skip to content
Veria Blogs » ΣΥ.ΡΙΖ.Α Ημαθίας | |||
|
Όλα τα blogs της Βέροιας και του νομού Ημαθίας με μια ματιά |
Pass Free Internet με Extra! *ΝΕΟΣ* αριθμός: 899 300 300 300 Username: pass Password: free Δωρεάν Μουσική, SMS, WebVoice κ.α. | ||
19262 άρθρα από 64 πηγές
Aa - Zz
(11565)
4x4 Veria Club
(43)
Aerostato News
(2260)
Akis Grigo
(1)
Aktuellt i Grekland
(354)
Argyroula.net
(74)
AtiaFederation
(30)
Diver photo
(8)
Doctor Erotas
(17)
E-νημέρωση
(438)
Enter7
(197)
Ethnicarts
(20)
Faraona - το υφάδι
(68)
Find Alex
(3)
For-ever-yours
(29)
Giomel 64
(212)
KanePlaka
(608)
My whatever stuff mixer
(14)
Nikomel
(67)
SavSidir
(222)
Speed 982
(582)
Sportorama.gr
(3495)
State english teachers' union of imathia
(14)
Superheroes
(15)
Verianet.gr
(2284)
Xesiloiastoi Club
(9)
Αα - Ωω
(7697)
Α.Σ Μακεδών Φιλίπειο Γυμναστήριο
(26)
Αγγελος Γ. Σοφιανιδης
(2)
Αδάμος Μιχαήλ
(3)
Αεροπρόσκοποι Βεροίας
(2)
Βέροια... Πόλη Μαγική
(130)
Βεροιώτικα Χαμπέρια
(29)
Βουνίσιος...
(426)
Για τη μικρή Κατερίνα!
(2)
Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Βέροιας
(361)
Επίκαιρος Τύπος
(410)
Ζωγράφος Γ. Χολέβας
(1)
Η πόλη στον αέρα
(57)
Η Βέροια, το Σέλι, ο Άνθρωπος
(428)
Κομνηνοί Ροδοχωρίου
(26)
Μπλιάτκας Θωμάς Blog
(78)
Μασλάτια
(29)
Ν.Ε. ΣΥΝ Ημαθίας
(137)
Νέα - Ανακοινώσεις - Επικαιρότητα - Ειδήσεις
(17)
Νίκος. Β. Λιολιόπουλος
(70)
Ο χρόνος που μετράει
(10)
Ο Ερευνητής της Βέροιας
(2798)
Ο Πολίτης
(93)
Οι Σταυραετοί
(75)
Προσωπικό Ημερολόγιο
(12)
Πυγμή Βέροιας Α.Σ. ΤαεΚβοΝτο
(55)
Περισκόπηση
(803)
Ποδηλάτες Βέροιας
(2)
Πολιτική Ενημέρωση και Νέα
(5)
Ράδιο Ημαθία 97,3
(182)
Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας Νάουσας
(8)
Σύλλογος Αμάραντος
(60)
Σύλλογος Βεροιέων Αθηνών
(20)
ΣΥ.ΡΙΖ.Α Ημαθίας
(108)
ΣΥΓΑΠΑ Ημαθίας
(50)
Σιδηρόπουλος Αναστάσιος
(79)
Τρέχα Βασίλη (της Ρένας Μάνιου)
(39)
Χρονικά
(1057)
ΣΥ.ΡΙΖ.Α Ημαθίας (100)
02:34
17:48
17:51
16:20
11:43
22:44
17:25
17:49
11:04
01:26
02:41
16:08
00:42
11:47
01:06
01:28
01:22
00:08
23:29
17:34
«…Είναι δε απορίας άξιον, το γεγονός ότι μια θέση τόσο «ευάλωτη» περιβαλλοντικά προτάθηκε, ως η πλέον κατάλληλη για χωροθέτηση του έργου…»
Από την έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη της 27-10-2003 για τη θέση (12)
04:08
17:17
12:12
12:09
00:08
15:34
23:49
17:11
23:08
00:33
18:38
18:04
23:25
17:29
17:19
17:07
23:02
16:40
22:40
01:06
17:26
17:23
18:47
18:44
02:52
17:55
16:24
02:38
15:44
15:38
00:43
17:54
16:08
17:05
02:03
02:30
19:01
18:52
23:12
16:37
18:33
ΑΜΜΑΝΑΤΙΔΟΥ – ΠΑΣΧΑΛΙΔΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ
18:24
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Με όλες του τις δυνάμεις για μια νέα πορεία ο ΣΥΡΙΖΑ
22/6/09
Συνήλθε σήμερα η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, παρουσία του προέδρου της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ και του προέδρου του ΣΥΝ. Όλα τα μέλη της Γραμματείας κατέθεσαν προτάσεις για μια νέα πορεία του ΣΥΡΙΖΑ, ακόμα πιο κοντά στην κοινωνία.
Η Γραμματεία αποφάσισε να συγκληθούν πανελλαδικά άμεσα οι οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ για να εκτιμήσουν το εκλογικό αποτέλεσμα και τις αναγκαίες πολιτικές πρωτοβουλίες στο επόμενο διάστημα, για την αντιμετώπιση της επιθετικότητας των κυρίαρχων δυνάμεων του νεοφιλελευθερισμού. Στις αρχές Ιουλίου θα συγκληθεί πανελλαδικό σώμα, το οποίο θα ολοκληρώσει τα συμπεράσματα για το εκλογικό αποτέλεσμα και θα επεξεργαστεί τις κατευθύνσεις για την οργανωτική ανασυγκρότηση του.
Το φθινόπωρο θα πραγματοποιηθεί Οργανωτική Πανελλαδική Συνδιάσκεψη, η οποία θα προχωρήσει στις αναγκαίες οργανωτικές προσαρμογές και την αναβάθμιση της λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ, αξιοποιώντας τις μέχρι τώρα εμπειρίες του εγχειρήματος μας.
Στη βάση αυτών των αποφάσεων και μετά την ομόφωνη έκκληση των μελών της Γραμματείας, ο πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ Αλέκος Αλαβάνος αποφάσισε να συνεχίσει την δραστηριότητα του συμβάλλοντας ενεργητικά στην προσπάθεια της νέας πορείας του ΣΥΡΙΖΑ, ως Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας.
Η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ
23:28
22/06/2009«Η πρώτη ευθύνη για όσα διαδραματίστηκαν από τον Σεπτέμβρη 2007 μέχρι τον Ιούνη του 2009 και οδήγησαν στην ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις Ευρωεκλογές ανήκουν στον Πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας.
Την αναλαμβάνω πλήρως.
Συζήτησα με τη Γραμματεία και την Κοινοβουλευτική Ομάδα.
Κυρίως, όμως έλαβα ένα σκληρό μήνυμα από τον κοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ. Γυναίκες και άνδρες από τη γενιά του Γλέζου, των Λαμπράκηδων, του Πολυτεχνείου που έχουν βιώσει βαρύ τον πέλεκυ του συστήματος και αβάσταχτη την απογοήτευση από ηγεσίες της αριστεράς. Μέχρι τις νέες και τους νέους του άρθρου 16 και τα παιδιά του Δεκέμβρη.
Αυτός ο κόσμος με τα βιώματα και τις καταβολές του είναι η μοναδική περιουσία μας, ελπίδα για τη χώρα μας.
Οι δύσκολες αυτές μέρες είχαν και τη χρησιμότητά τους. Αναδείχθηκαν προβλήματα, δύσκολα αλλά επιλύσιμα, έξω από το ημίφως κομματικών γραφείων. Αναδύθηκε ένας ζωντανός διάλογος ανάμεσα στις φίλες και τους φίλους μας. Απελευθερώθηκε, έστω και με τη μορφή της οργής ή της διάθεσης για παραίτηση, ένα πανίσχυρο συναίσθημα αγάπης για το πρωτότυπο εγχείρημά μας.
Αυτό το συναίσθημα είναι η μεγάλη μας δύναμη. Γιατί δίπλα στη σύγχυση του σήμερα τρέφεται η ελπίδα του αύριο.
Μπορούμε λοιπόν. Όλοι μαζί.
Μπορούμε γρήγορα να ανακτήσουμε την πολιτική πρωτοβουλία, που κάμφθηκε σοβαρά την προεκλογική περίοδο, ως η ουσιαστική, κινηματική, ριζοσπαστική δύναμη της αντιπολίτευσης απέναντι στη ΝΔ με προωθημένες προτάσεις και με πολιτικό σχέδιο έξω από τα όρια του δικομματισμού.
Μπορούμε να αναζωπυρώσουμε τους δεσμούς εμπιστοσύνης με το μεγάλο δημοκρατικό ρεύμα της κοινωνίας που θέλει αλλαγή σε βάθος. Με τον κόσμο της φτώχειας, των υποβαθμισμένων συνοικιών, της ανεργίας, της αβεβαιότητας.
Μπορούμε να αναπτύξουμε τις σχέσεις με τη νέα γενιά, με την συλλογικότητα και την αλληλεγγύη της αριστεράς απέναντι στην ανταγωνιστικότητα και τον ατομισμό του συστήματος.
Βρίσκω ιδιαίτερα θετικές τις σκέψεις και τις προτάσεις του συντονιστή της Γραμματείας Γ. Θεωνά για τον ΣΥΡΙΖΑ.
Έχουμε προ πολλού φθάσει στο σημείο τομής. Κάθε καθυστέρηση ή αναβολή θα είναι αρνητικά καθοριστική.
Συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, όπως το κόμμα μου ο Συνασπισμός, μπορούν πια να κατανοήσουν ότι η πρόκληση δεν είναι να ελέγχουν το σχήμα συνεργασίας, ή να το βλέπουν ως διαπραγμάτευση μηχανισμών αλλά να το εμπνέουν, να το πυροδοτούν, να γονιμοποιούν την κοινή δράση, να φέρνουν ιδέες, να φιλοξενούν τους ανθρώπους της διανόησης και της τέχνης, χωρίς τους οποίους είμαστε άνυδρο τοπίο.
Τα μέλη και οι φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ έχουν πια το δικαίωμα να έχουν ρόλο και λόγο, να εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους, να βάζουν αυτοί τη σφραγίδα τους στις πολιτικές κατευθύνσεις και την εκλογή όχι αρχηγού, αλλά συλλογικής ηγεσίας.
Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του φθινοπώρου είναι το σημείο δοκιμής για όλους μας. Και για μένα.
Με τις μικρές μου δυνάμεις από σήμερα συμμετέχω σε αυτή τη προσπάθεια. Όχι μόνο ως Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής μας Ομάδας. Αλλά και ως μέλος του ΣΥΡΙΖΑ που διεκδικώ να έχω την κόκκινη κάρτα για να ψηφίσω στην Συνδιάσκεψη.»
00:19
Η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, συνεδρίασε χθες για μια πρώτη ανταλλαγή απόψεων σχετικά με τη μάχη και τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών.
16:02
21:56
ΑΜΜΑΝΑΤΙΔΟΥ – ΠΑΣΧΑΛΙΔΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ
15:40
Με το ΛΑ.Ο.Σ. μας χωρίζουν βαθιές ιδεολογικές και πολιτικές διαφορές τόσο σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ίσης αντιμετώπισης των πολιτών όσο και σε ζητήματα οικολογίας, όπως αυτό άλλωστε φάνηκε περίτρανα και στην πρόσφατη ημερίδα στο Δημαρχείο Βέροιας για την πυρηνική ενέργεια, όπου ο εκπρόσωπος του κόμματος του κ. Καρατζαφέρη τάχθηκε υπέρ της κατασκευής και χρήσης πυρηνικών αντιδραστήρων για παραγωγή ενέργειας στην πατρίδα μας.
14:59
18:46
15:19
01:40
20/05/2009
01:36
01:04
20/05/2009
15:19
19:53
19:42
19:39
• Να αποτρέψουμε την οικολογική κρίση μαζί με τα κινήματα των πολιτών για το περιβάλλον και την αειφορία 
01:25
22:59
Του ΑΛΕΚΟΥ ΑΛΑΒΑΝΟΥ
Η συζήτηση ξεκίνησε με πολύ "βία". Αλλά δεν ήταν κενή περιεχομένου.
Σε μια χώρα η συμβολική σταθερά, μαζί με τη σημαία, είναι ο Εθνικός Ύμνος. Το πολίτευμα εξελίσσεται. Η ιστορία έχει πολλαπλές αναγνώσεις. Το νόμισμα μπορεί να είναι κοινό με άλλους. Οι γλώσσες μπορεί να είναι διαφορετικές.
Οι δυο πρώτες στροφές του Ύμνου εις την Ελευθερίαν είναι ίσως το πρώτο ποίημα που μαθαίνουμε από μικρά παιδιά. Και είναι, ταυτόχρονα, το πιο επίσημο κρατικό κείμενο, μαζί με το Σύνταγμα, χωρίς μάλιστα να αναθεωρείται.
Κι όμως. Η ανάγνωση της πρώτης στροφής του από τον ΣΥΡΙΖΑ μέσα στη Βουλή οδήγησε σε μια συζήτηση και συγκρουσιακή και φανατική και πλούσια και χρήσιμη και βαθιά. Και σε καφενεία και σε γεύματα διανοουμένων. Και στις πολιτιστικές σελίδες εφημερίδων και σε δημοφιλείς εκπομπές της τηλεόρασης. Και ιδιαίτερα στο Διαδίκτυο. Για κάτι που εθεωρείτο από τους πάντες αυτονόητο, χωρίς όμως, εν τέλει, να είναι.
Το περιστατικό πήρε αυτές τις απρόσμενες διαστάσεις, γιατί άγγιξε τον υπερευαίσθητο χώρο των σχέσεων ποίησης και πολιτικής. Κι αξίζει να μας οδηγήσει σε μερικές σκέψεις που προκάλεσε.
Α. Η κοινή καταγωγή πολιτικής και ποίησης
Από πολλούς αμφισβητήθηκε το δικαίωμα της πολιτικής να προσφεύγει στην ποίηση. Να "χρησιμοποιεί" τον Εθνικό Ύμνο ως επιχείρημα ή ατάκα. Είναι ασέβεια, είναι σφετερισμός, λένε. Η πολιτική κινείται στο χώρο του ρεαλιστικού. Στην καθημερινότητα. Είναι εφήμερη. Η ποίηση κινείται στο χώρο των συμβόλων. Είναι αιώνια. Είναι αμόλυντη. Είναι ουδέτερη. Έτσι λένε.
Μια τέτοια άποψη δεν αντιστοιχεί στη γενεαλογία ούτε της ποίησης ούτε της πολιτικής. Αυτό είναι ιδιαίτερα οικείο σε μια χώρα όπως η Ελλάδα. Ο Όμηρος έγραψε για έναν πόλεμο. Η ποίηση του Τυρταίου γίνεται όπλο για να νικήσουν οι Σπαρτιάτες τους Μεσσήνιους. Ο Σόλωνας "είναι ο πρώτος Έλλην που χρησιμοποίησε την ποίηση ως όργανο πολιτικής σκέψεως", κατά τον Κωνσταντίνο Τρυπάνη. Ο Αρχίλοχος, τολμηρός, αντιηρωικός, ειρηνιστής: "Τι με νοιάζει, ας πάει να χαθεί", γράφει για την ασπίδα του που κατέληξε στα χέρια ενός εχθρού.
Μέσα στους αιώνες, ποίηση και πολιτική έκαναν το δικό τους, ξεχωριστό αλλά και κοινό ταξίδι. Η σχέση τους δεν ανάγεται μόνο στην καταγωγή, στους κοινούς προγόνους. Επιβεβαιώνεται κατά καιρούς και κατά τόπους με έναν εκρηκτικό τρόπο. Με τον Ακάθιστο Ύμνο, με τον Σολωμό, με τον Ρίτσο. Με τον Γκαίτε, με τη Μασσαλιώτιδα, με τον Μαγιακόφσκι.
Υπάρχει μια μόνιμη σχέση, ένας κοινός τόπος, μια εφαπτόμενη ζώνη ανάμεσα σε ποίηση και πολιτική. Όσο και να αποκαλείται "τέχνη του εφικτού", η πολιτική έχει ανάγκη τη μαγεία, την ουτοπία, τον συναισθηματισμό, την ευαισθησία που συναντούμε στην ποίηση. Αλλά και η ποίηση, στον βρώμικο κοινωνικό χώρο όπου διεξάγονται σκληρές ή ευτελείς και ιδιοτελείς πολιτικές αντιπαραθέσεις, διεισδύει με τόλμη, διαπερνά τα πιο σκοτεινά σημεία, τρέφεται το ριζικό της σύστημα και βγαίνουν άνθη του κακού ή του καλού.
Όσο ευρύτερος είναι ο κοινός τόπος, τόσο το καλύτερο για την πολιτική. Βγαίνει από το κέλυφος της στειρότητας και της επαναληπτικότητας. Η ομιλία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ στην Ουάσιγκτον είναι αδιαμφισβήτητη μαρτυρία. Αυτό, βέβαια, ίσως να είναι χειρότερο για την ποίηση. Όμως η σχέση είναι αντιφατική, δύστροπη, συγκρουσιακή και κάποτε επικίνδυνη.
Β. Οι παγίδες της πολιτικής εκμετάλλευσης της ποίησης.
Πριν τελειώσει καλά-καλά η συζήτηση στη Βουλή, είχε ξεκινήσει η μάχη των μπλογκ. Μια πανστρατιά των ιστοσελίδων της ακροδεξιάς για τον ΣΥΡΙΖΑ και τα ηγετικά του στελέχη, που δεν γνωρίζουν τον Εθνικό Ύμνο. Ταυτόχρονα, μια έντονη συμμετοχή και από τα αριστερά. Λιγότερο φανατισμένη. Πιο προβληματισμένη. Με μια αγωνία μήπως ο ομιλητής είχε πέσει σε παγίδα.
Άλλο η συνάντηση, η επαφή πολιτικής και ποίησης. Άλλο η λεηλασία, η κυρίευση, ο εκμηδενισμός της δεύτερης από την πρώτη. Η προσέγγιση της ποίησης όχι στη βάση της αμοιβαίας αυτονομίας, αλλά στη βάση της κομματικής ιδιοτέλειας και της ευκαιριακότητας. Αυτό είδαμε τις πρώτες μέρες με την επίθεση στο ΣΥΡΙΖΑ και με την γρήγορη και πρόχειρη επιλογή κάποιων τηλεοπτικών δελτίων.
Όλα αυτά έφεραν στο νου καταστάσεις που ξέρουμε από την ιστορία της λογοτεχνίας. Ανάδειξη, ως κεντρικού αξιολογικού κριτηρίου, της λογοτεχνίας της υποδούλωσής της σε πολιτικούς στόχους κι όχι της αισθητικής της αξία. Επιβολή στο χώρο της τέχνης του πολιτικού αξιώματος "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα". Η αλλαγή ακόμα και της ορθογραφίας, η απάλειψη ή η αυθαίρετη ερμηνεία λέξεων, η παράδοση βιβλίων στην πυρά, η εξαφάνιση συγγραφέων από τα βιβλιοπωλεία είναι εικόνες από τη συλλογή των βιασμών της πολιτικής σε βάρος της ποίησης, όπως και της επιστήμης.
Αυτές παρουσιάζονται σε κάθε καθεστώς και σε κάθε δύναμη που έχει εγκαταστήσει ή τείνει στον αυταρχισμό. Και, δυστυχώς, τέτοια φαινόμενα έχουν αναδειχθεί και στο ρεύμα της κοινωνικής απελευθέρωσης που έδωσε και πήρε έμπνευση από την τέχνη. Η εποχή της άνθησης του Πικάσο, του Μπρετόν, του Ελυάρ του Αραγκόν ήταν η ίδια εποχή με τις διώξεις της Αχμάτοβα, του Πάστερνακ, του Μπουλγκάκοφ, του Μπαχτίν.
Για μας είναι σαφές: Άλλο ο δημιουργός και άλλο η δημιουργία. Άλλο "κομματικό βιβλιάριο" έχει ο πρώτος, άλλο η δεύτερη. Η Πείνα του Κνουτ Χάμσουν παραμένει συγκλονιστικό έργο, παρά το γεγονός ότι ο συγγραφέας της χάρισε το βραβείο Νόμπελ στον Γκαίμπελς. Το ίδιο και τα ποιήματα του Έζρα Πάουντ, παρότι υποστηρικτής του Μουσολίνι.
Η Αριστερά γνωρίζει πια πολύ καλά, από την υπόθεση του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, ότι σε κανέναν δεν έχεις δικαίωμα να επιβάλλεις τη στρατευμένη τέχνη. Η τέχνη είναι για την τέχνη, είναι για την αγάπη, είναι για τον παράδεισο ή την κόλαση, είναι και για τη στράτευση, είναι για την πολιτική, εφόσον η ίδια το επιλέξει.
Γ. Η αποδόμηση της πολιτικής γλώσσας από την ποίηση
Τα φαινομενικό σημείο αντιπαράθεσης ήταν αν στην πρώτη στροφή του Εθνικού Ύμνου αναφέρεται η "βία" ή "βιά", "βια", βιασύνη. Στην πορεία έγινε σαφές ότι όλες οι έγκριτες εκδόσεις του Σολωμού, από τον Πολυλά μέχρι την Προεδρεία της Δημοκρατίας, έχουν την πρώτη.
Όχι ότι αυτό δεν έχει τη σημασία του. Σε επίπεδο εντυπώσεων όμως. Σχετικά με τον ΣΥΡΙΖΑ είχε χυθεί πολύ μελάνι για ευθύνες που δεν είχε, για το κάψιμο της ελληνικής σημασίας ή του κουβούκλιου στον Άγνωστο Στρατιώτη. Αυτά τώρα θα συμπληρώνονταν από την κατάπτυστη αμάθεια, την άγνοια του ίδιου του Εθνικού Ύμνου.
Άνοιξαν μια παγίδα, έπεσαν οι ίδιοι μέσα.
Το πραγματικό διακύβευμα όμως ήταν άλλο. Η πραγματική δύναμη που είχαν, εν τέλει, οι τέσσερις αυτοί στίχοι να επανακτήσουν το νόημα τους, το αφυδατωμένο από σχολικές εορτές και διεθνείς ποδοσφαιρικές αναμετρήσεις, και να αμφισβητήσουν τον κυρίαρχο λόγο της εξουσίας και των κεντρικών μέσων μαζικής ενημέρωσης.
"Είναι κακό σημάδι όταν οι πολιτικοί και οι πολιτικοποιημένοι δεν θέλουν να ακούν να γίνεται λόγος για τη λογοτεχνία, κακό σημάδι κυρίως για αυτούς, επειδή δείχνουν ότι φοβούνται κάθε χρήση της γλώσσας που θέτει υπό αμφισβήτηση τη βεβαιότητα του δικού τους γλωσσικού κώδικα": μια διεισδυτική παρατήρηση του Ίταλο Καλβίνο σε μια ωραία ομιλία του στη Μασαχουσέτη το 1976 για τις "Ορθές και εσφαλμένες πολιτικές χρήσεις της λογοτεχνίας", που μας έχει παρουσιάσει ο Θανάσης Γιαλκέτσης.
Η λέξη "βία" κυριάρχησε στο πολιτικό λεξιλόγιο του συστήματος εδώ και τρία χρόνια, από την εποχή του άρθρου 16 και από τις μέρες που η ριζοσπαστική Αριστερά εισέρχεται δυναμικά στο πολιτικό σκηνικό με μια νέα κινηματική λογική.
Όχι ότι δεν υπήρχε και δεν υπάρχει πρόβλημα βίας στο χώρο των πολιτικών δράσεων. Όμως το "αποκηρύξτε τη βία" ήταν η πρόταση-κλειδί για να αποκηρύξει η Αριστερά την κινηματική λογική, να αποδεχθεί τη λογική του αυταρχισμού και της αναθεώρησης του Συντάγματος, να παραιτηθεί από το αίτημά της να αναζητηθούν οι αιτίες της εγκληματικότητας, της βίας, του θανάτου ακόμη, που αφορά στη νεολαία στον κυνισμό της εξουσίας, στη φτώχεια, στην ανεργία, στη σχολική διαρροή, στην οικογενειακή παθολογία. Το 2008 κανένας θάνατος από πολιτική βία. Σχεδόν 2.000 θάνατοι από ναρκωτικά, αυτοκτονίες, εργατικά ατυχήματα.
Για αυτό και η γελοία άποψη ότι αν υποστηρίζεις ότι ο Σολωμός γράφει "βία", ότι δεν εννοεί "βιασύνη", τότε σημαίνει ότι τάσσεσαι με τα μολότοφ.
Το καλό είναι ότι μετά τον πρώτο κύκλο της ποδοσφαιρικής προσέγγισης ακολούθησε ένας δεύτερος κύκλος, με αντεγκλήσεις πάλι, αλλά σοβαρού προβληματισμού. Κανένας δεν περίμενε ότι η αναφορά ενός σύντομου αποσπάσματος στη Βουλή θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια τόσο ευρεία και μαχόμενη συζήτηση για τους πιο γνωστούς και πολυτραγουδισμένους στίχους στη χώρα μας και να αναδείξει τέτοιο χάσμα ερμηνειών.
Αξίζει να αναφέρει κανείς τον χώρο που έγινε, εξ όσων γνωρίζω, η πιο ενδιαφέρουσα και σοβαρή συζήτηση [στο ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου].
Έτσι, αν κάποιος υποστηρίζει ότι ο Σολωμός έγραφε και εννοούσε "βία" δεν σημαίνει ότι τάσσεται με τη βία. Ή, αν η άλλη πλευρά υποστηρίζει ότι ο Εθνικός Ύμνος γράφτηκε για να κάνουμε τα πράγματα βιαστικά, δεν σημαίνει ότι είναι αμέτοχος των ευθυνών για τη βία στη σημερινή κοινωνία.
Στην πραγματικότητα, αυτό που αμφισβητήθηκε είναι ο κατεστημένος πολιτικός λόγος, ο αλλοτριωμένος, o απολιθωμένος, ο κατασταλτικός λόγος. Ο λόγος που, ακριβώς γιατί υπερασπίζεται την αποξένωση των λέξεων από τα ζωντανά τους νοήματα, από το βίωμα και τη σκέψη, οδηγεί στην επιβολή-υποταγή, στη μια και κυρίαρχη άποψη, στη γλώσσα και τη δύναμη των κρατούντων.
Αντίθετα, ο απελευθερωτικός λόγος της ποίησης απενοχοποιεί τις λέξεις, αποκαθιστά τον διάλογο, εμπνέει τη σκέψη και την έρευνα, προσεγγίζει το βάθος και τις αντιθέσεις των πραγμάτων και επιτρέπει μια δράση έξω από τους περιορισμούς του συστήματος. Τη σχέση ελευθερίας και γλώσσας την έχει επισημάνει πολύ έντονα ο Σολωμός: "Μήγαρις έχω άλλο στον νου μου, πάρεξ ελευθερία και γλώσσα;".
Αλλά με τέτοιο πάθος δεν υποστήριξαν την άποψή τους για τον "βιαστικό" Σολωμό. Υποστήριζαν τους κώδικες και τη γλώσσα του συστήματος, που δεν μπορεί να αντέξει ούτε τον εθνικό ποιητή του αν σπάει αυτούς τους κώδικες.
Mε εξαίρεση τους ειδικούς και τους λάτρεις της ποίησης, δεν έχουμε συνηθίσει τόσος πολύς κόσμος να έρχεται σε επαφή με το μεγαλείο και τον τρόμο του Ύμνου εις την Ελευθερίαν. Ο εικοσιπεντάχρονος Σολωμός, γεννημένος μπάσταρδος, αλκοολικός και δικομανής στο τέλος του ακραίου βίου του, ο συγκλονιστικός αυτός διανοητής, ο ποιητής του ανεξαρτοποιούμενου έθνους, βγάζει από την Κέρκυρα τη γλώσσα στους σημερινούς σοφολογιώτατους των συγκροτημάτων, επαναλαμβάνοντας ότι: Ναι, η βία είναι η μαμή της ελευθερίας.
Κάποιοι, μπερδεύοντας το 1820 με το 2000, φαίνεται να φοβήθηκαν ότι το βάρος των στίχων του δεν θα μπορούσαν να τον αντέξουν ούτε οι τοίχοι των Εξαρχείων: "Δυστυχιά του, ω δυστυχιά του, / Οποιανού θέλει βρεθή / Στο μαχαίρι σου αποκάτου / Και σ' εκείνο αντισταθή/ […] Ερμιά, θάνατος και φρίκη / Όπου επέρασες κι εσύ […]" .
Η ποίηση του Σολωμού αντιστέκεται και αποδομεί τον λόγο της εξουσίας.
Δ. Η πολιτική ερμηνεία της ποίησης
Προέκυψε κι άλλο ένα θέμα. Μπορεί η πολιτική να έχει τη δική της στιγμή συνάντησης με την ποίηση αδιαμεσολάβητα; Ή έχει την υποχρέωση να προσαρμοσθεί στη γνώμη των ειδικών, αν και μεταξύ τους έχουν αγεφύρωτες διαφορές πολλές φορές.
Καθηγητές του πανεπιστημίου, λογοτεχνικοί κριτικοί, συγγραφείς περιόρισαν το θέμα στο νόημα της λέξης "βία", αναφέροντας την επτανησιακή διάλεκτο, τα ιταλικά, την Κέρκυρα και οπωσδήποτε τον Μπαμπινιώτη.
Είναι έτσι, όμως; Ερμηνεύεται η ποίηση λέξη-λέξη και μετά βγαίνει το άθροισμα των ερμηνειών, κι έτσι μέσα σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να κινηθεί η πολιτική με κόσμιο και καθωσπρέπει τρόπο, όπως όταν σεμνά παρακολουθεί θεατρικές πρεμιέρες δίπλα στις celebrities της διανόησης;
Λέει πολλά ενδιαφέροντα για αυτό ο Ελύτης στην ομιλία του κατά την παραλαβή του βραβείου Νόμπελ: Ο Διονύσιος Σολωμός κατάφερε "να δραστηριοποιήσει όλες τις δυνατότητες του γλωσσικού οργάνου στην κατεύθυνση του θαύματος". "Η ποίηση εγείρεται στο σημείο που ο ορθολογισμός καταθέτει τα όπλα, για να αναλάβει εκείνη να προχωρήσει στην απαγορευμένη ζώνη". "Εάν η γλώσσα αποτελούσε απλώς ένα μέσο επικοινωνίας, πρόβλημα δεν θα υπήρχε. Συμβαίνει όμως να αποτελεί και εργαλείο μαγείας και φορέα ηθικών αξιών". Κι απευθυνόμενος στους ξενόγλωσσους ακροατές του εξ ονόματος των ελλήνων ποιητών, "Σας γνωρίζουμε και μας γνωρίζετε από το είκοσι ή έστω το τριάντα τοις εκατό που απομένει ύστερα από τη μεταγλώττιση".
Το θαύμα δεν ερμηνεύεται. Και η μεταγλώττιση είναι ακριβώς η ερμηνεία σε μια άλλη γλώσσα και κάτι παραπάνω γιατί είναι και αυτή ποίηση. Και κανείς δεν έχει δικαίωμα να διαγράψει το υπόλοιπο εβδομήντα ή ογδόντα τοις εκατό του Καρυωτάκη ή του Ρίτσου.
Η άποψη του Ελύτη στηρίζεται σε όλη τη γλωσσολογία. Από τον Σωσύρ, με τη γλωσσολογική μονάδα ως μια ενότητα διπλής όψης, με το σημαίνον και το σημαινόμενο, την ακουστική αναπαράσταση και τη σημασία. Τον Μπαρτ για τους δύο παράλληλους χώρους στη γλώσσα. Τον Μπενβενίστ για τις διαφορετικές σημασίες μιας λέξης, απομονωμένης ή στο πλαίσιο μιας πρότασης. Tον Λακάν με την αυτονομία της γλώσσας από το νόημα και την αντίσταση της ποίησης στη νοηματοδότηση. Μέχρι τον Τσμόσκυ με τη δομή επιφάνειας και βάθους.
Οι "σολωμιστές" --ένας όρος που αγνοούσα μέχρι πριν λίγες ημέρες-- για τις νύχτες που ανέλυαν τον ζακυνθινό ποιητή έχουν την πλήρη εκτίμησή μας. Δεν μπορούν όμως να επιβάλλουν την ερμηνεία τους. Ούτε καν ο ίδιος ο ποιητής θα μπορούσε.
Η πολιτική συναντάται με την ποίηση με τους δικούς της όρους. Όπως και ο έρωτας. Ποιος "ελυτιστής" μπορεί να υπαγορεύσει στον ερωτευμένο φοιτητή τη σημασία των στίχων του Ελύτη "Έχεις μια γεύση τρικυμίας στα χείλη, / Κι ένα φόρεμα κόκκινο σαν το αίμα"; Ποιος καβαφιστής το "Και σαν σωθήκαν τ' ακριβά πιοτά, / και σαν πλησίαζε πια η ώρα τέσσερες, / στον έρωτα δοθήκαν ευτυχείς";
Μάθαμε ομαδικά τον Σολωμό στην πρώτη δημοτικού. Το πρώτο πράγμα που μας συνάρπαζε ήταν η κραυγή που βγάζαμε όλοι μαζί στην τονισμένη λήγουσα του "τρομερή" και "τα ιερά".
Η δική μου γενιά ξανασυνάντησε στα φοιτητικά της χρόνια τον Σολωμό. 17 Νοέμβρη 1973, πυροβολισμοί, νεκροί και τραυματίες, φόβος και γενναιότητα, πικρή κι ελπιδοφόρα αίσθηση της Ιστορίας. Καθηγητής μας ήταν ο Δημήτρης Παπαχρήστου, φοιτητής της ΑΣΟΕΕ, όταν έκλεινε την εκπομπή του σταθμού του Πολυτεχνείου απαγγέλλοντας τον Εθνικό Ύμνο.
Έτσι, αν θέλετε τον όρο, γίναμε κι εμείς "σολωμιστές". Μέσα στις συνθήκες τις πιο ακραίας πολιτικής βίας που έχουμε στην εμπειρία μας.
Και τι παράξενο… Είχαμε δώσει εντελώς άλλο νόημα από τον ποιητή. Αν ο Σολωμός υποστηρίζει ότι μόνο με τη βία θα επικρατήσει η ελευθερία, η γενιά μου δήλωνε ότι για την ελευθερία είναι έτοιμη να υποστεί τη βία.
Ε. Η ποίηση για την Αριστερά
Το πρόβλημα λοιπόν, όπως μας το έθεσαν, είναι γιατί ασεβήσαμε. Γιατί παραβιάσαμε τα σύνορα μεταξύ πολιτικής και ποίησης. Γιατί τολμήσαμε να φέρουμε τον Εθνικό Ποιητή μέσα στο Εθνικό Κοινοβούλιο. Για μας, την Αριστερά, το πρόβλημα είναι ακριβώς το αντίστροφο. Γιατί τα σύνορα είναι τόσο αδιαπέραστα. Γιατί τείχη "ανεπαισθήτως έκλεισαν από τον κόσμο έξω", και την Αριστερά από τον κόσμο της ποίησης.
Το εγχείρημα της Αριστεράς δεν είναι ένα αποκλειστικά κομματικό εγχείρημα. Ως μόνο τέτοιο, θα αποτύχει. Είναι μια άλλη αντίληψη, φιλοσοφική, κοινωνική, οικονομική, πολιτιστική, αισθητική.
Σε πολλούς από εμάς, στην αργόσυρτη εφηβική τελετουργία μύησης στην Αριστερά δεν ακούγονταν κείμενα του Μαρξ και του Ένγκελς. Γινόταν απαγγελία στροφών του Χικμέτ και του Σεφέρη, ανάγνωση σελίδων του Σάλιντζερ και του Λουντέμη.
Όσο διαρρηγνύεται αυτή η συμβίωση, τόσο αφαιρείται το οξυγόνο από το εγχείρημα της αριστεράς. Η ποίηση, και γενικώς η λογοτεχνία και γενικότερα ακόμα η τέχνη, δεν είναι ο διάκοσμος σε ψηφοδέλτια. Δεν είναι μόνο η στράτευση δημιουργών ή δημιουργιών σε κάποιους μεγάλους στόχους. Είναι ζωτική διάσταση και για την πολιτική σύλληψη και επεξεργασία.
Όταν μετά τη δίνη του πολέμου ο Ελύτης αρχίζει να γράφει το Άξιον Εστί δεν απευθύνεται ούτε στον πολιτικό ούτε στον επιστήμονα για να μάθει πού είμαστε και πού τραβάμε. "Eξόριστε Ποιητή, στον αιώνα σου, λέγε, τι βλέπεις".
Σε αυτή την πλευρά, την εσωτερική ανάγκη της πολιτικής για την τέχνη, είναι σημαντικές οι επισημάνσεις του Ίταλο Καλβίνο στην ίδια ομιλία του: "Η λογοτεχνία είναι αναγκαία στην πολιτική πριν απ' όλα όταν αυτή δίνει φωνή σε αυτό που δεν έχει φωνή, όταν δίνει όνομα σε αυτό που δεν έχει ακόμα όνομα και ειδικά σε αυτό που η πολιτική γλώσσα αποκλείει ή προσπαθεί να αποκλείσει […]. Η λογοτεχνία είναι σαν ένα αυτί που μπορεί να ακούει πέρα από εκείνη τη γλώσσα που κατανοεί η πολιτική. Είναι σαν ένα μάτι που μπορεί να βλέπει πέρα από τη χρωματική κλίμακα που αντιλαμβάνεται η πολιτική". Κι ακόμα, η λογοτεχνία διαθέτει την ικανότητα "για δημιουργία εκείνου του είδους προτύπων-αξιών που είναι ταυτόχρονα αισθητικά και ηθικά, θεμελιώδη για κάθε σχέδιο δράσης, ειδικά στην πολιτική ζωή".
Έχει μεγάλο κόστος η δυστοκία μας να επαναλειτουργήσουν οι συνάψεις Αριστεράς και τέχνης. Κι έχει μεγάλο τίμημα η αδυναμία μας να αντιδράσουμε στη δύναμη προσεταιρισμού της τέχνης που έχει το σύστημα -- εξουσία, προβολή, χορηγία.
Οι ευθύνες βρίσκονται κυρίως σε μας, όσους ενεργοποιούμαστε στην Αριστερά. Βρίσκονται και στην άλλη όμως πλευρά, στην τέχνη: "Εξόριστε Ποιητή" σήμερα γιατί σωπαίνεις; Γιατί έχεις αποστρέψει το πρόσωπό σου; Βλέπεις "τα έθνη", "τα πελέκια" και "τους εμπόρους"; Βλέπεις τη "διαρκή επανάσταση"; Βλέπεις "τα αγόρια και τα κορίτσια"; Δεν συναισθάνεσαι ότι είναι δική σου η ευθύνη για να βλέπεις και να μας λες "την αλληλουχία των κρυφών νοημάτων";
Γι' αυτό λοιπόν εμείς, η Αριστερά, οφείλουμε να παραβιάζουμε συνεχώς τα σύνορα ποίησης και πολιτικής.
Γι' αυτό χαρήκαμε με τον Δεκέμβρη, με τα χιλιάδες παιδιά που όχι μόνο βγήκαν στους δρόμους από το μηδέν αλλά κελάηδησαν με τα ευρηματικά τους συνθήματα, με τα δρώμενα στις πλατείες, με τα βίντεο.
Γι' αυτό, μια κι όλες οι σκέψεις αυτές ξεκίνησαν από τον Σολωμό, αγωνιζόμαστε ο λαός και η νεολαία να δώσουν κάποτε τις δικές τους καινούργιες κι εντελώς απρόβλεπτες ερμηνείες στην ποίηση του. Κι οι λέξεις να πάρουν την εκδίκησή τους.
Δώστε τον Ύμνο στον λαό.
Πηγή: Εφημερίδα "ΑΥΓΗ"
19:38
Περιβαλλοντική εκδήλωση για τη χωροθέτηση της ΜΕΑ - ΧΥΤΥ στη θέση 12 πραγματοποίησε η Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Ημαθίας το Σάββατο 9 Μαΐου 2009 στην ΕΛΗΑ. Παρακάτω παρατίθενται τα δημοσιεύματα των τοπικών εφημερίδων, τις οποίες και ευχαριστούμε θερμά για τη δημοσιογραφική κάλυψη της εκδήλωσης.
σια της Πανελλαδικής εκστρατείας του κόμματος για το περιβάλλον. Η θέση του ΣΥΡΙΖΑ είναι αρνητική στην εγκατάσταση μιας τέτοιας μονάδας στην συγκεκριμένη θέση. «Θα κατασκευαστεί στην πιο ακατάλληλη θέση διότι εκεί δεν υπάρχει πολιτικό κόστος» τόνισε ο Γραμματέας Δημήτρης Χαμπίδης. «Στο νομό υπάρχουν καλύτερες θέσεις» παρατήρησε ο πρόεδρος του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ημαθίας Γιώργος Ουρσουζίδης και έκανε μια σύντομη παρουσίαση της υπόθεσης επισημαίνοντας ότι το έργο δεν πρέπει να κατασκευαστεί πάνω από τον Αλιάκμονα διότι: θα τεθεί σε κίνδυνο ο ταμιευτήρας που υδροδοτείται η Θεσσαλονίκη, η περιοχή είναι ιδιαιτέρου φυσικού κάλλους και γειτνιάζει με τους αρχαιολογικούς χώρους της Βεργίνας, και διότι στην περιοχή σημειώνονται κατολισθήσεις. Η βέλτιστη θέση για τον κ. Ουρσουζίδη είναι η θέση 5, στον Άγιο Γεώργιο (παλιά θέση της απόσυρσης φρούτων). Κατά της θέσης 12 τάχθηκε ο εκπρόσωπος της Οικολογικής Ομάδας Βέροιας Νίκος Ασλάνογλου ασκώντας κριτική στους Περιφερειάρχη, Νομάρχη Ημαθίας και Δήμαρχο Βέροιας. Ο ηθοποιός και ερασιτέχνης φωτογράφος Αντώνης Μομπαϊτζής παρουσίασε φωτογραφικό υλικό με την πλούσια χλωρίδα και πανίδα του Αλιάκμονα. Κατά της θέσης 12 τοποθετήθηκε και ο επικεφαλής της ελάσσονος μειοψηφίας του Νομαρχιακού Συμβουλίου Σάββας Γαβριηλίδης τονίζοντας ότι η περιοχή του Αλιάκμονα επιλέχθηκε επειδή δεν υπάρχει πολιτικό κόστος εκεί και υποστηρίζοντας ότι η ιδανικότερη θέση είναι στην Ρουντίνα της Επισκοπής Ανθεμίων όπου θα μπορούσε να γίνει διαχείρισης των απορριμμάτων δυο νομών (Ημαθίας, Πέλλας). Άποψη κατά της θέσης 12 εξέφρασαν ο πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου Αγίας Βαρβάρας Στέργιος Διαμάντης, η επικεφαλής της μειοψηφίας του Δημοτικού Συμβουλίου Μακεδονίδος Αναστασία Μονέδα, και το μέλος της Νομαρχιακής του Συνασπισμού Παναγιώτης Χατζησάββας. Την θέση 12 υπερασπίστηκε ο δήμαρχος Μακεδονίδος και εμπνευστής της ιδέας χωροθέτησης της μονάδας στην συγκεκριμένη θέση Γιάννης Δάλλας. Ο κ. Δάλλας είπε ότι από την μια μεριά υπάρχει η σημερινή κατάσταση με την άθλια κατάσταση στην χωματερή της Βέροιας και από την άλλη υπάρχει η επιλογή του Συνδέσμου για κατασκευή μιας σύγχρονης μονάδας επεξεργασίας απορριμμάτων. Πρόσθεσε ότι η θέση 12 επιλέχθηκε επειδή δεν υπήρχε κοινωνική συναίνεση στις άλλες θέσεις που πρότεινε η μελέτη και υποστήριξε ότι δεν θα υπάρξει κανένα πρόβλημα από την λειτουργία του εργοστασίου. Αναφορικά με τις άλλες θέσεις που προτείνονται, συμπλήρωσε ότι η Ρουντίνα απορρίφτηκε από το ΣτΕ ενώ η Μελίκη και ο Άγιος Γεώργιος παρουσιάζουν πλημμυρικά φαινόμενα. Στην εκδήλωση παραβρέθηκε για λίγο και η δήμαρχος Βέροιας Χαρούλα Ουλσουτζόγλου αλλά δεν εξέφρασε άποψη για το θέμα συζήτησης. Έβαλε μόνο κάποια διαδικαστικά ερωτήματα (γιατί τώρα η εκδήλωση κι όχι νωρίτερα, ποιοι κλήθηκαν κλπ) και αποχώρησε.
εκπροσώπους φορέων η διαφωνία με την εγκατάσταση και λειτουργία της Μονάδας Επεξεργασίας Απορριμμάτων στη θέση 12, στα όρια του Δήμου Μακεδονίδος. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ταχθεί εξαρχής κατά της χωροθέτησης της μονάδας στη συγκεκριμένη θέση και έχει αντιδράσει με δημόσιες ανακοινώσεις και με επερωτήσεις των βουλευτών του στο Κοινοβούλιο. Η συνάντηση έγινε το πρωί του περασμένου Σαββάτου στην «Εληά».
μονα και τη Βεργίνα έγινε γιατί δεν υπάρχει πολιτικό κόστος, καθώς η περιοχή έχει χαρακτηρισθεί ιδιαίτερου φυσικού κάλλους είναι υπό καθεστώς ειδικής προστασίας γι΄ αυτό και δεν υπάρχουν εκεί καταστήματα, σπίτια και κάτοικοι που να θίγονται ώστε να αντιδράσουν. Το ζήτημα της κατασκευής της Μονάδας επανέφερε ο ΣΥΡΙΖΑ Ημαθίας, στο πλαίσιο της πανελλαδικής εκστρατείας του κόμματος για το περιβάλλον στην ενημερωτική συνάντηση που έγινε το Σάββατο στην Εληά.
14:53
13:22
ΑΜΜΑΝΑΤΙΔΟΥ – ΠΑΣΧΑΛΙΔΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ
15:39
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
10:36
Αγαπητοί σ/φοι-συντρόφισσες
10:35
Συντρόφισσες και σύντροφοι,Επιτρέψτε μου σ’ αυτήν την πρώτη μου δημόσια ομιλία μετά την ανακοίνωση της τοποθέτησης μου στη 2η θέση του ευρωψηφοδέλτιου του ΣΥΡΙΖΑ, να μην ξεκινήσω με το συνηθισμένο «σας ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνετε κλπ». Κι αυτό γιατί θα ήθελα εξ αρχής να είναι σαφές στο Σώμα και σε όλο το ΣΥΡΙΖΑ ότι βρίσκομαι στη θέση αυτή πρώτον ως μέλος της ΚΟΕ και δεύτερον ως γυναίκα και συνδικαλίστρια στο χώρο της επισφαλούς εργασίας των νέων εργαζομένων. Θα ήθελα επίσης να ξεκαθαρίσω ότι δεν διεκδίκησα αυτήν τη θέση, δεν αντιπαρατέθηκα με άλλες συντρόφισσες και συντρόφους για να την κατακτήσω, άλλωστε υπάρχουν τόσοι άνθρωποι στην Αριστερά μας (και στην ΚΟΕ) με πολύ μεγαλύτερη, μέχρι σήμερα, συνεισφορά από εμένα. Όλες και όλοι ξέρετε ότι η απόφαση είναι συλλογική.
Ο χώρος από τον οποίο προέρχομαι εργασιακά και συνδικαλιστικά, ο χώρος των Ιδιωτικών Υπαλλήλων, είναι ένας ακόμη χώρος της επισφαλούς εργασίας. Ένας χώρος όπου οι νέες και οι νέοι εργαζόμενοι, η γενιά των 600 η 700 ευρώ, υφίσταται τον εργασιακό μεσαίωνα, και την αδιαφορία του υποταγμένου συνδικαλισμού. Είναι αυτονόητη η δέσμευση ότι δεν θα εγκαταλείψω, ακόμη κι αν εκλεγώ, το χώρο αυτό αλλά θα συνεχίσω να είμαι, όχι δίπλα αλλά μαζί, με τις συναδέλφισσες και τους συναδέλφους μου, μέσα στον αγώνα που κάνουν.
Σα γυναίκα και εργαζόμενη και συνδικαλίστρια θα ήθελα ειδικά να απευθυνθώ στους συντρόφους του ΣΥΡΙΖΑ για να πω κάτι που θεωρητικά ίσως γνωρίζουν αλλά τους είναι μάλλον δύσκολο να συνειδητοποιήσουν. Ότι στη διπλή καταπίεση, που σα γυναίκες νιώθουμε, χρειαζόμαστε την ενεργητική δική σας συμπαράσταση. Άμεσα. Πρακτικά, όχι μόνο στις διακηρύξεις. Έτσι αλλάζει η κοινωνία. Ρωτώ: πόσες συντρόφισσες δεν είναι σήμερα εδώ γιατί κρατάνε τα παιδιά; Πόσες συντρόφισσες έχουν χαθεί από την πολιτική και συνδικαλιστική δουλειά, όχι γιατί το θέλουν αλλά γιατί τις αναγκάζει ο «καταμερισμός καθηκόντων της Αγίας Οικογένειας»; Χρειάζεται να απαντήσουμε, επαναλαμβάνω άμεσα και πρακτικά, σε τέτοια ζητήματα, να διαμορφώσουμε αιτήματα που να απαντούν σε τέτοια προβλήματα -και βέβαια στα συνολικότερα ζητήματα της καταπίεσης του «μισού του ουρανού». Χρειάζονται μεγάλες ανατροπές και σε αυτό το επίπεδο.
Διαβάστε τη συνέχεια της ομιλίας εδώ.
10:32
Συντρόφισσες και Σύντροφοι
21:33
2 ΑΠΡΙΛΗ: ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ! ΔΕΝ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ Η σύγκριση του πακέτου των 28 δις € προς τις τράπεζες με τις μηδενικές αυξήσεις στους δημοσίους υπαλλήλους, το δώρο της «ΟΛΥΜΠΙΑΚΗΣ» προς το Βγενόπουλο (με τίμημα το εξευτελιστικό ποσό των 177,2 εκ. € με τις ανεξέλεγκτες απολύσεις εργαζομένων και με τη διάλυση του κοινωνικού κράτους (κατάρρευση νοσοκομείων και ασφαλιστικών ταμείων), δείχνει ξεκάθαρα την ταξική πολιτική της Ν.Δ.. Η δική μας πλευρά, των εργαζομένων και καταπιεσμένων, πρέπει να απαντήσει άμεσα, συλλογικά, μαχητικά και αποτελεσματικά! Η γενική απεργία στις 2 Απρίλη μπορεί να αποτελέσει μια καλή αρχή.
Άγρια προγράμματα λιτότητας σαρώνουν όλη την Ευρώπη. Κυβερνήσεις που δεν δίστασαν να διαθέσουν αμύθητα ποσά για τη «σωτηρία» των τραπεζών ή την ενίσχυση ολόκληρων «κλάδων» καπιταλιστών (αυτοκινητοβιομηχανία, τουρισμό κλπ.), καλούν τώρα τους εργαζόμενους να «πληρώσουν το μάρμαρο» με μεγάλες απώλειες στο εισόδημά τους και τα κοινωνικά δικαιώματα.
Σ’ αυτό το έργο η Ε.Ε. και οι θεσμοί της υπαγορεύουν και συντονίζουν τα μέτρα, ενώ οι κυβερνήσεις ρίχνονται στη μάχη για την επιβολή αυτού του αντεργατικού-αντικοινωνικού προγράμματος.
Η Ν.Δ. ενώ η «θωρακισμένη» οικονομία της πάει περίπατο, εφαρμόζει παρατεταμένη «λιτότητα» στην πιο βάρβαρη εκδοχή και ζητά ακόμα μεγαλύτερες θυσίες από τους εργαζόμενους: εμείς πληρώνουμε την περίοδο της κερδοφορίας του κεφαλαίου, εμείς καλούμαστε και τώρα μέσα στην περίοδο της κρίσης να σώσουμε το σύστημα με τίμημα το χτύπημα των δικαιωμάτων μας.
Οι απολύσεις αυξάνουν με γεωμετρική πρόοδο, πολλές επιχειρήσεις κλείνουν αφήνοντας στο δρόμο χιλιάδες εργαζόμενους, οι ωρομίσθιοι, ανασφάλιστοι, νοικιασμένοι εργαζόμενοι και κάθε μορφής ευέλικτη και επισφαλής εργασία τείνει και γίνει κανόνας ενώ ακόμα και στο δημόσιο, οι μισθοί τα τελευταία 5 χρόνια καταγράφουν απώλειες.
Ήδη με την στήριξη και με την προτροπή της κυβέρνησης οι εργοδότες εφαρμόζουν μαζικά τη μείωση του χρόνου εργασίας με ταυτόχρονη μείωση των αποδοχών και τη μετατροπή των συμβάσεων εργασίας πλήρους απασχόλησης σε μερικής και εκ περιτροπής σε εφαρμογή νόμων των κυβερνήσεων της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ.
Άγριες περικοπές προβλέπει η γραμμή του Καραμανλή και στους προϋπολογισμούς όλου του κοινωνικού τομέα. Αυτό σημαίνει ότι στα νοσοκομεία, τα σχολεία, τα Ταμεία, στους βρεφονηπιακούς σταθμούς κλπ. δεν θα διασφαλίζονται ούτε οι απόλυτα στοιχειώδεις όροι λειτουργίας.
Σε αυτό το περιβάλλον και με αυτή την ατζέντα η πλειοψηφία της ηγεσίας της ΓΣΕΕ (ΠΑΣΚΕ – ΔΑΚΕ) πρέπει άμεσα να εγκαταλείψει τις απαράδεκτες πρακτικές συναίνεσης με αντεργατικές πολιτικές που διαμορφώνουν κυβέρνηση και εργοδότες και να ευθυγραμμιστεί με την απαίτηση των ίδιων των εργαζομένων που προκρίνουν συνεπή αγώνα και όχι «συνδιαλλαγή» με την εργοδοσία.
Τα εργατικά αιτήματα και οι μορφές πάλης, πρέπει να συνδιαμορφωθούν μέσα από την ενεργητική και μαζική συμμετοχή των εργαζομένων.
Σε πολιτικό επίπεδο η κυβέρνηση χάνει τον έλεγχο και διατηρείται στην εξουσία μόνο από την άρνηση της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ να προστατέψει έστω και τις στοιχειώδεις κατακτήσεις του εργατικού κινήματος και να οργανώσει τις αντιδράσεις του κόσμου που «βράζει» από αγανάκτηση και αηδία!
O ΣΥΡΙΖΑ στηρίζει ολόπλευρα τους αγώνες της εργατικής τάξης. Δείχνει ότι υπάρχει και άλλος δρόμος από την επιμονή στα αδιέξοδα του νεοφιλελευθερισμού.
Σε αυτή την υπόθεση είναι πολυτέλεια αν όχι τροχοπέδη η λογική των δυνάμεων του ΚΚΕ που προτάσσουν την κομματική σφραγίδα και την πολιτική υπεροψία τους ενάντια σε οτιδήποτε δεν ελέγχεται από αυτούς.
Η διέξοδος υπάρχει και βρίσκεται:
Μαζί και με τους εργαζόμενους από ολόκληρη την Ευρώπη, που δυναμικά έχουν βγει στους δρόμους και διεκδικούν λεφτά και εργασιακά δικαιώματα. Είναι οι καλύτεροί μας σύμμαχοι ενάντια στις απολύσεις και το χτύπημα σε μισθούς, συντάξεις, εργασιακές σχέσεις, κατακτήσεις χρόνων. Από τη Γαλλία, την Ιταλία, την Ισπανία μέχρι τη Γουαδελούπη και τη Μαρτινίκα, οι μεγάλοι αγώνες της εργατικής τάξης και της νεολαίας της μπορούν και πρέπει να ενωθούν, εμπνέοντας ο ένας τον άλλον, για να δώσουμε ένα καλό μάθημα σε όσους σκοπεύουν να μας κλέβουν και να μας καταπιέζουν για να χαίρονται μόνοι τους, ζάπλουτοι και αδίστακτοι.
Στη μάχη για ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις, στον αγώνα για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων μας.
Στη μάχη να υπάρξουν μαζικοί, μαχητικοί, ενωτικοί αγώνες.
Η 2 Απρίλη μπορεί να αποτελέσει σταθμό για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεσμεύεται ότι με όλες του τις δυνάμεις, πολιτικές και συνδικαλιστικές, στους χώρους που κυριαρχούν οι ελαστικές σχέσεις εργασίας (με stage, με νοικιασμένους εργαζόμενους και εργολάβους…ανθρώπων), στους χώρους που απολύονται εργαζόμενοι , στους χώρους που καταπατείται κάθε εργατικό και συνδικαλιστικό δικαίωμα και οργανώνεται σκληρή καταστολή, θα δώσει τη μάχη για την οργάνωση της αντίστασης, για νικηφόρους και αποτελεσματικούς αγώνες.
Δεν θα παραιτηθούμε από τους αγώνες
01:39
Ενόψει της Β΄ Πανελλαδικής Σύσκεψης στις 10,11 και 12 Απριλίου 2009 η Ν.Ε. ΣΥ.ΡΙΖ.Α Ημαθίας διοργανώνει ανοιχτή πολιτική εκδήλωση – συνέλευση τη Δευτέρα 30 Μάρτη 2009 και ώρα 7:30 μ.μ. στην ΕΛΗΑ με θέμα:
01:05
23/3/2009
00:57
Ευρώπη κοινωνική, οικολογική, φεμινιστική. Ευρώπη της αλληλεγγύης, του πολιτισμού, της δημοκρατίας και της ειρήνης. Ευρώπη του σοσιαλισμού 
16:10
19/03/2009
16:08
18/03/09
08:45
14:09
ΕΡΩΤΗΣΗ
21:14
Στο νομό μας το πρόβλημα της διαχείρισης των απορριμμάτων επιχειρείται ν’ αντιμετωπιστεί από τον ΕΣΔΑ με τη δημιουργία μιας μονάδας ΜΕΑ-ΧΥΤΥ στη θέση 12, θέση για την οποία ως γνωστόν έχουν εκφραστεί αντιρρήσεις, τις οποίες εν πολλοίς συμμερίζομαι. Για την ιστορία ν’ αναφέρουμε ότι η θέση 12 δεν υπήρχε στον αρχικό κατάλογο με τις προτεινόμενες θέσεις αλλά μπήκε εμβόλιμα, διότι κάποιες εξ αυτών κρίθηκαν ακατάλληλες κι άλλες λόγω των έντονων τοπικών αντιδράσεων αποκλείστηκαν. Έτσι βγήκε στο προσκήνιο η θέση 12, η οποία και επιλέχθηκε παρ’ όλες τις εκφρασμένες αντιδράσεις του ΤΕΕ Ημαθίας, αρχαιολόγων, οικολογικών οργανώσεων και κομμάτων. Στο σημείο αυτό να θυμίσω ότι οι ενστάσεις που διατυπώθηκαν για τη θέση 12 έχουν να κάνουν με την άμεση γειτνίασή της με τον αρχαιολογικό χώρο της Βεργίνας, σε περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλλους και πολύ κοντά στον ταμιευτήρα ύδρευσης της Θεσσαλονίκης από τον Αλιάκμονα.
21:10
Οι συνέπειες από τους χειρισμούς της κυβέρνησης σχετικά με το σκάνδαλο της Μονής Βατοπεδίου αρχίζουν πλέον να γίνονται επικίνδυνες.
22:14
ΑΜΜΑΝΑΤΙΔΟΥ – ΠΑΣΧΑΛΙΔΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ
09:45
17/02/2009Το τελευταίο διάστημα πολλαπλασιάζονται οι καταγγελίες που αφορούν σε αυθαίρετες μειώσεις μισθών με τον εκβιασμό της απόλυσης, σε μείωση των ημερών εργασίας με ταυτόχρονη μείωση των απολαβών μετατρέποντας έτσι τις συμβάσεις εργασίας από πλήρους σε μερικής απασχόλησης.
Αυξάνονται επίσης οι περιπτώσεις καταχρηστικής εφαρμογής νόμων προκειμένου οι επιχειρήσεις να θέτουν σε διαθεσιμότητα το προσωπικό τους ή να εφαρμόζουν την εκ περιτροπής απασχόληση ή τις αναγκαστικές άδειες με ταυτόχρονη δραστική μείωση μισθών και ημερομισθίων. Έχουν αυξηθεί κατακόρυφα οι απολύσεις εγκύων γυναικών, οι παραβιάσεις των νομίμων ωραρίων, οι απλήρωτες υπερωρίες, οι περιπτώσεις άρνησης καταβολής επιδομάτων, κ.ά
Η κατάσταση αυτή δεν μπορεί και δεν πρέπει να συνεχιστεί. Η Κυβέρνηση οφείλει να προστατεύσει τους εργαζόμενους για να μη χαθούν θέσεις εργασίας, μισθολογικά και ασφαλιστικά δικαιώματα.
Κατόπιν τούτων:
Ερωτάται ο κ. Πρωθυπουργός :
• Τι μέτρα προτίθεται να λάβει προκειμένου να σταματήσει την απαράδεκτη αυτή κατάσταση που τείνει να αποδιαρθρώσει πλήρως το πλέγμα προστασίας των εργαζομένων από την εργοδοτική αυθαιρεσία;
• Τι μέτρα προτίθεται να λάβει για να καθησυχάσει τους εργαζόμενους που δικαίως φοβούνται ότι θα χάσουν τις θέσεις εργασίας τους;
Ο ερωτών βουλευτής
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΛΑΒΑΝΟΣ
17:32
16/02/2009
17:29
16-2-09
|
Hellas Blogs: Lefkada Blogs (Λευκάδα) Arta Blogs (Άρτα) Corfu Blogs (Κέρκυρα) Mykonos Blogs (Μύκονος) Veria Blogs (Βέροια) Serres Blogs (Σέρρες) |
 |
Copyright © 2008 Veria Blogs Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το δικό σας blog |
Last Update: 30.07.2010 09:30:18 
|
