Γεώργιος Παπανικολάου
Ένας αναμφισβήτητα ξεχωριστός Έλληνας επιστήμονας και όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και για όλο τον κόσμο, είναι ο Γεώργιος Παπανικολάου. Γεννήθηκε το 1883 στην Κύμη και πέθανε τον Φεβρουάριο του 1962 στο Μαϊάμι της Φλώριδας. Ήταν γιος του Κουμιώτη γιατρού, δημάρχου και βουλευτού της Κύμης Νικολάου Γ. Παπανικολάου.
Ο Γεώργιος Παπανικολάου για καλύτερη εκπαίδευση μετέβη για τις γυμνασιακές σπουδές του στην Αθήνα. Εισήχθη στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και τελείωσε ιατρός στην ηλικία των 21 ετών με βαθμό άριστα.
Ο πατέρας του τον ήθελε στρατιωτικό γιατρό ή έναν καλό γιατρό στον τόπο του. Αυτά φαινόντουσαν πολύ λίγα στον νεαρό επιστήμονα. Ο ίδιος είχε φιλοδοξίες και όνειρα. 'Αλλωστε, ήταν η εποχή της περισσότερης φιλοσοφίας και της λιγότερης ιατρικής. Μέσα σε αυτό το κλίμα διάβασε Niche, Kahn, Schopenhauer, έμαθε Γαλλικά και Γερμανικά, μυήθηκε στη μουσική και την ποίηση και απέκτησε μια πολύπλευρη εσωτερική καλλιέργεια, η οποία και του έδωσε τη δύναμη να αντιμετωπίζει τις πιο δύσκολες καταστάσεις στη ζωή του.
Υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία και παρά τις αντιρρήσεις των γονέων του έφυγε για περισσότερες σπουδές. Η μετριότης ήταν ξένη για τις φιλοδοξίες του νεαρού ιατρού που αναζητούσε ευρύτερους επιστημονικούς ορίζοντες. Με παρρησία είπε στους γονείς του πως θέλει να υπηρετήσει την
ζωή και όχι να την απολαύσει. Ήθελε να νιώσει τη χαρά που η μάχη της ζωής προσφέρουν.
Η Γερμανία υπήρξε η πρώτη χώρα που τον γοήτευσε. Εκεί, εκτός από την Φιλοσοφία είχε μεγαλύτερες δυνατότητες να επιδοθεί στη Βιολογία, που κατ’ εξοχήν τον ενδιέφερε. Ήταν οι μέρες της ανακαλύψεως του ωαρίου των θηλαστικών και των παραγόντων μεταβίβασης της κληρονομικότητος.
Ο Hangeul, O Weismann, O Hertwig δίδασκαν τις γενετικές θεωρίες τους. Μαθήτευσε σε όλους αυτούς για να εργαστεί τέλος στο ζωολογικό κέντρο ερευνών του Μονάχου πάνω στον καθορισμό του φύλου και τη γονιμοποίηση των ψαριών και ύστερα με πολύ ενθουσιασμό συνέχισε τις έρευνές του στο περίφημο Ωκεανογραφικό Μουσείο του Μονακό και στην Ville-France.
Στο σημείο αυτό ευρισκόμενος, ξαφνικά αναγκάστηκε να σταματήσει τις δραστηριότητές του. Ξέσπασε ο Α’ Βαλκανικός Πόλεμος που τον επανέφερε στην Ελλάδα για να την υπερασπιστεί πλην όμως του έδωσε και την αποφασιστική για την καριέρα του ευκαιρία να γνωρίσει ελληνοαμερικανούς στρατιώτες, οι οποίοι και τον παρακίνησαν να επισκεφθεί την Αμερική, την χώρα που αργότερα έγινε η δεύτερη πατρίδα του.
Εδώ ο φτωχός άγνωστος μετανάστης εξελίσσεται ραγδαίως σε ηρωική
μορφή από υπάλληλος σε κατάστημα και δημοσιογράφος σε ελληνική εφημερίδα στην αρχή, με δυσκολία κέρδισε μια θέση στο Εργαστήριο Ανατομικής του Πανεπιστημίου Columbia και αργότερα μια άλλη θέση στο Cornell της Ν. Υόρκης. Εργάζεται νυχθημερόν βάζοντας σε ενέργεια όλες τις απεριόριστες ικανότητές του.
Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα θυσιάζει πολλά από όσα αγάπησε στο βωμό της επιστήμης. Ξεχνά τους δεσμούς του με τη φύση και τα σπορ, την απόλαυση του φυσικού ανθρώπου τους καλούς του φίλους ακόμα και την ίδια του την οικογένεια. Αρχίζει να αγωνίζεται με μόνο συμπαραστάτη την αφοσιωμένη συζυγό του Μάχη, για μια παγκόσμια υπόθεση που του απαιτεί να μείνει τελείως απερίσπαστος.
Πειραματίσθηκε με τα ωάρια ινδικών χοιριδίων και ύστερα από χιλιάδες δυσκολίες ανακάλυψε την ύπαρξη ενός ορισμένου γεννητικού κύκλου στα ζώα. Το μεγάλο βήμα είχε γίνει στην ορμονική κυτταρολογία. Δεν απέμενε παρά η αντίστοιχη έρευνα και στον άνθρωπο.
Πλην όμω
ς του ορμονικού προσδιορισμού του γεννητικού κύκλου των γυναικών δια των επιχρισμάτων επεξετάθει και σε παθολογικές καταστάσεις, ώσπου πέτυχε την πράγματι συγκλονιστική ανακάλυψη της υπάρξεως καρκινικών κυττάρων σε περιπτώσεις καρκίνου του τραχήλου της μήτρας σε επιχρίσματα.
Το 1943 δημοσιεύει τη μνημειώδη μονογραφία του «Διάγνωση του καρκίνου δια του κολπικού επιχρίσματος» την οποία εκτός από τα χαρακτηριστικά των καρκινωματωδών κυττάρων ετονίζετο ότι και προκαρκινωματώδεις ακόμα καταστάσεις μπορούν να διευρευνηθούν έγκαιρα και να θεραπευτούν.
Σε μια εποχή που συζητείτο ακόμα και το αν θα ήταν σωστό οι καρκινοπαθείς να εισάγονται σε νοσοκομεία, εκείνος πάλευε ενσυνείδητα για να θέσει υπό έλεγχο την αρρώστια και να λιγοστέψει τον ανθρώπινο πόνο.
Οι νέες δυνατότητες της μεθόδου του για την έγκαιρο διάγνωση του καρκίνου που επεξετάθει και εις όλα τα όργανα του ανθρωπίνου σώματος ήταν ολοφάνερες, αν και συνάντησαν τα πρώτα εκείνα χρόνια πολλές δυσκολίες αποδοχής από πολλούς προκατειλημμένους γιατρούς. Όμως ο
Παπανικολάου περιμένει τη νίκη της αλήθειας με αισιοδοξία.
Αγωνίζεται πολλά χρόνια για να διαδοθεί η σωτήρια μέθοδος με σειρά ειδικών μαθημάτων του ίδιου τότε στο Cornell και με χρηματική επιχορήγηση από την American Cancer Society, της οποίας πρόεδρος ήταν ο φωτισμένος Cameron.
Έχουμε αρκετά ήδη πλησιάσει στα εντελώς τελευταία χρόνια. Η προσφορά του πήρε εξαιρετικά μεγάλη πρακτική εφαρμογή. Η Ευρώπη τον προσκαλεί τότε να γίνει επίτιμο μέλος σε επιστημονικές Εταιρείες, Νοσοκομεία και Ιατρικές Σχολές. Μεταξύ των πρώτων συγκαταλέγεται φυσικά και η Ελλάς όπου δυστυχώς τα φιλόδοξα σχέδια του ’57 για ίδρυση Ινστιτούτου Παπανικολάου δεν μπόρεσαν να γίνουν πράξη.
Το όλο επιστημονικό έργο του συμπεριλαμβάνεται σε 158 πρωτοποριακές εργασίες. Τι ωφέλησε την ανθρωπότητα ο μόχθος έρευνας μιας ολόκληρης ζωής;
Αναφέρω μια σύγχρονη στατιστική: Μετά την εφαρμογή του τεστ Παπανικολάου μόνον στις Η.Π.Α οι θάνατοι από τον καρκίνο του ραχήλου της μήτρας εμειώθησαν κατά 70% την τελευταία πεντηκονταετία. Ως σήμερα τίποτα δεν έχει προστεθεί στην κυτταρολογία απ’ όσα της έδωσε ο ιδρυτής της. Βρήκε τα μέσα και τον τ
ρόπο μελέτης και ερμηνείας των ευρημάτων, την όλη μέθοδο που πήρε το όνομά του, το Α και το Ω.
Για την προσφορά του έλαβε πολλές τιμητικές διακρίσεις, στο εξωτερικό και στην Ελλάδα.
Προτάθηκε μάλιστα για το βραβείο Nobel. Μήπως όμως όλα αυτά έχουν στην πραγματικότητα να προσθέσουν έστω και το ελάχιστο σε μια εκλεκτή μορφή αρετής και επιστημονικού μεγαλείου όπως είναι ο Γεώργιος Παπανικολάου;
Τον Μάϊο του ’62 έλεγε ο στενός φίλος του Cameron σε μια εκδήλωση προς τιμήν του «είμαι ευτυχισμένος που τον γώρισα» Κι εμείς οι Έλληνες από κοντά ή από μακριά γνωρίζουμε και αναγνωρίζουμε τον Γεώργιο Παπανικολάου.
Εκείνος ηγήθηκε κι άνοιξε ένα δρόμο. Έδωσε το λυκαυγές κι ονειρεύτηκε ένα θαυμάσιο όνειρο. Εμάς να προχωρούμε ακόμα μακρύτερα για να δρέψουμε τους καρπούς του ήλιου του μεσημεριάτικου, που θα μεστώσει την επιστημονική πρόοδο και την ανθρώπινη ευτυχία.
ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΙΚΑ μερικές από τις τιμητικές διακρίσεις στην πατρίδα:
Η Ελλάδα τον τίμησε αποτυπώνοντας τη μορφή του σε χαρτονόμισμα των δέκα χιλιάδων δραχμών και σε γραμματόσημα. Γραμματόσημα επίσης εξέδωσαν η Κύπρος και οι Η.Π.Α.
Υπάρχουν προτομές του στο προαύλιο της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, στην Πλατεία Κύμης, στο Αντικαρκινικό Νοσοκομείο Αγ. Σάββας, το οποίο φέρει το όνομά του, όπως και τα Νοσοκομεία της Κύμης, και της Θεσσαλονίκης. Η ψηλή γέφυρα της Χαλκίδας επίσης ονομάζεται «Γεώργιος Παπανικολάου» και εκεί υπάρχει ο ανδριάντας του.
Το «Παπ-Τεστ» καθιέρωσε τον Γεώργιο Παπανικολάου σαν έναν από τους μεγαλύτερους και σημαντικότερους ευεργέτες της ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ.
ΑΠΟ ΤΟ
[www.cuma.gr] 
Περισσότερα... »
Το βιβλίο ΔΙ@ΔΙΚΤΥΟ ΚΑΙ ΔΙ@ΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ του Οδυσσέα Ευαγγέλου και της Νίκης Κάντζου, αποτελεί μια προσπάθεια στο να ενσωματωθούν οι νέες τεχνολογίες στα διάφορα στάδια της μαθησιακής διαδικασίας. Πρόκειται για ένα εξαιρετικά χρήσιμο εργαλείο για όσους ενδιαφέρονται να αξιοποιήσουν τις υπηρεσίες του διαδικτύου στην εφαρμογή των αρχών της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης.
Διάβασα αυτές τις μέρες μια βιογραφία του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας, κατά προτροπή μιας φίλης. Πρόκειται για το βιβλίο της δασκάλας Δέσποινας Δαμιανίδου, με τίτλο: Ιωάννης Καποδίστριας: ζητιάνος για την Ελλάδα. Αναφέρεται στη ζωή και τους αγώνες του μεγάλου Έλληνα κι αυτό που το κάνει σημαντικό είναι οι επιστολές τις οποίες παραθέτει αυτούσιες. [ ” Δεν είναι τόσον δύσκολο ν’αποκτήσει κανείς την ελευθερίαν, όσο να την διαφυλάξει”, θα ομολογήσουν οι αγωνιστές στην επιστολή που απευθύνουν στον Καποδίστρια και με την οποία επειγόντως τον προσκαλούν να αναλάβει τη διακυβέρνηση του χάους.] Δεν κάνει γνωστές μόνο αυτές που επαινούν τον κυβερνήτη, αλλά κι αυτές που τον κατηγορούν ασύστολα. Σαφώς η συγγραφέας δεν είναι η μόνη που ασχολήθηκε με τη ζωή και το έργο του. Πλήθος εχθρών και φίλων, τότε και τώρα έγραψαν και γράφουν και θα γράφουν. Γιατί υπήρξε σημαντικός. Και οι αληθινά σημαντικοί άνθρωποι, είναι κάρφος στο μάτι των δήθεν σημαντικών. Στη συλλογή μας περιέχονται βιογραφίες Ελλήνων και ξένων που είναι γνωστοί ανά τον κόσμο, για όποιους λόγους. Για τον κυβερνήτη και κάποιους της εποχής του υπάρχουν και φυσικά δεν είναι τα μόνα, τα βιβλία:
_03.jpg)
