Veria Blogs » Υφαντίδης Αχιλλέας http://www.veriablogs.gr/ Veria Blogs » Υφαντίδης Αχιλλέας Gregarius 0.5.5 en Υφαντίδης Αχιλλέας: Music List: ταξίδι στο βυθό της ψυχής http://www.veriablogs.gr/%ce%a5%cf%86%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82_%ce%91%cf%87%ce%b9%ce%bb%ce%bb%ce%ad%ce%b1%cf%82/2009/01/27/Music_List:_%cf%84%ce%b1%ce%be%ce%af%ce%b4%ce%b9_%cf%83%cf%84%ce%bf_%ce%b2%cf%85%ce%b8%cf%8c_%cf%84%ce%b7%cf%82_%cf%88%cf%85%cf%87%ce%ae%cf%82 Tue, 27 Jan 2009 19:34:44 -0500 http://www.veriablogs.gr/%ce%a5%cf%86%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82_%ce%91%cf%87%ce%b9%ce%bb%ce%bb%ce%ad%ce%b1%cf%82/2009/01/27/Music_List:_%cf%84%ce%b1%ce%be%ce%af%ce%b4%ce%b9_%cf%83%cf%84%ce%bf_%ce%b2%cf%85%ce%b8%cf%8c_%cf%84%ce%b7%cf%82_%cf%88%cf%85%cf%87%ce%ae%cf%82 ταξίδι στο βυθό της ψυχής

  • Bertie Higgins: Casablanca

    Τότε που υπήρχαν ακόμα στον κινηματογράφο πραγματικοί άντρες να αγαπήσουν και να πονέσουν

  • Μήτσαλας Θάνος (εκτέλεση): Concierto de Aranjuez-Adagio

    Μουσικό ταξίδι με οδηγούς τα δάκτυλα του Θάνου πάνω στις χορδές. Ο Ποιητής έχει την πέννα. Ο Θάνος την κιθάρα. Εξαιρετικός ως μουσικός, υπέροχος σαν άνθρωπος.

  • Χατζιδάκις Μάνος: Βροχή

    Το Χαμόγελο της Τζοκόντα

  • Νταλάρας Γιώργος: Δεν κλαίω γι' αυτά που μου 'χεις πάρει

    Σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου, μελοποιημένο από τον Μάριο Τόκα. Ο Γιώργος Νταλάρας ξεσπάει σε κλάματα στο τέλος αυτού του Ιερού τραγουδιού. Η απόλυτη δύναμη του στίχου και της μουσικής. Μαγεία...

  • Σιδηρόπουλος Παύλος: Κάποτε θα 'ρθουν

    Ο αξεπέραστος "Πρίγκιπας" ερμηνεύει Μίκη Θεοδωράκη και Λευτέρη Παπαδόπουλο σε ένα τραγούδι που αποτυπώνει με μαγικό τρόπο τη νηφάλια οργή μίας ολόκληρης εποχής

  • Μαρινέλλα - Χατζής Κώστας: Πάρε ένα κοχύλι απ' το Αιγαίο

    Ένα από τα αθάνατα τραγούδια του έρωτα. Οι δύο καλλιτέχνες - μύθοι, στη συνεργασία τους στα "τραγούδια του αιώνα" φθάνουν τα λόγια και τη μελωδία του στην απόλυτη αποθέωση.

  • Μαρκόπουλος Γιάννης: Πρωινό στο Ναύπλιο

    Από την ταινία "Ντάμα Σπαθί"

  • Θεοδωράκης Μίκης: Χαρταετοί

    Γειτονιά των Αγγέλων

]]> Υφαντίδης Αχιλλέας: Θρήνος http://www.veriablogs.gr/%ce%a5%cf%86%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82_%ce%91%cf%87%ce%b9%ce%bb%ce%bb%ce%ad%ce%b1%cf%82/2008/12/18/%ce%98%cf%81%ce%ae%ce%bd%ce%bf%cf%82 Thu, 18 Dec 2008 19:56:22 -0500 http://www.veriablogs.gr/%ce%a5%cf%86%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82_%ce%91%cf%87%ce%b9%ce%bb%ce%bb%ce%ad%ce%b1%cf%82/2008/12/18/%ce%98%cf%81%ce%ae%ce%bd%ce%bf%cf%82 Θρηνώ για τα πεταμένα λόγια στους κουφούς που αλαλάζουν για τα πεινασμένα χρόνια που’ ρχονται, θυσία στους χορτάτους για τον ιδρώτα που άσκοπα κυλά στους υπονόμους της ζωής για τα σταυροδρόμια που αβάδιστα μένουν από τους τολμηρούς για τα παραμύθια που άχρωμα διαβάζονται απ’ τους παντογνώστες.   Θρηνώ για το δάκρυ που περιφρονείται για την αξία που λοιδορείται για την καλοσύνη που εμπαίζεται για το ψέμα που αλήθεια στέφεται για το ελάχιστο που μ’ αναίδεια όλα τα πατάει   Θρηνώ για τα παιδιά που γερνάν χωρίς τα νιάτα να προφτάσουν για τους γονείς που κρίνουν χωρίς να συμβουλεύουν για τη νουθεσία που παροπλισμένη στέκει στο ικρίωμα της ευαισθησίας για τον έρωτα που βιάζεται σε εικονικές κλειδαρότρυπες για την ευθύνη που σπαρταρά στα δίχτυα του συμφέροντος.   Θρηνώ για την αχλή που φως ορίζεται για το φως που νύχτα λογιάζεται για τη σκέψη που τέλμα ερμηνεύεται για τη σιωπή που καθηλώνεται για τη στεγνή τη μόρφωση που άγνοια μοιράζει.   Μα όσο πιότερο θρηνώ, πιότερο και ελπίζω Γιατί από θρήνους αρχινάν, οι μάχες να θεριεύουν. ]]> Υφαντίδης Αχιλλέας: Θρήνος http://www.veriablogs.gr/%ce%a5%cf%86%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82_%ce%91%cf%87%ce%b9%ce%bb%ce%bb%ce%ad%ce%b1%cf%82/2008/12/18/%ce%98%cf%81%ce%ae%ce%bd%ce%bf%cf%82 Thu, 18 Dec 2008 19:56:22 -0500 http://www.veriablogs.gr/%ce%a5%cf%86%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82_%ce%91%cf%87%ce%b9%ce%bb%ce%bb%ce%ad%ce%b1%cf%82/2008/12/18/%ce%98%cf%81%ce%ae%ce%bd%ce%bf%cf%82 Θρηνώ για τα πεταμένα λόγια στους κουφούς που αλαλάζουν για τα πεινασμένα χρόνια που’ ρχονται, θυσία στους χορτάτους για τον ιδρώτα που άσκοπα κυλά στους υπονόμους της ζωής για τα σταυροδρόμια που αβάδιστα μένουν από τους τολμηρούς για τα παραμύθια που άχρωμα διαβάζονται απ’ τους παντογνώστες.   Θρηνώ για το δάκρυ που περιφρονείται για την αξία που λοιδορείται για την καλοσύνη που εμπαίζεται για το ψέμα που αλήθεια στέφεται για το ελάχιστο που μ’ αναίδεια όλα τα πατάει   Θρηνώ για τα παιδιά που γερνάν χωρίς τα νιάτα να προφτάσουν για τους γονείς που κρίνουν χωρίς να συμβουλεύουν για τη νουθεσία που παροπλισμένη στέκει στο ικρίωμα της ευαισθησίας για τον έρωτα που βιάζεται σε εικονικές κλειδαρότρυπες για την ευθύνη που σπαρταρά στα δίχτυα του συμφέροντος.   Θρηνώ για την αχλή που φως ορίζεται για το φως που νύχτα λογιάζεται για τη σκέψη που τέλμα ερμηνεύεται για τη σιωπή που καθηλώνεται για τη στεγνή τη μόρφωση που άγνοια μοιράζει.   Μα όσο πιότερο θρηνώ, πιότερο και ελπίζω Γιατί από θρήνους αρχινάν, οι μάχες να θεριεύουν. ]]> Υφαντίδης Αχιλλέας: Έτσι συνηθίζεται... http://www.veriablogs.gr/%ce%a5%cf%86%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82_%ce%91%cf%87%ce%b9%ce%bb%ce%bb%ce%ad%ce%b1%cf%82/2008/12/09/%ce%88%cf%84%cf%83%ce%b9_%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%b7%ce%b8%ce%af%ce%b6%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9... Tue, 09 Dec 2008 12:06:01 -0500 http://www.veriablogs.gr/%ce%a5%cf%86%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82_%ce%91%cf%87%ce%b9%ce%bb%ce%bb%ce%ad%ce%b1%cf%82/2008/12/09/%ce%88%cf%84%cf%83%ce%b9_%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%b7%ce%b8%ce%af%ce%b6%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9... Αδιέξοδα του έφεραν για δώρα στη γιορτή του, τυλιγμένα σε χαρτί αστραφτερό με χρυσαφιές κορδέλες. Στόχους τα ονόμασαν και χαρές και όνειρα ευτυχίας και γρήγορα του είπαν να τ’ ανοίξει κι' ευχαριστώ πολλά σ’ όσους τον τίμησαν να πει. Γιατί τέτοια όμορφα δώρα δύσκολα βρίσκονται στην αγορά και πολύ ακριβά κοστίζουν.   Για λογαριασμό του αποφάσισαν όλοι, ποια πρέποντα του είναι να του δώσουν. Γιατί έτσι συνηθίζεται απ’ όσους δώρα φέρνουν, με τα δικά τους μάτια να βλέπουν τον κόσμο του άλλου και όχι με τα δικά του, που σφαλιστά μένουν στις ερμηνείες τους μια κι’ έτσι έχουν μάθει.   Καμώθηκε πως χάρηκε με τα πολλά τα δώρα έκπληξη τάχα δείχνοντας, με χάρη αναφωνώντας. Γιατί και αυτός τέτοια δώρα χαρίζει στους άλλους. Χωρίς να ξέρει. Χωρίς αληθινά να νοιάζεται. Με καμάρι προσμένοντας επιβραβεύσεις και χαμόγελα να πάρει και φέτος και του χρόνου, που ίδια δώρα πάλι θα προσφέρει.   Αφού έτσι συνηθίζεται. ]]> Υφαντίδης Αχιλλέας: Έτσι συνηθίζεται... http://www.veriablogs.gr/%ce%a5%cf%86%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82_%ce%91%cf%87%ce%b9%ce%bb%ce%bb%ce%ad%ce%b1%cf%82/2008/12/09/%ce%88%cf%84%cf%83%ce%b9_%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%b7%ce%b8%ce%af%ce%b6%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9... Tue, 09 Dec 2008 12:06:01 -0500 http://www.veriablogs.gr/%ce%a5%cf%86%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82_%ce%91%cf%87%ce%b9%ce%bb%ce%bb%ce%ad%ce%b1%cf%82/2008/12/09/%ce%88%cf%84%cf%83%ce%b9_%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%b7%ce%b8%ce%af%ce%b6%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9... Αδιέξοδα του έφεραν για δώρα στη γιορτή του, τυλιγμένα σε χαρτί αστραφτερό με χρυσαφιές κορδέλες. Στόχους τα ονόμασαν και χαρές και όνειρα ευτυχίας και γρήγορα του είπαν να τ’ ανοίξει κι' ευχαριστώ πολλά σ’ όσους τον τίμησαν να πει. Γιατί τέτοια όμορφα δώρα δύσκολα βρίσκονται στην αγορά και πολύ ακριβά κοστίζουν.   Για λογαριασμό του αποφάσισαν όλοι, ποια πρέποντα του είναι να του δώσουν. Γιατί έτσι συνηθίζεται απ’ όσους δώρα φέρνουν, με τα δικά τους μάτια να βλέπουν τον κόσμο του άλλου και όχι με τα δικά του, που σφαλιστά μένουν στις ερμηνείες τους μια κι’ έτσι έχουν μάθει.   Καμώθηκε πως χάρηκε με τα πολλά τα δώρα έκπληξη τάχα δείχνοντας, με χάρη αναφωνώντας. Γιατί και αυτός τέτοια δώρα χαρίζει στους άλλους. Χωρίς να ξέρει. Χωρίς αληθινά να νοιάζεται. Με καμάρι προσμένοντας επιβραβεύσεις και χαμόγελα να πάρει και φέτος και του χρόνου, που ίδια δώρα πάλι θα προσφέρει.   Αφού έτσι συνηθίζεται. ]]> Υφαντίδης Αχιλλέας: Προσμονή http://www.veriablogs.gr/%ce%a5%cf%86%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82_%ce%91%cf%87%ce%b9%ce%bb%ce%bb%ce%ad%ce%b1%cf%82/2008/11/13/%ce%a0%cf%81%ce%bf%cf%83%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%ae Thu, 13 Nov 2008 14:26:09 -0500 http://www.veriablogs.gr/%ce%a5%cf%86%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82_%ce%91%cf%87%ce%b9%ce%bb%ce%bb%ce%ad%ce%b1%cf%82/2008/11/13/%ce%a0%cf%81%ce%bf%cf%83%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%ae Πού είσαι Ανατολή, που κάθομαι και σε προσμένω χρόνια απ’ τις ψυχρές βουνοκορφές μου νa προβάλλεις, φωτιά βάζοντας με νοτισμένες ηλιαχτίδες στα πυκνά μαύρα σύννεφα των καημών μου;   Πού είσαι με την πύρινη γαλήνη σου να σβήσεις την παγερή ανατριχίλα της ατέλειωτης αναμονής, που με νύχια γαμψά γδέρνει τους σκυφτούς ώμους μου; Πού να γλεντάς αμέριμνα και ποιόν να ξελογιάζεις με τις χρυσές ανταύγειες σου που την ελπίδα φέρνουν;   Ψέματα είπες Ανατολή, πως τάχα θα με γιάνεις, με πολύχρωμες μαρμαρυγές βάφοντας τα θολά νερά των πηγών μου που όλο και στερεύουνε, τεμπέλικα κυλώντας σε άνυδρους κάμπους. Σ’ άλλους ορίζοντες κάνεις σεργιάνι πλανεύτρα νεράιδα, και τους δικούς μου αψηφάς, λες κι αντοχές ζυγιάζεις.   Μου άργησες Ανατολή μα ‘γω δε σου κακιώνω, κι όλο τις νύχτες καρτερώ μήπως σε συναντήσω γλυκά να μου χαμογελάς σαν ο καιρός μου να  ‘ρθε, στεφανωμένη μ’ ευτυχίες άλλων, που πιότερο περίμεναν και πιο ανάγκη είχαν το άγιο φως σου για να δουν κι ας μην εγώ το ξέρω. ]]> Υφαντίδης Αχιλλέας: Προσμονή http://www.veriablogs.gr/%ce%a5%cf%86%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82_%ce%91%cf%87%ce%b9%ce%bb%ce%bb%ce%ad%ce%b1%cf%82/2008/11/13/%ce%a0%cf%81%ce%bf%cf%83%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%ae Thu, 13 Nov 2008 14:19:01 -0500 http://www.veriablogs.gr/%ce%a5%cf%86%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%af%ce%b4%ce%b7%cf%82_%ce%91%cf%87%ce%b9%ce%bb%ce%bb%ce%ad%ce%b1%cf%82/2008/11/13/%ce%a0%cf%81%ce%bf%cf%83%ce%bc%ce%bf%ce%bd%ce%ae Πού είσαι Ανατολή, που κάθομαι και σε προσμένω χρόνια απ’ τις ψυχρές βουνοκορφές μου νa προβάλλεις, φωτιά βάζοντας με νοτισμένες ηλιαχτίδες στα πυκνά μαύρα σύννεφα των καημών μου;   Πού είσαι με την πύρινη γαλήνη σου να σβήσεις την παγερή ανατριχίλα της ατέλειωτης αναμονής, που με νύχια γαμψά γδέρνει τους σκυφτούς ώμους μου; Πού να γλεντάς αμέριμνα και ποιόν να ξελογιάζεις με τις χρυσές ανταύγειες σου που την ελπίδα φέρνουν;   Ψέματα είπες Ανατολή, πως τάχα θα με γιάνεις, με πολύχρωμες μαρμαρυγές βάφοντας τα θολά νερά των πηγών μου που όλο και στερεύουνε, τεμπέλικα κυλώντας σε άνυδρους κάμπους. Σ’ άλλους ορίζοντες κάνεις σεργιάνι πλανεύτρα νεράιδα, και τους δικούς μου αψηφάς, λες κι αντοχές ζυγιάζεις.   Μου άργησες Ανατολή μα ‘γω δε σου κακιώνω, κι όλο τις νύχτες καρτερώ μήπως σε συναντήσω γλυκά να μου χαμογελάς σαν ο καιρός μου να  ‘ρθε, στεφανωμένη μ’ ευτυχίες άλλων, που πιότερο περίμεναν και πιο ανάγκη είχαν το άγιο φως σου για να δουν κι ας μην εγώ το ξέρω. ]]>