά λίγο έξω απ' τα σύνορα βλέμματα θεριά, άλλου κόσμου μαχαιριά…</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2010/01/07/%ce%88%cf%81%ce%b7%ce%bc%ce%b1_%cf%87%cf%89%cf%81%ce%b9%ce%ac_%ce%bb%ce%af%ce%b3%ce%bf_%ce%ad%ce%be%cf%89_%ce%b1%cf%80__%cf%84%ce%b1_%cf%83%cf%8d%ce%bd%ce%bf%cf%81%ce%b1_%ce%b2%ce%bb%ce%ad%ce%bc%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1_%ce%b8%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%ac,_%ce%ac%ce%bb%ce%bb%ce%bf%cf%85_%ce%ba%cf%8c%cf%83%ce%bc%ce%bf%cf%85_%ce%bc%ce%b1%cf%87%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%b9%ce%ac%e2%80%a6"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Το τραγούδι είναι από τον δίσκο "Έρημα χωριά" του Αλβανού συνθέτη Dasho Kurti.<br /><br /><br /><br />http://www.youtube.com/user/SyriaLovesGreece<br /><br />Έρημα χωριά<br /><br />Έρημα χωριά<br />μέσ' το τρένο για τα σύνορα<br />άνοιξη βαριά στης καρδιάς τη ζυγαριά<br />άγνωστα πουλιά μέσ' τα φύλλα που θροΐζουν<br />και σε τόπους που μυρίζουνε βροχές, άγριες βροχές<br />μυρίζουνε βροχές, άγριες βροχές.<br /><br />Έρημα χωριά<br />σαν το δάκρυ μου που κράτησα<br />σαν τα μάτια σου π' αγάπησα<br />και τα παίρνω μακριά σαν τα έρημα χωριά<br />σαν τα έρημα χωριά.<br /><br />Έρημα χωριά<br />λίγο έξω απ' τα σύνορα<br />βλέμματα θεριά, άλλου κόσμου μαχαιριά<br />άλλου κόσμου η μαχαιριά.<br /><br />Τώρα νοσταλγώ<br />τα φιλιά που δε μετρήσαμε<br />τα τραγούδια π' αγαπήσαμε<br />και τα παίρνω μακριά σαν τα έρημα χωριά<br />σαν τα έρημα χωριά.<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-3633628468737439697?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/12/22/%ce%8c%ce%bb%ce%bf%ce%b9_%ce%b2%ce%bb%ce%ad%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bd_%cf%84%ce%b7%ce%bd__%ce%ba%ce%b1%ce%bc%cf%80%ce%bf%cf%8d%cf%81%ce%b1__%cf%84%cf%89%ce%bd_%ce%95%ce%bb%ce%bb%ce%ae%ce%bd%cf%89%ce%bd,_%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%ac_%cf%8c%cf%87%ce%b9_%cf%84%ce%b9%cf%82_%ce%b4%ce%b9%ce%ba%ce%ad%cf%82_%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Όλοι βλέπουν την "καμπούρα" των Ελλήνων, αλλά όχι τις δικές τους</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/12/22/%ce%8c%ce%bb%ce%bf%ce%b9_%ce%b2%ce%bb%ce%ad%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bd_%cf%84%ce%b7%ce%bd__%ce%ba%ce%b1%ce%bc%cf%80%ce%bf%cf%8d%cf%81%ce%b1__%cf%84%cf%89%ce%bd_%ce%95%ce%bb%ce%bb%ce%ae%ce%bd%cf%89%ce%bd,_%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%ac_%cf%8c%cf%87%ce%b9_%cf%84%ce%b9%cf%82_%ce%b4%ce%b9%ce%ba%ce%ad%cf%82_%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Το "μυστικό" κράτος της Ευρώπης<br /><br />ζητά …"γη και ύδωρ"<br /><br />και απειλεί την Ελλάδα με το εξωτερικό της χρέος.<br /><br />Συμβαίνει συχνά με τον άνθρωπο το εξής απλό φαινόμενο. Βλέπει άριστα τις "καμπούρες" των άλλων και δεν βλέπει καθόλου τη δική του. Σήμερα στο παγκόσμιο "μικροσκόπιο" βρίσκεται η "καμπούρα" των Ελλήνων. Όλοι τη βλέπουν, αλλά όχι οι Έλληνες. Όλοι βλέπουν την "καμπούρα" των Ελλήνων, αλλά όχι τις δικές τους. Αυτή η επιλεκτική "ορατότητα" είναι ένα φυσικό φαινόμενο και αυτό θα προσπαθήσουμε να το εκμεταλλευτούμε, για να εξασφαλίσουμε την καλύτερη δυνατή "εικόνα" της κατάστασης στην οποία έχει περιέλθει η πατρίδα μας. Θα δούμε και εμείς ως Έλληνες τις "καμπούρες" των άλλων, για να κατανοήσουμε τη δική μας, η οποία είναι όμοια. Σε έναν κόσμο "καμπούρηδων" οι πάντες μοιάζουν και άρα θα χρησιμοποιήσουμε τον "απέναντι" ως "είδωλο" δικό μας.<br /><br />Πριν πούμε όμως οτιδήποτε άλλο, χρήσιμο είναι να ξεκινήσουμε με μια διαπίστωση, την οποία στη συνέχεια του κειμένου θα αιτιολογήσουμε. Οι Ευρωπαίοι, που σήμερα μας "μαλώνουν" για τις "σπατάλες" μας, είναι οι κύριοι και αποκλειστικοί υπεύθυνοι για το εξωτερικό μας χρέος. Τα άπειρα χρήματα του εξωτερικού μας χρέους δεν μπήκαν σε κάποια ελληνικά "σεντούκια". Ευρωπαϊκές τράπεζες τα έδωσαν και ευρωπαϊκές εταιρείες τα εισέπραξαν. "Πέρασαν" από την ελληνική οικονομία, αλλά δεν "στάθηκαν" σ' αυτήν. Οι ίδιοι άνθρωποι, που μας τα έδωσαν, ήταν οι ίδιοι που τα ξαναπήραν. Τώρα λοιπόν, που οι Βρυξέλες ζητούν "μέτρα", είναι ευκαιρία να λύσουμε και τις όποιες εκκρεμότητες υπάρχουν μεταξύ μας.<br /><br />Αφού έκανε το λάθος ο "κλέφτης" και τα "τσιράκια" του να φωνάζουν, καλό είναι ο "νοικοκύρης" να πάρει το "χαρτί" και το "μολύβι". Μας συμφέρει το "χαρτί" και το "μολύβι", γιατί είμαστε θύματα μιας κατάστασης, που, αν δεν αντιμετωπίσουμε με τον σωστό τρόπο, μπορεί να μας καταστρέψει. Είμαστε μέλη της ευρωπαϊκής οικογένειας και ως τέτοιοι θα λύσουμε τις όποιες διαφορές μας υπάρχουν με τους υπολοίπους. Κανένας δεν αμφισβητεί την αναγκαιότητα της ενιαίας Ευρώπης, αλλά τα πάντα μέσα σ' αυτήν πρέπει να κινούνται μέσα στα πλαίσια της δικαιοσύνης του αμοιβαίου σεβασμού και βέβαια της ισότητας μεταξύ των λαών. Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα ο οραματιστής από το κορόιδο. Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα η συμμετοχή μας στην Ευρώπη από την …κατοχή μας από την Ευρώπη.<br /><br />Αν κάποιοι Ευρωπαίοι εξέλαβαν την ευρωπαϊκή ενοποίηση σαν τη μεγάλη ευκαιρία, για να καταφέρουν να κάνουν με χρήματα αυτά τα οποία απέτυχε να κάνει ο Χίτλερ με τα όπλα, κάνουν λάθος και αυτό το λάθος σύντομα θα κληθούν να το πληρώσουν. Σ' ό,τι αφορά το ίδιο το πρόβλημα του ευρώ και της σταθερότητας της ευρωζώνης έχουμε να πούμε σε όλους όσους διακατέχονται από "ευρωφοβίες" ότι αυτές δεν ευσταθούν. Κανενός ευρώ την ασφάλεια δεν θέτει σε κίνδυνο η οικονομική κατάσταση της Ελλάδας. Πέραν του γεγονότος ότι η ίδια η οικονομία της Ελλάδας αντιπροσωπεύει ένα πολύ μικρό μέρος της ευρωπαϊκής οικονομίας —περίπου το 3%— και άρα μπορεί να στηριχθεί ανά πάσα στιγμή από την κεντρική ευρωπαϊκή τράπεζα και πάλι δεν τίθεται θέμα ασφάλειας, για τον λόγο ότι η ευρωπαϊκή οικονομία έχει άμυνες. Άμυνες πολύ ισχυρότερες ακόμα και από αυτές των ΗΠΑ, των οποίων το δολάριο δεν απειλήθηκε από την "πτώχευση" ενός εκ των ισχυροτέρων "πυλώνων" της αμερικανικής οικονομίας, όπως είναι η Καλιφόρνια. Η Ευρώπη αποτελεί την πλουσιότερη αγορά του κόσμου και το νόμισμα του καταναλωτή είναι πάντα πιο ισχυρό από αυτό του πωλητή.<br /><br />Ο δήθεν πανικός και οι υστερίες των Βρυξελών αποκαλύπτουν πολιτικές αγωνίες και όχι οικονομικές ανασφάλειες. Ποια είναι η κύρια αγωνία τους; Ότι η σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση θα αποκαλύψει τα εγκλήματά τους. Ότι μετά από έναν "μαραθώνιο" λεηλασίας των ασθενέστερων κρατών από τους ισχυρότερους εταίρους καταλήξαμε στο τελικό αποτέλεσμα, το οποίο ήταν γνωστό εκ των προτέρων, εφόσον είχε εξ’ αρχής δρομολογηθεί γι' αυτόν τον λόγο. Περί αυτού πρόκειται. Το αποτέλεσμα των ευρωπαϊκών πολιτικών των Βρυξελών ήταν η "κατάκτηση" των ασθενέστερων εταίρων από τους ισχυρότερους. Τώρα, με τις "υστερίες" κατά της Ελλάδας, απλά χτυπάνε το "σαμάρι" για ν' ακούσει το "γομάρι". Χτυπάνε τον ασθενέστερο, για ν' ακούσουν και οι υπόλοιποι αδύναμοι. Χτυπάνε την Ελλάδα, για ν' "ακούσει" η Ιταλία, η Ισπανία και τα άλλα τα "παιδιά".<br /><br />Τα εξωτερικά χρέη των κρατών κυρίως της Μεσογείου αποκαλύπτουν τη ζοφερή πραγματικότητα για τους λαούς τους. Λεηλατήθηκαν… και τώρα αυτοί, που τα λεηλάτησαν, φοβούνται τις αντιδράσεις τους. Γι' αυτόν τον λόγο έχουν στήσει μια παράσταση "τρόμου" και ωμού εκβιασμού. Προκειμένου να μην αντιδράσουν, θα επιχειρήσουν να τους τρομοκρατήσουν με την "πτώχευσή" τους. Τα εξωτερικά χρέη των κρατών ήταν στην πραγματικότητα τα "ουίσκι" και τα "καθρεπτάκια", που πούλησαν στους "Ινδιάνους", προκειμένου να τους αφαιρέσουν τη γη τους. Ξαφνικά κυρίαρχοι λαοί βρέθηκαν να είναι "φιλοξενούμενοι" στις πατρίδες τους. "Φιλοξενούμενοι", γιατί κάποιοι τραπεζικοί "βρικόλακες" τους αφαίμαξαν και στη συνέχεια τους αφαίρεσαν τις ίδιες τις πατρίδες τους.<br /><br />Απλά και γνωστά πράγματα, τα οποία έχουν γίνει και στο παρελθόν και γι' αυτόν τον λόγο τρομάζουν αυτούς που τα εφάρμοσαν. Το οικονομικό έγκλημα αυτού του τύπου, δηλαδή, δεν είναι μια καινούργια και άγνωστη πρακτική για το σύστημα. Η δημιουργία χρεών, προκειμένου να λεηλατηθούν ή να ελεγχθούν κράτη και λαοί, δεν είναι κάτι το πρωτοφανές. Ολόκληρος ο Τρίτος Κόσμος με τα τεχνητά χρέη ελέγχεται και λεηλατείται καθημερινά. Εξαιτίας των χρεών λιμοκτονούν λαοί σε πατρίδες, οι οποίες θα μπορούσαν να τους θρέψουν με μεγάλη άνεση. Με λίγη ανθρωπιστική "βοήθεια", ένα τρακτέρ και μερικούς σπόρους, τούς αφαίρεσαν τις πατρίδες τους. Με λίγο "χαρτζιλίκι" διαφθοράς σε προδότες κυβερνήτες παραμένουν κατακτητές, χωρίς να χρειαστεί να χυθεί αίμα. Το αποτέλεσμα όμως είναι το ίδιο. Οι περισσότεροι φτωχοί λαοί έχουν χάσει τις πατρίδες τους.<br /><br />Το μόνο πρωτότυπο —στην περίπτωση που αναφερόμαστε— είναι ότι αυτού του είδους την πολιτική την έκαναν εις βάρος "ανεπτυγμένων" κρατών. Κρατών, τα οποία ήταν μακριά από τη "ζούγκλα" και τα οποία με τα χρέη και τη διαφθορά φρόντισαν να τα τοποθετήσουν στο κέντρο της "ζούγκλας". Άλωσαν κράτη, τα οποία μέχρι τώρα είχαν άμυνες και εξαιτίας της "ενοποίησης" τις έχασαν. Κράτη, τα οποία είχαν ισχυρές άμυνες μέσα στα πλαίσια των εθνικών πολιτικών και εντασσόμενα μέσα σε ευρύτερα πλαίσια τις έχαναν. Είναι η ίδια εγκληματική τακτική που ακολούθησε η Δυτική Γερμανία εις βάρος της Ανατολικής. Τι έκαναν; Ένα από τα πιο ισχυρά κράτη της πάλαι ποτέ Ανατολικής Ευρώπης λεηλατήθηκε μέσα σε ελάχιστα χρόνια από τους "αδερφούς" του καπιταλιστές. Με την άνευ προστατευτικών δικλείδων ενοποίησή τους ο ισχυρός λεηλάτησε τον ανίσχυρο. Απαξιώθηκε η παραγωγή της Ανατολικής Γερμανίας και ως εκ τούτου ο πληθυσμός της βυθίστηκε στην ανεργία. Η ανεργία απαξίωσε το ανατολικογερμανικό κεφάλαιο και αυτό έδωσε την ευκαιρία στους Δυτικογερμανούς να το αρπάξουν τζάμπα. Υποκριτικές "βοήθειες" και υψηλότοκα δάνεια αναμίχθηκαν και έγιναν μια "μέγγενη", η οποία έπνιξε το κράτος και τον λαό της πάλαι ποτέ Ανατολικής Γερμανίας.<br /><br />Σήμερα οι Ανατολικογερμανοί περιφέρονται στην ενιαία Γερμανία όμοιοι με τους φτωχούς λαθρομετάναστες. Άνεργοι και χωρίς καμία περιουσία, είτε ιδιωτική είτε συλλογική. Ξανθοί "Πακιστανοί" και "Ινδοί" μέσα σε μια πατρίδα, η οποία τους "ξεζούμισε" και τώρα πλέον δεν τους "θέλει". Τους βύθισαν στα δάνεια, στερώντας τους όχι μόνον την περιουσία του παρελθόντος, αλλά και την ελπίδα να ανακάμψουν κάποτε στο μέλλον. Τα "αδέρφια" τους με τις λαμπερές "βιτρίνες" κατάπιαν ό,τι υπήρχε και δεν υπήρχε στην πατρίδα τους. Οι Ανατολικογερμανοί την "πάτησαν" όπως τα έντομα, που έλκονται από τους δυνατούς "λαμπτήρες" και πεθαίνουν όταν "αγγίζουν" το "όνειρό" τους. Σήμερα οι Δυτικοί αδερφοί τους αντιλαμβάνονται σαν πρόβλημα και σαν "παράσιτα", που επιβαρύνουν την οικονομία τους. Την οικονομία των "ανεπτυγμένων", που της στερούν πόρους.<br /><br />Αυτό είναι το μεγαλύτερο έγκλημα που έχει διαπράξει ένα κράτος εις βάρος του υποτιθέμενου λαού του από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά. Ποιος όμως το διέπραξε; Οι Γερμανοί εις βάρος Γερμανών; Το γερμανικό κράτος εις βάρος μιας μεγάλης μερίδας Γερμανών; Όχι βέβαια. Γερμανία —δυστυχώς για τον λαό της— δεν υπάρχει. Μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο δεν υπάρχει ελεύθερη Γερμανία. Υπάρχει μια εβραιοκρατούμενη Γερμανία, η οποία καθημερινά προσβάλει, ταπεινώνει και εξευτελίζει τον γερμανικό λαό για τις συλλογικές του ευθύνες σε ένα υποτιθέμενο "ολοκαύτωμα". Υπάρχει μια εβραιοκρατούμενη Γερμανία, η οποία λεηλατεί καθημερινά τον γερμανικό λαό σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της ενιαίας πλέον Γερμανίας. Μια συμμορία Εβραίων, η οποία εκμεταλλεύτηκε τις αγωνίες ενός διχασμένου λαού και τον κατέστρεψε ολοσχερώς.<br /><br />Αυτή η συμμορία χρησιμοποίησε —για να φέρει εις πέρας τον σχεδιασμό της— τον πιο διεφθαρμένο Γερμανό του τελευταίου αιώνα. Τον κοιλιόδουλο Κολ. Τον χρησιμοποίησε και κατόπιν τον "παρόπλισε", γιατί της ήταν άχρηστος. Ήταν πολύ βρόμικος και προκλητικός για ν' αναλάβει να εκφράσει τη μελλοντική "επεκτατική" πολιτική της Γερμανίας. Αυτή η πολιτική έπρεπε να έχει χαμηλό "προφίλ" και γι' αυτό επιλέχθηκε ένα "τίποτε" με το όνομα Μέρκελ. Αυτή η συμμορία, μετά το "πείραμα" της ενοποίησης της Γερμανίας, θέλησε —και το κατάφερε— να μεταφέρει την τεχνογνωσία της και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Αυτό ακριβώς είναι το όλο θέμα. Με την απόλυτη ενοποίηση της Γερμανίας στην πραγματικότητα έγινε μια πρόβα τζενεράλε γι' αυτά τα οποία θα έκαναν οι Εβραίοι στην ενιαία Ευρώπη.<br /><br />Το τραπεζικό σύστημα της Ευρώπης "οπλίστηκε" με εμπειρία από τις δοκιμασμένες πρακτικές που ακολουθήθηκαν στην Ανατολική Γερμανία και εκεί ακριβώς πόνταρε. Όπως "κρύφτηκε" πίσω από το κράτος και την οικονομία της Δυτικής Γερμανίας, για να "καταπιεί" την Ανατολική, έτσι "κρύφτηκε" πίσω από το κράτος της ενιαίας Γερμανίας, για να "καταπιεί" την υπόλοιπη Ευρώπη. Οι ίδιοι άνθρωποι, που εγκλημάτησαν εις βάρος των Γερμανών, επανέλαβαν τους εαυτούς τους και έκαναν τα ίδια εγκλήματα εναντίον όλων των Ευρωπαίων. Ισχυροποιήθηκαν με τη λεηλασία της Ανατολικής Γερμανίας και στη συνέχεια αυτήν την ισχύ τη χρησιμοποίησαν εις βάρος των υπόλοιπων ευρωπαϊκών κρατών.<br /><br />Η συμμορία αυτή δεν είναι αγνώστου "διαμονής". Είναι "συμμορία" με γνωστό "ονοματεπώνυμο" και γνωστή "κατοικία". Είναι η συμμορία που ελέγχει απόλυτα την οικονομία της εβραιοκρατούμενης γερμανικής οικονομίας. Η συμμορία της Deutsche Bank του Ιωσήφ Άκερμαν. Μια "συμμορία", η οποία εξ’ αρχής βάδιζε με "σχέδιο". Είχε απέναντι της τους νέους "Ινδιάνους", οι οποίοι είχαν μια περιουσία που τους ενδιέφερε και είχε έτοιμα "καθρεπτάκια" και "ουίσκι", για να τους ξεγελάσει. Σήμερα, που έχει ολοκληρωθεί ο κύκλος της "κατάκτησης", η επιθυμία τους είναι ν' αποφύγουν τις αντιδράσεις των θυμάτων τους. Γι' αυτό "χτυπάνε" την Ελλάδα, προκειμένου να τρομοκρατήσουν και τους υπόλοιπους.<br /><br />Η τρομοκράτηση των λαών και των κρατών που λεηλατήθηκαν είναι το ζητούμενο αυτής της πολιτικής. Γιατί; Γιατί θέλουν να μας "πουλήσουν" τον τελικό σχεδιασμό της καταστροφής, χωρίς να υπάρξουν αντιδράσεις. Θέλουν να μας "ρυθμίσουν" "χαριστικά" τα δάνεια και τα χρέη, προκειμένου να είμαστε "ευχαριστημένοι". Προκειμένου να μην αντιδράσουμε για τη λεηλασία. Προκειμένου να μην ψάξουμε να βρούμε ποιοι ευθύνονται πραγματικά για τα υπέρογκα χρέη που "φορτωθήκαμε" και ποιοι επωφελήθηκαν από αυτά. Η Ελλάδα, για παράδειγμα, χρωστάει πάνω από μισό τρις ευρώ στο διεθνές και κυρίως στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα.<br /><br />Πού πήγαν αυτά τα χρήματα; Τα πήραν οι Έλληνες και τα έβαλαν στα σεντούκια τους, λεηλατώντας τους πόρους και βέβαια τον "ιδρώτα" των υπολοίπων Ευρωπαίων; Τα μετέτρεψαν σε επενδύσεις και άρα σήμερα ζουν εξαιτίας των κερδών κεφαλαίων, τα οποία ανήκαν στους υπόλοιπους Ευρωπαίους; Τι έγιναν δηλαδή τα χρήματα των Ελλήνων αλλά και των υπολοίπων Ευρωπαίων, που "επενδύθηκαν" στην Ελλάδα; Τα χρήματα δεν "χάνονται". Τα χρήματα αφήνουν "ίχνη". Από τη στιγμή που οι Έλληνες τα πήραν, κάπου υπάρχουν. Αν δεν τα έχουν οι ίδιοι, αυτό σημαίνει ότι κάποιοι άλλοι τα πήραν για λογαριασμό τους. Αυτό είναι το αντικείμενο του κειμένου. Η αναζήτηση των "ιχνών" του χρήματος. Είναι βέβαιον ότι υπάρχουν "ίχνη". Τόσο μεγάλα ποσά είναι βέβαιον ότι θα έχουν τεράστια "ίχνη".<br /><br />Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, για ν' αρχίσουμε το "κυνήγι". Η Ελλάδα και οι Έλληνες, όταν μπήκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είχαν μια πολύ συγκεκριμένη περιουσία. Μια περιουσία, η οποία μπορούσε να καταμετρηθεί με πολύ απλό τρόπο. Δεν ήταν αφηρημένη. Υπήρχε η ατομική περιουσία των Ελλήνων και η συλλογική περιουσία των Ελλήνων. Ο λαός των Ελλήνων φημίζονταν εκείνη την εποχή για τις αποταμιεύσεις του. Φημιζόταν για την παθιασμένη προσκόλλησή του στην ακίνητη περιουσία του. Σε μια εποχή ευρωπαϊκής ακμής, κατά την οποία οι ισχυροί ευρωπαϊκοί λαοί "κατανάλωναν" την ακμή τους, οι Έλληνες "αποταμίευαν" με πάθος. Δεν είχαν την πολυτέλεια να αφεθούν στην ασφάλεια ενός συστήματος, που φρόντιζε για τα μέλη του. Αυτά, που έναν Γερμανό του τα "εγγυούταν" το κοινωνικό κράτος της Γερμανίας, για τον Έλληνα ήταν κρυμμένα κάτω από το "μαξιλάρι" του.<br /><br />Ταυτόχρονα όμως οι Έλληνες, ως λαός, είχαν και μια τεράστια συλλογική περιουσία. Περιουσία, την οποία δεν διέθεταν άλλοι λαοί σε συλλογικό επίπεδο. Περιουσία, η οποία προέκυψε από τις ιδιομορφίες των πολιτικοκοινωνικών δεδομένων που αφορούσαν την Ελλάδα. Περιουσία, που δημιουργήθηκε μέσα από συλλογικές θυσίες. Περιουσία, που σε άλλες χώρες —πολύ ισχυρότερες— ανήκε στη σφαίρα των ιδιωτικών συμφερόντων, εφόσον δεν επιτρέπονταν στα κράτη να κάνουν επενδύσεις σε χώρους οι οποίοι ενδιέφεραν τον ιδιωτικό τομέα. Το αποτέλεσμα ήταν η συλλογική περιουσία του ελληνικού λαού να είναι τεράστια και αμύθητης αξίας.<br /><br />Εταιρείες-κολοσσοί ανήκαν στους Έλληνες πολίτες. Εταιρείες όπως η ΕΛΠΕ, η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ, ο ΟΠΑΠ, η ΕΥΔΑΠ, η ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ, η Εθνική Τράπεζα, η Ολυμπιακή, οι οποίες, αν ανήκαν σε ιδιώτες, θα τους καθιστούσαν μεγιστάνες παγκοσμίου βεληνεκούς. Εταιρίες πανάκριβες με κεφάλαιο όλων των τύπων και μορφών. Με άπειρο κεφάλαιο σε ακίνητη περιουσία —που απαιτούσαν οι υποδομές τους— αλλά και με κεφάλαιο σε έμψυχο δυναμικό, με το άρτια εκπαιδευμένο και εξειδικευμένο προσωπικό τους. Τόνους χρήματος είχαν ξοδέψει οι Έλληνες όχι μόνον για να "χτίσουν" αυτές τις εταιρείες, αλλά και για να εκπαιδεύσουν το προσωπικό τους.<br /><br />Κοντά σ' αυτό το κεφάλαιο υπήρχε και ένα άλλο κεφάλαιο εξίσου μυθικής αξίας. Η Ελλάδα, ως φυσικός χώρος, ήταν πάντα ένα από τα πιο γνωστά "φιλέτα" στον Πλανήτη. Ήταν ένα "οικόπεδο" στη μέση της Μεσογείου. Στη μέση του μέσου της Γης. Ένα ανεκμετάλλευτο "φιλέτο", το οποίο περίμενε ανά πάσα στιγμή να αποδώσει χρυσάφι από την ανάπτυξή του. Ένα "φιλέτο", του οποίου η εκμετάλλευση εκείνη την εποχή ήταν μηδενική και "εκφραζόταν" από τη γριά του rooms to let και από το καμάκι, που αναζητούσε το εύκολο σεξ. Το συλλογικό κεφάλαιο των Ελλήνων, το οποίο αφορούσε την ακίνητη περιουσία του λαού, ήταν τερατωδών διαστάσεων. Το "μαγαζί" ήταν "γωνία" και ανήκε εξ’ ολοκλήρου στον ελληνικό λαό. Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε για ιδιομορφία πολιτικοκοινωνικών δεδομένων.<br /><br />Η σύγχρονη Ελλάδα προερχόταν από "απελευθέρωση" και δεν ήταν η τελική "μετάλλαξη" κάποιου φεουδαρχικού συστήματος, όπως συνέβαινε με άλλα ευρωπαϊκά συστήματα. Δεν ήταν το τελικό αποτέλεσμα μιας δύσκολης "διαπραγμάτευσης" μεταξύ λαού και "γαλαζοαίματων", όπως συνέβαινε με τη Βρετανία, το Βέλγιο, την Ολλανδία ή τη Γερμανία. Τα βουνά, τα δάση ή οι ακτές της δεν ανήκαν σε κάποιους "γαλαζοαίματους". Ανήκαν στον λαό της και ήταν αμύθητης αξίας. Μιας αξίας, η οποία ήταν "ορατή" για εκείνους που έβλεπαν τις οικονομικές εξελίξεις του τότε άμεσου μέλλοντος. Ήταν "ορατό" για τους γνωρίζοντες ότι ο τουρισμός θα γινόταν η βαριά βιομηχανία της επόμενης ημέρας της ευρωπαϊκής ενοποίησης.<br /><br />Η Ελλάδα μπήκε στην Ευρώπη σαν ένας βαθύπλουτος κληρονόμος. Πανίσχυρη και με όλα τα δεδομένα να μπορούν να λειτουργήσουν υπέρ της. Είχε τεράστιο συλλογικό κεφάλαιο, είχε αποταμιευμένους πόρους και διάθεση να επενδύσει στην ανάπτυξή του. Ταυτόχρονα είχε και ένα άλλο προσόν, που έκανε τη διαδικασία ακόμα πιο εύκολη. Είχε "φθηνά" λειτουργικά. Είχε έναν κρατικό μηχανισμό πολύ "σφικτό" στα έξοδά του, σε βαθμό που να χαρακτηρίζεται "μίζερος". Είχε ανύπαρκτη διαφθορά. Οι κρατικοί υπάλληλοι ήταν από τους χειρότερα αμειβόμενους εργαζόμενους στη χώρα και η διαφθορά τιμωρούνταν σκληρά, με αποτέλεσμα να μην υφίσταται αυτή στον βαθμό που να δημιουργεί κοινωνικό πρόβλημα.<br /><br />Τι έγινε λοιπόν και μέσα σε λίγες δεκαετίες όλα αυτά άλλαξαν κατά τρόπο τραγικό για τους Έλληνες; Πώς δηλαδή ένας λαός, με "παράδοση" στη συγκέντρωση περιουσιακών στοιχείων, εμφανίζεται "νταντέλα"; Ένας λαός, ο οποίος είχε υπό την κατοχή του δεκάδες τρισεκατομμύρια δραχμές σε καταθέσεις —τα οποία μεταφράζονταν σε δισεκατομμύρια του δολαρίου εκείνης της εποχής—, βρέθηκε να χρωστά άλλα τόσα και με την υπόλοιπη περιουσία του να έχει "χαθεί". Τι απέγινε εκείνο το μυθώθες συλλογικό κεφάλαιο; Πώς ξαφνικά ο ΟΤΕ βρέθηκε υπό γερμανική ιδιοκτησία; Πώς ξαφνικά το μεγάλο λιμάνι της χώρας έχει γίνει κινέζικο και το μεγάλο αεροδρόμιο της χώρας έγινε γερμανικό; Πώς βρέθηκαν πάνω από δύο εκατομμύρια ξένων ατομικών ιδιοκτησιών μέσα σε μια τόσο μικρή χώρα; Πώς κατάφεραν οι πολυεθνικές του τουρισμού ν' αποκτήσουν ιδιοκτησίες "πλακών" χιλιάδων στρεμμάτων πάνω στο "μπαλκόνι" του Αιγαίου;<br /><br />Γιατί ξαφνικά οι δημόσιοι υπάλληλοι των "τρεις κι εξήντα", που δεν διαφθείρονταν όταν ήταν φτωχοί και είχαν ανάγκη τα χρήματα, άρχισαν να διαφθείρονται όταν έγιναν υψηλόμισθοι προνομιούχοι; Ποιοι εισέπραξαν εκείνα τα χρήματα της διαφθοράς;<br /><br />Καταλαβαίνει ο αναγνώστης τι λέμε; Καταλαβαίνει τον λόγο που κάποιοι στην Ευρώπη "φωνάζουν"; Φοβούνται μήπως οι Έλληνες "ξυπνήσουν" και "δουν" αυτά τα οποία δεν πρέπει …Δουν ότι για πέντε δρόμους, μερικές ψηφιακές συνδέσεις και υποβρύχια που "γέρνουν" έχασαν ολόκληρη την πατρίδα τους. Φοβούνται κάποιοι Ευρωπαίοι μην θυμώσουν οι Έλληνες και κάνουν αυτό το οποίο δεν τους συμφέρει. Φοβούνται μην κάνουν καταμέτρηση της ζημιάς και τους αποκαλύψουν. Φοβούνται τον "κερατά" και τώρα τον απειλούν και με "ξυλοδαρμό".<br /><br />Η αμερικανική "βιομηχανία"<br /><br />των "καθρεπτών" και των "χαντρών"<br /><br />και οι Εβραίοι "έμποροι".<br /><br />Η πρακτική, που ακολουθήθηκε για την "άλωση" της Ευρώπης, δεν είναι πρωτοφανής. Απλά πρέπει να έχει κάποιος γνώση του τι ακριβώς συνέβη και ποιος κρύβεται πίσω από τις μεθοδεύσεις. Το φαινόμενο της ήπιας "κατάκτησης", μέσω χρηματοοικονομικών δεδομένων, ξεκίνησε από τις ΗΠΑ. Οι ίδιες οι ΗΠΑ ιδρύθηκαν με αυτόν τον τρόπο. Με "καθρέπτες" και "χάντρες" κάποιοι αφαίρεσαν την πατρίδα των Ινδιάνων από την κατοχή τους. Οι "καθρέπτες" και οι "χάντρες", που πήραν οι "μεθυσμένοι" Ινδιάνοι, ήταν αυτά που "νομιμοποίησαν" την παραμονή των Αγγλοσαξόνων στις ΗΠΑ. Κάποιοι δέχθηκαν να πάρουν "σκουπίδια" προς αντάλλαγμα κεφαλαίου και από τότε παραμένουν "κατακτημένοι", χωρίς να υπάρχει επισήμως "κατακτητής". Όλα νόμιμα. Υπήρχαν "αγοραστές" και όχι "κατακτητές". Υπήρχαν "πωλητές" και όχι "κατακτημένοι".<br /><br />Οι Αμερικανοί, έχοντας εξοικειωθεί με αυτήν τη πολιτική, την εφάρμοσαν με την ίδια επιτυχία εναντίον όλων των εχθρών τους. Εναντίον όλων όσων θεωρούσαν απειλή για την "επιτυχία" τους. Τέτοιοι εχθροί ήταν και οι μαύροι των ΗΠΑ. Μετά την "απελευθέρωση" των ΗΠΑ από τους Βρετανούς, εχθροί της κοινωνίας τους έγιναν οι μαύροι. Οι μαύροι πρώην δούλοι. Η "απελευθέρωση", δηλαδή, εμφάνισε ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα, το οποίο έπρεπε ν' αντιμετωπιστεί γρήγορα και αποτελεσματικά, γιατί στην πραγματικότητα θα γυρνούσε "μπούμερανγκ" γι' αυτούς που την επιχείρησαν. Θα γινόταν "απελευθέρωση" των πολλών Αμερικανών και άρα και των πολλών γηγενών Ινδιάνων και των πολλών μαύρων. Το πρόβλημα το αντιλήφθηκαν γρήγορα οι WASP. Οι κυρίαρχοι ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΕΣ.<br /><br />Ποιο ήταν αυτό το πρόβλημα; Ήταν πληθυσμιακά λίγοι, ήταν λευκοί και είχαν υπό την κατοχή τους το σύνολο του αμερικανικού κεφαλαίου. Απέναντί τους βρίσκονταν άνθρωποι "λευκοί" και "έγχρωμοι", οι οποίοι δεν είχαν τίποτε, τους μισούσαν —λόγω της προηγούμενης συμπεριφοράς τους— και εποφθαλμιούσαν το κεφάλαιό τους. Τι έκαναν για ν' αντιμετωπίσουν αυτό το πρόβλημα; "Κάλεσαν" συμμάχους, για να τους χρησιμοποιήσουν σαν "ασπίδα". Συμμάχους, οι οποίοι θα τους βοηθούσαν να διατηρήσουν την κατοχή του κεφαλαίου τους. Συμμάχους λευκούς, ώστε να δημιουργήσουν μια κοινή πλατφόρμα φυλετικών συμφερόντων. Άνοιξαν δηλαδή τις "πόρτες" της μετανάστευσης επιλεκτικά. Στην πραγματικότητα "κάλεσαν" στις ΗΠΑ την λευκή αγραμματοσιά της Ευρώπης. Αυτοί οι λευκοί θα γίνονταν "ένα" με τους υπόλοιπους φτωχούς λευκούς των ΗΠΑ και θα υπερασπίζονταν τους κεφαλαιοκράτες λευκούς εναντίον των "απειλητικών" μαύρων.<br /><br />Εδώ βρίσκεται το λεπτό σημείο. Πώς κοινοί εργαζόμενοι, έστω και λευκοί, δεν ταυτίστηκαν με τους μαύρους εργαζόμενους, ώστε να διεκδικήσουν κεφάλαιο; Πώς δηλαδή μόνον στις ΗΠΑ και πουθενά αλλού οι κοινοί εργαζόμενοι δεν αντέδρασαν στη μαζική είσοδο ξένων εργαζομένων στην πατρίδα τους; Ο πληθυσμός των φτωχών λευκών της Αμερικής δεν αντέδρασε σ' αυτήν τη φιλομεταναστευτική πολιτική των κεφαλαιοκρατών ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΩΝ, γιατί πείστηκε ότι τον συμφέρει αυτή η πολιτική.<br /><br />Οι φτωχοί λευκοί των ΗΠΑ δεν ήταν μόνον αγράμματοι, αλλά και ρατσιστές. Κάποιοι από αυτούς δεν μπορούσαν καν να διανοηθούν ότι θα ερχόταν μια ώρα, που οι μαύροι θα ήταν ελεύθεροι και το χειρότερο …ότι θα εργάζονταν στα ίδια εργοστάσια με τους ίδιους και μάλιστα με τους ίδιους μισθούς. Αρκεί να σκεφτεί κάποιος ότι δεν πέρασαν μερικές δεκαετίες από σήμερα από την εποχή εκείνη, που οι λευκοί δεν ήθελαν να μετακινούνται με τα ίδια λεωφορεία με τους μαύρους. Δεν ήθελαν να μοιράζονται ούτε καν τις ίδιες τουαλέτες μ' αυτούς.<br /><br />Όταν δεν ανέχονται ισότητα σε τέτοια επουσιώδη και σχεδόν αστεία πράγματα, αντιλαμβανόμαστε ότι δεν υπήρχε περίπτωση να δεχθούν ισότητα σε θεμελιώδη. Δεν υπήρχε περίπτωση να δεχθούν ισότητα σε θέμα εργασίας, μισθοδοσίας και βέβαια εκπαίδευσης ή υγειονομικής περίθαλψης. Οι λευκοί Αμερικανοί ήταν ρατσιστές και το "φώναζαν". Οι μαύροι ήταν εχθροί τους και τους το έδειχναν με όλους τους τρόπους. Ο ρατσισμός των ΗΠΑ ήταν "δομικό" στοιχείο της κοινωνίας τους και όχι αποτέλεσμα κακής κοινωνικής συμπεριφοράς. Στις ΗΠΑ υπήρχε ένας διχασμένος λαός κυρίων και δούλων και όταν οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες —λόγω της βιομηχανικής εποχής— αναγκαστικά άλλαζαν, έπρεπε να διατηρηθούν οι προηγούμενες συνθήκες και αυτό επιτεύχθηκε μέσω ενός χρηματοοικονομικού "τρυκ".<br /><br />Εφόσον οι Αμερικανοί ήθελαν μια ενιαία τάξη εργαζομένων, η οποία έπρεπε αναγκαστικά να λειτουργεί ως τέτοια, αλλά και να φαίνεται ταυτόχρονα ότι δεν είναι τάξη "ίσων", θα έπρεπε να βρουν μια λύση. Με τον ίδιο τρόπο, που "ξεγέλασαν" τους Ινδιάνους, θα ξεγελούσαν και τους Αμερικανούς εργαζομένους όλων των "χρωμάτων" και κυρίως τους λευκούς. Κάποιους θα "αδικούσαν" επειδή ήταν εχθροί και κάποιους θα "ευνοούσαν" επειδή ήταν "όμοιοί" τους λευκοί. Πώς θα τους ξεγελάσεις; Και πάλι με "καθρέπτες" και "χάντρες". Θα χρησιμοποιήσεις και πάλι "σκουπίδια", προκειμένου να "ευνοείς" αυτούς που θα τους τα δίνεις και να αδικείς αυτούς που θα τους τα στερείς. Άχρηστα "σκουπίδια", που θα κάνουν ευτυχείς εκείνους που τα παίρνουν και ταυτόχρονα δεν θα απειλούν τις ισορροπίες της οικονομίας σου. Της οικονομίας, που στηρίζεται στη βιομηχανική παραγωγή και λειτουργεί με συγκεκριμένες προδιαγραφές.<br /><br /> Η βιομηχανία, δηλαδή, και τα δικαιώματα της εργατικής τάξης ήταν τα δεδομένα που απειλούσαν με ομογενοποίηση μια διχασμένη κοινωνία "μαύρων" και "άσπρων" και αυτό όπως είπαμε δεν άρεσε σε κάποιους. Οι "άσπροι" ήθελαν να παραμείνουν κυρίαρχοι και ταυτίστηκαν με πρακτικές του συστήματος, που διατηρούσαν την κοινωνία τους "πολύχρωμη". Οι "άσπροι" εργαζόμενοι ήθελαν να ξεχωρίζουν από τους μαύρους "εργαζόμενους" και αυτό γινόταν μόνον με χρηματοοικονομικά κόλπα. Με κόλπα, τα οποία θα προσέφεραν "εύνοιες" χωρίς κόστος για την οικονομική λειτουργία.<br /><br /> Αυτή ήταν η πολιτική των ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΩΝ στον χειρισμό των εργαζομένων. Έπαιζαν με τα χρήματα. Θα έδιναν ΠΟΛΛΑ ΧΡΗΜΑΤΑ στους λευκούς εργαζόμενους, αλλά ΟΧΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ. Για να ενθαρρύνουν τη μετανάστευση των λευκών προς τις ΗΠΑ, τους υπόσχονταν ΠΟΛΛΑ ΧΡΗΜΑΤΑ, αλλά ΟΧΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ. Λογικό είναι αυτό, εφόσον εκεί τους καλούσαν για να τους εκμεταλλευτούν και όχι για να τους κάνουν συνεταίρους τους. Για να μην αντιδρούν οι τοπικοί λευκοί εργαζόμενοι, τούς υπόσχονται ΠΙΟ ΠΟΛΛΑ χρήματα. Κάθε νέο μεταναστευτικό "κύμα" θα έμπαινε ανάμεσα στους λευκούς Αμερικανούς και τους μαύρους Αμερικανούς. Κάθε νέο κύμα θα έκανε τους γηγενείς λευκούς πιο υψηλόμισθους και άρα "λευκότερους". Γιατί; Γιατί θα ήταν λευκοί και άρα ανώτεροι από τους μαύρους. Λευκοί όμως, που δεν γνώριζαν αγγλικά και άρα θα μετέτρεπαν τους αγγλόφωνους λευκούς σε "ανώτερους" ενδιάμεσους μεταξύ των ιδίων και της εργοδοσίας.<br /><br />Τα κόλπα, δηλαδή, ήταν για να "δουλεύουν" τους ευνοημένους και όχι για να αδικούν τους αδύναμους. Με αυτό το "τρυκ" συντηρήθηκε στην ουσία ένας εσωτερικός κοινωνικός "εμφύλιος", ο οποίος διατηρούσε τους "κατακτημένους" υπό την εξουσία των "κατακτητών". Ο "εμφύλιος", που διατηρούσε τους μαύρους στη θέση των πρώην δούλων και τους λευκούς στη θέση των κυρίων. Ο "εμφύλιος" με το προκαταδικασμένο αποτέλεσμα, που παρακάμπτει εύκολα κάθε έννοια συνταγματικής τάξης περί ισότητας και δικαιοσύνης. Οι ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΕΣ τα είχαν καταφέρει μια χαρά. Μετά από την επιτυχή ήπια "κατάκτηση" των Ινδιάνων είχαν εφαρμόσει και την ήπια "υποδούλωση" τόσο των μαύρων "εχθρών" τους όσο και των λευκών "συμμάχων" τους.<br /><br />Θα ξεκινήσουμε λοιπόν από τις ΗΠΑ και από τη δική τους "μήτρα" του χρήματος. Το χρήμα —και άρα το νόμισμα— στις ΗΠΑ στην πραγματικότητα δεν ελέγχεται από το κράτος. Ελέγχεται από μια ιδιωτική επιχείρηση. Μια επιχείρηση με το όνομα FED. Αυτή είναι η διαβόητη Ομοσπονδιακή Τράπεζα. Αυτή είναι μια καθαρά ιδιωτική επιχείρηση και οι ιδιοκτήτες της δεν έχουν μόνον ονοματεπώνυμο, αλλά είναι και μιας συγκεκριμένης εθνικής καταγωγής. Είναι Εβραίοι. Εβραίοι είναι οι ιδιοκτήτες της και Εβραίοι είναι αυτοί, οι οποίοι κατά καιρούς εμφανίζονται να τη διαχειρίζονται. Εβραίος ήταν ο Γκρίνσπαν και Εβραίος είναι και ο διάδοχός του Μπενράνκε. Τα αφεντικά αυτών είναι οι ιδιοκτήτες αυτής της δήθεν "ομοσπονδιακής" τράπεζας.<br /><br />Περισσότερο από το 50% των μετοχών της Federal Reserve Bank ανήκαν στις μεγάλες τράπεζες της Νέας Υόρκης …η National City Bank του Ροκφέλερ, η National Bank of Commerce, η First National Bank, η Chase National Bank και η Marine National Bank. Όταν η National City Bank του Ροκφέλερ συγχωνεύθηκε με την J.P. Morgan - First National Bank το 1955, ο όμιλος Ροκφέλερ έλεγχε το 22% των μετοχών της Federal Reserve Bank of New York. Κοντά στον Ροκφέλερ και ο έτερος συμμορίτης Ρότσιλντ. Βασικοί μέτοχοι της FED είναι η Lehman Brothers Bank της Νέας Υόρκης του συστήματος Ρότσιλντ. Η "Kuhn-Loeb bank" της Νέας Υόρκης. Η "New York Chase Manhattan Bank" των Ροκφέλερ. Η "Goldman-Sachs" της Νέας Υόρκης.<br /><br />Συνιδιοκτήτες όμως αυτής της "αμερικανικής" τράπεζας δεν είναι μόνον "αμερικανικές" τράπεζες της εβραϊκής συμμορίας της Νέας Υόρκης. Συνιδιοκτήτες αυτής της "αμερικανικής" τράπεζας είναι και ξένες τράπεζες. Ξένοι δηλαδή αποφασίζουν για το αμερικανικό νόμισμα της αμερικανικής οικονομίας του αμερικανικού λαού. Κατά μια διαβολική "σύμπτωση" και αυτοί οι ξένοι μέτοχοι της εβραϊκής FED είναι επίσης εβραϊκά τραπεζικά ιδρύματα. Οι βασικοί μέτοχοι της Federal Reserve Bank είναι: 1. Οι Τράπεζες Rothchild του Λονδίνου και του Βερολίνου. 2. Η επενδυτική Τράπεζα των αδελφών Lazard του Παρισιού, (Lazard Brothers Bank, που ανήκει στο σύστημα Rothchild.) 3. Οι Τράπεζες Warburg Bank του Αμβούργου και του Άμστερνταμ, που κι αυτές ανήκουν στο σύστημα Rothchild. 4. Η "Israel Moses Seif Bank" της Ιταλίας<br /><br />Αυτό το εβραϊκό τραπεζικό κύκλωμα ήταν που άλωσε την αμερικανική οικονομία. Τι έκανε; Με "ανύπαρκτο" χρήμα "αγόρασε" τις ΗΠΑ από τους ίδιους τους Αμερικανούς. Τύπωνε χρήμα και "αγόραζε" τις ΗΠΑ από τους ιδιοκτήτες τους. Στην πραγματικότητα χρησιμοποίησε το αμερικανικό κεφάλαιο εις βάρος των Αμερικανών. Έδινε μέσω φτηνών δανείων χρήματα στους καταναλωτές και στη συνέχεια τα "μάζευε" μέσω των αμερικανικών επιχειρήσεων, τις οποίες το ίδιο χρηματοδοτούσε στις "επενδύσεις" τους. Στο τέλος έβαλε στο "χέρι" τόσο τους πολίτες αυτής της μεγάλης χώρας όσο και τις ίδιες τις αμερικανικές επιχειρήσεις. Όλοι χρωστούσαν στους ίδιους ανθρώπους και όλων οι περιουσίες στην πραγματικότητα πέρασαν στα "χέρια" αυτών, που έπαιζαν το παιχνίδι του ψεύτικου χρήματος. Του ανύπαρκτου χρήματος.<br /><br />Αυτό ήταν το colpo grosso των Εβραίων στις ΗΠΑ. Με ψεύτικα χρήματα "χρηματοδότησαν" την υπερκατανάλωση στις ΗΠΑ. Έδιναν καταναλωτικά δάνεια με τον τόνο στους καταναλωτές, προκειμένου να τους εντάξουν σε ένα υποτιθέμενο αμερικανικό "όνειρο". Τζάμπα ήταν, εφόσον αυτοί έλεγχαν τις "μηχανές" που τα τύπωναν. Στο ένα πραγματικό δολάριο αυτοί τύπωναν δέκα και διαχειρίζονταν τα εννιά σαν να ήταν δικά τους. Τα ψεύτικα χρήματα διοχέτευαν στην αγορά και αγόραζαν πραγματικό κεφάλαιο μέσα από αυτήν. Αυτά τα οποία λέμε δεν είναι πρωτοφανή. Αν ψάξει κάποιος ελάχιστα στο ίντερνετ, θα δει άπειρες "καταγγελίες" γι' αυτό το παιχνίδι των Εβραίων. Τόσο άπειρες και τόσο ακριβείς, που υποψιαζόμαστε ότι δίνονται από τους ίδιους τους Εβραίους, προκειμένου να τις εξουδετερώσουν. Η γνωστή εβραϊκή συνταγή της "απόκρυψης" μέσω της "αποκάλυψης".<br /><br />Έγινε τίποτε, επειδή καταγγέλθηκαν όλα αυτά; Όχι βέβαια. Γιατί; Γιατί αυτό, το οποίο καταγγέλλεις, δεν έχει την παραμικρή αξία, αν δεν γνωρίζεις πώς λειτουργεί. Αν δεν γνωρίζεις πώς πρέπει να το σταματήσεις, προκειμένου να πάψει να λειτουργεί. Αυτό είναι κάτι, το οποίο δεν θα το βρεις πουθενά στο ίντερνετ. Απλά πράγματα. Αν βρεις το πιστόλι του εγκληματία, μπορείς να τον σταματήσεις, όχι γιατί γνωρίζεις ότι είναι εγκληματίας, αλλά γιατί γνωρίζεις τη λειτουργία του πιστολιού. Αν ο ίδιος εγκληματίας εγκληματεί με μια "αγκινάρα", δεν μπορείς να τον σταματήσεις, όχι πως δεν κατανοείς ότι είναι εγκληματίας, αλλά επειδή δεν γνωρίζεις τον τρόπο με τον οποίο γίνεται θανατηφόρα η "αγκινάρα", επιτρέποντάς του να συνεχίζει τα εγκλήματά του.<br /><br />Αυτή ακριβώς είναι η μέθοδος της "απόκρυψης" μέσω της "αποκάλυψης". Δίνεις ακριβή στοιχεία για ένα πράγμα, το οποίο κανένας δεν γνωρίζει πώς λειτουργεί. Του προσθέτεις ψέματα και μυστήριο και το αφήνεις να χαθεί ανάμεσα στα εκατομμύρια σενάρια συνομωσίας, που κατά καιρούς εμφανίζονται στον Πλανήτη. Για όσο διάστημα δεν γνωρίζεις πώς ακριβώς γίνεται το "έγκλημα", δεν έχει καμία αξία να γνωρίζεις το "όπλο" του εγκλήματος. Για όσο διάστημα δεν γνωρίζεις πώς λειτουργεί η FED υπέρ των εγκληματιών, δεν έχει καμία αξία να γνωρίζεις ότι ελέγχεται απόλυτα από τους Εβραίους. Στο ίντερνετ λοιπόν "κυκλοφορούν" πληροφορίες για το "όπλο" του εγκλήματος, ενώ σ' αυτό το κείμενο θα δείξουμε πώς αυτό "λειτουργεί". Στο ίντερνετ κυκλοφορούν πληροφορίες για τη FED, αλλά όχι για το "παιχνίδι" που αυτή η τράπεζα κάνει. Γι' αυτόν τον λόγο πολλά πράγματα, ενώ τα θεωρούμε γνωστά, θα διαπιστώσουμε ότι έχουν άγνωστες συνέπειες.<br /><br />Οι Εβραίοι λοιπόν έπαιξαν με "πέτσινο" χρήμα και κατόρθωσαν και αγόρασαν τις ΗΠΑ από τους ίδιους τους Αμερικανούς. Αφαίρεσαν το αμερικανικό κεφάλαιο από τους ίδιους τους ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΕΣ. Στην πραγματικότητα έκαναν στους Αμερικανούς ό,τι έκαναν οι ίδιοι οι Αμερικανοί στους Ινδιάνους. Οι Εβραίοι έδωσαν "καθρέπτες" και "χάντρες" στους Αμερικανούς και τους πήραν την πατρίδα. Έβαλαν στο "χέρι" την Τράπεζα που ελέγχει την κοπή νομίσματος και με ψεύτικο χρήμα αγόρασαν το πραγματικό κεφάλαιο της χώρας και βέβαια άρπαξαν το πραγματικό χρήμα, που κυκλοφορούσε στην αγορά.<br /><br />Όμως, το "παιχνίδι" του χρήματος δεν είναι ένα εύκολο παιχνίδι. Αν δεν γνωρίζεις τι θέλεις να κάνεις, θα καταστραφείς. Αν δηλαδή δώσεις σε κάποιους άλλους ανθρώπους τη FED, δεν σημαίνει ότι θα κάνουν τα ίδια πράγματα με τους Εβραίους, επειδή έχουν τη δυνατότητα να "τυπώνουν" χρήματα. Αν βρεις σε ένα αεροδρόμιο ένα τζετ, δεν σημαίνει ότι μπορεί και να "πετάξεις". Δεν αρκεί δηλαδή μόνον να "τυπώνεις" χρήματα. Δεν αρκεί να "σκορπάς" χρήματα. Πρέπει να μπορείς να τα "μαζεύεις" πριν αποκαλύψουν την απάτη.<br /><br />Για να το καταλάβει κάποιος αυτό, θα πρέπει να γνωρίζει μερικά βασικά πράγματα περί χρήματος. Το χρήμα είναι μια επινόηση του ανθρώπου, προκειμένου να βοηθήσει την οικονομία στη λειτουργία της και να απλοποιήσει τις συναλλαγές. Το κεφάλαιο παράγει τα προϊόντα και τα προϊόντα "μετρώνται" σε χρήμα, για να "πληρωθούν" τόσο οι εργαζόμενοι όσο και οι κεφαλαιοκράτες. Για να μην δίνεις ως κεφαλαιοκράτης τυροπαραγωγός τυρί ως αμοιβή στους εργαζόμενούς σου και συγκεντρώνεις τα κέρδη σου σε κότες και μοσχάρια, αποτυπώνεις την "αξία" όλων αυτών των προϊόντων σε χρήμα. Χρήμα δίνεις στους εργαζόμενούς σου και χρήμα συγκεντρώνεις ως κέρδος. Το κεφάλαιο παραμένει πάντα το μέσο, που παράγει ή ξοδεύει χρήμα και αυτό είναι το εργοστάσιο.<br /><br />Το χρήμα λοιπόν έχει διπλή σημασία. Το έχουν ανάγκη οι εργαζόμενοι για να ζουν και το έχουν ανάγκη οι κεφαλαιοκράτες, είτε για ν' αγοράζουν νέο κεφάλαιο είτε για να διατηρούν σε άριστη κατάσταση αυτό το οποίο ήδη διαθέτουν. Αυτή η διπλή σημασία του χρήματος είναι πολύ σημαντική, γιατί αυτή καθορίζει τη δυναμική της οικονομίας. Αν "παίξεις" με το χρήμα, θα σε σταματήσει η δυναμική της οικονομίας πολύ πριν σε αντιληφθεί ο νόμος. Τι σημαίνει αυτό; Αν "τυπώνεις" χρήμα αυθαίρετα, δεν σημαίνει ότι θα αγοράσεις όλο τον κόσμο. Σε "αντιλαμβάνεται" το κεφάλαιο και επειδή είναι πιο ισχυρό, αντιδρά και καταστρέφει το χρήμα.<br /><br />Το κεφάλαιο "αμύνεται". "Τυπώνεις" χρήμα και το κεφάλαιο "ακριβαίνει". Όσο πιο πολύ "τυπώνεις", τόσο πιο πολύ το κεφάλαιο ακριβαίνει. Ό,τι μπορούσες ν' αγοράσεις με μια χούφτα δολάρια πριν αρχίσεις το "τύπωμα", το ίδιο αγοράζεις και με ένα "κοντέινερ" δολάρια μετά τη "φάμπρικα" του τυπώματος. Αν δεν γνωρίζεις δηλαδή τι πρέπει να κάνεις, είναι θέμα χρόνου το χρήμα σου να έχει μικρότερη αξία από το ίδιο το χαρτί που απαίτησε η εκτύπωσή του. Το "πέτσινο" χρήμα, δηλαδή, έχει αξία μέχρι να πέσει πάνω στον "τοίχο", που λέγεται κεφάλαιο. Είτε αυτό είναι γη είτε εργοστάσιο είτε πνευματικά δικαιώματα. Όσο πιο πολλά χρήματα βρίσκονται στην αγορά, τόσο πιο πολύ ανεβαίνουν οι απαιτήσεις αυτών που διαθέτουν κεφάλαιο προς πώληση και άρα τόσο πιο "αδύναμο" το χρήμα.<br /><br />Οι Εβραίοι σ' αυτό το σημείο απέδειξαν πόσο πονηροί είναι και πόσο καλά αντιλαμβάνονται την αγορά. Διαθέτοντας την εξουσία πάνω στην Τράπεζα που "κόβει" το χρήμα στις ΗΠΑ, κατόρθωσαν και με ψεύτικο χρήμα αγόρασαν τα πάντα από τους πάντες. Πώς το κατάφεραν αυτό. Με το να ρίξουν άπειρο χρήμα στην αγορά, χωρίς όμως να το φέρουν σε "σύγκρουση" με το κεφάλαιο. Έριχναν τόνους ψεύτικου χρήματος στην αγορά, αλλά χωρίς να απειλούν την ισορροπία της. Πώς τα κατάφεραν; Το "εξάτμιζαν" στην κατανάλωση πριν φτάσει στον "τοίχο" του κεφαλαίου και αποκαλυφθεί η απάτη τους. Τύπωναν άπειρα φτηνά χρήματα και δεν τους δημιουργούσαν πρόβλημα, γιατί μπορούσαν και τα "μάζευαν" με τον έλεγχο της ακρίβειας.<br /><br />Σταματούσαν δηλαδή το χρήμα στην κατανάλωση. Σταματούσαν το χρήμα στο προϊόν, πριν αυτό φτάσει στο κεφάλαιο. Γιατί; Γιατί το προϊόν δεν είναι κεφάλαιο. Δεν υπάρχει υπερπολύτιμο προϊόν. Υπερπολύτιμο είναι μόνον το κεφάλαιο. Υπερπολύτιμο είναι, γιατί σου επιτρέπει την έπ’ άπειρον εκμετάλλευσή του. Μπορεί να σε ταΐζει και όταν δεν θα εργάζεσαι. Αυτό δεν μπορεί να το κάνει ένα προϊόν, ό,τι και όποιο κι αν είναι αυτό. Το προϊόν στην καλύτερη περίπτωση γι' αυτό μπορεί να είναι απλά πανάκριβο στην απόκτησή του. Το προϊόν όμως, από τη στιγμή που κατασκευάζεται, έχει μία και μοναδική μοίρα. Να χρησιμοποιηθεί και στη συνέχεια να γίνει ένα σκουπίδι. Άρα; Άρα αυτός, που το απέκτησε πανάκριβα, στην πραγματικότητα δεν έχει στην κατοχή του τίποτε παραπάνω από ένα λαμπερό μελλοντικό σκουπίδι. Όσα χρήματα και να έδωσε για την απόκτησή του, αυτά —αργά ή γρήγορα— θα "σβήσουν" σε κάποιον σκουπιδοτενεκέ.<br /><br />Οι Εβραίοι, κατανοώντας αυτές τις ιδιαιτερότητες της οικονομίας, έκαναν το εξής απλό. Φρόντιζαν να ρίχνουν άπειρο "πέτσινο" χρήμα στην αγορά, έχοντας από πριν εξασφαλίσει το δεδομένο ότι αυτό το χρήμα θα "αγοράζει" μόνον πανάκριβα σκουπίδια και ποτέ υπερπολύτιμο κεφάλαιο. Το "πέτσινο" χρήμα θα "επενδυόταν" σε μελλοντικά "σκουπίδια" και άρα θα "εξατμιζόταν". Δεν θα απειλούσε αυτούς που το κυκλοφορούσαν. Στο σημείο αυτό έκαναν χρήση της ιδιομορφίας της αμερικανικής κοινωνίας, η οποία ήταν διχασμένη σε κυρίαρχους "άσπρους" και υποτελείς "μαύρους". Εκμεταλλεύτηκαν τον ρατσισμό μιας ρατσιστικής κοινωνίας και ε ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/12/21/%ce%9c%ce%b1%cf%8a%ce%bc%ce%bf%cf%85%ce%ac%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%ce%bf%cf%82</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Μαϊμουάνθρωπος</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/12/21/%ce%9c%ce%b1%cf%8a%ce%bc%ce%bf%cf%85%ce%ac%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%ce%bf%cf%82"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Δείτε το βίντεο και θα καταλάβετε...<br /><br /><br />http://www.youtube.com/user/diagonaluk<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-3138198951752406966?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/12/18/%ce%a4%ce%bf_%ce%a7%ce%ad%cf%81%cf%83%ce%bf_%ce%a7%cf%89%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%b9_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%a0%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b5%ce%af%ce%b1%cf%82</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Το Χέρσο Χωράφι της Παιδείας</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/12/18/%ce%a4%ce%bf_%ce%a7%ce%ad%cf%81%cf%83%ce%bf_%ce%a7%cf%89%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%b9_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%a0%ce%b1%ce%b9%ce%b4%ce%b5%ce%af%ce%b1%cf%82"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Δεν ξέρω σε ποιο στάδιο βρίσκεται, ο για ακόμα μια φορά καρκινοβατών διάλογος για την Παιδεία. Το πιo πιθανό είναι να βρίσκεται σε προσωρινή ύπνωση, αλλά και να μη βρισκόταν και να εξελισσόταν κανονικά, πάλι δεν θα είχαμε και πολλά να ελπίζουμε.<br />Παρά το πολλά υποσχόμενο πλαίσιο, όπου όλα θα ετίθεντο στο τραπέζι, ξεκινώντας μάλιστα από μηδενική βάση και από τα βασικά, για το τι συνιστά Παιδεία για παράδειγμα, τελικά μέχρι σήμερα ο διάλογος, με όσους τελικά προσήλθαν και δεν τον σνόμπαραν όπως συστηματικά κάνει η αριστερά, λόγω σύγχυσης της ίδιας μάλλον και αμηχανίας, μην παρ’ ελπίδα και κληθεί να πάρει αποφάσεις που θα μπορούσαν κάποια μέρα να υλοποιηθούν, ο μέχρι σήμερα διάλογος φαίνεται να συνοψίζεται σ’ ένα μάτσο μέτρων μπακαλίστικου και τεχνικού χαρακτήρα, αποκλειστικά και μόνο γύρω από το εξεταστικό, σαν να ήταν αυτό το κεντρικό ζήτημα της Παιδείας σήμερα και η πανάκεια του πνευματικού και κοινωνικού αδιεξόδου.<br /><br />Καταλαβαίνω ότι η κυβέρνηση, και ότι κάθε κυβέρνηση επείγεται να πάρει κάποια απτά και πρακτικά μέτρα, αλλά κανείς περιμένει ότι στα πλαίσια ενός εθνικού διαλόγου θα γίνει επιτέλους και κάποια εκ βαθέων συζήτηση για τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της παρεχόμενης έως τα τώρα εκπαίδευσης, αλλά και για τα επιθυμητά μελλοντικά.<br />Μπορεί ο τόπος να βοά για την πνευματική στείρωση και τον ακρωτηριασμό που υφίστανται τουλάχιστον οι λυκειόπαιδες, για τον ευνουχισμό κάθε δημιουργικότητας και πρωτοβουλίας, για την εργαλειακή αντιμετώπιση της γνώσης, για την απώλεια της αυτονομίας της, παρά μόνο σε σχέση με κάποια εξέταση που θα εξασφαλίζει κάπου κάποια πρόσβαση και τοιουτοτρόπως θα την νομιμοποιεί, για την απώλεια της χαράς της μάθησης, για το στένεμα των οριζόντων και του ίδιου του περιεχομένου της ζωής των εφήβων, αλλά στο δια ταύτα όλες αυτές οι αναπηρίες ομογενοποιούνται με τη θεραπευτική αγωγή να συσκευάζεται σε ένα και μόνο χάπι: το Εξεταστικό!<br />Τι σχέση μπορούν να έχουν τα προηγούμενα με τα προτεινόμενα χάπια της κας Διαμαντοπούλου, όπως «Αξιοκρατία» και «Συναίνεση»; Μπορεί να λείπει η συναίνεση από το δημόσιο χώρο γενικά, αλλά λείπουν και οι βασικοί άξονες που θα έδιναν και κάποιο ουσιαστικό νόημα στην επιδιωκόμενη «Συναίνεση» επί του συγκεκριμένου θέματος. Εξασφάλιση συναίνεσης πάνω στο εξεταστικό δεν είναι δα και τόσο σπουδαίο κατόρθωμα για να μπορεί κανείς να υπερηφανεύεται.<br />Από την άλλη, η «Αξιοκρατία» φαίνεται να έχει γίνει το πασπαρτού της νέας κυβέρνησης, που με το κλειδί αυτό και μόνο φιλοδοξεί να ξεκλειδώσει τις χρόνιες δυσλειτουργίες της χώρας. Δεν πιστεύω να αμφιβάλει κανείς ότι συγκριτικά, η δημόσια Εκπαίδευση είναι ο χώρος με τους περισσότερους θεσμούς που λειτουργούν και τη λιγότερη αναξιοκρατία. Διότι, οι μεν μαθητές εισάγονται στα πανεπιστήμια κατόπιν σκληρών, αλλά εντελώς ανώφελων εξετάσεων, το δε εκπαιδευτικό προσωπικό προσλαμβάνεται είτε μέσω ΑΣΕΠ είτε, για τα ΑΕΙ μέσω σκληρού επίσης ανταγωνισμού. Δεν είναι ότι οι δάσκαλοι δεν γνωρίζουν πώς να διδάξουν, είναι ότι δεν έχουν την αυτονομία και τα μέσα για να διδάξουν και να κινητοποιήσουν τους μαθητές.<br />Η εκπαίδευση, έτσι όπως είναι σχεδιασμένη σήμερα, λέει ο Ken Robinson, και αναφέρεται σ’ ολόκληρο τον πλανήτη, δεν αποτελεί παρά προθάλαμο για την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο, σχεδιάζεται από πανεπιστημιακούς κατ’ εικόνα και ομοίωσή τους, που δεν αποτελούν και την καλύτερη δυνατή ράτσα, και προσανατολισμένη όπως είναι προς την επαγγελματική αποκατάσταση, το μόνο αγαθό με το οποίο συνδέεται τελικά είναι το χρήμα. Σε ολόκληρο τον πλανήτη το εκπαιδευτικό σύστημα ακολουθεί την ίδια ιεραρχία, στην κορυφή τα μαθηματικά και στον πάτο οι ανθρωπιστικές σπουδές και οι τέχνες. Και όμως τα παιδιά το πρώτο πράγμα που κάνουν από μικρά είναι να ζωγραφίζουν, να χορεύουν, να φαντάζονται, να καινοτομούν, να επινοούν και να δημιουργούν. Σχολείο αυτόματα σημαίνει την υποβίβαση και την υποβάθμιση όλων αυτών των δραστηριοτήτων, και την αντικατάστασή τους με στείρες και πειθαρχημένες εγκεφαλικές λειτουργίες.<br />Η εκπαίδευση άρχισε να καθίσταται δημόσια μόνο κατά τον 19ο αιώνα, στις απαρχές δηλαδή της βιομηχανικής επανάστασης και έκτοτε παρέμεινε προσανατολισμένη προς την αγορά εργασίας και όχι προς την πραγματική Παιδεία που σχετίζεται με την πολύπλευρη και ελέυθερη ανάπτυξη του ατόμου.<br />Το σχολείο δολοφονεί τη δημιουργικότητα, την πρωτοβουλία, τον πειραματισμό. Επιβραβεύει αυτούς που «αριστεύουν» και στιγματίζει αυτούς που κάνουν λάθη. Κι όμως αν κάποιος δεν είναι προετοιμασμένος να αποτυγχάνει και να λαθεύει, πώς θα μπορέσει ποτέ να βγει μπροστά με κάτι πρωτότυπο και καινούργιο; Και άτομα έξυπνα και δημιουργικά, εγκλωβισμένα στο στείρο σχολείο της παπαγαλίας καταλήγουν να νοιώθουν ανάξια και αποτυχημένα.<br />Η δημόσια εκπαίδευση με το δρόμο που έχει πάρει δεν έχει και πολύ μέλλον, μιας και κάθεεπιπλέον βαθμίδα σπουδών απαξιώνει την αμέσως προηγουμένη. Το Μaster απαξιώνει το πτυχίο, το διδακτορικό απαξιώνει το Master, το ΜΒΑ απαξιώνει το ΒΑ και μιας και η ιεραρχία πτυχίων δεν είναι ατέρμονη, κάποια στιγμή ολόκληρη η εκπαίδευση θ’ απαξιωθεί και επισήμως και αμετακλήτως. Το εφεύρημα της δια βίου εκπαίδευσης, μπορεί να δώσει προς το παρόν κάποια παράταση, αλλά και πάλι θα έρθει στιγμή που θα στομώσει κι αυτό, μιας και θα απαιτεί την ανάλωση όλο και μεγαλύτερου χρόνου στα θρανία, και την τελική καθυπόταξη του βίου στην επαγγελματική και μόνο κατάρτιση.<br />Μου φαίνεται ότι κανένα από τα προηγούμενα δεν βρίσκεται εντός των οριζόντων των εγχώριων ταγών της εκπαίδευσης, ούτε σαν μια σκέψη απλή, ούτε τουλάχιστον σαν μια ανεπαίσθητη εγκεφαλική διαταραχή, ούτε σαν αίσθηση, ούτε σαν όνειρο, ούτε σαν ευχή. Το μόνο που κάνουν είναι να ξορκίζουν το μέλλον με λέξεις κλειδιά, με κενές ρητορικές και με λογιστικές προσθαφαιρέσεις.<br /> Ελευθεροτυπία<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-1215211047288343199?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/12/17/%ce%88%ce%bd%ce%b1%cf%82_%cf%80%ce%af%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%bf%cf%82_%cf%83%cf%84%ce%bf_%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%bf%ce%ba%ce%af%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%bf</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Ένας πίθηκος στο αυτοκίνητο</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/12/17/%ce%88%ce%bd%ce%b1%cf%82_%cf%80%ce%af%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%bf%cf%82_%cf%83%cf%84%ce%bf_%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%bf%ce%ba%ce%af%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%bf"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Δείτε στο παρακάτω βίντεο την μελλοντική επαναστατική τεχνολογία που ενισχύει την ασφάλεια του αυτοκινήτου.Ονομάζεται "the trunk monkey" <br /><br /><br />http://www.youtube.com/user/earlku<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-5937546284274253176?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/12/16/%ce%a4%ce%bf_%ce%b3%ce%ad%ce%bb%ce%b9%ce%bf_%ce%ba%ce%ac%ce%bd%ce%b5%ce%b9_%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%8c!</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Το γέλιο κάνει καλό!</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/12/16/%ce%a4%ce%bf_%ce%b3%ce%ad%ce%bb%ce%b9%ce%bf_%ce%ba%ce%ac%ce%bd%ce%b5%ce%b9_%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%8c!"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Ένας νεαρός πάει στο φαρμακείο και λέει στο φαρμακοποιό:<br />"Γεια σας μπορείτε να μου δώσετε ένα προφυλακτικό; Η φίλη μου με κάλεσε για δείπνο και νομίζω πως περιμένει κάτι από εμένα!"<br />Ο φαρμακοποιός του δίνει το προφυλακτικό και καθώς ο νεαρός φεύγει επιστρέφει και του λέει:<br />"Δώστε μου άλλο ένα προφυλακτικό επειδή η αδερφή της φίλης μου είναι πολύ χαριτωμένη επίσης. Πάντα σταυρώνει τα πόδια της με προκλητικό τρόπο όταν με βλέπει και νομίζω ότι και αυτή περιμένει κάτι από εμένα".<br />Ο φαρμακοποιός του δίνει το προφυλακτικό και καθώς ο νεαρός φεύγει επιστρέφει πάλι και του λέει:<br />"Δε μου δίνεις άλλο ένα μιας και η μητέρα της φίλης μου είναι και αυτή χαριτωμένη και όποτε με βλέπει κάνει ασυναρτησίες... και μιας και με κάλεσε σε δείπνο νομίζω πως περιμένει κάτι από εμένα".<br />Κατά τη διάρκεια του δείπνου ο νεαρός κάθεται έχοντας στα αριστερά του τη φίλη του, στα δεξιά του την αδερφή της και απέναντί του τη μάνα της. Όταν ο πατέρας μπαίνει στο σπίτι ο νεαρός χαμηλώνει το κεφάλι και αρχίζει να προσεύχεται:<br />"Κύριε ευλόγησε το τραπέζι... σε ευχαριστούμε για όσα μας προσφέρεις..."<br />Δέκα λεπτά αργότερα και ο νεαρός ακόμα προσεύχεται έχοντας χαμηλωμένο το κεφάλι. Οι άλλοι κοιτάζονται μεταξύ τους με μεγάλη έκπληξη και ειδικότερα η φίλη του. Πλησιάζει το νεαρό και του λέει:<br />"Δεν ήξερα ότι είσαι τόσο θρήσκος!"<br />Και ο νεαρός απαντάει:<br />"Δεν ήξερα ότι ο πατέρας σου είναι φαρμακοποιός..."<br /><br />Η Μάρια και η Σοφία ήταν γειτόνισσες και "άσπονδες φίλες" και προσπαθούσε η μια να βγάλει τα μάτια της άλλης. Τα σπίτια τους ήταν το ένα απέναντι στο άλλο. Μια μέρα λέει η Μαρία στη Σοφία:<br />- Να μου πεις πότε είναι τα γενέθλια σου να σου κάνω δώρο κουρτίνες.<br />- Και γιατί να μου κάνεις δώρο κουρτίνες;<br />- Να τις βάλεις στο παράθυρο σου, γιατι βαρέθηκα να βλέπω τον κ.....ο του άντρα σου στο παράθυρο.<br />- Εσύ να μου πεις πότε είναι τα γενέθλια σου να σου κάνω δώρο γυαλιά.<br />- Γιατί να μου κάνεις δώρο γυαλιά;<br />- Γιατί ο κ....ος που βλέπεις στο παράθυρο δεν είναι του άντρα μου, αλλά του άντρα σου!<br /><br />Στον κόσμο των παραμυθιών, σ' ένα μπαρ, κάθονται ένας γίγαντας κι ένα καλικαντζαράκι και τα πίνουν. Σε μια στιγμή, το καλικαντζαράκι σκύβει πάνω απ το ποτήρι του γίγαντα και φτύνει μέσα.<br />Καλικαντζαράκι: - Χφτουυυυυυυυ!.<br />Γίγαντας: - Μην το ξανακάνεις αυτό γιατί θα σου βγάλω τ` αυτιά!<br />Καλικαντζαράκι: - Δεν με νοιάζει, σ` εμάς, τα καλικαντζαράκια, τ` αυτιά ξαναφυτρώνουν! Και αμέσως δεύτερο: 'Χφτουυυυυυυυ!'<br />Γίγαντας :- Αν δεν σταματήσεις, θα σου κόψω τα πόδια!<br />Καλικαντζαράκι: - Εεεε και; Σ` εμάς, τα καλικαντζαράκια, τα πόδια ξαναβγαίνουν και δώστου τρίτο φτύσιμο 'χφτουυυυυυυ!'<br />Γίγαντας :- Ή σταματάς ή σου ξεριζώνω το τσουτσούνι!!!<br />Καλικαντζαράκι: - Εμείς τα καλικαντζαράκια δεν έχουμε τσουτσούνι!<br />Γίγαντας: - Δεν έχετε τσουτσούνι;;; Και πώς κατουράτε;;;<br />Καλικαντζαράκι: - Χχφτουυυυυυυυ! <br /><br />Πάει ένας τύπος στον ψυχίατρο. Ο ψυχίατρος αρχίζει την εξέταση.<br />Zωγραφίζει ένα κύκλο και ρωτάει τον ασθενή:<br />- Τι είναι αυτό;<br />- Βυζί, απαντάει ο ασθενής.<br />Ζωγραφίζει ο ψυχίατρος ένα τετράγωνο.<br />- Τι είναι αυτό;<br />- Βυζί, απαντάει πάλι ο ασθενής.<br />Ο ψυχίατρος δοκιμάζει να ζωγραφίσει ένα τρίγωνο και ρωτάει:<br />- Τι είναι αυτό;<br />- Βυζί, απαντάει με ενθουσιασμό ο ασθενής.<br />Ο ψυχίατρος τότε σταματάει την εξέταση και λέει:<br />- Κύριε μου, έχετε σοβαρά σεξουαλικά προβλήματα...<br />Και ο ασθενής:<br />- Εγώ ή εσύ που ζωγραφίζεις όλο βυζιά;<br /><br />... όπως και η μουσική επίσης!<br />CELINE DION-THE POWER OF LOVE<br /><br />http://www.youtube.com/user/malmaquia<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-6693518332993047495?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/12/11/%ce%9f_%ce%95%ce%9b%ce%9b%ce%97%ce%9d%ce%9f%ce%95%ce%9b%ce%9b%ce%97%ce%9d%ce%91%ce%a3</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Ο ΕΛΛΗΝΟΕΛΛΗΝΑΣ</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/12/11/%ce%9f_%ce%95%ce%9b%ce%9b%ce%97%ce%9d%ce%9f%ce%95%ce%9b%ce%9b%ce%97%ce%9d%ce%91%ce%a3"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Τόξων εμών άτερ <br />Τροία δεν πέφτει. <br />Εχάσαμε τότε στεριές μεγάλες και θάλασσες πλατιές που για τριάντα αιώνες ήσαν ατόφυα Ελλάδα. Σήμερα τις κοιτάμε από μακρυά, όπως εκοίταγε ο Θοδωράκης Κολοκοτρώνης από τη Ζάκυνθο το Μοριά, και έκλεγε.<br />Και με το κυάλι αγνάντευε, και με το κυάλι βλεπει ,<br />βλέπει τη θάλασσα πλατιά και τη στεριά μεγάλη.<br />Τον πήρε το παράπονο.<br />Τις κοιτάμε με βαριά την οδύνη ότι τις χάσαμε και με ελάχιστη την ελπίδα ότι θα τις ξαναπάρουμε. Κι αφήστε την κυρά – Δέσποινα να πολυδακρύζει.<br />Και ο Ατατούρκ, που έδιωξε το φερετζέ από τις τούρκισσες και έφερε το λατινικό αλφάβητο στα τουρκόπουλα, έκαμε και κάτι άλλο. Εδασκάλεψε τους δασκάλους και τους ξεναγούς να λένε στη Φραγκιά, που τουριστολογάει στη Μίλητο και στις Κλαζομενές, ότι δεν ήταν Όμηρος εκείνος ο τυφλός τραγουδιστής αλλά Ομέρ. Όπως λέμε Ομέρ Βρυώνης, πασάς του Ζητουνιού, που παττάλεψε τον Αθανάση Διάκο στο ποτάμι της Αλαμάνας.<br />Και τι να ειπείς για το χαμπέρι; Που έρχεται το πρωί και το δείλι πίνουμε το ουζάκι μας στο Κατακάλι και στην Πειραϊκή Ακτή. «Ω σύντροφε, πως πέσαμε στο λαγούμι του φόβου»;<br />Όλα καλά και περίκαλα τά 'χουμε με την πατρίδα. Με το έθνος, την ιστορία μας, και τούς «αρχαίους ημών πρόγονοι».<br />Μόνο που ξεχάσαμε ένα. Πως εμείς οι νέοι με τους αρχαίους έλληνες έχουμε τόσα κοινά, όσα ο χασαποσφαγέας με τις κορδέλες, και η μοδίστρα με τα κριάρια.<br />Κι από την άλλη φουσκώνουμε και κορδώνουμε, και τουρτουφίζουμε για «τσι γεναίοι πρόγονοι» σαν τι; Όπως εκείνος ο τράγος του Σικελιανού, που εσήκωνε το απανωχείλι του, εβέλαζε μαρκαλιστικά, και οσφραινότανε όλο το δείλι την αρμύρα στη θάλασσα της Κινέττας.<br />Αλλίμονο. Η δάφνη κατεμαράνθη. Έτσι δεν εψιθύριζε ο Σολωμός στο Διάλογο κλαίγοντας; Η δάφνη κετεμαράνθη.<br />Όταν είσαι μέσα στό μάτι του κυκλώνα, είναι δύσκολο νά 'χεις εικόνα για τα γύρω σου. Και ζώντας μέσα στη χώρα δεν έχουμε εικόνα για τη σημερινή Ελλάδα.<br />Αρχές του 1993 έγινε μια εκδήλωση στο Παρίσι από έλλληνες καλλιτέχνες για την ασβολερή Κύπρο. Εκείνο το θαλασσο-φίλητο νησί.<br />Εκεί, ένας δημοσιογράφος ερώτησε τρεις τέσσερες έγκριτους έλληνες που ζουν μόνιμα στη Γαλλία μια ερώτηση καίρια.<br />Για ειπέτε μου, τους είπε, εσείς που όντας μακρυά από την Ελλάδα βλέπετε με άλλο μάτι, το αληθινό του νοσταλγού και του πάσχοντα. Με το μάτι του Οδυσσέα. Τι γνώμη έχει το παγκόσμιο κοινό για τη σύγχρονη Ελλάδα; Τη βλέπει τάχατες και τη νομίζει όπως εμείς εκεί κάτου στο Κακοσάλεσι και στην Αθήνα;<br />Η απόκριση που μου δώσανε και οι τέσσερες ξαναζωντάνεψε, τίμιε αναγνώστη, τις σπαθιές που δίνανε οι ντελήδες του Κιουταχή στη μάχη του Ανάλατου. Όταν πια είχε πέσει ο τρανός Καραϊσκάκης.<br />-Ποιά Ελλάδα, μακάριε άνθρωπε, του είπανε. Μιλάς για ίσκιους στη συνεφιά. Και για σύνεφα στην αιθρία. Για τον έξω κόσμο Ελλάδα δεν υπάρχει. Κανείς δε την ξέρει, κανείς δεν τη μελετάει, κανείς δεν τη συλλογάται. Δεν άκουσες το παλιό μοιρολόϊ;<br />Κλάψε με, μάνα, κλάψε με,<br />Και πεθαμένο γράψε με.<br />Άκουσε λοιπόν, και μάθε το. Και κει που θα γυρίσεις, να το ειπείς και να το μολογήσεις. Η Ελλάδα είναι σβησμένη από τον κατάλογο των εθνών. Αν στείλει κάποτε στους ξένους κανένα παράπονο η κανένα παρακαλετό, το συζητούν πέντε δέκα άνθρωποι της διπλωματίας σε κάποιο γραφείο, και παίρνουνε την απόφαση, όπως εμείς παραγγέλνουμε καφέ στο καφενείο και στα μπιλιάρδα.<br />Αυτή είναι η εικόνα που έχουν οι ξένοι για την Ελλάδα. Κι ο σουλτάνος το γομάρι δεν ξέρει τι του γίνεται. Έτσι δεν είπε ο πασάς της Σκόντρας, όταν ακούστηκε ότι οι ραγιάδες σηκωθήκανε στο Μοριά; Τώρα γυρίστηκε η τάξη. Σουλτάνος είναι ο έλληνας πολιτικός.<br />Λάβε την σύγχρονη Ελλάδα σαν ποσότητα και σαν ποιότητα, για να μιλήσουμε με «κατηγορίες». Κι έλα να μας περιγράψεις τι βλέπεις.<br />Σαν ποσότητα πρώτα. Αν αντικρύσουμε τον πληθυσμό της γης σε κλίμακα μικρογραφική ένα προς πέντε εκατομμύρια, 1:5Χ106, θα βρούμε πως ο πληθυσμός του πλανήτη μας είναι ένα χωριό από χίλιους κατοίκους. Ανάμεσα σ' αυτούς τους χίλιους οι έλληνες είμαστε δύο άνθρωποι, που τρεκλοπατάμε και αρκουδίζουμε μέσα στο πλήθος. Ζαλισμένοι και φουκαράδες ξετρέχουνε να συναντηθούν μεταξύ τους. Αν τα καταφέρουν να μη σκυλοφαγωθούν, ζητούν να συνεννοηθούν με τους άλλους. Σε μια γλώσσα που δε μιλιέται, λίγο πρικοιούλι, χρώμα τέτζερη αγάνωτου, ζουνάρι, βέλεσι, φούντα, κι αμάν αμάν. Σερβιτόροι και αγωγιάτες όλοι μας. Και κακοί σαράφηδες του μάρμαρου, του ήλιου, και της θάλασσας.<br />Σαν ποιότητα ύστερα. Είμαστε ένας λαός χωρίς ταυτότητα. Με μιά ιστορία που ο ίδιος τη νομίζει λαμπρή. Και απορεί, πως και δεν πέφτουν οι ξένοι ξεροί μπροστά στο μεγαλείο της.<br />Οι ξένοι όμως, σαν συλλογιούνται την ελληνική ιστορία, την αρχαία εννοώ, γιατί τη νέα δεν την έχουν ακούσει, και βάλουν απέναντί της εμάς τους νεοέλληνες, φέρουν στο μυαλό τους άλλες παραστάσεις. Φέρνουν στο μυαλό τους κάποιους καμηλιέρηδες που περπατούν στο Καρνάκ και στη Γκίζα. Τι σχέση ημπορεί νά' χουν συλλογιούνται ετούτοι οι φελάχοι του Μισιριού σήμερα με τους αρχαίους Φαραώ, και το βασιλικό ήθος των πυραμίδων τους.<br />Την ίδια σχέση βρίσκουν οι ξένοι στους σημερινούς έλληνες με τους αρχαίους. Οι θεωρίες των διαφόρων Φαλμεράυερ έχουν περάσει στους φράγκους. Εμείς θέλουμε να πιστεύουμε ότι τους αποσβολώσαμε με τους ιστορικούς, τους γλωσσολόγους, και τους λαογράφους μας. Λάθος. Κρύβουμε το κεφάλι με το λιανό μας δάκτυλο.<br />Και βέβαια. Πως μπορούσε να γίνει αλλιώς, αφού ο μεγάς γλωσσολόγος Γ. Χατζιδάκις έλεγε αυτά που μας έλεγε, - ορθά- κι από την άλλη έβριζε το Σολωμό μας αγράμματο, και τη γλώσσα του σκύβαλα και μαλλιαρά μαλλιά.<br />Σχέση με τους αρχαίους έλληνες έχουμε εμείς, λένε οι γάλλοι, οι εγγλέζοι και οι γερμανοί. Εμείς, που τους ανακαλύψαμε, τους αναστυλώσαμε, τους εξηγήσαμε.<br />Για τους ευρωπαίους οι νεοέλληνες είμαστε μια δράκα ανθρώπων απρόσωπη, ανάμεσα σε βαλκανιλίκι, τουρκολογιά και αράπηδες. Ειμαστε οι ορτοντόξ. Με το ρούσικο τυπικό στη γραφή, με τους κουμπέδες και τους τρούλους πάνω από τα σπίτια των χοριών μας, με ακτινογραφίες σωμάτων και σκουληκόμορφες φιγούρες αγίων στούς τοίχους των εκκλησιών.<br />Οι ευρωπαίοι βλέπουν τους πολιτικούς μας να ψηφίζουν στή Βουλή να μπει το «ορθόδοξος» στην ευρωπαϊκή μας ταυτότητα, κατά τη διαταγή των παπάδων, και κοιτάζουν ανακατωμένοι και ναυτιάζοντας κατά το θεοκρατικό Ιράν και τους Αγιατολάχους.<br />Τέτοιοι οι βουλευτές μας, ακόμη και της Αριστεράς . «Αυτοί οι πολιτικοί, αυτοί οι βουλεπταί (sic) εκατάστρεψαν το έθνος». Έτσι γράφει ο Παπαδιαμάντης.<br />Θέλεις νά `χεις πιστή εικόνα του νεοέλληνα; Λάβε το ράσο του γύπα και του κόρακα. Λάβε τις ασπιδωτές κοιλιές των ιερέων, το καλυμμαύκι Μακαρίου Β΄ της Κύπρου. Και τα γένεια τα καλογερικά, που κρύβουν το πρόσωπο, καθώς άκοσμοι αγκαθεροί φράκτες τους αγρούς. Και τις κουκουλωμένες καλόγριες, την άλλη έκδοση του φερετζέ της τούρκισσας, και έχεις το νεοέλληνα φωτογραφία στον τοίχο.<br />Απέναντι σε τούτη τη μελανή και γανιασμένη φοβέρα φέρε την εικόνα του αρχαίου έλληνα για να μετρήσεις τη διαφορά.<br />Φέρε τις μορφές των νέων σωμάτων, τις ευσταλείς και τις διακριτικές. Να ανεβαίνουν από την Ολυμπία και τους Δελφούς, καθώς λευκοί αργυρόηχοι κρότοι κυμβάλων. Τους ωραίους χιτώνες τους χειριδωτούς, και τα λευκά ιμάτια τα πτυχωτά και τα ποδήρη. Τα πέδιλα από δέρματα μαροκινά, αρμοσμένα στις δυνατές φρέρνες.<br />Φέρε την εικόνα που μας αφήσανε οι γυναίκες της αρχαίας Ελλάδας. Οι κοντυλογραμμένες, με τις λεπτές ζώνες, τον κυανό κεφαλόδεσμο, και το ζαρκαδένιο τόνο του κορμιού. Οι ελληνίδες του Άργους και της Ιωνίας, οι λινές και οι φαινομηρίδες. Τρέχουνε στα όρη μαζί με την Αταλάνδη. Και κοιμούνται στα κοιμητήρια σαν την Κόρη του Ευθυδίκου.<br />Όλες και όλοι στηριγμένοι χαρούμενα σε κάποια μαρμάρινη στήλη, σ' ένα λιτό κιονόκρανο, σε μια κρήνη λευκή της Αγοράς. Με περίγυρα τους ωραίους γεωμετρημένους ναούς, αναπαμένους στο φως και στην αιθρία. Άνθρωποι, και θεοί, και αγάλματα ένα..<br />Όλα ετούτα, για να συγκρίνεις την παλαιή και τη νέα Ελλάδα, να τα βάλεις και να τα παραβάλεις. Και στήσε το φράγκο από δίπλα, να τα κοιτάει και να τα αποτιμά. Με το δίκιο του θα `χει να σου ειπεί: άλλο πράμα η μέρα και το φως, και άλλο η νύχτα και οι μαύροι βρυκολάκοι. Δε γίνεται να βάλεις στο ίδιο βάζο υάκινθους και βάτα.<br />Και κάπου θα αποσώσουν επιτιμητικά την κρίση τους: -Ακούς αναίδεια; Να μας ζητούν κι από πάνω τα ελγίνεια μάρμαρα. Ποιοί μωρέ; Οι χριστιανοχομεϊνηδες;<br />Αλλά είναι καιρός από τις ασκήσεις επί χάρτου να περάσουμε στα πεδία των επιχειρίσεων. Να κοιτάξουμε την πυρκαγιά που αποτεφρώνει το σπιτάκι μας.<br />Γιατί είμαστε σβημένοι από τον κατάλογο των εθνών; Γιατί η Μακεδονία γίνεται Σκόπια, η Κύπρος γίνεται τουρκιά, το Αιγαίο διεκδικιέται ως το mare nostrum των οθωμανών; Γιατί ο πρόεδρος της Τουρκίας είπε πρόσφατα στην Αθήνα, ότι είμαστε μια επαρχία του παλιού οθωμανικού κράτους, που αποσχίσθηκε και πρέπει να μας ξαναπροσαρτήσουν; Γιατί ο Μπερίσα της Αλβανίας έχει να λέει πως οι έλληνες κάνουν διπλωματία που έρχεται από το Μεσσαίωνα και τους παπάδες; Γιατί ο Αλέξανδρος βαφτίζεται Ισκεντέρ, και ο Όμηρος Ομέρ Βρυώνης; Γιατί οι διακόσιες χιλιάδες έλληνες της Πόλης γίνανε χίλοι, και οι τούρκοι της Δυτικής Θράκης θρασομανούν, και γίνουνται όγκος κακοήθης που `τοιμάζει μεταστάσεις;<br />Γιατι δυό από τους πιό σημαντικούς μας ποιητές ο μέτριος Σεφέρης κι ο μεγάλος Καβάφης, καταγράφουνται στις διεθνείς ανθολογίες και τους ποιητικούς καταλόγους μισό έλληνες μισό τούρκοι;<br />Γιατι όλα τα εθνικά μας δίκαια ευρωπαίοι και αλβανοί, βουλγαροι και εβραίοι, ορθόδοξοι και ρούσοι, τούρκοι και βουσμανοαμερικανοί τα βλέπουν σαν ανόητες και μίζερες προκλήσεις, σαν υλακές και κλεφτοεπαιτίες; Ποιά τύφλωση μας φέρνει να μη βλέπουμε ότι στα μάτια των ξένων εκαταντήσαμε πάλι οι παλαιοί εκοίνοι γρεκολιγούρηδες; Οι esurientes graeculi του Γιουβενάλη και του Κικέρωνα;<br />Το πράγμα έχει και περιγραφή και ερμηνεία. <br />Μέσα στη χώρα, στην παιδεία δαλαδή και την παράδοσή μας, εμείς περνάμε τους εαυτούς μας λιοντάρια, εκεί πού οι έξω από τη χώρα μας μας βλέπουνε ποντίκια. Θαρούμε πως είμαστε τα παιδόγκονα του Αριστοτέλη και του Αλεξάνδρου. Οι ξένοι όμως σε μας βλέπουνε τις μούμιες πού βρέθηκαν σε κάποια ασήμαντα Μασταβά. Γιατί;<br />Τα διότι είναι πολλά. Όλα όμως συρρέουν σε μια κοίτη. Σε μια απλή εξίσωση με δυό όρους και ένα ίσον. Είναι `τη: νεοέλληνες ίσον ελληνοεβραίοι.<br />Αν εφαρμόσουμε αυτή την εξίσωση στα πράγματα,θα μας δώσει δύο γινόμενα. Το πρώτο είναι ότι ζούμε σε εθνική πόλωση. Το δεύτερο, ακολουθία του πρώτου, ότι ζούμε χωρίς εθνική ταυτότητα.<br />Οι νεοέλληνες είμαστε ένα γέννημα μπασταρδεμένο και νόθο. Ούτε ίπποι ούτε όνοι, ούτε όνισσες ούτε φοράδες. Είμαστε μούλοι. Δηλαδή μουλάρια. Και τα μουλάρια δεν γεννούν.<br />Ότι οι νεοέλληνες είμαστε ελληνοεβραίοι σημαίνει το εξής: ενώ λέμε και φωνάζουμε και κηρύχνουμε ότι είμαστε έλληνες, στην ουσία κινιόμαστε και υπάρχουμε και μιλάμε σαν να είμαστε εβραίοι.<br />Αυτή είναι η αντίφαση. Είναι η σύγκρουση και η αντινομία που παράγει την πόλωση. Και η πόλωση στην πράξη γίνεται απώλεια της εθνικής ταυτότητας. Και το τελευταίο τούτο σημαίνει πολλά.<br />Στήν πιό απλή διατύπωση, σημαίνει να `σαι τουρκόγυφτας, και να ζητάς να σε βλέπουν οι άλλοι πρίγκηπα. Σημαίνει νά `σαι η μούμια των Μασταβά, και να ζητάς από τους ευρωπαίους να σε βλέπουν ιδιοκτήτη της Ακρόπολης. Σημαίνει να σε θωρείς λιοντάρι, και οι ξένοι να σε λογαργιάζουνε πόντικα.<br />Πόσο εγώ `μαι ωραίος!<br />Τι λαμπρός πού `ν' ο καιρός<br />Έφαγα έναν πόντικα,<br />Δόξα νά `χει ο θεός!<br />Ποτέ δεν εσταθήκαμε να μελετήσουμε τον Βάρναλη, πού γράφει τέτοια τετράστιχα για μας, κατάμονοι με το φως του λύχνου.<br />Απώλεια της εθνικής ταυτότητας είναι νά σε βλέπουν οι άλλοι αρκουδόρεμα, και να τους φωνάζεις πως ντε και καλά είσαι η Ολυμπία. Και να τους ζητάς Ολυμπιακούς αγώνες στην Καλογρέζα. Χλευαστικό του καλογριά.<br />Είναι μεγάλη ιστορία να πιαστώ να σε πείσω, ότι οι νεοέλληνες από τους αρχαίους έχουμε μόνο το τομάρι που κρέμεται στο τσιγκέλι του σφαγέα. Θέλει κότσια το πράγμα. Θέλει καιρό και κόπο. Θέλει σκύψιμο μέσα μας, και σκάψιμο βαθύ. Και κυρίως αυτό: θέλει το μεγάλο πόνο.<br />Θα σε καλέσω όμως σ' έναν απλό περίπατο. Θα κάνουμε ένα πείραμα, που λένε οι φυσικοί. Για νά `χουμε αποτέλεσμα έμπεδο. Και η γνώση που θα κερδίσουμε νά `ναι σίγουρη.<br />Θα επιχειρίσουμε μια στατιστική έρευνα. Θα διατρέξουμε τη χώρα απ' άκρη σ' άκρη. Από το χωριό Πυρσόγιαννη της Ηπείρου ως την επαρχία Βιάνου της Κρήτης. Από τη Νίψα και τις Σάππες της Θράκης ως το Παραλίμνι της Κύπρου, κι ως την άκρη το Ταίναρο.<br />Θα ρωτήσουμε νεοέλληνες απ' όλες τις τάξεις και όλα τα επίπεδα. Γυναίκες και άντρες, γερόντους και παιδιά, αγράμματους και επιστήμονες, φτωχούς και πλούσιους, ακοινώνητους και αριστοκράτες, πουτάνες και καλόγριες, ξωχάρηδες και αστούς, φιλέρημους και χαροκόπους. Για νά `ναι το δείγμα μας ευρύ και πλήρες, που λένε οι γραφειοκράτες.<br />Όλα τούτα τα αθώα και ανυποψίαστα πλήθη θα τα ρωτήσουμε δυό τρεις ερωτήσεις από το Ελληνικό, κι άλλες τόσες από το Εβραίικο.<br />Στο Ελληνικό λοιπόν. Να μας ειπούν τι γνωρίζουν για την Αρχαία Ελλάδα. Ζητούμε μια γνώση σοβαρή και υποψιασμένη. Όχι φολκλόρ και γραφικότητες.<br />Γιατί γνώση της Ελλάδας είναι εκείνο που ξέρουμε να το ζούμε κιόλας. Όχι δηλαδή ο Ηρακλής μωρό έπνιξε τα φίδια, ότι ο Αρχιμήδης εχάραζε κύκλους στην άμμο, ούτε ταν ή επί τας, μέτρον άριστον, ο Μινώταυρος στην Κρήτη και το πιθάρι του Διογένη, ούτε αν ξέρουν πως η ψωλή του Δία εγίνηκε κεραυνός και χτύπησε τους σχιστούς λειμώνες της Ολυμπιάδας, για να γεννήσει στο Φίλιππο τον Αλέξανδδρο.<br />Τέτοια γνώση της κλασικής Ελλάδας θά `τανε τουρισμός στην Τυνησία. Η φουστανέλα και το κόκκινο φέσι στη Μελβούρνη και στην Πέμπτη Λεωφόρο κατά τις εθνικές γιορτές. Θα ζητήσουμε γνώση ουσίας.<br />Να μας ειπούνε, δηλαδή, αν έχουνε ακουστά τα ονόματα Εμπεδοκλής, Αναξίμανδρος, Αριστόξενος ο Ταραντίνος, Διογένης Λαέρτιος, Αγελάδας, Λεύκιππος, Πυθαγόρας ο Ρηγίνος, Πυθέας, που στον καιρό μας αντίστοιχα σημαίνουν Αϊστάιν, Δαρβίνος, Μπετόβεν, Έγελος, Μιχαήλ Άγγελος, Μαξ Πλανκ, Ροντέν, Κολόμβος.<br />Να μας μιλήσουν για κάποιους όρους σειράς και βάσης, όπως σφαίρος στον Εμπεδοκλή, κενό στο Δημόκριτο, εκπύρωση στον Ηράκλειτο, μηδέν στον Παρμενίδη, κατηγορία στον Αριστοτέλη, τόνος στους Στωικούς.<br />Να μας ειπούν οι κάθε λογής έλληνες επιστήμονες τι τους λέει η λέξη ψυχρά φλογί στον Πίνδαρο, μεταβάλλον αναπαύεται στον Ηράκλειτο, δακρυόεν γελάσασα στον Όμηρο, χαλεπώς μετεχείρισαν στο Θουκυδίδη.<br />Να μας ειπούνε, πόσοι φιλόλογοι, έξω από τα σχολικά κολλυβογράμματα έχουν διαβάσει στο πρωτότυπο τρεις διαλόγους του Πλάτωνα, δύο Νεμεόνικους του Πινδάρου, την Ωδή στην αρετή του Αριστο-τέλη, έναν Ομηρικό Ύμνο. (Και αυτό δεν είναι ραψωδία).<br />Και για να μας πιάσει τεταρταίος και καλπάζουσα, να μας ειπεί ποιός γνωρίζει και διδάσκει από τους ειδικούς προφεσσόρους στα πανεπιστήμια ότι οι τρεις τραγικοί ποιητές μας στη βάση τους είναι φυσικοί επιστήμονες, ότι στη διάλεξή του για την αρετή ο Πλάτων έκαμε στους ακροατές του ένα μάθημα γεωμετρίας, ότι η Ακρόπολη των Αθηνών είναι δωρικό, και όχι ιωνικό καλλιτέχνημα, ότι η διδασκαλία τραγωδίας στον θέατρο ήταν κήρυγμα από άμβωνος ότι η θρησκεία των ελλήνων ήταν αισθητική προσέγγιση των φυσικών φαινομένων.<br />Δεν νομίζω, αναγνώστη μου, ότι σε όλα αυτά τα επίπεδα η έρευνά μας θα δώσει ποσοστά γνώσης και κατοχής σε βάθος του κλασικού κόσμου από τους νεοέλληνες που να υπερβάινουν τους δύο στους χίλιους.<br />Τι φωνάζουμε τότε, και φουσκώνουμε, και χτυπάμε το κούτελο στο μάρμαρο ότι είμαστε έλληνες; Για το θεό δηλαδή. Παράκρουση και παραφροσύνη.<br />Το πλήθος τον σκουντά, τον σέρνει, τον βροντά,<br />Κι όταν πια τέλεια σαστισμένος. Τι είναι η τρέλλα αυτή; ρωτά, ένας του ρίχνει κι αυτουνού τη γιγαντιαία ψευτιά του παλατιού – στην Ελλάδα ο Αντώνιος νικά.<br />Δεν ενίκησε ο Αντώνιος στο Άκτιο της Ελλάδας. Ο Οκταβιανός ενίκησε, και τη Νικόπολη έχτισε.<br />Θα μου ειπείτε:<br />-Μήπως οι ευρωπαίοι γνωρίζουν σε τέτοιο βάθος την αρχαία Ελλάδα;<br />Θα σας πω:<br />Όχι. Αλλά οι ευρωπαίοι δεν καυχιούνται ότι είναι έλληνες, όπως εμείς. Καυχιούνται ότι είναι γάλλοι, και ιταλοί και βέλγοι.<br />Γιατί αυτό είναι στην ουσία της η αρχαία Ελλαδα. Δεν είναι τα πασουμάκια του Ηρακλή στο παλάτι της Ομφάλης. Ούτε ο Οδυσσέας με το παλούκι του στη σπηλιά του Κύκλωπα.<br />Η αρχαία Ελλάδα είναι ένας πολιτισμός ασύγκριτος. Μια κοσμοθεωρία πλήρης. Ένας τρόπος ζωής ολοκληρωμένος και τέλειος. Είναι η πιο κοντά στη φύση και στη φυσική αϊδιότητα κοινωνία, που έσωσε να δημιουργήσει ο άνθρωπος.<br />Δεν είναι τυχαίο που λέξεις ελληνικές, όπως μουσική, θέατρο, οργασμός, φιλοσοφία, μαθηματικά, φυσική, δημοκρατία, γεωμετρία, πολιτική, περάσανε σε όλες τις γλώσσες των εθνών του ΟΗΕ σήμερα. Και με τις λέξεις αυτές ζουν και δηλώνουν τις βαθύτερες ουσίες του ανθρώπινου βίου τα δισεκατομμύρια του πλανήτη.<br />Δεν είναι τυχαίο, που όχι μόνο ο πλανήτης αλλά και ο ουρανός, το σύμπαν ολόκληρο αίναι κατάσπαρτο με τις ελληνικές λέξεις και με τα ελληνικά γράμματα που ονομάζουν διεθνώς τους αστερισμούς, και τους φωτεινότερους αστέρες του κάθε αστερισμού. Κοίτα πρόχειρα το εξώφυλλο της Γκέμμας.<br />Όχι. Δεν είναι καθόλου τυχαίο. Εκείνο που είναι τυχαίο, είναι πως ο λαός που κατοικεί σήμερα στη χώρα που παλαιά την εκατοίκησαν οι έλληνες, ονομάζουνται έλληνες. Η έρευνά μας έδειξε ότο μόνο έλληνες δεν είναι. Γιατί τους έλληνες ούτε τους βλέπουν ούτε τους γνωρίζουν.<br />Φεύ, και παπαί, και ουαί, και αλλοί. Φελλάχοι, και παπούας, και βουσμάνοι, και αλήδες.<br />Από το Ελληνικό ερχόμαστε στο Εβραίικο. Ερωτάμε το ίδιο στατιστικό δείγμα, το ευρύ και το πλήρες, αν έχουν ακουστά τα ονόματα Μωϋσής, Αβραάμ, Ησαϊας, Ηλίας με το άρμα, Νώε, Βαφτιστής, Εύα η πρωτόπλαστη, Ιώβ, ο Δαναήλ στο λάκκο, η Σάρα που γέννησε με εξωσωματική. Και όχι μόνο τα ονόματα, αλλά και τις πράξεις ή τις αξίες που εκφράζουν αυτά τα ονόματα.<br />Υπάρχει γριά στην επικράτεια που να μην ξεύρει τούτους τους εβραίους; Δεν υπάρχει ούτε γριά, ούτε ορνιθοκλόπος στις Σποράδες, ούτε κλεφτογιδάς στην Κρήτη. Εδώ τα ποσοστά αντιστρέφουνται. Στους χίλιους νεοέλληνες τα ναι γίνουνται ενιακόσια τόσα, και τα όχι δύο. Και δεν ξεύρουν μόνο τα ονόματα, αλλά είναι έτοιμοι να σου κάνουν αναλύσεις στην ουνιβερσιτά και στην ακαντέμια για τις ηθικές και άλλες αξίες που εκφράζει το κάθε όνομα.<br />Το ίδιο συμβαίνει και για φράσεις όπως Προς Κολασσαείς, Προς Κορινθίους, Εκ του κατά Λουκάν.Εδώ μάλιστα μεγάλος αριθμός νεοελλήνων ξεύρει απόξω ολόκληρα χωρία και περικοπές. Μόνο που συμβαίνει κάποτε να ακούσετε τους ψαλτάδες στις εκκλησίες το Χριστός Ανέστη να το ψέλνουν, όπως εκείνος ο απόστρατος χωροφύλακας του Παπαδιαμάντη μας: <br />Κστό – μπρε – Κ'στος ανέστη<br />εκ νεκρών θανάτων<br />θάνατον μπατήσας <br />κ' έντοις – έντοις - μνήμασι<br />ζωήν παμμακάριστε<br />Και τα άλαλα τα χείλλη των ασεβών,<br />Άλαλα τα χείλη, οι κερατάδες.<br />Και δόστου να το γυρίζουν άλλοτε στον αμανέ και άλλοτε στο κλέφτικο.<br />Το ίδιο συμβαίνει, αν τους ειπείς για τόπους όπως Ιορδάνης, Γαλιλαία, Γεσθημανή (sic), Όρος Σινά, Καπερναούμ. Τιβεριάς. Αν όμως τους ειπείς για Βάσσες ή Φιγαλία, για Αργινούσες ή Πλημμύριον, για Περίπατο ή Κήπο (περιπατητικοί, επικούρειοι), σου απαντούν, όπως ο Μακρυγιάννης. Όταν είδε το Σκούρτη και τους άλλους ναυάρχους στα όρη να οδηγούν σε μάχη τους στρατιώτες του Νικηταρά με ναυτικά παραγγέλματα:<br />-Τι όρτζα, πόρζα, και γαμώ το καυλί του μας λέει ο κερατάς;<br />Το ίδιο συμβαίνει, αν ζητήσεις να σου αναλύσουν την επί του Όρους Ομιλία, ή να σου τραβήξουνε διάλεξη περί νηστείας, περί προσευχής, περί του «Δεύτε οι ευλογημένοι....». Ο κάθε νεοέλληνας εδώ είναι πτυχιούχος και ειδήμονας. Είναι κληρονόμος και καθηγητής. Ξέρει να ταϊσει άχυρα το σκυλί του, και κόκαλα το γαϊδούρι του. Γνώση και πίστη και σοφία, που να ιδούν τα μάτια σου και να μην πιστεύει ο νους σου.<br />Ήρθε τις προάλες φίλος καλός στην εξοχή, γιατρός από τη Μυτιλήνη, και ρωτούσε τη γυναίκα μου, αν εγνώριζε κανέναν αγιογράφο.<br />-Τι να τον κάμεις; Του λέει.<br />- Να μου ζωγραφίσει μιαν άγια Πηνελόπη για την πεθερά μου, να τη χαρίσω στην ονομαστική της γιορτή.<br />- Και γιατί δέν της ζωγραφίζεις «την κυρά – Πηνελόπη με την ηλακάτη», που λέει ο πατριώτης σου ο Ελύτης; Τον έκοψα γκιμένος.<br />-Τι ; μου κάνει.<br />-Ναι, γιατρέ μου. Την Πηνελόπη του Ομήρου, την ελληνική. Δεν ξεύρεις αυτή την περίφημη νοητική εποπτεία της παγκόσμιας ποίησης;<br />Με κοίταξε, γούρλωσε το μάτι, και λέει.<br />- Όταν είπα στην πεθερά μου πως θα της φέρω την αγία Πηνελόπη, έκαμε δύο μέρες να κοιμηθεί από τη συγκίνηση. Και εσύ μου λες τώρα για Πηνελόπη και μνηστήρες;<br />-Να τη χαίρεσαι κι εκείνη και τον ύπνο σου, εβραίε και ανέλληνα, του είπα. Παρά που σ' αγαπώ. Και μάλιστα πολύ.<br />Άλλο.<br />Ένας παπάς, και κρητικός μάλιστα, στη μητρόπολη Κορίνθου, με κοίταζε κάποτε γλαρωμένος.<br />-Τι βλέπεις παπά;<br />-Έχω ένα όραμα, μου λέει. Να μαζέψω κάποτες λεφτά από τους ομογενήδες. Να σηκώσω εδώ στον Ισθμό, μπαίνοντας στο Μοριά να το βλέπουν ούλος ο κόσμος, ένα άγαλμα του απόστολου Παύλου. Ίσαμε πενήντα πήχες ψήλος, και βάλε.<br />-Σαν το άγαλμα της ελευθερίας ε; του κάνω.<br />- Έτσι μου λέει. Κι όλο έπαιρνε φωτιά.<br />-Και γιατί του Παύλου, δηλαδή; Και τόσο πελώριο.<br />-Μα.... για τις Προς Κορινθίους ντε!<br />-Τον ξέρεις τον Κολοσσό της Ρόδου; τον ερωτώ.<br />-Ναι. Τέτοιονε θέλω και τον Παύλο.<br />-Τον Κολοσσό του Μαρουσιού τον ξέρεις;<br />-Εννοείς το βιβλίο για τον Κατσίμπαλη; Το ξέρω.<br />-Τον κώλο του Μαρουσιού, παπά, τον ξέρεις; <br />....;<br />-Άστα αυτά, του λέω. Είναι της αριστερής διανόησης.<br />-Εμ λέω και εγώ. Γι' αυτό δεν τον ξέρω. Μου απαντάει.<br />-Γιατί, βρε αρκουδόπαπα, ξέσπασα, δε στήνεις ένα άγαλμα του Νικηταρά ή του Κολοκοτρώνη, που μας λευτερώσανε και είδαμε μοίρα στον ήλιο; Και να το κάμεις ψηλό και βαρύ ωσάν τον Ακροκόρινθο που βλέπεις αντίκρια σου; Όπως θα ταίριαζε στους παλικαράδες μας; Μόνε που θέλεις τον εβραίο. Δεν ξέρεις ότι με τους εβραίους οι έλληνες είμαστε η φωτιά με το νερό; Όχι από εθνικό μίσος, όπως με άλλους, αλλά από αντιπαράθεση κοσμοθεωριών; Δεν άκουσες ποτέ την ιερή βρισιά του λαού μας: «Γαμώ τον εβραίο σου!» Δεν άκουσες ποτέ το δημοτικό μας τραγούδι,<br />Και κείνη η σκύλα η άνομη, Οβρέσσας θυγατέρα;<br />Άειντε καημένε μου. Που να ζεις και να είσαι. Κι είσαι κι από τα χωριά του Ερωτόκριτου, και του Βενιζέλου.<br />Μ' ένα λόγο, ο μέγας και ο βαθύς εβραίικος πιλιτισμός –δεν ειρωνεύομαι, κυριολεκτώ- μέσα από τη χριστιανική του μετάλλαξη, κι αυτή πια δεν είναι ούτε μεγάλη ούτε βαθιά, πέρασε ως το μυελό των οστών και στη διπλή σπείρα του DNA όλων των νεοελλήνων.<br />Ένα μόνον δεν γνωρίζουν. Ότι ο σπουδαίος αυτός πολιτισμός είναι εντελώς αντίθετος με τον πολιτισμό της κλασικής Ελλάδας. Το αρνί και ο λύκος. Ο πάμφωτος ναός της Αφαίας στην Αίγινα, και το μονύδριο της αγίας Ελεούσας στο νησί της λίμνης των Ιωαννίνων, με την αγράμματη καλόγρια που κυνηγά τις έγκυες και τις λεχώνες, γιατί `ναι μαγαρισμένες, λέι.<br />Αλλά δεν είναι εδώ ο καιρός και ο τόπος για τέτιες εξηγήσεις. Το θηρίο το καταπάλαιψα σε άλλες εκστρατείες. Ήμουν και εγώ στον πόλεμο τοξότης που ξαστόχησε, λέει ο ποιητής.<br />Τέτοια λογής αποτέλεσμα θα μας δώσει η στατιστική έρευνα στον πληθυσμό της χώρας αναφορικά με την απόδραση του Ελληνικού, και την επίδραση του Εβραίικου. Στην επιφάνεια και στον τύπο και στο όνομα είμαστε έλληνες. Στο βυθό όμως και στην ουσία και στην ύλη είμαστε εβραίοι.<br />Και μην μας παραπλανά το απλοϊκό δικηγοριλίκι, που κανοναρχούν ιεροκήρυκες και ιερολόγοι, ότι τάχατες άλλο εβραίοι κι άλλο χριστιανοί. Άλλο ορθόδοξοι κι άλλο ρωμαιοκαθολικοί. Ο ισχυρισμός αυτός είναι δόλιο σόφισμα, και αφέλεια ξεχειλωμένη.<br />Όσοι λένε τούτη την παλαβομάρα, είναι σα να λένε: Άλλο εταίρα κι άλλο πουτάνα. Μα σε σεμνεία δουλεύουνε και οι δύο. Άλλο δρομέας κι άλλο δισκοβόλος. Μα αθλητές είναι και οι δύο. Άλλο λέμφωμα, άλλο λευχαιμία, κι άλλο νεοπλασία του λάρυγγα. Μα καρκίνοι είναι όλοι τους. Και κακά σπυριά, που σκοτώσανε Καβάφη και Φρόυντ.<br />Οι νεοέλληνες εκρατήσαμε το σχήμα από τους έλληνες . Η μάζα όμως, το m που λένε οι φυσικοί, είναι καθαρά εβραίικη. Και ο χώρος, το spatium ή s που λένε οι φυσικοί, μέσα στον οποίο συντελέστηκε η αφελλήνιση των ελλήνων είναι τό χριστιανικό βυζάντιο. Και ο χρόνος ο tempus ή το t που λένε οι φυσικοί, που στη διάρκειά του συντελέστηκε ο εξεβραϊσμός των ελλήνων είναι από τον καιρό του Θεοδόσιου μέχρι σήμερα.<br />Ο Θεοδόσιος εγκρέμισε τους ναούς, έσπασε τα αγάλματα, έκλεισε το στάδια, τα θέατρα, τα ελληνικά σχολεία. Όλες τις πηγές που ποτίζανε την ελληνική αντίληψη ζωής. Γι' αυτό τον εβαφτίσανε Μέγα. Όπως εβαφτίσανε Μέγας κι τον προαγωγό του, με τη διπλή σημασία η λεξη, τον Κωνσταντίνο. Τον καίσαρα που έσφαξε τη γυναίκα του και το γιό του. Και τους εβάφτισαν Μέγας, εκείνοι που εβάφτισαν Μέγας και τους Αθανάσιους, τους Βασίλειους, και όσους τέτοιους. Όλοι τους γκρεμιστάδες, παραχαράκτες, αλάριχοι, βάνδαλοι της ελληνικής ιδέας. <br />Η άλλη φωνή, που λέει ότι τίποτα δεν εσήμαιναν ετούτες οι φρικαλεότητες των χριστιανών κατά των ελλήνων, για όσους δεν εξεφτίσανε σε εβραιοέλληνες αλλά έμειναν ελληνοέλληνες, έρχεται από πολύ μακρυά και την ακούνε λίγοι:<br />Γιατί τα σπάσαμε τ' αγάλματά των<br />γιατί τους διώξαμεν απ' τους ναούς των,<br />διόλου δεν πέθαναν γι' αυτό οι θεοί.<br />Καβάφης είν' αυτός, αναγνώστη μου, δεν είναι σαράφης. Ούτε Βούδας και Κούδας. Και το ποίημα λέγεται Ιωνικόν. Δεν λέγεται Χερουβικόν.<br />Ο κακουργημός και η εξόνντωση του κλασικού έλληνα από τον εβραιόφρονα χριστιανό εκράτησε από το Θεοδόσιο ως την αυγούστα Ευδοξία. Ως το 843 που έγινε η επίσημη αναστύλλωση των εικόνων. <br />Η γιορτή της ορθοδοξίας που γιορτάζεται κάθε χρόνο από τότε, στο έμπα της άνοιξης!, πολύ λαμπρά και με την παρουσία όλης της επιφάνειας του κράτους, ως και οι ξένοι πρεσβευτάδες!, στο θετικό της συμβολίζει το θρίαμβο των χριστιανών. Στο αρνητικό της όμως δηλώνει την τελική κατακρεούργηση κάθε Ελληνικού. Είναι η ταφόπετρα της ελληνικής ιδέας.<br />Η τελευταία αντίσταση του μετρημένου «έλληνα» στο ασιατικό τέρας ήταν ο Λέων Γ΄ο ΄Ισαυρος. Εξύπνησε ο άνθρωπος ένα πρωί, και είδε το μισό πληθυσμό της χώρας τουρλωτούς παπάδες και παχυμουλαράτους καλόγερους. Τότε, σαν το Χριστό με το φραγγέλιο, σήκωσε αυτό που το λένε Εικονομαχία. Και ετελείωσε με το χαμό του φωτός και το σωσμό του σκότους. Με την Κυριακή της Ορθοδοξίας, ή την ταυτότητα του νεοέλληνα.<br />Έλληνες λοιπόν στο δέρμα. Και εβραίοι στα κόκαλα και στο αίμα, στην καρδιά, στα άντερα και στη χολή. Ιδού το κλειδί, η αιτία, ο λόγος της εθνικής σχιζοφρένειας.<br />Πίσω από τα Σκόπια, από το Αιγαίο, τις Ολυμπιάδες, την Κύπρο, πίσω από τους κατσιβελισμούς, Μεταξάδες και Παπαδοπουλέους, πίσω από μαρίκες και μιμίκες και κατσίκες, και κοσκωτάδες και σκατάδες, πίσω από κορυδαλούς και κοριούς και καθάρσεις και λοιμοκαθαρτήρια, πίσω από ρουσφέτια και βιλλαέτια και κασαβέτια, βρίσκεται η εθνική μας σχιζοφρένεια. Αυτή απεργάστηκε την εθνική πόλωση, και την εθνική αταυτότητα.<br />Στο χωριό των χιλίων κατοίκων του πλανήτη μας σήμερα οι δύο έλληνες πηδοκοπούν κατά μπροστά, κι έχουν βιδωμένο το κεφάλι να βλέπει κατά πίσω. Τους κοιτάνε οι ξένοι, ανοίγουν διάπλατα το μάτια, και τους προγκάνε.<br />-Στραβομάρα και πάλαβρα. Βρε ούστ! <br />Στους χρόνους της Άλωσης οι στρατιώτες του Παλαιολόγου που υπεράσπισαν τα τείχη ήσαν οχτώ χιλιάδες. Την ίδια ώρα που στα μοναστήρια του κράτους βρίσκουνταν τριακόσιες χιλιάδες καλόγεροι στην άλκιμη ηλικία του μάχιμου άντρα. Να τρώνε και να πέρδονται και να τρέ-φουνε πρωκτό.<br />Και ο αρχηγός του κράτους την Κυριακή έψελνε πατριάρχης στην αγια – Σοφιά, και τη Δευτέρα γονάτιζε τσανακογλείφτης στο σαράι<br />Έτσι, μιλώντας για πατριάρχη και για σουλτάνο, φτάνουμε στους πρώτους κύκλους της Κόλασης του Δάντη.<br />Κάποτε πρέπει να ξεκλειδώσουμε το κατώγι της ιστορίας μας. Και να φέρουμε στο φως «τους όφεις και τα φίδια» που είναι μέσα κλεισμένα.<br />Να ειπούμε, δηλαδή, ότι το πρώτο μέλημα του πορθητή της Πόλης ήτανε να θρονιάσει στο στασίδι των σκλάβων τουρκόφωνα πατριάρχη. Όχι για να προστατέψει τα νιτερέσα του δούλου γένους, όπως μας λένε αιώνες τώρα οι δάσκαλοι και τα βιβλία. Αλλά για να τον έχει δόλιο και χθόνιο συνεργάτη στο αρειμάνιο οθωμανιλίκι του. Στο να μη σηκώνουνε, δηλαδή, ποτές κεφάλι οι ραγιάδες.<br />Εσύ από τη μεριά σου, παπά, είπε ο Πορθητής στον πατριάρχη Γεννάδιο, αυτόν που διάταξε να κάψουν τα βιβλία του Πλήθωνα για τον Πλάτωνα, θά' σαι το δικό μου μούτρο με τη μουστακοφόρα και τη ραγιάδικη προβοσκίδα. Ο κρυφός πολυχρονεμένος πατισάχ. Θα τους λες, μαζί με την κυρα – Δέσποινα, υπομονή και κουράγιο, και «πάλε με χρόνους με καιρούς....». Και θα τους κρατάς καλά στους χαλκάδες και τις άλυσες. Με τον καιρό θα μάθεις. Και η συμπεριφορά σου θα γενεί πολιτική σκεπαστή, και υψηλή διπλωματία.<br />»Με τους δραγουμάνους και τους οσποδάρους που θα σου φτιάξω, και δίπλα στους ιδικούς μου τζοχατζαραίους, τον πασά και το μουφτή, τον κατή και το βοϊβόντα, θα οργανώσουμε ένα τέλειο σύστημα διοίκησης. Τη συντήρηση, δηλαδή, και το διαιωνισμό της σκλαβιάς. Και τού `κλεισε το μάτι.<br />»Εγώ από τη μεριά μου, υποσχέθηκε, θα σ' έχω στα χρυσά και στην πορφύρα. Θα τρως και θα πίνεις, και θα παχαίνεις. Όπως το λέει και το τραγούδι<br />Καρδιά μου, τι ξαλάφρωμα,<br />Τι πρήξιμο, κοιλιά μου.<br />Και τα «οθωμανικά» τερτίπια μου, αν το βαστά η καρδούλα σου, και κείνα δικά σου. Παπαδάκια και γιουσουφάκια. Μόνε πρόσεχε! Στο κρυφό και στο σκεπασμένο. Θα' χεις τις εκκλησιές σου, τις πισκοπές και τα μοναστήρια σου. Δίσκους, κεριά, λιβάνια, τάματα, διαθήκες, άσπρα και γρόσια, βακούφια και χτήματα μοναστηριακά, ούλα αφορολόγητα. Θα τα γιομίζεις με διάκους, και με καλόγερους τίγκα. Κι αμάν αμάν. Αλλά τη συμφωνία μας και τα μάτια σου. Γιατί θα σε κρεμάσω με τ' άντερά σου.<br />Έχεις ακουστά, τίμιε αναγνώστη, για τα μοναστηρίσια γεύματα και τα μοναστηρίσια τραπέζια; Ακόμη αποκρατά ο απόηχος. Ο Ανώνυμος της Ελληκικής Νομαρχίας διηγάται πως ο δεσπότης Ιωαννίνων είχε μια κοιλιά σαν εξάμετρο βαγένι. Και πως σαν εστρωνότανε για πρόγευμα, έτρωγε δύο οκάδες γιαούρτι σακούλας, και μισή οκά σαρδέλλα παστωμένη με το χουλιάρι την καθησιά.<br />Έτσι, λοιπόν, από τούτη τη συμφωνία του πατριάρχη με το σουλτάνο, πέρα από τους τέσσερες αιώνες της φοβέρας και της σκλαβιάς, τι βγήκε; Βγήκε η περίφημη ρασοφόρα διπλωματία του ραγιά και του καγιά. Σήμερα τη λέμε φανάρι και φαναριωτισμό.<br />Είναι οι φαναριώτες. Οι αόρατοι τουρκολάτρες. Οι πρίντζιπες και οι ηγεμόνες της Βλαχομπογδανίας που λέει ο Ρήγας. Οι καρατζάδες, οι μουρούζηδες, οι σούτσοι, οι ραγκαβήδες, οι μαυροκορδάτοι, και οι πανάθλιοι κωλέττηδες. <br />Αυτή η λύμη και η συφορά. Το θρεφτάρι του πατριάρχη και του σουλτάνου. Το θρεφτάρι του ελληνοεβραίικου φυράματος, δηλαδή, στην καινούργια του μετάλλαξη, που όταν θα' ρθεί η ώρα του μεγάλου Σηκωμού, θα παίξει τον ολέθριο ρόλο του.<br />Θα δημιουργήσει τη μοιραία αντιπαράθεση ανάμεσα στους γνήσιους έλληνες, τους ελληνοέλληνες αλλιώτικα, και στους μούλους έλλληνες, τους ελληνοεβραίους αλλιώτικα. Ανάμεσα, δηλαδή, «στα συνήθια της Ιλιάδας» που αποκρατούν ακόμη, όπως έγραφε ο Σολωμός, την ουσία, και στη δουλόφρονα και μουλωχτή πολιτική του κλήρου, τον τύπο.<br />Το σχήμα ελληνοέλληνες και ελληνοεβραίοι στο μεγάλο Σηκωμό θα πάρει τη διπλή διάταξη. Από δω οι αγωνιστές και οι αγράμματοι, από κει οι πολιτικοί και οι κοντυλοφόροι φαναριώτες.<br />Φιλικοί και Ρήγας και Υψηλάντες, Μαρκομπότσαρης και Κολοκοτρωναίοι, Αντρούτσος, Παπαφλέσσας, Νκηταράς και Μακρυγιάννης, ο Αθανάσης Διάκος, ο Κανάρης, ο μεγάλος Καραϊσκάκης, ο Καποδίστριας, οι σουλιώτες και οι μανιάτες. Αυτή είναι η κρυστάλλινη πηγή του ελληνοέλληνα, που δεν κατεβαίνει από τα συναξάρια και το Οκτωήχι της εκκλησίας. (Μη σε ξεγελά, που ο Κολοκοτρώνης γραφή και ανάγνωση έμαθε από το Οκτωήχι). Αλλά ροβολάει από τον Όλυμπο και τον Αλφειό και την Κασταλία βρύση. Από τον Κιθαιρώνα, τον Βριλησσό και τον Ευρώτα. Είναι η αρχαία αρετή κα η νέα λεβεντιά. Είναι η εμορφάδα και το φιλότιμο, η μπέσα, και ο λόγος σπαθί. Το καθαρό μάτι, και το τίμιο χέρι.<br />Όταν η διοίκηση, το φαναριωτιλίκι δηλαδή, μας λέει ο Σολωμός, για να διασπάσει τους οπλαρχηγούς του Βάλτου, έστειλε είκοσι διπλώματα στρατηγών, εκεί που ήταν μόνο ο Μαρκομπότσαρης, ο Μάρκος τους εκάλεσε, έσκισε μπροστά στα μάτια τους το δίπλωμά του, και είπε:<br />-Ο Σκόντρα πασάς τα δίνει τα διπλώματα. Κι όποιος είνε παλικάρι, ταχιά το παίρνει από τα χέρια του.<br />Είπε, και τράβηξε κατά το Κεφαλόβρυσο του Καρπενησιού. Εσκοτώθηκαν τούρκοι έως οχτακόσιοι. Από τους δικούς του δεκατρείς. Και τριάντα λαβωμένοι. Τον έφεραν από το Καρπενήσι στο Μεσολόγγι στον ώμο. Και τον ταφιάσανε με μοιρολόγια και κλάηματα. Όπως παλαιά οι αχαιοί τον Πάτροκλο.<br />Τον κλαίει ο γερο – Νοταράς,<br />Γονατιστός τον έκλαιγε.<br />Κι από την άλλη στο σχήμα το κηφηναριό του πατριάρχη. Οι πρίντζιπες, οι καλαμαράδες, οι σπουδαγμένοι στην Ευρώπη με τα ψαλιδοκέρια και τις βελάδες. Οι φαναριώτες που προσφωνάζουνταν Εξοχότατε και Γενναιότατε! Κι όσες φορές πέτυχαν να ηγηθούν στις μάχες, έσπειραν στους έλληνες το θρήνο και τη συφορά. Μαυροκορδάτος, Νέγρης , ο άθλιος Κωλέττης, κι όλη η συναφής κουλουμωτή μύγα.<br />Θα κετεβούν στη σηκωμένη χώρα σα θολωμένα ρέματα και λασπουριά. Θα κοιταχτούν πονηρά με τα δύο και τα τέσσερα στραβά τους Θα συναγροικηθούν αστραπιαία στις γωνίες και στα σκοτεινά. Και θ' αμολήσουν στον τόπο τις όχεντρες.<br />Δεκαπέντε μήνους επολέμησαν οι έλληνες τον τύραννο. Κι αν ήθελαν βαστάξει μονιασμένοι ως το τέλος, θα τον εφτάνανε στην Κόκκινη Μηλιά. Αλλά τους άλλους πεντέμισυ χρόνους σφαζόντανε μεταξύ τους. Και το σπαθί να βυθίζεται στη λαβή. Αυτό ήταν το έργο των φαναριωτών, των δεσποτάδων, και της ελληνοεβραίικης ανομίας.<br />-Τι κοιτάς, Κολοκοτρώνη μου, με το μάτι σου στυλωμένο τόση ώρα εκεί, κατά τα βουνά;<br />- Α! Βλέπω πίσω από τα βουνά. Εκεί στην πόρτα τ' Αναπλιού. Και τους καλαμαράδες να πλέκουν ένα γαϊτανάκι. Μα ένα γαϊτανάκι. <br />Κι άλλη φορά σε μια σύναξη γυρίζει άγρια ο Γέρος κατά το δεσπότη της Άρτας:<br />-Μη μου βροντάς, παπά, το πασουμάκι στο τραπέζι, γιατί βροντώ το σπαθί, και σου κόβω το κεφάλι.<br />Πήρε φόρα το ράσο του δεσπότη, κι ακόμη λακάει. Από το Μοριά στην Άρτα με τα πόδια. Και με τα πασουμάκια.<br />Ποιός είναι ο Γρηγόριος ο Ε΄; Είναι εκείνος που σύνταξε το κείμενο του αφορισμού στα 1799. Κι η εκκλησία το βρόντηξε αργότερα στην ανθρωπιά του Καϊρη, όπως η κατάρα τον κεραυνό στο μέτωπο του Κάϊν. Του φωτισμένου σοφού, και του ήρωα στους ιερούς αγώνες Καϊρη. Γιατί άρχισε να ξεμπροστιάζει τους παπάδες, και να φωτίζει τον κοσμάκη. <br />Ποιός είναι ο Γρηγόριος ο Ε΄; Είναι ο ίδιος που αφόρισε τον Υψηλάντη και τους Φιλικούς. Το μεγαλείο και το μηστήριο της Εταιρείας.<br />Θα μου ειπείς πως τον εκρέμασε ο σουλτάνος. Θα σου ειπώ, μα πώς αλλιώς λοιπόν; Επρόδωσε την καταχθόνια συμφωνία τους. Εκοιμήθηκε. Και χωρίς να το νιώσει άφηκε να ξεσφίξει η θηλειά στο λαιμό του ραγιά. Εφούσκωσε στο σκαφίδι το προζύμι του εθνικού άρτου, και πια δεν ημπορούσε να το κρατήσει με τίποτα.<br />Ποιός είναι ο Γρηγόριος ο Ε΄; Είναι ο πατριάρχης που έσκασε από το κακό του, γιατί τον εμποδίσαν και δεν επρόφταξε να αφορίσει το Ρήγα. Το μεγαλομάρτυρα Ρήγα.<br />Ποιός είναι ο Γρηγόριος ο Ε΄; Είναι ο πατριάρχης που βλέπουμε τον ανδριάντα του μπροστά στο εθνικό πανεπιστήμιο. Δίπλα στο Ρήγα. Πού ξανακούστηκε τέτοιο κυλώνειο άγος! Ο Λεωνίδας κι ο Εφιάλτης αγκαλιά. Η ελληνική σχιζοφρένεια αγαλματοποιημένη μπροστά στα πόδια της ελληνικής παιδείας. Μπροστά στο αγνό βάθρο του μέλλοντος των παιδιών μας.<br />Αυτή η συμβολική στιγμή και εικόνα, ο Γρηγόριος Ε΄ δίπλα στο Ρήγα μπροστά στο πανεπιστήμιο, είναι το σύμβολο παλλάδιο της μουλαροσποράς μας.<br />Ο καημένος ο Κολοκοτρώνης. Είπε κάποτε πως μια μέρα το πανεπιστήμιο θα γκρεμίσει το παλάτι. Λάθος σοφέ, μου γέρο.<br />Γιατί αφόντας εστήσανε μπροστά στο πανεπιστήμιο τον πατριάρχη, η νεότερη Ελλάδα είχε παίξει πια τη ζαριά της στο Ρουβικώνα. Είχε πάρει το δρόμο της. Τη στράτα του κακού και της ανεμοζάλης. Η Ελλαδοελλάδα αποσύρθηκε, άκρα πικραμένη και περήφανη. Και άφηκε την Εβραιοελλάδα να ξερογλείφεται σα μαϊμού απάνου στη σκηνή του καραγκιόζη: <br />Γειά σου, μάνα μου Ελλάς,<br />Είμαι κλεφτοφουκαράς.<br />Η σμαρδή και φαναριώτικη πολιτική στον Αγώνα, με Μαυροκορδάτο και Κωλέττη και παπάδες, θα περάσει ύστερα, και θα δώσει το ρυθμό και τον τόνο της στην πολιτική ιστορία της «νεότερης Ελλάς».<br />Φατρίες, κομματισμός, αρριβισμός, βουλευτοτσιφλικάδικα. Εθνική αφασία, ξενοκίνητα νήματα της μαριονέττας, το αγγλόφιλο, το γαλλόφιλο, το ρωσόφιλο. Πολιτική του ρουσφετιού και της ασυδοσίας, δουλοφροσύνη, λεονταρισμοί, απαξία, ιδιοτέλεια. Ό,τι ανθίζει πια, κι ό,τι καρπίζει σήμερα στη χώρα. Νούλες και κουλούρηδες, χάχηδες και σάκηδες, ντόρες και ντορήδες. Περάστε κόσμε.<br />Έξω από τα λίγα αργά φωτεινά διαλείμματα. Τ αγγελικό και μαύρο φως του ποιητή. Που ο ένας θα περάσει μια Κυριακή πρωί μπροστά στον αη-Σπυρίδωνα. Που ο άλλος θα ειπεί κατάδακρυς: ώστε λοιπόν, ανθ' ημών Γουλιμής! Και ο τρίτος θα σημειώσει σιωπηλά στο καλεντάρι του: 1 Νο-εμβρίου 1920.<br />Η τελευταία πράξη της τραγωδίας ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/12/10/%ce%97%ce%bb%ce%b5%ce%ba%cf%84%cf%81%ce%bf%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82_%cf%80%ce%ac%cf%80%cf%85%cf%81%ce%bf%cf%82</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Ηλεκτρονικός πάπυρος</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/12/10/%ce%97%ce%bb%ce%b5%ce%ba%cf%84%cf%81%ce%bf%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c%cf%82_%cf%80%ce%ac%cf%80%cf%85%cf%81%ce%bf%cf%82"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	<br /><br />http://www.youtube.com/user/orkinful<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-3026879573646278342?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/12/04/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%cf%83%ce%bf%ce%ba%ce%bf%ce%bb%ce%ac%cf%84%ce%b1%cf%82...%cf%86%ce%b9%ce%bb%ce%bf%cf%83%ce%bf%cf%86%ce%af%ce%b1...!!!!</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Περί σοκολάτας...φιλοσοφία...!!!!</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/12/04/%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%af_%cf%83%ce%bf%ce%ba%ce%bf%ce%bb%ce%ac%cf%84%ce%b1%cf%82...%cf%86%ce%b9%ce%bb%ce%bf%cf%83%ce%bf%cf%86%ce%af%ce%b1...!!!!"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	<br />http://www.youtube.com/user/PLWTINOS<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-7430873515495758784?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/12/03/%ce%97_%ce%b9%cf%80%cf%80%ce%bf%ce%ba%cf%81%ce%ac%cf%84%ce%b5%ce%b9%ce%b1_%ce%b4%ce%af%ce%b1%ce%b9%cf%84%ce%b1_%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%ac_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%b3%ce%ae%cf%81%ce%b1%ce%bd%cf%83%ce%b7%cf%82</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Η ιπποκράτεια δίαιτα κατά της γήρανσης</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/12/03/%ce%97_%ce%b9%cf%80%cf%80%ce%bf%ce%ba%cf%81%ce%ac%cf%84%ce%b5%ce%b9%ce%b1_%ce%b4%ce%af%ce%b1%ce%b9%cf%84%ce%b1_%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%ac_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%b3%ce%ae%cf%81%ce%b1%ce%bd%cf%83%ce%b7%cf%82"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Τον 4ο π.Χ. αιώνα ο Ιπποκράτης δίδασκε μέσα απ’ τον πασίγνωστο αφορισμό του ότι: «Φάρμακό σας ας γίνει η τροφή σας και η τροφή σας ας γίνει φάρμακό σας.» Μετά από χίλια επτακόσια περίπου χρόνια σιγής αρκετοί σύγχρονοι επιστημονικοί φορείς του πλανήτη μας ύστερα από σχετικές μελέτες και πειραματισμούς αναγνώρισαν πρόσφατα, ότι ο Κώος ιατροφιλόσοφος είχε δίκιο. Στο άρθρο αυτό θα δούμε την πορεία των διατροφικών συνηθειών των ανθρώπων απ’ την αρχαία στην σύγχρονη εποχή. Επίσης θα δούμε τις διατροφικές αξίες από αρκετές άγνωστες, παρεξηγημένες και ξεχασμένες κατηγορίες τροφών, εκείνες, που σύμφωνα με τις έρευνες των αρχαίων θεραπευτών και των συγχρόνων επιστημονικών κέντρων, μπορούν να δώσουν στον άνθρωπο την υγεία και την μακροζωία.<br /><br />     Στο «Περί Διαίτης» έργο του (παρ. 2) αναφέρει ο Ιπποκράτης: «Θεωρώ ότι, όποιος πρόκειται να συγγράψει ορθά για την ανθρώπινη διατροφή, πρέπει πρωτίστως να γνωρίζει και να διακρίνει την ανθρώπινη φύση γενικά, να γνωρίζει τα στοιχεία απ’ τα οποία ο άνθρωπος συνετέθη εξ αρχής και να διακρίνει από ποια μέρη ελέγχεται. Αν αγνοεί την αρχική σύνθεση της ζωής, δεν θα καταφέρει να κατανοήσει τι προκαλούν εκείνα τα συστατικά και, αν δεν γνωρίζει, ποια κατάσταση επικρατεί στο σώμα, δεν θα κατορθώσει να συστήσει ωφέλιμη διατροφή για τον άνθρωπο. Εκτός όμως από αυτά ο συγγραφέας πρέπει να γνωρίζει και τον ρόλο που παίζουν όλες οι τροφές και τα ποτά που συνθέτουν την διατροφή μας, ποια δύναμη έχει το καθένα απ’ την φύση, την ανάγκη και την ανθρώπινη επεξεργασία. Πρέπει να γνωρίζει κανείς, πως μπορεί να μειώσει την δύναμη που έχει δώσει η φύση στις ισχυρές ουσίες και πως να προσθέτει με την επεξεργασία δύναμη στις ανίσχυρες, ανάλογα πάντοτε με την περίσταση.» Εδώ βρίσκονται και οι βασικές αρχές και νόμοι της σύγχρονης Ολιστικής Διαιτολογίας, που βασίζονται αφ’ ενός μεν στους γενικούς κανόνες της υγιεινής διατροφής, αφ’ ετέρου δε στην προσωπική ιδιοσυγκρασία του κάθε ανθρώπου ανάλογα με τις τάσεις, την κληρονομικότητα και την παθολογία του.<br /><br />Τα δημητριακά, τα όσπρια, οι ξηροί καρποί και οι σπόροι<br /><br />  «Όλα όσα τρώει η πίνει σήμερα ο άνθρωπος είναι φανερά απαλλαγμένα απ’ τους ακραίους και ισχυρούς χυμούς για παράδειγμα ο άρτος σταρένιος η κρίθινος και τα παρόμοια δημητριακά (…). Οι τροφές αυτές, ακόμη κι αν τρώγονται σε αφθονία, δημιουργούν ελαχίστη διαταραχή και φθορά των δυνάμεων του σώματος, αντιθέτως δε συντελούν στην δύναμη, την ανάπτυξη και την θρέψη, επειδή είναι τροφές σωστά συνδυασμένες και δεν περιέχουν τίποτε ακραίο και ισχυρό, παρά αποτελούν απλό, ολοκληρωμένο κι εύπεπτο σύνολο για τον άνθρωπο.» («Περί Αρχαίης Ιητρικής», παρ. 14.)<br /><br />     Με την εξέλιξη των ανθρώπων και την μετάβασή τους από τις σπηλιές στις πόλεις οι διατροφικές τους συνήθειες και ανάγκες άλλαξαν. Η πολιτιστική περίοδος έφερε και την γεωργική επανάσταση. Μεγάλες καλλιέργειες κάλυπταν πλέον τις ανάγκες των πόλεων και η γεωργία αποτελούσε το ύψιστο αγαθό του πολιτισμού. Τα δημητριακά, οι καρποί της θεάς Γαίας-Δήμητρας, αποτέλεσαν την βάση της διατροφής του homo-χωμάτινου ανθρώπου, που τον διαμόρφωσαν σε έλλογο-πολιτισμένο ον. Ο ένζυμος άρτος-ψωμί (με προζύμι) ήταν γνωστός στους αρχαίους Έλληνες τουλάχιστον απ’ τις αρχές της 5ης π.Χ. χιλιετίας και εθεωρείτο μαζί με τους άλλους καρπούς ιερό δώρο της θεάς Δήμητρας προς τους ανθρώπους. Κατά την Μινωική, την Μυκηναϊκή και την Κλασική περίοδο τα δημητριακά αποτέλεσαν την βάση της διατροφής των Πελασγών ολόκληρης της Μεσογείου.<br /><br />     Η καλλιέργεια των δημητριακών με τον μύθο της ελεύσεως της θεάς Δήμητρας στην Ελευσίνα και του μυθικού βασιλέως Νεοπτόλεμου, που διέδωσε την τέχνη της καλλιέργειας σε όλο τον πλανήτη, χάνεται ακόμη βαθύτερα στον χρόνο και στις απαρχές του μεγάλου παγκόσμιου πολιτισμού του Διός και των Ολυμπίων και δείχνει την αξία που έδιδαν οι άνθρωποι εκείνης της εποχής στα δημητριακά. Ήταν η βάση της διατροφής της Χρυσής Εποχής των ανθρώπων, όπως μας λέει ο Ησίοδος στο έργο του «Έργα και Ημέραι» και η βασική τροφή των Πυθαγορείων: «Για το γεύμα τους (οι Πυθαγόρειοι) χρησιμοποιούσαν αποκλειστικά άρτο και μέλι» (Ιάμβλιχος, «Περί Πυθαγορικού Βίου», παρ. 97).<br /><br />    Η πανάρχαια λέξη σίτισις-σιτίζομαι, που σημαίνει τρώγω-τρέφομαι, βασίζεται στον σίτο. Τα λαγάνια η μακαρόνια (λάγανον = λεπτό φύλλο ζυμαρικού: Λεξικό Σκαρλάτου Βυζαντίου) κατά την παλαιά ονομασία τους είναι ελληνική ανακάλυψη από τους Πελασγούς της Μεγάλης Ελλάδος. Οι Ρωμαίοι μετά την κατάκτηση της Σικελίας (και οι Ιταλοί σήμερα) έκαναν τα λαγάνια-μακαρόνια εθνικό τους φαγητό.<br /><br />     Όσο πιο άσπρα και επεξεργασμένα είναι τα δημητριακά και το ψωμί που τρώμε, τόσο λιγότερη είναι η ζωοποιητική τους δύναμη και η θρεπτική τους αξία. Μάλιστα με τον χημικό τρόπο που σήμερα επεξεργάζονται και παράγονται απ’ τις βιομηχανίες τροφίμων αποτελούν κίνδυνο για την δημόσια υγεία. Τα λευκά άλευρα δεν περιέχουν τίποτε άλλο εκτός από άμυλο, που προέρχεται απ’ το κέντρο του σπόρου, που είναι περιοχή πολύ φτωχή σε ηλιακή ενέργεια και θρεπτικά συστατικά. Η αγνή διαδικασία της ολικής αλέσεως, της ζυμώσεως και του σωστού ψησίματος αποτελούν τις προσπάθειες του αρχαίου ανθρώπου να συνδυάσει το εύπεπτο με το νόστιμο και το υγιεινό.<br /><br /> Σύμφωνα με τον αρχαιολόγο Νικ. Πλάτωνα ο μύθος των τριών αδερφών Ελαΐδος, Σπερμούς, Οινούς, που τα ονόματά τους συνδέθηκαν με τα τρία βασικά προϊόντα του ελληνικού χώρου (λάδι, σιτάρι, κρασί), αρχίζει από τη Μινωική Κρήτη. Η Ελαΐς, η Σπερμώ και η Οινώ ήταν κόρες του Άνιου και εκείνος με τη σειρά του ήταν παιδί του Διονύσου και της Αριάδνης. Όταν οι απόγονοι του Μίνωα πήγαν να διοικήσουν διάφορα νησιά η και περιοχές του αιγαιακού χώρου, ο Άνιος πήγε στο ιερό νησί, τη Δήλο. Παντρεύτηκε τη Δωρίππη και απέκτησε τρεις κόρες, που τις είπαν Οινοτρόπους η Οινοφόρους. Σ` αυτές ο παππούς τους ο Διόνυσος έδωσε ένα μοναδικό χάρισμα: «ποιείν εκ γης έλαιον, σίτον και οίνον». Οι Οινοτρόποι παρείχαν άφθονους καρπούς και τροφές σ’ όσους έφταναν για να ζητήσουν χρησμό στο μαντείο της Δήλου. Ο μύθος μας λέει ότι οι Αχαιοί, όταν άρχισαν την εκστρατεία τους εναντίον της Τροίας, πέρασαν από τη Δήλο. Ο Άνιος, που ήξερε να προλέγει το μέλλον, τους είπε ότι ο πόλεμος που σκόπευαν να ξεκινήσουν θα κρατούσε δέκα χρόνια. Για να μην ταλαιπωρούνται λοιπόν, τους πρότεινε να μείνουν εννιά χρόνια κοντά του και τον δέκατο να πολεμήσουν με τους Τρώες, μια και τότε θα έπεφτε η Τροία. Κι όσο για τη διατροφή τους δεν θα υπήρχε πρόβλημα. Θα την ανελάμβαναν οι τρεις κόρες του. Η Σπερμώ θα πρόσφερε άφθονους καρπούς (δημητριακά), η Ελαΐς όσο λάδι θα ήθελαν και η Οινώ θα τους τροφοδοτούσε με κρασί. Οι Αχαιοί αρνήθηκαν και συνέχισαν το ταξίδι τους. Η περιπέτεια των Οινοτρόπων άρχισε, όταν αργότερα, μετά από χρόνια, οι Αχαιοί αποφάσισαν να τις πάρουν κοντά τους. Άλλοι λένε ότι αρνήθηκαν να πάνε κι άλλοι ότι τις πήραν μαζί τους. Πάντως κινδύνεψαν να θανατωθούν και τις προστάτεψε ο παππούς τους Διόνυσος. Ο Οβίδιος μάλιστα έγραψε, πως ο Διόνυσος μεταμόρφωσε τις τρεις κοπέλες σε περιστέρια. (Στην εικόνα γλυπτό, που απεικονίζει τον μυθικό βασιλιά της Δήλου Άνιο.)<br /><br />     «Συμπεραίνω λοιπόν ότι ο παλαιότερος άνθρωπος αναζήτησε τροφή, που να εναρμονίζεται καλύτερα με τον οργανισμό του κι έφθασε στο σημείο που βρισκόμαστε σήμερα. Επεξεργάσθηκε το σιτάρι, το μούσκεψε, το ξεφλούδισε, το άλεσε, το κοσκίνισε, το ζύμωσε, το έψησε κι έφτιαξε άρτο, παρομοίως έκανε και με το κριθάρι. Πειραματίσθηκε με τις τροφές, τις έβρασε, τις έψησε, τις ανακάτεψε, συνδύασε τα ισχυρά και αμιγή συστατικά με τα ασθενέστερα, ώστε να τα προσαρμόσει στον ανθρώπινο οργανισμό, πάντοτε με γνώμονα την σκέψη, ότι οι βαριές τροφές, που δεν μπορούσαν ν’ αφομοιωθούν απ’ τον οργανισμό, προκαλούσαν πόνο, αρρώστια και θάνατο, ενώ οι άλλες συντελούσαν στην θρέψη, την ανάπτυξη και την υγεία του.» (Ιπποκράτης, «Περί Αρχαίης Ιητρικής», παρ. 14.)<br /><br />    Τα παρεξηγημένα δημητριακά ολικής αλέσεως-πιτυρούχα όπως το σιτάρι, το κριθάρι, η σίκαλη, η βρώμη, το καλαμπόκι, ο αμάρανθος (ο ιερός καρπός των Τολτέκων, των Μάγιας και των Ίνκας), το ρύζι, που απετέλεσε για πολλές χιλιετίες την διατροφική βάση των πολιτισμών της Ανατολικής Ασίας και τα παράγωγά τους μούσλι, ψωμί, πίττες, ζυμαρικά, γλυκίσματα, πρέπει ν’ αντικαταστήσουν τα επικίνδυνα για την δημόσια υγεία λευκά και χημικώς επεξεργασμένα δημητριακά και ν’ αποτελέσουν ξανά την θεμελιακή τροφή του σύγχρονου ανθρώπου.<br /><br />     Το κεχρί είναι ένα είδος δημητριακού πλούσιο σε βιταμίνες του συμπλέγματος Β, ενώ οι πρωτεΐνες του περιέχουν όλα τ’ αμινοξέα. Ο Πυθαγόρας το πρότεινε στους μαθητές του ως την ιδανική τροφή: «θεωρούσε ότι το κεχρί ήταν το καταλληλότερο είδος για την τροφή τους» (Ιάμβλιχος «Περί Πυθαγορικού Βίου» παρ. 106). Τα δημητριακά περιέχουν σύνθετους υδατάνθρακες και πρωτεΐνες υψηλής ποιότητος (12%-14% τα δημητριακά, 16% το ρύζι και 18% το κεχρί), ελάχιστα αλλά ωφέλιμα λιπίδια και άφθονες φυτικές ίνες, ενώ είναι πλούσια σε βιταμίνες, μέταλλα και ιχνοστοιχεία. Οι σύγχρονες πρωτεϊνικές δίαιτες (Δίαιτα Άτκινς, Διατροφική Ζώνη, Δίαιτα των Τύπων του Αίματος κ.α.) τα έχουν εξοβελίσει απ’ τα διαιτολόγια των ανθρώπων ως παχυντικά, ανεπαρκή και επικίνδυνα για την υγεία. Όμως τ’ αποτελέσματα των «διαιτολογίων της μόδας» είναι τραγικά, αφού έχουν δημιουργήσει τεράστια προβλήματα παχυσαρκίας και νοσηρότητας στον Δυτικό κυρίως κόσμο.<br /><br />  Τα όσπρια είναι άλλη μία σπουδαία μα και παρεξηγημένη κατηγορία τροφών, που ξανακερδίζει το χαμένο έδαφος ανάμεσα στα σύγχρονα διαιτολόγια. Τα όσπρια (οι φακές, η φάβα, τα φασόλια, τα ρεβίθια) είναι τροφές πλούσιες σε φυτικές πρωτεΐνες, σύνθετους υδατάνθρακες υψηλής ποιότητας, άφθονες φυτικές ίνες και λίγα ωφέλιμα λιπαρά. Περιέχουν πολλών ειδών βιταμίνες (ακόμη και την Β12), τα ιχνοστοιχεία και τα πολλά μεταλλικά άλατα που ζητά ο ανθρώπινος οργανισμός. Απ’ τα όσπρια λείπουν δύο βασικά αμινοξέα, για ν’ απορροφηθεί ολοκληρωτικά η πρωτεΐνη τους απ’ τον οργανισμό. Όμως, αν συνδυαστούν στο γεύμα με κάποιο δημητριακό (ρύζι ολικής, καλαμπόκι, ψωμί ολικής), μετατρέπονται σε ένα σπουδαίο και ολοκληρωμένο γεύμα. Τα όσπρια κατατάσσονται στις θεραπευτικές τροφές, αφού η κατανάλωσή τους μειώνει την χοληστερίνη στο αίμα και, πιθανόν, προστατεύει απ’ τον καρκίνο, την καρδιά και το κυκλοφορικό, βοηθά τους διαβητικούς στην μείωση των επιπέδων των σακχάρων στο αίμα τους, επιβραδύνει την γήρανση κ.α. <br /><br />Οι ξηροί καρποί είναι η πιο παρεξηγημένη τροφή απ’ όλες τις φυτικές τροφές. Όλοι σήμερα υποστηρίζουμε, ότι οι θαυματουργοί αυτοί καρποί παχαίνουν, γι’ αυτό δεν πρέπει να τους τρώμε. Κατ’ αυτόν τον τρόπο απουσιάζουν απ’ όλα τα σύγχρονα διαιτολόγια. Οι πρόγονοί μας είχαν τους ξηρούς καρπούς ως βασική τους τροφή. Στην «Πολιτεία» ο Πλάτων θεωρεί τα καρύδια και τ’ αμύγδαλα ως βάση της τροφής των πολιτών της ιδανικής πολιτείας. Οι ξηροί καρποί αποτελούσαν βασική τροφή των φιλοσόφων. Εκτός των σπουδαίων συστατικών τους (πρωτεΐνες-υδατάνθρακες υψηλής ποιότητος και όλες σχεδόν τις απαραίτητες βιταμίνες και μέταλλα) περιέχουν και τα λεγόμενα ωφέλιμα αντιγηραντικά λιπίδια Ω3-Ω6.<br /><br />     Τα αμύγδαλα περιέχουν 50% περισσότερο ασβέστιο απ’ όλα τα είδη γαλακτοκομικών προϊόντων και 200% περισσότερο σίδηρο απ’ ό,τι τα κρεατικά. Είναι επίσης πλούσια σε ψευδάργυρο, σελήνιο και κάλλιο. Το αμυγδαλόγαλα είναι ένα πολύ θρεπτικό και εύπεπτο φυτικό γάλα, που περιέχει 50% περισσότερο ασβέστιο απ’ τα ζωικά γάλατα με μεγαλύτερη απορρόφηση και καθόλου τοξίνες. Παρομοίως συμβαίνει και με τα καρύδια, φουντούκια, φιστίκια (κάσιους, βραζιλιάνικα, Αιγίνης, αφρικάνικα). Οι ξηροί καρποί πρέπει να τρώγονται ωμοί με φρούτα φρέσκα η ξερά, με σαλάτα η με δημητριακά (μούσλι) και όχι ψημένοι, αλατισμένοι συνοδεία αλκοολούχων ποτών η μετά το γεύμα.<br /><br />  Η ωμοφαγία ήταν ένα απ’ τα βασικά μυστικά της μακροζωίας των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων. Οι ωμές ζωντανές τροφές (όσες τρώγονται κατ’ αυτόν τον τρόπο), πέρα απ’ τα υλικά συστατικά που γνωρίζουμε, δίνουν στον οργανισμό την απαραίτητη ζωτική ενέργεια. Ο λέων αλλά και όλα τα σαρκοφάγα ζώα, όταν κατασπαράσσουν τα θύματά τους, το πρώτο πράγμα που κάνουν είναι να τους ρουφούν το αίμα και να τους τρώνε τα ζωτικά όργανα, διότι μέσα σ’ αυτά ρέει η ζωτική ενέργεια. Ας προσέξουμε εδώ ότι οι ύαινες και οι γύπες, που τρώνε τα υπόλοιπα νεκρά μέλη στα οποία η ζωτική ενέργεια έχει εξαφανιστεί, είναι τα πιο άσχημα και άρρωστα ζώα στην φύση. Αυτό, διότι έχουν βολευτεί-προσαρμοσθεί σχεδόν αποκλειστικά στην πτωματοφαγία εδώ και χιλιάδες χρόνια. Επομένως η κρεοφαγία πρέπει να γίνεται με μέτρο.<br /><br />     «Οι τροφές πρέπει να παρασκευάζονται με σουσάμι, με σπόρους κι άλλους παρόμοιους καρπούς. Αν κι αυτές οι τροφές είναι λιπαρές, δεν πειράζει, διότι μπορεί κανείς να χορτάσει τρώγοντας λίγο.» («Περί Διαίτης Υγιεινής», παρ. 4.)<br /><br />     Οι σπόροι αλεσμένοι και μη (κολοκυθόσπορος, λιναρόσπορος, ηλιόσπορος, σουσάμι, άλφα-άλφα κ.α.) είναι οι πιο άγνωστες και ξεχασμένες τροφές του σύγχρονου διαιτολογίου μας. Όπως μας λέει κι ο Ιπποκράτης, δεν παχαίνουν, διότι δεν μπορούμε να φάμε πολλούς. Περιέχουν σε άφθονες ποσότητες τ’ απαραίτητα για τον οργανισμό Ω3-Ω6 πολυακόρεστα λιπαρά οξέα και κάποιες ωφέλιμες ουσίες, που λέγονται λιγνίνες και που μπορούν ακόμη και να αναστείλουν διάφορες βαριές εκφυλιστικές αρρώστιες, όπως ο καρκίνος, τα εγκεφαλικά και οι καρδιοπάθειες. Είναι πλούσιοι σε βιταμίνες A, C, D, K, E, όλο το σύμπλεγμα των Β και την Β12, καθώς και όλα τα μεταλλικά στοιχεία. Είναι πλούσιοι σε πρωτεΐνες (30%-35%), χλωροφύλλη, άλφα και βήτα καροτίνη, βιοφλαβονοειδή, τρυπτοφάνη, ισοφλαβόνες, αλκαλοειδή και στερόλες.<br /><br /> Οι ουσίες αυτές είναι τόσο απαραίτητες στην ομαλή λειτουργία του οργανισμού, όσο και το νερό που πίνουμε. Ειδική μνεία θα πρέπει να κάνουμε στο ταχίνι ολικής αλέσεως και στο παστέλι, που αποτελούσαν απ’ την αρχαιότητα την βασική τροφή των Ελλήνων και Ρωμαίων πολεμιστών, των αθλητών και των ολυμπιονικών. Το ταχίνι ολικής με μέλι αλειμμένο σε ψωμί ολικής με λίγες σταφίδες και κανέλλα αποτελούν ένα τέλειο και νόστιμο πρωινό γεύμα. Το παστέλι σε διάφορες τελετές (γάμους, ονοματοθεσίες) αποτελούσε το σύμβολο της γονιμότητας.<br /><br />Η ελιά, το ελαιόλαδο και ο πολτός των φύλλων της<br /><br />«Η τροφή δεν είναι τροφή, αν δεν έχει την δύναμή της. Ό,τι δεν είναι τροφή γίνεται τροφή, αν μπορεί να θρέψη.» (Ιπποκράτης, «Περί Τροφής», παρ. 21.)<br /><br />     Η ελαία κατά την Αρχαιότητα αποτελούσε το ιερό δένδρο της θεάς Αθηνάς και σύμβολο θριάμβου, σοφίας, αφθονίας και υγείας, ενώ ο «κλάδος ελαίας» αποτελούσε το ιερό σύμβολο της ειρήνης. Ένα πανάρχαιο ιερό δένδρο ελαίας τεραστίων διαστάσεων δέσποζε μπροστά απ’ τον ναό της Ακροπόλεως. Όποιος έκοβε δένδρο ελιάς τιμωρούνταν με βαριές ποινές απ’ τους νόμους όλων των ελληνικών πόλεων.<br /><br />     Ο καρπός της ελαίας, η ελιά και ο «χρυσός» χυμός του, το ελαιόλαδο, αποτελούν δύο απ’ τις καλύτερες τροφές που μπορεί να τρώει ο άνθρωπος. Περιέχει σε μεγάλες ποσότητες βιταμίνη Α, Ε, ασβέστιο, σίδηρο, μαγνήσιο, σελήνιο, χαλκό, φώσφορο, κάλλιο, νάτριο, διάφορες πολυφαινόλες και πολλά ακόμη ιχνοστοιχεία. Το ελαιόλαδο παρουσιάζει αντιγηραντική και θεραπευτική δράση σε πολλών ειδών ασθένειες.<br /><br /> Πολλές μυθολογικές εκδοχές υπάρχουν για την προέλευση της ελιάς στον ελλαδικό χώρο. Έτσι αντιλαμβανόμαστε τη σημασία του δέντρου της ελιάς για τον αρχαίο κόσμο. Ο πολιτισμός που δημιούργησε είναι συνδεδεμένος με τη γεωργία και την παραγωγή αγαθών, όπως το λάδι, το σιτάρι, το κριθάρι και το κρασί. Οι άνθρωποι της εποχής εκείνης, για να εξηγήσουν την παραγωγή όλων αυτών των σημαντικών προϊόντων πίστευαν ότι προέρχονται από τους θεούς, οι οποίοι διαφύλατταν την ευφορία και τη γονιμότητα της γης. Οι θεοί, για να βοηθήσουν τους ανθρώπους τους στέλνουν τις «θεσμοφόρους» θεότητες, οι οποίες δωρίζουν την καλλιέργεια των καρπών και τη θέσπιση των νόμων. Στο δύσκολο αυτό έργο τους οι θεοί, ως ευρέτες αγαθών και πολιτισμού βοηθούνται από μυθικούς ήρωες, ημίθεους όπως ο Ηρακλής, ο Προμηθέας και ο Αρισταίος. Στην αγγειογραφία ο μυθικός βασιλιάς της Αθήνας Κέκροπας, που ήταν μισός άνθρωπος και μισός φίδι και η Αθηνά μπροστά στην ελιά που φύτεψε στο βράχο της Ακρόπολης.<br /><br />     Η άποψη ότι το ελαιόλαδο παχαίνει αποτελεί λαθεμένη αντίληψη. Το αγνό ωμό ελαιόλαδο μεταβολίζεται πολύ εύκολα σε ενέργεια απ’ τον οργανισμό. Το ψήσιμο, το βράσιμο και το τηγάνισμα καταστρέφουν το ελαιόλαδο και το μετατρέπουν σε τοξικό. Εδώ όντως το αποτέλεσμα είναι και η παχυσαρκία.<br /><br />    Τα φύλλα της ελιάς, αλεσμένα με νερό στον ηλεκτρικό πολτοποιητή (μίξερ), αποτελούν ένα ισχυρό φυσικό αντιοξειδωτικό, που μπορεί να θεραπεύσει αρκετές ανίατες ασθένειες που ταλανίζουν τον σύγχρονο άνθρωπο (πάντοτε σε συνδυασμό με την υγιεινή διατροφή). Το ελαιόλαδο και ο πολτός των φύλλων της ελιάς χρησιμοποιούνταν απ’ τους Ασκληπιάδες ιατρούς φυσιοθεραπευτές ως ένα απ’ τα βασικά φυσικά θεραπευτικά μέσα της εποχής. Ο Διοσκουρίδης αναφέρει τουλάχιστον είκοσι διαφορετικές περιπτώσεις ασθενειών, που θεραπεύονται απ’ το ελαιόλαδο και τον πολτό των φύλλων της ελιάς. Ένα ποτήρι χυμού φύλλων της ελιάς ως ρόφημα η ο πολτός τους ωμός ως σάλτσα σε σαλάτες αποτελούν το καλύτερο φυσικό προληπτικό φάρμακο για την υγεία.<br /><br />Φρούτα και λαχανικά φρέσκα και αποξηραμένα<br /><br />  «Η τροφή για τους νέους πρέπει να είναι εν μέρει επεξεργασμένη, μεταβεβλημένη για τους γέροντες και γι’ αυτούς που βρίσκονται στην ακμή της ηλικίας τους αμετάβλητη» (Ιπποκράτης, «Περί Τροφής», παρ. 41).<br /><br />     Τα φρέσκα φρούτα και λαχανικά είναι η πιο απαραίτητη τροφή για τον άνθρωπο, διότι, εκτός των σπουδαίων συστατικών που περιέχουν, επειδή τρώγονται ωμά έχουν την τόσο απαραίτητη σε όλους μας ζωτική ενέργεια. Αν θα έπρεπε να διαλέξουμε τα δύο κορυφαία λαχανικά, που βοηθούν περισσότερο απ’ τα υπόλοιπα στην μακροζωία, αυτά είναι το σκόρδο και το κρεμμύδι. Κατά γενική ομολογία των επιστημόνων του πλανήτη τα δύο αυτά συγγενή είδη βολβών είναι σίγουρα μέσα στις δέκα πολυτιμότερες τροφές απ’ όλες όσες υπάρχουν. Όλοι οι αρχαίοι λαοί γνώριζαν τις θεραπευτικές και ζωογονητικές ιδιότητες των δύο θαυματουργών αυτών τροφών.<br /><br />    Τα σκόρδα και τα κρεμμύδια εξισορροπούν την πίεση του αίματος, αραιώνουν το αίμα με την διάλυση των θρόμβων, κατεβάζουν την «κακή» LDL χοληστερίνη, βοηθούν την πέψη και τις παθήσεις του στομάχου, ενισχύουν το ανοσοποιητικό σύστημα και εξουδετερώνουν τα μικρόβια και τους μικροοργανισμούς ενεργώντας ως αντιβιοτικά. Το σκόρδο εκτός των βιταμινών B, E και A περιέχει ένα αμινοξύ που λέγεται αλλιίνη, που, όταν καταναλωθεί, παράγει ένα ένζυμο, την αλλικίνη. Η αλλικίνη για κάποιους γιατρούς είναι ισοδύναμη με την πενικιλίνη (αλλά χωρίς τις παρενέργειές της) και μπορεί να εξουδετερώσει τουλάχιστον 23 διαφορετικά είδη βακτηριδίων, 60 τύπους μυκήτων, την γάγγραινα, πολλά είδη λοιμώξεων και επιδημικών ασθενειών (τύφου, χολέρας). Ο Πλίνιος αναφέρει 28 περίπου ασθένειες, που θεραπεύονταν με την τακτική λήψη κρεμμυδιών. Είναι πολύ πλούσια σε πυρίτιο, φώσφορο, ιώδιο, ασβέστιο, θείο, μαγνήσιο, ψευδάργυρο. Η χρήση τους ανακουφίζει τον διαβήτη, τις λοιμώξεις, τις λεμφικές παθήσεις, τον καρκίνο, την λευχαιμία κ.α. <br /><br />Ως οι σύγχρονοι βασιλείς των ελληνικών φρούτων θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν τα σταφύλια, τα σύκα, τα ρόδια και τα μήλα. Εδώ θα πρέπει να υπογραμμίσουμε την άριστη διατροφική αξία και των υπολοίπων μεσογειακών φρούτων. Η φρουτοθεραπεία και ειδικώς η σταφυλοθεραπεία αποτελούσαν βασική μέθοδο της Φυσιοθεραπευτικής, που χρησιμοποιούσαν οι Ασκληπιάδες ιατροί, μέθοδο που ασκείται και σήμερα απ’ την σύγχρονη Φυσιοθεραπευτική (Naturopathy). Άνθρωπος που δεν τρώει καθόλου ωμά φρούτα και λαχανικά αποκτά σοβαρά προβλήματα υγείας. Η έννοια της Υγείας έχει άμεσα συσχετισθεί με τις δύο αυτές κατηγορίες τροφών.<br /><br />     Τα ξεχασμένα ξερά φρούτα και λαχανικά (ξερά σύκα, ξερά δαμάσκηνα, ξεροί χουρμάδες, σταφίδες, λιαστές ντομάτες, αποξηραμένα μανιτάρια κ.α.) αποτελούν μεγάλες πηγές μετάλλων και ιχνοστοιχείων. Τα ξερά φρούτα είναι ένα πρώτης ποιότητος γλυκό για όλες τις ώρες της ημέρας, που δεν παχαίνει, τονώνει και μας γεμίζει δύναμη και ενεργητικότητα. Τα φρούτα πρέπει να τρώγονται πριν απ’ τα γεύματα (μισή με μία ώρα) η μεταξύ των γευμάτων και όχι μετά τα γεύματα.<br /><br />     Τ’ αποξηραμένα θαλάσσια φύκια (kobi, miso) και άλλα, που μπορούμε να προσθέτουμε στα γεύματά μας, είναι μία πρώτης τάξεως θεραπευτική τροφή, που συστήνεται από όλους τους σύγχρονους φυσιοθεραπευτές και διαιτολόγους. Περιέχουν πολλές αντιοξειδωτικές και βιοφλαβονοειδείς ουσίες, που προστατεύουν απ’ την γήρανση και τον εκφυλισμό του ανοσοποιητικού συστήματος, ενώ είναι πλούσια σε μεταλλικά στοιχεία και βιταμίνες.<br /><br />     Τα φύτρα από φρεσκοφυτεμένους σπόρους δημητριακών και οσπρίων (σιταρόχορτο, χόρτο φαγόπυρου, βρώμης, κριθαριού, φασολιού, φακής κ.α.) είναι μία σπουδαία τροφή, τελείως άγνωστη σχεδόν σε όλους τους ανθρώπους. Αποτελούν μία διατροφική πανάκεια, διότι περιέχουν την τόσο απαραίτητη ζωτική ενέργεια, διότι τρώγονται ωμά, όλα τ’ απαραίτητα αμινοξέα, βιταμίνες και ιχνοστοιχεία αλλά και πολλές ακόμη άγνωστες ουσίες, που δεν ξέρουμε την δράση τους. Τα φύτρα είναι τα νεογέννητα, τα «μωρά» των φυτών, που είναι γεμάτα από σφρίγος και ζωτικότητα.<br /><br />     Η δρ Ανν Γουίγκμορ το 1963 στην Βοστώνη των Η.Π.Α. ίδρυσε το Ιπποκράτειο Ινστιτούτο Υγείας, έναν φιλανθρωπικό μη κερδοσκοπικό οργανισμό και κέντρο μελετών, που χρησιμοποιεί τις ζωντανές τροφές, τα φύτρα και τον χυμό τους για την αποκατάσταση της σωματικής υγείας. Είναι αμέτρητα τα άτομα που φοίτησαν και θεραπεύτηκαν εκεί. Η Ανν Γουίγκμορ τιμήθηκε με έπαινο Νόμπελ απ’ την σουηδική Βασιλική Ακαδημία Επιστημών το 1971, το ανώτατο παράσημο του Χρυσού Φοίνικα απ’ την ολλανδική Ακαδημία Επιστημών το 1978 και το 1979 με το βραβείο για την «Νίκη Κατά (αρκετών περιπτώσεων) του Καρκίνου» απ’ το Arlin J. Brown Information Center για τις πολλές ζωές που έσωσε. Στο βιβλίο της «Γίνε γιατρός του εαυτού σου», που σημείωσε παγκόσμια επιτυχία, εξηγεί την θεραπευτική δράση των φύτρων και των χυμών τους.<br /><br />Θεραπευτικές γλυκαντικές ουσίες και φυσικά ελιξήρια<br /><br />«Η τροφή μπορεί ν’ αποτελέσει φάρμακον άριστον, όμως η τροφή μπορεί ν’ αποτελέσει και φάρμακο χείριστο, η τροφή είναι χειρίστη η αρίστη ανάλογα με την περίσταση.» («Περί Τροφής», παρ. 19.)<br /><br />     Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουμε ανάγκη από την παροχή γλυκού στην διατροφή μας. Όμως όλοι ξέρουμε ότι οι χημικά επεξεργασμένες γλυκαντικές ουσίες όπως η λευκή ζάχαρη, η γλυκόζη, η φρουκτόζη, η ασπαρτάμη και άλλες μας παχαίνουν και καταστρέφουν σταδιακά την υγεία μας. Όμως οι περισσότεροι δεν ξέρουμε ότι η μαύρη ζάχαρη, η μαύρη μελάσα, το σιρόπι αλόης, το πετιμέζι, η σταφιδίνη, το αγνό μέλι, το σιρόπι σφενδάμου και μερικές ακόμη φυσικές ακατέργαστες γλυκαντικές ουσίες, εκτός του ότι δεν παχαίνουν, όταν καταναλώνονται σε μικρές ποσότητες, μπορούν να θρέψουν και να θεραπεύσουν τον οργανισμό μας. Οι φυσικές αυτές ουσίες είναι πολύ πλούσιες σε βιταμίνες, ιχνοστοιχεία και μεταλλικά άλατα. Συγκεκριμένα δύο κουταλιές μαύρης μελάσας περιέχουν 280 ml ασβέστιο, σίδηρο 10 ml, χαλκό 14 ml και κάλιο 1170 ml, τις αντιοξειδωτικές βιταμίνες A, C, Ε και όλες απ’ το σύμπλεγμα Β (εκτός της θειμίνης). Το μέλι περιέχει βιταμίνες Β1, Β2, Β12, Α, C, Ε, Κ και 11 μεταλλικά άλατα, βοηθά στην δυσκοιλιότητα, την νοητική κόπωση, τα εκζέματα, τις μολύνσεις κ.α. Μπορούμε με μέτρο να χρησιμοποιούμε τις γλυκές αυτές φυσικές ουσίες σε γλυκές πίττες ολικής αλέσεως (κέικ), στο μούσλι, στα ροφήματά μας η όπου αλλού θέλουμε.<br /><br />     Η μαγιά της μπύρας είναι ένα πρώτης τάξεως φυσικό συμπλήρωμα διατροφής. Περιέχει πολύ μεγάλες ποσότητες σιδήρου και άλλων μεταλλικών στοιχείων καθώς και όλες τις βιταμίνες της σειράς Β. Η δράση της είναι αντιοξειδωτική και αντιγηραντική.<br /><br />     Ο βασιλικός πολτός, και η γύρη είναι προϊόντα των μελιών. Η γύρη περιέχει μεγάλες ποσότητες πρωτεϊνών και τα 28 μεταλλικά άλατα που υπάρχουν στον οργανισμό μας (14 απ’ αυτά είναι ζωτικής σημασίας) και σχεδόν όλες τις απαραίτητες βιταμίνες ακόμη και την Β12. Έχει αντιοξειδωτική και αντιμικροβιακή δράση και θεραπεύει πολλές εκφυλιστικές ασθένειες μέχρι και την ανικανότητα. Ακόμη πιο ισχυρή σε θρεπτικά συστατικά ουσία είναι ο βασιλικός πολτός, που, όπως όλοι γνωρίζουμε, είναι ο βασιλιάς όλων των φυσικών συμπληρωμάτων διατροφής. Δύσκολα όμως τον βρίσκουμε αγνό και καλοσυντηρημένο.<br /><br />     Το κακτοειδές φυτό αλόη και τα προϊόντα της αποτελούν άλλο ένα κορυφαίο συμπλήρωμα διατροφής. Από τα 350 περίπου διαφορετικά είδη η αλόη Arborescens είναι η πλέον γνωστή στην αγορά για τις ευεργετικές ιδιότητές της σε πληθώρα εκφυλιστικών ασθενειών λόγω της ενισχυμένης συνθέσεώς της σε σπάνια ιχνοστοιχεία όπως η υδροξυανθρακινόνη (aloe-emodin), η οποία παρουσιάζει αντιβακτηριακή και αντιογκολογική δράση.<br /><br />Ψάρια, η ζωική αβλαβής τροφή<br /><br />«Όλες οι αιτίες των ασθενειών ανάγονται ουσιαστικώς σε μία: οι πιο βαριές τροφές βλάπτουν επιφανέστατα τον άνθρωπο με τον χειρότερο τρόπο είτε είναι άρρωστος είτε είναι υγιής.» («Περί Αρχαίης Ιητρικής», παρ. 6.)<br /><br />     Η φυλή της νήσου Οκινάουα στην Ιαπωνία είναι η δεύτερη πιο μακρόβια φυλή μετά τους χορτοφάγους Χάνζα των Ιμαλαΐων. Ένας απ’ τους λόγους της μακροζωίας τους είναι και η παραδοσιακή ψαροφαγία τους, ενώ και αυτοί τρώνε ελάχιστα κρέατα και καθόλου γαλακτοκομικά. Τα ψάρια είναι η καλύτερη ποιοτικώς ζωική τροφή. Περιέχουν υψηλής ποιότητος πρωτεΐνες 25% περίπου και τα τόσο σπουδαία Ω3 και Ω6 λιπαρά οξέα και αρκετά μεταλλικά στοιχεία όπως ασβέστιο, μαγνήσιο, φώσφορο, ιώδιο, κάλιο, νάτριο, φθόριο και μαγγάνιο. Είναι εύπεπτα και σε συνδυασμό με ωμή σαλάτα η ατμόβραστα χορταρικά-λαχανικά αποτελούν ένα τέλειο δυναμωτικό γεύμα. Είναι η καλύτερη εκλογή ανάμεσα στα ζωικά προϊόντα. Να αποφεύγετε τα ψάρια ιχθυοτροφείου, διότι μεγαλώνουν με φάρμακα και παρά φύση τροφές. Όμως ακόμα πιο επικίνδυνα είναι τα μεγάλα ψάρια του βυθού, που τρώνε τροφή από τον πάτο της θάλασσας. Σε πολλές θαλάσσιες περιοχές της γης η επιφάνεια του βυθού είναι μολυσμένη από βαρέα μέταλλα και κυρίως από υδράργυρο, τα οποία κατακάθονται στο πάνω στρώμα της επιφάνειας του βυθού. Πολλοί άνθρωποι σήμερα έχουν υποστεί μόλυνση από βαρέα μέταλλα απ’ τα ψάρια αυτά.<br /><br /> <br /><br />     Να προτιμούμε όσο γίνεται ανεπεξέργαστες και βιολογικές τροφές, να τρώμε περιορισμένες ποσότητες ζωικών προϊόντων με προτίμηση στο ψάρι και να προσθέσουμε στην διατροφή μας αρκετές απ’ τις σπουδαίες τροφές που αναφέραμε. Ν’ αποφεύγουμε το ακατάλληλο νερό της βρύσης λόγω των χημικών που περιέχει και τα εμφιαλωμένα λόγω της ακινησίας τους στα ανθυγιεινά πλαστικά μπουκάλια. Αντ’ αυτών να προτιμούμε καθαρό φιλτραρισμένο νερό από φίλτρα άνθρακα. Ν’ αποφεύγουμε το αλάτι, τους καφέδες και τ’ αλκοολούχα ποτά. Λίγο κρασί = οίνος ανάμικτος με νερό βοηθούν την θρέψη, την πέψη και την ψυχική μας ευφορία. Οι φυσικοί χυμοί των φρούτων πρέπει ν’ αντικαταστήσουν τ’ αναψυκτικά και τους συνθετικούς χυμούς του εμπορίου. Να τρώμε αργά και να μασάμε καλά τις τροφές σε σημείο που να λειώνουν ολοκληρωτικά στο στόμα μας. Να τρώμε μικρές ποσότητες τροφής και πολλά γεύματα. Αυτοί είναι και οι βασικώτεροι κανόνες της υγείας και της μακροζωίας.<br /><br /> <br />  Η ανθρωπότητα, λόγω της παραπληροφόρησης και της πλύσης εγκεφάλου, που της γίνεται μέσω των Μ.Μ.Ε. και των συμφερόντων διαφόρων διατροφικών βιομηχανικών μονάδων, καταναλώνει άχρηστες επεξεργασμένες τροφές, πολλά ζωικά, κεκορεσμένα λιπαρά και άφθονα χημικά (αντιβιοτικά, ορμόνες, συντηρητικά, χρωστικές κ.α.) με αποτέλεσμα την ολίσθηση προς την πρόωρη γήρανση και την νοσηρότητα.<br /><br /> <br /><br />     Ας αποφεύγουμε, όσο γίνεται, τα συσκευασμένα και κακώς επεξεργασμένα τρόφιμα-σκουπίδια, που είναι γεμάτα από επικίνδυνες χημικές ουσίες. Η υγιεινή διατροφή αποτελεί ένα φυσικό και ισχυρό θεραπευτικό μέσο, όμως θα πρέπει απαραιτήτως να γνωρίζουμε ότι: « (…) μόνη της η τροφή δεν αρκεί, για να συντηρήσει τον άνθρωπο σε καλή υγεία, αν δεν την συνδυάσει ο καθένας με την γυμναστική. Η τροφή και η άσκηση επειδή έχουν αντίθετες ιδιότητες, συμβάλλουν αμοιβαία στην διατήρηση της υγείας» (Ιπποκράτης, «Περί Διαίτης», παρ. 2).<br /><br /> <br /><br />     Ας γίνει η υγεία και η μακροζωία δική μας υπόθεση...<br /><br /> <br /> Βασίλειος Μαυρομμάτης<br />Ομοιοπαθητικός<br />Μέλος Σ.Ο.Ε. (Σύλλογος Ομοιοπαθητικών Ελλάδος)<br />bmavromatis@gmail.com<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-458939119918527077?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/30/%ce%9f%ce%99_%ce%9c%ce%a5%ce%98%ce%9f%ce%99__%ce%a4%ce%97%ce%a3_%ce%a0%ce%91%ce%a1%ce%91%ce%94%ce%9f%ce%a3%ce%97%ce%a3_%ce%9c%ce%91%ce%a3</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: ΟΙ ΜΥΘΟΙ  ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ ΜΑΣ</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/30/%ce%9f%ce%99_%ce%9c%ce%a5%ce%98%ce%9f%ce%99__%ce%a4%ce%97%ce%a3_%ce%a0%ce%91%ce%a1%ce%91%ce%94%ce%9f%ce%a3%ce%97%ce%a3_%ce%9c%ce%91%ce%a3"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Η πολιτισμική στειρότητα της τυφλής λατρείας και μίμησης του παρελθόντος<br /><br /><br />     [ O Koρνήλιος Καστοριάδης ανέκαθεν πίστευε, ότι η Ιστορία είναι γνήσια και πρωτότυπη δημιουργία και διαφωνούσε τόσο με την αντίληψη περί ιστορικής “νομοτέλειας”, όσο και με την αντίληψη των θεωρουμένων ως σημαντικών ιστορικών δημιουργιών σαν πρότυπα προς στείρα μίμηση.<br /><br />     Το κείμενο αυτό, το οποίο είναι από διάλεξη, που έδωσε ο Κ. Καστοριάδης το 1994 “φωτογραφίζει” εκτός από την δουλική αρχαιολατρεία, τον βυζαντινοθρεμμένο εθνικό κομπλεξισμό, την καθαρευουσιάνικη γλωσσική “καθαρότητα” και -χωρίς να το έχει επιδιώξει- κάποιες άλλες φαιδρές καταστάσεις της σημερινής Ελλάδας (π.χ. χλαμυδοφορίες κ.λπ.) εντάσσοντας στα σωστά ιστορικά τους πλαίσια τις σημερινές γραφικότητες και αντιλήψεις, που ταλανίζουν την νεοελληνική κοινωνία. ]<br /><br /> <br /><br />  Τι σηµαίνει το γεγονός, ότι διερωτώµεθα για τη σχέση µας µε την Παράδοση; Οτι κατά κάποιον τρόπο έχουµε βγει απ’ την Παράδοση. Αυτό το καταλαβαίνουµε πρώτα-πρώτα εµπειρικά. Οι φυλές και οι λαοί, που έχουν µείνει κλεισµένοι µέσα στην παράδοσή τους δεν βλέπουν καν την Παράδοση σαν Παράδοση: Ζουν µέσα σε αυτήν και θεωρούν την παρούσα ζωή τους σαν συνέχεια ενός αµετάβλητου τρόπου ζωής. Και µπορούµε να το καταλάβουµε και λογικά: Για να διερωτηθούµε για τη σχέση µας µε την Παράδοση πρέπει η σχέση αυτή να έχει γίνει, περισσότερο ή λιγότερο προβληµατική, πρέπει να έχει δηµιουργηθεί µια απόσταση απ’ την Παράδοση. Απόσταση δεν σηµαίνει απεµπόληση ή λησµονιά. Σηµαίνει και άλλου είδους παρουσία και άλλου είδους σχέση. Μια σύντοµη ανασκόπηση της ανθρώπινης ιστορίας µας δείχνει ακριβώς δυο κύριους τύπους σχέσης µε την Παράδοση.<br /><br />Ετερόνομες κοινωνίες: Η παθητική σχέση με την Παράδοση<br /><br />  Ο πρώτος, που ασφαλώς πρέπει να ήταν και µόνος για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια µέχρι την 1η χιλιετία π.Χ., είναι ο τύπος των αρχαϊκών (ή πρωτόγονων ή αγρίων) κοινωνιών. Αν στηριχτούµε στη γνώση, που έχουµε για τέτοιου τύπου κοινωνίες από την εθνολογία (που τις µελέτησε τους δυο τελευταίους αιώνες), θα συνάγουµε, ότι σε αυτές τις κοινωνίες τρόπος ζωής, έθιµα, οργάνωση, τεχνική, διαβιβάζονται σχεδόν αναλλοίωτα από γενιά σε γενιά. Ανεπαίσθητες αλλοιώσεις βέβαια συνεχώς εµφανίζονται, αλλιώς δεν θα υπήρχε διάκριση ανάµεσα στις διάφορες ηωλιθικές, παλαιολιθικές και νεολιθικές εποχές. Αλλά οι κοινωνίες αυτές δεν έχουν συνείδηση αυτών των αλλοιώσεων. Πιστεύουν, ότι από τότε που υπάρχει η φυλή τους, η ζωή τους και οι νόµοι τους έµειναν οι ίδιοι. Βέβαια από όσο ξέρουµε, όχι µόνο υπάρχει µια συνείδηση του χρόνου και της διαδοχής των γενεών, αλλά υπάρχει και µια µυθική παράσταση ενός πρώτου χρόνου ή «πρώτης στιγµής», στιγµής δηµιουργίας και του κόσµου και της ίδιας της φυλής. Αυτή αποδίδεται σε έναν ή πολλούς θεούς και σε έναν ή πολλούς «ήρωες» ή προγόνους, που έθεσαν µια για πάντα τους νόµους, την τάξη και την οργάνωση του κόσµου και της φυλής. Οι δηµιουργοί αυτοί, θείοι ή ανθρώπινοι, έχουν πάντως µια ιερή φύση που φυσικά µεταβιβάζουν και στα δηµιουργήµατά τους. Από αυτά απορρέει άµεσα ο ιερός χαρακτήρας των θεσµών της φυλής, που κάνει ιερόσυλη και βλάσφηµη κάθε ιδέα µεταβολής τους. Οι θεσµοί, όπως ο τρόπος ζωής, είναι κυριολεκτικά καθιερωµένοι µια για πάντα λόγω της ιερής προέλευσής τουs.<br /> <br /><br />  Η κλασική Εβραϊκή Παράδοση, που κληρονόµησε και ο Χριστιανισµός και το Ισλάµ, παρ’ όλο που προέρχεται από µια κοινωνία, που µε κανένα τρόπο δεν θα µπορούσε να χαρακτηριστεί αρχαϊκή, πρωτόγονη ή άγρια, προσφέρει µια τέλεια εικόνα αυτής της κατάστασης. Ο θεός δηµιούργησε τον κόσµο και τους ανθρώπους, διάλεξε ανάµεσα σ’ αυτούς µια φυλή, στην οποία µια σειρά από θεόπνευστους «ήρωες» -Αβραάµ, Ισαάκ, Ιακώβ και τελικά Μωυσής παρουσίασαν τους νόµους του Θεού.<br /><br />     Αυτές οι κοινωνίες µπορούν να ονοµαστούν ετερόνοµες, γιατί θεωρούν τους νόµους τους δοσµένους από κάποιον ανώτερο Άλλο και συνεπώς απαγορεύουν στον εαυτό τους οπιαδήποτε µεταβολή αυτών των νόµων. Από την σκοπιά όπου τοποθετηθήκαµε, η σχέση αυτών των κοινωνιών µε την Παράδοση µπορεί να ονοµαστεί παθητική.<br /><br />Σεβασμός και μεταμόρφωση: Η ενεργητική σχέση με την Παράδοση<br /><br />  Μια ιστορική στροφή, καλύτερα ρήξη, εµφανίζεται µε την αρχαία Ελλάδα και ξανά µετά από πολλούς αιώνες στη Δυτική Ευρώπη. Και στις δυο αυτές περιπτώσεις η σχέση µε την Παράδοση αλλάζει και µπορεί να ονοµαστεί ενεργητική. Η αλλαγή αυτή είναι φυσικά οργανικά συνδεδεµένη µε αυτό που συνιστά την απόλυτη ιστορική ιδιοµορφία της αρχαίας Ελλάδας, τη δηµιουργία για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία µιας κίνησης προς την αυτονοµία, δηλαδή την ελευθερία, σε σχεδόν όλους τους τοµείς της κοινωνικής ζωής, κατά πρώτο λόγο στην πολιτική µε τη δηµιουργία της δηµοκρατίας και στη σκέψη µε τη δηµιουργία της φιλοσοφίας και της επιστήµης.<br /><br />    Η δηµιουργία αυτή ισοδυναµεί βέβαια µε µια ριζική ρήξη µε την προηγούµενη κατάσταση πραγµάτων. Η Αθηναϊκή δηµοκρατία, στην ουσία της, δεν έχει καµµιά σχέση µε τις οµηρικές ή µινωικές ή µυκηναϊκές βασιλείες, όπως και η φιλοσοφία αναδύεται ως καταστροφή της Μυθικής Παράδοσης του κόσµου. Π.χ. και οι δυο πρώτοι ιστορικοί, ο Εκαταίος και ο Ηρόδοτος αρχίζουν τα συγγράµατά τους και τα δικαιολογούν µε την βεβαίωση, ότι αυτά που οι Ελληνες διηγούνται για το παρελθόν τους είναι παραµύθια. Εν τούτοις, αυτά µε κανέναν τρόπο δεν σηµαίνουν απεµπόληση ή λησµονιά της Παράδοσης. Συµβαδίζουν µε την διαµόρφωση µιας νέας σχέσης ανάµεσα στο παρόν και το παρελθόν, που µπορεί να τη χαρακτηρίσει κανείς µε δυο λέξεις φαινοµενικά αντιφατικές, σεβασµός και µεταµόρφωση. Η αντίφαση αίρεται άµα σκεφτούµε ότι σ’ αυτό το πεδίο σεβασµός δεν σηµαίνει τυφλή λατρεία και παγωµένη συντήρηση, αλλά αναζωογόνηση του παρελθόντος µέσω της µεταµόρφωσης των στοιχείων του, που έτσι γίνονται σηµαντικά για το παρόν.<br /><br />     Θα προσπαθήσω να κάνω κατανοητό αυτό που θέλω να πω µε παραδείγµατα από τον χώρο της τέχνης και ιδιαίτερα αυτού που ονοµάζουµε λογοτεχνία. Ξέρουµε, ότι ο Οµηρος έµεινε πάντα ζωντανός στην κλασική Ελλάδα, τα οµηρικά έπη τα τραγουδούσαν στις γιορτές και τα παιδιά τα µάθαιναν στο σχολείο. Ξέρουµε όµως επίσης, ότι µετά τον Ησίοδο και το έπος και το χαρακτηριστικό του µέτρο, το δακτυλικό εξάµετρο, εξαφανίζονται και ότι οι καινούργιοι ποιητές ο Αρχίλοχος, η Σαπφώ και αυτοί που ακολούθησαν δηµιουργούν νέα µέτρα, νέα θέµατα, νέες µορφές ποίησης. Αυτό δεν εµπόδισε τους κλασικούς φιλόσοφους, Πλάτωνα και Αριστοτέλη, να παραθέτουν τους οµηρικούς στίχους στα φιλοσοφικά τους κείµενα. Αλλά µόνο στην Αλεξανδρινή Εποχή, εποχή παρακµής, µε τα «Αργοναυτικά» του Απολλώνιου του Ρόδιου, εµφανίζεται µια προσπάθεια µίµησης των οµηρικών επών, φυσικά µε πολύ µέτρια αποτελέσµατα.<br /><br />    Αλλά το πιό λαµπρό παράδειγµα αυτής της δηµιουργικής µεταµόρφωσης της Παράδοσης µας το δίνει η Αθηναϊκή Τραγωδία και η σχέση της µε την άλλη προαιώνια µεγάλη Ελληνική δηµιουργία, το Μύθο. Ολοι οι λαοί έχουν ωραίους µύθους, αλλά µόνο οι αρχαίοι Ελληνικοί µύθοι είναι αληθινοί, µεστοί από ανθρωπολογικά και κοσµολογικά νοήµατα, αληθινά που παρουσιάζονται µε µυθική µορφή. Είναι φυσικά αδύνατο να ξέρουµε ως ποιό βαθµό αυτό το νόηµα των µύθων σε όλη του την έκταση και την ένταση µπορούσαν να το αφοµοιώσουν και να το οικειοποιηθούν οι Ελληνες, ας πούµε του 6ου π.Χ. αιώνα. Λογικό είναι να υποθέσουµε, ότι τουλάχιστον ασυνείδητα και υπόγεια τους άγγιξε, αλλιώς και οι µύθοι ως µύθοι δεν θα είχαν διασωθεί. Αυτό που εµφατικά ξέρουµε είναι, ότι η τραγωδία, που µε µόνη εξαίρεση τους «Πέρσες» του Αισχύλου και την «Μιλήτου Αλωση» του Φρύνιχου έχει ως αποκλειστικό θέµα της τους µύθους, αφ’ ενός αναλαµβάνει αυτό το νόηµα, το κάνει προσιτό σε όλους, το πλουτίζει, ασφαλώς το µεταµορφώνει και του δίνει µιας εκπληκτικής έντασης και ενάργειας παρουσίαση µε την ενσάρκωσή του σε ανθρώπινους χαρακτήρες και λόγους, αφ’ ετέρου εκσυγχρονίζει τους µύθους, τους πλέκει µε τα καινούργια προβλήµατα, που αντιµετωπίζουν οι Αθηναίοι του 5ου αιώνα.<br /> <br />   Ταυτόχρονα βλέπουµε τους ποιητές να τροποποιούν και να πλουτίζουν την πλοκή των µύθων. Αναµφισβήτητη ένδειξη µας δίνει στην ποιητική του ο Αριστοτέλης, λέγοντας ότι η σηµαντικότερη αρετή του τραγικού ποιητή είναι η µυθοσκοπία. Θα έπρεπε να είχαµε το χρόνο να το δείξουµε αυτό πάνω σε συγκεκριµένα παραδείγµατα. Θα περιοριστώ να αναφέρω την «Ορέστεια» του Αισχύλου, τις τρεις Θηβαϊκές τραγωδίες του Σοφοκλή («Οιδίπους τύραννος», «Οιδίπους επί Κολονώ», «Αντιγόνη») και τις «Τρωάδες» του Ευριπίδη. Συνοπτικά η Τραγωδία ούτε επαναλαµβάνει το Μύθο, ούτε τον χρησιµοποιεί σαν παθητικό υλικό. Στηρίζεται στις δυνατότητές του και δηµιουργεί µια καινούργια µορφή τέχνης, που της επιτρέπει σε µια οργανική συνέχεια µε το µύθο να παρουσιάσει καινούργια περιεχόµενα. Ανάλογες αναπτύξεις θα µπορούσε να κάνει κανείς για την Αρχιτεκτονική, τη Γλυπτική ή τη Ζωγραφική, όσο την ξέρουµε από τα αγγεία.<br /><br />Δυτικοευρωπαϊκός Πολιτισμός: Μιά καινούρια σχέση με την Παράδοση<br /><br />  Από αυτή τη σκοπιά, τη δηµιουργία µιας καινούργιας σχέσης µε την Παράδοση, ο µόνος αληθινός κληρονόµος της αρχαίας Ελλάδας είναι η Δυτική Ευρώπη. Χωρίς να µακρυγορήσω θα υπενθυµίσω πόσο ο Δυτικοευρωπαϊκός Πολιτισµός από τον 11ο αιώνα και πέρα και υπήρξε επαναστατικά δηµιουργός και διατήρησε µια γνήσια σχέση µε την Παράδοση, που είχε πίσω του είτε λαϊκή, είτε «καλλιεργηµένη». Η Παράδοση αυτή περιλαµβάνει βέβαια κατά πρώτο λόγο τη Χριστιανική κληρονοµιά και αργότερα την Ελληνορωµαϊκή κληρονοµιά.<br /><br />     Και σ’ αυτήν την περίπτωση, µιλώντας πολύ σύντοµα, θα πάρω για παράδειγµα την καταπληκτική εξέλιξη της Δυτικοευρωπαϊκής Ζωγραφικής, που αρχίζει µε µια εκκλησιαστική εικονογραφία, παραφυάδα της Βυζαντινής και από τον Giotto και µετά παρουσιάζει µια ακατάπαυστη δηµιουργική ανανέωση, που όµως είναι ταυτόχρονα µια αδιάκοπη οργανική συνέχεια ως το 1950. Το ίδιο ισχύει και για την µουσική που βγαίνει και από την εκκλησιαστική ρίζα του Γρηγοριανού Άσµατος και από την φολκλορική ρίζα λαϊκών µελωδών, ρυθµών και τρόπων. Η βαθειά σχέση µεγάλων µουσικών δηµιουργών, όπως οι κλασικοί Γερµανοί, ο Chοpin, o Mussorgsky, o Albéniz, µ’ αυτές τις ρίζες, αλλά και η ικανότητά τους να µετουσιώνουν επαναστατικά τα στοιχεία της Παράδοσης, που χρησιµοποιούν είναι προφανείς. Το πιό έντονο παράδειγµα αυτής της σχέσης προσφέρει ίσως η Δυτικοευρωπαϊκή Φιλοσοφία η οποία, µέσα από τις συνεχείς τοµές στην ιστορία της σκέψης, που παρουσιάζει εξελίσσεται πάνω σε ρητή αναφορά µε την Παράδοση της Φιλοσοφικής Θεολογίας του Μεσαίωνα και της Κλασικής Ελληνικής Φιλοσοφίας.<br /><br />Βυζάντιο: Στείρα, µιµητική και επαναληπτική σχέση με την Παράδοση<br /><br />  Η περίπτωση της Δυτικής Ευρώπης παίρνει για µας όλο το τραγικό της βάρος, αν την αντιπαραθέσουµε µ’ αυτά που έγιναν ή δεν έγιναν στο ανατολικό µέρος της άλλοτε Ρωµαϊκής αυτοκρατορίας, στο Βυζάντιο. Παρά το ότι το Βυζάντιο δεν υποχρεώθηκε να διασχίσει την περίοδο καθαρής βαρβαρότητας που υπέστη η Δυτική Ευρώπη από τον 5ο ως τον 11ο αιώνα, ο πολιτισµός του µας δίνει στις µεγάλες του γραµµές µια στατική εικόνα απολιθωµένων µορφών. Η σχέση µε την Παράδοση εδώ είναι στείρα, µιµητική και επαναληπτική. Η Ζωγραφική γίνεται µια εικονογραφία, που πολύ γρήγορα φτάνει σε τυποποιηµένες µορφές τις οποίες µετά απλώς επαναλαµβάνει µιµούµενη τον εαυτό της. Το ίδιο ισχύει και για την Αρχιτεκτονική. Η τέχνη του Λόγου µένει µια ισχνή και ανιαρή αποµίµηση των αρχαίων προτύπων. Εξω από τη Λαϊκή Μουσική, που γι’ αυτή την περίοδο ελάχιστα ξέρουµε, η Μουσική καθηλώνεται στο µονωδικό εκκλησιαστικό άσµα.<br /><br />    Δύο παραδείγµατα µπορούν να συνοψίσουν τη βυζαντινή και µεταβυζαντινή πολιτισµική κατάσταση. Οι Βυζαντινοί κληρονόµησαν ό,τι περίπου σώζεται και σήµερα από την Αρχαία Ελληνική Γραµατεία. Απ’ αυτούς την παίρνουν και την µεταφράζουν οι Αραβες και αργότερα οι Δυτικοευρωπαίοι. Οι Αραβες, όχι µόνο σχολιάζουν τον Πλάτωνα και ιδίως τον Αριστοτέλη, αλλά µέσα απ’ αυτή την επαφή γεννούν τουλάχιστον δύο σηµαντικούς φιλοσόφους, τον Αβικένα και τον Αβερρόη.<br /><br />  Για τους Δυτικοευρωπαίους, η «ανακάλυψη» των αρχαίων Ελληνικών κειµένων δηµιουργεί έναν εκρηκτικό συγκλονισµό, που βρίσκει το πρώτο του κορύφωµα στην Αναγέννηση αλλά, που οι δονήσεις του δεν σταµατούν∙ περιοδικά διαπιστώνεται κάτι σαν επιστροφή στους Ελληνες. Τώρα τι κάνουν οι Βυζαντινοί; Απλώς αντιγράφουν τα αρχαία χειρόγραφα και τους σχολιαστές τους και κάπου κάπου προσθέτουν και κανένα σχόλιο.<br /><br />     Το άλλο παράδειγµα είναι ο Γκρέκο. Παινευόµαστε και ξιπαζόµαστε µε τον Γκρέκο χωρίς να καταλαβαίνουµε τι σηµαίνει η περίπτωσή του. Ο Γκρέκο είναι βέβαια βαθειά ριζωµένος στην χριστιανική παράδοση και ξεκινάει από Βυζαντινούς τύπους. Αλλά το πέρασµά του από τη Βενετία και η εγκατάστασή του στην Ισπανία τον αλλάζουν ριζικά. Η ζωγραφική του σαφώς µαρτυράει την προέλευσή του π.χ. σε παραλλαγές χρωµατικής ή στην περίφηµη επιµήκυνση των προσώπων και των σωµάτων. Αλλά τα αριστουργήµατα της ισπανικής εποχής «Η ταφή του κόµητος Οργκάθ», «Οι απόψεις του Τολέδου», «Η κυρία µε τη γούνα» είναι αδύνατα και αδιανόητα στο Βυζάντιο ή στη Κρήτη του 17ου αιώνα. Οι σηµερινοί βυζαντινοκάπηλοί µας δεν στέκονται µια στιγµή να αναρωτηθούν γιατί ο Δοµήνικος Θεοτοκόπουλος έπρεπε να εγκατασταθεί στην Ισπανία και να γίνει El Greco; Το Βυζάντιο και η εποχή της Τουρκοκρατίας µας προσφέρουν το παράδειγµα ενός µεταελληνικού πολιτισµού, που έχει κάποια γνώση της Αρχαιότητας σε σχέση µε αυτήν, αλλά που µένει καθηλωµένη σε µια µιµητική, εξωτερική και άγονη σχέση µε την Παράδοση.<br /><br />Σε διαμετρική αντίθεση Αρχαία Ελλάδα και Βυζάντιο<br /><br />  Τέλος, έρχοµαι στο σύγχρονο Ελληνικό Δράµα. Τα κεντρικά στοιχεία του Ελληνικού Δράµατος είναι, από τη µια µεριά, η τριπλή αναφορά που περιέχει για µας η Παράδοση: Αναφορά στους αρχαίους Ελληνες, αναφορά στο Βυζάντιο, αναφορά στη λαϊκή ζωή και κουλτούρα, όπως αυτή δηµιουργήθηκε στους τελευταίους αιώνες του Βυζαντίου και κάτω από την Τουρκοκρατία. Από την άλλη µεριά, η αντιφατική και, θα µπορούσε να πει κανείς, ψυχοπαθολογική σχέση µας µε τον Δυτικοευρωπαϊκό Πολιτισµό, που περιπλέκεται ακόµα περισσότερο από το γεγονός, ότι ο Πολιτισµός αυτός έχει µπει εδώ και δεκαετίες σε µια φάση έντονης κρίσης και υποβόσκουσας αποσύνθεσης.<br /><br />  Η διπλή και ταυτόχρονη αναφορά στην Αρχαία Ελλάδα και στο Βυζάντιο, που αποτέλεσε το επίσηµο «πιστεύω» του νεοελληνικού κράτους και του πολιτιστικού κατεστηµένου της χώρας οδήγησε και οδηγεί σε αδιέξοδο, κατά πρώτο και κύριο λόγο διότι οι δυο αυθεντίες που επικαλείται βρίσκονται σε διαµετρική αντίθεση µεταξύ τους. Ο Αρχαίος Ελληνικός Πολιτισµός είναι πολιτισµός ελευθερίας και αυτονοµίας, που εκφράζεται στο πολιτικό επίπεδο στην πολιτεία ελεύθερων πολιτών, που συλλογικά αυτοκυβερνώνται και στο πνευµατικό επίπεδο µε την ακατάπαυστη επαναστατική ανανέωση και αναζήτηση. Ο Βυζαντινός Πολιτισµός είναι πολιτισµός θεοκρατικής ετερονοµίας, αυτοκρατορικού αυταρχισµού και πνευµατικού δογµατισµού. Στο Βυζάντιο δεν υπάρχουν πολίτες, αλλά υπήκοοι του αυτοκράτορα, ούτε στοχαστές, µόνο σχολιαστές ιερών κειµένων.<br /><br />     Η προσπάθεια συνδυασµού και συµφιλίωσής τους δεν µπορούσε παρά να νεκρώσει κάθε δηµιουργική προσπάθεια και να οδηγήσει σε ένα στείρο σχολαστικισµό, όπως αυτός, που χαρακτήριζε το πνευµατικό κατεστηµένο της χώρας επί ενάµισυ σχεδόν αιώνα µετά την ανεξαρτησία και που επαναλάµβανε τα χειρότερα µιµητικά στοιχεία του Βυζαντίου. Καθ’ όσο ξέρω, είµαστε ο µόνος λαός µε µεγάλο πολιτιστικό παρελθόν, που πρόσφερε στον κόσµο το γελοίο και θλιβερό θέαµα προσπάθειας τεχνητής επαναφοράς της Γλώσσας, που µιλιόταν πριν από 25 αιώνες. Ούτε οι Ιταλοί προσπάθησαν να ξαναζωντανέψουν τα Λατινικά, ούτε οι Ινδοί τα Σανσκριτικά. Και είναι εξ ίσου χαρακτηριστικό, ότι ενώ η Δυτική Ευρώπη στους δυο περασµένους αιώνες γέννησε δεκάδες λαµπρούς ελληνιστές, µόνο τρία ονόµατα έχουµε, που µπορούν να σταθούν αχνά στο ίδιο επίπεδο µε αυτούς: Τον Κοραή, τον Βερναρδάκη και τον Συκουτρή, τον οποίο Συκουτρή οδήγησε χαρακτηριστικά σε αυτοκτονία ο φθόνος και το µίσος των κηφήνων του εν Αθήνησι Πανεπιστηµίου. Περηφανευόµαστε, ότι είµαστε απόγονοι των αρχαίων, αλλά για να µάθουµε τι έλεγαν και τι ήταν οι αρχαίοι πρέπει να προσφύγουµε σε ξένες εκδόσεις και σε ξένες µελέτες.<br /><br />     Αυτή η ίδια στάση έκανε ασφαλώς επίσης αδύνατη τη γονιµοποίηση της λαϊκής Παράδοσης και τη µεταφορά της στο χώρο της έντεχνης Παιδείας, µε εµφατική εξαίρεση την Ποίηση. Αρκεί να σκεφτεί κανείς, ότι ο τεράστιος µουσικός πλούτος της λαϊκής μουσικής σε µελωδίες, ρυθµούς, κλίµακες και όργανα έµεινε νεκρός στα χέρια των νεοελλήνων συνθετών, όπως έµεινε άχρηστος και ο αρχιτεκτονικός και διακοσµητικός πλούτος της λαϊκής παράδοσης.<br /><br />Η σχιζοφρενική μας σχέση με το Δυτικοευρωπαϊκό Πολιτισμό<br /><br />  Τέλος, αυτή η αναφορά στα δύο µεγάλα παρελθόντα, µε τον αποστειρωτικό τρόπο που τέθηκε, είναι στη ρίζα της σχιζοφρενικής µας σχέσης µε το Δυτικοευρωπαϊκό Πολιτισµό, του συνδυασµού ενός κακοµοιριασµένου αισθήµατος κατωτερότητας και µιας ψωροπερήφανης και αστήρικτης αυθάδειας. Ετσι παίρνουµε από τους ξένους τις BMW, τις τηλεοράσεις, τα κατεψυγµένα, κ.λπ., κ.λπ., χωρίς να µιλήσω για τα πακέτα Ντελόρ και τους βρίζουµε για την υποδούλωσή τους στην τεχνική και στον ορθολογισµό τους. Πράγµατα που η Δύση βέβαια δεν περίµενε τους νεοφώτιστους ελληνοορθόδοξους για να τα κριτικάρει και να τα καταγγείλει η ίδια και που δεν απαλείφονται µε µια ετήσια εκδροµή στο Αγιο Ορος.<br /><br />  Φαντάζοµαι, ότι δεν περιµένετε από µένα να δώσω συνταγές, για το πώς θα µπορούσαµε να υπερβούµε αυτή τη δραµατική βουβαµάρα, που πολιτισµικά µας χαρακτηρίζει σήµερα. Για ένα πράγµα είµαι βέβαιος: αυτό που από την Ελληνική Ιστορία διαδόθηκε, γονιµοποίησε τον κόσµο και παραµένει σηµείο αναφοράς και πηγή έµπνευσης είναι η αρχαία Ελληνική δηµιουργία και η ανάδυση µέσα από αυτήν των ιδεών της Αυτονοµίας και της Ελευθερίας.<br /><br />     Αν η Δυτική Ευρώπη µπόρεσε, µε τη σειρά της, να µεγαλουργήσει κι αυτή επί δέκα σχεδόν αιώνες είναι, και διότι µπόρεσε να συγκροτήσει µέσα από τις δυο Αναγεννήσεις την κλασική εποχή, το Διαφωτισµό και τις µετέπειτα εξελίξεις, µια σχέση δηµιουργικού διαλόγου κι όχι µιµητικής επανάληψης µε τα αρχαία Ελληνικά σπέρµατα.<br /><br />     Για µας σήµερα, αν είµαστε ικανοί να τον συγκροτήσουµε, ένας τέτοιος διάλογος, που προϋποθέτει και τη βαθειά γνώση και το σεβασµό της λαϊκής µας παράδοσης δεν µπορεί παρά να είναι διπλός: και µε τους αρχαίους και µε την τεράστια πολιτιστική κληρονοµιά της Δυτικής Ευρώπης. Οπως το ανέφερα ήδη, και αυτός ο Δυτικός Πολιτισµός περνάει σήµερα µια βαθειά κρίση, που δεν ξέρουµε αν και πότε θα µπορέσουν οι δυτικοί λαοί να την ξεπεράσουν. Είτε το θέλουµε είτε δεν το θέλουµε, στο ίδιο καράβι είµαστε µπαρκαρισµένοι κι εµείς και δεν εννοώ τις οικονοµικές και διπλωµατικές διασυνδέσεις.<br /><br />     Αν µπορέσουµε να αφοµοιώσουµε δηµιουργικά τον απέραντο πολιτισµικό πλούτο, που δηµιούργησε η Δύση –και που περιέχει έστω και ανεπαρκώς την αρχαία Ελληνική αναφορά- θα µπορέσουµε ίσως να µιλήσουµε µια πραγµατικά δική µας γλώσσα και να παίξουµε την παρτίδα µας σε µια νέα πολιτιστική συµφωνία.<br /><br />     Αλλιώς, θα εξακολουθήσουµε να βράζουµε στο ζουµί µας και να καλλιεργούµε την περιθωριακή µας ασηµαντότητα.<br /><br />Κορνήλιος Καστοριάδης<br />http://freeinquiry.gr<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-1259511444256082759?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/27/%ce%a7%ce%b1%ce%bb%ce%b1%cf%81%cf%8e%cf%83%cf%84%ce%b5_!!!!</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Χαλαρώστε !!!!</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/27/%ce%a7%ce%b1%ce%bb%ce%b1%cf%81%cf%8e%cf%83%cf%84%ce%b5_!!!!"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Αφιερωμένο στην νέα γρίπη Η1Ν1<br /><br />http://www.youtube.com/watch?v=_RZwRuXZtX4<br />Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα<br />Κρύο δεν έκανε ποτέ<br />Έλα απόψε για να νοιώσεις<br />Όπως δεν ένιωσες ποτέ<br /><br />Θες να πάμε μια βόλτα<br />Σε μια χώρα μαγική<br />Όπου όλοι διασκεδάζουν<br />Λέν’ πως είν’ και ειδικοί<br /><br />Μα αν γελάσεις έχεις χάσει<br />Λέει ο κανονισμός<br />Κι αν τολμήσεις να χορέψεις<br />Σ’ απειλεί ο αποκλεισμός<br /><br />Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα<br />Κρύο δεν έκανε ποτέ<br />Έλα απόψε για να νοιώσεις<br />Όπως δεν ένιωσες ποτέ<br /><br />Απ’ την άβυσσο της θλίψης<br />Στα λιβάδια της χαράς<br />Είναι ένα μικρό πορτάκι<br />Που το πόμολο κρατάς<br /><br />Τούτη η νύχτα θέλει πάρτυ<br />Θέλει ιδρώτα και φωνές<br />Όχι τρέντυ πασαρέλα<br />Και κουλτούρο-συμφορές<br /><br />Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα<br />Κρύο δεν έκανε ποτέ<br />Έλα απόψε για να νοιώσεις<br />Όπως δεν ένιωσες ποτέ<br /><br />Γίνε το παιδί του ήλιου<br />Και το γέλιο της φωτιάς<br />΄Κει ΄ναι η δύναμη του κόσμου<br />Αλυσίδες για να σπας<br /><br />Ιδρωμένη αγκάλιασέ με<br />Η αγάπη είναι παντού<br />Κι αν γουστάρεις φίλησέ με<br />Να δω τα’ άστρα του ουρανού<br /><br />Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα<br />Κρύο δεν έκανε ποτέ<br />Έλα απόψε για να νοιώσεις<br />Όπως δεν ένιωσες ποτέ<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-5324013760641780416?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/26/LOCOMONDO___APURIMAC__%ce%94%ce%b5%ce%bd_%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%bb%ce%b1%ce%b2%ce%b1%ce%af%ce%bd%cf%89</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: LOCOMONDO / APURIMAC  Δεν προλαβαίνω</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/26/LOCOMONDO___APURIMAC__%ce%94%ce%b5%ce%bd_%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%bb%ce%b1%ce%b2%ce%b1%ce%af%ce%bd%cf%89"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	ΤΟ ΑΚΟΥΣΑ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΜΟΥ ΑΝΕΒΑΣΕ ΤΗ ΔΙΑΘΕΣΗ!<br /><br /><br /><br /> Δεν προλαβαίνω, ποτέ δεν προλαβαίνω<br />Ο χρόνος τρέχει κι εγώ ξοπίσω μένω<br />Δεν προλαβαίνω, ποτέ δεν προλαβαίνω<br />Πες μου το λόγο που εδώ ακόμα μένω<br /><br />Να προλάβω το φανάρι... Δεν προλαβαίνω<br />Οι δρόμοι έχουνε φρακάρει... Δεν προλαβαίνω<br />Γκάζι φρένο, γκάζι φρένο... Δεν προλαβαίνω<br />Και στο ίδιο μέρος μένω... Δεν προλαβαίνω<br /><br />Δεν προλαβαίνω, ποτέ δεν προλαβαίνω<br />Ο χρόνος τρέχει κι εγώ ξοπίσω μένω<br />Δεν προλαβαίνω, πάλι δεν προλαβαίνω<br />Πες μου εσύ γιατί δεν καταλαβαίνω<br /><br />Ανασαίνω ξανασαίνω... Δεν προλαβαίνω<br />Στο δακτύλιο δεν μπαίνω... Δεν προλαβαίνω<br />Τόσα αμάξια δεν χωράμε... Δεν προλαβαίνω<br />Πες μου φίλε μου πού πάμε... Δεν προλαβαίνω<br /><br />Απ' τη Δευτέρα το πρωί... Δεν προλαβαίνω<br />Μέχρι την Παρασκευή... Δεν προλαβαίνω<br />Και το Σάββατο το βράδυ άμα κάνω πως βγαίνω<br />στην Καραγιώργη Σερβίας θα με βρεις κολλημένο<br /><br />Και πάλι απ' την αρχή... Δεν προλαβαίνω<br />Μέχρι την Παρασκευή... Δεν προλαβαίνω<br />Δεν ξέρω τι με κρατάει σ' αυτήν την πόλη δεμένο<br />και μου φωνάζει με ρυθμό στ' αυτί μου δαιμονισμένο<br /><br />Τρέξε πιο γρήγορα, πάμε πιο γρήγορα, έλα πιο γρήγορα,<br />φύγε πιο γρήγορα, σήκω πιο γρήγορα, κάτσε πιο γρήγορα,<br />δούλεψε γρήγορα, πούλησε γρήγορα, φτάσε πιο γρήγορα,<br />στρίψε πιο γρήγορα, μπήξε πιο γρήγορα, δείξε πιο γρήγορα,<br />σκύψε πιο γρήγορα, πλήξε πιο γρήγορα, πλήξεεε!<br /><br />Άιντε πιο γρήγορα, όλα πιο γρήγορα, πάμε πιο γρήγορα,<br />τώρα πιο γρήγορα, γνώρισε γρήγορα, χώρισε γρήγορα,<br />αγόρασε γρήγορα, πούλησε γρήγορα, χέσε πιο γρήγορα,<br />κλάσε πιο γρήγορα, φτύσε πιο γρήγορα, φτάσε πιο γρήγορα,<br />σήκω πιο γρήγορα, κάτσε πιο γρήγορα, γρήγορα, γρήγορα<br /><br />Δεν προλαβαίνω, γιατί δεν προλαβαίνω<br />Ο χρόνος τρέχει κι εγώ ξοπίσω μένω<br />Δεν προλαβαίνω, παλί δεν προλαβαίνω<br />Πες μου το λόγο που εδώ ακόμα μένω<br /><br />Μ' ένα κουτί πίσω απ' το άλλο... Δεν προλαβαίνω<br />Φίλε δεν αντέχω άλλο... Δεν προλαβαίνω<br />Γκάζι φρένο, γκάζι φρένο... Δεν προλαβαίνω<br />Και στο ίδιο μέρος μένω... Δεν προλαβαίνω<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-6479558173028356905?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/26/2012:_%ce%97_%ce%bc%cf%85%ce%b8%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%af%ce%b1_%cf%84%ce%bf%cf%85_%cf%86%cf%8c%ce%b2%ce%bf%cf%85</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: 2012: Η μυθολογία του φόβου</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/26/2012:_%ce%97_%ce%bc%cf%85%ce%b8%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%af%ce%b1_%cf%84%ce%bf%cf%85_%cf%86%cf%8c%ce%b2%ce%bf%cf%85"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	16ο επεισόδιο του 4ου κύκλου της εκπομπής "Το Σύμπαν που Αγάπησα", με τίτλο «2012: Η μυθολογία του φόβου». Το επεισόδιο περιγράφει και απομυθοποιεί τις διάφορες καταστροφολογικές θεωρίες που προμηνύουν το τέλος του κόσμου το 2012, καθώς και άλλα σκοταδιστικά σενάρια που κυκλοφορούν στον Ελληνικό χώρο.<br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />http://www.youtube.com/watch?v=7wsAFE51lWQ<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-1348697839558776813?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/26/%ce%91%cf%80%ce%bf%cf%86%ce%b8%ce%ad%ce%b3%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%95%cf%80%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%bf%cf%85</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Αποφθέγματα του Επίκουρου</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/26/%ce%91%cf%80%ce%bf%cf%86%ce%b8%ce%ad%ce%b3%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%95%cf%80%ce%af%ce%ba%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%bf%cf%85"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΑΛΑΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΜΕ ΤΟ ΝΑ ΕΠΙΘΥΜΟΥΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ, ΑΛΛΑ ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΠΩΣ ΟΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΠΟΤΕ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΥΧΟΜΑΣΤΑΝ<br /><br />ΣΤΟ ΑΝΩΤΑΤΟ ΟΡΙΟ ΤΗΣ ΗΔΟΝΗΣ ΦΤΑΝΟΥΜΕ, ΟΤΑΝ ΕΧΟΥΜΕ ΕΞΑΛΕΙΨΕΙ ΚΑΘΕ ΠΟΝΟ<br /><br />ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟ ΝΑ ΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΑ, ΑΝ ΔΕ ΖΕΙ ΦΡΟΝΙΜΑ, ΗΘΙΚΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΑ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΖΕΙ ΦΡΟΝΙΜΑ, ΗΘΙΚΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΑ, ΑΝ ΔΕ ΖΕΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΑ<br /><br />Ο ΔΙΚΑΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΙΟ ΑΤΑΡΑΧΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, Ο ΑΔΙΚΟΣ ΓΕΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΤΑΡΑΧΗ<br /><br />ΚΑΜΙΑ ΗΔΟΝΗ ΑΥΤΗ ΚΑΘΕ ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ, ΟΙ ΤΡΟΠΟΙ ΟΜΩΣ ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΕ ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΗΔΟΝΕΣ ΦΕΡΟΥΝ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ ΟΧΛΗΣΕΙΣ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΕΣ ΑΠ' ΟΣΟ ΟΙ ΗΔΟΝΕΣ<br /><br />ΧΩΡΙΣ ΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΠΟΛΑΥΣΟΥΜΕ ΑΚΕΡΑΙΕΣ ΤΙΣ ΗΔΟΝΕΣ<br /><br />Ο ΠΛΟΥΤΟΣ, ΠΟΥ ΖΗΤΑΕΙ Η ΦΥΣΗ ΜΑΣ, ΕΙΝΑΙ ΟΡΙΣΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΕΥΚΟΛΑ ΑΠΟΚΤΙΕΤΑΙ. Ο ΠΛΟΥΤΟΣ, ΑΝΤΙΘΕΤΑ, ΠΟΥ ΖΗΤΑΕΙ Η ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑ ΜΑΣ, ΕΚΤΕΙΝΕΤΑΙ ΣΤΟ ΑΠΕΙΡΟ<br /><br />ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΝΟΗΣΕΙ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, ΓΝΩΡΙΖΕΙ, ΠΩΣ ΕΥΚΟΛΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΔΙΩΧΝΕΙ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΤΗΣ ΣΤΕΡΗΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΝΕΙ ΟΛΗ ΤΗ ΖΩΗ ΤΕΛΕΙΑ<br /><br />ΤΙΣ ΚΑΚΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ, ΟΠΩΣ ΤΟΥΣ ΚΑΚΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΒΛΑΠΤΑΝ ΓΙΑ ΠΟΛΥ ΚΑΙΡΟ, ΤΕΛΕΙΩΣ ΑΣ ΤΙΣ ΑΠΟΒΑΛΟΥΜΕ<br /><br />Ο ΟΛΑ ΑΥΤΑ, ΜΕ ΤΑ ΟΠΟΙΑ Η ΣΟΦΙΑ ΣΥΝΤΕΛΕΙ ΣΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΕΙΝΑΙ Η ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΤΗΣ ΦΙΛΙΑΣ<br /><br />ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΠΙΘΥΜΙΕΣ ΑΛΛΕΣ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΚΕΣ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΚΕΣ ΟΧΙ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΕΣ. ΑΛΛΕΣ ΠΑΛΙ ΟΥΤΕ ΦΥΣΙΚΕΣ ΟΥΤΕ ΑΝΑΓΚΑΙΕΣ ΕΙΝΑΙ, ΑΛΛΑ ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑ<br /><br />ΤΟ ΦΥΣΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΣΥΜΒΑΣΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ, ΝΑ ΜΗ ΒΛΑΠΤΕΙ ΑΛΛΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗ ΒΛΑΠΤΕΤΑΙ ΑΠΟ ΑΛΛΟΥΣ<br /><br />ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΑΠΟ ΜΟΝΗ ΤΗΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΚΑΤΑ ΤΟΠΟΥΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑ ΚΑΙΡΟΥΣ ΣΤΙΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ<br /><br /><br />ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΑΔΙΚΕΙ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΔΙΑΦΥΓΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ, ΝΑ ΒΕΒΑΙΩΘΕΙ ΟΜΩΣ ΟΤΙ ΘΑ ΔΙΑΦΥΓΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟ<br />Η ΑΝΑΓΚΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΚΟ. ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΖΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΓΚΗ<br /><br />ΚΑΝΕΝΑΣ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙ ΤΟ ΚΑΚΟ, ΔΕΝ ΤΟ ΠΡΟΤΙΜΑ, ΑΛΛΑ ΕΠΕΙΔΗ ΠΑΡΑΣΥΡΕΤΑΙ, ΝΟΜΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ, ΚΑΛΟ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΚΑΚΟ, ΤΟ ΚΥΝΗΓΑ<br /><br />ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΕΟΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΛΟΤΥΧΙΖΕΤΑΙ ΑΛΛΑ Ο ΓΕΡΟΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΖΗΣΕΙ ΚΑΛΑ<br /><br /><br />ΑΝ ΑΦΑΙΡΕΘΕΙ Η ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ ΟΨΗ ΚΑΙ Η ΟΜΙΛΙΑ ΚΑΙ Η ΣΥΝΑΝΑΣΤΡΟΦΗ ΞΕΘΥΜΑΙΝΕΙ ΤΟ ΕΡΩΤΙΚΟ ΠΑΘΟΣ<br /><br />ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΔΕ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΟ ΑΓΑΘΟ ΠΟΥ ΤΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΗΜΕΡΑ ΕΧΕΙ ΓΙΝΕΙ ΓΕΡΩΝ<br /><br />ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΑΛΛΑ ΝΑ ΠΕΙΘΩΜΕΘΑ ΣΕ ΑΥΤΗΝ<br /><br /><br />ΚΑΘΕ ΦΙΛΙΑ ΕΠΙΛΕΓΕΤΑΙ ΓΙ' ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ, ΕΧΕΙ ΔΕ ΛΑΒΕΙ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΩΦΕΛΕΙΑ<br /><br />ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΘΕΙΑ ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΟΥΤΕ ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΝΤΙΚΗ, ΑΛΛΑ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΣΥΜΠΤΩΣΗ ΕΙΔΩΛΩΝ<br /><br /><br />ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ. ΣΧΕΤΙΚΑ ΟΜΩΣ ΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΤΟΙΚΟΥΜΕ ΑΝΟΧΥΡΩΤΗ ΠΟΛΗ<br /><br />Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΣΑΡΚΑΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΙΝΑΕΙ, ΝΑ ΜΗ ΔΙΨΑΕΙ, ΝΑ ΜΗΝ ΚΡΥΩΝΕΙ. ΑΥΤΑ ΕΑΝ ΤΑ ΕΧΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΚΙ ΑΝ ΕΛΠΙΖΕΙ ΟΤΙ ΘΑ ΤΑ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΜΕ ΔΙΑ ΘΑ ΠΟΛΕΜΗΣΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΔΑΙΜΟΝΙΑ ΤΟΥ<br /><br />ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ Η ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ ΠΟΥ ΜΑΣ ΒΟΗΘΑ, ΟΣΟ Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΣΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥΣ<br /><br />ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΦΥΛΑΧΘΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ, ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΗ ΦΥΣΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟ ΚΑΘΕ ΤΙ ΠΟΥ ΘΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΚΟΠΟ ΑΥΤΟ<br /><br />ΟΥΤΕ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΖΗΤΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΦΙΛΟΣ, ΟΥΤΕ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΔΕ ΣΧΕΤΙΖΕΙ ΠΟΤΕ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΜΕ ΤΗ ΦΙΛΙΑ<br /><br />ΤΟ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΦΙΛΑΡΓΥΡΟΣ ΑΔΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΑΣΕΒΕΙΑ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΙΣΧΡΟ, ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΡΕΠΕΙΑ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΡΥΠΑΡΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΝ ΕΧΕΙ ΔΙΚΙΟ<br /><br />Ο ΣΟΦΟΣ ΑΦΟΥ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΕΙ ΤΑ ΑΝΑΓΚΑΙΑ, ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΝΑ ΤΑ ΜΕΤΑΔΙΔΕΙ ΠΑΡΑ ΝΑ ΤΑ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΕΙ Ο ΙΔΙΟΣ. ΤΕΤΟΙΟ ΘΗΣΑΥΡΟ ΑΥΤΑΡΚΕΙΑΣ ΒΡΗΚΕ<br /><br />ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ ΥΠΟΨΗ ΜΑΣ ΤΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΣΚΟΠΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΠΑΝΩ ΤΟΥΣ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΜΑΣ<br /><br />ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΣ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ, ΕΦ' ΟΣΟΝ ΒΡΙΣΚΕΣΑΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ. ΟΤΑΝ ΟΜΩΣ ΦΤΑΣΕΙΣ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΥΤΥΧΗΣ ΚΑΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟΣ<br /><br />ΚΑΝΕΝΑΝ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΘΟΝΟΥΜΕ. ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΜΕΝ ΑΓΑΘΟΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΞΙΟΙ ΦΘΟΝΟΥ, ΟΙ ΔΕ ΠΟΝΗΡΟΙ ΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΕΥΤΥΧΟΥΝ, ΤΟΣΟ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΒΛΑΠΤΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ<br /><br />ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΟΙΕΙΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ ΟΤΙ ΦΙΛΟΣΟΦΕΙ ΑΛΛΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΝΑ ΦΙΛΟΣΟΦΕΙ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΥ ΝΑ ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ ΟΤΙ ΥΓΙΑΙΝΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΤΟΥ ΝΑ ΥΓΙΑΙΝΟΥΜΕ ΣΤ' ΑΛΗΘΕΙΑ<br /><br />ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΕΡΑΠΕΥΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΥΜΦΟΡΕΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΓΝΩΜΟΝΑ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΕΚΕΙΝΩΝ ΠΟΥ ΥΠΗΡΞΑΝ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗ ΓΝΩΣΗ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΞΕΓΙΝΕΙ ΟΤΙ ΕΓΙΝΕ<br /><br />ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΧΟΡΤΑΓΗ Η ΚΟΙΛΙΑ, ΟΠΩΣ ΛΕΝΕ ΟΙ ΠΟΛΛΟΙ, ΑΛΛΑ Η ΨΕΥΔΗΣ ΑΠΟΨΗ ΟΤΙ Η ΚΟΙΛΙΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΗ ΠΟΣΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΓΕΜΙΣΕΙ<br /><br />Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΜΑΣ ΣΑΝ ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΠΡΟ ΟΛΙΓΟΥ ΦΕΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ<br /><br />Ο ΕΠΑΙΝΟΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΟ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ. ΕΜΕΙΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΣΧΟΛΟΥΜΕΘΑ ΜΕ ΤΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ<br /><br />ΕΙΝΑΙ ΑΝΟΗΤΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΘΕΟΥΣ ΝΑ ΖΗΤΙΟΥΝΤΑΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΙΚΑΝΟΣ ΝΑ ΧΟΡΗΓΗΣΕΙ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ<br /><br />ΣΥΜΠΑΣΧΟΜΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΟΧΙ ΘΡΗΝΩΝΤΑΣ ΑΛΛΑ ΦΡΟΝΤΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΥΣ<br /><br />ΤΙΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΟ ΓΙΑ ΟΠΟΙΟΝ ΤΟ ΑΡΚΕΤΟ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ<br /><br />ΤΟ ΑΝΙΚΑΝΟΠΟΙΗΤΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΖΩΝΤΑΝΟ ΟΝ ΝΑ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΕΠ' ΑΠΕΙΡΟΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΠΟΙΚΙΛΙΕΣ ΤΡΟΦΗΣ<br /><br />ΣΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΝΕΙΣ ΤΙΠΟΤΕ ΠΟΥ ΘΑ ΣΟΥ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕΙ ΦΟΒΟ, ΑΝ ΜΑΘΕΥΤΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ ΣΟΥ<br /><br />ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΚΑΘΕ ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΡΟΒΑΛΛΕΤΑΙ ΤΟ ΕΞΗΣ ΕΡΩΤΗΜΑ: ΤΙ ΘΑ ΜΟΥ ΣΥΜΒΕΙ ΑΝ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΠΙΖΗΤΩ ΚΑΙ ΤΙ ΑΝ ΔΕΝ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΕΙ<br /><br />Η ΓΕΝΕΣΗ ΚΑΠΟΙΩΝ ΣΩΜΑΤΙΚΩΝ ΠΟΝΩΝ ΒΟΗΘΑ ΣΤΟ ΝΑ ΠΡΟΦΥΛΑΣΣΟΜΕΘΑ ΑΠΟ ΑΛΛΟΥΣ ΠΑΡΟΜΟΙΟΥΣ<br /><br />ΣΤΗ ΘΕΩΡΗΤΙΚΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΚΕΡΔΙΣΜΕΝΟΣ ΒΓΑΙΝΕΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΝΙΚΗΘΗΚΕ, ΣΤΟ ΒΑΘΜΟ ΠΟΥ ΕΜΑΘΕ ΚΑΤΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ<br /><br />Ο ΜΕΓΙΣΤΟΣ ΚΑΡΠΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΑΡΚΕΙΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ<br /><br />Ο ΓΕΝΝΑΙΟΣ ΑΠΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ ΜΕ ΤΗ ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΤΗ ΦΙΛΙΑ. ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΤΟ ΕΝΑ ΘΝΗΤΟ ΑΓΑΘΟ ΚΑΙ ΤΟ ΑΛΛΟ ΑΘΑΝΑΤΟ<br /><br />Ο ΓΑΛΗΝΙΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΔΕΝ ΕΝΟΧΛΕΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-7723933643545279503?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/24/N%ce%ad%ce%b1_%ce%93%cf%81%ce%af%cf%80%ce%b7</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Nέα Γρίπη</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/24/N%ce%ad%ce%b1_%ce%93%cf%81%ce%af%cf%80%ce%b7"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Το να δίνεις όνομα στα πράγματα είναι μια μορφή εξουσίας.<br />Πάρτε, για παράδειγμα, το νέο πανδημικό ιό τής γρίπης και το εμπνευσμένο σλόγκαν του Υπουργείου Υγείας «Γνωρίζω, Προστατεύομαι, Συνεχίζω».<br /><br />Ορίζει ή επιχειρεί να ορίσει το πλαίσιο της καθημερινότητάς μας που θυμίζει Επιχείρηση Καθαρά Χέρια: 18 φορές την ημέρα πλύσιμο και άλλες τόσες απολύμανση με ένα από τα αντισηπτικά που κατέκλυσαν την αγορά.<br />Και χλωρίνη, παντού χλωρίνη.<br />Το συνιστούν, άλλωστε, πολυπράγμονες ινστιτούτορες οι οποίοι εζήλωσαν την δόξα τών 29 κατσκευαστών πλυντηρίων.<br /><br />Τα ερωτήματα όμως – δίκην επίμονων λεκέδων- παραμένουν.<br />Γιατί και από τι προστατευόμαστε;<br /><br />Παρακάτω θα προσπαθήσουμε να κάνουμε μία ρεαλιστική αποτίμηση της κατάστασης.<br /><br />Κάθε μαζικός εμβολιασμός έχει δύο προαπαιτούμενα.<br />Πρώτον, να πειστεί ο εμβολιαστέος πληθυσμός ότι απειλείται σοβαρά η υγεία του και δεύτερον, να υπάρχουν εμβόλια.<br />Η ανακήρυξη πανδημίας γρίπης, στις 10 Ιουνίου 2009, από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) βοήθησε και πίεσε και για τα δύο.<br />Καταρχάς, καθήλωσε τους πολίτες μπροστά στις τηλεοράσεις, όπου βομβαρδίστηκαν από μηνύματα ζόφου και εικόνες φρίκης.<br />Πολλοί πίστεψαν ότι θα …πανδημήσουν εις Κύριον, με συνέπεια να παρακαλούν για εμβόλια.<br /><br />Από την άλλη, η αναγόρευση της γρίπης σε πανδημία επέτρεψε στις εταιρείες να εκμεταλλευτούν μια σειρά ευνοϊκών διατάξεων «περί ετοιμότητας πανδημίας γρίπης», τις οποίες ο πονηρά προνοητικός ΠΟΥ είχε ήδη προβλέψει από τον Οκτώβριο του 2007.<br /><br />Σύμφωνα με αυτές, οι εταιρείες, σε περίπτωση πανδημίας γρίπης, μπορούν να υποβάλλουν προς έγκριση εμβόλια με συνοπτικές διαδικασίες, χωρίς τις απαραίτητες μελέτες ασφάλειες που είναι μακροχρόνιες (αλλά και πολυδάπανες).<br />Κάτι τέτοιο θα ήταν συζητήσιμο ενώπιον πραγματικού κινδύνου.<br /><br />Το πρόβλημα, στην περίπτωση της νέας γρίπης, είναι ότι, λόγω χαμηλής θνητότητας, δεν πληρούνται καν οι αντικειμενικές προϋποθέσεις κήρυξης πανδημίας…<br />Αλλά ο ΠΟΥ είχε και σ’ αυτό τη λύση.<br />Ως νέος Μωάμεθ, όταν είδε ότι το βουνό δεν έρχεται προς το μέρος του, αποφάσισε να κινήσει αυτός προς το βουνό και να …κατασκευάσει μία πανδημία.<br /><br />Για το λόγο αυτό, στις 10 Μαΐου 2009 άλλαξε τον ορισμό της πανδημίας γρίπης, από «ένας ιός που σκοτώνει έναν τεράστιο (enormous) αριθμό ανθρώπων» σε «ένας ιός έναντι του οποίου ο ανθρώπινος πληθυσμός δεν έχει ανοσία».<br /><br />Με τον τρόπο αυτό μετατόπισε το βάρος του ορισμού, από τη θνητότητα στη μεταδοτικότητα και έστρωσε το χαλί για τη μαζική παραγωγή «πανδημικών» εμβολίων.<br /><br />Χαρακτηριστικός ήταν ο ειρωνικός τίτλος του CNN, όταν ανακάλυψε την αλλαγή στον ορισμό: «Όταν η πανδημία δεν είναι πανδημία».<br /><br />Παρά την προφανή, άτεχνη και σχεδόν προκλητική μεθόδευση – έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί και προ πολλού η εποχή της αθωότητας για τον ΠΟΥ - οι υπεύθυνοι υγείας στις περισσότερες χώρες του κόσμου, πήραν πρόθυμα τη σκυτάλη του πανικού, ιδιοτελώς και ανιδιοτελώς, στηριζόμενοι κυρίως στο θρυλούμενο μέγεθος της απειλής.<br /><br />Ωστόσο, η θνητότητα από τον ιό της απλής (εποχικής) γρίπης είναι κοντά στο 0,1 %.<br />Δηλαδή στους 1.000 που αρρωσταίνουν, ο 1 πεθαίνει.<br />Οι αρχικές εκτιμήσεις για τη νέα γρίπη προέβλεπαν τουλάχιστον παρόμοια θνησιμότητα και πολύ μεγαλύτερη μεταδοτικότητα.<br />Συνεπώς, επειδή θα κολλούσαν περισσότεροι άνθρωποι, ο απόλυτος αριθμός των θανάτων προβλέπονταν να είναι σχετικά μεγάλος.<br />Ακόμα και αν η παραπάνω εκτίμηση ήταν σωστή, η λύση του εμβολιασμού είναι λανθασμένη.<br /><br />Ο εμβολιασμός είναι μία παρέμβαση που γίνεται σε υγιή άτομα, οπότε μέχρι κάποιος να μας πείσει ότι δεν είναι πιο επικίνδυνος από τη νέα γρίπη, κάθε πρωτοβουλία μαζικού εμβολιασμού είναι αντιεπιστημονική.<br />Η υπεύθυνη υγειονομική πολιτική δεν χαράσσεται με γιουρούσια.<br /><br />Εκστρατείες μαζικού εμβολιασμού με ανέλεγκτα εμβόλια δικαιολογούνται μόνο για μείζονες απειλές, όπως ευλογιά, πανούκλα, πανώλη, χολέρα κλπ.<br /><br />Αν δεν δημιουργούνταν μεθοδικά και συστηματικά συνθήκες υγειονομικού πανικού, κανένας δε θα γνώριζε ότι κυκλοφορεί νέο στέλεχος γρίπης, κανένα σχολείο δε θα έκλεινε, κανένας έμπορος αντισηπτικών δε θα γινόταν αναιτίως πλούσιος.<br /><br />Τελικά, βέβαια, τίποτα από τα παραπάνω δεν έχει σημασία σε πρακτικό επίπεδο, επειδή αποδείχτηκε πλέον ότι ο νέος ιός είναι λιγότερο θανατηφόρος από την παλιά, καλή εποχική γρίπη.<br />Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Eurosurveillance, το ποσοστό θνητότητας από τη νέα γρίπη κυμαίνεται μεταξύ 0,0004 και 0,06% δηλαδή είναι 2 έως 250 φορές χαμηλότερο της παλιάς γρίπης.<br />Με άλλα λόγια, κολλάει πολύ περισσότερους, σκοτώνει πολύ λιγότερους.<br /><br />Το παράδειγμα της Αυστραλίας είναι χαρακτηριστικό.<br />Η χώρα αυτή μόλις βγήκε από την εποχή της γρίπης. Στις αρχές Ιουνίου, όταν η χώρα εισερχόταν στο χειμώνα της, οι Κασσάνδρες της επιδημιολογίας προέβλεπαν πάνω από 3.000 νεκρούς.<br />Τελικά, σύμφωνα με στοιχεία του Υπουργείου Υγείας της Αυστραλίας, έχασαν τη ζωή τους από τη γρίπη μόλις 162 άτομα.<br /><br />Για όποιον νομίζει ότι με τον μαζικό εμβολιασμό θα αποφεύγονταν ακόμα και αυτοί οι λίγοι θάνατοι, αξίζει να επισημανθεί ότι το εμβόλιο κατά της κοινής γρίπης που γίνεται επί δεκαετίες στους άνω των 65 ετών, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι έχει μειώσει τη θνητότητα από γρίπη.<br /><br />Κατ’ επέκταση, δεν είναι δυνατόν να προστατευτούμε από κάτι που δεν κινδυνεύουμε, χρησιμοποιώντας κάτι που δεν σώζει.<br /><br />Η νέα γρίπη αποτελεί μια κλασική περίπτωση αποτυχημένου υγειονομικού σχεδιασμού σε παγκόσμιο επίπεδο, μια μιντιακή φούσκα ιατρογενούς τρομολαγνείας, πίσω από την οποία σύρθηκαν πρόθυμα οι ανασφαλείς κυβερνήσεις.<br /><br />Όσο ο καιρός περνάει και ο κόσμος αντιλαμβάνεται ότι το μέγεθος της υγειονομικής αντίδρασης είναι τερατωδώς αναντίστοιχο με αυτό της πραγματικής απειλής, τόσο η καχυποψία θα εντείνεται, υπονομεύοντας πραγματικά τη λειτουργία των θεσμών.<br /><br />Ας μην ξεχνάμε την ιστορία του τσοπάνη και του λύκου. Τελικά, όλα είναι θέμα εμπιστοσύνης… <br /><br />...Από Από την ιστοσελίδα Μιχαλης Πιτσιλιδης με τίτλο: Κατασκευάζοντας μια Πανδημία...<br />http://www.michalispitsilidis.com/<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-7181870067622204483?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/23/_%ce%a3%cf%84%ce%bf_%ce%93%ce%b9%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8c_%ce%bd%ce%b1_%ce%a0%ce%b7%ce%b3%ce%b1%ce%af%ce%bd%ce%b5%ce%b9%cf%82_%ce%bc%cf%8c%ce%bd%ce%bf_%ce%bc%ce%b5_%ce%a6%ce%bf%cf%81%ce%b5%ce%af%ce%bf_</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: "Στο Γιατρό να Πηγαίνεις μόνο με Φορείο"</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/23/_%ce%a3%cf%84%ce%bf_%ce%93%ce%b9%ce%b1%cf%84%cf%81%cf%8c_%ce%bd%ce%b1_%ce%a0%ce%b7%ce%b3%ce%b1%ce%af%ce%bd%ce%b5%ce%b9%cf%82_%ce%bc%cf%8c%ce%bd%ce%bf_%ce%bc%ce%b5_%ce%a6%ce%bf%cf%81%ce%b5%ce%af%ce%bf_"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	«Λέω καμιά φορά, γιατί παραδοξολογώ βεβαίως, ότι στον γιατρό πρέπει να πηγαίνεις μόνο με φορείο, αλλιώς πας και μπλέκεις...».<br /><br />«Oπου υπάρχει αρρώστια πρέπει να την πολεμήσουμε ή όπου η αρρώστια είναι επί θύραις. Aλλά το να μετατρέψουμε όλους τους υγιείς σε εν δυνάμει αρρώστους, βρίσκω ότι είναι αμαρτωλό και υποκρύπτει συμφέροντα».<br /><br />Eκατομμύρια άνθρωποι χαρακτηρίζονται ως «προϋπερτασικοί» και ζουν με το πιεσόμετρο στο χέρι και φάρμακα, ενώ κάθε τρία-τέσσερα χρόνια μειώνονται τα όρια της ασφαλούς χοληστερόλης και αυξάνεται ο αριθμός των ασθενών που μπαίνουν σε θεραπεία.<br />Bλέποντας τις ενδείξεις των μηχανημάτων και όχι τον άρρωστο, οι γιατροί κάνουν λάθη πολλές φορές.<br /><br />Tελικά, από τι επηρεάζεται η σταδιοδρομία του γιατρού;<br />Δυστυχώς, δεν στηρίζεται στις κλινικές του ικανότητες ούτε στην προσήλωσή του στον άρρωστο.<br />O γιατρός θα κριθεί από τον αριθμό των μελετών και των δημοσιεύσεών του, από τα συνέδρια που έχει παρακολουθήσει, το πόσες φορές αναφέρεται το όνομά του στη βιβλιογραφία.<br />Tο αποτέλεσμα είναι ότι ο ασθενής πλέον είναι ένα μέσον προόδου του γιατρού όχι ως προσωπικότητα αλλά σαν νούμερο, σαν νόσος, σαν ιδιοτυπία, ένας στον οποίο δοκιμάζεται το φάρμακο κ.ο.κ.<br /><br />Mα είναι αδύνατο να παραδεχθώ ότι κάθε εβδομάδα υπάρχουν νέα επιστημονικά δεδομένα. Πίσω από όλα αυτά, λοιπόν, είναι η βιτρίνα που προσπαθεί να δημιουργήσει ο γιατρός, αλλά και κάποιος που χρηματοδοτεί τα πανάκριβα συνέδρια, τα ξενοδοχεία, τα αεροπορικά εισιτήρια, τις εκδηλώσεις ή τις εκδρομές που διοργανώνονται και τόσα άλλα.<br /><br />O ρόλος των φαρμακοβιομηχανιών<br />Για τους γιατρούς, πρώτον, δημιουργείται μια εξάρτηση και, δεύτερον, είναι μια μορφή πλύσεως εγκεφάλου.<br /><br />Δηλαδή οι γιατροί εξαγοράζονται;<br />Mπορεί και αυτό να συμβαίνει, δεν το ξέρουμε. Aλλά το να πάρεις την οικογένειά σου και να ταξιδέψεις business class στη Φρανκφούρτη, να μείνεις στο καλύτερο ξενοδοχείο κ.λπ., είναι μια μορφή εξαγοράς. Eτσι δεν είναι; Δεν λέω ότι τα παίρνουν στο χέρι. Aλλά και αυτό μπορεί να συμβεί υπό άλλη μορφή. Φερ΄ ειπείν, να αναλάβουν να κάνουν μια έρευνα για γνωστό φάρμακο.<br /><br />Από συνέντευξη καθηγητή καρδιολογίας, Ε. Βορίδη στην Καθημερινή 21-5-2006<br />.<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-3179810894429026140?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/23/%ce%a6%ce%91%ce%a1%ce%9c%ce%91%ce%9a%ce%9f%ce%92%ce%99%ce%9f%ce%9c%ce%97%ce%a7%ce%91%ce%9d%ce%99%ce%95%ce%a3:__H_%ce%a0%ce%91%ce%93%ce%9a%ce%9f%ce%a3%ce%9c%ce%99%ce%91_%ce%91%ce%a0%ce%95%ce%99%ce%9b%ce%97</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: ΦΑΡΜΑΚΟΒΙΟΜΗΧΑΝΙΕΣ:  H ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΑΠΕΙΛΗ</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/23/%ce%a6%ce%91%ce%a1%ce%9c%ce%91%ce%9a%ce%9f%ce%92%ce%99%ce%9f%ce%9c%ce%97%ce%a7%ce%91%ce%9d%ce%99%ce%95%ce%a3:__H_%ce%a0%ce%91%ce%93%ce%9a%ce%9f%ce%a3%ce%9c%ce%99%ce%91_%ce%91%ce%a0%ce%95%ce%99%ce%9b%ce%97"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Βρισκόμαστε στην αυγή του 21ου μ.Χ. αιώνα της ραγδαίας τεχνολογικής ανάπτυξης. Οι επιστημονικές ανακαλύψεις που έχουν γίνει κατά την διάρκεια της εξέλιξης του ανθρωπίνου είδους θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν την ευημερία του. Στις περισσότερες όμως των περιπτώσεων οι ανακαλύψεις αυτές είτε παραγκωνίζονται, είτε χρησιμοποιούνται με λάθος τρόπο με αποτέλεσμα να στρέφονται ενάντια στην Φύση και στον ίδιο τον άνθρωπο.<br /><br />     Η κλοπή της θεϊκής φωτιάς απ’ τον Προμηθέα και η δωρεά του προς τους ανθρώπους φαίνεται, ότι είναι το πρώτο βήμα των ανθρώπων για την κατάκτηση της γνώσης και της τεχνολογίας. Ο Δίας τιμώρησε τον Προμηθέα για το τόλμημά του αυτό. Γιατί όμως; Επειδή απ’ την στιγμή αυτή και μετά άνοιξαν οι ασκοί του Αιόλου, ή καλύτερα το κουτί της Πανδώρας. Η σύγχρονη τεχνολογία και οι επιστημονικές ανακαλύψεις έχουν αναμφισβήτητα καλυτερέψει την ανθρώπινη διαβίωση. Όμως πολλές εφαρμογές τους επειδή χρησιμοποιούνται υπερβολικά ή με λάθος τρόπο είναι καταστροφικές για την Φύση, για την υγεία του ανθρώπου, αποτελώντας απειλή ακόμη και για την ίδια την ζωή<br /><br />     Πολλές και σπουδαίες είναι και οι ανακαλύψεις της Κλασικής Ιατρικής κατά τα τελευταία έτη, σύμφωνα με τα όσα κατά τακτά χρονικά διαστήματα ακούμε απ’ τα M.M.E.. Οι ανακοινώσεις της Κλασικής Ιατρικής σχολής κοινοποιούνται σχεδόν καθημερινά. Αυτές περιλαμβάνουν τις «προόδους της» σε επίπεδο θεραπείας και τις νέες ανακαλύψεις στον τεχνολογικό και διαγνωστικό τομέα. Συχνά ακούγονται δηλώσεις για «βήματα», «νέους δρόμους», «νέες και αποτελεσματικές θεραπείες», «ελπιδοφόρο μέλλον», «αύξηση του προσδόκιμου της ζωής» και άλλα διάφορα όσον αφορά την υγεία εν γένει και την πορεία της θεραπείας των διαφόρων ασθενειών που μαστίζουν την ανθρωπότητα.<br /><br />   Κάθε χρόνο τρισεκατομμύρια δολάρια και ευρώ ξοδεύονται κυρίως απ’ τις αναπτυγμένες χώρες του Δυτικού Κόσμου για νέες ιατρικές έρευνες, εφαρμογές, μεθόδους, φάρμακα, εργαλεία, μηχανήματα και άλλα συναφή. Όμως κατά τα τελευταία 40-60 έτη η νοσηρότητα σε παγκόσμιο επίπεδο αυξάνεται με ραγδαίους ρυθμούς. Εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν καθημερινά στα χιλιάδες νοσοκομεία του πλανήτη.<br /><br />      Τα νοσοκομεία και οι άρρωστοι αυξάνονται συνεχώς κυρίως στις προηγμένες τεχνολογικά και ιατρικά χώρες και ένας χείμαρρος νέων ασθενειών κατακλύζει κυριολεκτικά κάθε γωνιά του πλανήτη μας.<br /><br />    Οι στατιστικές για την ραγδαία αύξηση των καρκίνων, των καρδιοπαθειών, των εγκεφαλικών, του Alzheimer, του A.I.D.S. και πολλών άλλων βαριών και ανίατων εκφυλιστικών νόσων μας προδιαθέτουν για ένα πολύ νοσηρό και αβέβαιο μέλλον. Οι ψυχικές και οι νοητικές ασθένειες αυξάνονται επίσης με γοργό ρυθμό. Οι παιδικοί και βρεφικοί θάνατοι από βαριές και ανίατες ασθένειες αυξάνονται (καρκίνοι, εγκεφαλοπάθειες, λευχαιμίες, καρδιοπάθειες, A.I.D.S.). Το Σύνδρομο Αιφνιδίου Θανάτου αποτελεί μία καινούργια μάστιγα κατά των νηπίων που τα πλήττει σε πολύ μικρές ηλικίες. Σύμφωνα με την άποψη της Κλασικής σχολής η αιτία παραμένει άγνωστη. Και φυσικά οι γιατροί αποφεύγουν να το συνδέσουν με τις παρενέργειες των εμβολίων,  που ισοπεδώνουν στην κυριολεξία το ανοσοποιητικό σύστημα των νηπίων, με το Σύνδρομο Αιφνιδίου Θανάτου.<br /><br />     Τα χειρουργεία έχουν αποκτήσει ρυθμό καθημερινότητας και ρουτίνας όπου κυριολεκτικά οι χειρούργοι δεν προλαβαίνουν να χειρουργούν και ν ακρωτηριάζουν ασθενείς. Επίσης εκατομμύρια τόνοι φαρμάκων καταναλώνονται καθημερινά σε όλο τον πλανήτη για να αναχαιτίσουν τις χιλιάδες γνωστές και άγνωστες ασθένειες που εμφανίζονται. Ένα μεγάλο ποσοστό γυναικών δεν μπορούν να τεκνοποιήσουν πλέον φυσιολογικά ή καθόλου και αναγκάζονται να καταφύγουν σε τεχνητές μεθόδους γονιμοποίησης. Οι τοκετοί γίνονται πλέον με την γνωστή καισαρική μέθοδο σε ρυθμό ρουτίνας. Τεράστιες περιουσίες αρρώστων πολιτών ξοδεύονται στον βωμό της υποσχόμενης θεραπείας που συνήθως δεν έρχεται.<br /><br />     Και μέσα σε όλα αυτά η Ιατρική κοινότητα απ’ τα στατιστικά στοιχεία που αυτή παρουσιάζει έχει πείσει και ουσιαστικά υπνωτίσει τον κόσμο ότι όλα πάνε καλά στην υπόθεση αρρώστεια. Όμως η πραγματικότητα μας δείχνει ότι η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων σε παγκόσμιο επίπεδο από πολύ μικρές ηλικίες μέχρι τις πολύ μεγάλες, είμαστε σχεδόν όλοι άρρωστοι. Έτσι όλοι μας ανεξαιρέτως πλημμυρίζουμε τα ιατρεία περιμένοντας με θρησκευτική κατάνυξη το εισιτήριο για την αναπόφευκτη χειρουργική επέμβαση που πρέπει να υποστούμε, ή να αρχίσουμε να καταναλώνουμε τα χάπια που θα μας προτείνει ο προσωπικός μας ιατρός. Απ’ την ηλικία των τριάντα ετών και άνω περίπου οι άνθρωποι του Δυτικού κόσμου ζουν καθημερινά με τα χάπια.<br /><br />     Και βεβαίως κανείς μας δεν έχει αντιληφθεί ότι κυριολεκτικά χειραγωγούμαστε και έχουμε γίνει αναλώσιμα πειραματόζωα και θύματα στον βωμό του χρήματος στην «επιχείρηση αρρώστεια», παραδομένοι στα χέρια των Φαρμακοβιομηχανιών και των επαγγελματιών της υγείας ιατρών. Έτσι παρά τα όσα ενθαρρυντικά ακούγονται κατά καιρούς για το λαμπρό μέλλον της ανθρωπότητας στον τομέα της Ιατρικής και κατ’ επέκταση της υγείας, η κατάσταση σήμερα σε παγκόσμιο επίπεδο είναι το λιγότερο τραγική, εκτός ελέγχου και οδηγείται σε πλήρες αδιέξοδο. Φυσικά αν η πορεία αυτή συνεχιστεί, πολύ σύντομα θα βιώσουμε καταστάσεις πολύ χειρότερες απ’ τις σημερινές.<br /><br />Ένα ατέλειωτο πείραμα<br /><br />  Ο μύθος που θέλει τα ερευνητικά ιατρικά κέντρα να ψάχνουν ασταμάτητα για την δημιουργία νέων φαρμάκων για την ίαση των διαφόρων ασθενειών είναι πραγματικά πολύ θολός. Πρόκειται για μία έρευνα χωρίς αρχές και νόμους και με παντελή άγνοια των φυσικών νόμων. Οι περισσότερες ανακαλύψεις φαρμάκων έγιναν τυχαία ή ήταν αποτέλεσμα χημικού πατενταρίσματος κάποιων φυσικών ουσιών, κινίνη, πενικιλίνη, ασπιρίνη, κορτιζόνη κ.ά.<br /><br />     Η σύγχρονη Κλασική Ιατρική βασίζεται αποκλειστικά σε μία και μοναδική αρχή-νόμο τον «ενάντια εναντίοις», δηλαδή σε μία τακτική επιθέσεως στα συμπτώματα των νόσων. Ο νόμος αυτός εμφανίστηκε αρχικά στην Κλασική εποχή της κυριαρχίας των ανεξάρτητων ελληνικών πόλεων και χρησιμοποιούταν αρχικά με ήπιο τρόπο και με φυσικά μέσα και κυρίως για την καταπράυνση των συμπτωμάτων όπως θα δούμε και όχι τόσο για θεραπεία. Αργότερα κατά την Αλεξανδρινή Ελληνιστική και Ρωμαϊκή περίοδο ο νόμος αυτός έγινε το επίκεντρο διαφωνίας πολλών σχολών μεταξύ τους. Αποκλειστικά και μόνον αυτό τον νόμο δηλαδή την επίθεση εναντίον των συμπτωμάτων της ασθένειας, ακολουθούν όλες οι θεραπευτικές μέθοδοι και εφαρμογές της Κλασικής σχολής.<br /><br />     Και ενώ σε άλλους τομείς των επιστημών η έρευνα βασίζεται αποκλειστικά σε τεκμηριωμένους νόμους και αρχές, στην Κλασική Ιατρική Σχολή η έρευνα βασίζεται σε τυχαίες, αόριστες και συμπτωματικές ανακαλύψεις. Το «ενάντια εναντίοις» με τον ακραία επιθετικό τρόπο που χρησιμοποιείται δεν θεραπεύει. Αντιθέτως όπως θα δούμε σπρώχνει την ασθένεια σ’ ένα βαθύτερο επίπεδο του οργανισμού, με αποτέλεσμα να εμφανίζεται σε κάποιο χρονικό διάστημα χειρότερη κρίση απ’ την προηγούμενη.<br /><br />     Σήμερα η Κλασική Ιατρική αποτελεί μία πειραματική πρακτική βασισμένη στην εμπειρία. Κάτι σαν ένα συνεχόμενο πείραμα χωρίς καμία λογική και φιλοσοφική προσέγγιση για την ασθένεια και για την πορεία της θεραπείας. Μία τέτοια προσέγγιση και κριτική εναντίον της σύγχρονης Κλασικής Ιατρικής θα μπορούσε να φανεί ως άδικη ή ακόμα και προκατειλημμένη, όμως όπως θα δούμε και σε επόμενα άρθρα της «Ελεύθερης Έρευνας», τα στοιχεία και η έρευνα αποδεικνύουν του λόγου το αληθές.<br /><br />     Αξίζει εδώ να σημειωθεί, ότι πολλοί κλασικοί ιατροί που παρέκλιναν απ’ το σύγχρονο ιατρικό δόγμα ακολουθώντας άλλους εναλλακτικούς δρόμους θεραπείας, εκδιώχθηκαν ανελέητα απ’ το παγκόσμιο ιατρικό κατεστημένο. Τα παραδείγματα του «επιστημονικού» Μεσαίωνα με τις διώξεις παρεκλίνοντων ιατρών είναι δυστυχώς πολλές και έχουν ξεκινήσει από πολύ νωρίς, συγκεκριμένα απ’ την δεκαετία του 1920. Ενδεικτικά αναφέρω μερικά θύματα των διώξεων: Τον Γερμανό ιπποκρατιστή φυσιοθεραπευτή ιατρό Μαξ Γκέρσον, τον Ίσελς και πιο πρόσφατα τον Χάμερ, τους  Αμερικανούς Ρέιμοντ Ράιφ, Χόξεϋ, Ντόναλντ Κέλεϊ, Λόρενς Μπάρτον και τον συνεργάτη του Φρανκ Φρίντμαν, τον μεγάλο φιλόσοφο και ιατρό Βίλχεμ Ράιχ, τον Γάλλο Νεσέν που τα συγγράμματά του έκλεψε και παραποίησε ο γνωστός σε όλους μας Λουδοβίκος Παστέρ, τον σπουδαίο Πολωνό ιατρό Στανισλάβ Μπουρζίνσκι κ.ά. Ο κατάλογος των διώξεων είναι πραγματικά πολύ μεγάλος και θα χρειαζόμασταν πολλές σελίδες για να τις γεμίσουμε. <br /><br />Φάρμακα και γιατροί: Ο σκοτεινός μίτος της Αριάδνης<br /><br />  Κατά την περίοδο του 1930-1940 εμφανίσθηκαν στο παγκόσμιο προσκήνιο δύο μεγάλες θυγατρικές εταιρείες φαρμάκων των Η.Π.Α. και της Μεγάλης Βρεταννίας, εκείνες των οίκων Rothschild’s και Rockefeller’s αντιστοίχως. Το πάντρεμα των οίκων αυτών με τα ιατρικά κέντρα της εποχής εγκαινίασε μία νέα περίοδο πρωτόγνωρη για την τότε ανθρωπότητα φέρνοντας μία νέα επανάσταση στην Ιατρική, την Χημική Ιατρική. Η νέα αυτή Ιατρική υποσχόταν την εξαφάνιση όλων των επιδημικών ασθενειών (της σύφιλης, της ελονοσίας, του τύφου, της φυματιώσεως κ.λπ.), αλλά και άλλων που μάστιζαν την ανθρωπότητα για πολλές μέχρι τότε εκατονταετίες.<br /><br />     Αμέσως μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο οι εναλλακτικές μέθοδοι θεραπείας, όπως η Ομοιοπαθητική, η Φυσιοθεραπευτική, ο Βελονισμός και άλλες, που φαινόταν ότι είχαν αποκτήσει μία σημαντική θέση ως βασικές μέθοδοι θεραπείας στην Ευρώπη, παραγκωνίστηκαν και εκτοπίστηκαν ως ακατάλληλες και κομπογιαννίτικες. Η νέα Χημική Ιατρική θάμπωσε κυριολεκτικά όλο τον κόσμο της εποχής εκείνης. Πραγματικά με την χρήση των χημικών συνθετικών φαρμάκων οι ασθένειες άρχισαν να εξαφανίζονται με ταχύ ρυθμό. Η νέα επανάσταση στον τομέα της υγείας έπεισε τον Δυτικό κυρίως Κόσμο για την νέα θαυματουργή Ιατρική που ανέτειλε.<br /><br />      Μαζί με τα νέα χημικά φάρμακα ξαναήρθαν στο προσκήνιο και τα εμβόλια που μέχρι εκείνη την εποχή δεν υπήρχε ούτε μαζική παραγωγή τους, ούτε και χρησιμοποίησή τους, αφού θεωρούνταν επικίνδυνα για την δημόσια υγεία. Μέσα στις επόμενες δεκαετίες η τεράστια παραγωγή και η χρήση των νέων φαρμάκων και εμβολίων έφεραν τις Φαρμακοβιομηχανίες σε θέση ισχύος με αποτέλεσμα να αποκτήσουν τεράστια πλούτη απ’ την ραγδαία αύξηση και πώληση των προϊόντων τους. Σήμερα είναι οι πιο κερδοφόρες Πολυεθνικές Εταιρείες παγκοσμίως και οι πλέον ισχυρές, αφού πολλά απ’ τα διευθυντικά μέλη τους ανήκουν στις κυβερνήσεις των Η.Π.Α., της Μ. Βρεταννίας, της Νοτίου Αφρικής και πολλών άλλων κρατών.<br /><br />     Όμως, παρά τις βαρύγδουπες υποσχέσεις μέσα στην επόμενη εικοσαετία νέες βαρύτερες ασθένειες απ’ τις προηγούμενες άρχισαν να εμφανίζονται «ξαφνικά» στο προσκήνιο. Επίσης τα καρδιακά νοσήματα, οι εγκεφαλοπάθειες και οι καρκίνοι παρουσίασαν σημαντική αύξηση. Όλοι τότε είπαν ότι είναι οι νέες μάστιγες της εποχής και πως πρέπει να καταπολεμηθούν όπως και οι προηγούμενες ασθένειες επιδημικού τύπου, που είχαν σχεδόν εξαφανιστεί απ’ την χρήση των χημικών φαρμάκων. Έτσι κι έγινε, οι φαρμακοβιομήχανοι σε συνεργασία με τους ιατρούς κατασκεύασαν νέα φάρμακα ισχυρότερα των προηγουμένων, που υπόσχονταν την εξολόθρευση των κακών αυτών ασθενειών, που χτυπούσαν ανελέητα τους ανθρώπους. Νέες μέθοδοι αναπτύχθηκαν, (ακτινοβολίες, χημειοθεραπείες με κοκτέιλ νέων ισχυρών φαρμάκων, ακτινοβολίες, αιμοκαθάρσεις κ.ά.), ενώ οι χειρουργικές επεμβάσεις εξελίχθηκαν και αυξήθηκαν σημαντικά.<br /><br />    Φυσικά και τα νοσοκομεία άρχισαν να γεμίζουν με όλο και περισσότερους αρρώστους. Στα χρόνια αυτά αυξήθηκε και το ποσοστό των παιδικών ασθενειών όπου από τις γνωστές παιδικές αρρώστειες (ιλαρά, ανεμοβλογιά, ερυθρά, κοκκύτης κ.ά.) οι γιατροί είχαν να αντιμετωπίσουν πλέον ζαχαροδιαβήτη, ασθένειες του αίματος, αρθρίτιδες ακόμα και καρκίνους. Αυτή η κατάσταση πυροδότησε νέο φαρμακευτικό οργασμό. Χιλιάδες νέα φάρμακα ετοιμάσθηκαν μέσα απ’ τα πειραματικά εργαστήρια των Η.Π.Α. και της Ευρώπης αλλά και πολλών ακόμα κρατών του κόσμου που ακολουθούσαν τους πρωτοπόρους, πιστεύοντας τυφλά κι αυτοί στην νέα Χημική Ιατρική.<br /><br />     Κατά την διάρκεια όλου αυτού του χρονικού διαστήματος της εισβολής των νέων χημικών φαρμάκων εμφανίστηκαν πολλά αρνητικά φαινόμενα. Τα περισσότερα απ’ τα φάρμακα και τα εμβόλια, που προωθούνταν στην παγκόσμια αγορά εμφάνιζαν πολλές και έντονες παρενέργειες. Μετά από περιστατικά θανάτων ή βαρέων βλαβών πολλά απ’ αυτά αποσύρθηκαν ως επικίνδυνα.<br /><br />     Ενδεικτικά αναφέρω τις θανατηφόρες παρενέργειες του ηρεμιστικού θαλιδομίδη και την γέννηση βρεφών χωρίς χέρια και πόδια μετά απ’ την χρήση του από εγκύους, την συσχέτιση της ασπιρίνης (ακετυλοσαλικυλικό οξύ) με το θανατηφόρο σύνδρομο Reye που έπληττε κυρίως εφήβους, αλλά και προσφάτως τις θανατηφόρες παρενέργειες του φαρμάκου Raptiva που ανάγκασαν πολλές χώρες της Ε.Ε. και της δικής μας να αποσύρουν το συγκεκριμένο φάρμακο. Είναι εκατοντάδες οι περιπτώσεις θανατηφόρων επιπλοκών και μη, που έχουν καταγραφεί, αλλά και αποσιωπηθεί απ’ τα Μ.Μ.Ε., αλλά και χιλιάδες οι περιπτώσεις, που δεν έχουν ποτέ καταγραφεί. Πριν τρία έτη περίπου κυκλοφόρησε στις Η.Π.Α. ένα ογκώδες μαύρο βιβλίο άνω των χιλίων σελίδων  γραμμένο από γιατρούς εκτός συστήματος, με τον τίτλο «Οι πραγματικές παρενέργειες όλων των χημικών φαρμάκων». Με συνοπτικές διαδικασίες το βιβλίο αποσύρθηκε απ’ τις πρώτες ημέρες της κυκλοφορίας του.<br />     Φυσικά σχεδόν ποτέ και κανείς δεν τιμωρήθηκε για τις θανατηφόρες επιπλοκές και τις παρενέργειες αυτές, αφού οι περισσότερες περιπτώσεις που πήγαν στα διάφορα δικαστήρια ανά τον κόσμο αθωώθηκαν. Αντιθέτως άλλοι θεραπευτές, ερευνητές, ακόμα και ιατροί της Κλασικής Ιατρικής, που ανακάλυψαν, ότι τα νέα αυτά φάρμακα και εμβόλια που είχαν κατακλύσει την παγκόσμια αγορά περισσότερο έβλαπταν παρά θεράπευαν κυνηγήθηκαν ανελέητα απ’ τις νομοθεσίες όλων των κρατών που υποστήριζαν απρόσκοπτα τις Φαρμακοβιομηχανίες και την Κλασική Ιατρική. Οι νόμοι σε όλες σχεδόν τις χώρες του κόσμου είχαν πλέον φτιαχτεί και προωθηθεί με βάση τα συμφέροντα των Φαρμακοβιομηχανιών.<br /><br />     Όμως οι πραγματικές παρενέργειες των χημικών φαρμάκων, που καταγράφτηκαν στην «μαύρη βίβλο των παρενεργειών» δεν φαίνονται άμεσα, επειδή η ύπουλη δράση τους είναι κυρίως μακροχρόνια. Αυτές τις παρενέργειες μπορούμε να τις δούμε στην σταδιακή αύξηση της νοσηρότητας σε επίπεδο ασθενειών στην διαστρωμάτωση όλων των ηλικιών, όπου οι ασθένειες πλήττουν τους ανθρώπους πλέον σε πολύ βαθύτερα επίπεδα.<br /><br />Επιχείρηση αρρώστεια: Ένα πολυδάπανο, μα και πολύ θανατηφόρο παιχνίδι.<br /><br />     Ένα εμβόλιο μπορεί να πλήξει έναν οποιονδήποτε οργανισμό 10, 20 ακόμα και 30 χρόνια αργότερα! Επομένως οι νέες βαριές κι ανίατες ασθένειες που εμφανίζονται συνεχώς είναι αποτέλεσμα της καταπίεσης των προηγουμένων ελαφρύτερων ασθενειών απ’ την απρόσκοπτη χρήση των χημικών φαρμάκων των προηγούμενων δεκαετιών. Έτσι ένα νέο τσουνάμι τρομακτικών ασθενειών αναμένονται να πλήξουν την ανθρωπότητα μέσα στα επόμενα δέκα με σαράντα χρόνια, λόγω της χρήσης των τωρινών χημικών φαρμάκων και εμβολίων, που κατακλύζουν την παγκόσμια αγορά. Δηλαδή μιλάμε για έναν φαύλο κύκλο, ή καλύτερα για μία ολοκληρωτικά λάθος πορεία στην αντιμετώπιση των ασθενειών. Πρόκειται για ένα αδιέξοδο της υγείας σε παγκόσμιο επίπεδο, που όμοιό της δεν έχει αντιμετωπίσει ποτέ μέχρι σήμερα η ανθρώπινη κοινότητα. Και φυσικά ελάχιστοι είναι εκείνοι που έχουν συνειδητοποιήσει τον άμεσο κίνδυνο στον οποίο εκτίθενται οι ίδιοι και οι απόγονοί τους.<br /><br />     Κάθε χρόνο σε παγκόσμιο επίπεδο ο αριθμός των θανάτων από φάρμακα ανέρχεται σε πολλά εκατομμύρια ανυποψίαστων ανθρώπων. Η ανθρώπινη υγεία έχει καταντήσει ως η πιο κερδοφόρα εμπορική επένδυση, τη στιγμή, που οι Φαρμακοβιομηχανίες έχουν διευρύνει την πελατεία τους δημιουργώντας συνεχώς νέους αρρώστους, με αποτέλεσμα να διευρύνεται και ο τζίρος τους. Ανάμεσα στις 500 πιο κερδοφόρες Πολυεθνικές Εταιρείες του πλανήτη οι δέκα πιο πλούσιες Φαρμακοβιομηχανίες κατέχουν τις πρώτες θέσεις, ενώ τα κέρδη τους ξεπερνούν το άθροισμα των κερδών των υπολοίπων 490, ποσό που αγγίζει τα 40 δις δολλάρια! (πηγή: Fortune, 500). Κάθε χρόνο οι Φαρμακοβιομηχανίες ξοδεύουν σε παγκόσμιο επίπεδο περισσότερο από 11 δις δολάρια με σκοπό την προώθηση των προϊόντων τους.<br /><br />     «Γιατροί και Φαρμακευτική βιομηχανία. Μπορεί ποτέ ένα δώρο, να είναι απλώς ένα δώρο;». Αυτός είναι ο τίτλος ενός βαρυσήμαντου άρθρου, που δημοσιεύτηκε στις 19 Ιανουαρίου του 2000 στο τεύχος της Ιατρικής Επιθεώρησης «Journal of the American Medical Association». Το άρθρο υπογράφει η γιατρός Ashley Wasana του Πανεπιστημίου Mac Gill του Καναδά. Στο εν λόγω άρθρο αποκαλύπτεται η γνωστή οικονομικά στενή σχέση, που υφίσταται ανάμεσα στους γιατρούς και στις Φαρμακοβιομηχανίες, οι οποίες στα πλαίσια της προώθησης των φαρμάκων τους «ξοδεύουν τεράστια ποσά για τους γιατρούς σε διαφόρων ειδών δώρα, γεύματα, ταξίδια, αυτοκίνητα, επιχορηγούμενες διαλέξεις και συμπόσια»<br /><br />    Απ’ τα βασικότερα συμπεράσματα του άρθρου είναι το γεγονός, ότι η στενή σχέση ανάμεσα στους γιατρούς και στις Φαρμακοβιομηχανίες, έχει άμεση επίδραση στην συνταγογράφηση και στην πολυφαρμακία. Πρόκειται για ένα «ειδύλλιο» που ξεκινά από πολύ νωρίς, όταν οι γιατροί είναι ακόμη φοιτητές και συνεχίζεται μέχρι το τέλος της καριέρας τους. Απ’ τα 11 δις δολάρια που ξοδεύονται κάθε χρόνο για την προώθηση των προϊόντων τους τα 5,5 δις δίδονται ως παροχές στους γιατρούς  μέσω των ιατρικών επισκεπτών. Υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο ένα ποσό της τάξεως των 8.000 με 13.000 ευρώ ξοδεύεται ετησίως για κάθε γιατρό σε κάθε χώρα του κόσμου! Μιλάμε δηλαδή, για μία παράνομη μισθοδοσία που γίνεται απ’ τις Φαρμακοβιομηχανίες και δικαιολογείται ως απλή δωρεά. Φυσικά και οι απαιτήσεις των Φαρμακοβιομηχανιών ζητούν δικαίωση απ’ τις πωλήσεις σε χημικά φάρμακα και άλλα συναφή.<br /><br />     Τι λένε όμως οι αποδέκτες των παράνομων αυτών προσφορών κλασικοί ιατροί; Σε μελέτη που δημοσιεύτηκε στην επιθεώρηση Journal of Medical Education απεκάλυπτε ότι «το 85% των φοιτητών της Ιατρικής πίστευαν ότι είναι ανήθικο οι πολιτικοί να λαμβάνουν δώρα, ενώ μόνο το 46% πίστευε, ότι είναι ανήθικο οι ίδιοι να λαμβάνουν δώρα απ’ τις Φαρμακοβιομηχανίες». Το φαινόμενο αυτό της παράνομης μισθοδοσίας των ιατρών απ’ τις Φαρμακοβιομηχανίες αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο. Στόχος των φαρμακευτικών εταιρειών είναι η ασφυκτική σύσφιξη των σχέσεών τους.<br /><br />Πολυφαρμακία. Μία μάστιγα, που πλήττει τη χώρα μας σε επίπεδο υγείας και οικονομίας.<br /><br />     Στην χώρα μας η κατάσταση είναι πολύ απαισιόδοξη. Οι Νεοέλληνες, λόγω παντελούς άγνοιάς τους σε θέματα Υγείας κατέχουν μία ακόμη θλιβερή πρωτιά στην Ευρώπη, αυτήν της μέγιστης πολυφαρμακίας και οι γιατροί βρίσκονται στην λίστα των Φαρμακοβιομηχανιών ως οι πιο επιτυχημένοι dealers στις πωλήσεις τους. Ως φυσικό επακόλουθο κατέχουμε και την πρωτιά στην ανάπτυξη ανθεκτικών στελεχών στις ασθένειες απ’ την αλόγιστη και μαζική χρήση των χημικών φαρμάκων. Αναλογικά, όσα φαρμακεία έχει μόνον η Θεσσαλονίκη έχει ολόκληρη η Αυστρία! Υπολογίζεται ότι κάθε χρόνο καταναλώνονται στην χώρα μας περισσότερα από 440 εκατομμύρια μονάδες φαρμάκων! Σύμφωνα με τα στατιστικά στοιχεία καταγράφονται περίπου 40.000 χιλιάδες περιπτώσεις δηλητηριάσεων κάθε χρόνο απ’ την αλόγιστη χρήση των φαρμάκων (Στατιστικά στοιχεία Κέντρου δηλητηριάσεων, Πηγή Ζενίθ, τ.6 σ.36).<br /><br />«Επιχείρηση Αρρώστεια»: Ο σκοτεινός ρόλος<br /><br />  Ποιος είναι όμως ο πραγματικός ρόλος των Φαρμακοβιομηχανιών; Η Φαρμακευτική βιομηχανία απ’ την πρώτη στιγμή της δημιουργίας της δομήθηκε και οργανώθηκε με σκοπό να ελέγξει και να εξουσιάσει όλα τα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης σε παγκόσμιο επίπεδο, αντικαθιστώντας κάθε άλλο είδος φυσικής ή εναλλακτικής θεραπείας. Και φυσικά η βιομηχανία αυτή δεν ακολούθησε καμία φυσική εξέλιξη με βάση τις ανθρώπινες ανάγκες για βελτίωση της ανθρώπινης υγείας. Αντιθέτως ήταν μία απόφαση οικονομικής επένδυσης, που αποφασίστηκε από μία χούφτα πλουσίων και αδίστακτων επιχειρηματιών που αποφάσισαν ότι η υπόθεση υγεία θα γινόταν ένα εργαλείο, που θα ικανοποιούσε τον ακόρεστη διάθεση πλουτισμού τους. Λειτουργούν όπως ακριβώς οι επτά αδελφές του πετρελαίου, δηλαδή πρόκειται για ένα κλαμπ πολυεθνικών απαγορεύοντας την ανεξάρτητη παραγωγή και χρήση φαρμάκων χημικών αλλά κυρίως φυσικών, επικαλούμενες την «πνευματική ιδιοκτησία» τους πάνω στο  χημικό πατεντάρισμα των σκευασμάτων τους. Έτσι δεν λειτουργούν στο να κερδοσκοπούν νόμιμα με βάση τους κανόνες της ελεύθερης αγοράς, παρά με όρους υποκόσμου και μαφίας.<br /><br />     Σήμερα οι Η.Π.Α. και η Μεγάλη Βρετανία είναι οι παραγωγοί του 78% της παγκόσμιας παραγωγής φαρμάκων. Το «καρτέλ» των Φαρμακοβιομηχανιών είναι αποκλειστικά υπεύθυνο για την δημιουργία συνεχώς νέων ασθενών-πελατών και για τους θανάτους εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων που συνεχίζουν να πεθαίνουν σε κάθε γωνιά του πλανήτη από καρκίνους, εγκεφαλοπάθειες, A.I.D.S., καρδιαγγειακές παθήσεις και άλλα ανίατα νοσήματα, ασθένειες που θα μπορούσαν να είχαν αποτραπεί κατά ένα πολύ μεγάλο μέρος, ή και να είχαν ακόμα εξαλειφθεί από πολλά χρόνια πριν, αν χρησιμοποιούνταν και αναπτύσσονταν ήπιες και εναλλακτικής μορφής θεραπείες.<br /><br />     Η απρόσκοπτη κερδοσκοπία των Φαρμακοβιομηχανιών βασίζεται στο ανθρώπινο σώμα και η απόδοση της επένδυσης εξαρτάται από την δημιουργία, την επέκταση και την συνέχεια των ασθενειών. Αντιθέτως η πρόληψη και η εξάλειψη των ασθενειών μειώνει ή εξαφανίζει ολοκληρωτικά την αγορά των φαρμάκων και την χρήση των λοιπών «θεραπευτικών» μέσων της Κλασικής Ιατρικής Σχολής. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο οι Φαρμακευτικές βιομηχανίες έχουν εμποδίσει έντεχνα και συστηματικά την πρόληψη και την εξάλειψη των ασθενειών. Για να διαπράξουν αυτά τα εγκλήματα χρησιμοποιούν ένα προπαγανδιστικό δίκτυο που διαπλέκεται ανάμεσα στην επιστήμη, την ιατρική, τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και την πολιτική.<br /><br />     Ολόκληρες κυβερνήσεις κρατών χειραγωγούνται και ελέγχονται από τους διακομιστές και τους μεσάζοντες των Φαρμακοβιομηχανιών. Πολιτικά κόμματα ή και μεμονωμένοι πολιτικοί σε όλο τον κόσμο (ενδεικτικά αναφέρω το παράδειγμα του δημάρχου Αθηναίων και ιατρού Νικήτα Κακλαμάνη, που η προεκλογική του εκστρατεία χορηγήθηκε αποκλειστικά απ’ κάποια Φαρμακοβιομηχανία) χορηγούνται και καθοδηγούνται από τις Φαρμακοβιομηχανίες με σκοπό όταν εκλεγούν να προωθήσουν τα συμφέροντά τους.<br /><br />    Εδώ και πολλές δεκαετίες τα νομοθετικά συστήματα όλων των κρατών έχουν διαφθαρεί πλήρως με σκοπό να προάγουν την «επιχείρηση ασθένεια». Οι γιατροί δεσμώτες του σκοτεινού αυτού συστήματος έχουν καταντήσει φαρμακέμποροι, αφού συναγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος θα πουλήσει περισσότερα φάρμακα, ή θα κάνει περισσότερες εγχειρήσεις, πάντοτε με το αζημίωτο. Κάθε τέλος μιας περιόδου που θα οριστεί οι γιατροί θα πάρουν τα bonus-κόμιστρα απ’ τους ιατρικούς επισκέπτες των Φαρμακοβιομηχανιών. Αυτά περιλαμβάνουν μετρητά ή επιταγές, καταναλωτικά αγαθά, ταξίδια αναψυχής, ακόμα και αυτοκίνητα.<br /><br />     Eγχειρήσεις και χρήμα.<br /><br />     Μία παράλογη, μα πολύ<br /><br />        κερδοφόρα σχέση...<br />     Η μεθοδολογία αυτή έχει φέρει σε οικονομικό αδιέξοδο και πτώχευση όλα τα κρατικά και ασφαλιστικά συστήματα υγείας, τα οποία είναι υπερχεωμένα στις Φαρμακοβιομηχανίες, λόγω της υπέρογκης χρήσης των χημικών φαρμάκων, των εγχειρήσεων και των άλλων πολυδάπανων μεθόδων που χρησιμοποιεί η Κλασική Ιατρική Σχολή.<br /><br />     Στην τριτοκοσμική χώρα μας υπάρχει ακόμα μία θλιβερή πρωτιά, «το φακελάκι». Είναι ελάχιστες πλέον οι περιπτώσεις των εγχώριων ιατρών, που αρνούνται να πάρουν «το φακελάκι» τους. Όλοι οι συμπολίτες μας σήμερα γνωρίζουν, ότι χωρίς «το φακελάκι» δεν θα μπορέσουν να εξυπηρετηθούν.<br /><br />     Βασική προϋπόθεση για την άνοδο και την επιτυχία των Φαρμακοβιομηχανιών ήταν η εξουδετέρωση του ανταγωνισμού απ’ τις φυσικές και εναλλακτικές μεθόδους θεραπείας, επειδή τα φάρμακά τους δεν μπορούν να πατενταριστούν χάνοντας το ουσιαστικό περιθώριο κέρδους. Επί πλέον οι ήπιες και αποτελεσματικές αυτές θεραπείες θα μπορούσαν να βοηθήσουν ουσιαστικά και να εξαλείψουν σταδιακά τις περισσότερες απ’ τις ασθένειες που βασανίζουν την ανθρωπότητα.<br /><br />Γενοκτονία και εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας<br /><br />    Στις 14 Ιουνίου του 2003 στο διεθνές δικαστήριο της Χάγης, που δικάζει εγκλήματα πολέμου, ένας Γερμανός διδάκτωρ ιατρός ο Ματίας Ραθ και πολλοί ακόμα ιατροί και μη, έκαναν μήνυση στις κάτωθι οκτώ Φαρμακοβιομηχανίες: Pfizer, Merck, Glaxo Smith Kline, Novartis, Amgen και Astra Zeneca. Επίσης μηνύθηκαν και πολλά στελέχη κάποιων άλλων Φαρμακοβιομηχανιών. Οι κατηγορίες που απαγγέλθηκαν ήταν για γενοκτονία και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Συνυπεύθυνοι και συνκατηγορούμενοι για τα εγκλήματα αυτά είναι η απελθούσα κυβέρνηση του Τζωρτζ Μπους πρόεδρου των Η.Π.Α., ο αντιπρόεδρος Ντικ Τσέινυ, η υπουργός εξωτερικών Κοντολίζα Ράις, ο υπουργός άμυνας Ντόναλντ Ράμσφελτ, ο Τόνυ Μπλερ πρωθυπουργός της Μ. Βρεταννίας, ο Γιάκομπ Ζούμα αναπληρωτής πρόεδρος της Νοτίου Αφρικής και αρκετοί άλλοι πολιτικοί.<br /><br />     Επίσης κατηγορούνται η Rockefeller Financial Group και η οικογένεια Rockefeller, η Rothschild Group, η JP Morgan Group, η μη κερδοσκοπική επιχείρηση «Γιατροί Χωρίς Σύνορα» και ο επικεφαλής τους Ρόουαν Γκίλλις (η υπηρεσία των γιατρών χωρίς σύνορα προπαγανδίζεται για το δήθεν θαυμαστό και σωτήριο έργο υπέρ των φτωχών λαών κυρίως της Αφρικής και της Ασίας, ενώ στην πραγματικότητα πίσω απ’ την κουρτίνα κρύβεται η προώθηση και η δημιουργία νέων αρρώστων-πελατών και οι πειραματικές δοκιμές νέων θανατηφόρων φαρμάκων στους φτωχούς πολίτες τρίτης κατηγορίας Αφρικανούς και Ασιάτες), προσωπικά πολλά μέλη των διεθνών μέσων μαζικής ενημέρωσης σε Η.Π.Α., Μ. Βρεταννία, Ν. Αφρική, Μποτσουάνα και άλλων Ευρωπαϊκών κρατών.<br /><br />     Ο κατάλογος συμπεριλαμβάνει καναλάρχες, δημοσιογράφους, επιχειρηματίες και διάφορους άλλους που διαπλέκονται σε αυτό το σκοτεινό κουβάρι της «επιχείρησης ασθένειας». Ένας ακόμη μεγάλος διακομιστής και dealer χημικών φαρμάκων και εμβολίων στην Αφρικανική ήπειρο είναι τα Ορθόδοξα Πατριαρχεία και οι δήθεν «αγαθές» ιεραποστολές τους. Ας μην ξεχνούμε τις «δωρεές» των εμβολίων και των φαρμάκων που κατά καιρούς κάνει η Ελλαδική Εκκλησία προς τις φτωχές αφρικανικές χώρες.<br /><br />     Οι κατηγορίες στην Χάγη αφορούν την οργανωμένη και μεθοδευμένη προσπάθεια των Φαρμακοβιομηχανιών για την προώθηση της «επιχείρησης αρρώστειας» και για τους θανάτους πολλών εκατομμυρίων ανυποψίαστων ανθρώπων, που θυσιάζονται καθημερινά στον βωμό των φαρμάκων. Οι κατηγορίες αναφέρουν, ότι η όλη διαδικασία δεν είναι τυχαίο αποτέλεσμα ή συμπτώσεως, ή αμέλειας, παρά αποτελεί ένα οργανωμένο σχέδιο οικονομικής αφαίμαξης και ύπουλης αργής εξόντωσης της ανθρωπότητας.<br /><br />     Η αγορά και το κέρδος της Φαρμακευτικής Βιομηχανίας εξαρτάται από την παγκόσμια επέκταση των ασθενειών. Επίσης οι Φαρμακοβιομηχανίες εμποδίζουν εσκεμμένα και συστηματικά την πρόληψη και την εξάλειψη των ασθενειών. Αξίζει να σημειωθεί, ότι η δίκη βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη, αφού η «αδιάφθορη» κυρία Κάρλα Ντελ Πόντε και οι υπόλοιποι επιφανείς δικαστές του Δικαστηρίου της Χάγης δεν έχουν δείξει το απαιτούμενο ενδιαφέρον.<br /><br />     Υπάρχουν πολλές ακόμα χώρες ανά τον κόσμο, σύλλογοι, ομάδες και μεμονωμένοι πολίτες που έχουν κάνει μηνύσεις κατά των Φαρμακοβιομηχανιών. Χαρακτηριστική η περίπτωση της Νιγηρίας, όπου τον περασμένο χρόνο η επίσημη Κυβέρνηση κατέθεσε αγωγή κατά της Φαρμακοβιομηχανίας Pfizer ζητώντας να της δοθεί το ποσό των 7 δις δολαρίων για πειραματικές φαρμακευτικές δοκιμές που έκανε η εταιρεία πριν από 11 χρόνια σε 200 περίπου παιδιά που έπασχαν από μηνιγγίτιδα.<br /><br />     Μεσάζοντες για το έγκλημα ήταν για ακόμη μία φορά οι περιβόητοι «Γιατροί χωρίς σύνορα». Τα περισσότερα απ’ τα παιδιά, που υπέστησαν την πειραματική θεραπεία με το αντιβιοτικό Τrovan παρουσίασαν διάφορες και έντονες παρενέργειες όπως κώφωση, απώλεια όρασης, παράλυση, βαριές εγκεφαλικές βλάβες, ενώ κάποια απ’ αυτά πέθαναν. Πολλές ακόμη μηνύσεις διαφόρων κρατών εκρεμμούν σε διάφορα δικαστήρια ανά τον πλανήτη. Και φυσικά κανένα σχεδόν μέσο μαζικής ενημέρωσης δεν έχει προβάλει όλα αυτά τα εγκλήματα, που συμβαίνουν πίσω απ’ τις πλάτες μας. Αντιθέτως προπαγανδίζονται συχνά «σωτήρια» και δήθεν αβλαβή εμβόλια, νέα «αποτελεσματικά» φάρμακα και διάφορες άλλες νέες «θαυματουργές» ιατρικές θεραπείες. <br /><br />* * *<br />     Έχει έρθει η στιγμή να προβληματιστούμε και επιτέλους να ξυπνήσουμε απ’ την αρρώστεια τον λήθαργο και την αφασία, στην οποία μας έχουν βυθίσει εδώ και 70 περίπου χρόνια τα χημικά συνθετικά φάρμακα, οι Φαρμακοβιομηχανίες και τα σκοτεινά τους σχέδια της «επιχείρησης αρρώστειας».<br /><br />                                           Βασίλειος Μαυρομμάτης<br /><br />                                         Ομοιοπαθητικός<br />                                       Μέλος Σ.Ο.Ε. (Σύλλογος Ομοιοπαθητικών Ελλάδος)<br /><br />        www.freeinquiry.gr<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-5463245731020240740?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/18/%ce%97_%c2%ab%ce%b4%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b9%ce%ba%ce%ae_%cf%86%cf%8d%cf%83%ce%b7%c2%bb_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%b4%ce%b1%ce%bd%ce%b5%ce%b9%ce%bf%ce%bb%ce%ae%cf%80%cf%84%ce%b7</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Η «δουλική φύση» του δανειολήπτη</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/18/%ce%97_%c2%ab%ce%b4%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b9%ce%ba%ce%ae_%cf%86%cf%8d%cf%83%ce%b7%c2%bb_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%b4%ce%b1%ce%bd%ce%b5%ce%b9%ce%bf%ce%bb%ce%ae%cf%80%cf%84%ce%b7"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Η στοιχειώδης λογική λέει: Δεν γίνεται να είμαστε και καταχρεωμένοι και ελεύθεροι. Να έχουμε δεσμεύσει τρεις ή τέσσερεις γενιές μετά από μας με κρατικά χρέη, και όμως να απολαμβάνουμε κρατική ανεξαρτησία, πολιτικές ελευθερίες, εδαφική ακεραιότητα. Δεν γίνεται, είναι εκ των πραγμάτων αδύνατο.<br /><br />Οποιος χρωστάει λίγα, είναι δεσμευμένος. Οποιος χρωστάει πολλά, είναι υποτελής. Οι δανειστές του ή τα αφεντικά των δανειστών του, του κρατάνε το δελτίο τροφίμων. Δεν έχει περιθώριο να αρνηθεί τίποτα, δεν έχει μερτικό στην αξιοπρέπεια. Είτε άτομο είτε λαός. Η Χάννα Αρεντ έλεγε: Ο δούλος, είτε άτομο είτε λαός, έχει αποδείξει τη δουλική του φύση, αφού, χωρίς πια δικαίωμα αυτοκαθορισμού και αξιοπρέπειας, δεν αυτοκτονεί, ανέχεται να επιβιώνει.<br /><br />Το σημερινό ελλαδικό κράτος ζει με δανεικά. Το έχει οδηγήσει σε αυτή τη δουλική μειονεξία μια συγκεκριμένη συντεχνιακή κάστα: οι επαγγελματίες της πολιτικής. Η εξωφρενική δανειοληψία ξεκίνησε με τον Ανδρέα Παπανδρέου, αποχαλινώθηκε με τον Κ. Μητσοτάκη, δικαιολογήθηκε με τη φιέστα των Ολυμπιακών Αγώνων και κατέληξε εφιαλτική απειλή με τον Κ. Καραμανλή τον βραχύ. Οι διαχειριστές της εξουσίας δανείζονταν αλόγιστα όχι για παραγωγικές επενδύσεις, όχι για έργα υποδομής, όχι για κοινωνικές ανάγκες. Δανείζονταν μόνο για να χρυσοπληρώνουν «ημετέρους», να εξαργυρώνουν ψήφους με άσκοπους διορισμούς στο δημόσιο, με ξέφρενη σπατάλη επιδείξεων κομματικής αλαζονείας.<br /><br />Ζούμε με δανεικά. Η συντριπτική πλειονότητα του παραγωγικού δυναμικού της χώρας είναι παροπλισμένη, ηδονικά αδρανοποιημένη στην περίπου αεργία της δημοσιοϋπαλληλίας. Το ιδανικό, το όνειρο, η φιλοδοξία της νεολαίας είναι μια θέση, οποιαδήποτε, στο δημόσιο – «το κράτος να παρέχη αυτοίς τα μέσα να ζώσι χωρίς να σκάπτωσι» (Ροΐδης, 1875). Η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων (που εφευρέθηκε για να αποκλειστεί θεσμικά η αυθαιρεσία των κομματικών απολύσεων) αποδείχθηκε το ειδεχθέστερο κοινωνικό έγκλημα από την ίδρυση του ελλαδικού κράτους: Δημιούργησε ένα κράτος ραστώνης, ατομικού βολέματος, χυδαίας ιδιοτέλειας. Παρέδωσε τη διαχείριση της συλλογικότητας στους παραιτημένους από φιλοδοξίες. Οι δημιουργικοί Ελληνες ή μαραζώνουν ή φεύγουν.<br /><br />Βασικός μοχλός για την αναρρίχηση στην εξουσία ή για τη διατήρηση της εξουσίας ήταν και είναι οι διορισμοί στο δημόσιο. Οι πολίτες δεσμεύουν την ψήφο τους στον οποιοδήποτε πολιτευόμενο, αρκεί να τους εξασφαλίσει τον διορισμό, τη διά βίου ραστώνη. Με την είσοδο της Ελλάδας στην Ε.Ε. φάνηκε προς στιγμήν ότι η κομματική αυθαιρεσία των διορισμών θα χαλιναγωγηθεί: Εγινε ο «νόμος Πεπονή», δημιουργήθηκε το ΑΣΕΠ. Αλλά η δυναμική της ιδιοτέλειας και η αξιοποίησή της από τα κόμματα αποδείχθηκαν ακαταμάχητες. Βρήκαν μεθόδους να παρακάμπτουν το ΑΣΕΠ (με προσλήψεις συμβασιούχων, εποχιακών «σταζιέρ», κριτήρια «μορίων» και χίλια δυο ακόμη στρατηγήματα), ο νόμος Πεπονή διατηρείται σαν γραφική διακόσμηση της κομματικής αθλιότητας.<br /><br />Αλλά το μεγάλο, οργιαστικό φαγοπότι έγινε με τους πακτωλούς των χρημάτων που έρρευσαν, για πρώτη φορά στην ιστορία του ελλαδικού κράτους, προκειμένου να επιτευχθεί «σύγκλιση» της ελληνικής οικονομίας με τις οικονομίες των ευρωπαϊκών χωρών που μας δέχθηκαν ως εταίρους. Ονειρο και καημός των Ελλαδιτών, από ιδρύσεως κρατιδίου, ήταν να γίνουν «Ευρώπη», αλλά δεν είχαν τον πλούτο για να το πετύχουν, η χώρα ήταν ανεκκλήτως «ψωροκώσταινα». Και να, που απρόσμενα σαν σε παραμύθι, οι «Ευρωπαίγοι», που έλεγε κι ο Μακρυγιάννης, έρχονται να δώσουν τον πλούτο, για να στήσουμε κι εμείς κράτος ίδιο με τα δικά τους: Να αποκτήσει κάθε παραμικρή γωνιά της χώρας υπερσύγχρονα τρένα, άψογο οδικό δίκτυο, μοντέρνα λιμάνια, αεροδρόμια, ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες που να ζωντανέψουν το αρχιπέλαγος, μετρό οι μεγαλουπόλεις, στρατηγική οργάνωση της αγροτικής παραγωγής, εργοστάσια αξιοποίησης των αγροτικών προϊόντων, χωροταξικό σχεδιασμό με σύγχρονο κτηματολόγιο, σχολειά, νοσοκομεία, ασφάλιση και κρατική πρόνοια ίδια με των Ευρωπαίων πολιτών.<br /><br />Αυτή τη μοναδική και ανεπανάληπτη ευκαιρία την ξεπούλησαν τα κόμματα σε ένα ξέφρενο όργιο σπατάλης, για να εξαγοράσουν «νταβατζήδες» και τη ραδιοτηλεοπτική τους υποστήριξη, να μπουκώσουν με εφήμερες «επιδοτήσεις» την κοντόφθαλμη απληστία αγροτών, τον αναίσχυντο γκανγκστερισμό συνδικαλιστών, την κτηνώδη αδηφαγία προμηθευτών του δημοσίου. Η Ε.Ε. ζητούσε αποκέντρωση διοικητική και αποκρατικοποίηση της οικονομικής δραστηριότητας των υπουργείων, για ευελιξία και αποδοτικότερο έλεγχο διαχείρισης των προγραμμάτων στήριξης της οικονομίας. Και τα κόμματα διεύρυναν την κραιπάλη της καταλήστευσης σε επίπεδο νομαρχιών, δημαρχιών και ιδρύοντας χιλιάδες (κυριολεκτικά) εταιρείες όπου μεταβιβάστηκαν αρμοδιότητες υπουργείων σε προέδρους, διευθύνοντες συμβούλους, απλούς συμβούλους με αποδοχές Κροίσων.<br /><br />Στη Μικρασία χάθηκαν οριστικά πανάρχαιες κοιτίδες του ελληνικού πολιτισμού, στα είκοσι οκτώ χρόνια από την είσοδο της Ελλάδας στην Ε.Ε. χάθηκε η μοναδική δυνατότητα να μεταμορφωθεί η «ψωροκώσταινα» σε κράτος με σοβαρότητα και αξιοπρέπεια. Το δεύτερο αυτό έγκλημα έχει ιστορικές συνέπειες, ίσως ανάλογες με το πρώτο. Αλλά «νέμεσις» δεν λειτουργεί, οι αυτουργοί εξακολουθούν να νέμονται τις προνομίες που τους εξασφάλισαν τα κλοπιμαία. Η ευρωπαϊκή γενναιοδωρία (ναι, είναι η σωστή λέξη), έχει εξαργυρωθεί σε μυθώδεις βίλες, νεοπλουτίστικα κότερα, θηριώδη τζιπ, οφ-σορ εταιρείες. Και μόλις άρχισαν να περιορίζονται οι δωροδοτικές εισροές από την Ε.Ε., στράφηκαν οι κυβερνήσεις στον αχαλίνωτο δανεισμό. Αν το εξωτερικό χρέος από δανεισμό είναι, όπως λένε, τριακόσια δισ. ευρώ και αν οι Ελλαδίτες είμαστε δέκα εκατομμύρια, τότε τον καθένα μας τον έχουν φορτώσει τα κόμματα με οφειλή τριάντα χιλιάδων ευρώ: ένα ετήσιο εισόδημα που λίγοι απολαμβάνουν. Χρωστάνε αυτό το ποσό και τα βρέφη και οι υπερήλικες, υγιείς και ανάπηροι, όλοι.<br /><br />Ετσι ίσως εξηγείται γιατί προωθήθηκε μεθοδικά να γίνει πρωθυπουργός ο πολιτικός που, ως προπαγανδιστής του Σχεδίου Ανάν, είχε δώσει έμπρακτο δείγμα για το πώς αντιλαμβάνεται την ευθύνη διαχείρισης ελληνικών κοιτίδων πολιτισμού. Και γιατί τώρα ανέλαβε ο ίδιος το υπουργείο Εξωτερικών με αναπληρωτή τον συγκεκριμένο εκλεκτό του. Δεν γίνεται να χρωστάει η χώρα τριακόσια δισ. και όμως να απολαμβάνει ανεξαρτησία, πολιτικές ελευθερίες, εδαφική ακεραιότητα. Είναι εκ των πραγμάτων αδύνατο.<br /><br />Ομως, το κυρίως σκάνδαλο είναι ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί η κοινή (όλων μας) συνείδηση ποδηγετούμενη από τα κόμματα: Φρίττουμε όλοι και καταδικάζουμε μετά βδελυγμίας το ενδεχόμενο ένας «λοχίας» να μας στερήσει τις ελευθερίες μας, αλλά βρίσκουμε φυσικό να μας υποδουλώνουν σε δανειστές και στα αφεντικά των δανειστών οι κομματικοί μας φεουδάρχες. Κανείς μας δεν τολμάει να διερωτηθεί, σε τι διαφέρει η ασυδοσία του «λοχία», από την ασυδοσία των κομματανθρώπων, αφού και στις δύο περιπτώσεις ξεπουλιώνται η κρατική μας ανεξαρτησία, οι πολιτικές μας ελευθερίες, η εδαφική μας ακεραιότητα, η συλλογική μας αξιοπρέπεια.<br /><br />Ο «λοχίας» ενδέχεται να παραπεμφθεί σε «ειδικό δικαστήριο», οι κομματάνθρωποι ποτέ.<br /><br />Tου Χρηστου Γιανναρα<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-4247315215670798681?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/18/%ce%a4%ce%bf_%ce%b3%ce%ad%ce%bb%ce%b9%ce%bf_%e2%80%9c%ce%b5%cf%85%cf%86%cf%81%ce%b1%ce%af%ce%bd%ce%b5%ce%b9_%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%af%ce%b1%ce%bd%e2%80%9d</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Το γέλιο “ευφραίνει καρδίαν”</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/18/%ce%a4%ce%bf_%ce%b3%ce%ad%ce%bb%ce%b9%ce%bf_%e2%80%9c%ce%b5%cf%85%cf%86%cf%81%ce%b1%ce%af%ce%bd%ce%b5%ce%b9_%ce%ba%ce%b1%cf%81%ce%b4%ce%af%ce%b1%ce%bd%e2%80%9d"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Δύο γκρουπιέρηδες κάθονται βαριεστημένα στη μπαρμπουτιέρα του καζίνο. Ξαφνικά εισβάλλει μια ιδιαίτερα ελκυστική ξανθιά και ποντάρει 20.000 δολάρια σε μια ζαριά λέγοντας:<br />-Ελπίζω να μη σας πειράζει, αλλά αισθάνομαι πολύ τυχερή όταν παίζω γυμνή.<br /><br />Με αυτά, ξεκουμπώνει το φερμουάρ, βγάζει φόρεμα και εσώρουχα, ρίχνει το ζάρι και φωνάζει:<br />-Έλα μωρό μου, η μαμά χρειάζεται καινούργια ρούχα!. Κοιτάει με αγωνία και μόλις το ζάρι σταματά, αρχίζει να χοροπηδάει πάνω κάτω ουρλιάζοντας:<br />-ΝΑΙ, ΝΑΙ, ΝΑΙ ΚΕΡΔΙΣΑΑΑΑΑΑΑΑ !!!<br /><br />Αγκαλιάζει έναν-έναν τους γκρουπιέρηδες, παίρνει τα κέρδη και τα ρούχα της και εξαφανίζεται. Οι τύποι κοιτάζονταν αποσβολωμένοι.<br /><br />Τελικά ο ένας ρωτάει:<br />-Είδες τι ζαριά έφερε;<br />-Δεν ξέρω, νόμιζα ότι έβλεπες εσύ!<br /><br /><br /><br />Πριν μερικά χρόνια ο Μητσοτάκης με τον Παπανδρέου ήταν μαζί σε ένα δείπνο στο Μέγαρο Μαξίμου. Ήταν πολύ επίσημο δείπνο κι έτρωγαν στην κυριολεξία με χρυσά κουτάλια! Κάποια στιγμή λοιπόν ο Παπανδρέου βλέπει έκπληκτος τον Μητσοτάκη να αρπάζει δυο χρυσά πιρούνια και να τα βάζει στην τσέπη του.<br />"Τον αλήτη!!! Κλέβει τα πιρούνια!!! ", σκέφτηκε.<br />"Πρέπει να τα κλέψω κι εγώ!"<br />Πάει να τα πάρει από το πιάτο του, αλλά έτρεμαν τα χέρια του κι έτσι χτυπούσαν τα πιρούνια πάνω στο πιάτο με αποτέλεσμα το γκαρσόνι να τρέχει να τον εξυπηρετήσει χωρίς έτσι να μπορεί να τα κλέψει μπροστά του. Αυτό γινόταν συνεχώς. Κάποια στιγμή το γκαρσόνι πήγε κοντά του για πολλοστή φορά ρωτώντας τον μήπως ήθελε κάτι.<br /><br />Τότε ο Ανδρέας του λέει εκνευρισμένος:<br /><br />- Να σου κάνω ένα μαγικό;<br />- Βέβαια ό,τι θέλετε, του απαντά γεμάτος προθυμία.<br />- Τα βλέπεις αυτά τα πιρούνια;<br />- Ναι τα βλέπω<br />- Πάρτα και βάλτα στην τσέπη μου!!!<br />- Μάλιστα, απαντάει έκπληκτος το γκαρσόνι και χωρίς δεύτερη κουβέντα βάζει τα πιρούνια στην τσέπη του Παπανδρέου.<br />- Ωραία, του λέει μετά ο Ανδρέας. Βγάλτα τώρα από την τσέπη του Μητσοτάκη!<br /><br /><br /><br />Πηγαίνουν 3 φίλοι στον παράδεισο, μετά από ένα τροχαίο, και βρίσκουν τον Άγιο Πέτρο στην πόρτα. Αυτός λέει του 1ου:<br /><br />- Πόσες φορές απάτησες τη γυναίκα... σου;<br /><br />- 20, 22 δεν θυμάμαι.<br /><br />- Καλά. Άγγελε φέρ' του ένα Seat Ibiza για να κινείται στους ουρανούς.<br /><br />- Εσύ πόσες φορές απάτησες τη γυναίκα σου; λέει στον 2ο.<br /><br />- 4, 5 φορές νομίζω.<br /><br />- Καλά! Φέρτε του μια BMW για να κινείται στους ουρανούς.<br /><br />Το παίρνει το αμάξι και ο δεύτερος και φεύγει.<br /><br />- Εσύ πόσες φορές; ρωτάει τον 3ο.<br /><br />- Καμία. Τη γυναίκα μου δεν την απάτησα ποτέ. Την αγαπούσα πολύ.<br /><br />- Καλά τότε. Φέρτε του μια Ferrari για να κινείται στους ουρανούς.<br /><br />Μετά από μια εβδομάδα συναντιούνται οι 3 φίλοι και τα λένε. Λέει ο 1ος στον 3ο:<br /><br />- Τι έχεις και είσαι στενοχωρημένος; Ολόκληρη Ferrari και έχεις τέτοια μούτρα;<br /><br />- Άστα! λέει ο 3ος. Είδα χθες τη γυναίκα μου με ένα πατίνι να κάνει βόλτες!<br /><br /><br /><br />Ένας άντρας μπαίνει στο αγαπημένο του εστιατόριο και κάθεται στο συνηθισμένο του τραπέζι. Ρίχνει μια ματιά γύρω του και βλέπει μια πανέμορφη γυναίκα να κάθεται σ' ένα κοντινό τραπέζι. Η γυναίκα είναι μόνη της. Ο τύπος φωνάζει το γκαρσόνι και του ζητά να στείλει στη γυναίκα το πιο ακριβό μπουκάλι σαμπάνιας που έχει και σκέφτεται ότι αν η γυναίκα δεχτεί το μπουκάλι, τότε θα δεχτεί και τα περαιτέρω...<br /><br />Το γκαρσόνι πηγαίνει το μπουκάλι στην ωραία κυρία:<br />- Εκ μέρους του κυρίου, της λέει και τον δείχνει.<br /><br />Η γυναίκα κοιτάει ψυχρά τον τύπο, κοιτάζει και το μπουκάλι, και τελικά αποφασίζει να στείλει ένα σημείωμα στον κύριο, πάντα μέσω του γκαρσόν.<br /><br />Ο άντρας διαβάζει το σημείωμα, που λέει:<br /><br />«Για να δεχτώ τη σαμπάνια σας, θα πρέπει να έχετε μια Μερσέντες στο πάρκινγκ σας, ένα εκατομμύριο δολάρια στην Τράπεζα και 20 εκατοστά στο παντελόνι σας».<br /><br />Αποφασίζει λοιπόν να της απαντήσει και δίνει ένα νέο σημείωμα στο γκαρσόνι, να το πάει στην ωραία γυναίκα. Το σημείωμα λέει...<br /><br />«Όσον αφορά στο αίτημά σας, θα μπορούσα να πουλήσω την Ferrari Modena 360 και την BMW 850 που έχω, για να μου μείνει μόνο η Mercedes 600 SEL στο πάρκινγκ. Επίσης, θα μπορούσα να επενδύσω ή και να ξοδέψω τα 2 από τα 3 εκατομμύρια δολάρια που έχω στο λογαριασμό μου. Αλλά... ακόμη και για μια γυναίκα τόσο υπέροχη όσο εσείς, δεν θα έκοβα 5 εκατοστά....<br /><br />Υ.Γ. Παρακαλώ να μου επιστρέψετε τη σαμπάνια μου.»<br /><br /><br /><br />Από e-mail<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-606326449841470545?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/18/X%cf%81%ce%ae%cf%83%ce%b9%ce%bc%ce%b5%cf%82_%cf%80%ce%bb%ce%b7%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b5%cf%82_%ce%b3%ce%b9%ce%b1_%cf%84%ce%b1_%ce%ba%ce%b9%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ac</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Xρήσιμες πληροφορίες για τα κινητά</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/18/X%cf%81%ce%ae%cf%83%ce%b9%ce%bc%ce%b5%cf%82_%cf%80%ce%bb%ce%b7%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b5%cf%82_%ce%b3%ce%b9%ce%b1_%cf%84%ce%b1_%ce%ba%ce%b9%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ac"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	1. Ο αριθμός ανάγκης για όλον τον κόσμο είναι: 112. Αυτός ο αριθμός μπορεί να πληκτρολογηθεί ακόμη και αν το κινητό σου είναι μπλοκαρισμένο.<br /><br />2. Κλείδωσες το αυτοκίνητο ξεχνώντας τα κλειδιά μέσα ενώ βρίσκεσαι μακριά από το σπίτι όπου φυλάς άλλα; Θα τηλεφωνήσεις με το κινητό σου σε κάποιον στο σπίτι ο οποίος θα πλησιάσει στο τηλέφωνο το control των κλειδιών και εσύ το κινητό σου στην πόρτα του αυτοκινήτου και αμέσως θα ανοίξουν οι ασφάλειες. Το ίδιο ισχύει και για το πορτμπαγκάζ.<br /><br />3. Τί να κάνεις αν σου έκλεψαν το κινητό; Οι έμποροι κινητών διατηρούν κρυφή αυτήν την πληροφορία ώστε ο κλέφτης να συνεχίσει να χρησιμοποιεί τις υπηρεσίες της κινητής τηλεφωνίας και να καταναλώνει και παράλληλα, το θύμα της κλοπής, να αγοράσει άλλο κινητό και να συνεχίσει και αυτό να καταναλώνει. Είναι ανάγκη να αποκτήσεις το serial number του κινητού σου. Πληκτρολόγησε *#06# και στην οθόνη σου θα εμφανιστεί ένας κωδικός. Αυτός ο κωδικός, μοναδικός στον κόσμο, είναι το serial number του κινητού σου. Σημείωσέ τον και φύλαξέ τον κάπου. Αν σου κλέψουν το κινητό, ειδοποίησέ τον παροχέα σου και δώστου αυτό τον αριθμό. Αυτό σημαίνει ότι το κινητό σου θα μπλοκαριστεί τελείως ακόμη και αν ο κλέφτης αλλάξει την κάρτα SIM. Πιθανόν να μην ανακτήσεις το κινητό σου, αλλά τουλάχιστον θα έχεις τη βεβαιότητα ότι ο κλέφτης δεν θα το χρησιμοποιήσει ποτέ. Το ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ είναι ότι αν όλοι το εφαρμόσουμε αυτό, η κλοπή κινητών είναι κάτι το τελείως άχρηστο.<br /><br />4. Θέλεις να καλέσεις κάποιον και να μην εμφανιστεί ο αριθμός σου; Πληκτρολόγησε τον κωδικό #31# πριν από το νούμερό του!<br /><br />5. Αν σε καλούν και η γραμμή είναι κατειλημμένη μπορείς, πληκτρολογώντας στο κινητό σου την εντολή *43# και το πλήκτρο κλήσης (π.χ. πράσινο ακουστικό), να ενεργοποιήσεις την αναμονή και κράτηση κλήσεων! Αν θέλεις να την απενεργοποιήσεις πατάς #43#.<br /><br />6. Τί μπορούμε να κάνουμε στην περίπτωση που δε θέλουμε να κλείσουμε το κινητό μας, αλλά θέλουμε να δείχνει όλη την ώρα κατειλημμένο; Μπορούμε να δώσουμε την εντολή δικτύου *21* (πρόθεμα κάποιου τηλ.) # (π.χ. *21*6945#). Αν δώσουμε ολόκληρο κάποιο αριθμό, τότε θα γίνεται πάντα προώθηση σ’ αυτόν τον αριθμό και όποτε απαντάται η κλήση μας θα χρεωνόμαστε και εμείς. Η παραπάνω προώθηση απενεργοποιείται πολύ απλά πληκτρολογώντας #21#.<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-1379678940897317450?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/12/chemtrails:_%ce%a7%ce%97%ce%9c%ce%99%ce%9a%ce%95%ce%a3_%ce%9f%ce%a5%ce%a1%ce%95%ce%a3_%ce%a0%ce%91%ce%9d%ce%a9_%ce%91%ce%a0%ce%9f_%ce%a4%ce%97%ce%9d_%ce%95%ce%9b%ce%9b%ce%91%ce%94%ce%91</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: chemtrails: ΧΗΜΙΚΕΣ ΟΥΡΕΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/12/chemtrails:_%ce%a7%ce%97%ce%9c%ce%99%ce%9a%ce%95%ce%a3_%ce%9f%ce%a5%ce%a1%ce%95%ce%a3_%ce%a0%ce%91%ce%9d%ce%a9_%ce%91%ce%a0%ce%9f_%ce%a4%ce%97%ce%9d_%ce%95%ce%9b%ce%9b%ce%91%ce%94%ce%91"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Αλήθεια, ΓΙΑΤΙ και με ΤΙ μας ψεκάζουν από ψηλά;<br /><br />Χημικές ουρές οι chemtrails όπως είναι γνωστές παγκοσμίως. Ένας όρος που μπήκε στη ζωή του πλανήτη γη πριν από εννέα χρόνια. Θεωρίες συνωμοσίας η πραγματικότητα; Ωστόσο, οι καταγγελίες απ’ όλες τις γωνιές του πλανήτη ακολουθούν η μία την άλλη. Τι λένε; Άγνωστης προέλευσης αεροσκάφη πετούν πάνω από πόλεις και όχι μόνο αφήνοντας πίσω τους τις ουρές των καυσίμων τους που όλοι έχουμε δει, κοιτάζοντας κάποια στιγμή τον ουρανό. Η διαφορά, από τις κανονικές ουρές των καυσίμων, με τις χημικές ουρές που αφήνουν πίσω τους τα συγκεκριμένα αεροσκάφη, έγκειται στο γεγονός ότι αυτές δεν διαλύονται στον αέρα μετά από λίγο αλλά αντίθετα εξαπλώνονται και γίνονται σύννεφα που απλά στέκονται στον ουρανό. Και δεν είναι μόνο αυτό. Οι καταγγελίες πάνε ακόμα πιο πέρα και γίνονται εφιαλτικές. Κατά τη διάρκεια των πτήσεων αυτών, αυξάνονται στο έδαφος τα προβλήματα υγείας των κατοίκων. Κεφαλαλγίες, τάση για εμετό, κατάθλιψη, γαστρεντερολογικά προβλήματα είναι ορισμένα από όσα έχουν αναφερθεί. Αλήθεια ή ψέμα; Αν δεν υπήρχαν καταγγελίες ακόμα και για την Αίγινα, ίσως να μην είχαμε ασχοληθεί καθόλου με το θέμα.<br /><br />Η πρώτη αναφορά – καταγγελία για την ύπαρξη των chemtrails και στην Ελλάδα έγινε στη Γλυφάδα το 1999. Αεροσκάφος με κανένα διακριτικό πάνω του, πετούσε πάνω από την περιοχή αφήνοντας πίσω του ουρές οι οποίες δεν διαλύονταν στον αέρα, απλά στέκονταν εκεί σαν κρεμασμένα σύννεφα. Οι πτήσεις συνεχίστηκαν για 3-4 μέρες. Κατά το ίδιο διάστημα πολλοί ήταν οι Γλυφαδιώτες που παραπονέθηκαν για έξαρση πονοκεφάλων, ατονίας, αλλά και άσχημης ψυχολογικής διάθεσης. Ακολούθησαν άλλες καταγγελίες από Κόρινθο, Καλαμπάκα, Εύβοια, Αθήνα και εσχάτως Αίγινα.<br />Οι μαρτυρίες συγκλίνουν σε πολλά. Όλοι όσοι έγιναν μάρτυρες του φαινομένου μιλούν για αεροσκάφος ή αεροσκάφη που πετούν πολύ κοντά το ένα με το άλλο και τα οποία δεν φέρουν διακριτικά. Τα αεροσκάφη πετούν συγκεκριμένες ώρες της μέρας ή πολύ νωρίς το πρωί ή αργά το απόγευμα. Αφήνουν ουρές καπνού οι οποίες δεν διαλύονται αλλά αντίθετα εξαπλώνονται στο στερέωμα και στη συνέχεια μένουν εκεί ακίνητες. Αμέσως μετά το πέρασμά τους οι μαρτυρίες συμφωνούν σε πονοκεφάλους, αλλεργίες, γαστρεντερολογικά προβλήματα, κακή ψυχολογική διάθεση.<br /><br />Το θέμα στο ΥΠΕΧΩΔΕ<br />Οι καταγγελίες έγιναν και σε δημοσιογράφους οι οποίοι έψαξαν το θέμα. Μάλιστα υπήρξαν κατά καιρούς εκτενή δημοσιεύματα από τις εφημερίδες «Απογευματινή» και «Έθνος». Οι απαντήσεις οι οποίες δόθηκαν από το ΥΠΕΧΩΔΕ κατά καιρούς από το 2000 και έπειτα ήταν το λιγότερο τραγελαφικές. Σημειωτέον ότι ουδέποτε δόθηκε κάτι γραπτώς. Όλα γίνονταν προφορικώς. Μια από τις εξηγήσεις που δόθηκαν λοιπόν έλεγε ότι τα αεροσκάφη έριχναν χημικά για να διαλύσουν το&amp; νέφος. Αν δεν το ξέρατε, περιοχές όπως η Καλαμπάκα, η Εύβοια και η Κόρινθος έχουν έντονο πρόβλημα νέφους!!!<br />Το ανησυχητικό σε όλα αυτά, είναι πως σοβαρή απάντηση από επίσημα χείλη, ουδέποτε δόθηκε. Και όχι μόνο αυτό. Αμέσως μετά τα πρώτα δημοσιεύματα εφημερίδων που αναφέρονταν στο θέμα, έπαψαν οι πτήσεις των αεροσκαφών.<br /><br />Βέρμιο και Αίγινα<br />Μπορεί στην Ελλάδα να έχουμε μαύρα μεσάνυχτα για το θέμα, ωστόσο όλος ο κόσμος ασχολείται με τις «χημικές ουρές» και προσπαθεί να βρει απαντήσεις γι’ αυτές. Μια αναζήτηση στην μηχανή του Διαδικτύου Google μπορεί να σας πείσει για του λόγου το αληθές. Και επειδή όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά, δεν γίνεται τόσες χιλιάδες ανθρώπων απ’ όλο τον κόσμο να αισθάνονται περίεργα ή να είναι τρελοί, είναι να λατρεύουν τις θεωρίες συνωμοσίας. Πολύ περισσότερο δε οι φωτογραφίες λένε την αλήθεια. Το ερώτημα λοιπόν είναι ΠΟΙΕΣ είναι οι ουσίες ή η ουσία που ρίχνουν τα αεροπλάνα και ΠΟΙΟΙ τα στέλνουν για να πραγματοποιήσουν τους ψεκασμούς;<br />Μια πρώτη απάντηση στο ερώτημα αυτό έδωσε με άρθρο της μέσα από την εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» η Μαρία Αρβανίτη Σωτηροπούλου, ιατρός και πρόεδρος τότε (περίοδος 2001) της Πανελλήνιας Ιατρικής Εταιρείας για την προστασία του περιβάλλοντος και κατά της πυρηνικής βιοχημικής απειλής. Μεταξύ άλλων σημειώνει: «Η απειλή είναι εδώ και λέγεται chemtrails. Οι χημικές ουρές περιλαμβάνουν χημικά όπως βάριο και αλουμίνιο. Στην Αμερική και στις χώρες του ΝΑΤΟ πολλά άτομα έχουν αρρωστήσει με ποικιλία συμπτωμάτων, ειδικά στο αναπνευστικό τους σύστημα».<br />Το 2002 οι ψεκασμοί προκάλεσαν αναστάτωση στο Βέρμιο, καθώς επέφεραν το θάνατο σε πολλά ζώα της περιοχής. Και δεν αναφερόμαστε μόνο σε οικόσιτα ζώα αλλά και σε αυτά που αποτελούσαν την πανίδα της περιοχής.<br />Την επόμενη χρονιά οι ψεκασμοί αναστάτωσαν το νησί της Αίγινας. Με πρωτοβουλία μάλιστα των κατοίκων είχε γίνει και συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο νησί, με βασικό ομιλητή τον επιστήμονα του Δημοκρίτου, Νίκο Κατσαρό.<br /><br />Το χρονικό και οι ουσίες των chemtrails<br />Ο πρώτος που αναφέρθηκε στο θέμα και μάλιστα έδωσε και την ονομασία chemtrails ήταν ο Καναδός δημοσιογράφος Ουίλιαμ Τόμας. Στα χρόνια που ακολούθησαν από το 2000 και μετά, πολλοί ήταν εκείνοι οι οποίοι άρχισαν να παρατηρούν αλλά και να αισθάνονται τα όσα καταμαρτυρούσε ο Καναδός δημοσιογράφος. Επιστήμονες που ασχολήθηκαν με το θέμα ανακάλυψαν ότι η πραγματική σύσταση των αερίων που αφήνουν πίσω τους τα αεροσκάφη αποτελείται από διβροδιμικό αιθυλένιο το οποίο είναι τοξικό και καρκινογόνο και ιδιαίτερα επικίνδυνο για τον ανθρώπινο οργανισμό. Η εισπνοή του μπορεί να προκαλέσει κάψιμο στο λαιμό, δυσφορία στην αναπνοή, συνεχείς πονοκεφάλους, προβλήματα στο στομάχι. Το άσχημο είναι πως κανένα από τα σύγχρονα αντιβιοτικά δεν μπορεί να σταθεί ως αντίβαρο στη χρήση αυτού του χημικού. Εκτός όμως από το διβροδιμικό αιθυλένιο, οι επιστήμονες ανίχνευσαν ποσότητες τοξικού μικροοργανισμού όπως είναι το Mucoplasma Fermetens Incognitus το οποίο κατά σύμπτωση(ανεβρέθηκε και στο 45 % των βετεράνων οι οποίοι είχαν προσβληθεί από τη νόσο του πολέμου του Κόλπου. Ένας άλλος τοξικός μικοοργανισμός που ανιχνεύθηκε ήταν ο Pseudomonas Aeruginosa ο οποίος προσβάλλει το αναπνευστικό σύστημα και παράγει μεγάλη ποικιλία τοξικών πρωτεϊνών που προκαλούν τεράστια ζημιά στους ανθρώπινους ιστούς.<br /><br />Ποιοι θέλουν να μας δηλητηριάσουν και γιατί;<br />Εύλογο είναι το για ποιο λόγο γίνονται οι ψεκασμοί και ποιοι τους πραγματοποιούν. Τα σενάρια που έχουν επικρατήσει να ακούγονται είναι πάμπολλα, ωστόσο επιστήμονες που ασχολήθηκαν με το θέμα, επικεντρώθηκαν σε τρία:<br />3- Πρώτο σενάριο είναι ο έλεγχος του καιρού. Από στοιχεία που έχουν διαρρεύσει και έχουν δημοσιευθεί σε έγκριτα έντυπα στις Η.Π.Α. συνάγεται ότι η αμερικανική πολεμική αεροπορία έχει αναμειχθεί σε μεγάλο βαθμό στις τεχνικές ελέγχου του καιρού. Η πρόθεση αυτή των Η.Π.Α. δεν είναι καινούργια. Υπήρξε μια πρώτη εισήγηση το 1977 από τον Έντουαρντ Τέλερ, «πατέρα» της βόμβας υδρογόνου και της αντιπυραυλικής ασπίδας των Η.Π.Α., επιστήμονα που είχε σε ιδιαίτερη υπόληψη ο κατοπινός πρόεδρος της Αμερικής, Ρόναλντ Ρέιγκαν.<br />3- Μαζικοί εμβολιασμοί. Υποτίθεται ότι οι κυβερνήσεις με τους ψεκασμούς προβαίνουν σε μαζικούς εμβολιασμούς για να προστατέψουν τον κόσμο από ασθένειες που ίσως προκληθούν από ενδεχόμενο τρομοκρατικό χτύπημα βιολογικού πολέμου. Αν είναι έτσι όμως, για ποιο λόγο οι άνθρωποι νοιώθουν δυσάρεστα και έχουν προβλήματα υγείας, μετά τους ψεκασμούς.<br />3- Ο έλεγχος των φυσικών φαινομένων (π.χ. σεισμοί, πλημμύρες, ανεμοστρόβιλοι κ.α.) σε συνδυασμό με το πρόγραμμα H.A.A.R.P. Ίσως πρόκειται για το εφιαλτικότερο σενάριο και θα δούμε παρακάτω γιατί&amp;<br /><br />Τι είναι το H.A.A.R.P. ;<br />H.A.A.R.P., είναι τα αρχικά που παραπέμπουν στο High-frequency Active Aural Research Programme ή επί το ελληνικότερον, Ερευνητικό Πρόγραμμα Υψηλής Συχνότητας Δραστικής Ακτινοβολίας. Για την ακρίβεια, πρόκειται για ένα τρομακτικό οπλικό σύστημα ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας το οποίο αναπτύσσουν οι Η.Π.Α. συστηματικά από το 1987. Πρόκειται για ένα σύστημα το οποίο όταν «τελειοποιηθεί» θα είναι σε θέση να προκαλέσει αλλαγές στο κλίμα μιας επιλεγμένης περιοχής, διακοπή λειτουργίας και καταστροφή κάθε ηλεκτρικής και ηλεκτρονικής συσκευής σε συγκεκριμένο τόπο, πρωτοφανούς μεγέθους σεισμούς, τρύπες στην ιονόσφαιρα, απίστευτης έντασης κεραυνούς, έως και έλεγχο του ανθρώπινου εγκεφάλου μέσω εκπομπής χαμηλών συχνοτήτων παρόμοιες με τις ανθρώπινες!<br />Η ιδέα αυτή ξεκίνησε στα τέλη του 19ου αιώνα από το γνωστό φυσικό Tesla. Το H.A.A.R.P. αποτελείται από ένα σύστημα κεραιών, μέσω των οποίων ηλεκτρικά κύματα παραγόμενα από ειδικές μονάδες παραγωγής ηλεκτρισμού διοχετεύονται σε μία υπερ-κεραία. Τα κύματα μέσω της αντανάκλασής τους στην ιονόσφαιρα πολλαπλασιάζουν την ισχύ της ραδιομαγνητικής συχνότητας (σε προχωρημένο στάδιο του σχεδιασμού θα φτάνει τα 10 δισ. Watt) και κατευθύνονται σε επιθυμητά σημεία. Τα πειράματα σε πρώτη φάση έλαβαν χώρα στην Αλάσκα, όπου έχει δημιουργηθεί ένα τεράστιο σύστημα κεραιών, ενώ οι πληροφορίες που έχουν διαρρεύσει μιλούν για άλλα δύο σημεία στον κόσμο, στην παγωμένη Νορβηγία και στο Ακρωτήρι της Κύπρου.<br /><br />Τι μπορεί να προκαλέσει το H.A.A.R.P.<br />Στα σημεία όπου καταλήγουν αυτά τα τεράστιας ισχύος ηλεκτρομαγνητικά κύματα συντελούνται δραματικές και ανεπανόρθωτες αλλαγές.<br />Καταρχήν δημιουργούνται τεράστιες ζημιές στο περιβάλλον μέσω της δημιουργίας τρυπών στην ιονόσφαιρα στη χειρότερη εκδοχή και υπερβολική αραίωση της ατμόσφαιρας στο πιο αισιόδοξο σενάριο, με αποτέλεσμα την έκθεση της Γης και των ζωντανών οργανισμών στο έλεος της υπεριώδους ηλιακής ακτινοβολίας (βέβαια οι υπεύθυνοι του προγράμματος ισχυρίζονται απλοϊκά ότι αυτό είναι όπως όταν βάλεις το χέρι σου στο νερό που δημιουργείται τρύπα, αλλά όταν το βγάλεις ξανακλείνει).<br />Επίσης στην αραιωμένη περιοχή της ατμόσφαιρας πάνω από μία περιοχή δεν θα έχουμε την εκτόνωση των κεραυνών, με αποτέλεσμα αυτοί να φθάνουν με απίστευτη ένταση στο έδαφος. Η Γη θα φορτίζεται ηλεκτρικά και θα ανεβαίνει η θερμοκρασία της, εντείνοντας έτσι το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Με την πρόσκρουση της ραδιομαγνητικής ακτινοβολίας στην ιονόσφαιρα τμήματά της θα ωθούνται ψηλότερα και το κενό που θα δημιουργείται θα σπεύδουν να καλύψουν άλλες μάζες αέρα από παρακείμενες περιοχές, οι οποίες με τη σειρά τους θα αφήσουν κενό το οποίο θα καλυφθεί από άλλες και πάει λέγοντας, με αποτέλεσμα τη δημιουργία στη Γήινη ατμόσφαιρα φαινομένου «ντόμινο». Θα έχουμε αλλαγή του κλίματος σε ολόκληρες επιλεγμένες περιοχές με τεράστιες πλημμύρες, παρατεταμένες περιόδους ξηρασίας κ.λπ.<br />Το H.A.A.R.P. θα έχει τη δυνατότητα να παραλύει κάθε ηλεκτρική και ηλεκτρονική συσκευή σε επιλεγμένες περιοχές, με ότι αυτό συνεπάγεται (σταμάτημα μηχανημάτων στις εντατικές μονάδες νοσοκομείων, αδρανοποίηση κάθε ραδιοσυχνότητας, διακοπή επικοινωνίας αεροσκαφών με πύργο ελέγχου, καταστροφή δορυφόρων κ.λπ.). Επίσης εάν τα ραδιομαγνητικά κύματα διοχετευθούν προς το υπέδαφος, είναι πολύ πιθανή η πρόκληση βιβλικών σεισμών. Και φθάνουμε στην επίδραση της χρήσης του H.A.A.R.P. στα ζωντανά όντα, που αποτελεί και το τρομακτικότερο σενάριο. Σύμφωνα με έγκυρες επιστημονικές έρευνες και πειράματα είναι δυνατόν, μέσω της εκπομπής ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων σε συγκεκριμένες συχνότητες και του συντονισμού τους με τις αντίστοιχες ανθρώπινες, να επηρεαστεί η λειτουργία του ανθρώπινου εγκεφάλου. Πειράματα έχουν δείξει ότι συγκεκριμένες χαμηλές συχνότητες επηρρεάζουν τη λειτουργία του ανθρώπινου (όλων των ζώων) εγκεφάλου, φθάνοντας έως και το σημείο του ελέγχου του. Η έκθεση δε σε τέτοιες συχνότητες για παρατεταμένο χρονικό διάστημα μπορεί να προκαλέσει φοβερές βλάβες στον οργανισμό που ξεκινούν από ημικρανίες, ανεξήγητη νευρικότητα, μελαγχολία, κατάθλιψη και φθάνουν στον καρκίνο και την αλλοίωση του DNA με φρικιαστικές συνέπειες όχι μόνο τους παθόντες, αλλά και τις μελλοντικές γενιές.<br /><br />H επίδραση στον άνθρωπο<br />Ο ανθρώπινος οργανισμός είναι στην ουσία ηλεκτρόνια που πάλλονται αδιάκοπα και συναισθήματα τα οποία τροφοδοτούνται από χημικές αντιδράσεις και μεταφέρονται μέσα στο σώμα και τον εγκέφαλο μέσω ηλεκτρικών σημάτων διαμέσου των νεύρων. Αντίστοιχα λειτουργούν και οι άλλοι οργανισμοί. Φορτίζοντας έτσι τον πλανήτη με ασύλληπτες ποσότητες ηλεκτρικού φορτίου ποιος στ’ αλήθεια επιστήμονας ξέρει τεκμηριωμένα τι επίδραση αυτό θα έχει στον άνθρωπο και στο περιβάλλον; Βέβαια οι υπεύθυνοι του προγράμματος είναι φειδωλοί στις δηλώσεις τους. Συνεχώς λένε ότι «κάνουμε πειράματα ακόμη», «όποιος επιστήμονας έχει κάποιους ενδοιασμούς τον περιμένουνε να μας τους παρουσιάσει», «το Ναυτικό και η Αεροπορία μας εμπιστεύθηκαν τα χρήματα του Αμερικάνικου λαού και άρα κάτι ξέρουν», «το σύστημα θα χρησιμοποιηθεί στην έρευνα για υπόγεια κοιτάσματα μεταλλευμάτων, πετρελαίου κ.λπ. και για την επικοινωνία του Πενταγώνου με τα Αμερικανικά υποβρύχια» και άλλα τέτοια κοινότυπα. Ωστόσο η «υγιής» επιστημονική κοινότητα αντιδράει έντονα (ακόμη και στις Η.Π.Α.) και το μόνο θετικό της ιστορίας είναι ότι ενώ στο παρελθόν μαθαίναμε τα πειράματα και τα αποτελέσματα «καινοτόμων» οπλικών συστημάτων 10 ή 20 χρόνια αργότερα, σ’ αυτήν την περίπτωση αντιληφθήκαμε σχετικά νωρίς τα ανατριχιαστικά σενάρια, με αποτέλεσμα να υπάρχει σχετικά καλή ενημέρωση, εγρήγορση και δυνατότητα αντίδρασης.<br /><br />Αντιδράσεις και συμβόλαια<br />Πριν λίγο καιρό η ευρωβουλευτής της Σουηδίας κυρία Μπριτ ζήτησε με ερώτηση στο Ευρωκοινοβούλιο να ενημερωθεί για το πρόγραμμα H.A.A.R.P. και τις ενδεχόμενες επιπτώσεις στο κλίμα. Η απάντηση του προέδρου του Ευρωκοινοβουλίου ήταν ότι δεν υπάρχουν λεπτομέρειες αφού οι Η.Π.Α. αρνήθηκαν συστηματικά να δώσουν απαντήσεις για τις ενδεχόμενες επιπτώσεις από τα πειράματα αυτά.<br />Οι αμερικάνοι από την πλευρά τους ισχυρίζονται ότι το πρόγραμμα H.A.A.R.P. αποβλέπει στην συστηματική μελέτη της ιονόσφαιρας, στην δημιουργία σύγχρονης επικοινωνίας με τα υποβρύχια και μεταξύ των υποβρυχίων, σύγχρονη επικοινωνία με υπόγειες σήραγγες, ακόμη και περιορισμό της τρύπας του όζοντος. Αν όλα αυτά είναι σωστά τότε πως εξηγείται το αποκλειστικό ενδιαφέρον του Ναυτικού και της Αεροπορίας των Η.Π.Α. στο πρόγραμμα H.A.A.R.P.; Η εταιρία E-systems έχει συμβόλαια ύψους 1.8 δισεκατομμυρίων δολαρίων με τη CIA, το υπουργείο Άμυνας και άλλους παρόμοιους οργανισμούς. Η εταιρία E-systems κατείχε μια σειρά πατέντων για το πρόγραμμα H.A.A.R.P όταν αγοράστηκε το 1994 από την εταιρία Raytheon μία από τις μεγαλύτερες εταιρίες στον κόσμο παραγωγής οπλικών συστημάτων με δεκάδες πατέντων, χρήσιμα στο πρόγραμμα H.A.A.R.P.. Πιο συγκεκριμένα, δώδεκα πατέντες της εταιρία Raytheon αποτελούν την σπονδυλική στήλη του προγράμματος H.A.A.R.P. Η πατέντα (ευρεσιτεχνία), του Bernard J. Eastlund, US Patent 4,686,605 με τίτλο «Μέθοδος και Συσκευή για Μεταβολή Περιοχής της Ατμόσφαιρας, Ιονόσφαιρας ή /και της μαγνητόσφαιρας» χαρακτηρίστηκε απόρρητη και σφραγίστηκε με μυστική εντολή της κυβέρνησης. Η εταιρία Raytheon είναι αυτή που εκτελεί πειράματα H.A.A.R.P. στο Γιούκον της Αλάσκας για λογαριασμό της αεροπορίας και του ναυτικού των Η.Π.Α<br />Σχέση H.A.A.R.P. και chemtrails<br />Τελικά ποια είναι η σχέση αν όντως υπάρχει τέτοια μεταξύ του τρομακτικού προγράμματος των Η.Π.Α. και των περίεργων ουρών που αφήνουν πίσω τους τα αεροσκάφη σε όλο τον κόσμο;<br />Σύμφωνα με επιστήμονες που ασχολήθηκαν με το θέμα σε Αμερική και Ευρώπη, είναι δυνατόν τα χημικά που αφήνουν τα αεροσκάφη πίσω τους να έχουν ρόλο υποστήριξης στις πειραματικές λειτουργίες του υπερόπλου. Χαρακτηριστική είναι η καταγγελία ανθρώπου σ.σ. τα στοιχεία του βρίσκονται στη διάθεση του περιοδικού ο οποίος είδε τον προηγούμενο Σεπτέμβριο chemtrails πάνω από τη νησί της Ικαρίας. Το ίδιο βράδυ στην Ικαρία έγινε σεισμός. Σύμπτωση; Έτσι λένε οι επιστήμονες. Η Ελλάδα είναι όντως μια σεισμογενής περιοχή. Ωστόσο ο οποιοσδήποτε που θα ήθελε να δοκιμάσει ένα όπλο το οποίο μπορεί να προκαλέσει σεισμούς, δεν θα το δοκίμαζε σε περιοχή που δεν έχει ιστορικό σεισμών ώστε να μην τραβήξει την προσοχή. Και φέτος το Φθινόπωρο, το Αιγαίο ταλαιπωρήθηκε από αρκετούς σεισμούς&amp;<br />Angels Don’t Play This Haarp: Advances In Tesla Tecnhlogy τωνδρ. Νικ Μπέγκις και Τζην Μάνιν. Όλα όσα θέλετε να μάθετε για το H.A.A.R.P. είναι εδώ<br />James Bond 007: Goldeneye. Όταν η φαντασία του Χόλιγουντ μπορεί να γίνει εφιάλτης. Είναι η μοναδική ταινία στην οποία γίνεται αναφορά και εφαρμογή στο όπλο ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας. Δείτε τη για να διαπιστώσετε τι μπορεί να κάνει.<br />Αρκεί να πληκτρολογήσετε τη λέξη H.A.A.R.P. ή CHEMTRAILS σε κάποια μηχανή αναζήτησης του Ίντερνετ. Οι μαρτυρίες καταγγελίες αναφορές επιστημονικές αποδείξεις είναι άπειρες!<br /><br />Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Strange<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-1716321452173526460?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/12/%ce%9c%cf%85%ce%b8%ce%b9%ce%ba%ce%ad%cf%82_%cf%84%ce%b9%ce%bc%cf%89%cf%81%ce%af%ce%b5%cf%82</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Μυθικές τιμωρίες</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/12/%ce%9c%cf%85%ce%b8%ce%b9%ce%ba%ce%ad%cf%82_%cf%84%ce%b9%ce%bc%cf%89%cf%81%ce%af%ce%b5%cf%82"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Ο Σίσυφος, βασιλιάς της Κορίνθου, ήταν γιος του Αιόλου και της Εναρέτης και εγγονός του Δευκαλίωνα και της Πύρρας Μια μέρα ο Δίας, μεταμορφωμένος σε αετό, έκλεψε την Αίγινα και την πήγε στο ομώνυμο νησί του Σαρωνικού. Ο Ασωπός ζητούσε απεγνωσμένα την κόρη του. Κανένας όμως δεν του μαρτυρούσε το μυστικό. Μόνο ο Σίσυφος του μήνυσε πως μπορούσε να του δώσει την πληροφορία που ήθελε, στην περίπτωση που θα έδινε ως αντάλλαγμα μια πηγή πόσιμου νερού στον Ακροκόρινθο, που ήταν το καταφύγιο των Κορινθίων σε κάθε κίνδυνο. Η πηγή που έδωσε ο Ασωπός στον Ακροκόρινθο ήταν η Άνω Πειρήνη ή Δρακονέρα, γιατί υπήρχαν δύο δράκοι για να την φυλάνε. Ο Δίας όταν ανέβηκε στον Όλυμπο, έστειλε το θάνατο να πάρει το Σίσυφο και να τον οδηγήσει στον Άδη. Ο Σίσυφος παμπόνηρος, ζήτησε από τη γυναίκα του να μην του κάνει θρησκευτικές τελετές. Πήγε λοιπόν στον Άδη, να του ζητήσει να επιστρέψει στη Γη, για να την τιμωρήσει. Ο Πλούτωνας του αρνήθηκε. Τελικά ανέβηκε με τη μεσολάβηση της Περσεφόνης. Όμως δεν τήρησε την υπόσχεσή του και έζησε στην Κόρινθο μέχρι τα γεράματά του. Ο Σίσυφος, προδότης των μυστικών των θεών, τιμωρήθηκε στον Άδη, να κυλά συνεχώς μια μεγάλη πέτρα και να προσπαθεί να την πάει στην κορυφή ενός λόφου. Η τιμωρία αυτή ήταν ατέλειωτη, γιατί η πέτρα πάντοτε του ξέφευγε πριν φτάσει στην κορυφή και έφτανε στους πρόποδες, οπότε πάλι αγωνιζόταν από την αρχή!<br />Άλλοι μύθοι λένε ότι η τιμωρία του επιβλήθηκε γιατί ήταν ο δολιότερος των ανθρώπων. Ζητούσε διόδια από τους διαβάτες και εκμεταλλευόταν με πανουργία την πλούσια πόλη της Κορίνθου.<br /><br />Προμηθέας<br /><br />Βλέποντας την κατάντια του ανθρώπινου γένους και την αδυναμία του απέναντι στη φύση, ο Προμηθέας αποφασίζει να του χαρίσει τη φωτιά. Έτσι, επισκεπτόμενος το εργαστήρι του Ήφαιστου, τοποθετεί τη φωτιά σε ένα κούφιο καλάμι και τη δίνει κρυφά στους ανθρώπους. Ως τόπος παράδοσης της φωτιάς αναφέρεται η πόλη Σικυώνα της Πελοποννήσου. Ο Προμηθέας έμαθε τους ανθρώπους να χειρίζονται τη φωτιά, να δημιουργούν εργαλεία και τους έμαθε τις Επιστήμες (που έκλεψε από την Αθηνά) και τα Γράμματα. Για να γλυτώσει την ανθρωπότητα από το μένος των θεών, την έμαθε να τους λατρεύει και να τους κάνει θυσίες.<br />Ο Δίας θέλοντας να τιμωρήσει τους ανθρώπους, που έγιναν κακοί και άδικοι, και τον Προμηθέα, βρίσκει ευκαιρία να προκαλέσει κατακλυσμό. Η αιτία ήταν οι γιοί του Λυκάονα, απόγονοι του Πελασγού. Επισκεπτόμενος τους γιους του Λυκάονα, μεταμφιεσμένος σε ταξιδιώτη, του προσφέρθηκε ως φίλεμα μια σούπα φτιαγμένη από τα μέλη του σκοτωμένου αδελφού τους, του Νύκτιμου. Εξοργισμένος τους μετατρέπει σε λύκους και ανασταίνει τον Νύκτιμο. Αποφασίζει να εξαφανίσει την ανθρωπότητα (Χάλκινο Γένος). Ο Προμηθέας ενημερώνει τον γιο του Δευκαλίωνα, βασιλιά της Φθίας, για τις βουλές του Δία και τον προτρέπει να φτιάξει μια κιβωτό (λάρνακα), να την γεμίσει με εφόδια και ζώα και να μείνει μέσα μαζί με την γυναίκα του Πύρρα, κόρη του Επιμηθέα. Πράγματι όταν έγινε ο Κατακλυσμός, σώθηκε ο Δευκαλίωνας με την Πύρρα που δημιούργησαν το Γένος των Ηρώων (Τέταρτο Γένος) και την ανθρωπότητα<br />Φυσικά, αυτό εξόργισε τον Δία ο οποίος έδεσε τον Προμηθέα σε βράχια, στο όρος Καύκασο, και έβαλε έναν αετό να του τρώει το συκώτι κάθε πρωί. Επειδή ο Προμηθέας ήταν αθάνατος, κάθε βράδυ τα σπλάχνα του γιατρεύονταν. Στον «Προμηθέα Δεσμώτη» του Αισχύλου, μαθαίνουμε τη στάση του Τιτάνα απέναντι στην τιμωρία του και το μυστικό που κρατούσε από τον Δία. Τελικά ο Προμηθέας αποκαλύπτει το μυστικό που αφορούσε την Θέτιδα, την οποία ποθούσε ο Δίας, σε αντάλλαγμα την απελευθέρωσή του. Πράγματι περνώντας από τον Καύκασο ο Ηρακλής, με κατεύθυνση τη Χώρα των Εσπερίδων, σκοτώνει τον αετό και σπάει τις αλυσίδες του Ήφαιστου. Ο Προμηθέας, από ευγνωμοσύνη προς τον ημίθεο, του λέει πως θα πάρει τα Χρυσά Μήλα. Όμως ο Προμηθέας ήταν Τιτάνας και δεν μπορούσε να κατοικήσει τα δώματα του Ολύμπου. Η λύση δόθηκε από τον Κένταυρο Χείρωνα. Ο Χείρωνας τραυματίστηκε κατά λάθος από βέλος του Ηρακλή, το οποίο είχε ποτιστεί με το δηλητηριώδες αίμα της Λερναίας Ύδρας. Το αίμα αυτό σκότωνε οτιδήποτε ζωντανό άγγιζε.<br />Ο Χείρων επειδή ήταν αθάνατος, βασανιζόταν φρικτά από την πληγή που του έκανε το βέλος. Έτσι ζήτησε από τον Δία να δώσει την αθανασία του σε κάποιον άλλον, ώστε να πεθάνει και να λυτρωθεί από τους πόνους. Με αυτήν την αίτηση, η αθανασία του Κένταυρου Χείρωνα δόθηκε στον Προμηθέα.<br /><br />Γλαύκος<br /><br />Ο Γλαύκος ήταν ήρωας της Κορίνθου. Τον θεωρούσαν επίσης ως θαλασσινή θεότητα. Ο Γλαύκος, γιος του Σίσυφου και της Μερόπης, έγινε βασιλιάς της Κορίνθου μετά τον πατέρα του. Κατά τη μυθολογία, αγαπούσε πολύ τα άλογα και για να κερδίζουν στους αγώνες τα τάιζε με ανθρώπινες σάρκες. Ο Γλαύκος ήταν νικητής σε όλους σχεδόν τους αγώνες ιπποδρομίας, σε όλη την Ελλάδα. Στους νεκρικούς αγώνες που έγιναν στη μνήμη του Πελία, ο Γλαύκος νικήθηκε και τα άλογά του τον κατασπάραξαν. Αυτή ήταν η τιμωρία του από την Αφροδίτη, επειδή έτσι όπως ήταν αφοσιωμένος στα άλογά του, δεν την τιμούσε αρκετά.<br />Γαλινθιάδα<br />Όταν επρόκειτο η Αλκμήνη να γεννήσει τον Ηρακλή, η Ειλείθυια και οι Μοίρες, οι θεότητες του τοκετού, ύστερα από εντολή της Ήρας την παρεμπόδιζαν και δεν της επέτρεπαν να γεννήσει, κρατώντας σταυρωμένα τα χέρια τους. Ο "δεσμός", τα πλεγμένα χέρια της Ειλείθυιας και των Μοιρών, αποτελούσε εμπόδιο, "δέσιμο", της γέννας. Εννιά μέρες και νύχτες εμπόδιζαν με τα ξόρκια τους τη γέννηση του Ηρακλή. Τότε η Γαλινθιάδα, από τη στενοχώρια της για το μαρτύριο της Αλκμήνης, εξαπάτησε τις θεές λέγοντάς τους ότι η Αλκμήνη είχε φέρει στον κόσμο ένα αγόρι ύστερα από εντολή του Δία. Εκείνες γεμάτες τρόμο, και αγανάκτηση, επειδή νόμιζαν πως είχαν περιφρονηθεί, εγκατέλειψαν τη στάση που "έδενε" την Αλκμήνη και τότε εκείνη γέννησε αμέσως τον Ηρακλή. Οι θεές εκδικήθηκαν τη Γαλινθιάδα που τις εξαπάτησε και τη μεταμόρφωσαν σε νυφίτσα. Η Εκάτη τη λυπήθηκε και την έκανε ακόλουθο και ιερό ζώο της. Ο Ηρακλής, όταν μεγάλωσε, έχτισε ένα ιερό κοντά του στο σπίτι του προς τιμή της και της πρόσφερε θυσία. Οι Θηβαίοι γιόρταζαν τα Γαλινθιάδια προς τιμή της και θυσίαζαν πάντα σε αυτήν μια μέρα πριν τη γιορτή του Ηρακλή.<br /><br />Αράχνη<br /><br />Η Αράχνη ήταν κόρη του Ίδμονα και της Κολοφωνά, κατοικούσε στην πόλη της Λυδίας. Η υφαντική της τέχνης ήταν τόσο ξακουστή ώστε ακόμα και οι Νύμφες πήγαιναν για να θαυμάσουν τα έργα της. 'Ολοι πίστευαν πως η Αράχνη είχε διδαχθεί την τέχνη της από τη θεά Αθηνά. Εκείνη όμως το αρνιόταν και προκάλεσε μάλιστα τη θεά σε διαγωνισμό για να φανεί ποια υφαίνει καλύτερα. Η Αθηνά στο υφαντό της απεικόνιζε τη διαμάχη της με τον Ποσειδώνα για την Αθήνα, ενώ η Αράχνη στο υφαντό της περιγελούσε τα ερωτικά κατορθώματα των θεών του Ολύμπου. η Αθηνά πήρε το υφαντό της Αράχνης στα χέρια της και προσπάθησε να του βρει ψεγάδια. Όταν δεν κατάφερε να του βρει κάποιο ελάττωμα Οργισμένη η Αθηνά και τυφλωμένη από ζήλια έσκισε το υφαντό της. Η Αράχνη από ντροπή για την προσβολή που της έγινε επιχείρησε να κρεμαστεί, η Αθηνά όμως δεν την άφησε να πεθάνει την μεταμόρφωσε στο γνωστό έντομο και την καταράστηκε να είναι πάντα κρεμασμένη καθώς θα εξασκεί την παλιά της τέχνη.<br /><br />Μινυάδες<br /><br />Στην ελληνική μυθολογία Μινυάδες ονομάζονταν συλλογικά οι τρεις κόρες του βασιλιά του Ορχομενού Μινύα, οι οποίες είχαν τα ιδιαίτερα ονόματα Αλκοθόη, Αρσίππη και Λευκίππη. Ο σχετικός με αυτές μύθος έχει πολλές παραλλαγές, αλλά το κοινό στοιχείο είναι ότι σε κάποια εορτή του Διονύσου οι Μινυάδες έμεναν στο σπίτι τους κλώθοντας και υφαίνοντας, ενώ οι γυναίκες του Ορχομενού (ή των Θηβών) έτρεχαν στα βουνά για να λατρέψουν τον θεό. Για την περιφρόνησή τους προς τη λατρεία του, ο Διόνυσος τιμώρησε τις Μινυάδες: Τους ενέβαλε τρέλα (μανία) ώστε να δουν τους εαυτούς τους τυλιγμένους από κισσό και αμπελόφυλλα, ενώ από τη στέγη έσταζε πάνω τους κρασί και γάλα. Μυστηριώδη φώτα φάνηκαν στις αίθουσες των ανακτόρων του Ορχομενού, ενώ ακούστηκαν φωνές από άγρια ζώα και ήχοι από αυλούς και τύμπανα. Μετά από αυτά, οι Μινυάδες άρπαξαν τον μικρό Ίππασο, γιο της Λευκίππης, και τον καταξέσκισαν γιατί τον πέρασαν για μικρό ελαφάκι. Τελικά στεφανώθηκαν με κισσούς και έτρεξαν να συναντήσουν τις άλλες γυναίκες που εόρταζαν στα βουνά. Σύμφωνα με μία εκδοχή, μεταμορφώθηκαν σε νυχτερίδες.<br /><br />Άτλας<br /><br />Στην ελληνική μυθολογία και κατά τον Ησίοδο, ο Άτλας ήταν γιος του Ιαπετού και της Ωκεανίδας Κλυμένης, και αδέλφια του ήταν ο Προμηθέας, ο Επιμηθέας και ο Μενοίτιος, οι γνωστοί «Ιαπετίδες». Στη Τιτανομαχία ήταν αρχηγός των Τιτανιδών και μάλιστα ο δυνατότερος και ο επιδεξιότερος, που όμως μετά τη νίκη του ο Δίας τον τιμώρησε για πάντα υποχρεώνοντάς τον να φέρει στους ώμους του τον Ουράνιο θόλο. Επειδή τη "θεία τιμωρία" αυτή την υπέμενε με θαυμαστή και παραδειγματική εγκαρτέρηση έλαβε το όνομα Άτλας (εκ του α και του τλάν = τα πάντα υπομένοντας). Για τον λόγο αυτόν στεκόταν ο Άτλας επί της κορυφής μεγάλου όρους της Αφρικής, το οποίο πήρε το όνομά του. Εκεί τον βρήκε και ο Ηρακλής όταν τον «διέταξε» ο Ευρυσθέας να φέρει τα μήλα των Εσπερίδων και που επειδή, κατά συμβουλή του Προμηθέα, δεν ήθελε να πάει ο ίδιος στο κήπο των Εσπερίδων, αντικατέστησε τον Άτλαντα στα βαριά καθήκοντά του για όσο χρόνο εκείνος θα έλειπε. Όταν όμως ο Άτλας επέστρεψε με τα πολύτιμα φρούτα δεν ήθελε να κρατήσει τον ουρανό. Τότε προσποιούμενος ο Ηρακλής ότι θέλει λίγο βοήθεια για να κρατήσει τον θόλο καλύτερα κατάφερε να αφήσει στον Άτλαντα όλο το βάρος και έτσι να συνεχίσει τη τιμωρία του.<br /><br />Φλεγύας<br /><br />Γιος του Άρη και της Χρύσης. Μυθικός πρόγονος των Φλεγύων, λαού Θεσσαλικού. Ο Ιξίονας, η Κορωνίδα και η Γυρτώνη ήταν παιδιά του. Όταν πληροφορήθηκε ότι η Κορωνίδα περίμενε παιδί από τον Απόλλωνα, οργίστηκε και προσπάθησε να καταστρέψει τον ναό του θεού στους Δελφούς. Σύμφωνα με μια εκδοχή κατατοξεύθηκε από τον Απόλλωνα. Κατ’ άλλη εκδοχή καταδικάστηκε να τον ρίξουν στον Τάρταρο, όπου πάνω από το κεφάλι του κρέμεται αιώνια ένας πελώριος βράχος.<br /><br />Τάνταλος<br /><br />Ο Τάνταλος φέρονταν ως Βασιλιάς της Φρυγίας με έδρα την Σίπυλο. Ήταν γιος του Δία ή του Τμώλου και της Πλουτούς, πατέρας της Νιόβης του Πέλοπα και του Βραττέα. Ο Τάνταλος λοιπόν ως γιος της Πλουτούς (της αφθονίας) έφθασε να θεωρείται φίλος και ομοτράπεζος των Ολύμπιων Θεών όπου εκ της απληστίας του υπέκλεψε νέκταρ και αμβροσία που μετέφερε στ΄ ανάκτορό του. Παράλληλα δε προσπάθησε να μεταδώσει μυστικά των Θεών στους ανθρώπους. Εκείνο όμως που αποτέλεσε το φρικαλέο των πράξεών του ήταν που ήθελε να διαπιστώσει αν οι Ολύμπιοι θεοί θα μπορούσαν να εξαπατηθούν. Για τον σκοπό αυτό έφθασε στο σημείο να σφάξει τον πρωτότοκο γιο του και να τον προσφέρει σε γεύμα σ΄ αυτούς. Λέγεται πως μόνο η θεά Δήμητρα απορροφημένη στη θλίψη της από την απώλεια της κόρης της Περσεφόνης έφαγε τμήμα από τον βραχίονα του παιδιού, οι δε άλλοι θεοί που αντελήφθησαν το ανούσιο έγκλημα του παιδοκτόνου Ταντάλου, ανάστησαν τον Πέλοπα, αποκατέστησαν τον ακρωτηριασμό του και τιμώρησαν τον πατέρα του σε αιώνια καταδίκη.<br />Σύμφωνα με τον Όμηρο η επιβληθείσα θεία και αιώνια καταδίκη του ήταν η ακόλουθη: Αφού κεραυνοβολήθηκε από τον πατέρα των θεών Δία κατήλθε στον Άδη όπου κατ΄ εντολή των θεών, τοποθετήθηκε σε λάκκο γεμάτο νερό κάτω ακριβώς από κλαδιά δένδρων κατάφορτων με ποικίλους καρπούς. Πεινώντας όμως και διψώντας αφόρητα μόλις άπλωνε το χέρι του να κόψει καρπούς οι κλάδοι ανέρχονταν αμέσως σε μεγάλο ύψος, όταν δε, έσκυβε να πιει νερό αυτό εξαφανιζόταν ή απομακρύνονταν από τα πόδια του. Η θεία και αιώνια αυτή τιμωρία έμεινε περισσότερο γνωστή ως ''μαρτύριο του Ταντάλου''.<br /><br />πηγή <a href="http://macedonia.do.am/forum/36-173-1">[macedonia.do.am]</a> <img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-3541363889352870886?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/09/%ce%95%ce%af%cf%83%ce%b1%ce%b9_%ce%b5%cf%81%ce%b3%ce%ac%cf%84%ce%b7%cf%82_%cf%84%ce%bf%cf%85_%cf%86%cf%89%cf%84%cf%8c%cf%82</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Είσαι εργάτης του φωτός</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/09/%ce%95%ce%af%cf%83%ce%b1%ce%b9_%ce%b5%cf%81%ce%b3%ce%ac%cf%84%ce%b7%cf%82_%cf%84%ce%bf%cf%85_%cf%86%cf%89%cf%84%cf%8c%cf%82"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	<br />http://www.youtube.com/watch?v=yiT4oNye878<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-4573817773318228390?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/04/%ce%a0%cf%8e%cf%82_%ce%bd%ce%b1_%cf%83%cf%89%cf%80%ce%ac%cf%83%cf%89_-_%ce%88%ce%b2%ce%b1%ce%bb%ce%b5_%ce%bf_%ce%b8%ce%b5%cf%8c%cf%82_%cf%83%ce%b7%ce%bc%ce%ac%ce%b4%ce%b9</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Πώς να σωπάσω - Έβαλε ο θεός σημάδι</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/04/%ce%a0%cf%8e%cf%82_%ce%bd%ce%b1_%cf%83%cf%89%cf%80%ce%ac%cf%83%cf%89_-_%ce%88%ce%b2%ce%b1%ce%bb%ce%b5_%ce%bf_%ce%b8%ce%b5%cf%8c%cf%82_%cf%83%ce%b7%ce%bc%ce%ac%ce%b4%ce%b9"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	<br />http://www.youtube.com/watch?v=P35AVrEi5P4&amp;feature=player_embedded<br /><br />Πώς να σωπάσω μέσα μου<br />την ομορφιά του κόσμου;<br />Ο ουρανός δικός μου<br />η θάλασσα στα μέτρα μου<br /><br />Πώς να με κάνουν να τον δω<br />τον ήλιο μ'άλλα μάτια;<br />Στα ηλιοσκαλοπάτια<br />Μ' έμαθε η μάνα μου να ζω...<br /><br />Στου βούρκου μέσα τα νερά<br />ποια γλώσσα μου μιλάνε<br />αυτοί που μου ζητάνε<br />να χαμηλώσω τα φτερά;<br /><br /><br />http://www.youtube.com/watch?v=P35AVrEi5P4<br /><br /><br />Έβαλε ο Θεός σημάδι<br />παλικάρι στα Σφακιά<br />κι ο πατέρας του στον Άδη<br />άκουσε μια τουφεκιά.<br /><br />Της γενιάς μου βασιλιά,<br />μην κατέβεις τα σκαλιά.<br />Πιές αθάνατο νερό<br />να νικήσεις τον καιρό.<br /><br />Έβαλε ο Θεός σημάδι<br />παλικάρι στα Σφακιά<br />κι η μανούλα του στον Άδη<br />τράβηξε μια χαρακιά.<br /><br />Της καρδιάς μου βασιλιά<br />με τον ήλιο στα μαλλιά,<br />μην περνάς τη χαρακιά<br />η ζωή είναι πιο γλυκιά.<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-5914400283610637276?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/04/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1_%ce%b1%ce%b3%ce%ac%cf%80%ce%b7%cf%82</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Ιστορία αγάπης</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/04/%ce%99%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1_%ce%b1%ce%b3%ce%ac%cf%80%ce%b7%cf%82"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	<br /><br />Η μετάφραση των υποτίτλων του βίντεο έχει ως εξής:<br />"Το 1969, ο John Rendall και ο Ace Berg, είδαν ένα νεογέννητο λιονταράκι για πώληση, στου Harrods. Περιορισμένο και μοναχικό, σε ένα μικρό κλουβί, αποφάσισαν να το φέρουν στο σπίτι. Ένας τοπικός εφημέριος τους επέτρεψε να εκπαιδεύσουν το νεογέννητο, που τώρα λέγεται Χριστιανός, στην αυλή της Εκκλησίας, αλλά αυτό, έγινε πολύ γρήγορα, πολύ μεγάλο για το διαμέρισμα . Το μόνο πράγμα που μπορούσαν να κάνουν ήταν, να δοκιμάσουν και να το μεταφέρουν στην Αφρική, πράγμα που πέτυχαν να το κάνουν. Ένα χρόνο αργότερα θέλησαν να τον επισκεφτούν (τον Χριστιανό), αλλά τους είπαν ότι, αυτός τώρα ήταν αρχηγός της περηφάνειας του, και σαν τέτοιος ήταν εντελώς επικίνδυνος, και ότι δε θα τους θυμόταν. Χωρίς να τρομάξουν, πήγαν, παρ' όλα αυτά. Μετά από πολλές ώρες ψαξίματος για την υπερηφάνεια, να τι συνέβη όταν, τελικά, βρήκαν το άγριο λιοντάρι. Αυτός τους σύστησε στη σύζυγο του!! Η αγάπη δε γνωρίζει όρια, και οι αληθινές φιλίες διαρκούν μια ζωή. Γύρνα πίσω σε επαφή με κάποιο σήμερα. Θα είσαι ευχαριστημένος που το έκανες!".<br /><br />Παρατήρηση: Η φιλία μεταξύ ζώου και ανθρώπου είναι ισχυρότερη, από την φιλία ανθρώπου με άνθρωπο.<br /><br />Όπως λέει και ο Έριχ Φρομ<br /><br /> "Επειδή ο άνθρωπος έχει μικρότερο ενστικτώδη εξοπλισμό απ' όλα τα άλλα ζώα, δεν αναγνωρίζει τους όμοιους του τόσο εύκολα, όσο τα ζώα. Γι' αυτόν, η διαφορετική γλώσσα, τα έθιμα, η φορεσιά και άλλα κριτήρια, που συλλαμβάνει με το νου κι όχι με το ένστικτο, καθορίζουν ποιος ανήκει στο ίδιο είδος και ποιος όχι, και κάθε ομάδα που διαφέρει, έστω κι ελάχιστα, δε θεωρείται εξίσου ανθρώπινη. Από εδώ βγαίνει και τούτο το παράδοξο: ο άνθρωπος, ακριβώς επειδή δεν έχει ενστικτώδη εξοπλισμό, δεν έχει και πείρα της ταυτότητας του είδους του, και πιστεύει πως, ο ξένος ανήκει σε ένα άλλο είδος. Μ' άλλα λόγια, η ανθρώπινη ιδιότητα του ανθρώπου είναι που τον κάνει τόσο απάνθρωπο"<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-8944762799187345996?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/04/%ce%9c%ce%ac%ce%b8%ce%b7%ce%bc%ce%b1_%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82_%ce%b1%cf%80%cf%8c_%cf%84%ce%bf%ce%bd_%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%bb%ce%ae</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Μάθημα πολιτικής από τον Περικλή</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/04/%ce%9c%ce%ac%ce%b8%ce%b7%ce%bc%ce%b1_%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b9%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae%cf%82_%ce%b1%cf%80%cf%8c_%cf%84%ce%bf%ce%bd_%ce%a0%ce%b5%cf%81%ce%b9%ce%ba%ce%bb%ce%ae"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Εγω γαρ ηγουμαι πολιν πλειω ξυμπασαν ορθουμενην ωφελειν τους ιδιωτας ή καθ΄ εκαστον των πολιτων ευπραγουσαν, αυθροαν δε σφαλλομενην. καλως μεν γαρ φερομενος ανηρ το καθ΄ εαυτον διαφθειρομενης της πατριδος ουδεν ησσον ξυναπολλυται, κακοτυχων δε εν ευτυχουση πολλω μαλλον διασωζεται. οποτε ουν πολις μεν τας ιδιας συμφορας οια τε φερειν, εις δ΄ εκαστος τας εκεινης αδυνατος, πως ου χρη παντας αμυνειν αυτη, και μη ο νυν υμεις δρατε. ταις κατ΄ οικον κακοπραγιαις εκπεπληγμενοι του κοινου της σωτηριας αφιεσθε, και εμε τε τον παραινεσαντα πολεμειν και υμας αυτους οι ξυνεγνωτε δι΄ αιτιας εχετε.<br /><br /> Μετάφραση.<br /> Εγώ νομίζω ότι μια πολιτεία ωφελεί περισσότερο τους πολίτες της, όταν ως σύνολο ορθοποδεί παρά όταν οι πολίτες της ευημερούν ο καθένας χωριστά αλλά η πολιτεία ως σύνολο αποτυγχάνει. Γιατί, αν η πατρίδα καταστραφεί, χάνεται ταυτόχρονα μαζί της και ο πολίτης, όσο και αν ως άτομο είναι πετυχημένος, ενώ σε μια πατρίδα που ευημερεί, σ΄αυτή και ένας αποτυχημένος πολίτης έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να διασωθεί. Αφού λοιπόν η πολιτεία είναι ικανή να βαστά τις συμφορές των πολιτών της, αλλά ο καθένας χωριστά είναι ανίκανος να υπομένει τις δικές της, οφείλουμε να τη βοηθήσουμε όλοι και να μην κάνουμε αυτό που κάνετε τώρα εσείς, που χτυπημένοι από τις οικογενειακές σας συμφορές, αδιαφορείτε για την κοινή σωτηρία, και κατηγορείτε τόσο εμένα που σας συμβούλευσα να πολεμήσετε, όσο και τους εαυτούς σας που συναποφασίσατε τον πόλεμο"<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-6877995327572873585?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/03/%ce%a6%ce%b8%cf%8c%ce%bd%ce%bf%cf%82:_%cf%84%ce%bf_%cf%84%ce%af%ce%bc%ce%b7%ce%bc%ce%b1_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%b4%cf%8c%ce%be%ce%b1%cf%82</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Φθόνος: το τίμημα της δόξας</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/11/03/%ce%a6%ce%b8%cf%8c%ce%bd%ce%bf%cf%82:_%cf%84%ce%bf_%cf%84%ce%af%ce%bc%ce%b7%ce%bc%ce%b1_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%b4%cf%8c%ce%be%ce%b1%cf%82"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Ένα εκπληκτικό κείμενο του γνωστού συγγραφέα-νεοφιλόσοφου κ. Σαράντου Καργάκου από τη συλλογή άρθρων του "Προβληματισμοί", τόμος ΣΤ΄, 1997.<br /><br />"Ίσχει γαρ όλβος ου μείονα φθόνον" [Πίνδαρος].<br /><br />"Όταν η ανθρώπινη ευτυχία ανεβαίνει ψηλά, προκαλεί τους κεραυνούς να τη χτυπήσουν. Όσο πιο μεγάλος και άξιος αναδεικνύεται ένας άνθρωπος, τόσο πιο εύκολα τον βρίσκει το βέλος της επίκρισης και της κακολογίας. Οι νάνοι φυσικά δίνουν πολύ πιο δύσκολα στόχο", είχε γράψει ο μεγάλος Γερμανός ποιητής και συγγραφέας Χάιντριχ Χάινε. Οι λόγοι αυτοί έχουν μια διαχρονικότητα, αλλά στην εποχή μας αποκτούν μια ιδιάζουσα επικαιρότητα. Γιατί άραγε; Ένας, επίσης μεγάλος των γραμμάτων, ο Ντοστογιέφσκυ, είχε χωρήσει τους ανθρώπους σε τρεις κατηγορίες. Στην πρώτη τοποθέτησε τους ανθρώπους που διαθέτουν αξία και αξιοσύνη και ξεχωρίζουν από τους άλλους. Στη δεύτερη ΄'εβαλε εκείνους που δεν έχουν τίποτα το εξαιρετικό, πράγμα που το αγνοούν, και συνεπώς, ελάχιστα τους ενοχλεί, και στην τρίτη εκείνους που η γνώση της ασημαντότητας τους αποτελεί ένα αδιάκοπο βασανιστήριο και τους ωθεί στις πιο ταπεινές πράξεις. Βλέπουν την ανάδειξη τους όχι στο δικό τους ανέβασμα, αλλά στην πτώση των άλλων. Όλος ο δυναμισμός τους, που δεν χρησιμοποιείται για τη δική τους ανύψωση, διοχετεύεται προς την κατεύθυνση της ανατροπής κάποιου άξιου. Εργάζονται σαν τα τρωκτικά που υποσκάπτουν τα θεμέλια κάποιου μεγάρου.<br /><br />Στη σύγχρονη κοινωνία, λόγω του ανταγωνιστικού χαρακτήρα της, πλεονάζουν οι άνθρωποι της τρίτης κατηγορίας. Πληγωμένοι από τη δική τους αδυναμία, γίνονται μόνιμοι εχθροί αυτών που ξεχωρίζουν, που αναδεικνύονται μεγάλοι. Ο φθόνος είναι, ίσως, το κύριο κοινωνιολογικό συστατικό που μετατρέπει ένα μεγάλο άθροισμα ανθρώπων σε μάζα. Ο μαζοποιημένος άνθρωπος δεν ανέχεται την υπεροχή. Μια από τις πιο χαρακτηριστικές "συνήθειες" του είναι ότι προσπαθεί με παράλογη μανία να "χαμηλώσει" αυτόν που πάει να "ψηλώσει", να απορροφήσει και να επανεντάξει στο δικό του επίπεδο αυτόν που τείνει να διακριθεί. Και, φυσικά, το πιο αποτελεσματικό όπλο που χρησιμοποιεί είναι η "λασπολογία". Με τη δικαιολογία πως έχει αναφαίρετο δικαίωμα να κρίνει, δήθεν για να βελτιώσει την κοινωνία, επικρίνει και συκοφαντεί όποιο βλέπει πως είναι ανώτερος και αξιότερος του. Κι όσο πιο πολύ ο άξιος αδιαφορεί ή τον αγνοεί, γιατί δε θέλει να ξεπέσει στο δικό του επίπεδο, τόσο ο μαζάνθρωπος εξαγριώνεται. Ο φθόνος είναι πιο αδυσώπητος από το μίσος.<br /><br />Ένας σύγχρονος καλλιτέχνης δήλωσε: "ο ανθρώπινος φθόνος υπήρξε πάντα το θερμόμετρο της επιτυχίας μου". Ο φθόνος, ως ένα μεγάλο βαθμό, εξηγεί και τη συμπεριφορά της μάζας. Είναι κίνητρο δράσης. Φυσικά, εναντίον αυτών που στέκουν ψηλά. Οι νάνοι, όπως λέει ο Χάινε, αυτοί δηλαδή που στέκουν χαμηλά και ζουν στην αφάνεια της μικροζωής, δε δίνουν στόχο για επίκριση. Αντιμετωπίζονται με αδιαφορία, συχνά με περιφρόνηση. Όμως, δε μπορεί να ισχύσει το ίδιο για τους γίγαντες, γι΄ αυτούς που είναι ιδιαίτερα προικισμένοι και στέκουν ψηλά. Οι συνηθισμένοι άνθρωποι τους ζηλεύουν και τους φθονούν, γιατί η δύναμη και η υπεροχή τους, φαίνεται άπιαστη γι΄ αυτούς. Κι επειδή, στο βάθος, γνωρίζουν ότι αυτή η ανισότητα δεν είναι αδικία, προσπαθούν να ξεχάσουν αυτή τη βασανιστική αλήθεια, μειώνοντας τους. Ο φθόνος λειτουργεί όπως το σύστημα των συγκοινωνούντων δοχείων. Διαχέεται μέσα στη μάζα και κάνει πιστευτή και την πιο απίστευτη συκοφαντία.<br /><br />Αυτή η συμπόρευση των μικρών στο δρόμο της συκοφαντίας δίνει στη μάζα την αίσθηση της δύναμης. Ο φθόνος ενοποιεί τους ασήμαντους και σημαντοποιεί τη δύναμη τους. Όμως αυτή η δύναμη διοχετεύεται όχι προς τη δική τους ανύψωση αλλά προς την ανατροπή αυτών που τολμούν να ανέβουν κάπου ψηλότερα. Η μάζα έτσι, έχει την εντύπωση πως, μειώνοντας ένα μεγάλο άνθρωπο, επικρίνοντας τον για φανταστικά ή πραγματικά παραπτώματα, τον φέρνει στα δικά της μέτρα. Αλλά όταν πέσει ο πραγματικά μεγάλος, τότε δείχνει πιο έντονα πόσο μεγάλος είναι. Ο μικρός, όσο κι αν συκοφαντήσει, δε μεγαλώνει. Κανένα βάθρο δε στηρίζεται στη λάσπη.<br /><br />Στη σημερινή κοινωνία, τη διαδικασία της συστηματικής επίκρισης και κακολογίας διευκολύνει, φυσικά, ο Τύπος, καθώς και η σύγχρονη μορφή "κουτσομπολιού", το ονομαζόμενο "κοινωνικό σχόλιο", που φέρνουν στη δημοσιότητα την ιδιωτική ζωή κάθε σημαντικού ανθρώπου. Έτσι μπορεί ο οποιοσδήποτε, χρησιμοποιώντας κάπως περισσότερο τη φαντασία του, να εξογκώσει τις καταστάσεις και να διαδώσει τις πιο απίθανες κατηγορίες σε βάρος εκείνων που τον ενοχλούν, γιατί με το ύψος τους τον επισκιάζουν ή τον καλύπτουν. Συχνά είναι πολύ εύκολο η ανθρωπομάζα να βρει "αξιόμεμπτα" στοιχεία στη ζωή των μεγάλων, γιατί εκείνοι συνήθως υιοθετούν μια στάση ζωής που δύσκολα γίνεται κατανοητή από τους πολλούς. Οι πράξεις τους κρύβουν μια πολύπλοκη ψυχολογία, τα κίνητρα τους και οι στόχοι τους δεν είναι πάντα κατανοητοί και ξεκάθαροι για ένα συνηθισμένο άνθρωπο. Έτσι, συχνά το πλήθος κατεβάζοντας τους στα δικά του μέτρα κι ερμηνεύοντας τη συμπεριφορά τους με τη δική του ψυχολογία, τους παρεξηγεί και με την ευαισθησία που δημιουργεί ο φθόνος, εύκολα τους καταδικάζει. Ας μη παραβλέψουμε όμως κι ένα άλλο λόγο που προκαλεί αυτή την έντονα αρνητική στάση των μικρών έναντι των μεγάλων. Η ζωή ενός σημαντικού ανθρώπου αποτελεί κάτι το συναρπαστικό για το συνηθισμένο άνθρωπο. Συζητώντας ή μελετώντας τα φανταστικά παραπτώματα του και ψάχνοντας συνεχώς για "νέες πλευρές" στη ζωή του, η μάζα διασκεδάζει την πλήξη της μονότονης, μικροαστικής ζωής της. Μεταφέρεται σ΄ ένα κόσμο απρόσιτο γι΄αυτή και κρίνοντας ανελέητα όσους θεωρεί σημαντικούς κι ευτυχισμένους, έχει την ψευδαίσθηση πως ανεβαίνει στο ύψος τους.<br />Ίσως όμως να είναι κι ένας έμφυτος φόβος που ωθεί τους πολλούς να αγωνίζονται να συντρίψουν τους μεμονωμένους δυνατούς ανθρώπους. Ίσως, η μάζα να δυσπιστεί απέναντι τους και να τους συκοφαντεί αδιάκοπα, επιδιώκοντας να τους μειώσει ή να τους εξουδετερώσει εξαιτίας κάποιων προικισμένων ανθρώπων που κάποτε εμπιστεύτηκε και από τους οποίους εξαπατήθηκε και πληγώθηκε. Ίσως αυτή η άσχημη πείρα να της έχει δημιουργήσει ένα υποσυνείδητο φόβο που προκαλεί αυτή την αγωνιώδη βιασύνη της να μειώσει τη δύναμη αυτού που γίνεται μεγάλος, να του κόψει τα επικίνδυνα γι΄αυτή φτερά, και να σιγουρευτεί ξανά ότι κι εκείνος δεν αποτελεί παρά ένα ασήμαντο μόριο της.<br /><br />Όταν εκείνος που αναδεικνύεται άξιος και μεγάλος, όπως τον εννοεί ο Χάινε, καταφέρει να ξεπεράσει τα εμπόδια και τις παγίδες που του στήνει το κακόβουλο πλήθος, είναι καταδικασμένος να ζήσει πια μια ζωή όχι και τόσο αξιοζήλευτη. Όσο η μάζα το βρίσκει δύσκολο να νικήσει ένα άνθρωπο, τόσο το μίσος της μεγαλώνει και επιστρατεύει όλο το θράσος και την αδιαντροπιά, για να τον κακολογήσει και να τον κατεδαφίσει. Κι όταν βλέπει πως καμιά μέθοδος δεν αποδίδει, υιοθετεί μια στάση ψυχρότητας απέναντι του, όταν βρίσκει ευκαιρία διαφωνεί μαζί του και μονίμως αρνείται να τον βοηθήσει. Τον απομονώνει, χωρίς βέβαια να αδιαφορεί γι΄ αυτόν. Πάντα βρίσκεται σε επιφυλακή για να εκμεταλλευτεί οτιδήποτε μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν σοβαρή κατηγορία εναντίον του.<br /><br />Πολλοί, στην εποχή μας, μιλούν για τη "μοναξιά του ύψους". Κι έχουν δίκιο, γιατί σήμετα είναι ακόμη πιο δύσκολο να είναι κανείς μεγάλος. Με το πρόσχημα της απομύθευσης αποφλοιώνουμε τους άξιους και κάνουμε "μύθους" ανθρώπους που, στην καλύτερη περίπτωση, είναι χρυσές μετριότητες. Αυτός που είναι αποφασισμένος να ανέβει ψηλά, στηριγμένος στην προσωπική του αξία, θα αναγκασθεί να πολεμήσει μόνος του εναντίον ενός πλήθους φθονερών ανθρώπων. Όμως αυτό δεν πρέπει να τον αποθαρρύνει. Η κατάκριση ακολουθεί πάντα τη διάκριση. Όποιος επιζητεί τη σιγουριά, μένει πάντα χαμηλά. Πολύ σωστά έχει λεχθεί πως η αφάνεια είναι η πιο σίγουρη ασφάλεια. Οι νάνοι δε φαίνονται, τους κρύβουν οι μεγάλοι.<br />Όποιος είναι αποφασισμένος να προχωρήσει πιο πέρα από τα συνηθισμένα μέτρα, να ανέβει σε ψηλότερες κορφές, ας έχει υπόψη του πως κάθε επίθεση εναντίον του είναι και μια επιβεβαιώση της αξίας του. Και η μοναξιά, στην οποία θα είναι υποχρεωμένος να ζει, δεν είναι παρά ένας τιμητικός φόρος που πληρώνει, γιατί δεν είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος.<br />gfragoulis.blogspot.com<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-2933281989837023390?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/10/30/%ce%97_%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%ae_%cf%84%ce%bf%cf%85_%c2%ab90_10%c2%bb</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Η αρχή του «90/10»</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/10/30/%ce%97_%ce%b1%cf%81%cf%87%ce%ae_%cf%84%ce%bf%cf%85_%c2%ab90_10%c2%bb"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	του Stephen Covey<br /><br />Η αρχή του «90/10» είναι μια Συγκλονιστική Διαπίστωση που μπορεί να μας Λύσει το 90% των Προβλημάτων που Αντιμετωπίζουμε! Ανακάλυψε την Αρχή του «90/10». Μπορεί να αλλάξει τη Ζωή σου για Πάντα και να Βελτιώσει τη Διάθεσή σου για Ζωή και Δράση!<br /><br />Ποιά είναι η Αρχή:<br /><br />To 10% των Προβλημάτων της Ζωής μας είναι Τυχαία Γεγονότα που συμβαίνουν Καθημερινά στους Ανθρώπους από τον καιρό που ο Άνθρωπος εμφανίστηκε στη Ζωή!<br /><br />To 90% των Προβλημάτων της Ζωής μας είναι το Αποτέλεσμα των δικών μας Αντιδράσεων σε αυτά τα Γεγονότα!<br /><br />Είχατε ποτέ την ευκαιρία να Διαπιστώσετε αυτή την τεράστια διαφορά μεταξύ των Γεγονότων που μας συμβαίνουν και του βαθμού που Εμείς Αντιδρούμε σε αυτά;<br /><br />Έχει αποδειχτεί ότι τα περισσότερα Προβλήματά μας προέρχονται από τις Δικές μας Αντιδράσεις στα προβλήματα που εμφανίζονται στη Ζωή μας Καθημερινά και όχι από τα ίδια τα Γεγονότα που συμβαίνουν σε όλους τους Ανθρώπους!<br /><br />Δεν έχουμε κανέναν Έλεγχο για το 10% των Προβλημάτων που μας συμβαίνουν.<br /><br />Έχουμε, όμως, πλήρη Έλεγχο του Τρόπου με τον οποίο θα Αντιδράσουμε σε Αυτά!<br /><br />Δεν μπορούμε να σταματήσουμε ένα αυτοκίνητο όταν προκαλεί ατύχημα έπειτα από μια μηχανική βλάβη… Το αεροπλάνο μπορεί να καθυστερήσει να φτάσει στον προορισμό του και μπορεί να μας βγάλει τελείως έξω από τον προγραμματισμό μας… Μπορεί ένας οδηγός να κάνει μια απερίσκεπτη ενέργεια μέσα στην τρέλα της κίνησης στην πόλη… Δεν έχουμε κανένα έλεγχο σε αυτό το 10% των Γεγονότων.<br /><br />Στο υπόλοιπο 90% έγκειται η Διαφορά!<br /><br />Εσύ καθορίζεις αυτό το ποσοστό!<br /><br />Πώς;<br /><br />Με τις Αντιδράσεις σου…<br /><br />Δεν μπορείς να Ελέγξεις ένα κόκκινο φανάρι.<br /><br />Αλλά μπορείς να Ελέγξεις τις Aντιδράσεις σου.<br /><br />Μην επιτρέπεις τους ανθρώπους να σε «Ξεγελούν».<br /><br />Μπορείς να Ελέγξεις τον τρόπο που αντιμετωπίζεις τις καταστάσεις.<br /><br />Για να δούμε ένα παράδειγμα:<br /><br />Τρως πρωινό με την οικογένειά σου. Η κόρη σου κατά λάθος ρίχνει τον καφέ σου επάνω στο σακάκι σου. Δεν έχεις τον έλεγχο για αυτό που συνέβη. Το τι ακολουθεί μετά εξαρτάται από την Αντίδρασή σου. Τρελαίνεσαι και αρχίζεις τις φωνές. Σηκώνεσαι απότομα από την καρέκλα σου λέγοντας στην κόρη σου ότι δεν μπορείς να πιστέψεις πόσο Απρόσεκτη ήταν. Αρχίζει να κλαίει. Μετά τις φωνές σου στην κόρη σου επιτίθεσαι στη γυναίκα σου και τις λες γιατί άφησε στην άκρη του τραπεζιού το φλιτζάνι του καφέ. Ακολουθεί μια σύντομη αλλά έντονη λογομαχία. Πηγαίνεις στο δωμάτιό σου και αλλάζεις γρήγορα. Επιστρέφοντας στην κουζίνα, η κόρη σου κλαίει ακόμη γι’ αυτό που έγινε, με αποτέλεσμα να έχει περάσει η ώρα για το σχολείο της. Χάνει το λεωφορείο για το σχολείο. Πρέπει να κάνεις κάτι, γιατί τα χρονικά όρια έχουν στενέψει. Τρέχεις στο αυτοκίνητό σου με την κόρη σου για να την πας εσύ στο σχολείο της. Επειδή έχεις αργήσει, τρέχεις αρκετά για να προλάβεις ξεπερνώντας το επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας. Έχεις καθυστερήσει 15 λεπτά και έχεις και μια κλήση για υπέρβαση ορίου ταχύτητας. Η κόρη σου τρέχει στο σχολείο της χωρίς να σου πει «καλημέρα». Έχοντας φτάσει στη δουλειά σου 20 λεπτά αργότερα, συνειδητοποιείς ότι έχεις ξεχάσει το χαρτοφύλακά σου. Η μέρα σου ξεκίνησε απαίσια. Και δε φτιάχνει καθώς περνάει η ώρα. Γυρίζεις σπίτι. Γυρίζοντας σπίτι, υπάρχει ένα θέμα, μια πληγή στη σχέση σου με την κόρη σου και με τη γυναίκα σου που άκουσαν ό,τι άκουσαν… Γιατί; Γιατί αντέδρασες με αυτόν τον τρόπο το πρωί. Γιατί είχες μια κακή μέρα;<br /><br />Α) Ο καφές το προκάλεσε;<br /><br />Β) Η κόρη σου έφταιξε;<br /><br />Γ) Ο τροχονόμος ήταν η αιτία;<br /><br />Δ) Εσύ το προκάλεσες;<br /><br />Η απάντηση είναι η Δ.<br /><br />Δεν είχες τον Έλεγχο για αυτό που συνέβη με τον καφέ.<br /><br />Η Αντίδρασή σου σε αυτά τα 5 δευτερόλεπτα σου χάλασε τη μέρα.<br /><br />Για να δούμε τι θα μπορούσε να γίνει, αν Αντιδρούσες λίγο διαφορετικά!<br /><br />Ο καφές πέφτει επάνω σου. Η κόρη σου σε κοιτάει με μάτια ανοιχτά και είναι έτοιμη να κλάψει.<br /><br />Με γλυκό τρόπο λες: «Μην ανησυχείς, κόρη μου, πρέπει να προσέχεις λίγο περισσότερο!»<br /><br />Σκουπίζεσαι με μια πετσέτα και αλλάζεις σακάκι. Παίρνεις το χαρτοφύλακά σου και επιστρέφεις στην κουζίνα βλέποντας από το παράθυρο την κόρη σου να ανεβαίνει στο λεωφορείο για το σχολείο της. Γυρίζει και σε χαιρετάει με το χέρι της με μια ιδιαίτερη ικανοποίηση που δεν τη μάλωσες! Φτάνεις στη δουλειά σου με ελάχιστη καθυστέρηση.<br /><br />Βλέπεις τη διαφορά;<br /><br />Δύο διαφορετικά σενάρια.<br /><br />Και τα δύο ξεκίνησαν την ίδια στιγμή. Τελείωσαν όμως εντελώς διαφορετικά.<br /><br />Γιατί;<br /><br />Γιατί οι Αντιδράσεις σου ήταν διαφορετικές.<br /><br />Δεν έχεις τον Έλεγχο για το 10% που Συμβαίνει στη Ζωή σου.<br /><br />Το υπόλοιπο 90% καθορίζεται από τις Αντιδράσεις σου.<br /><br />Αν κάποιος λέει αρνητικά πράγματα για σένα, μη γίνεις «σφουγγάρι». Άσε την επίθεση που δέχεσαι να κυλήσει σαν νερό. Δεν πρέπει να αφήσεις τα αρνητικά σχόλια να σε επηρεάσουν.<br /><br />Αντέδρασε κατάλληλα και δε θα καταστρέψεις τη μέρα σου. Μια λάθος Αντίδραση μπορεί να καταστρέψει μια φιλία, να απολυθείς από τη δουλειά, να χάσεις έναν κορυφαίο… Ασφαλιστή σου ή αν είσαι Ασφαλιστής, να χάσεις ένα σημαντικό πελάτη σου και να θυμώσεις και να εκνευριστείς απίστευτα.<br /><br />Γιατί να παίρνεις τοις μετρητοίς τις προκλήσεις του άλλου; Άσ’ τες να περάσουν…<br /><br />Και δεν Εκνευρίζεσαι και… Κερδίζεις τον αντίπαλο!<br /><br />Πώς αντιδράς αν κάποιος σε εμποδίσει στην κίνηση του δρόμου; Χάνεις την ψυχραιμία σου; Εκνευρίζεσαι; Ανεβαίνει η πίεσή σου; Και τι έγινε αν φτάσεις 10 λεπτά αργότερα στη δουλειά σου; Γιατί επιτρέπεις σε ένα αυτοκίνητο να χαλάσει τη μέρα σου;<br /><br />Να θυμάσαι πάντα την αρχή του «90/10».<br /><br />Το αφεντικό σου σου λέει ότι χάνεις τη δουλειά σου. Γιατί χάνεις τον ύπνο σου και είσαι χάλια;<br /><br />Χρησιμοποίησε το άγχος σου από τη θετική του πλευρά και ψάξε για μια νέα δουλειά.<br /><br />Το αεροπλάνο έχει καθυστέρηση. Μάλλον θα χαλάσει το πρόγραμμα τη μέρας σου.<br /><br />Γιατί επιτίθεσαι φραστικά στον υπάλληλο που κόβει τα εισιτήρια; Δεν έχει καμία ανάμειξη σε αυτό που συμβαίνει.<br /><br />Χρησιμοποίησε το χρόνο σου για να διαβάσεις λίγο περισσότερο, μίλα με τους υπόλοιπους επιβάτες… Αν εκνευριστείς, βγαίνει κάτι;<br /><br />Τώρα γνωρίζεις για την αρχή του «90/10».<br /><br />Εφάρμοσέ την και θα είσαι πολύ διαφορετικός από πριν. Δε θα χάσεις κάτι εφαρμόζοντάς την.<br /><br />Η αρχή του «90/10» είναι απλή αλλά καταπληκτική. Λίγοι την ξέρουν και την εφαρμόζουν.<br /><br />Και τι πετυχαίνουν;<br /><br />Θα το διαπιστώσεις στον εαυτό σου!<br /><br />Εκατομμύρια άνθρωποι υποφέρουν από στρες, πονοκεφάλους, ημικρανίες.<br /><br />Όλοι μας μπορούμε να καταλάβουμε και να εφαρμόσουμε την αρχή του «90/10».<br /><br />Μπορεί να αλλάξει τη ζωή μας!<br /><br />Αν θέλουμε να παίρνουμε, πρέπει να μάθουμε να δίνουμε πρώτα…<br /><br />Μπορεί να μείνουμε με άδεια χέρια βέβαια, αλλά η καρδιά μας θα είναι γεμάτη αγάπη…<br /><br />Και αυτοί που αγαπούν τη Ζωή έχουν αυτό το Συναίσθημα χαραγμένο στην καρδιά τους για πάντα…<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-1419703773790172024?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
<entry>
		<id>http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/10/30/%ce%a3%cf%84%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%b7%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%ac__%cf%84%ce%b5%cf%87%ce%bd%ce%ac%cf%83%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%9c._%ce%91%ce%bb%ce%ad%ce%be%ce%b1%ce%bd%ce%b4%cf%81%ce%bf%cf%85</id>
		<author><name>Giomel 64</name></author>
		<title>Giomel 64: Στρατηγικά  τεχνάσματα του Μ. Αλέξανδρου</title>
                <link rel="alternate" type="text/html" href="http://www.veriablogs.gr/Giomel_64/2009/10/30/%ce%a3%cf%84%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%b7%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%ac__%cf%84%ce%b5%cf%87%ce%bd%ce%ac%cf%83%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%9c._%ce%91%ce%bb%ce%ad%ce%be%ce%b1%ce%bd%ce%b4%cf%81%ce%bf%cf%85"/>		
		<updated>c</updated>
		<published>c</published>
		<content type="html"><![CDATA[	Οι Πέρσες είχαν έναν στρατηγό ονόματι Μέμνονα. Όταν ο Μέγας Αλέξανδρος πέρασε στην Ασία, εξουδετέρωσε τον στρατηγό Μέμνονα χωρίς να στάξει ούτε μία σταγόνα αίμα.<br /><br />Έκανε το εξής: Πρόσταξε του Μακεδόνες στρατιώτες του, που έβγαιναν για εφόδια, να μην πειράξουν καθόλου τα κτήματα του Μέμνονα. Έτσι όμως τον κατέστησε ύποπτο στους Πέρσες που θεώρησαν πως ο Μέμνων διέκειτο φιλικώς προς τον Αλέξανδρο. Έτσι ο Μέμνων τέθηκε στο περιθώριο όχι με μάχη, αλλά με μία ευφυή ιδέα του Μεγάλου στρατηλάτη!<br /><br />Οι Θράκες είχαν σχεδιάσει να κάμψουν τη δύναμη των Μακεδόνων εξαπολύοντας εναντίον τους πολλές φορτωμένες άμαξες. Τότε ο Μέγας Αλέξανδρος διέταξε τους Μακεδόνες να εκτρέψουν την πορεία τους, εάν όμως δεν τα κατάφερναν, να πέσουν κάτω και να σκεπασθούν με τις ασπίδες τους, ώστε οι άμαξες να περάσουν από πάνω τους. Εκτέλεσαν λοιπόν την εντολή του κι έτσι αχρήστευσαν εντελώς το σχέδιο των Θρακών με τις άμαξες.<br /><br />Ο Αλέξανδρος, βρισκόταν στην Ινδία και επρόκειτο να περάσει τον ποταμό Υδάσπη. Ο βασιλιάς των Ινδών Πώρος, παρατάχθηκε στην απέναντι όχθη του Υδάσπη, «πάση δυνάμει» και ο Αλέξανδρος ήταν αδύνατο να περάσει.<br /><br />Τότε λοιπόν σκέφτηκε να κάνει το εξής: Οδήγησε τη στρατιά του στην επάνω πλευρά του ποταμού, αλλά και ο Πώρος από την απέναντι όχθη έκανε το ίδιο. Πάλι ο Αλέξανδρος πήγε κάτω, και πάλι κάτω πήγε και ο Πώρος.<br /><br />Η διαταγή του Αλέξανδρου προς το στράτευμά του, ήταν να τον ακολουθεί σε ό,τι κάνει. Αυτό έγινε πολλές φορές κι επί πολλές ημέρες, και οι Ινδοί περιγελούσαν τη δειλία των αντιπάλων τους.<br /><br />Κάποια στιγμή, σταμάτησαν να πηγαίνουν μαζί τους πάνω-κάτω, χαλαρώνοντας την παρακολούθησή τους, θεωρώντας πώς δεν θα τολμήσουν να περάσουν ποτέ, αφού δεν το αποτόλμησαν τόσες φορές.<br /><br />Τότε ο Αλέξανδρος με μία αιφνιδιαστική κίνηση, έτρεξε προς τα επάνω, στις όχθες του ποταμού, με πολύ μεγάλη ταχύτητα, επιβιβάσθηκε σε πλοιάρια και δερμάτινες σχεδίες, γεμάτες χόρτα, και πέρασε τον Υδάσπη, σε χρόνο ρεκόρ, εξαπατώντας έτσι τους Ινδούς με αυτή την απρόβλεπτη και κεραυνοβόλο του ενέργεια.<br /><br />Όταν ο Αλέξανδρος επρόκειτο να αντιμετωπίσει τον Δαρείο, έδωσε το εξής παράγγελμα στους Μακεδόνες: «Όταν πλησιάσετε τους Πέρσες», τους είπε, «να πέσετε στα γόνατα και να τρίβετε δυνατά το χώμα με τα δύο χέρια σας. Όμως μόλις σημάνει ή σάλπιγγα, θα πεταχτείτε πάνω αστραπιαία και θα τους επιτεθείτε με τόλμη και σθένος».<br /><br />Οι Μακεδόνες ακολούθησαν τις εντολές του. Μόλις οι Πέρσες τους είδαν πεσμένους στα γόνατα, νόμισαν ότι προσκυνάνε, κι αμέσως ξεφούσκωσε η πολεμική τους ορμή και οι διαθέσεις τους μαλάκωσαν. Ο Δαρείος υπερηφανευόταν κιόλας και γελούσε, πιστεύοντας ότι επικρατεί αμαχητί. Οι Μακεδόνες όμως, όταν ακούστηκε το σύνθημα της σάλπιγγας, πετάχτηκαν ορμητικά πάνω, επετέθησαν στους αντιπάλους τους, διέσπασαν τις γραμμές τους και τους έτρεψαν σε άτακτη φυγή.<br /><br />Πηγές:<br />Πολυαίνου Στρατηγήματα. Εκδ. Γεωργιάδης.<br />Μετάφραση Αλ. Ασωνίτη.<img src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6743922598461368559-6742085966646912246?l=tgiorgos.blogspot.com' /> ]]></content>
</entry>
</feed>
