urn:www-veriablogs-gr:feeds:atom Veria Blogs » Ο Ερευνητής της Βέροιας Veria Blogs » Ο Ερευνητής της Βέροιας c http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/09/03/SPEAR_OF_DESTINY:___LIBERATOR__ lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: SPEAR OF DESTINY: ''LIBERATOR'' c c ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/09/03/%ce%91%ce%a1%ce%9a%ce%9f%ce%a5%ce%94%ce%95%ce%91%ce%a3_%ce%9d%ce%99%ce%9a%ce%a9%ce%9d lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ΑΡΚΟΥΔΕΑΣ ΝΙΚΩΝ c c Νίκων Αρκουδέας
O Αντιστράτηγος Νίκων Αρκουδέας, διετέλεσε Αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας από τις 23-12-1986 έως 13-04-1988.
Γεννήθηκε το 1928. Ο... παππούς της αστυνόμευσης έγραψε τη δική του ιστορία στις αρχές αλλά και στα μέσα της δεκαετίας του '80, ενώ μνημειώδης θα μείνει η φράση «αλλαγή δεν γίνεται χωρίς τον Αρκουδέα» σε μια εποχή όπου ο ίδιος ο αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ. (που μόλις είχε συσταθεί σε ενιαίο σώμα) κατέβαινε στους δρόμους και όχι μόνο συντόνιζε τις αστυνομικές δυνάμεις αλλά και έκανε πρόσωπο με πρόσωπο συνεννοήσεις με τους αναρχικούς για την αποφυγή ή τον περιορισμό -αν δεν γινόταν αλλιώς- των επεισοδίων. Πολλά χρόνια αργότερα οι αναρχικοί τού το είχαν ανταποδώσει προστατεύοντας, όπως είχε πει ο ίδιος, τις αφίσες του στα Εξάρχεια για να μην τις καπελώνουν με άλλες όταν ήταν υποψήφιος με το ΠΑΣΟΚ το 1989.
Ηταν τότε πρόεδρος του Συλλόγου Πολιανιτών Μάνης και στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Παλαιού Φαλήρου. Τότε η Αστυνομία είχε μπει για τα καλά στην τελική ευθεία για τους Ολυμπιακούς Αγώνες και ο Νίκων Αρκουδέας δεν δίστασε να εκφράσει την αντίθεσή του στο ενδεχόμενο μιας αστυνομοκρατούμενης πόλης. «Δεν αντέχω να βλέπω κάθε μέρα τόσες κλούβες των ΜΑΤ στην Αθήνα, δίνουμε την εντύπωση αστυνομοκρατούμενης πόλης. Για να μην πω στρατοκρατούμενης», είχε πει με νόημα. Ο πρώτος διδάξας της τέχνης της «κατασταλτικής διπλωματίας» είχε πει ακόμα ότι στις διαδηλώσεις «χρειάζονται μαεστρία, μέτρο και διάλογος και όχι να κατεβάζεις τα ΜΑΤ για ψύλλου πήδημα και να ρίχνεις ξύλο». Μετά τη συνταξιοδότησή του από τη θέση του αρχηγού, την οποία διατήρησε από τον Δεκέμβριο του 1986 μέχρι τον Απρίλιο του 1988, ο Νίκων Αρκουδέας πέρασε ένα διάστημα από τη διεύθυνση του Ολυμπιακού Σταδίου Καλογρέζας και μετά ασχολήθηκε μόνο με τον εξωραϊστικό σύλλογο της γενέτειράς του, την Πολιάνα, που από το 1929 είχε μετονομαστεί σε Αγιος Νίκων.Πέθανε στο νοσοκομείο "Ευαγγελισμός" όπου νοσηλευόταν, στις 4 Σεπτεμβρίου 2005.
ΑΠΟ ΤΟ [archive.enet.gr] ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/09/03/%ce%a0%ce%95%ce%a1%ce%a0%ce%99%ce%9d%ce%99%ce%91%ce%94%ce%97%ce%a3_%ce%a3%ce%a4%ce%95%ce%9b%ce%99%ce%9f%ce%a3 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ΠΕΡΠΙΝΙΑΔΗΣ ΣΤΕΛΙΟΣ c c

Στέλιος Περπινιάδης
Ο Στέλιος Περπινιάδης, γνωστός και ως Στελλάκης, ήταν λαϊκός τραγουδιστής και οργανοπαίκτης ενώ φέρεται και ως συνθέτης, κυρίως του ρεμπέτικου τραγουδιού. Γεννήθηκε το 1899 στην Τήνο, μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη και το 1923 μετακόμισε στον Πειραιά, όπου ήρθε σε επαφή με μικρασιάτες ρεμπέτες. Συνεργάστηκε κατά καιρούς με σχεδόν όλους τους μεγάλους συνθέτες όπως με τον Παναγιώτη Τούντα, τον Γιοβάν Τσαούς, τον Κώστα Σκαρβέλη τον Κώστα Καρίπη τον Βαγγέλη Παπάζογλου τον Βασίλη Τσιτσάνη, τον Στέλιο Χρυσίνη τον Δημήτρη Γκώγκο (Μπαγιαντέρα), το Σπύρο Περιστέρη, Γιάννη Παπαϊωάννου ακόμη και το Μάρκο Βαμβακάρη και αργότερα με τον Γιώργο Μητσάκη το Μανώλη Χιώτη και άλλους. Θεωρείται το μεγαλύτερο αστέρι του τραγουδιού από το 1930 έως το 1950 ενώ έκανε αρκετά ντουέτα με γνωστές ερμηνεύτριες και ερμηνευτές της εποχής, όπως με την Ιωάννα Γεωργακοπούλου, το Στράτο Παγιουμτζή, την Μαρίκα Νίνου, και τον Δημήτρη Περδικόπουλο ακόμη το Γιώργο Κάβουρα. Εδώ αξίζει να σημειωθεί για το ήθος των καλλιτεχνών του είδους και της εποχής ότι ο Στελλάκης δε δίσταζε να κάνει δεύτερη φωνή και μάλιστα πολύ διακριτικά σε καλλιτέχνες των οποίων τα ονόματα ήταν μηδαμηνά μπροστά στο δικό του. Μια μέρα του 1938 βρέθηκε περαστικός από την ODEON την ώρα που ο Μάρκος Βαμβακάρης ηχογραφούσε τη "Νόστιμη Μαυροματού" του. Ο Στελλάκης δε δίστασε να κάτσει να κάνει δεύτερη φωνή. Το αποτέλεσμα βγήκε αριστούργημα σε σχέση με εκείνο που θα 'βγαινε από το Μάρκο σόλο, αλλά ο Στελλάκης δεν πήρε ούτε δραχμή και το όνομά του δε γράφτηκε επάνω στο δίσκο διότι εκείνο τον καιρό ο Στελλάκης δεσμευόταν με συμβόλαιο αποκλειστικής συνεργασίας με την εταιρία Columbia.
Γιος του ήταν ο επίσης γνωστός λαϊκός τραγουδιστής Βαγγέλης Περπινιάδης.
Ο Στέλιος Περπινιάδης πέθανε στις 4 Σεπτεμβρίου 1977 στην Αθήνα.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/09/03/%ce%93%ce%99%ce%91%ce%9d%ce%9d%ce%9f%ce%a0%ce%9f%ce%a5%ce%9b%ce%9f%ce%a3_%ce%95%ce%a5%ce%91%ce%93%ce%93%ce%95%ce%9b%ce%9f%ce%a3 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ c c Ευάγγελος Γιαννόπουλος
Ο Ευάγγελος Γιαννόπουλος (1918-2003), του Αργύρη, ήταν δικηγόρος και πολιτικός. Υπήρξε ένα από τα ιδρυτικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ.
Βιογραφικό
Γεννήθηκε τον Μάιο του 1918 στη Μυγδαλιά Αρκαδίας και σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Έλαβε μέρος στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο ως αξιωματικός, στη διάρκεια του οποίου και τραυματίστηκε ενώ στη διάρκεια της κατοχής διετέλεσε διοικητής τάγματος του ΕΛΑΣ. Στη δικτατορία των Συνταγματαρχών βρέθηκε στη πρώτη γραμμή της αντιχουντικής αντίστασης όπου και διώχθηκε επανειλημμένα. Το 1969 εκτοπίστηκε και λίγο καιρό μετά την απόλυσή του συνελήφθη και στη συνέχεια οδηγήθηκε στις φυλακές Κορυδαλλού (1971-72). Παρά ταύτα παρέμεινε στην Ελλάδα και συνέχισε τον αγώνα. Μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας ήταν από τους εισηγητές και συντάκτες του κειμένου μίας των μηνύσεων με βάση των οποίων διώχθηκαν με την κατηγορία της προδοσίας και της στάσης οι πρωταίτιοι της δικτατορίας.
Διετέλεσε μεταξύ αλλών πρόεδρος και γενικός γραμματέας της Ένωσης Δημοκρατικών Δικηγόρων Ελλάδας (1963-1976), μέλος του Δ.Σ. του Ινστιτούτου Διεθνούς και Αλλοδαπού δικαίου (1976-1981), πρόεδρος της Επιτροπής Συνταγματικών Δικαιωμάτων και Ατομικών Ελευθεριών του ΔΣΑ (1976-1981) και πρόεδρος της Πανελλήνιας Οργάνωσης Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης (ΠΟΑΕΑ). Ήταν εκδότης και διευθυντής της δικηγορικής - νομικής εφημερίδας Δικηγορική Γνώμη (1960-1967 και 1975-1981), πρόεδρος της Ενώσεως Ιδιοκτητών Περιοδικού Τύπου (1962),και νομικός σύμβουλος της εφημερίδας Ελευθεροτυπία (1976-1981). Έγραψε άρθρα και μελέτες για διάφορα νομικά θέματα. Εξελέγη βουλευτής της Β' Αθήνας σε όλες τις εκλογές από το 1981 μέχρι το 2000 και το ίδιο διάστημα διετέλεσε υπουργός Συγκοινωνιών, Εργασίας, Εμπορικής Ναυτιλίας, Αιγαίου και Δικαιοσύνης. Απεβίωσε στις 4 Σεπτεμβρίου 2003 στην Αθήνα.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/09/03/MARY_RENAULT_-_%ce%9c%ce%91%ce%99%ce%a1%ce%97_%ce%a1%ce%95%ce%9d%ce%a9 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: MARY RENAULT - ΜΑΙΡΗ ΡΕΝΩ c c Μαίρη Ρενώ
(Λονδίνο, 4 Σεπτεμβρίου 1905 - Κέιπ Τάουν, 13 Δεκεμβρίου 1983)
Η Μαίρη Ρενώ γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1905, όπου ο πατέρας της ασκούσε την ιατρική. Σπούδασε στην Οξφόρδη, θέλοντας αρχικά να αφοσιωθεί στη διδασκαλία, αλλά "καθ' οδόν" έκρινε πως ήταν καλύτερα να γίνει συγγραφέας και, αφού πάρει το πτυχίο της, να διευρύνει τις γνώσεις της για τη ζωή των ανθρώπων. Έτσι εκπαιδεύτηκε επί τρία χρόνια ως νοσοκόμος κι έγραψε την πρώτη της νουβέλα, που είδε το φως της δημοσιότητας με τον τίτλο "Υπόσχεση αγάπης". Οι επόμενες τρεις νουβέλες της γράφτηκαν όταν υπηρετούσε ως νοσοκόμος κατά τη διάρκεια του πολέμου. Μια απ' αυτές, η "Επιστροφή στη νύχτα", απέσπασε το βραβείο M.G.M. Μετά τον πόλεμο η Ρενώ εγκαταστάθηκε στο Κέιπ Τάουν της Νότιας Αφρικής. Έκανε πολλά ταξίδια στην αφρικανική ήπειρο, μα εκείνο που τη σημάδεψε ήταν οι περιηγήσεις της στην Ελλάδα, καρπός των οποίων ήταν μια μεγαλοφυής αναπαράσταση γεγονότων και καταστάσεων της Αρχαίας Ελλάδας σε μια σειρά μυθιστορημάτων όπως "Ο βασιλιάς πρέπει να πεθάνει", "Ο ταύρος που βγήκε από τη θάλασσα", "Φωτιά από τον ουρανό" κλπ. Πέθανε το 1983.
ΑΠΟ ΤΟ [www.perizitito.gr] ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/09/03/%ce%9f%ce%a1%ce%9d%ce%95%ce%a1%ce%91%ce%9a%ce%97%ce%a3_%ce%a3%ce%a0%ce%a5%ce%a1%ce%9f%ce%a3 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ΟΡΝΕΡΑΚΗΣ ΣΠΥΡΟΣ c c Ορνεράκης Σπύρος
Γεννήθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 1942 στα Χανιά της Κρήτης. Εργάστηκε ως γραφίστας στο χώρο της διαφήμισης και διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής στη διαφημιστική εταιρεία "Μίνως". Το 1972 συνεργάζεται με το περιοδικό "Ταχυδρόμος" και ταυτόχρονα σκιτσάρει για τις εφημερίδες "Τα Νέα" και "Το Βήμα". Μετά τη μεταπολίτευση εργάσθηκε στην "Καθημερινή", στην "Πρωινή", στην "Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία", στις "Ειδήσεις", στο "Βήμα της Κυριακής" και στα "Κυριακάτικα Νέα".μ Το 1972 πήρε το δεύτερο βραβείο στην παγκόσμια έκθεση γελοιογραφίας που πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα. Έχει ασχοληθεί με τη σκηνογραφία και τη σκιτσογραφία για το θέατρο και συνεργάστηκε με το περιοδικό "Θέατρο". Μεγάλο μέρος της καλλιτεχνικής του δραστηριότητας απορρόφησε η εικονογράφηση βιβλίων και περιοδικών. Έχει επίσης αποδώσει σε σκίτσα, ιστορικές δίκες στη χώρα μας (το 1975 τις δίκες της δικτατορίας για το περιοδικό "Ταχυδρόμος" και το 1991 τη δίκη Κοσκωτά για την εφημερίδα "Τα Νέα"). Το 2002 και το 2004 συμμετείχε ως μέλος της Κριτικής Επιτροπής, στην παγκόσμια έκθεση γελοιογραφίας στη Ρόδο. Το 2006 συμμετείχε ως μέλος της διεθνούς Κριτικής Επιτροπής στον 1ο Διεθνή Διαγωνισμό Γελοιογραφίας που πραγματοποίησε το Υπουργείο Πολιτισμού. Το 1994 δημιούργησε τη σχολή σκίτσου "Ορνεράκης", στην οποία διδάσκει σκίτσο, γελοιογραφία, εικονογράφηση, κόμικς, κινούμενο σχέδιο, computer animation και computer graphics
ΑΠΟ ΤΟ [www.perizitito.gr] ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/09/03/GEORGES_SIMENON_-_%ce%96%ce%a9%ce%a1%ce%96_%ce%a3%ce%99%ce%9c%ce%95%ce%9d%ce%9f%ce%9d lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: GEORGES SIMENON - ΖΩΡΖ ΣΙΜΕΝΟΝ c c Ζωρζ Σιμενόν
Ο Ζωρζ Σιμενόν γεννήθηκε στη Λιέγη του Βελγίου στις 13 Φεβρουαρίου 1903. Έπειτα από σπουδές στους Ιησουίτες έγινε, το 1919, μαθητευόμενος ζαχαροπλάστης, έπειτα υπάλληλος βιβλιοπωλείου, και τελικά ρεπόρτερ στη "Γκαζέτ ντε Λιέζ". Το πρώτο του μυθιστόρημα, με τίτλο "Στο γεφύρι του Αρς" εκδόθηκε το 1921 και τότε ο Σιμενόν έφυγε απ' τη Λιέγη για το Παρίσι. Παντρεύτηκε το 1923 με την "Τιζύ" και δημοσίευσε διηγήματα και νουβέλες σε πολλές εφημερίδες. Το 1924 εξέδωσε, με ψευδώνυμο, το πρώτο "λαϊκό" του μυθιστόρημα, "Το μυθιστόρημα μιας δακτυλογράφου". Ως το 1930, δημοσίευσε διηγήματα και μυθιστορήματα σε πολλούς εκδότες. Το 1931, άρχισε τις έρευνές του ο περίφημος ήρωας του, ο επιθεωρητής Μαιγκρέ.. Έγραφε τα βιβλία του, ταξίδευε, έστελνε ρεπορτάζ κι άφησε τις εκδόσεις Φαγιάρ για να πάει στις εκδόσεις Γκαλλιμάρ, όπου συνάντησε τον Αντρέ Ζιντ. Στο πόλεμο ήταν υπεύθυνος των Βέλγων προσφύγων στη Λα Ροσέλ και κατοικούσε στη Βανδέα. Το 1945 μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μετά το διαζύγιό του εγκαταστάθηκε ξανά στην Ευρώπη. Η δημοσίευση των απάντων του (72 τόμοι) άρχισε το 1967. Πέντε χρόνια αργότερα, ανήγγειλε επίσημα την απόφαση του να μη γράψει πια μυθιστορήματα. Ο Ζωρζ Σιμενόν πέθανε στη Λωζάννη στις 4 Σεπτεμβρίου 1989.
ΑΠΟ ΤΟ [www.biblionet.gr] ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/09/02/PET_SHOP_BOYS:___WEST_END_GIRLS__ lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: PET SHOP BOYS: ''WEST END GIRLS'' c c ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/09/02/%ce%a0%ce%91%ce%a0%ce%a0%ce%91_%ce%95%ce%99%ce%a1%ce%97%ce%9d%ce%97 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ΠΑΠΠΑ ΕΙΡΗΝΗ c c Ειρήνη Παπά
Η Ειρήνη Παππά -ή Ειρήνη Λελέκου όπως είναι το πραγματικό της όνομα- γεννήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου του 1926, σε ένα μικρό χωριό Κορινθίας, το Χιλιομόδι, από γονείς δασκάλους. Η μητέρα της η κυρία Ελένη, από μικρή της έλεγε παραμύθια που τη βοήθησαν να διαμορφώσει μια έντονη δημιουργική φαντασία, γεμάτη με εικόνες στις οποίες πρωταγωνιστούσε η ίδια. Ο πατέρας της ήταν καθηγητής κλασσικού δράματος και ήταν ο άνθρωπος που τη βοήθησε να διαμορφώσει την προσωπική της άποψη για τον χώρο της τέχνης και των γραμμάτων. Ως παιδί συνήθιζε να φτιάχνει κούκλες από κουρέλια και ξυλαράκια. Στην εφηβεία της αποφάσισε να παρακολουθήσει μαθήματα υποκριτικής στην Εθνική Σχολή Κλασσικού Θεάτρου στην Αθήνα, και από την ηλικία των 15 χρόνων ξεκίνησε την καριέρα της ως ραδιοφωνική παραγωγός, τραγουδίστρια και χορεύτρια σε καλλιτεχνικές εκδηλώσεις. Κατά τη δεκαετία του ’50, συμμετέχει σε παραγωγές του Εθνικού Θεάτρου και γίνεται γρήγορα διάσημη χάρη στις εξαιρετικές της ερμηνείες σε αρχαίες τραγωδίες, όπως η Μήδεια και η Ηλέκτρα.Η σπάνια φυσιογνωμία και οι υποκριτικές της ικανότητες προσέλκυσαν αμέσως το ενδιαφέρον μεγάλων ξένων παραγωγών, που την πείθουν να δρασκελίσει τα ελληνικά σύνορα. Έτσι λοιπόν, γύρω στα τέλη της δεκαετίας του ’50 τη συναντάμε να ενσαρκώνει το ρόλο της αγωνίστριας Μαρίας Παπαδήμου στην αξέχαστη υπερπαραγωγή του Hollywood «Τα Κανόνια του Ναβαρόνε» (1961), ενώ αργότερα γίνεται η Χήρα στον «Αλέξη Ζορμπά» (1964). Για την συγκεκριμένη ταινία με πρωταγωνιστή τον αείμνηστο Άντονυ Κουήν (Anthony Quinn), πιστεύεται ότι τόσο μεγάλη ήταν η επιτυχία της και η διαφήμιση που δέχθηκε η Ελλάδα για τις όμορφες παραλίες και τη ζεστή ιδιοσυγκρασία των κατοίκων της, ώστε στάθηκε η πραγματική αφορμή για να αναπτυχθεί ο ελληνικός τουρισμός, ιδιαίτερα στην Αμερική. Η μια επιτυχία έρχεται μετά την άλλη για την Ειρήνη Παπά και το πρόσωπό της βρίσκεται για πολλές δεκαετίες στο διεθνές κινηματογραφικό προσκήνιο. Το θεατρικό της ντεμπούτο στη σκηνή του Broadway, πραγματοποιείται το 1967 με το έργο «Εκείνο το καλοκαίρι, εκείνο το φθινόπωρο» στο πλευρό του Γιον Βόιντ (του πατέρα της Αντζελίνα Τζόλι της κινηματογραφικής Λάρα Κροφτ), ενώ αργότερα τη συναντάμε να ερμηνεύει την Ελένη στις «Τρωάδες» (1972) και την Κλυταιμνήστρα στην «Ιφιγένεια» σε σκηνοθεσία του μεγάλου Έλληνα σκηνοθέτη Μιχάλη Κακογιάννη. Το 1972 τη συναντάμε σε μια άλλη μορφή καλλιτεχνικής έκφρασης, πρωτόγνωρη για το ευρύ κοινό. Τραγουδά στο πλευρό του μεγάλου και βραβευμένου με Oscar Έλληνα συνθέτη Βαγγέλη Παπαθανασίου, στον τελευταίο δίσκο του μουσικού συγκροτήματος «Aphrodite’s Child» που είχε φτιάξει μαζί με τον Ντέμη Ρούσσο. Ο δίσκος αυτός ονομαζόταν «666», και τα μουσικά του θέματα ήταν βασισμένα στην Αποκάλυψη του Ιωάννη. Το έτος 2000 της απονεμήθηκε ο τίτλος της «Γυναίκας της Ευρώπης». Ο τίτλος αυτός απονέμεται κάθε χρόνο σε γυναίκες που έχουν τιμήσει την ευρωπαϊκή τους καταγωγή με το σπουδαίο πολιτιστικό ή πνευματικό τους έργο. Τα τελευταία χρόνια η Ειρήνη Παπά ζει και εργάζεται στην Πορτογαλία, όπου έχει ιδρύσει το δικό της θέατρο, ανεβάζοντας αρχαίες ελληνικές τραγωδίες
Φιλμογραφία
Πάνω κάτω και πλαγίως (1992) [Μαρία Νάκου]
Ηλέκτρα / Electra (1961) [Ηλέκτρα]
Η λίμνη των στεναγμών / Η κυρα Φροσύνη και ο Αλή πασάς (1959) [Φροσύνη]
Χαμένοι άγγελοι (1948)
Ψιτ... κορίτσια! (1959)
Μπουμπουλίνα (1959) .... Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα
Αντιγόνη (1961) .... Αντιγόνη
Ο ζορμπάς (1964) .... χήρα
Τρωάδες (1971) .... Ελένη
Το μήνυμα (1976) .... Χιντ
Ιφιγένεια (1977) .... Κλυταιμνήστρα
Ο Χριστός σταμάτησε στο Έμπολι (1979)
Οδύσσεια (ταινία) (1997) .... Αντίκλεια
Το Μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλλι (2001) .... Δροσούλα
Και το τρένο πάει στον ουρανό (2002)
Σειρές που έχει παίξει: Είσαι το ταίρι μου 20012001 MEGA
ΑΠΟ ΤΟ [filomatheia.forumotion.net] ΚΑΙ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/09/02/MAURICE_PAPON_-_%ce%9c%ce%9f%ce%a1%ce%99%ce%a3_%ce%a0%ce%91%ce%a0%ce%9f%ce%9d lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: MAURICE PAPON - ΜΟΡΙΣ ΠΑΠΟΝ c c Μορίς Παπόν
Ο Μορίς Παπόν (3 Σεπτεμβρίου 1910 – 17 Φεβρουαρίου 2007) ήταν Γάλλος αξιωματικός του καθεστώτος Βισί τον καιρό του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και συνεργάτης των Ναζί.
Ήταν ο μοναδικός Γάλλος αξιωματούχος που είχε καταδικαστεί για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, λόγω του ρόλου που διαδραμάτισε στην εκτόπιση Εβραίων κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Μετά τον πόλεμο, ο Μορίς Παπόν διετέλεσε διοικητής της αστυνομίας στο Παρίσι (1958-61), βουλευτής και Υπουργός Προϋπολογισμού (1978-1981) επί προεδρίας Βαλερί Ζισκάρ ντ' Εστέν.
Ως διοικητής της αστυνομίας, ο Παπόν συνέτριψε βίαια την ογκώδη διαδήλωση των Αλγερινών στις 17 Οκτωβρίου 1961 στη γαλλική πρωτεύουσα, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν εκατοντάδες μαχητές του Εθνικοαπελευθερωτικού Μετώπου (FLN). Ο Παπόν καταδικάστηκε στις Απριλίου 1998 σε κάθειρξη δέκα ετών και εξέτισε τρία χρόνια, στη συνέχεια όμως αποφυλακίστηκε για λόγους υγείας και αποσύρθηκε στα περίχωρα του Παρισιού όπου είχε γεννηθεί.
Στις 8 Φεβρουαρίου 2007 νοσηλεύθηκε με καρδιακή ανεπάρκεια και αργότερα υποβλήθηκε σε καρδιολογική επέμβαση. Πέθανε λίγες ημέρες αργότερα, σε ηλικία 96 ετών, χωρίς ποτέ να αποδεχθεί την καταδίκη του από το δικαστήριο του Μπορντό.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/09/02/__%ce%9e%ce%95%ce%9d%ce%9f%ce%94%ce%9f%ce%a7%ce%95%ce%99%ce%9f_%ce%91%ce%9c%ce%9f%ce%a1%ce%95__:_%ce%a0%ce%91%ce%9b%ce%99%ce%9f_%ce%a3%ce%99%ce%a1%ce%99%ce%91%ce%9b_%ce%a4%ce%97%ce%a3_%ce%a4%ce%97%ce%9b%ce%95%ce%9f%ce%a1%ce%91%ce%a3%ce%97%ce%a3 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ''ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΟ ΑΜΟΡΕ'': ΠΑΛΙΟ ΣΙΡΙΑΛ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ c c Ξενοδοχείο Αμόρε
Κοινωνικό σίριαλ 13 επεισοδίων 45 λεπτών
Πρεμιέρα στο MEGA την Δευτέρα 17 Σεπτεμβρίου 1990
Παραγωγή του Βίλη Ανδρέου
Φωτογραφία του Κώστα Ποταμιάνου
Σενάριο του Θανάση Σκρουμπέλου, του Θόδωρου Σαραντόπουλου, του Ανδρέα Θωμόπουλου, του Γιώργου Αρμένη, του Τάσου Χαλκιά και του Μιχάλη Φλώρου
Σκηνοθεσία του Ανδρέα Θωμόπουλου
Ηθοποιοί Αλέκος Αλεξανδράκης (Τίτος Ροίδης), Σοφία Αλιμπέρτη (Λυδία), Μπέτυ Βαλάση (Μαργαρίτα), Γιώργος Σαμπάνης (Μπιλ), Θέμις Μπαζάκα (Κατερίνα), Γιώργος Αρμένης (Μηνάς), Τάκης Σπυριδάκης (Λέλος), Δημήτρης Καμπερίδης (Μπόμπος), Απόστολος Παπανδρέου (Ρωμανός), Ηλίας Λογοθέτης (Ουζινέ), Χίλντα Ηλιοπούλου (Τζένη), Βίνα Ασίκη (Λούσι), Αλέξανδρος Γκόλφης (Αλέξης Ασλάν), Τίτος Βανδής
...Ένας καπετάνιος, ο Τίτος Ροίδης, ξεμπαρκάρει και εγκαθίσταται ως πελάτης στο ξενοδοχείο ''Αμόρε'' όπου παλαιότερα βρήκε το θάνατο ένας παλιός ασυρματιστής του καραβιού του, ο Αλέξης. Εκεί διερευνώντας με δική του πρωτοβουλία τις συνθήκες κάτω από τις οποίες πέθανε ο Αλέξης, ανακαλύπτει πως τον δολοφόνησε η γυναίκα του Μαργαρίτα με τον εραστή της Μπιλ...
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998 ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/09/02/KIRAN_DESAI_-_%ce%9a%ce%99%ce%a1%ce%91%ce%9d_%ce%9d%ce%a4%ce%95%ce%a3%ce%91_%ce%99_ lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: KIRAN DESAI - ΚΙΡΑΝ ΝΤΕΣΑ'Ι' c c Κιράν Ντεσάι
Η Κίραν Ντεσάι (Kiran Desai) (γεν. 3 Σεπτεμβρίου 1971) είναι Ινδή συγγραφέας με Ινδική υπηκοότητα και μόνιμος κάτοικος των ΗΠΑ. Το μυθιστόρημα της Η κληρονομιά της απώλειας κέρδισε το Βραβείο Μπούκερ και το Βραβείο Μυθοπλασίας National Book Critics Circle. Είναι κόρη της επιφανούς συγγραφέως Ανίτα Ντεσάι.
Νεώτερα χρόνια και εκπαίδευση
Η Κίραν Ντεσάι γεννήθηκε στο Νέο Δελχί στην Ινδία και έζησε εκεί μέχρι τα 14 της. Έπειτα με τη μητέρα της έζησαν ένα χρόνο στο Λονδίνο και τελικά εγκαταστάθηκαν στις Ηνωμένες Πολιτείες όπου σπούδασε δημιουργική γραφή στα Bennington College, Hollins University και Columbia University.
Βραβεία και αναγνώριση
Το πρώτο της μυθιστόρημα, Hullabaloo in the Guava Orchard, δημοσιεύτηκε το 1998 και έλαβε επαίνους από σημαντικές μορφές του χώρου όπως ο Σάλμαν Ρούσντι. Το βιβλίο κέρδισε το Βραβείο Betty Trask, βραβείο που δίνεται από την Κοινωνία των Συγγραφέων για τα καλύτερα νέα μυθιστορήματα από κατοίκους της Κοινοπολιτείας των Εθνών κάτω των 35 χρόνων.
Το δεύτερο βιβλίο της, The Inheritance of Loss (Η Κληρονομιά της Απώλειας), (2006), έχει δεχθεί εγκωμιαστικές κριτικές σ'ολόκληρη την Ασία, Ευρώπη και ΗΠΑ και κέρδισε το Βραβείο Μπούκερ του 2006, καθώς και το Βραβείο Μυθοπλασίας National Book Critics Circle του 2006. Η κριτική επιτροπή του Βραβείου Μπούκερ χαρακτήρισε το βιβλίο "θαυμάσιο μυθιστόρημα για το ανθρώπινο πνεύμα και τη σοφία, με κωμικά στοιχεία και δυναμική πολιτική εξουσία". Η 35χρονη Κίραν Ντεσάι ήταν η νεώτερη γυναίκα που έχει κερδίσει το Βραβείο Μπούκερ. Βιβλιογραφία
· Hullabaloo in the Guava Orchard, Faber and Faber, 1998
· The Inheritance of Loss, Hamish Hamilton Ltd, 2006
· Στα ελληνικά
· Το δέντρο του Σάμπαθ, Νέα Σύνορα Α. Α. Λιβάνη, 2007 (μετάφραση Λίλη Ιωαννίδου)
· Η κληρονομιά της απώλειας, ΜΙΝΩΑΣ, 2007 (μετάφραση Αλέξης Καλοφωλιάς)
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/09/02/CARL_DAVID_ANDERSON_-_%ce%9a%ce%91%ce%a1%ce%9b_%ce%9d%ce%a4%ce%95_%ce%99_%ce%92%ce%99%ce%9d%ce%a4_%ce%91%ce%9d%ce%a4%ce%95%ce%a1%ce%a3%ce%9f%ce%9d lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: CARL DAVID ANDERSON - ΚΑΡΛ ΝΤΕ'Ι'ΒΙΝΤ ΑΝΤΕΡΣΟΝ c c Καρλ Ντέιβιντ Άντερσον
Ο Καρλ Ντέιβιντ Άντερσον (3 Σεπτεμβρίου 1905 - 11 Ιανουαρίου 1991) ήταν Αμερικανός φυσικός γνωστός για την ανακάλυψη του ποζιτρονίου για την οποία βραβεύθηκε με το Νόμπελ Φυσικής το 1936.
Βιογραφία
Ο Άντερσον γεννήθηκε στην Νέα Υόρκη από Σουηδούς μετανάστες. Σπούδασε φυσική και μηχανική στο Caltech (πτυχίο το 1927, διδακτορικό το 1930). Υπό την επίβλεψη του Ρόμπερτ Μίλικαν, ξεκίνησε έρευνες πάνω στις κοσμικές ακτίνες κατά τη διάρκεια της οποίας συνάντησε απροσδόκητα κομμάτια σωματιδίων σε φωτογραφίες θαλάμου σύννεφων του, και ερμήνευσε ορθά, ότι έχει δημιουργηθεί από ένα σωματίδιο με την ίδια μάζα με το ηλεκτρόνιο, αλλά με αντίθετο ηλεκτρικό φορτίο. Αυτή η ανακάλυψη, που ανακοινώθηκε το 1932 και επιβεβαιώθηκε αργότερα από άλλους, επιβεβαίωσε την θεωρητική πρόβλεψη Ντιράκ για την ύπαρξη των ποζιτρονίων.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/09/02/EDWARD_ESTLIN_CUMMINGS_-_%ce%95%ce%9d%ce%a4%ce%9f%ce%a5%ce%91%ce%a1%ce%9d%ce%a4_%ce%95%ce%a3%ce%a4%ce%9b%ce%99%ce%9d_%ce%9a%ce%91%ce%9c%ce%99%ce%9d%ce%93%ce%9a%ce%a3 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: EDWARD ESTLIN CUMMINGS - ΕΝΤΟΥΑΡΝΤ ΕΣΤΛΙΝ ΚΑΜΙΝΓΚΣ c c Έντουαρντ Έστλιν Κάμινγκς
(14 Οκτωβρίου 1894 – 3 Σεπτεμβρίου 1962)O Έντουαρντ Έστλιν Κάμινγκς γνωστός ως ee cummings υπήρξε ποιητής, ζωγράφος, δοκιμιογράφος, συγγραφέας και θεατρικός συγγραφέας από τις ΗΠΑ με ένα μεγάλο έργο που περιλαμβάνει περισσότερα από 900 ποιήματα, θεατρικά έργα, δοκίμια, σχέδια, πίνακες και δύο μυθιστορήματα. Θεωρείται πρωτεργάτης της μοντέρνας ποίησης και ως τέτοιος είναι ιδιαίτερα δημοφιλής μέχρι σήμερα.Ο Κάμινγκς συνήθιζε να γράφει το όνομά του με πεζά γράμματα χωρίς διαστήματα και τελείες πράγμα το οποίο, σύμφωνα με τη τελευταία σύζυγό του, είχε επισημοποιήσει κιόλας. Βιογράφοι και μελετητές του έργου του αναφέρουν ότι αυτό το έκανε ως ένδειξη ταπεινότητας ενώ δεν υπαγόρευε στους άλλους να γράφουν το όνομά του με τον ίδιο τρόπο.Γεννήθηκε στη Μασαχουσέτη το 1894, γιος του Έντουαρντ και της Ρεβέκκας. Ο πατέρας του ήταν καθηγητής κοινωνιολογίας και πολιτικών επιστημών στο Χάρβαρντ και στενά συνδεδεμένος με το γιο του. Ο Έστλιν αναφέρεται ότι έγραφε ποίηση από τα δέκα του χρόνια ταλέντο για το οποίο τον ενθάρρυνε ο πατέρας του. Το τέταρτο μέλος της οικογένειας ήταν η αδελφή Ελίζαμπεθ, έξι χρόνια μικρότερή του.Φοίτησε στο Κέιμπριτζ όπου έμαθε και την λατινική γλώσσα. Τα πρώτα του ποιήματα μάλιστα δημοσιεύθηκαν στην Επιθεώρηση του Κολεγίου. Συνέχισε τις σπουδές του στο Χάρβαρντ (1911-1916) όπου εκπόνησε και μεταπτυχιακό στην αγγλική και στις κλασικές σπουδές. Και σε αυτό το Πανεπιστήμιο βρήκε την ευκαιρία να δημοσιεύσει ποιήματά του, στη μηνιαία έκδοση, ενώ μαζί με τον Τζον Πάσος και τον Φόστερ Ντέιμον έστησαν και μια εφημερίδα.Έχοντας σπουδάσει ελληνικά και λατινικά τον βλέπουμε να χρησιμοποιεί συχνά εκφράσεις και λέξεις από τις γλώσσες αυτές σε διάφορα έργα του όπως για παράδειγμα στις ποιητικές συλλογές ΧΑΙΡΕ, Άνθρωπος και Puella Mea (κορίτσι μου). Αυτό το τελευταίο αποτελεί μάλιστα και το μεγαλύτερο σε έκταση ποίημά του. Στο τέλος των σπουδών του στο Χάρβαρντ είναι ήδη επηρεασμένος από τον Έζρα Πάουντ και τη Γερτρούδη Στάιν.Με την έναρξη του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου στρατολογήθηκε ως οδηγός ασθενοφόρων, συνυπηρετώντας με τον φίλο του Πάσος. Τότε ήταν που γνώρισε και αγάπησε το Παρίσι, παραμένοντας στην πόλη επί πέντε εβδομάδες. Τον Σεπτέμβρη του 1917 συνελήφθη και παραπέμφθηκε, μαζί με τον Σλάτερ Μπράουν, με την κατηγορία της κατασκοπείας ίσως επειδή οι απόψεις και των δύο ήταν ενάντια στον πόλεμο. Κρατήθηκε 3,5 μήνες σε ένα στρατόπεδο στη Νορμανδία, τις εμπειρίες από το οποίο αποτυπώνει στο έργο του «Θεόρατο δωμάτιο», το οποίο εκθειάστηκε από τον Σκοτ Φιτζέραλντ. Τελικά ο Κάμινγκς αφέθηκε ελεύθερος τον Δεκέμβρη μετά από τις πολιτικές παρεμβάσεις του πατέρα του. Επιστρέφοντας στις ΗΠΑ, την Πρωτοτοχρονιά του 1918, συνέχισε να υπηρετεί στο στρατό μέχρι τον Νοέμβρη.Την πρώτη ποιητική συλλογή του με τίτλο «Οκτώ ποιητές από το Χάρβαρντ» τη δημοσίευσε το 1920 ενώ το 1921 επέστρεψε στο Παρίσι όπου παρέμεινε για δύο χρόνια. Αμέσως μετά μετακινήθηκε στη Νέα Υόρκη αλλά μέχρι το 1930 επισκεπτόταν συχνά την «πόλη του φωτός» γνωρίζοντας πολλούς ανθρώπους από το χώρο των γραμμάτων και των τεχνών μεταξύ των οποίων και ο Πάμπλο Πικάσο. Την περίοδο 1924-1927 εργαζόταν ως δοκιμιογράφος και παρουσιαστής προσωπικοτήτων στον περιοδικό «Vanity Fair».Το 1926 ο πατέρας του σκοτώθηκε σε τροχαίο, από το οποίο σώθηκε η μητέρα του. Το δυστύχημα περιγράφηκε σε έξι συνολικά διαλέξεις στο Χάρβαρντ από τον ίδιο τον Κάμινγκς μεταξύ των ετών 1952-1953 με πολύ έντονο ρεαλισμό. Ο θάνατος του πατέρα του, έπληξε τον ποιητή με αποτελέσματα ορατά και στο έργο του. Τότε ξεκινά να γράφει συστηματικά ποίηση, για να υμνήσει τον πατέρα του, όπως δήλωνε ο ίδιος. Ο Κάμινγκς γεννημένος και μεγαλωμένος σε μονιστική οικογένεια πολύ συχνά, ειδικά μετά την απώλεια του πατέρα του, όταν αρθρογραφούσε έκανε ιδιαίτερη αναφορά στο Θεό.Το 1931 ταξίδεψε στη Σοβιετική Ένωση καταγράφοντας τις εμπειρίες του στο Eime που εκδόθηκε 2 χρόνια αργότερα.Ο Κάμινγκς παντρεύτηκε τρεις φορές. Η πρώτη του γυναίκα ήταν η Ελέιν Ορ που γνώρισε ως ήδη σύζυγο του συμφοιτητή του στο Χάρβαρντ Σκότφιλντ Θάγιερ. Απέκτησαν μαζί μία κόρη, την Νάνσι, το 1919 ενώ παντρεύτηκαν μετά το διαζύγιο της Ελέιν (1924) για να χωρίσουν εννέα μήνες αργότερα όταν εκείνη έφυγε με έναν Ιρλανδό τραπεζίτη για τη χώρα του παίρνοντας μαζί και την κόρη τους. Ο Κάμινγκς παρά τη συμφωνία της τρίμηνης παραμονής της Νάνσι μαζί του δεν κατάφερε να συναντήσει την κόρη του πριν το 1946, λόγω άρνησης της Ελέιν να τηρήσει τη δικαστική απόφαση. Ο δεύτερος γάμος του Κάμινγκς τελέσθηκε την πρωτομαγιά του 1929 με την Αν Μπάρτον. Και ο γάμος αυτός διαλύθηκε νωρίς, τρία χρόνια αργότερα, με διαζύγιο στο Μεξικό το οποίο αναγνωρίσθηκε στις ΗΠΑ το 1934. Ωστόσο το 1932, αμέσως μετά το «διαζύγιο» ο Κάμμινγκς γνωρίσθηκε με τη Μάριον Μορχάουζ, φωτογράφο και φωτομοντέλο με την οποία παρά την ασάφεια που υπάρχει σχετικά με την επισημοποίηση της σχέσης τους, έζησαν μαζί μέχρι το θάνατό του.Πέθανε στις 3 Σεπτεμβρίου 1962 στο Νιου Χαμσάιρ από αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο και τάφηκε στη Βοστώνη. Δίπλα του, λίγα χρόνια αργότερα (1969), τάφηκε για να τον συντροφεύει και η αγαπημένη του Μάριον.Η ποίηση του Κάμινγκς χαρακτηρίζεται από ερωτισμό, ρομαντισμό, συχνά και από σάτιρα, ενώ τα θέματά του έχουν να κάνουν ακόμη και με τη φύση και τις σχέσεις των ανθρώπων. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των ποιημάτων του όμως είναι η σύνταξη και η εκτενής ανάπτυξη ορισμένων λέξεων ή φράσεων. Σε πολλά ποιήματά του παρόλο που απουσιάζουν πλήρως τα σημεία στίξης, η ιδιαιτερότητα εστιάζεται στη σύνταξη. Ως ζωγράφος, κατανόησε τη σημασία της συνολικής παρουσίασης ενός έργου με αποτέλεσμα συχνά να «χρωματίζει μία εικόνα» με ποιήματα.
ΑΠΟ ΤΟ [thematakaialla.blogspot.com]
]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/09/01/SIMPLE_MINDS:___SOMEONE_SOMEWHERE_IN_SUMMERTIME lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: SIMPLE MINDS: ''SOMEONE SOMEWHERE IN SUMMERTIME c c ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/09/01/%ce%97_%ce%9c%ce%91%ce%a7%ce%97__%ce%a3%ce%a4%ce%9f%ce%9d_%ce%91%ce%a7%ce%a5%ce%a1%ce%a9%ce%9d%ce%91_%ce%a4%ce%9f%ce%a5_%ce%9b%ce%99%ce%9f%ce%a0%ce%95%ce%a4%ce%a1%ce%99%ce%9f%ce%a5 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: Η ΜΑΧΗ ΣΤΟΝ ΑΧΥΡΩΝΑ ΤΟΥ ΛΙΟΠΕΤΡΙΟΥ c c Η μάχη στον αχυρώνα του Λιοπετρίου
Στις 2 Σεπτεμβρίου 1958, στον Αχυρώνα του Λιοπετρίου, έγινε μία από τις πιο επικές μάχες, που έδωσε η ΕΟΚΑ. Ο ταπεινός αχυρώνας χαρακτηρίστηκε «Νέο Χάνι της Γραβιάς». Για τους τέσσερις ήρωες του Αχυρώνα, τον Ανδρέα Κάρυο, τον Ηλία Παπακυριακού, τον Φώτη Πίττα και τον Χρίστο Σαμάρα, γράφει ο Αρχηγός Διγενής στα Απομνημονεύματα του:«Είναι πολύ δύσκολον εις εμέ να ξεχωρίσω μεταξύ των τεσσάρων αυτών παλλ.ηκαριών ποιος ήταν ο γενναίος των γενναίων, διότι και οι τέσσαρες συνηγωνίσθησαν την στιγμήν εκείνην ποιος θα πέθαινε γενναιότερων».
Τα γεγονότα, που σχετίζονται με την μάχη του Αχυρώνα και τον ηρωικό θάνατο των τεσσάρων λεβεντονιών, έχουν ως εξής:
Οι τέσσερις αγωνιστές πήγαν τη νύκτα της 30ης Αυγούστου στο Λιοπέτρι για να εκπαιδεύσουν τα εκεί μέλη της ΕΟΚΑ σε θέματα που αφορούσαν τις ενέδρες. Στις 2.00 π.μ. της 1ης Σεπτεμβρίου εμφανίστηκαν κοντά στο χωριό στρατιωτικά αυτοκίνητα. Οι αγωνιστές προσπάθησαν να φύγουν από το χωριό, αλλά δεν μπόρεσαν, λόγω των στρατιωτών που συνάντησαν.
Αποφάσισαν έπειτα να διασπάσουν τον κλοιό χρησιμοποιώντας αυτοκίνητο. Στη δεύτερη αυτή προσπάθεια τους, αντάλλαξαν πυροβολισμούς με Άγγλους στρατιώτες, αναγκάστηκαν όμως να επιστρέψουν στο Λιοπέτρι. Γύρω στις 3.00 π.μ. κατέφυγαν στον αχυρώνα του Παναγιώτη Κάλλη.
Ακολούθησε κατ' οίκον περιορισμός και ανάκριση όλων των κατοίκων, που μέχρι τις 3.00 μ.μ. βρίσκονταν συγκεντρωμένοι μέσα σε συρματοπλέγματα. Στον αχυρώνα έγινε έρευνα, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Στις 1.00 μετά τα μεσάνυχτα της 2ας Σεπτεμβρίου, οι Άγγλοι επανήλθαν κατόπιν πληροφοριών, περικύκλωσαν τον αχυρώνα και ζητούσαν από τον ιδιοκτήτη να τους δείξει που κρύβονταν οι τέσσερις αγωνιστές. Ο ιδιοκτήτης και η οικογένεια του δεν έδωσαν καμιά πληροφορία, παρά τα βασανιστήρια, στα οποία υποβλήθηκαν. Οι Άγγλοι κάλεσαν τους αγωνιστές να παραδοθούν, αλλά δεν πήραν καμιά απάντηση. Στη συνέχεια, έχοντας προκάλυμμα τον ιδιοκτήτη, πυροβόλησαν εντός του αχυρώνα, αλλά και πάλι δεν πήραν καμιά απάντηση.
Το πρωί της 2ας Σεπτεμβρίου, έγινε νέος κατ' οίκον περιορισμός και ο ιδιοκτήτης του Αχυρώνα υποβλήθηκε σε νέα βασανιστήρια. Ομάδα στρατιωτών, που έφτασε κοντά στον αχυρώνα δέχτηκε πυροβολισμούς από τους τέσσερις αγωνιστές. Οι Άγγλοι τότε ζήτησαν ενισχύσεις, που σύντομα ήρθαν. Οι πυροβολισμοί συνεχίζονταν και οι αγωνιστές κλήθηκαν να παραδοθούν. Ακολούθησε μικρή διακοπή και οι πυροβολισμοί επαναλήφθηκαν σφοδρότεροι. Αρκετοί στρατιώτες τραυματίστηκαν. Οι Άγγλοι έριξαν χειροβομβίδες και βόμβες χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Ένας από τους αγωνιστές βγήκε από τον αχυρώνα πυροβολώντας, αλλά φονεύθηκε από Άγγλο στρατιώτη. Οι άλλοι αγωνιστές συνέχισαν να πυροβολούν και τραυμάτισαν ένα στρατιώτη και ένα λοχαγό. Στην ανταλλαγή νέων πυροβολισμών φονεύθηκε δεύτερος αγωνιστής. Άλλοι στρατιώτες ανέβηκαν στην οροφή του αχυρώνα, όπου άνοιξαν τρύπα, έριξαν μέσα ρούχα και βενζίνη. Τα ρούχα πήραν φωτιά, αλλά σε λίγο έσβησαν. Ενώ η μάχη συνεχιζόταν με αυτόματα και χειροβομβίδες, αγγλικό ελικόπτερο έριξε εμπρηστικές βόμβες και ο αχυρώνας πήρε αμέσως φωτιά. Τότε οι δύο αγωνιστές όρμησαν έξω, αλλά πυροβολήθηκαν και φονεύθηκαν από τους στρατιώτες.
Οι τέσσερις αγωνιστές της ΕΟΚΑ με τον ηρωικό τους θάνατο συγκίνησαν όλο τον κυπριακό λαό και προκάλεσαν παγκόσμιο θαυμασμό. Ο τόπος της θυσίας τους, στον οποίο στήθηκαν οι ανδριάντες τους, έγινε αμέσως μετά την ανεξαρτησία της Κύπρου εθνικό προσκύνημα. Σήμερα ο αχυρώνας και η πέριξ αυλή διαμορφώθηκαν σ' ένα ενιαίο Μνημειακό Χώρο για να διαιωνίζει το μεγαλείο του ηρωισμού και της αυτοθυσίας τους.
ΑΝΔΡΕΑΣ ΚΑΡΥΟΣ
Γεννήθηκε στο χωριό Αυγόρου της επαρχίας Αμμοχώστου στις 16 Ιουλίου, 1926. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο του χωριού του και αργότερα καταρτίστηκε μελετώντας θέματα θεολογίας, λογιστικής, αγγλικών και ελληνικής λογοτεχνίας. Ήταν στέλεχος της ΠΕΚ και πρωτοστάτησε στην ίδρυση της ΣΕΚ, της ΠΕΟΝ και του Θρησκευτικού συλλόγου του χωριού του. Τον Ιανουάριο του 1955 συνδέθηκε με τον Γρηγόρη Αυξεντίου. Υπήρξε ο διοργανωτής και πρώτος υπεύθυνος του αγώνα της ΕΟΚΑ στο Αυγόρου. Πήρε μέρος την 1η Απριλίου 1955 στην επιχείρηση βραχυκυκλώματος των ηλεκτρικών καλωδίων παρά το Αυγόρου και έπαθε σοβαρά εγκαύματα. Συνελήφθη αρκετές φορές για τη δράση του και μετά την επίθεση της ομάδας του κατά του αστυνομικού σταθμού Άχνας καταζητήθηκε. Συνελήφθη τον Νοέμβριο του 1956 και κλείστηκε στα κρατητήρια Πύλας, απ' όπου απέδρασε στις 12 Μαρτίου, 1958. Συνέχισε τη δράση του ως υποτομεάρχης στην περιοχή Κοκκινοχωριών, μέχρι την ημέρα που αψηφώντας τον θάνατο μαζί με τους συναγωνιστές του κέρδισαν την αθανασία, αφήνοντας την τελευταία τους πνοή στον θρυλικό Αχυρώνα Λιοπετρίου.
ΗΛΙΑΣ ΠΑΠΑΚΥΡΙΑΚΟΥΓεννήθηκε στο χωριό Λυθράγκωμη της επαρχίας Αμμοχώστου στις 25 Ιανουαρίου, 1938. Μετά την αποφοίτηση του από το δημοτικό σχολείο του χωριού του φοίτησε στο Γυμνάσιο Αμμοχώστου. Μαθητής ακόμη της Ε' Γυμνασίου εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ και έδρασε ως μέλος των ομάδων κρούσεως. Πήρε μέρος σε βομβιστικές επιθέσεις. Καταζητήθηκε από τους Άγγλους προτού τελειώσει το Γυμνάσιο. Τον Μάρτιο του 1957 ανέλαβε την ευθύνη του υποτομέα Άσσιας και των γύρω χωριών. Ανέπτυξε μεγάλη δραστηριότητα. Μια από τις ενέργειες του ήταν η αρπαγή γαλλικών αυτομάτων όπλων από άνδρες του γαλλικού αποσπάσματος, που είχαν κάνει επέμβαση στο Σουέζ. Όταν το καλοκαίρι του 1958 οι Τούρκοι εξαπέλυσαν συστηματικές επιθέσεις εναντίον ελληνικών περιουσιών, οργάνωσε πολιτοφυλακή των Ελλήνων στα χωριά της περιοχής του και αντέκοψε τις τουρκικές επιθέσεις. Στις 13 Ιουλίου 1958 με προσωπική του καθοδήγηση οι αγωνιστές της Άσσιας ανατίναξαν την υδραντλία, τα υποστατικά και τις υδατοδεξαμενές, από τις οποίες υδρεύονταν οι στρατοπεδευμένες αγγλικές δυνάμεις στον αστυνομικό σταθμό Βατυλής. Στις 31 Ιουλίου 1958 ενέπεσε σε αγγλική περίπολο και πληγώθηκε στο πόδι. Αν και πληγωμένος κατόρθωσε να διαφύγει. Η δράση του συνεχίστηκε μέχρι τις 2 Σεπτεμβρίου 1958, μέρα του θανάτου του, όταν επιχείρησε ηρωική έξοδο από τον Αχυρώνα του Λιοπετρίου.
ΦΩΤΗΣ ΠΙΤΤΑΣΓεννήθηκε στο χωριό Φρέναρος της επαρχίας Αμμοχώστου στις 28 Φεβρουαρίου 1935. Αποφοίτησε από το δημοτικό σχολείο του χωριού του, το Γυμνάσιο Αμμοχώστου και το διδασκαλικό Κολέγιο Μόρφου. Έγινε μέλος της ΕΟΚΑ, όταν ήταν σπουδαστής στο Κολέγιο. Υπηρέτησε ως δάσκαλος στο δημοτικό σχολείο Άχνας και ανέπτυξε πλούσια δράση στον μαχητικό, στον οργανωτικό και στον διαφωτιστικό τομέα. Καταζητήθηκε από τους Άγγλους στις 18 Οκτωβρίου 1956. Ως καταζητούμενος πρόσφερε πολλά στον αγώνα της ΕΟΚΑ στα χωριά Λύση, Βατυλή και Άσσια. Συνελήφθη στις 10 Ιανουαρίου, 1957 και βασανίστηκε ανελέητα για 20 μέρες στις φυλακές της Αμμοχώστου. Με το αίμα που έφτυσε από τα βασανιστήρια ζωγράφισε στον τοίχο του κελιού του τη μορφή της ελευθερίας. Για τα φρικτά βασανιστήρια του, μας μιλά πολύ εύγλωττα το προσωπικό του ημερολόγιο, στο οποίο κατέγραψε τις εμπειρίες του. Κλείστηκε στα κρατητήρια Κοκκινοτριμιθιάς και αργότερα της Πύλας, απ' όπου δραπέτευσε με άλλους συναγωνιστές του στις 12 Μαρτίου 1958. Συνέχισε τη δράση του ως υποτομεάρχης στην περιοχή Λύσης. Είχε πλούσια και αποτελεσματική δράση. Οι Άγγλοι ενοχλημένοι επέβαλαν δεκαπενθήμερο κατ' οίκον περιορισμό και επιδόθηκαν σε έρευνες, χωρίς αποτέλεσμα. Στις 2 Σεπτεμβρίου, 1958 έπεσε μαχόμενος για την ελευθερία της πατρίδας του στην ένδοξη μάχη του Αχυρώνα Λιοπετρίου.
ΧΡΙΣΤΟΣ ΣΑΜΑΡΑΣΓεννήθηκε στο χωριό Λιοπέτρι της επαρχίας Αμμοχώστου, στις 12 Φεβρουαρίου 1925. Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο του χωριού του μέχρι την Τετάρτη τάξη. Επειδή ήταν φιλομαθής, θρήσκος και αγνός πατριώτης, έμαθε πολλά πράγματα διαβάζοντας θρησκευτικά βιβλία και ελληνική ιστορία. Έψαλλε στην εκκλησία του χωριού του. Υπήρξε ο ιδρυτής της ΟΧΕΝ Λιοπετρίου και ο καθοδηγητής της χριστιανικής κίνησης των γύρω χωριών. Από το 1954 εντάχθηκε σε μυστική οργάνωση, που προπαρασκεύαζε ένοπλη εξέγερση για την απελευθέρωση της Κύπρου. Τον Ιανουάριο του 1955 συνδέθηκε με τον Γρηγόρη Αυξεντίου. Εργάστηκε για τη στρατολόγηση μελών της ΕΟΚΑ. Στις αρχές Μαρτίου του 1955 ορκίστηκαν στο σπίτι του τα πρώτα μέλη της ΕΟΚΑ Λιοπετρίου. Πήρε μέρος την 1η Απριλίου, 1955 στην επίθεση που έγινε στη Δεκέλεια με υπεύθυνο τον Γρηγόρη Αυξεντίου. Την ίδια μέρα καταζητήθηκε και μέχρι τον θάνατον του έμεινε επικηρυγμένος για 5.000 λίρες. Σ' όλο αυτό το διάστημα ανέπτυξε δράση στα χωριά Λιοπέτρι, Λιμνιά, Αγ. Σέργιο. Αυγόρου, Ορμήδεια, Περιστερωνοπηγή, Γαϊδουρά, Πυργά και Πραστειό. Έπεσε μαχόμενος στον Αχυρώνα Λιοπετρίου για τα ιδανικά, που πίστευε από την παιδική του ηλικία.
ΑΠΟ ΤΟ [www.liopetri.org] ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/09/01/%ce%9a%ce%a1%ce%97%ce%a4%ce%99%ce%9a%ce%97_%ce%95%ce%a0%ce%91%ce%9d%ce%91%ce%a3%ce%a4%ce%91%ce%a3%ce%97_(1866_-_1869) lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ΚΡΗΤΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ (1866 - 1869) c c Κρητική Επανάσταση (1866-1869)
Η Κρητική Επανάσταση του 1866-1869, υπήρξε από τις πιο σημαντικές από μια σειρά επαναστάσεων τον 19ο αιώνα στην Κρήτη ενάντια στην Οθωμανική κυριαρχία.
Οι χριστιανικοί πληθυσμοί του νησιού, είχαν επαναστατήσει και κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821 μαζί με τους υπόλοιπους Έλληνες, όμως παρά τις σποραδικές επιτυχίες καταπνήγηκε. Το 1828 η Κρήτη πέρασε υπό τον έλεγχο του Αιγύπτιου ηγέτη, Μοχάμετ Άλη, αλλά το 1840 ξαναπέρασε υπό τον άμεσα έλεγχο της Υψηλής Πύλης. Το 1841 και το 1858 η Κρήτη επαναστάτησε και πάλι. Τελικά από το 1858 αναγνωρίστηκαν κάποια δικαιώματα στους Κρητικούς, όπως να οπλοφορούν, καθώς και σειρές κανονισμών σχετικά με το χριστιανικό δίκαιο και την απόλυτη ελευθερία της άσκησης της θρησκείας.
Η ανάμιξη του Πασά στο εκκλησιαστικό ζήτημα που έχει ανακύψει, οι νεωτεριστές ζητούν η μοναστηριακή περιουσία να μπει στον έλεγχο των δημογεροντιών αλλά και η επιβολή νέων φόρων οδήγησαν τους Κρήτες σε νέα επανάσταση.
Η διεθνής συγκυρία είναι αρνητική όπως και η Ελληνική κυβέρνηση, μόνο ο λαός της ελεύθερης Ελλάδας δέχθηκε με χαρά το μήνυμα. Στην Αθήνα ιδρύθηκε επιτροπή βοήθειας των Κρητών από τον Μάρκο Ρενιέρη.
Πέντε πλοία με ηρωικούς πλοιάρχους όπως ο Ν. Σουρμελής εφοδιάζουν το νησί, τις ασέληνες νύκτες, κάτω από μύριους κινδύνους και κυνηγητά από τον Τουρκικό στόλο. Η επαναστατική συνέλευση στις 2 Σετεμβρίου 1866 (παλαιό ημερολόγιο 21 Αυγούστου) από το Ασκύφου Σφακίων καλεί τον Κρητικό λαό σε ένοπλη δράση.
Το Σεπτέμβριο του 1866 55.000 Τουρκοαιγυπτιακού στρατού βρίσκεται στο νησί, οι επαναστάτες με δυσκολία μαζεύουν 20.000 άντρες. Την εξουσία των επαναστατών ασκεί η Γενική Συνέλευση.
Δυστυχώς ξανά όπως το 1821 δεν εκλέγεται γενικός αρχηγός, ποιος να δεχθεί τον καλύτερό του, στρατιωτικοί διοικητές διαμερισμάτων ορίζονται στα Χανιά ο Ιωάννης Ζυμβρακάκης, στο Ρέθυμνο ο Συνταγματάρχης Π. Κορωναίος, στο Ηράκλειο ο Μιχάλης Κόρακας.
Το αίτημα των επαναστατών είναι αυτό που αναγράφει η σημαία τους «Ένωσις ή Θάνατος», ένωση με το κορμό, την Ελλάδα τι άλλο. Οι μάχες έχουν αρχίσει με εναλλάξ νίκες των αντιπάλων, οι Τούρκοι ελέγχουν τους κάμπους, οι χριστιανοί τα ορεινά.
Το μοναστήρι του Αρκαδιού είναι η έδρα της επαναστατικής επιτροπής Ρεθύμνου, ο Πασάς το μαθαίνει, αιφνιδιαστικά στις 8 Νοεμβρίου το κυκλώνει με δεκαπέντε χιλιάδες στρατό, μέσα βρίσκονται 670 γυναικόπαιδα και 300 επαναστάτες.
Την πρώτη μέρα οι Τούρκοι δεν καταφέρνουν να πατήσουν το μοναστήρι, ο ηγούμενος Γαβριήλ τρέχει και εμψυχώνει τα παλικάρια. Την δεύτερη μέρα οι Τούρκοι με την βοήθεια ενός τεράστιου πυροβόλου που έφεραν από το Ρέθυμνο, κατάφεραν να ρίξουν την πύλη και να εισβάλουν μέσα. Η μάχη είναι πια σώμα με σώμα. Οι υπερασπιστές πέφτουν ο ένας μετά τον άλλο, ο ηγούμενος είναι νεκρός. Ένας ήρωας με το όνομα Γιαμπουδάκης αδειάζει την πιστόλα του στην πυριτιδαποθήκη και το μοναστήρι γίνεται αιώνιο σύμβολο της ελευθερίας, εχθροί και φίλοι σε κοινό τάφο. Από τις χίλιες ψυχές μόνο 114 επέζησαν.
Μετά την ανατίναξη του Αρκαδιού η κοινή γνώμη της Ευρώπης τάσσεται υπέρ των Κρητών, ο Βίκτωρ Ουγκώ αρθρογραφεί, υμνώντας τον αγώνα της Κρήτης.
Στις 15 Ιανουαρίου 1867 οι Τούρκοι στην μάχη της Τυλίσσου χάνουν 600 άνδρες. Ο Μουσταφάς πασάς στην προσπάθειά του να πατήσει τα Σφακιά στη θέση Κατρέ χάνει 500 άνδρες και ο ίδιος αντικαταστάθηκε από τον Κροάτη Ομέρ πασά.
Ο Ομέρ Πασάς βάζοντας στόχο του την καταστροφή των Σφακιών και του Οροπεδίου του Λασιθίου επιτυγχάνει και στα δύο παρά την ηρωική αντίσταση των επαναστατών. Όμως μετά την αποχώρηση των Τούρκων οι «αετοί» ανακαταλαμβάνουν τις θέσεις τους μη μπορώντας έτσι οι Τούρκοι να καταπνίξουν οριστικά την Επανάσταση.
Ο Σουλτάνος στέλνει τον Μεγάλο Βεζίρη στο νησί σε μια προσπάθεια να καταλαγιάσει την επανάσταση.
Ο Βεζίρης ανακοινώνει δέσμη διοικητικών μέτρων για τους Χριστιανούς τα οποία ονομάσθηκαν «Οργανικός νόμος». Η Γενική Επαναστατική Επιτροπή τα απορρίπτει και συνεχίζει τον αγώνα.
Ο Πασάς αλλάζει και στη θέση του τοποθετείται ο Χουσεϊν ο οποίος χτίζει πύργους σε όλο το νησί που επικοινωνούν μεταξύ τους περιορίζοντας τις κινήσεις των επαναστατών.
Οι επαναστάτες μη μπορώντας να μετακινηθούν ομαδικά το γυρίζουν στον κλεφτοπόλεμο. Τα γυναικόπαιδα της Κρήτης έχουν μεταφερθεί στην υπόλοιπη Ελλάδα, την Κυριακή ο δίσκος βγαίνει για τους πρόσφυγες Κρήτες.
Τα λιμάνια έχουν αποκλεισθεί από το ναυτικό των Τούρκων, ο πλοίαρχος Σουρμελής καίει το ατμόπλοιο Αρκάδι για να μην πέσει στα χέρια των Τούρκων, την ίδια περίοδο ο ναύαρχος των Τούρκων Hobart (Άγγλος) αποκλείει το λιμάνι ανεφοδιασμού, τη Σύρο και απειλείται Ελληνοτουρκικός πόλεμος, που αποφεύχθηκε με την επέμβαση των Μ. Δυνάμεων.
Η Ελλάδα αναγκάσθηκε να σταματήσει την αποστολή εφοδίων με μια απόφαση των Μ. Δυνάμεων τον Ιανουάριο του 1869 στο Παρίσι. Η Γενική Επιτροπή του αγώνα αποκλείεται στη Μονή Γωνιάς Κισάμου και τα μέλη της βρίσκουν τραγικό θάνατο. Το τέλος του αγώνα έρχεται με την επικήρυξη των αρχηγών, 18 Ιανουαρίου 1869.
Οι θυσίες σε ανθρώπινο δυναμικό τούτου του αγώνα ήταν πολλές, η οικονομία του νησιού καταστράφηκε. Τα κέρδη ήταν τα σκιώδη προνόμια του «Οργανικού νόμου» μα κυρίως τίθεται πλέον στην διεθνή κοινότητα ένα θέμα το ‘’Κρητικό Ζήτημα’’. Από την άλλη πλευρά η Τουρκία υπέστη φθορά σε ανθρώπινο δυναμικό, υλικά και μέσα.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ [www.e-thrapsano.gr] ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/09/01/%ce%99%ce%a9%ce%91%ce%9d%ce%9d%ce%99%ce%94%ce%97%ce%a3_%ce%92%ce%91%ce%93%ce%93%ce%95%ce%9b%ce%97%ce%a3 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ c c Βαγγέλης Ιωαννίδης
Τόπος γέννησης: Αθήνα
Φιλμογραφία
Ο τζαναμπέτης (1969) [Νεόφυτος]
Γαμπρός απ' το Λονδίνο (1967) [Σωτήρης]
Ο στρίγγλος που έγινε αρνάκι (1967) [Μπάμπης Πετρόχειλος]
Το θαύμα της Μεγαλόχαρης (1965) [Λευτέρης]
Ένα παιδί χωρίς όνομα (1964)
Μονεμβασιά (1964)
Χωρίς γονείς κι αδέλφια (1964) [Κώστας]
Το σημάδι της Αφροδίτης / Μικρές Αφροδίτες (1963) [Σκύμνος]
Της μιας δραχμής τα γιασεμιά (1960) [(μικρός)]
Το ποτάμι (1960)
Τυφλός άγγελος (1960) [(μικρός)]
Αγνές ψυχές (1960) [Λάμπρος]
Το αγρίμι (1960)
ΑΠΟ ΤΟ 90lepta.com ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/09/01/JOHN_RONALD_REUEL_TOLKIEN_-_%ce%a4%ce%96%ce%9f%ce%9d_%ce%a1%ce%9f%ce%9d%ce%91%ce%9b%ce%9d%ce%a4_%ce%a1%ce%9f%ce%a5%ce%95%ce%9b_%ce%a4%ce%9f%ce%9b%ce%9a%ce%99%ce%9d lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: JOHN RONALD REUEL TOLKIEN - ΤΖΟΝ ΡΟΝΑΛΝΤ ΡΟΥΕΛ ΤΟΛΚΙΝ c c Τζον Ρόναλντ Ρούελ Τόλκιν
Ο Τζον Ρόναλντ Ρούελ Τόλκιν (John Ronald Reuel Tolkien) (1892-1973) ήταν εξέχων και διαπρεπής Άγγλος φιλόλογος και συγγραφέας. Έγινε ευρέως γνωστός το 1954, όταν εκδόθηκε Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών, το πιο διάσημο βιβλίο του, το οποίο μαζί με τα συναφή Σιλμαρίλλιον, Το Χόμπιτ ξεκίνησαν ουσιαστικά ένα λογοτεχνικό είδος, την φανταστική λογοτεχνία στη σύγχρονη εποχή. Τα βιβλία αυτά διαδραματίζονται σε έναν φανταστικό κόσμο επινόησης του συγγραφέα, που πολύ συχνά ονομάζεται "Μέση Γη" (σημ: ωστόσο αυτή η ονομασία δεν είναι απόλυτα ακριβής μέσα στο μύθο του Τόλκιν) ο οποίος είναι ένας κόσμος που προσομοιάζει τη Μεσαιωνική Ευρώπη, όπου όμως η μαγεία υπάρχει και πέρα από τους ανθρώπους υπάρχουν και φυλές άλλων μυθικών πλασμάτων.
Τα βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε αρκετές γλώσσες και διαβάζονται ακόμα και σήμερα. Εκτός από μυθιστορήματα, έχει γράψει και ορισμένες μελέτες πάνω στα παραμύθια και αρκετές ποιητικές συλλογές.
Βιογραφία
Ο Τζον Ρόναλντ Ρούελ Τόλκιν, πρωτότοκος γιός του Άρθουρ Ρούελ Τόλκιν και της συζύγου του Μέιμπελ, γεννήθηκε στις 3 Ιανουαρίου 1892 στο Μπλουμφοντέιν (Blœmfontein), τότε πρωτεύουσα του Orange Free State, μέρος της σημερινής Νότιας Αφρικής. Η οικογένεια βρισκόταν στη Νότια Αφρική λόγω μιας θέσης στην τοπική τράπεζα που είχε προσφερθεί στον Άρθουρ, και την οποία θεώρησε ευκαιρία. Το ζευγάρι παντρεύτηκε στην Νότια Αφρική το 1891. Το 1894 γεννήθηκε ο πρώτος αδελφός του Ρόναλντ (όπως τον φώναζαν), ο Χίλαρι (Hilary). Το κλίμα της νότιας Αφρικής φαίνεται πως είχε κακή επίδραση στην υγεία των δύο παιδιών (που ήταν 2 ετών και μηνών αντίστοιχα), και το 1895 η Μέιμπελ με τους γιούς της επέστρεψε στην Αγγλία, στο σπίτι της μητέρας της σε ένα μικρό χωριό κοντά στο Μπέρμιγχαμ (Birmingham).
Τα πρώτα χρόνια της ζωής του Ρόναλντ στο Blœmfontein, είχαν ως αποτέλεσμα η αγγλική εξοχή να του φανεί παράδεισος, όπως δήλωσε ο ίδιος στην διάσημη συνέντευξη του 1971:
Αν το πρώτο σου Χριστουγεννιάτικο Δέντρο ήταν ένας μαραμένος ευκάλυπτος, και είχες συνηθίσει να ενοχλείσαι από την ζέστη και την άμμο - τότε, το να βρεθείς, πάνω στην ηλικία που η φαντασία αναπτύσσεται, σε ένα ήσυχο χωριό του Γουόργικσερ, νομίζω γεννά μια ιδιαίτερη αγάπη για αυτό που μπορεί να ονομαστεί Κεντρική Αγγλική εξοχή, βασισμένη σε καλό νερό, πέτρες, φτελιές και μικρά, ήσυχα ρυάκια και τα λοιπά, και φυσικά τον αγροτικό κόσμο γύρω σου..."
Είναι αξιοσημείωτο επίσης ένα περιστατικό που συνέβη στον Ρόναλντ στο Blœmfontein: είχε μόλις αρχίσει να περπατάει όταν τον δάγκωσε μια ταραντούλα, από το δηλητήριο της οποίας τον έσωσε μια νοσοκόμα, η οποία το ρούφηξε από την πληγή. Αυτό το γεγονός πιθανώς πολύ αργότερα να γέννησε τη Σέλομπ και την Ουνγκόλιαντ, και άλλους αραχνοειδείς εχθρούς στο μύθο του Τόλκιν.
Το 1904 όταν ο Τόλκιν είναι 12 χρονών, η μητέρα του πεθαίνει και αυτόν και τον αδελφό του, τους παίρνει υπό την προστασία του ο ιερέας Φράνσις Μόργκαν της τοπικής Καθολικής Εκκλησίας και τους στεγάζει στο ίδρυμα που συντηρούσε η ενορία.
Σπουδάζει στη Σχολή "Βασιλεύς Εδουάρδος VI" στο Μπέρμιγχαμ όπου διδάσκεται αγγλοσαξονικά και αρχαία αγγλικά και στη συνέχεια στο κολλέγιο Έξετερ της Οξφόρδης Αγγλική Φιλολογία. Έχοντας εξαιρετική έφεση και μεγάλη αγάπη για τις γλώσσες και την ιστορία τους, μελετάει αρχαία Ουαλικά και Φινλανδικά και στη συνέχεια, αρχίζει να δημιουργεί δικές του γλώσσες που αργότερα θα τις πλαισιώσει με θαυμαστές φανταστικές ιστορίες με λαούς της Μέσης Γης, ξωτικά, νάνους και Χόμπιτς.
Παντρεύεται πολύ νέος την παιδική του φίλη Ήντιθ Μπρατ, κατά 2 χρόνια μεγαλύτερή του και αποκτά μαζί της 4 παιδιά. Ο γάμος τους είναι πολύ ευτυχισμένος και η Ήντιθ γίνεται έμπνευση για να δημιουργήσει αργότερα σε μια από τις ιστορίες του την Λούθιεν, το πανέμορφο ξωτικό, που ερωτεύεται τον θνητό Μπέρεν.
Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος ξεσπάει και αναστατώνει την μέχρι τότε ήρεμη ζωή του Τόλκιν. Υπηρετεί στους Τυφεκιοφόρους του Λάνκασάιρ ως αξιωματικός. Παίρνει μέρος στη Μάχη του Σομμ (1916) και καταφέρνει να επιβιώσει, αλλά δύο από τους τρεις καλύτερούς του φίλους σκοτώνονται σ'αυτή τη μάχη, πράγμα που του αφήνει βαθειά σημάδια θλίψης. Ο μεγάλος του σεβασμός για τον απλό στρατιώτη, που βρίσκεται κάτω από την τρομακτική ψυχολογική πίεση που προκαλεί ο πόλεμος, φαίνεται μέσα από τα έργα του, όπως τα απλοϊκά μικρά Χόμπιτ στον "Άρχοντα των Δακτυλιδιών" που επιδεικνύουν πρωτόγνωρο μεγαλείο θάρρους και δύναμης.
Αργότερα την ίδια χρονιά προσβλήθηκε από τον "πυρετό των χαρακωμάτων" και επέστρεψε στην Αγγλία.
Μετά τον πόλεμο, εργάζεται για την σύνταξη του Νέου Λεξικού της Αγγλικής (New English Distionary). Το 1920 διορίζεται λέκτορας της Αγγλικής στο Πανεπιστήμιο του Λιντς. Το 1924 προάγεται σε Καθηγητής (Professor) που είναι η υψηλότερη ακαδημαική βαθμίδα στα βρετανικά πανεπιστήμια.
Εκείνη την εποχή ξεκινάει να γράφει ιστορίες για τα παιδιά του, καθώς και κάποιες πρώιμες ιστορίες που αργότερα θα αποτελέσουν τη βάση για το μετέπειτα μεγάλο έργο του. Η πιο διάσημη από τις ιστορίες που δημιούργησε για τα παιδιά του, είναι "Το Χόμπιτ" που εκδόθηκε το 1937 και είχε μεγάλη επιτυχία. Ο εκδότης του Στάνλευ Άνγουιν, ζήτησε από τον καθηγητή να γράψει συνέχεια της ιστορίας.
Η συνέχεια της ιστορίας όμως έμελλε να διακοπεί από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο που ξέσπασε και επηρέασε για μια ακόμα φορά τα γραπτά του Τόλκιν. Χρειάστηκαν 12 ολόκληρα χρόνια για να ολοκληρωθεί το βιβλίο. Όμως η ιστορία δεν ήταν πια ένα απλό διήγημα για παιδιά, αλλά ένα μεγαλειώδες έπος για ενήλικες : " Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών".
Λίγο μετά την έκδοση του έργου του, ο Τόλκιν παραιτήθηκε από το Πανεπιστήμιο για να μείνει μαζί με την αγαπημένη του Ήντιθ στην παραθαλάσσια πόλη Μπέρνμουθ.
Το 1971 μετά το θάνατο της γυναίκας του, επέστρεψε στην Οξφόρδη κοντά στα παιδιά του. Πέθανε 2 χρόνια αργότερα, μετά από μια σύντομη ασθένεια, στις 2 Σεπτεμβρίου του 1973, σε ηλικία 81 ετών.
Ο τάφος του δίπλα στην πολυαγαπημένη του γυναίκα, στο κοιμητήριο της Οξφόρδης, εκτός από το κανονικό τους όνομα, γράφει και τα ονόματα των μυθικών ηρώων του, αιώνια ερωτευμένων μεταξύ τους, Μπέρεν και Λούθιεν.
Το μεγάλο μυθολογικό έργο του Σιλμαρίλλιον εκδόθηκε μετά το θάνατό του, αφού συγκεντρώθηκε και επεξεργάστηκε από τον μικρότερο γιο του Κρίστοφερ Τόλκιν.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/09/01/JIMMY_CONNORS_-_%ce%a4%ce%96%ce%99%ce%9c%ce%99_%ce%9a%ce%9f%ce%9d%ce%9f%ce%a1%ce%a3 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: JIMMY CONNORS - ΤΖΙΜΙ ΚΟΝΟΡΣ c c
Τζίμι Κόνορς
Ο Τζέιμς Σκοτ «Τζίμι» Κόνορς, γεννήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου του 1952 στο Μπελεβιλ του Ιλινόις των Ηνωμένων Πολιτειών και είναι από τους μεγαλύτερους τενίστες που έχει βγάλει η Αμερική. Έμεινε στην κορυφή της παγκόσμιας κατάταξης για 268 συνεχόμενες εβδομάδες από τον Ιούλιο του 1974 έως τον Αύγουστο του 1977 ενώ έχει κατακτήσει οκτώ Grand Slam , πέντε εκ των οποίων είναι στο US Open (ο μοναδικός που το κατέκτησε σε 3 διαφορετικές επιφάνειες). Αρκετοί υποστηρίζουν πως ο Τζίμι είναι ο καλύτερος τενίστας όλων των εποχών ενώ αυτή τη στιγμή είναι ο προπονητής του Άντι Ρόντικ.
Ο Κόνορς έγινε επαγγελματίας το 1972 σε ηλικία 20 χρονών και ο πρώτος του διεθνής τίτλος ήρθε την ίδια χρονιά στο Τζάκσονβιλ της Φλόριντα, το οποίο είχε κατακτήσει και το 1971 ως ερασιτέχνης τενίστας.
Η αποφασιστικότητα και ο μαχητικός του χαρακτήρας στις γρήγορες επιφάνειες, γρήγορα τον έκανε διάσημο σε ολόκληρο τον κόσμο ενώ η σχέση που είχε αναπτύξει με τους φιλάθλους του αθλήματος, ήταν ιδιαίτερη. «Θέλω να φέρω τον κόσμο μέσα στο παιχνίδι, όπως στο ποδόσφαιρο» είχε δηλώσει ο Κόνορς ο οποίος είχε το παρατσούκλι «ο οδοστρωτήρας του Μπελεβιλ».
Εντύπωση είχε προκαλέσει η απόφαση του Κόνορς το 1972 όταν αρνήθηκε να συμμετάσχει στη νεοσύστατη ομοσπονδία των επαγγελματιών παικτών του τένις (ΑΤP) από την στιγμή μάλιστα που σε αυτήν ήταν όλα τα μεγάλα ονόματα της παγκόσμιας αντισφαίρισης. Ήταν άνθρωπος που απέφευγε το καθολικό ρεύμα με αποτέλεσμα να παίρνει μέρος σε μικρά τουρνουά που διοργάνωνε ο μάνατζέρ του Μπιλ Ριορντάν.
Το 1974 ο Κόνορς και ο Ριορντάν έκαναν αγωγή στην ATP αξιώνοντας το ποσό των 10 εκ. δολλαρίων από τον πρόεδρο της ομοσπονδίας, Άρθουρ Άσε με την αιτιολογία πως η ΑΤP έθετε όριο στην ελευθερία του Κόνορς στο τένις. Είχε προηγηθεί ο αποκλεισμός του Αμερικανού από το Γαλλικό Open του ’74 επειδή είχε συνάψει συμβόλαιο για να παίξει στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα συλλόγων στην Βαλτιμόρη. Όλες οι συμμετοχές στο παγκόσμιο πρωτάθλημα αποκλείστηκαν από το Roland Garros.
Ο Κόνορς είχε όμως την απάντησή του όταν κατέκτησε όλα τα Grand Slam τη συγκεκριμένη χρονιά, εκτός βέβαια του Γαλλικού Open. Κατέκτησε το Open στην Αυστραλία νικώντας στον τελικό τον Φιλ Ντεντ ενώ στο Wimbledon και στο Αμερικανικό Open, επικράτησε στον τελικό του Κεν Ρόζεγουολ με 3-0 σετ και στα δύο τουρνουά.
Στα 24 του χρόνια, ο Τζίμι Κόνορς είχε καταφέρει, σχεδόν, τα πάντα. Ανέβηκε στο Νο1 της παγκόσμιας κατάταξης όπου έμεινε εκεί για 160 συνεχόμενες εβδομάδες (ο Ρότζερ Φέντερερ «έσπασε» το ρεκόρ του Κόνορς τον Φεβρουάριο του 2007) και συνολικά 268 στην καριέρα του.
Πάντως, το Γαλλικό Open τον στοίχειωνε για πάντα καθώς δεν κατάφερε να το κατακτήσει ποτέ, φθάνοντας στα ημιτελικά το 1979, το 1980, το 1984 και το ’85.
Το 1975 έφθασε στην πηγή αλλά δεν ήπιε νερό στα τρια Grand Slam που είχε κατακτήσει την προηγούμενη χρονιά. Στον τελικό του Wimbledon ηττήθηκε από τον Άσε με τον οποίον βρισκόταν σε δικαστική διαμάχη. Λίγο αργότερα, ο Κόνορς απέσυρε την αγωγή κατά της ATP. Οι φήμες εκείνες της εποχής έκαναν λόγο για στοίχημα μεταξύ των δύο παικτών που σε περίπτωση νίκης του Κόνορς, ο Άσε θα του έδινε τα χρήματα που αξίωνε ενώ σε αντίθεση περίπτωση, όπως και έγινε, ο Αμερικανός θα απέσυρε την αγωγή του κατά της ομοσπονδίας.
Το 1976 επεφύλασσε για τον Κόνορς ένα μεγάλο ραντεβού στον τελικό του US Open. Ο Μπιόρν Μποργκ ο οποίος λίγους μήνες νωρίτερα είχε κατακτήσει το Wimbledon και ήταν από τους ανερχόμενους αστέρες του αθλήματος, στα 20 του χρόνια διεκδικούσε το μεγάλου τουρνουά και παράλληλα έθετε σε αμφισβήτηση την κυριαρχία του Κόνορς. Παρόλαυτά, ο Αμερικανός επικράτησε 3-1 σετ του Σουηδού και παρέμεινε στην κορυφή της παγκόσμιας κατάταξης για 3η συνεχόμενη χρονιά.
Το επόμενο μεγάλο ραντεβού των δύο αθλητών, έγινε στον τελικό του Masters Cup το 1978 στη Νέα Υόρκη. Ο Κόνορς ήταν και πάλι ο νικητής, επικρατώντας του Σουηδού 6-4, 1-6, 6-4. Ο Μποργκ πήρε την εκδίκησή του στο Wimbledon νικώντας στον τελικό τον Κόνορς όμως ο Αμερικανός νίκησε τον Μποργκ στον τελικό του US Open της ίδιας χρονιάς. Έτσι, ο Κόνορς έγινε ο πρώτος τενίστας που κατακτάει το Αμερικανικό Open σε τρεις διαφορετικές επιφάνειες: χόρτο (1974), χώμα (1976), σκληρή επιφάνεια (1978).
Η πτωτική πορεία το Κόνορς ξεκίνησε την επόμενη χρονιά (1979) όταν έχασε την πρώτη θέση της παγκόσμιας κατάταξης από τον Μπιόρν Μποργκ. Μέσα στη χρονιά δεν κέρδισε κανένα Grand Slam καθώς αποκλείστηκε στα ημιτελικά τόσο του Γαλλικού Open, όσο του Wimbledon και του US Open. Το ίδιο συνέβη και τις δύο επόμενες χρονιές (1980, 1981).
Το 1982, ο 30χρονος Κόνορς έφθασε στον τελικό του Wimbledon όταν βρέθηκε αντιμέτωπος με τον 23χρονο, τότε, Τζον Μακ Ενρόε. Ο Κόνορς αφού βρέθηκε τρεις πόντους μακριά από την ήττα στο ται μπρέικ του 4ου σετ, τελικά κατάφερε να νικήσει τον συμπατριώτη του 3-6, 6-3, 6-7, 7-6, 6-4 και κατέκτησε το τουρνουά για δεύτερη φορά στην καριέρα του, οκτώ χρόνια μετά την πρώτη. Ο Κόνορς είχε πάρει και πάλι τα πάνω του κάνοντας ακόμα μια σπουδαία νίκη κόντρα στον ανερχόμενο αστέρα, Ιβάν Λεντλ στο Αμερικανικό Open της ίδιας χρονιάς. Αποτέλεσμα των δύο τροπαίων, η επιστροφή του Τζίμι στην κορυφή του κόσμου.
Το ’83, ο Κόνορς συνάντησε και πάλι τον Λεντλ στον τελικό του US Open που ήταν και ο τελευταίος του τίτλος Grand Slam στην καριέρα του.
Το 1984, ο Τζίμι Κόνορς έπαιξε στον τελευταίο του τελικό σε Grand Slam κόντρα στον Μακ Ενρόε. Ο γερμανικής καταγωγής Αμερικανός επικράτησε εύκολα 3-0 σετ (6-1, 6-1, 6-2) του Κόνορς. Ο Τζίμι όταν ρωτήθηκε αν ο Μακ Ενρόε είναι ο καλύτερος τενίστας αυτή την εποχή, απάντησε: «Ποτέ»…
Το προσωνύμιο «οδοστρωτήρας του Μπελεβιλ» τον ακολουθούσε σε όλη τη τενιστική του καριέρα και αυτό φάνηκε από το γεγονός πως αποφάσισε να αποσυρθεί από το επαγγελματικό τένις το 1995 σε ηλικία 43 ετών!!
Το σημαντικότερο επίτευγμά του πριν την αποσυρσή του και ενώ η καριέρα του είχε πάρει την κατιούσα, ήταν το ’91 όταν έκανε εκπληκτική πορεία στο US Open όπου έφθασε μέχρι τα ημιτελικά του θεσμού σε ηλικία 39 ετών! Εκεί ηττήθηκε από τον Τζιμ Κούριερ που ήταν κάτοχος του Γαλλικού Open της ίδιας χρονιάς.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ο Τζίμι Κόνορς είχε 109 τίτλους στο μονό και 15 στο διπλό. Στην αυτοβιογραφία του, ο Τζακ Κράμερ, με μεγάλη συμβολή στο παγκόσμιο τένις και σπουδαίος αθλητής, κατέταξε τον Κόνορς στους 21 καλύτερους παίκτες όλων των εποχών. Ο Κόνορς συμπεριλήφθηκε επίσης στο International Tennis Hall of Fame ενώ απέκτησε το δικό του αστέρι στο St. Louis Walk of Fame.
Τον Ιούλιο του 2006, ο Άντι Ρόντικ (Νο1 το 2003) ανακοίνωσε τη συνεργασία του με τον Τζίμι Κόνορς.
ΑΠΟ ΤΟ [tennis24.gr] ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/09/01/HENRI_ROUSSEAU_-_%ce%91%ce%9d%ce%a1%ce%99_%ce%a1%ce%9f%ce%a5%ce%a3%ce%a3%ce%a9 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: HENRI ROUSSEAU - ΑΝΡΙ ΡΟΥΣΣΩ c c Ανρί Ρουσσώ
Ο Ανρί Ρουσσώ (Henri Rousseau, 21 Μαΐου 1844 - 2 Σεπτεμβρίου 1910) είναι Γάλλος ζωγράφος του Μεταϊμπρεσιονισμού. Ήταν γνωστός ως «Le Douanier» (Ο τελωνειακός) λόγω της δουλειάς του. Ήταν αυτοδίδακτος και έγινε γνωστός από τα υψηλής ποιότητας έργα του.
Ο Ανρί Ρουσσώ γεννήθηκε στις 21 Μαΐου 1844 στην πόλη Λαβάλ της Γαλλίας. Ήταν μέτριος σε πολλά μαθήματα του σχολείου, ωστόσο έδειξε κλίση στη ζωγραφική και στη μουσική. Είχε, επίσης, δουλέψει σαν δικηγόρος. Το 1868, μετά τον θάνατο του πατέρα του, μετακόμισε στο Παρίσι για να υποστηρίξει τη χήρα μητέρα του και δούλεψε ως κυβερνητικός υπάλληλος. Την ίδια χρονιά, ο Ρουσσώ παντρεύτηκε την Κλεμάνς Μπουατάρντ, με την οποία απέκτησαν 9 παιδιά. Ωστόσο, εκείνη πέθανε το 1888. Το 1898 ξαναπαντρεύτηκε τη Ζοζεφίν Νουρί. Άρχισε να ζωγραφίζει επισήμως στα 40 του, ενώ στα 49 του χρόνια αποσύρθηκε από τη δουλειά του για να ασχοληθεί με τη ζωγραφική .
Το έργο του
Τα έργα του, συνήθως, απεικονίζουν ζούγκλες, παρόλο που εκείνος δεν έχει πάει ποτέ σε ζούγκλα. Λέγεται πως πήρε την έμπνευσή του από εικονογραφημένα βιβλία και βοτανικούς κήπους στο Παρίσι.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/31/TALK_TALK:___IT__S_MY_LIFE__ lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: TALK TALK: ''IT 'S MY LIFE'' c c ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/31/BESLAN_SCHOOL_MASSACRE_-_%ce%97_%ce%a3%ce%a6%ce%91%ce%93%ce%97_%ce%a3%ce%95_%ce%a3%ce%a7%ce%9f%ce%9b%ce%95%ce%99%ce%9f_%ce%a4%ce%9f%ce%a5_%ce%9c%ce%a0%ce%95%ce%a3%ce%9b%ce%91%ce%9d lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: BESLAN SCHOOL MASSACRE - Η ΣΦΑΓΗ ΣΕ ΣΧΟΛΕΙΟ ΤΟΥ ΜΠΕΣΛΑΝ c c Η Σφαγή στο Μπεσλάν
Ως Σφαγή στο Μπεσλάν είναι γνωστή η δολοφονία τουλάχιστον 385 ανθρώπων, μεταξύ των οποίων 186 παιδιών σε σχολείο του Μπεσλάν, το Σεπτέμβριο του 2004.
Την 1η Σεπτεμβρίου του 2004 μια ομάδα τρομοκρατών, την οποία αποτελούσαν κυρίως άτομα από την Ινγκουσετία και την Τσετσενία, και οποίοι είχαν σταλεί από τον Τσετσένο οπλαρχηγό Σαμήλ Μπασάγεφ που απαιτούσε το τέλος του πολέμου στην Τσετσενία, κατέλαβε ένα δημοτικό σχολείο στο Μπεσλάν (School Number One (SNO)), στη Βόρεια Οσετία, και πήρε ομήρους περισσότερους από 1,100 ανθρώπους μεταξύ των οποίων και 777 παιδιά. Στις 3 Σεπτεμβρίου, και ενώ συνεχιζόταν η ομηρία, δυνάμεις ασφαλείας της Ρωσίας εισέβαλαν στο σχολείο χρησιμοποιώντας βαρύ οπλισμό. Το σχολείο συγκλονίστηκε από σειρά εκρήξεων και τυλίχθηκε στις φλόγες και ακολούθησε μάχη μεταξύ των απαγωγέων και των ρωσικών δυνάμεων με αποτέλεσμα να χάσουν τη ζωή τους εκατοντάδες όμηροι και πολλοί άλλοι να τραυματιστούν. Η τραγωδία είχε ποικίλλες επιπτώσεις στη Ρωσία και οδήγησε σε σειρά αλλαγών σε ομοσπονδιακό επίπεδο με τις οποίες ενισχύθηκαν οι εξουσίες του Κρεμλίνου και του Ρώσου προέδρου και οι οποίες σύμφωνα με την αμερικανική μη κυβερνητική οργάνωση Freedom House, μετέτρεψαν τη Ρωσία σε ένα ανελεύθερο αυταρχικό κράτος. Ακόμα και σήμερα δεν είναι σαφές πόσοι ήταν οι τρομοκράτες και αν κάποιοι κατάφεραν να ξεφύγουν, ούτε πως σχεδίαστηκε η επίθεση ενώ υπάρχουν και ερωτηματικά αναφορικά με τη διαχείριση της κρίσης από την κυβέρνηση και το περιεχόμενο των διαπραγματεύσεων με τους τρομοκράτες. Έντονη ήταν επίσης η κριτική που ασκήθηκε στη ρωσική κυβέρνηση για παραπληροφόρηση και λογοκρισία των μέσων ενημέρωσης καθώς και για πιέσεις που ασκήθηκαν στους δημοσιογράφους που έφτασαν στην πόλη για να καλύψουν το γεγονός και για τη χρήση από την πλευρά των κυβερνητικών δυνάμεων υπερβολικής βίας.
Κατάληψη του σχολείου και έναρξη της ομηρίας
Το SNO ήταν ένα από τα εφτά σχολεία του Μπεσλάν, μιας πόλης 35,000 κατοίκων, στην αυτόνομη δημοκρατία της Βόρειας Οσετίας, στον Καύκασο και βρισκόταν στην οδό Comintern ακριβώς δίπλα στον αστυνομικό σταθμό της περιοχής. Είχε περίπου 60 δασκάλους και περισσότερους από 800 μαθητές. Την 1η Σεπτεμβρίου του 2004 στο σχολείο βρισκόταν μεγάλος αριθμός ανθρώπων, μεγαλύτερος από τις υπόλοιπες μέρες, καθώς την ημέρα αυτή, που είναι γνωστή στη Ρωσία ως Ημέρα της Γνώσης, τα παιδιά συνοδευόμενα από τους γονείς και άλλους συγγενείς παρακολουθούν εκδηλώσεις που γίνονται στα σχολεία τους για την έναρξη της σχολικής χρονιάς.
Νωρίς το πρωί μια ομάδα βαριά οπλισμένων αυτονομιστών ανταρτών, που φορούσαν στρατιωτικές στολές και μαύρες κουκούλες, και ορισμένοι ήταν ζωσμένοι με εκρηκτικά, ξεκίνησε από το δάσος κοντά στο χωριό Psedakh που βρίσκεται στη γειτονική δημοκρατία της Ιγκουσετίας. Στο δρόμο προς το Μπεσλάν κοντά στο χωριό Khurikau, έπιασαν έναν Ιγκουσέτιο αστυνομικό τον Major Sultan Gurazhev, ο οποίος κατάφερε αργότερα να ξεφύγει και πήγε στην αστυνομία για να ενημερώσει ότι του είχαν αφαιρέσει το υπηρεσιακό του όπλο και το σήμα του. Στις 9 και 10 τοπική ώρα οι ένοπλοι έφτασαν στο Μπεσλάν με ένα GAZelle βαν της αστυνομίας και ένα GAZ-66 στρατιωτικό φορτηγό. Σύμφωνα με μάρτυρες και ανεξάρτητους ειδικούς υπήρχαν δύο ομάδες ενόπλων: η πρώτη βρισκόταν ήδη στο σχολείο όταν η δεύτερη έφτασε με φορτηγό. Στην αρχή ορισμένοι στο σχολείο πίστεψαν ότι οι ένοπλοι ανήκαν στις Ρωσικές δυνάμεις και ότι έκαναν άσκηση ετοιμότητας. Οι τρομοκράτες άρχισαν να πυροβολούν στον αέρα και ανάγκασαν τον κόσμο να μπει στο σχολείο. Κατά τη διάρκεια του αρχικού χάους γύρω στα 50 άτομα κατάφεραν να διαφύγουν και ειδοποίησαν τις αρχές για την εισβολή των ενόπλων στο σχολείο ενώ άλλοι κρύφτηκαν στο χώρο που βρισκόταν ο καυστήρας. Ακολούθησε ανταλλαγή πυρών με την αστυνομία και ντόπιους που είχαν όπλα, κατά την οποία, σύμφωνα με αναφορές, τουλάχιστον ένας από τους τρομοκράτες σκοτώθηκε και άλλοι δύο τραυματίστηκαν. Αρχικά η κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι οι όμηροι ήταν 200 με 400 άτομα αν και ο αριθμός τους ξεπερνούσε τους 1000. Το 2005 αναφέρθηκε ότι οι όμηροι ήταν 1125.
Αφού οι ένοπλοι υποχρέωσαν γονείς και συγγενείς μαθητών, πολλά παιδιά και εργαζόμενους στο σχολείο να μπουν στο κτίριο, τους έκλεισαν στο 10 μέτρων πλάτους και 25 μέτρων μήκους γυμναστήριο, και, απειλώντας ότι θα τους σκοτώσουν, τους κατέσχεσαν τα κινητά και τους διέταξαν να μιλούν μόνο Ρωσικά και μόνο αν τους μιλούσαν οι ίδιοι πιο πριν. Ένας γονιός ο Ruslan Betrozov για να ηρεμήσει τους ομήρους μετέφρασε τους κανόνες στην Οσετική γλώσσα. Τότε ένας από τους τρομοκράτες τον πλησίασε, τον ρώτησε αν μίλησε στα Οσετικά και στη συνέχεια τον σκότωσε πυροβολώντας τον στο κεφάλι. Ένας άλλος γονέας, ο Vadim Bolloyev, επίσης πυροβολήθηκε από τους τρομοκράτες και πέθανε λίγο αργότερα, επειδή αρνήθηκε να γονατίσει όπως τον είχαν διατάξει. Έπειτα οι ένοπλοι διάλεξαν περίπου 20 από τους πιο δυνατούς ενήλικες άντρες ομήρους, που ίσως θεώρησαν ότι θα μπορούσαν να αποτελέσουν για αυτούς απειλή, και τους μετέφεραν στο διάδρομο δίπλα στην καφετέρια στο δευτέρο ορόφο. Λίγο αργότερα από το μέρος αυτό του σχολείου ακούστηκε μια έκρηξη. Πιθανολογείται ότι εξεράγησαν τα εκρηκτικά που έφερε στη ζώνη της μια από της γυναικές που συμμετείχαν στην κατάληψη του κτιρίου, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί η ίδια, μια ακόμη γυναικά και ένας άνδρας από τους τρομοκράτες (έχει υποθεί επίσης ότι η δεύτερη γυναίκα έφερε τραύμα από σφαίρα) καθώς και αρκετοί από τους ομήρους που είχαν οδηγηθεί στο σημείο. Σύμφωνα με την εκδοχή του επιζήσαντα τρομοκράτη η έκρηξη προκλήθηκε από τον επικεφαλής των τρομοκρατών (αναφέρθηκε ως Polkovnik-Συνταγματάρχης), ο οποίος πυροδότησε τα εκρηκτικά με τηλεχειρισμό προκειμένου να σκοτώσει όποιον διαφωνούσε ανοιχτά με την ομηρία παιδιών και να τρομοκρατήσει όλους εκείνους που θα ενδεχομένως θα σκέφτονταν να αμφισβητήσουν τις πρακτικές του. Οι όμηροι που γλύτωσαν από την έκρηξη διατάχθηκαν να ξαπλώσουν στο πάτωμα και εκτελέστηκαν από έναν από τους τρομοκράτες. Γλύτωσε μόνο ένας ο εικονολήπτης της ποδοσφαιρικής ομάδας της Alania Karen Mdinaradze, τον οποίο όταν οι ένολποι τον ανακάλυψαν ζωντανό ανάμεσα στις σωρούς των υπολοίπων του επέτρεψαν να επιστρέψει στο γυμναστήριο όπου έχασε τις αισθήσεις του. Ακολούθως ανάγκασαν ορισμένους από τους άλλους ομήρους που ήταν στο γυμναστήριο να μεταφέρουν τα πτώματα έξω από το κτίριο και να καθαρίσουν το πάτωμα από τα αίματα. Μεταξύ των ομήρων αυτών ήταν και ο Aslan Kudzayev, ο οποίος κατάφερε να δραπέτευσει πηδώντας έξω από το παράθυρο, για να κρατηθεί στη συνέχεια για λίγο χρονικό διάστημα από τις ρωσικές αρχές που πίστεψαν ότι επρόκειτο για έναν από τους τρομοκράτες. Στη συνέχεια έβαλαν νάρκες with improvised explosive devices (IEDs) and surrounded it with tripwires τόσο στο γυμναστήριο όσο και στο υπόλοιπο κτίριο και απείλησαν ότι για κάθε έναν από αυτούς που θα σκότωνε η αστυνομία θα σκότωναν 50 ομήρους και για κάθε έναν που θα τραυματιζόταν 20 και ότι θα ανατίναζαν το σχολείο αν οι κυβερνητικές δυναμείς επιτίθεντο. Για να αποφύγουν επίθεση των ρωσικών δυνάμεων με αέρια όπως είχε συμβεί το 2002 στην υπόθεση ομηρίας σε θέατρο της Μόσχας, έσπασαν τα τζάμια του σχολείου. Επίσης δεν άφηναν τους ομήρους να φάνε και να πιούν νερό, λέγοντας ότι συμμετέχουν στην απεργία πείνας που έκαναν οι ίδιοι, μέχρι ο πρόεδρος της Βόρειας Οσετίας Alexander Dzasokhov να φτάσει στο σχολείο για να διαπραγματευτεί μαζί τους. Όμως η FSB δημιούργησε τη δική της ομάδα για την αντιμετώπιση της κρίσης και απείλησε να συλλάβει τον Dzasokhov αν προσπαθούσε να πάει στο σχολείο.
Στο μεταξύ γύρω από το σχολείο είχαν αναπτυχθεί δυνάμεις της ρωσικής αστυνομίας (militsiya), των Internal Troops και του ρωσικού στρατού. Επίσης οι ειδικές δυνάμεις Alfa και Vympel που υπάγονται στο Federal Security Service of the Russian Federation (FSB) και οι ειδικές δυνάμεις OMON του Ρωσικού Υπουργείου Εσωτερικών Υποθέσεων(Russian Ministry of Internal Affairs)(MVD) έλαβαν θέσεις στα διαμερίσματα τριών κτιρίων που έβλεπαν στο σχολείο και τα οποία είχαν εκκενωθεί. Όμως και παρά την προηγούμενη εμπειρία από την κρίση με τους ομήρους σε θέατρο της Μόσχας το 2002, λίγα νοσοκομειακά ήταν σε ετοιμότητα και δεν υπήρχαν πυροσβεστικά και άλλος πυροσβεστικός εξοπλισμός. Την κατάσταση επιδείνωνε και η παρουσία ενόπλων πολιτών ανάμεσα στο πλήθος των συγγενών που είχε συγκεντρωθεί στο σημείο (υπολογίζεται ότι γύρω από το σχολείο ήταν τουλάχιστον 5,000 άτομα).
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/31/GERMAN_INVASION_OG_POLAND_-_%ce%95%ce%99%ce%a3%ce%92%ce%9f%ce%9b%ce%97_%ce%a4%ce%a9%ce%9d_%ce%93%ce%95%ce%a1%ce%9c%ce%91%ce%9d%ce%a9%ce%9d_%ce%a3%ce%a4%ce%97%ce%9d_%ce%a0%ce%9f%ce%9b%ce%a9%ce%9d%ce%99%ce%91 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: GERMAN INVASION OG POLAND - ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΠΟΛΩΝΙΑ c c Εισβολή των Γερμανών στη Πολωνία
Η γερμανική εισβολή στη Πολωνία την 1η Σεπτεμβρίου 1939 αποτέλεσε την απαρχή του Β΄Παγκόσμιου Πολέμου, την πρώτη στρατιωτική επιχείρηση του πολέμου και χαρακτηρίζεται από την μεγάλη ταχύτητα με την οποία εκτυλίχθηκε. Η εισβολή ολοκληρώθηκε στα μέσα Σεπτεμβρίου, μετά την επίθεση και της Σοβιετικής Ένωσης. Οι δύο χώρες είχαν προετοιμάσει και προγραμματίσει την εισβολή, λίγες μέρες πριν, κατά την υπογραφή του Συμφώνου Μολότωφ-Ρίμπεντροπ, το οποίο προέβλεπε την διαμοίραση των εδαφών της Πολωνίας μετά από την κατάληψή της από αυτές. Για τους Γερμανούς, η Πολωνία, σύμφωνα με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών είχε στη κατοχή της περιοχές, στις οποίες διέμεναν γερμανικής εθνικότητας κάτοικοι και τις οποίες οι Γερμανοί τις θεωρούσαν δικές τους όπως η ανατολική Πρωσία και η Άνω Σιλεσία. Οι Γερμανοί επίσης από το 1937 διεκδικούσαν επίσης το Danzig καθώς και τον "Διάδρομο" (Corridor), μια περιοχή που ένωνε την Ανατολική Πρωσία και το Danzig με την Γερμανία και άνηκε στη Πολωνία.Οι αιτίες της γρήγορης και ολοκληρωτικής πτώσης της Πολωνίας ήταν πολλές:
· η συμμαχία των μεγάλων δυνάμεων, Γερμανίας και Σοβιετικής Ένωσης εναντίον της
· η απομόνωσή της από τους φυσικούς της συμμάχους στη γεωγραφική της θέση, αλλά και η μη τήρηση των συμφωνιών βοήθειας από τους δυτικούς της συμμάχους
· η έλλειψη στρατιωτικού εξοπλισμού ιδιαίτερα σε άρματα μάχης και αεροπλάνα αλλά και πολεμικής βιομηχανίας
· ο πρωτότυπος στρατηγικός αιφνιδιασμός της Γερμανίας (blitzkrieg)
· το αριθμητικό μειονέκτημα του Πολωνικού στρατού, καθώς είχε στη διάθεσή του μόνο ένα εκατομμύριο άνδρες. Ταυτόχρονα η ανικανότητα της πολωνικής στρατιωτικής ηγεσίας η οποία μπόρεσε να κινητοποιήσει μόνο τους μισούς από αυτούς τις πρώτες μέρες του πολέμου
· η προστασία των πολωνικών συνόρων καθώς η συνοριακή γραμμή με την Γερμανία και την Σλοβακία έφτανε τα 500 χλμ και προστατευόταν μονάχα από ένα φυσικό εμπόδιο, από τα Καρπάθια όρη
· η προετοιμασία της Γερμανίας για την εισβολή καθώς είχε αναπτύξει αρκετές μέρες πριν, σημαντικές στρατιωτικές δυνάμεις στα σύνορά της με τη Πολωνία Αφορμή ωστόσο της επίθεσης, αποτέλεσε η υποτιθέμενη επίθεση των Πολωνών στο γερμανικό ραδιοφωνικό σταθμό Sender Gleiwitz στο Gleiwitz της Άνω Σιλεσίας μια μέρα πριν την εισβολή, στις 31 Αυγούστου του 1939, η οποία αργότερα αποδείχθηκε προβοκάτσια των Ναζί και είχε σκοπό να δημιουργήσει ψευδές εντυπώσεις εχθρότητας των Πολωνών προς τη Γερμανία και να αιτιολογήσει την επερχόμενη εισβολή στη Πολωνία.Η εισβολή προέβλεπε ταυτόχρονη επίθεση σε τρία μέτωπα: Την κύρια επίθεση από τα δυτικά σύνορα της Πολωνίας, μία δεύτερη από την βόρεια Πρωσία και τη τρίτη από τα συμμαχικά στρατεύματα της Σλοβακίας στα νότια. Παράλληλα, οι γερμανικές δυνάμεις θα είχαν και τη βοήθεια των γερμανικών μειονοτήτων που ζούσαν μέσα στη Πολωνία. Και οι τρεις επιθέσεις θα συνέκλιναν στη Βαρσοβία, ενώ ο κύριος πολωνικός στρατός θα περικυκλωνόταν και θα εξουδετερωνόταν δυτικά του ποταμού Βιστούλα. Το αμυντικό σχέδιο της Πολωνίας ήταν η ανάπτυξη των δυνάμεών της κατά μήκος των συνόρων με τη Γερμανία δυτικά και ταυτόχρονα η προστασία της ανατολικής χώρας, καθώς ήταν η πιο σημαντική σε πρώτες ύλες, βιομηχανία αλλά και πληθυσμό. Οι Πολωνοί βασίζονταν επίσης και στην υποτιθέμενη βοήθεια από τις δυτικές δυνάμεις, οι οποίες κήρυξαν πόλεμο στη Γερμανία στις 3 Σεπτεμβρίου, αλλά απέτυχαν να παράσχουν οποιαδήποτε στρατιωτική βοήθεια στη ΠολωνίαΑν και χωρίς να κηρύξει επίσημα πόλεμο η Γερμανία, η πρώτη επίθεση στη Πολωνία έγινε τα ξημερώματα της 1ης Σεπτεμβρίου, όταν βομβαρδιστικά της Luftwaffe βομβάρδισαν τη πόλη Wieluń, σκοτώνοντας 1200 πολίτες. Ταυτόχρονα, το γερμανικό θωρηκτό Schleswig-Holstein επιτίθεται σε στρατιωτική βάση στη Βαλτική και λίγες ώρες αργότερα Γερμανοί στρατιώτες εισβάλουν στο εσωτερικό της χώραςΟι γερμανικές δυνάμεις εισέβαλαν ταυτόχρονα στη Πολωνία από βόρεια, νότια και δυτικά και κινούνταν προς τα ανατολικά. Καθώς οι Γερμανοί προχωρούσαν στο εσωτερικό, ο Πολωνικός στρατός υποχώρησε από τις συνοριακές βάσεις, σε πιο οχυρωμένες γραμμές ανατολικά. Μετά την ήττα των Πολωνών στη Μάχη του Bzura, τη μεγαλύτερη μάχη της εισβολής, στα μέσα του Σεπτέμβρη, Γερμανοί και Σοβιετικοί απέκτησαν σημαντικό πλεονέκτημα και οι Πολωνοί αναγκάστηκαν να οπισθοχωρήσουν κι άλλο προς τα νοτιοανατολικά, περιμένοντας βοήθεια από Γαλλία και Βρετανία. Στις 17 Σεπτεμβρίου, ο Κόκκινος Στρατός με 800.000 στρατιώτες εισέβαλε από τα ανατολικά παραβιάζοντας αρκετές διεθνείς συμφωνίες, πιέζοντας ακόμα περισσότερο τις αμυντικές γραμμές των Πολωνών. Οι Πολωνοί, μη μπορώντας να αντιμετωπίσουν ένα δεύτερο μεγάλο μέτωπο, αν και αρνήθηκαν την παράδοσή τους ή τη συνθηκολόγηση με τους Γερμανούς, διέταξαν την άμεση εκκένωση όλων των στρατιωτικών δυνάμεων στην ουδέτερη τότε Ρουμανία . Στις 6 Οκτωβρίου, Γερμανοί και Σοβιετικοί απέκτησαν πλήρη έλεγχο όλης της Πολωνίας.Στις 8 Οκτωβρίου 1939, η Γερμανία θέτει στη κατοχή της τη δυτική Πολωνία και ιδρύει μια νέα κυβέρνηση για τον έλεγχο της υπόλοιπης χώρας. Το ίδιο κάνει και η Σοβιετική Ένωση, κάνοντας εκλογές για να νομιμοποιήσει την κατοχή της ανατολικής Πολωνίας. Οι απώλειες των Πολωνών κατά την εισβολή υπολογίζονται σε 200.000, των Γερμανών σε λιγότερο από 20.000 ενώ υπήρξαν και μαζικές εκτελέσεις Πολωνών από τους Γερμανούς.
ΑΠΟ ΤΟ [www.ww2.gr]

ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ΒΕΡΟΙΑΣ:
Στις 23 Μαρτίου 1939 η Μεγάλη Βρετανία και η Γαλλία, είχαν εγγυηθεί για την ακεραιότητα της Πολωνίας. Είναι ανεξήγητο που αυτές οι δυο χώρες κήρυξαν πόλεμο μόνο στην Γερμανία μετά την επίθεσή της στην Πολωνία κι όχι και στη Σοβιετική Ένωση που εισέβαλε κι αυτή και κατέκτησε τη μισή χώρα. ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/31/%ce%a4%ce%9f_%ce%94%ce%97%ce%9c%ce%9f%ce%a8%ce%97%ce%a6%ce%99%ce%a3%ce%9c%ce%91_%ce%a4%ce%9f%ce%a5_1946 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΟΥ 1946 c c Δημοψήφισμα του 1946
Το δημοψήφισμα διενεργήθηκε απο την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Τσαλδάρη την 1 Σεπτεμβρίου 1946, σύμφωνα με το από 27/30 Ιουνίου 1946 Δ΄ Ψήφισμα της Βουλής, "δι΄ ού ελευθέρως θέλει αποφανθή ο Λαός περί της επανόδου της Α.Μ. του Βασιλέως Γεωργίου Β΄ εις την Ελλάδα προς αυτοπρόσωπον ανάληψιν της ασκήσεως των κατά το ισχύον Σύνταγμα αρμοδιοτήτων αυτού". Οι επιλογές ήταν τρείς: υπέρ ή κατά της επανόδου του Βασιλιά και υπέρ της Αβασίλευτης Δημοκρατίας.
Το ΚΚΕ απείχε από τις βουλευτικές εκλογές της 31ης Μαρτίου 1946, αλλά συμμετείχε στο δημοψήφισμα.
Η Εθνική Πολιτική Ένωση των Γ.Παπανδρέου, Σοφ. Βενιζέλου και Π. Κανελλοπούλου και οι Φιλελεύθεροι του Θ. Σοφούλη είχαν ταχθεί υπέρ της Αβασιλεύτου ή κατά της επανόδου, δήλωσαν όμως ότι θα αποδεχθούν το αποτέλεσμα. Στην ουσία, όχι ανοιχτά, λόγω της ταραγμένης περιόδου (Εμφύλιος Πόλεμος), τα κεντρώα κόμματα για λόγους αρχής ψήφιζαν Αβασίλευτη αλλά δεν έκαναν μεγάλη εκστρατεία υπέρ της.
Υπέρ της επανόδου είχαν εκδηλωθεί το Λαϊκό Κόμμα και όσοι είχαν συνεργασθεί μαζί του στις βουλευτικές εκλογές της 31 Μαρτίου 1946.
Το ΚΚΕ, με άφθονα οικονομικά μέσα, προερχόμενα εν πολλοίς από τις αποθησαυρισμένες χρυσές λίρες που διέθεσε κατά την Κατοχή για την Αντίσταση η Αγγλία, προσπάθησε να δημιουργήσει προβλήματα σε ορισμένες εκλογικές περιφέρειες. Φαίνεται ωστόσο ότι η κομμουνιστική Αριστερά δεν ήταν ακόμη έτοιμη και δεν επέτυχε εν τέλει να παρεμποδίσει τη διενέργεια ή να προσβάλει τη γνησιότητα του δημοψηφίσματος, το οποίο παρακολούθησε και ομάδα ξένων παρατηρητών.
Το δημοψήφισμα διεξήχθη με ομαλότητα σε όλη τη Χώρα. Ο κίνδυνος μήπως υπάρξουν περιφέρειες, όπου θα καθίστατο αδύνατη η διεξαγωγή του και θα εχρειάζετο επανάληψη την επόμενη εβδομάδα, είχε αποφεύχθει.
Το αποτέλεσμα ήταν 69% των ψήφων, υπέρ της επανόδου του Γεωργίου Β΄. Στην ηπειρωτική Ελλάδα, ο Γεώργιος Β΄ έλαβε από 80% έως 97%, ενώ στις πόλεις ψήφισαν κατά της επανόδου του. Στην Κρήτη σημειώθηκε ποσοστό 70% υπέρ της Αβασίλευτης Δημοκρατίας. Η αποχή δεν υπερέβη το 15%.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/31/%ce%a3%ce%a4%ce%91%ce%a3%ce%99%ce%9d%ce%9f%ce%a0%ce%9f%ce%a5%ce%9b%ce%9f%ce%a5_%ce%a4%ce%99%ce%a4%ce%99%ce%9a%ce%91 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ ΤΙΤΙΚΑ c c Τιτίκα Στασινοπούλου
Γεννήθηκε στις 2 Αυγούστου 1950 στην Αθήνα με καταγωγή από Ηλεία και Αρκαδία. Σε αρκετά μικρή ηλικία βρέθηκε για σπουδές Κοινωνιολογίας και Θεάτρου στην Αμερική. Μιλάει και μεταφράζει 4 γλώσσες. Στην Ελλάδα σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Έκανε το Θεατρικό της ντεμπούτο στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, όπου βρέθηκε μετά από πρόσκληση του Σπύρου Ευαγγελάτου, το φθινόπωρο του 1970. Από τότε ξεκίνησε μια μεγάλη διαδρομή σε Θέατρο, Σινεμά, Τηλεόραση. Παίζει, σκηνοθετεί, γράφει. Το 1974 η Πολιτεία την τιμά με το Αιέν Αριστεύειν για την επιτυχημένη της δημιουργική διαδρομή στην ελληνική τηλεόραση, ενώ 32 χρόνια αργότερα ο Δήμος Αθηναίων την τίμησε με το Μετάλλιο της Πόλης των Αθηνών για την προσφορά της στον ελληνικό κινηματογράφο κι ο Δήμος Ναυπλίου το 2008 για την «Καλλιτεχνική και Πνευματική της Προσφορά στην Ελλάδα και την πόλη μας», ενώ το καλοκαίρι του 2009 τιμάται από το Φεστιβάλ Θεάτρου του DUBROVNIK στην Κροατία και από το «Κέντρο Μεσογειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Zagreb» για τη μεγάλη επιτυχία που είχε το Σεμινάριο που δίδαξε και το Workshop Αρχαίου Δράματος καθώς και τη σκηνοθεσία της «Μήδειας» του Ευριπίδη.Ενώ έχει διδάξει θέατρο επί σειρά ετών σε Δραματικές Σχολές (Ίασμος, Διαμαντόπουλου), Σεμινάρια σε Περιβάλλον Πολιτισμού (ΠολιτιστικΠολιτική, Παραγωγή και Διοργάνωση διαφόρων μορφών Πολιτιστικών εκδηλώσεων, Σχεδιασμό Μουσειακών Εκθέσεων) στο Υπουργείο Απασχόλησης και Κέντρα Επαγγελματικής Κατάρτισης (Διαπιστευμένη Εκπαιδεύτρια από το ΕΚΕΠΙΣ), και συνεχίζει να διδάσκει μέχρι καισήμερα θέατρο στο University of Indianapolis, το 2004 κάνει το Μεταπτυχιακό της στο Πανεπιστήμιο του Bedford απ’ όπου αποφοιτά με άριστα στο Master of Arts in Theatre Arts και τώρα κάνει το Διδακτορικό της στην Επικοινωνία, στην Αγγλία. Τον Μάιο του 2008 βραβεύτηκε με τιμητικό Δίπλωμα από την Ακαδημία Επιστημών της Γεωργίας και την Ακαδημία Επιστημών της Ρωσίας. Είναι επίσης ιδρυτικό μέλος της υπό σύσταση «Ευρωμεσογειακής Ακαδημίας Τεχνών & Επιστημών» με χρέη Γενικού Γραμματέα.Παρ’ όλες τις επαγγελματικές της ασχολίες ασχολείται πολύ ενεργά με τον Εθελοντισμό και είναι μέλος σε αρκετές Οργανώσεις (Κέντρο Unesco για τις Γυναίκες και την Ειρήνη στα Βαλκάνια, Διαβαλκανική Εταιρεία Γυναικών κ.ά.) και Πρόεδρος της ΜΚΟ «Λευκό Χωριό», του «Διεθνούς Επιστημονικού & Διαπολιτισμικού Κέντρου και του νεοσύστατου «Διαπολιτισμικού Ευρω-Μεσογειακού Κέντρου για την Unesco».Έχει τιμηθεί εκτός από τον Ερυθρό Σταυρό και από πολλές Μη Κυβερνητικές και Εθελοντικές Οργανώσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό (Ιταλία, Ιορδανία κ.τ.λ.). Αυτή την εποχή εργάζεται για την προετοιμασία και τη διοργάνωση της «Νέας Αργοναυτικής Εκστρατείας», μιας πολύ σημαντικής Διαπολιτισμικής Δράσης με στόχο την προώθηση Νέων Καλλιτεχνών, με τη συνεργασία εκτός των άλλων της Εταιρείας Οπτικοακουστικών Παραγωγών «ΑΡΓΟΝΑΥΤΕΣ».Σειρές στις οποίες έχει παίξει:
Δυο ξένοι 1997 MEGA
Εν τούτω νίκα 1973 ΥΕΝΕΔ
Ο κόσμος και ο Κοσμάς 1973 ΕΙΡΤ
Οικογένεια Καράμπελα 2001 ΑΝΤ1
Ου μοιχεύσεις 2000 ALPHA
Τηλεμπόρα 2004 MEGA
Ταινίες που έχει παίξει:
Η κληρονόμος (2009) [Φλώρα Φουντούκη]
Οι εραστές του ονείρου (1974) [Κατίνα]
Αγάπησα μια... πολυθρόνα (1971)
Ένα αγόρι... αλλοιώτικο απ' τ' άλλα (1971) [Όλγα Δημητρίου]
Η κρεββατομουρμούρα (1971) [Ειρήνη]
Ο Μανωλιός στην Ευρώπη (1971) [Σουλτάνα]
Ο φαφλατάς (1971) [Μαριγώ]
Βιντεοταινίες που έχει παίξει:
Έλα Μιμή στον τόπο σου 1987
Ένας παράξενος λαθρεπιβάτης 1987
Η κωμωδία του έρωτα 1987
Η ψεύτρα από το Κατάκωλο 1987
Μισό μισό και λίγο από το άλλο 1987
Παντρεύω τη γυναίκα μου 1987
Πράσινες μασέλες 198?
Σταρ με το στανιό 198?
Τρελή και ανύπαντρη 1987
Φρόσω Φροσάρα 1988
Χάρισέ μου το γουνάκι σου 1986
ΑΠΟ ΤΟ [www.ishow.gr] ΤΟ www.retrodb.gr ΚΑΙ ΤΟ 90lepta.com ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/31/%ce%9e%ce%95%ce%9d%ce%9f%ce%a3_%ce%91%ce%9b%ce%95%ce%9e%ce%91%ce%9d%ce%94%ce%a1%ce%9f%ce%a3 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ΞΕΝΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ c c Αλέξανδρος Ξένος
Ο Αλέξανδρος Ξένος του Διονυσίου γεννήθηκε στην πόλη της Ζακύνθου στις 2 Μαΐου του 1912.
Σπούδασε μουσική αρχικά στην Φιλαρμονική Ζακύνθου με δάσκαλο τον αρχιμουσικό Ιωάννη Πήλικα [1870-1942] και αργότερα φοίτησε στο Ωδείον Αθηνών με καθηγητές τον Δημήτρη Μητρόπουλο (μορφολογία - prima vista) τον Φιλοκτήτη Οικονομίδη (αρμονία) και Γεώργιο Σκλάβο (κοντραπούντο και ενοργάνωση).
Απεφοίτησε το 1939 με δίπλωμα τρομπονιού (ολκωτή σάλπιγγα) και πτυχία αρμονίας, αντίστιξης και ενοργάνωσης.
Άρχισε να γράφει μουσική απ' το 1940. Το πρώτο του έργο είναι το συμφωνικό σκίτσο Νέοι Σουλιώτες εμπνευσμένο απ' την αντίσταση του Ελληνικού λαού ενάντια στους κατακτητές. Πρωτοπαίχτηκε από την ορχήστρα του Ραδιοφωνικού Σταθμού [Ε.Ι.Ρ.] στα μέσα του 1941 με αρχιμουσικό τον Θεόδωρο Βαβαγιάννη και τίτλο Εισαγωγή λευτεριάς.
Έργα του Αλέξανδρου Ξένου παίχτηκαν από ορχήστρες και χορωδίες στο εσωτερικό και εξωτερικό (Παρίσι, Πράγα, Μόσχα, Λένινγκραντ, Βουκουρέστι, Σάλτσμπουργκ, Ρώμη, Λονδίνο).
Ο Αλέξανδρος Ξένος πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση 1940-1944. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου οργάνωσε φιλαρμονικές και χορωδίες για τις ανάγκες του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, έγραψε τραγούδια που αγαπήθηκαν και τραγουδήθηκαν από το λαό μας όπως: Ο ύμνος της Π.Ε.Ε.Α., Ο ύμνος της Αλληλεγγύης, Το τραγούδι του Άρη, τα Τραγούδια για τ' Αετόπουλα, Ο ύμνος της Ε.Π.Ο.Ν., το Εμπρός του Κ[ωστή] Παλαμά κ.ά.Ο Αλέξανδρος Ξένος από το 1936 συμμετέχει ενεργά στους συνδικαλιστικούς και καλλιτεχνικούς αγώνες των μουσικών και σαν γραμματέας της Ομοσπονδίας Μουσικών Σωματείων Ελλάδας (πρωτοστάτησε για την δημιουργία της) και μέλος του Συμβουλίου της Ενώσεως Ελλήνων Μουσουργών συνέβαλε στην διάδοση του μουσικού πολιτισμού της χώρας μας: με την ίδρυση των συμφωνικών ορχηστρών της Ραδιοφωνίας, της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών και Θεσσαλονίκης.
Επίσης αγωνίστηκε για την προώθηση της μουσικής παιδείας στην μέση και ανώτερη εκπαίδευση και την δημιουργία φιλαρμονικών, χορωδιών, μουσικοχορευτικών συγκροτημάτων καθώς και για την ενεργό συμμετοχή του λαού μας στην ερασιτεχνική μουσική παιδεία.
Κατά καιρούς έγραψε διάφορα μουσικολογικά άρθρα (σε εφημερίδες και περιοδικά) α) σχετικά με τη συλλογή και διάδοση της Εθνικής μουσικής κληρονομιάς (λαϊκής και έντεχνης) β) και ενάντια στον εμπορικό, κατευθυνόμενο λαϊκισμό των ρεμπέτικων και των υποπροϊόντων τους που κατεβάζουν το διανοητικό και αισθητικό επίπεδο του λαού μας.
Σαν επαγγελματίας μουσικός (1ο τρομπόνι) έπαιξε (από το 1930 έως το 1967) σε διάφορες ορχήστρες, όπως στην Κ.Ο.Α. - Ε.Ι.Ρ. -Ε.Λ.Σ. κλπ. Διώχτηκε το 1967 γιατί δεν θέλησε ν' αποκηρύξει τα φρονήματά του.
Πέθανε στις 1 Σεπτεμβρίου 1995.
ΑΠΟ ΤΟ [www.tsiritsantsoules.gr] ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/31/%ce%a0%ce%91%ce%9d%ce%a3%ce%95%ce%9b%ce%97%ce%9d%ce%9f%ce%a3_%ce%91%ce%a3%ce%97%ce%9c%ce%91%ce%9a%ce%97%ce%a3 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ ΑΣΗΜΑΚΗΣ c c Ασημάκης Πανσέληνος
(1903-1 Σεπτεμβρίου 1984) Ο Ασημάκης Πανσέληνος, γιος του εμπόρου υφασμάτων Ιωακείμ και της Μυρτώς το γένος Βελισσαρίου, γεννήθηκε στη Μυτιλήνη, όπου πέρασε τα παιδικά και γυμνασιακά του χρόνια. Σπούδασε στη νομική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από όπου αποφοίτησε το 1929 και εργάστηκε ως δικηγόρος. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του προσκάλεσε στη Μυτιλήνη, από κοινού με το Βασίλη Αρχοντίδη, τον Γιάννη Ψυχάρη, γεγονός που χαιρετήθηκε από τους κατοίκους του νησιού ως πρωτοποριακή πνευματική κίνηση. Στη δικτατορία του Μεταξά συνελήφθη για αντικαθεστωτική δράση (από κοινού με τους Ν.Καρβούνη, Κ.Βάρναλη και Γ.Κορδάτο) και κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής και του εμφυλίου εντάχτηκε στην Αντίσταση και κλείστηκε από τους ιταλούς και τους άγγλους στις φυλακές Αβέρωφ και το Χασάνι αντίστοιχα. Μετά το τέλος του Εμφυλίου διετέλεσε βουλευτής Λέσβου (1950-1951) με το κόμμα της ΕΛΔ. Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1921 με τη βράβευση ενός πεζογραφήματός του σε διαγωνισμό του περιοδικού του Θεόδωρου Θεοδωρίδη (Ντορή Ντόρου) Μυτιληνιός, στο οποίο δημοσίευσε στη συνέχεια στίχους και πεζά, ενώ ακολούθησαν δημοσιεύσεις του, με διάφορα ψευδώνυμα, σε έντυπα όπως ο Ελεύθερος Λόγος (1921), η Καμπάνα (1923-1924), ο Ταχυδρόμος (1925), η Λεσβιακή Μούσα (1925-1927) και οι Λεσβιακές Σελίδες (1925). Συνεργάστηκε επίσης με τους Νέους Πρωτοπόρους (από το 1931), τα Νεοελληνικά Γράμματα (μετά το 1936), τη Μάχη (από το 1945) την Πολιτική, τα Ελεύθερα Γράμματα (1945-1947) κ.α., όπου δημοσίευε λογοτεχνικά κείμενα, άρθρα και κριτικά δοκίμια, ενώ το 1946 εξέδωσε την ποιητική συλλογή Μέρες οργής. Γνωστός ωστόσο έγινε κυρίως μέσα από το αυτοβιογραφικό πεζογράφημα Τότε που ζούσαμε (1974), στο οποίο παρουσιάζεται η κοινωνική και πολιτική κατάσταση της Ελλάδας από την προπολεμική περίοδο ως την εποχή του εμφυλίου. Στα ίδια πλαίσια κινήθηκε και πεζογράφημά του με τίτλο Νερά και χώματα και άλλα πολλά
ΑΠΟ ΤΟ [www.books.gr] ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/30/THE_DAMNED:___NEW_ROSE__ lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: THE DAMNED: ''NEW ROSE'' c c ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/30/%ce%a6%ce%a9%ce%a3%ce%a4%ce%97%ce%a1%ce%99%ce%94%ce%97%ce%a3_%ce%91%ce%9d%ce%a4%ce%a9%ce%9d%ce%97%ce%a3_(%ce%91%ce%9d%ce%a4%ce%a9%ce%9d_%ce%a4%ce%a3%ce%91%ce%9f%ce%a5%ce%a3) lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ΦΩΣΤΗΡΙΔΗΣ ΑΝΤΩΝΗΣ (ΑΝΤΩΝ ΤΣΑΟΥΣ) c c Αντώνης Φωστηρίδης (Αντών Τσαούς)
Ο Αντώνης Κυριάκου Φωστηρίδης γεννήθηκε στο Ερουκλί ms Μπάφρας του Πόντου το 1912 και ήταν κάτοικος Κρηνίδων Καβάλας όπου εργαζόταν ως αγροφύλακας. Στον στρατό υπηρέτησε ως λοχίας και γι' αυτό πήρε το προσωνύμιο Τσαούς με το οποίο και ήταν κυρίως γνωστός. Ο πατέρας του, Κυριάκος, ήταν αντάρτης στον Πόντο το διάστημα 1916-1922. Το πιθανότερο είναι πως ο Φωστηρίδης εγκατέλειψε τις Κρηνίδες για να βγει στο βουνό το φθινόπωρο του 1942 καταδιωκόμενος από τις βουλγαρικές Αρχές με την κατηγορία της δολοφονίας της συζύγου του. Επειδή η φήμη αυτή είναι διαδομένη στην αριστερά θα μπορούσε να θεω­ρηθεί ως συκοφαντία των πολιτικών του αντιπάλων και δεν θα άξιζε ιδιαίτερης προσοχής καθώς η πλευρά αυτή προφανώς θέλει να μειώσει τα κίνητρα εξόδου του αρχηγού των ε­θνικιστών ανταρτών στην περιοχή στο αντάρτικο, αφού τον θεωρεί κοινό εγκληματία. Από την πλευρά της δεξιάς το γεγονός αποσιωπάται πλήρως, αφήνεται δε να εννοηθεί ότι ο Φω­στηρίδης διωκόταν από τις βουλγαρικές αρχές για την αντιστασιακή του δραστηριότητα η οποία όμως, το 1942, δεν είναι τέτοια που να δικαιολογεί την καταδίκη του από στρατοδι­κείο ερήμην στις 7.11.1942 (Φωνή των αγωνιστών Νοέμβριος 1984: αρ. φ. 178). Σχετικά με την κατηγορία για το φόνο της γυναίκας του, τα στοιχεία που υπάρχουν δείχνουν ότι α­ποτελεί πραγματικό γεγονός, οπότε πρόκειται μάλλον για κοινό μυστικό. Το γεγονός της ποινικής δίωξης του Αντώνη Φωστηρίδη για το φόνο της γυναίκας του επιβεβαίωσε και ο Βούλγαρος ιστορικός Ντασκαλώφ που έχει μελετήσει τα σχετικά βουλγαρικά αρχεία ( προσωπική επικοινωνία του ιστορικού Τάσου Χατζηαναστασίου με τον βούλγαρο ιστορικό, Σόφια 17.9.1992). Σε καμία περίπτωση, ωστόσο, το γεγονός αυτό δεν μπορεί να μειώσει την προσφορά του Φωστηρίδη στην Εθνική Αντίσταση. Πρέπει εξάλλου να συμβιβαστούμε με την ιδέα ότι σε μια τόσο βίαιη υπόθεση όπως ο ανταρτοπόλεμος, ανα­δεικνύονται σε ηγετικές φυσιογνωμίες συνήθως αυτοί που μπορούν να ασκήσουν βία με τον πιο αποφασιστικό και αποτελεσματικό τρόπο.Σύντομα ο Φωστηρίδης αναδείχθηκε αρχηγός ανταρτικής ομάδα 15-17 αντρών, κυρίως συγχωριανών του. Στη συνέχεια ήρθε σε επαφή με άλλες μικρές ανεξάρτητες ομάδες όπως του Παντελή Παπαδάκη που δρούσε στο Φαλακρό Δράμας, του Αναστάσιου Αβραμίδη που δρούσε στο δάσος ms Ελατιάς (Καρά-ντερε) και του Θεόδωρου Μικρόπουλου που δρούσε οτο Μπαϊράμ-τεπε. Η πρωτοβουλία του Φωστηρίδη να εξοντώσει με αιφνιδιαστική επίθεση το μικρό τμήμα του ΕΛΑΣ στο Τσάλ-νταγ την Πρωτοχρονιά του 1944, κυρίως όμως η σκληρότητα και η αποτελεσματικότητα με την οποία ενήργησε στην προκειμένη περίπτωση, τον καθιέρωσαν ως αδιαφιλονίκητο αρχηγό των εθνικιστών ανταρτών στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη.Τον Φεβρουάριο του 1944 μάλιστα ορίστηκε και επίσημα Γενικός Αρχηγός των «Εθνικών Αντιστασιακών Ομάδων» (ΕΑΟ) με τις ευλογίες της κυβέρνησης του Καΐρου και του Συμμαχικού Στρατηγείου τη Μέσης Ανατολής. Το τελευταίο ανέλαβε να ενισχύσει τις ΕΑΟ σε όπλα, υλικά και χρήματα με εισήγηση του Βρετανού συνδέσμου αξιωματικού Μίλερ, που είχε στο μεταξύ μεταπηδήσει στους εθνικιστές αντάρτες εγκαταλείποντας τον ΕΛΑΣ. Ο Φωστηρίδης πήρε μέρος σε πολλές μάχες κατά του βουλγαρικού στρατού και τραυματίστηκε επα­νειλημμένα.Φαίνεται πάντως ότι είχε αναπτυχθεί μια ιδιαίτερα φιλική σχέση και προφανώς ιδεολογική ταύτιση με τον Βρετανό σύνδεσμο Μίλλερ, αφού ο τελευταίος εκτός από τις κολακευτικές αναφορές του προς τους ανωτέρους του, επιχείρησε κατά την απελευθέρωση να εξασφαλίσει την προνομιακή μεταχείριση των ΕΑΟ από την κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας αλλά και τη νέα βουλγαρική κυβέρνηση αποσκοπώντας παράλληλα στον αποκλεισμό του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Εκεί έχουμε και την συμφωνία του Βουλγαρικού Στρατού με τον Φωστηρίδη κατόπιν της μεσολάβησης του Μίλλερ ώσπου τελικά η υπηρεσία του αναγκάστηκε να ανακαλέσει τον Βρεττανό εξαιτίας και αυτού του γεγονότος δηλαδή της αυθαίρετης πρωτοβουλίας του.Ο Φωστηρίδης ωστόσο δεν εγκατέλειψε την πολεμική δράση, ενώ παράλληλα καλλιεργούσε πολιτικές φιλοδοξίες. Τον Δεκέμβριο του 1944 βρέθηκε στην Αθήνα όπου πήρε μέρος σε μάχες κατά του ΕΛΑΣ. Τον Αύγουστο του 1948 του απονεμήθηκε ο βαθμός του αντισυνταγματάρχη πυροβολικού και ορίστηκε διοικητής του «Τάγματος Φωστηρίδη» στο οποίο στρατεύ­τηκαν πολλά πρώην μέλη των ΕΑΟ. Το 1952 εξελέγη βουλευτής Δράμας με τον «Ελληνικό Συναγερμό». Πέθανε από ανίατη ασθένεια στις 31 Αυγούστου 1979 στη Δράμα.Λόγω της αποφασιστικότητας αλλά και επιθετικότητας με την οποία αντιμετώπισε στην περίοδο της Κατοχής τον ΕΛΑΣ, καθώς και εξαιτίας της ενεργού συμμετοχής του στον Εμφύλιο Πόλε­μο με τον Ελληνικό Στρατό, αντιμετωπίζεται με μεγάλη εχθρότητα από τις αρι­στερές πηγές (Βαλιούλης 1985, Χατζηκαλογιάννης 1986, ΠΟΑΕΑ Καβάλας 1995). Από την άλλη πλευρά όμως του πολιτικού φάσματος, αντιμε­τωπίζεται ως ήρωας (Παπαθανασίου 1988, Αντωνιάδης 1997: 1ος τόμος, 9-12). Το αποτέλεσμα της πόλωσης αυτής είναι να μην υπάρχει ως τώρα μια επι­στημονική, νηφάλια και αμερόληπτη, παρουσίαση της ζωής και της δράσης του ανθρώπου που αποτέλεσε ηγετική μορφή στην ένοπλη αντίσταση κατά της βουλ­γαρικής κατοχής.
ΑΠΟ ΤΟ [akritas-history-of-makedonia.blogspot.com] ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/30/%ce%9e%ce%91%ce%9d%ce%98%ce%9f%ce%a0%ce%9f%ce%a5%ce%9b%ce%9f%ce%a3_%ce%9d%ce%99%ce%9a%ce%9f%ce%a3 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΣ c c Νίκος Ξανθόπουλος
Ο Νίκος Ξανθόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα στις 31 Αυγούστου (κατ ΄άλλους στις 14 Μαρτίου) του 1934. Σπούδασε στη Σχολή του Εθνικού θεάτρου. Ηθοποιός της σκηνής από το 1957 ως το 1963, αφοσιώθηκε τελικά στον κινηματογράφο. Στο Εθνικό Θέατρο, μαθητής ακόμα, συμμετείχε ως μέλος του χορού, σε διάφορες τραγωδίες, περιοδεύοντας στο εξωτερικό.
Η πρώτη του επαγγελματική εμφάνιση στο θέατρο, έγινε με το Θίασο Κατερίνας, στην κομεντί "Βιργινία". Συνέχισε στο ελεύθερο θέατρο με διάφορους ρόλους: "Η κυρία δε με μέλει", "Λα μάμα", "Ηλέκτρα" (Θίασος Ροντήρη, όπου έπαιξε το ρόλο του Ορέστη), "Είσοδος υπηρεσίας", "Σκάνδαλα στην εξοχή" και το "Τραγούδι του νεκρού αδερφού" (Θίασος Κατράκη).
Η πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο έγινε το 1958, στην ταινία Η ζωή μου αρχίζει με σένα, αλλά ως κινηματογραφικός πρωταγωνιστής, καθιερώθηκε από το σκηνοθέτη-παραγωγό Απόστολο Τεγόπουλο (Κλακ Φιλμ), με τον οποίο ξεκίνησε αποκλειστική συνεργασία από το 1964 μέχρι το 1971, σε μουσικές δραματικές ταινίες. Για τις ανάγκες των ταινιών έγινε τραγουδιστής υπό την καθοδήγηση του Απόστολου Καλδάρα και της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου. Ανάμεσα στις υπόλοιπες, πρωταγωνίστησε σε 30 δραματικές ταινίες, στις οποίες ερμήνευσε 300 τραγούδια.
Το 1970 ίδρυσε δικό του θίασο και περιόδευσε την Ελλάδα. Αργότερα καθώς σταμάτησε τις εμφανίσεις του στον κινηματογράφο, μεταπήδησε στο λαϊκό τραγούδι. Συνολικά έχει κυκλοφορήσει 9 δίσκους και 55 σινγκλς.
Παντρεύτηκε δύο φορές και έχει τέσσερα παιδιά και πέντε εγγόνια. Όταν παντρεύτηκε την δεύτερη γυναίκα του, την Ερυφίλλη, διάφοροι ηθοποιοί τον κατηγόρησαν σε περιοδικά της εποχής (Βεντέτα, Ντόμινο και Θησαυρός), ότι έπρεπε να παντρευτεί μια γυναίκα του συναφιού τους. Την δυσαρέσκεια της εξέφρασε ανοιχτά και η Άννα Φόνσου που δήλωνε "τσιμπημένη μαζί του" σύμφωνα με τα κουτσομπολιά της εποχής. Εδώ και 10 περίπου χρόνια διέκοψε τις εμφανίσεις του και ασχολείται με αγροτικές δουλειές στο κτήμα του στην Αττική, ενώ από τα τέλη του 2005 οργώνει την Ελλάδα για να προμοτάρει την αυτοβιογραφία του με τίτλο Όσα Θυμάμαι Και Όσα Αγάπησα.
Φιμογραφία
Με τον Ορφέα τον Αύγουστο (1995) [Αλέκος Ντράλος]
Ζούσα μοναχός χωρίς αγάπη (1971) [Πέτρος Αποστόλου]
Οι άνδρες ξέρουν ν' αγαπούν (1971) [Φάνης]
Γιακουμής μια ρωμέικη καρδιά (1970) [Γιακουμής Τζοάνογλου]
Εσένα μόνο αγαπώ (1970) [Ζαφείρης Κόσης]
Ο αετός των σκλαβωμένων (1970) [Μανώλης (Ξυλαδάκης) Σγουρός]
Για την τιμή και για τον έρωτα (1969) [(ανθλγός) Χρήστος Κλαδάς / (λχίας/λγος) Γρηγόρης Σταρίδης]
Ένας άνδρας με συνείδηση (1969) [Φώτης Κεντήρης]
Ένας άνδρας με συνείδηση (1969) [Στέλιος Τσακανάς]
Η Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου (1969) [Βασίλης Καρατζόγλου (γιος)]
Η Οδύσσεια ενός ξεριζωμένου (1969) [Αριστείδης Καρατζόγλου (πατέρας)]
Η σφραγίδα του Θεού (1969) [Ανδρέας]
Φτωχογειτονιά αγάπη μου (1969) [Λευτέρης]
Η καρδιά ενός αλήτη (1968) [Νίκος Σαρρής / Ανδρέας Σαρρής]
Ξεριζωμένη γενηά (1968) [Βασίλης Καρατζόγλου]
Τα ψίχουλα του κόσμου (1968) [Δημήτρης Φωκάς]
Ταπεινός και καταφρονεμένος (1968) [Μανούσος Καναβάς]
Κάποτε κλαίνε και οι δυνατοί (1967) [Ανδρέας Γεραλής]
Ο άνθρωπος που γύρισε από τον πόνο (1966) [Νίκος Λιώσης (Αλέξης Σαρρής)]
Σκλάβοι της μοίρας (1966) [Κώστας Αναγνώστου]
Απόκληροι της κοινωνίας (1965) [Μανούσος Κουντουράκης]
Καρδιά μου πάψε να πονάς (1965) [Νίκος Αναγνωστόπουλος (Νίκος Σαλονικιός)]
Με πόνο και με δάκρυα (1965) [(λοχαγός) Αλέκος Κωνσταντινίδης]
Περιφρόνα με γλυκειά μου (1965) [Νώντας]
Δίψα για ζωή (1964) [Σταύρος]
Είμαι μια δυστυχισμένη (1964) [Βασίλης]
Είναι μεγάλος ο καϋμός (1964) [Μιχάλης Μπίκας]
Ζητιάνος μιας αγάπης (1964) [Μάνος Ξενάκης]
Ζωή γεμάτη πόνο (1964) [Πέτρος]
Αγάπησα και πόνεσα (1963) [Γιάγκος]
Αμαρτωλά χέρια (1963) [Στέφανος]
Πληγωμένες καρδιές (1963) [Θανάσης]
Ο παλληκαράς (1961) [(καλόγερος)]
Ο Μήτρος και ο Μητρούσης στην Αθήνα (1960) [Ανδρέας]
Τα ντερβισόπαιδα (1960) [Νίκος]
Πώς περνούν οι παντρεμένοι (1959)
Η Ζωη μου Αρχιζει με Σένα (1958) Το Εισπρακτοράκι (1958)
Σειρές που έχει παίξει: Έρωτας στο περιθώριο 1992 ΑΝΤ1
Αγρίμια 1973 ΥΕΝΕΔ
Η αγάπη που δε γνώρισε σύνορα 1991 MEGA
Ημερολόγιο ενός θυρωρού 1979 ΥΕΝΕΔ
Μινόρε μιας καρδιάς 1992 ΕΤ2
Στη κόψη του ξυραφιού 1994 MEGA
Βιντεοταινίες στις οποίες έχει παίξει:
Αγάπη που δε γνώρισε σύνορα (H) 1989
Η καρδιά του πατέρα 1990
Μινόρε μιας καρδιάς:Ανάμεσα σε δυο γυναίκες 1989
Στο περιθώριο της ζωής σου
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ, ΤΟ [www.nikosxanthopoulos.com] ,ΤΟ www.retrodb.gr ΚΑΙ ΤΟ 90lepta.com ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/30/%ce%9a%ce%a9%ce%9b%ce%95%ce%a4%ce%a4%ce%97%ce%a3_%ce%99%ce%a9%ce%91%ce%9d%ce%9d%ce%97%ce%a3 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ΚΩΛΕΤΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ c c Ιωάννης Κωλέττης
Ο Ιωάννης Κωλέττης (1773 ή 1774 - 31 Αυγούστου 1847) ήταν Έλληνας πολιτικός και αγωνιστής της Επανάστασης του 1821. Υπήρξε ιδρυτής του Κόμματος της Φουστανέλας ή Γαλλικού Κόμματος, όπως επικράτησε να λέγεται, και πρώτος συνταγματικός Πρωθυπουργός της Ελλάδας.
Τα πρώτα χρόνια
Γεννήθηκε στο χωριό Συρράκο των Ιωαννίνων το 1773 όπου και φοίτησε στο τοπικό σχολείο. Υπάρχει μάλιστα η παράδοση ότι ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός περνώντας από εκεί το 1777 προφήτευσε για τον μικρό Κωλέττη πως: «Το παιδί αυτό θα προκόψη, θα κυβερνήση την Ελλάδα και θα δοξασθή».
Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στα Ιωάννινα ασχολούμενος με το εμπόριο. Με προτροπή και οικονομική ενίσχυση του θείου του Γεωργίου Τουρτούρη μετέβη στην Πίζα της Ιταλίας και παρέμεινε 7 χρόνια σπουδάζοντας ιατρική. Εκεί συνδέθηκε με στενή φιλία με το λόγιο κληρικό Θεόφιλο Καΐρη, τον οποίο αργότερα υπερασπίστηκε σθεναρά στις εναντίον του διώξεις. Επίσης φέρεται να είναι ο συντάκτης της επαναστατικής φυλλάδας Ελληνική Νομαρχία Ανωνύμου του Έλληνος, πρωτοδημοσιευμένης το 1806 στην Ιταλία. Γύρω στα 1810 επέστρεψε στα Ιωάννινα και ξεκίνησε την άσκηση της ιατρικής. Η καλή φήμη του οδήγησε το γιό του Αλή Τεπελενλή πασά των Ιωαννίνων, Μουχτάρ να τον προσλάβει ως προσωπικό του γιατρό, εισερχόμενος έτσι στην Αυλή του Αρβανίτη ηγεμόνα.
Το 1819 έγινε μέλος της Φιλικής Εταιρείας εξασφαλίζοντας με τη θέση του τη μύηση στο επαναστατικό εγχείρημα σημαντικών Ελλήνων στρατιωτικών, οι οποίοι υπηρετούσαν στις δυνάμεις του Αλή πασά.
Με το ξέσπασμα της Επανάστασης, εκμεταλλευόμενος την παράλληλη ανταρσία του Αλή προς την οθωμανική Πύλη, διέφυγε και στις 25 Ιουνίου 1821 κήρυξε μαζί με τον Ιωάννη Ράγκο την επανάσταση στο Συρράκο και τους Καλαρρύτες. Η αποτυχία του εγχειρήματός τους οδήγησε στην καταστροφή των δύο κωμοπόλεων και την καταφυγή του Κωλέττη στο Μεσολόγγι. Ακόλουθα μετέβη στην Πελοπόννησο αναμειγνυόμενος πλέον ενεργά στην πολιτική του Αγώνα.
Πρώιμη πολιτική σταδιοδρομία
Στις 20 Δεκεμβρίου 1821 μετείχε στην Α’ Εθνοσυνέλευση στην Πιάδα, κοντά στην παλαιά Επίδαυρο και ορίστηκε μέλος της Επιτροπής για τη σύνταξη "Προσωρινού Πολιτεύματος", το οποίο ψηφίστηκε την 1η Ιανουαρίου 1822. Η Εθνοσυνέλευση ανακήρυξε Πρόεδρο του Νομοτελεστικού Σώματος τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, που προσέφερε στον Κωλέττη τη θέση του Μινίστρου (Υπουργού) των Εσωτερικών ενώ για μικρό διάστημα ανέλαβε και τη θέση του Μινίστρου των Στρατιωτικών.
Μετά την εκδίωξη από το Ναύπλιο των "πολιτικών" από τους Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη και Θεόδωρο Κολοκοτρώνη ο Κωλέττης συμμετείχε στη νέα διοίκηση του Κρανιδίου υπό το Γεώργιο Κουντουριώτη. Σε αυτή ανέλαβε τη στελέχωση στρατεύματος, το οποίο θα χρησιμοποιούνταν στη διαμάχη με τους "στρατιωτικούς". Οι δυνάμεις της Διοίκησης του Κρανιδίου, επονομαζόμενες κυβερνητικές, νίκησαν εύκολα το στρατό του Κολοκοτρώνη επιβάλλοντας την εξουσία των Κουντουριώτη, Μαυροκορδάτου, Κωλέττη.
Η επικράτησή τους δυσαρέστησε τους προκρίτους της Πελοποννήσου, οι οποίοι συμμάχησαν με τον Κολοκοτρώνη, εκκινώντας νέα ανταρσία στην Πελοπόννησο. Όμως και αυτή τη φορά οι δυνάμεις των Ρουμελιωτών υπό την καθοδήγηση του Μινίστρου Κωλέττη κατέστειλαν την εξέγερση οδηγώντας στη φυλακή προσωπικότητες του Αγώνα όπως ο Κολοκοτρώνης και ο Κανέλλος Δεληγιάννης. Η εισβολή των τουρκοαιγυπτιακών στρατευμάτων στο Μωριά, εντούτοις, ανάγκασε την κυβέρνηση να τους απελευθερώσει αναθέτοντας στον Κολοκοτρώνη την αρχιστρατηγία.
Με την ανάληψη της εξουσίας από τον Ιωάννη Καποδίστρια διορίστηκε μέλος του "Πανελληνίου", του συμβουλευτικού οργάνου του Κυβερνήτη. Σύντομα ήρθε σε αντίθεση με την πολιτική του Καποδίστρια και πέρασε στην πλευρά των αντιπάλων του, αναμειγνυόμενος μάλιστα και στο κίνημα του Δημητρίου (Τσάμη) Καρατάσου το 1830. Μετά τη δολοφονία του Κυβερνήτη στις 27 Σεπτεμβρίου 1831 συγκρότησε κυβερνητική τριανδρία (Τριμελής Επιτροπή) μαζί με τους Αυγουστίνο Καποδίστρια και Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.
Πολιτική δράση την περίοδο της Απόλυτης Μοναρχίας
Η άφιξη του Όθωνα και η εγκαθίδρυση της Αντιβασιλείας δημιούργησαν ένα νέο πολιτικό τοπίο. Μέσα σε αυτό ο Κωλέττης αρχικά συνεργάστηκε και συμμετείχε στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο του Σπυρίδωνα Τρικούπη όπως και στην ακόλουθη κυβέρνηση Μαυροκορδάτου.
Στις 31 Μαΐου του 1834 διορίστηκε Πρόεδρος του υπουργικού συμβουλίου σχηματίζοντας την πρώτη του κυβέρνηση, της οποίας ο βίος διήρκεσε μέχρι τις 20 Μαΐου 1835, ημέρα πού ανέλαβε ο αντιβασιλέας Άρμανσμπεργκ τη διακυβέρνηση της χώρας. Κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργίας του συντελέστηκε η μεταφορά της πρωτεύουσας από το Ναύπλιο στην Αθήνα. Παρά την έντονη πίεση των Γάλλων για απόδοση στον Κωλέττη της Προεδρίας της κυβέρνησης η Αντιβασιλεία αρνήθηκε να το πράξει. Κατόπιν αυτού απεστάλη ως πρεσβευτής της Ελλάδας στη Γαλλία, όπου παρέμεινε μία οκταετία.
Η άτυπη εξορία του Κωλέττη έληξε με την Επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου το 1843, όποτε κλήθηκε να επιστρέψει στην Ελλάδα. Μετά την επιστροφή του ανέλαβε διάφορα κυβερνητικά αξιώματα. Αρχικά συμμετείχε ως Υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου στην κυβέρνηση του Ανδρέα Μεταξά (3 Οκτωβρίου 1843) και εν συνεχεία εξελέγη, με βάση το νόμο της 4ης Μαρτίου 1829, πληρεξούσιος της επονομαζόμενης "Εθνοσυνέλευσης της 3ης Σεπτεμβρίου" (8 Νοεμβρίου 1843). Στις 19 Νοεμβρίου εξελέγη μέλος του Προεδρείου της Εθνοσυνέλευσης και στις 21 Νοεμβρίου ορίστηκε μέλος της Επιτροπής για τη σύνταξη σχεδίου Συντάγματος.
Η στάση του Κωλέττη στην εκπόνηση του πρώτου Συντάγματος του ελληνικού βασιλείου ταυτίστηκε με αυτή των Α. Μεταξά και Α. Μαυροκορδάτου που έθεταν ως σκοπό την τήρηση ισορροπιών μεταξύ των επιδιώξεων των πολιτικών δυνάμεων και των διεκδικήσεων του μονάρχη. Το φάσμα ενός επαπειλούμενου νέου εμφυλίου πολέμου καθόριζε καταλυτικά την όλη διαδικασία της εκπόνησης του συνταγματικού χάρτη.
Κατά τη διάρκεια των συζητήσεων στις 11 Ιανουαρίου 1844, όταν τέθηκε θέμα συνταγματικής διάκρισης βάσει του άρθρου 3 μεταξύ αυτοχθόνων και ετεροχθόνων, ο Κωλέττης εκφώνησε λόγο υπέρ της ισότητας ελεύθερων και αλύτρωτων Ελλήνων, ο οποίος προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση στην κοινωνία της εποχής και οδήγησε στην εξεύρεση συμβιβαστικής λύσης παρά την πλειονοψηφία των αυτοχθόνων πληρεξουσίων. Σε αυτή τη μνημειώδη ομιλία διαμορφώθηκε ιδεολογικά η Μεγάλη Ιδέα, η έννοια που καθόρισε την εξωτερική και εσωτερική πολιτική του ελληνικού κράτους τουλάχιστο μέχρι το 1922. Ο Κωλέττης, που θεωρείται πατέρας της Μεγάλης Ιδέας, επηρεασμένος από τη νεότητά του ακόμη από το κήρυγμα του Ρήγα Φεραίου (στη μνήμη του ήταν αφιερωμένη και η "Ελληνική Νομαρχία"), οραματιζόταν την ανάκτηση των εδαφών της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και την εγκαθίδρυση μίας χριστιανικής ηγεμονίας. Το τελικό κείμενο του Συντάγματος ψηφίστηκε από την Εθνοσυνέλευση στις 4 Μαρτίου 1844 και στις 18 Μαρτίου ο Όθωνας ορκίστηκε την τήρησή του.
Πρώτος συνταγματικός Πρωθυπουργός
Συνακόλουθα με την κύρωση του Συντάγματος αποφασίστηκε η διενέργεια εκλογών και ο Όθωνας πρότεινε στους Α. Μαυροκορδάτο και Ι. Κωλέττη να σχηματίσουν από κοινού κυβέρνηση, που θα οδηγούσε τη χώρα προς τις εκλογές. Ο Κωλέττης αρνήθηκε τη συμμετοχή του υπολογίζοντας τη φθορά, την οποία θα είχε ο πολιτικός που θα ανελάμβανε τη διενέργεια των εκλογών. Ως ημερομηνία εκκίνησης της εκλογικής αναμέτρησης ορίστηκε η 6η Ιουνίου ενώ σύμφωνα με τα τότε κρατούντα διήρκεσε περίπου δύο μήνες. Διενεργήθηκε δε κατά τον εκλογικό νόμο που είχε προηγουμένως ψηφίσει η Εθνοσυνέλευση. Σε αυτή την αναμέτρηση διαπράχθηκαν πολλές παρατυπίες και από την πλευρά του Μαυροκορδάτου και από την πλευρά των Κωλέττη και Μεταξά. Συγκεκριμένα ο Μαυροκορδάτος έχοντας στα χέρια του την κρατική μηχανή προσπαθούσε να επηρεάσει τις συνειδήσεις των ψηφοφόρων ενώ αντίστοιχα ο Κωλέττης και ο Μεταξάς υπέθαλπαν τοπικές συγκρούσεις και εξεγέρσεις φίλα κείμενων προς αυτούς προσώπων όπως αυτή του οπλαρχηγού Θεοδωράκη Γρίβα στην Ακαρνανία. Σε αυτό το κλίμα και πριν ακόμη ολοκληρωθούν οι εκλογές ο Μαυροκορδάτος υπέβαλε παραίτηση και στη θέση του ορίστηκε ο Κωλέττης. Τα τελικά αποτελέσματα στην κατανομή βουλευτικών εδρών έδωσαν στο Ρωσικό Κόμμα (Ναπαίοι) του Ανδρέα Μεταξά 55 έδρες, στο Αγγλικό Κόμμα (Μαρλαίοι) του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου 28 και στο Γαλλικό Κόμμα (Μοσχομαγκίτες) του Ιωάννη Κωλέττη είκοσι. Στις 6 Αυγούστου σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού του Γαλλικού και του Ρωσικού Κόμματος με πρώτο κοινοβουλευτικό Πρωθυπουργό τον Κωλέττη.
Η πρωθυπουργία του Κωλέττη σημαδεύτηκε από ένα αδυσώπητο πόλεμο των πολιτικών δυνάμεων και συνεχείς παρεμβάσεις προς όφελος της χώρας, που αντιπροσώπευε το κάθε κόμμα. Ο Ανδρέας Μεταξάς αποχώρησε σύντομα από το συνασπισμό, λόγω της διαχείρισης του εκκλησιαστικού ζητήματος, αφήνοντας στον Κωλέττη την απόλυτη ευθύνη της διακυβέρνησης και στρέφοντας το φιλικό του τύπο εναντίον του. Οι οικογενειακές φατρίες επικρατούσαν ακόμα δυσχεραίνοντας το έργο της κυβέρνησης. Επιπλέον ο βασιλιάς παρά τον περιορισμό του από το Σύνταγμα συνέχισε να παρεμβαίνει ανοικτά στην κρατική πολιτική.
Μέσα σε αυτή την κατάσταση ο Πρωθυπουργός προσπάθησε την οικονομική ανάκαμψη της χώρας, ασκώντας διπλωματία προς τις Μεγάλες Δυνάμεις, ενώ παράλληλα έθετε το στόχο της διεύρυνσής της προς τα παλαιά σύνορα της Αυτοκρατορίας. Ο Κωλέττης κατηγορήθηκε για συγκεντρωτισμό και περιφρόνηση του κοινοβουλευτισμού, χαρακτηριστικά οι αντιπολιτευόμενες εφημερίδες μιλούσαν για δικτατορία. Η πολιτική ένταση, όμως, την περίοδο εκείνη ήταν τόσο οξεία ώστε οι χαρακτηρισμοί ενείχαν στοιχεία υπερβολής και οι όποιες εξουσιαστικές πρακτικές είχαν άλλα μέτρα σύγκρισης από τα σύγχρονα και εξυπηρετούσαν άλλες ανάγκες.
Το σημαντικότερο στοιχείο της περιόδου υπήρξε η κυβερνητική σταθερότητα, γεγονός άγνωστο για τη μέχρι τότε πορεία του κράτους. Ωστόσο ο Κωλέττης στάθηκε φειδωλός σε θεσμικές μεταρρυθμίσεις προσπαθώντας την ομαλή μετάβαση της ελληνικής κοινωνίας προς τους σύγχρονους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Οι σχέσεις με την Οθωμανική Αυτοκρατορία επιδεινώθηκαν στις 25 Ιανουαρίου 1847 με αφορμή την άρνηση του πρέσβη της στην Αθήνα Κωνσταντίνου Μουσούρου να παράσχει διαβατήριο στον υπασπιστή του βασιλιά, Τσάμη Καρατάσο, για να ταξιδέψει στην Κωνσταντινούπολη (κύκλος γεγονότων που οδήγησε στη διακοπή των διπλωματκών σχέσεων των δύο χωρών και ονομάστηκαν Μουσουρικά).
Το τέλος του Κωλέττη και μεταθανάτιες κρίσεις
Στα τέλη του 1846 η υγεία του Κωλέττη άρχισε να επιδεινώνεται, δεδομένο που δημιούργησε κύμα αυτομόλησης βουλευτών προς τα κόμματα της αντιπολίτευσης και κλίμα έντασης για τη διαδοχή στο Γαλλικό Κόμμα. Αυτή η κατάσταση οδήγησε τον Κωλέττη να ζητήσει από το βασιλιά τη διάλυση της Βουλής και τη διενέργεια εκλογών. Έτσι ο Όθωνας στις 14 Απριλίου 1847 προκήρυξε εκλογές για τον Ιούλιο. Παρά την ασθένειά του ο γηραιός ηπειρώτης πολιτικός επικράτησε σαρωτικά στις εκλογές εξασφαλίζοντας την απόλυτη πλειοψηφία, αν και το αποτέλεσμά τους αμφισβητήθηκε έντονα από την αντιπολίτευση. Αυτός υπήρξε και ο τελευταίος του πολιτικός αγώνας. Ο Ιωάννης Κωλέττης πέθανε από νεφρίτιδα στις 31 Αυγούστου 1847 "ως αγωνιστής εν μέσω των φουστανελοφόρων του", όπως επισημαίνει ο ιστορικός Σπυρίδων Μαρκεζίνης, σιγοτραγουδώντας ένα ηπειρώτικο ηρωικό τραγούδι.
Μετά το θάνατό του διατυπώθηκαν αντικρουόμενες θέσεις, ενίοτε ακραίες, από ιστορικούς, και συγχρόνους του πολιτικούς. Η ιστορική έρευνα, όμως, αποδεικνύει, μάλλον ή ήττον τον Κωλέττη ως έναν ρομαντικό εκπρόσωπο του μεγαλοϊδεατισμού, ο οποίος από την ανάμιξή του στην πολιτική δεν αποκόμισε υλικά κέρδη. Σε αποκαλυπτήρια της προτομής του Ιωάννη Κωλέττη στα Ιωάννινα στις 5 Ιουνίου του 2005 ο Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας επεσήμανε μεταξύ άλλων: "Ο Ιωάννης Κωλέττης είχε μια πλήρως τεκμηριωμένη πολιτική θεωρία για την εξέλιξη των ελληνικών πραγμάτων κατά τη μετεπαναστατική περίοδο. Καθοδηγητικό στοιχείο της πολιτικής του σκέψης ήταν οι ευρωπαϊκές προδιαγραφές και η μεταφορά τους στην ελληνική πραγματικότητα.
Από το Παρίσι, όπου βρέθηκε ως πρέσβης για σχεδόν μια δεκαετία, διερεύνησε τη θέση της χώρας "εις την μεγάλην μηχανήν του εκτεταμένου πολιτικού ορίζοντα", όπως έλεγε χαρακτηριστικά. Έχοντας βαθιά πίστη στις δυνατότητες που διέθετε και διαθέτει το ελληνικό έθνος, θεμελίωσε ως εισηγητής της Μεγάλης Ιδέας, την ενότητα του Ελληνισμού στο χώρο.
Οι αρετές που χαρακτήριζαν την πολιτική στάση και συμπεριφορά του Ιωάννη Κωλέττη ήταν η φρόνηση, η υπομονή και η επιμονή. Σύγχρονοι και μεταγενέστεροι, πολιτικοί φίλοι και αντίπαλοι, προσέδωσαν σειρά ιδιοτήτων στον Ηπειρώτη πολιτικό που, κατά παράδοξο τρόπο, ισχύουν όλες, ακόμα και οι πλέον αντίθετες: ήταν διάνοια "ολίγον χιμαιρική" αλλά και ρεαλιστής, φιλόδοξος αλλά όχι αλαζόνας, αυθόρμητος αλλά και επιφυλακτικός, ιδιαιτέρως ευφυής και συγχρόνως αθώος, ήταν τέλος ανατολίτης αλλά και ευρωπαίος.
Συνυπολογίζοντας το βάρος του πρόσφατου επαναστατικού παρελθόντος, έθετε ως στόχο του την οργάνωση μιας στερεής και σύγχρονης κρατικής εξουσίας, συγκροτώντας έναν εθνικό πολιτικό λόγο και επιζητώντας την ευρεία, ευρύτερη από τα όρια του κόμματός του, αποδοχή του πολιτικού του προγράμματος. Αντιστάθηκε σθεναρά στις δυνάμεις που θέλησαν να ανατρέψουν το "ιστορικό" γεγονός του ’21, που προσπάθησαν να ακυρώσουν τις σχέσεις που είχαν διαμορφωθεί πριν την έκρηξη της Επανάστασης και κατά την εξέλιξή της.
Ο Ιωάννης Κωλέττης ήταν μια χαρισματική προσωπικότητα, που προκαλούσε έντονα συναισθήματα. Τον Κωλέττη θα μπορούσε κανείς να τον αγαπήσει ή να τον μισήσει, δεν θα μπορούσε όμως, σε καμία περίπτωση, να τον αγνοήσει.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/30/%ce%9c%ce%99%ce%a7%ce%91%ce%97%ce%9b_%ce%a3%ce%a4%ce%84_%ce%9f_%ce%a3%ce%a4%ce%a1%ce%91%ce%a4%ce%99%ce%a9%ce%a4%ce%99%ce%9a%ce%9f%ce%a3 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ΜΙΧΑΗΛ ΣΤ΄ Ο ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΣ c c Μιχαήλ ΣΤ' ο Στρατιωτικός
Βυζαντινός Αυτοκράτορας (1056-31 Αυγούστου 1057).
Είχε ορισθεί διάδοχος του Βυζαντινού Θρόνου από την Αυτοκράτειρα Θεοδώρα, αδελφή της Ζωής. Ανήλθε στο θρόνο μετά τον θάνατο της Θεοδώρας τον Αύγουστο του 1056 σε πολύ προχωρημένη ηλικία.
Στερούμενος πρωτοβουλίας και βλέποντας να παρασύρεται από τους ραδιούργους αυλικούς εξαναγκάσθηκε να παραιτηθεί το 1057 και να αποσυρθεί σε Μοναστήρι εγκαταλείποντας τον θρόνο στον ιδρυτή της Δυναστείας Κομνηνών τον Ισαάκιο Α' τον Κομνηνό.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/30/__%ce%a4%ce%91_%ce%9e%ce%91%ce%94%ce%95%ce%9b%ce%a6%ce%99%ce%91__:_%ce%a4%ce%97%ce%9b%ce%95%ce%a4%ce%91%ce%99%ce%9d%ce%99%ce%91 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ''ΤΑ ΞΑΔΕΛΦΙΑ'': ΤΗΛΕΤΑΙΝΙΑ c c Τα ξαδέλφια
Τηλεταινία διάρκειας 58 λεπτών
Πρεμιέρα στην ΕΡΤ τον Οκτώβριο του 1981
Παραγωγή του Άρη Φωτιάδη και του Νίκου Κουτελιδάκη
Σενάριο του Χρήστου Βακαλόπουλου, της Μαριτίνας Πάσσαρη, του Νίκου Σαββάτη και της Μαρίας Μήτσορα
Σκηνοθεσία του Νίκου Κουτελιδάκη
Ηθοποιοί Λάζαρος, Ανδρέου, Θανάσης Καραγιάννης, Μαριτίνα Πάσσαρη
...Δυο ξαδέλφια, ένας επαρχιώτης κι ένας Αθηναίος, συναντιούνται ένα βράδυ στην Αθήνα και αρχίζουν μια νυχτερινή περιπλάνηση...
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998 ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/30/DIANA,_PRINCESS_OF_WALES_-_%ce%9d%ce%a4%ce%91%ce%8a%ce%86%ce%9d%ce%91,_%ce%a0%ce%a1%ce%99%ce%93%ce%9a%ce%99%ce%a0%ce%99%ce%a3%ce%a3%ce%91_%ce%a4%ce%97%ce%a3_%ce%9f%ce%a5%ce%91%ce%9b%ce%99%ce%91%ce%a3 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: DIANA, PRINCESS OF WALES - ΝΤΑΊΆΝΑ, ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ ΤΗΣ ΟΥΑΛΙΑΣ c c Νταϊάνα, πριγκίπισσα της Ουαλίας
H Πριγκίπισα Νταϊάνα (1 Ιουλίου 1961 – 31 Αυγούστου 1997) επίσης γνωστή και ως Πριγκίπισα της Ουαλίας ή με το κοινό της όνομα Νταϊάνα Σπένσερ (Diana Spencer), υπήρξε η πρώτη σύζυγος του Πρίγκιπα Κάρολου, διαδόχου του θρόνου του Ηνωμένου Βασιλείου. Από τον γάμο τους απέκτησαν δύο γιους, τους Πρίγκιπες Γουίλιαμ και Χάρρυ.
Από την στιγμή που η Νταϊάνα αρραβωνιάστηκε τον Πρίγκιπα Κάρολο, απέκτησε τεράστια φήμη ως προσωπικότητα, και προσέλκυε το ενδιαφέρον του τύπου κάθε είδους για την υπόλοιπη ζωή της. Έχασε την ζωή της σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα που προκλήθηκε από αχαλίνωτη καταδίωξη δημοσιογράφων και φωτογράφων την 31η Αυγούστου 1997, στους δρόμους του Παρισίου. Τα πορίσματα για την διαλεύκανση των συνθηκών του δυστυχήματος, που δημοσιοποιήθηκαν τον Απρίλιο του 2008, επέρριψαν ευθύνες στους οδηγούς που είχαν εξαπολύσει την καταδίωξη αλλά και τον οδηγό του οχήματος της Νταϊάνα.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/29/TALKING_HEADS:___THIS_MUST_BE_THE_PLACE__ lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: TALKING HEADS: ''THIS MUST BE THE PLACE'' c c ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/29/%ce%9c%ce%a0%ce%9f%ce%9d%ce%95%ce%9b%ce%9f%ce%a5_%ce%9c%ce%91%ce%a1%ce%99%ce%91 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ΜΠΟΝΕΛΟΥ ΜΑΡΙΑ c c Μαρία Μπονέλου
Η Μαρία Μπονέλου ήταν ηθοποιός και σύζυγος του επίσης ηθοποιού Σωτήρη Μουστάκα. Είχε γεννηθεί στην Αθήνα το 1940. Η πρώτη της θεατρική εμφάνιση έγινε το 1962, στη σκηνή του Ηρωδείου, με τον θίασο του «Εθνικού Θεάτρου», στο έργο του Ι. Α. Τρωίλου «Βασιλεύς Ροδολίνος». Ακολούθησαν τα έργα «Καλοκαίρι και καταχνιά» με τον θίασο του Δημ. Παπαμιχαήλ, «Ναυτάκι» και «Υπάρχει και φιλότιμο», με τον θίασο της Αλίκης Βουγιουκλάκη, «Περάστε την πρώτη του μηνός» με τον θίασο Λάμπρου Κωνσταντάρα, «Η κόρη μου η σοσιαλίστρια» με τον θίασο Μ. Κοντού, Σ. Ληναίου και Ν. Ρίζου, «Αδάμ και Εύα του 67» με τους Σμ. Γιούλη, Κ. Βουτσά, Γ. Κωνσταντίνου, «Μαριχουάνα στοπ» και «Το σεξ και πώς να το αποκτήσετε» με τον θίασο των Ζωής Λάσκαρη και Τόλη Βοσκόπουλου κ.ά.
Στις επιθεωρήσεις συμμετείχε επανειλημμένα στον θίασο των Κώστα Βουτσά, Βασίλη Τσιβιλίκα και του συζύγου της Σωτήρη Μουστάκα. Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε στις ταινίες «Αμόκ», «Χτυποκάρδια στο θρανίο», «Κολωνάκι, διαγωγή μηδέν», «Η βίλα των οργίων», «Κάτι κουρασμένα παλικάρια», «Ενας ιππότης για τη Βασούλα» κ. ά.
Η Μαρία Μπονέλου είχε αποσυρθεί από το θέατρο από το 2000 - η τελευταία της εμφάνιση ήταν το 2000 στην επιθεώρηση «Μουρλένιουμ» που είχε παρουσιαστεί στο «Περοκέ» με τον Σωτήρη Μουστάκα πρωταγωνιστή. Το πρόβλημα υγείας της (έπασχε από τη νόσο Αλτσχάϊμερ) δεν της επέτρεπε να παίζει και ο σύζυγός της με την κόρη της ήταν πλάι της προσπαθώντας να απαλύνουν τον πόνο της... Ο Μουστάκας δεν έφευγε περιοδεία χωρίς τον όρο ότι ανά τρεις ημέρες πρέπει να είναι πίσω στην Αθήνα και στο σπίτι τους για να μη μένει μόνη της κι ως την τελευταία στιγμή της ζωής του δεν έφευγε από το πλευρό της. Καθηλωμένη στο κρεβάτι, η γνωστή ηθοποιός δεν είχε καταφέρει να βρεθεί, ούτε στην κηδεία του πολυαγαπημένου της συζύγου.
Τρεις μήνες μετά το θάνατο του αείμνηστου συζύγου της Σωτήρη Μουστάκα (4 Ιουνίου 2007)και συγκεκριμένα το πρωί της Πέμπτης 30 Αυγούστου, ''έφυγε'' από τη ζωή σε ηλικία 67 ετών.
Φιλμογραφία
Καθένας με την τρέλλα του... (1980)
Μια Ελληνίδα στο χαρέμι (1971) [Μπέτυ]
Η ωραία του κουρέα (1969) [Ρίτα Ψαλίδα]
Ξύπνα κορόιδο... (1969) [Λία Μπαρολέ]
Εκείνοι που ξέρουν ν' αγαπούν (1968)
Ένας ιππότης για τη Βασούλα (1968) [Πηνελόπη Γιακουμάτου]
Κάτι κουρασμένα παληκάρια (1967) [Μαρίνα Αλεξοπούλου] Κολωνάκι διαγωγή μηδέν (1967) [Τρακαντάρου]
Ο κόσμος τρελλάθηκε... (1967) [Μίνα]
Ο σπαγγοραμένος (1967) [Λίντα]
Τα δύο πόδια σ' ένα... παπούτσι! (1967) [Αλέκα]
Η βίλα των οργίων (1964) [Τσιμισκή]
Χτυποκάρδια στο θρανίο (1963)
Σειρές στις οποίες έχει παίξει:
Μάνα είναι μόνο μία (1993) MEGA
Βιντεοταινίες που έχει παίξει:
Έλα Μιμή στον τόπο σου 1987
Ανδρέα προχώρα 1988
Εραστής για 11 νύχτες 1988
Καπετάν Φουρτούνας 1989
Ο θυρωρός της νύστας 1986
Ο κύριος Λιμενάρχης 1987
Ο σεξοβόμβος 198?
Ολέ ολέ γειά σου Ελλάδα κουρελέ 198?
Τι είδε η Φιλιππινέζα 1988
Τόλμη & αφασία 1988
ΑΠΟ ΤΟ [www.ethnos.gr] ΤΟ www.retrodb.gr ΚΑΙ ΤΟ 90lepta.com ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/29/SHELLEY_MARY_WOLLSTONECRAFT_-_%ce%9c%ce%91%ce%99%ce%a1%ce%97_%ce%a3%ce%95%ce%9b%ce%95_%ce%99_ lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: SHELLEY MARY WOLLSTONECRAFT - ΜΑΙΡΗ ΣΕΛΕ'Ι' c c Μαίρη Σέλεϊ
Η Μαίρη Σέλεϊ γεννήθηκε στις 30 Αυγούστου 1797 στο Λονδίνο, κόρη του William Godwin και της Mary Wollstonecraft, διάσημων ριζοσπαστών συγγραφέων της εποχής τους. Το 1814 η Μαίρη γνώρισε και σύντομα ερωτεύτηκε τον τότε άσημο Πέρσι Μπις Σέλεϊ, με τον οποίο παντρεύτηκε το 1816. Από τα τέσσερα παιδιά που έκαναν, επέζησε μόνον ο Πέρσι Φλόρενς. Έζησαν στην Ιταλία από το 1818 ως το 1822, ως το θάνατο δηλαδή του Σέλεϊ, που πνίγηκε όταν ανατράπηκε το σκάφος του "Άριελ" σε μια καταιγίδα. Η Μαίρη επέστρεψε στο Λονδίνο με τον Πέρσι Φλόρενς, όπου συνέχισε να ζει ως επαγγελματίας συγγραφέας. Η Μαίρη Σέλεϊ εμπνεύστηκε τον "Φρανκενστάιν" το 1816, στη διάρκεια ενός καλοκαιρινού ταξιδιού της στη Λίμνη της Γενεύης, και ολοκλήρωσε τη μοναδική αυτή ιστορία στην Αγγλία. Το έργο εκδόθηκε το 1818 με τον τίτλο "Φρανκενστάιν ή ο σύγχρονος Προμηθέας". Άλλα έργα της είναι: "Ο τελευταίος άνθρωπος" (1826), "Πέρκιν Ουόρμπεκ" (1830), "Λοντόρ" (1835), "Φόκνερ" (1837) και "Περιπλανήσεις στη Γερμανία και την Ιταλία" (1844). Επιμελήθηκε επίσης την πρώτη συγκεντρωτική έκδοση του ποιητικού έργου του Πέρσι Μπ. Σέλεϊ (1839). Πέθανε στο Λονδίνο την 1η Φεβρουαρίου 1851.
ΑΠΟ ΤΟ [www.perizitito.gr] ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/29/JACQUES-LOUIS_DAVID_-_%ce%96%ce%91%ce%9a-%ce%9b%ce%9f%ce%a5%ce%99_%ce%9d%ce%a4%ce%91%ce%92%ce%99%ce%9d%ce%a4 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: JACQUES-LOUIS DAVID - ΖΑΚ-ΛΟΥΙ ΝΤΑΒΙΝΤ c c Ζακ-Λουί Νταβίντ
O Ζακ-Λουί Νταβίντ (γαλ. Jacques-Louis David), (Παρίσι, 30 Αυγούστου 1748 - Βρυξέλλες, 29 Δεκεμβρίου 1825), συχνά αναφέρεται και ως Νταβίντ εν συντομία, ήταν Γάλλος ζωγράφος.
Βιογραφία
Ο Νταβίντ ακολουθούσε τη νεοκλασική τεχνοτροπία, αντλώντας τα θέματά του από την κλασική εποχή. Σπούδασε την τέχνη του για ένα διάστημα στη Ιταλία, όπου ήρθε σε επαφή με τους παραδοσιακούς συγγραφείς και τις τέχνες της Αναγέννησης. Το 1787 ζωγράφισε τον Θάνατο του Σωκράτη, πίνακα στον οποίο απεικονίζεται ο Σωκράτης πριν πιει το κώνειο, περιτριγυρισμένος από τους δώδεκα μαθητές του. Ο Νταβίντ προσπαθεί να πετύχει συσχετισμό με τους δώδεκα μαθητές και το τελευταίο δείπνο του Χριστού.
Το 1797 ο Νταβίντ γνωρίζει το Ναπολέοντα. Από το 1799 εως το 1815 γίνεται ο επίσημος ζωγράφος του Ναπολέοντα, απεικονίζοντας τη ζωή του σε διάφορα έργα όπως η Στέψη του Ναπολέοντα και της Ζοζεφίνας.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/29/__%ce%9d%ce%a5%ce%a7%ce%a4%ce%95%ce%a1%ce%99%ce%9d%ce%9f%ce%99_%ce%91%ce%9a%ce%a1%ce%9f%ce%92%ce%91%ce%a4%ce%95%ce%a3_%c2%a8_:_%ce%a0%ce%91%ce%9b%ce%99%ce%91_%ce%9a%ce%9f%ce%9c%ce%95%ce%9d%ce%a4%ce%99_%ce%a4%ce%97%ce%a3_%ce%a4%ce%97%ce%9b%ce%95%ce%9f%ce%a1%ce%91%ce%a3%ce%97%ce%a3 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ''ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΙ ΑΚΡΟΒΑΤΕΣ'¨': ΠΑΛΙΑ ΚΟΜΕΝΤΙ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ c c Νυχτερινοί ακροβάτες
Κομεντί 20 επεισοδίων των 30 λεπτών
Πρεμιέρα στην ΕΤ-2 την Κυριακή 24 Ιανουαρίου 1993
Σενάριο και σκηνοθεσία του Γιάννη Καραχισαρίδη
Ηθοποιοί Νίκος Καλογερόπουλος, Ηλίας Λογοθέτης, Αντώνης Αντωνίου, Νίκος Αλεξίου, Βαγγέλης Γερμανός, Δέσποινα Στυλιανοπούλου, Γιώτα Φέστα, Δήμητρα Χατούπη, Φρόσω Λύρα
...Η ζωή, τα όνειρα και οι ελπίδες μιας ομάδας ανθρώπων που ισορροπούν σε νυχτερινό φόντο σ ένα συμπαθητικό μπαράκι...
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998 ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/29/JOSEPH_JOHN_THOMSON_-_%ce%a4%ce%96%ce%9f%ce%96%ce%95%ce%a6_%ce%a4%ce%96%ce%9f%ce%9d_%ce%a4%ce%9f%ce%9c%ce%a3%ce%9f%ce%9d lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: JOSEPH JOHN THOMSON - ΤΖΟΖΕΦ ΤΖΟΝ ΤΟΜΣΟΝ c c Τζόζεφ Τζον Τόμσον
Ο Σερ Τζόζεφ Τζον Τόμσον (18 Δεκεμβρίου 1856 - 30 Αυγούστου 1940) ήταν Βρετανός φυσικός ο οποίος ανακάλυψε το ηλεκτρόνιο και το ισότοπο και εφηύρε τον φασματογράφο μάζας. Το 1906 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Φυσικής ως αναγνώριση για τη συμβολή του στις θεωρητικές και πειραματικές εργασίες επί της ηλεκτρικής αγωγιμότητας των αερίων.
Βιογραφία
Ο Τζόζεφ Τζον Τόμσον γεννήθηκε το 1856 στο Cheetham Hill, Μάντσεστερ, Αγγλία. Η μητέρα του, Έμμα Swindells, ήταν από μια τοπική οικογένεια κλωστοϋφαντουργίας. Ο πατέρας του, Τζόζεφ Τζέιμς Τόμσον, ήταν επικεφαλής αρχαιολογικού βιβλιοπωλείο το οποίο είχε ιδρυθεί από τον προπάππου από τη Σκωτία. Είχε έναν αδελφό δύο χρόνια μικρότερο του, ο Φρεντερίκ Βέρμον Τόμσον.
H πρώτη του εκπαίδευση ήταν σε ένα μικρό ιδιωτικό σχολείο, και έδειξε μεγάλο ταλέντο και ενδιαφέρον για την επιστήμη. Το 1870 έγινε δεκτός στο Owens College. Η μικρή ηλικία του, 14 ετών, ήταν ασυνήθιστη για την εποχή. Οι γονείς του σχεδίαζαν να τον εγγράψουν ως μηχανικός στην Sharp-Stewart & Co, η οποία ήταν κατασκευάστρια μηχανών, αλλά τα σχέδια αυτά κόπηκαν απότομα όταν ο πατέρας του πέθανε το 1873. Το 1876 πήγε στο Κολέγιο Τρίνιτι. Το 1880, έλαβε το πτυχίο του στα μαθηματικά και το 1883 το master. Το 1884 έγινε καθηγητής Φυσικής. Ένας από τους μαθητές του ήταν ο Έρνεστ Ράδερφορντ, ο οποίος ο οποίος αργότερα τον διαδέχθηκε. Το 1890 παντρεύτηκε την Rose Elisabeth Paget, κόρη του Sir George Edward Paget, KCB, γιατρός και στη συνέχεια καθηγητής Φυσικής στο Κέιμπριτζ. Απέκτησε μαζί της ένα γιο, τον Τζορτζ Τόμσον , και μια κόρη. Μία από τις μεγαλύτερες συμβολές του Τόμσον στην σύγχρονη επιστήμη ήταν στο ρόλο του ως ένας εξαιρετικά ταλαντούχος καθηγητής, καθώς επτά από τους μαθητές του και ο γιος του κέρδισαν βραβείο Νόμπελ στη Φυσική. Ο γιος του κέρδισε το βραβείο Νόμπελ το 1937 για την απόδειξη των κυματοειδών ιδιοτήτων των ηλεκτρονίων.
Τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ το 1906, «ως αναγνώριση για τη συμβολή του στις θεωρητικές και πειραματικές εργασίες επί της ηλεκτρικής αγωγιμότητας των αερίων». Έγινε ιππότης το 1908 και διορίστηκε στο Order of Merit το 1912. Το 1918 έγινε Master του κολεγίου Τρίνιτι όπου παρέμεινε μέχρι το θάνατό του. Πέθανε στις 30 Αυγούστου 1940 και θάφτηκε στο Αβαείο του Γουέστμινστερ, κοντά στον Ισαάκ Νιούτον.
Ο Τόμσον εξελέγη Μέλος της Βασιλικής Εταιρείας στις 12 Ιουνίου 1884 και στη συνέχεια πρόεδρος της Βασιλικής Εταιρείας 1915-1920.
Καριέρα
Μέχρι το 1897, οι επιστήμονες θεωρούσαν ότι τα άτομα ήταν αδιαίρετα, αλλά ο Τόμσον τους απόδειξε ότι έκαναν λάθος, όταν ανακάλυψε ότι τα άτομα περιέχουν σωματίδια που είναι γνωστά ως ηλεκτρόνια. Ο Τόμσον ανακάλυψε αυτό όταν έκανε πειράματα σχετικά με τις ιδιότητες των καθοδικών ακτίνων. Ο Τόμσον διαπίστωσε ότι οι ακτίνες μπορούν να εκτρέπονται από το ηλεκτρικό πεδίο (εκτός από τα μαγνητικά πεδία, τα οποία ήταν ήδη γνωστά). Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι αυτές οι ακτίνες, δεν ήταν κύματα, αλλά απαρτίζονταν από πολύ ελαφρά αρνητικά φορτισμένα σωματίδια που ονομαζόταν «κύτταρα» (που αργότερα θα μετονομοζόταν σε ηλεκτρόνια από άλλους επιστήμονες).
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/29/THONIUS_VAN_LEEUWENHOEK_-_%ce%91%ce%9d%ce%a4%ce%9f%ce%9d_%ce%a6%ce%91%ce%9d_%ce%9b%ce%95%ce%92%ce%95%ce%9d%ce%a7%ce%9f%ce%a5%ce%9a lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: THONIUS VAN LEEUWENHOEK - ΑΝΤΟΝ ΦΑΝ ΛΕΒΕΝΧΟΥΚ c c Άντον φαν Λέβενχουκ
Ο Άντον φαν Λέβενχουκ (Thonius Philips van Leeuwenhoek, 24 Οκτωβρίου 1632- 30 Αυγούστου 1723) ήταν Ολλανδός οπτικός και βιολόγος.
Από τα νεανικά του χρόνια ασχολήθηκε με το μικροσκόπιο. Πειραματίστηκε με τους αμφίκυρτους φακούς μικρής εστιακής απόστασης και κατόρθωσε να πετύχει μεγεθύνσεις και διαύγεια εικόνων πολύ καλύτερες από αυτές των σύνθετων μικροσκοπίων. Κατασκεύασε οπτικά όργανα. Είναι ο πρώτος που χρησιμοποίησε το μικροσκόπιο για επιστημονικές έρευνες. Παρατήρησε και περιέγραψε τα ερυθρά αιμοσφαίρια, τους ζυμομύκητες, τα σπερματοζωάρια. Έκανε έρευνες σχετικές με την ιστολογία του ανθρώπου και τη βιολογία των εντόμων. Μελέτησε την τριχοειδή κυκλοφορία του αίματος. Δημοσίευσε τα αποτελέσματα των ερευνών του στα «Φιλοσοφικά Πρακτικά» της Βασιλικής Εταιρείας της Αγγλίας και στα «Υπομνήματα» της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών. Οι παρατηρήσεις του έφεραν επανάσταση όχι μόνο στο χώρο της βιολογίας μα και της φιλοσοφίας, καθώς αποτέλεσαν το κομμάτι εκείνο της επιστημονικής επανάστασης του 17ου αιώνα που προκάλεσε σαρωτικές αλλαγές στην ανθρώπινη γνώση για το μικρόκοσμο, εκτός από το μακρόκοσμο, με τον οποίο ασχολούνταν οι αστρονόμοι.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/29/%ce%97%ce%a1%ce%91%ce%9a%ce%9b%ce%97%ce%a3_-_%ce%9f%ce%9b%ce%a5%ce%9c%ce%a0%ce%99%ce%91%ce%9a%ce%9f%ce%a3:_2_-1 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ΗΡΑΚΛΗΣ - ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ: 2 -1 c c ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/28/SOFT_CELL:___SECRET_LIFE__ lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: SOFT CELL: ''SECRET LIFE'' c c ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/28/%ce%93%ce%9b%ce%a5%ce%9a%ce%91%ce%a4%ce%96%ce%97_-_%ce%91%ce%a1%ce%92%ce%95%ce%9b%ce%95%ce%a1_%ce%95%ce%9b%ce%95%ce%9d%ce%97 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ΓΛΥΚΑΤΖΗ - ΑΡΒΕΛΕΡ ΕΛΕΝΗ c c Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1926 στην Αθήνα. Μετακόμισε στη Γαλλία το 1950.
Αποτέλεσε την πρώτη γυναίκα πρόεδρο του τμήματος Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόνης το 1967 και την πρώτη γυναίκα πρύτανη του Πανεπιστημίου της Σορβόνης στην 700 χρόνων ιστορία του το 1976, όπως και πρύτανης του Πανεπιστημίου της Ευρώπης.
Είναι απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μετά την αποφοίτησή της, εργάστηκε ως ερευνήτρια στο Κέντρο Μικρασιατικών Σπουδών, ενώ μετακόμισε στο Παρίσι το 1953 για να συνεχίσει τις σπουδές της. Δύο χρόνια μετά την άφιξή της, διορίσθηκε στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικών Ερευνών της Γαλλίας (CNRS), ενώ το 1964 λαμβάνει τον τίτλο της διευθύντριας του Κέντρου και το 1967 αυτόν της καθηγήτριας στη Σορβόνη, ενώ στο μεταξύ τιμήθηκε με τον τίτλο του Docteur des Lettres. Ενώ διετέλεσε Διευθύντρια του Κέντρου Ιστορίας και Πολιτισμού του Βυζαντίου και της Χριστιανικής Αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο Paris 1, εξελέγη Αντιπρύτανις του Πανεπιστημίου της Σορβόνης (1970-1973) και το 1976, Πρύτανις. Εκεί γνώρισε τον σύζυγό της και αξιωματικό του Γαλλικού Στρατού, Ζακ Αρβελέρ (Jacques Ahrweiler), με τον οποίον απέκτησε μια κόρη.
Είναι Πρόεδρος, μεταξύ άλλων, του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου, της Επιτροπής Ηθικής του Εθνικού Κέντρου για την Επιστημονική Έρευνα (Γαλλία), του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου των Δελφών (Ελλάδα) και Επίτιμη Πρόεδρος της Διεθνούς Επιτροπής Βυζαντινών Σπουδών. Επίσης, διετέλεσε Πρόεδρος του Πανεπιστημίου Παρισίων, Πρύτανις των Πανεπιστημίων των Παρισίων, και Πρόεδρος του Κέντρου Georges Pompidou- Beaubourg.
Τα έργα της αφορούν κυρίως την ιδιότητά της ως βυζαντινολόγου. Μεταξύ των σημαντικότερων, αξίζει να αναφερθούν οι «Έρευνες για τη διοίκηση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας τον 9ο και 10ο αιώνα»(1960), «Το Βυζάντιο και η θάλασσα» (1966), «Μελέτες για τη διοικητική και κοινωνική διάρθρωση του Βυζαντίου»(1971), «Βυζάντιο, η χώρα και τα εδάφη»(1976), και «Η Πολιτική Ιδεολογία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας»(1976), «Βυζαντινή Γεωγραφία», «Ιστορική γεωγραφία του μεσογειακού κόσμου». Γνωστή είναι επίσης και για το μεγάλο αίσθημα φιλελευθερισμού και ελεύθερης έκφρασης των ιδεών που την διέπουν. Όπως είχε η ίδια αναφέρει σε συνέντευξή της: "Ποτέ δεν επέτρεψα, ως πρόεδρος του Πανεπιστημίου της Σορβόννης να μπει στο ίδρυμα αστυνομικός χωρίς να είμαι και εγώ η ίδια μπροστά".
Η Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ θεωρείται σήμερα από τις πλέον εξέχουσες πανεπιστημιακές προσωπικότητες, ιδιαίτερα στη Βυζαντινολογία, με πολύ μεγάλο αριθμό σχετικών διαλέξεων και ομιλιών εντός και εκτός Ελλάδας. Είναι πρύτανης των Πανεπιστημίων της Σορβόνης από το 1976, καγκελάριος των Πανεπιστημίων του Παρισιού, διευθύντρια του Κέντρου Έρευνας Βυζαντινής Ιστορίας και Πολιτισμού και πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Πολιτιστικού Κέντρου Δελφών. Στην πολύχρονη ακαδημαϊκή σταδιοδρομία έχει αναλάβει τα ανώτερα αξιώματα και έχει τιμηθεί με πλήθος διεθνών διακρίσεων. Στα βιβλία της περιλαμβάνονται η "Πολιτική ιδεολογία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας" (1975), "Η Σμύρνη ανάμεσα σε δύο τουρκικές κατοχές" (1975), "Η διασπορά στο Βυζάντιο" (1995), "The Making of Europe" (2000).
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/28/__%ce%9d%ce%a5%ce%9a%ce%a4%ce%95%ce%a1%ce%99%ce%9d%ce%9f_%ce%95%ce%a0%ce%95%ce%99%ce%a3%ce%9f%ce%94%ce%99%ce%9f__:_%ce%a4%ce%97%ce%9b%ce%95%ce%a4%ce%91%ce%99%ce%9d%ce%99%ce%91 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ''ΝΥΚΤΕΡΙΝΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ'': ΤΗΛΕΤΑΙΝΙΑ c c Νυκτερινό επεισόδιο
Διασκευή του αφηγήματος του Αλ. Μπαρά ''1930''
Τηλεταινία διάρκειας 58 λεπτών
Πρεμιέρα στην ΕΡΤ την Πέμπτη 15 Δεκεμβρίου 1983
Παραγωγή ΕΡΤ
Φωτογραφία του Τάσου Αλεξάκη
Μουσική της Λένας Πλάτωνος
Σενάριο του Δημήτρη Παναγιωτάτου, του Χρήστου Βακαλόπουλου και της Μαρίας Λαϊνά
Σκηνοθεσία του Δημήτρη Παναγιωτάτου
Ηθοποιοί Αντώνης Καφετζόπουλος, Θέμις Μπαζάκα, Αλίκη Αλεξανδράκη, Γιάννης Γκούμας
...Ένας νέος επιστρέφει από το εξωτερικό σε μια επαρχιακή πόλη για να πουλήσει το σπίτι των πεθαμένων γονιών του. Το ίδιο βράδυ βασανίζεται από παράξενους εφιάλτες που έχουν σχέση με ένα ξεχασμένο γεγονός του μακρινού παρελθόντος...
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998 ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/28/GREEK_CIVIL_WAR_-_%ce%95%ce%9b%ce%9b%ce%97%ce%9d%ce%99%ce%9a%ce%9f%ce%a3_%ce%95%ce%9c%ce%a6%ce%a5%ce%9b%ce%99%ce%9f%ce%a3_%ce%a0%ce%9f%ce%9b%ce%95%ce%9c%ce%9f%ce%a3 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: GREEK CIVIL WAR - ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ c c Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος
(31 Μαρτίου 1946 - 29 Αυγούστου 1949)
Με τον όρο Ελληνικός Εμφύλιος Πόλεμος εννοούμε τη χρονική περίοδο ένοπλων συγκρούσεων που πραγματοποιήθηκαν στην Ελλάδα μεταξύ του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας υπό τον έλεγχο των κομμουνιστών, και του Ελληνικού Στρατού που ήταν υπό τον έλεγχο της κεντροδεξιάς κυβέρνησης των Αθηνών. Επίσημα διήρκεσε από τον Μάρτιο του 1946 έως τον Οκτώβριο του 1949 και είχε ως αποτέλεσμα την ήττα των κομμουνιστών. Θεωρείται διεθνώς ως η πρώτη πράξη του ψυχρού πόλεμου στη μεταπολεμική ιστορία.
Προεργασία
Οι ένοπλες συγκρούσεις ανάμεσα στο στρατό, τα σώματα ασφαλείας, τις συντηρητικές, φιλελεύθερες και ακροδεξιές δυνάμεις (από τη μία πλευρά) και τις κυρίως κομμουνιστικές, αντάρτικες, επαναστατικές δυνάμεις (από την άλλη) δεν ξεκίνησαν ξαφνικά μία νύχτα του 1946 με την επίθεση στον Σταθμό Χωροφυλακής του Λιτοχώρου, αλλά ήταν αποτέλεσμα αντιπαλότητας παλαιοτέρων ετών. Από μία άποψη ο Εμφύλιος αποτέλεσε την συνέπεια συσσωρευμένων πολιτικών και κοινωνικών διεργασιών, που ξεκίνησαν από την εποχή του Εθνικού Διχασμού το 1915, εντάθηκαν με τη Μικρασιατική καταστροφή και την έλευση και εγκατάσταση ενός τεράστιου αριθμού προσφύγων και κορυφώθηκαν με την επιβολή της Δικτατορίας της 4ης Αυγούστου. Το καταλυτικό στοιχείο όμως υπήρξε η ξένη κατοχή και το πολιτικό κενό που δημιούργησε η έλλειψη μιας ελληνικής κυβέρνησης που να διαθέτει στοιχεία νομιμοποίησης και αποδοχής.
Οι απαρχές
Ως πρόδρομος του Εμφυλίου Πολέμου μπορούν να θεωρηθούν οι συγκρούσεις μεταξύ των διαφόρων αντιστασιακών οργανώσεων κατά τη διάρκεια της κατοχής. Κορυφαίος παράγων ήταν η εμπλοκή της Μεγάλης Βρετανίας στην αντίσταση με πρωτεύοντα στόχο τον πόλεμο κατά του Αξονα αλλά και με δευτερεύοντα στόχο να ελέγξει τις μεταπολεμικές πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα. Σημαντικό επιβαρυντικό στοιχείο ήταν η απουσία μιας δημοκρατικά νομιμοποιημένης αρχής που θα διηύθυνε τον αντιστασιακό αγώνα εξ ονόματος του ελληνικού λαού. Η εξόριστη κυβέρνηση στο Κάιρο δεν είχε ποτέ τεθεί στην κρίση του ελληνικού λαού καθώς της κατοχής είχε προηγηθεί η δικτατορία του Μεταξά και αυτή είχε με τη σειρά της προέλθει από ανώμαλες πολιτικές εξελίξεις. Ουσιαστικά ο Ελληνικός λαός είχε να δει κάλπη από την προηγούμενη δεκαετία. Αυτή ωστόσο η κυβέρνηση συντηρείτο από τους Βρετανούς και αποτέλεσε την νομιμοποιητική βάση της επέμβασης τους στην Ελλάδα.
Στο εσωτερικό της Ελλάδας, την αντίσταση διεξήγαν διαφορετικές οργανώσεις με αντίθετο μεταξύ τους πολιτικό προσανατολισμό. Η μεγαλύτερη αντιστασιακή οργάνωση ήταν το ΕΑΜ και το στρατιωτικό του παρακλάδι, ο ΕΛΑΣ που είχε ιδρυθεί με πρωτοβουλία του ΚΚΕ αλλά στην μεγαλύτερη του ακμή είχε στις γραμμές του κατά πλειοψηφία μη-κομμουνιστικά μέλη. Υπήρχαν ακόμη ο ΕΔΕΣ με επικεφαλής τον Ναπολέοντα Ζέρβα που συσπείρωνε πλήθος αξιωματικών του προπολεμικού ελληνικού στρατού, η σοσιαλδημοκρατική ΕΚΚΑ καθώς και άλλες οργανώσεις. Στην υπηρεσία του κατακτητή πολεμούσαν από το 1943 έτος που ιδρύθηκαν, τα Ελληνικά Τάγματα Ασφαλείας όπως και τα Βουλγαρομακεδονικά (το ονομαζόμενο ως Οχράνα στην Δυτική και Ανατολική Μακεδονία) και τα Αλβανικά (το γνωστό Ξίλια/keshilli στην Θεσπρωτία) Σώματα Ασφαλείας με διαφορετικό αντικειμενικό σκοπό το καθένα.
Όταν ο πόλεμος άρχισε να γέρνει υπέρ των συμμάχων, οι αντιστασιακές οργανώσεις επεδίωξαν πέρα από τον αγώνα, να επηρεάσουν το πολιτικό μέλλον της χώρας. Αυτό σε παραλληλισμό με τους ανταγωνισμούς μεταξύ των νικητριών δυνάμεων που είχαν αρχίσει να αναπτύσσονται και συμπληρωμένο από το βαθμιαίο πέρασμα των ταγμάτων ασφαλείας και των λοιπών δοσιλογικών οργανώσεων στο πλευρό της δεξιάς διαμόρφωσε τα δύο στρατόπεδα.
Την περίοδο 1943-44 ο ΕΛΑΣ συγκρούστηκε με τον ΕΔΕΣ και την ΕΚΚΑ εν μέσω γερμανικής κατοχής. Ακολούθησαν, το Δεκέμβριο του 1944, τα "Δεκεμβριανά" στην περιοχή της Αθήνας, ανάμεσα στο ΕΑΜ και τις δυνάμεις που ήσαν πιστές στην μόλις επαναπατρισμένη εξόριστη κυβέρνηση υπό την ηγεσία του Γ. Παπανδρέου και είχαν την υποστήριξη βρετανικών τμημάτων. Στο πλευρό των κυβερνητικών δυνάμεων πολέμησαν επίσης τα Τάγματα Ασφαλείας, μέλη της Οργάνωσης Χ (Χίτες) και άλλες μικρότερες παραστρατιωτικές ομάδες. Μετά το τέλος των Δεκεμβριανών και την συνθηκολόγηση του ΕΑΜ με την συμφωνία της Βάρκιζας επακολούθησε μία περίοδος κατά την οποία ομάδες της άκρας δεξιάς βρήκαν την ευκαιρία να προβούν σε πράξεις αντεκδίκησης εναντίον οπαδών του ΕΑΜ-ΚΚΕ (περίοδος λευκής τρομοκρατίας). Η πόλωση επισημοποιήθηκε με την βεβιασμένη προσπάθεια επαναφοράς της Βασιλείας και την άρνηση του ΚΚΕ να συμμετάσχει στις εκλογές του 1946.
Ολομέτωπη σύγκρουση
Σαν πρώτη πολεμική ενέργεια που θεωρήθηκε ότι σηματοδοτούσε την "επίσημη" έναρξη του Ελληνικού Εμφυλίου αναφέρεται η αιφνιδιαστική αιματηρή επιδρομή κομμουνιστών ανταρτών υπό τον Καπετάν Μπαρούτα, εναντίον του σταθμού Χωροφυλακής στο Λιτόχωρο Πιερίας, η οποία έλαβε χώρα τα ξημερώματα της 31ης Μαρτίου, ανήμερα δηλαδή των πρώτων μεταπολεμικά εκλογών, από τις οποίες το ΚΚΕ είχε καλέσει σε αποχή τους οπαδούς του. Τραγική κατάληξη της επιδρομής εκείνης ήταν 11 νεκροί, (9 χωροφύλακες και 2 στρατιώτες).
Ωστόσο πολλοί υποστηρίζουν ότι η κίνηση εκείνη είχε καθαρά συμβολικό χαρακτήρα, εξέφραζε δηλαδή την επιθυμία της ηγεσίας του ΚΚΕ όχι τόσο να πάρει την πρωτοβουλία στη σύγκρουση, αλλά βασικά να προειδοποιήσει για την ισχύ του, προστατεύοντας παράλληλα τα διωκόμενα στελέχη του κατά την περίοδο της λεγόμενης "λευκής τρομοκρατίας" (Βάρκιζα 1945-εκλογές 1946), όταν η κατάσταση είχε επιδεινωθεί για εκείνους δραματικά, έπειτα και από τη θέσπιση του Γ' Ψηφίσματος από την κυβέρνηση, που οδηγούσε με συνοπτικές διαδικασίες χιλιαδες κομμουνιστές στη φυλακή ή το εκτελεστικό απόσπασμα. Η κύρια πράξη του δράματος εκτυλίχθηκε από τον Μάρτιο του 1946 εώς τον Αύγουστο του 1949, όπου συγκρούστηκαν ο Εθνικός Στρατός και ο αποκλειστικά ελεγχόμενος από το ΚΚΕ "Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας" με το σύνολο της ελληνικής επικράτειας να βρίσκεται στις φλόγες. Το Δεκέμβριο του 1947 ο ΔΣΕ προχώρησε σε συγκρότηση "Κυβέρνησης του βουνού", της οποίας τη σύνθεση ανακοίνωσε επίσημα δια του ραδιοφωνικού του σταθμού, αλλά και των εντύπων που εξέδιδε στις ελεγχόμενες από τις δυνάμεις του περιοχές. Στο στρατιωτικό επίπεδο, σημειώθηκε ευρείας έκτασης επιχείρηση για την κατάληψη της Κόνιτσας, την οποία οι αντάρτες προόριζαν για πρωτεύουσα της επαναστατικής τους κυβέρνησης, αλλά η άμυνα του Εθνικού Στρατού απέτρεψε αυτή την εξέλιξη. Η απάντηση της Αθήνας στις παραπάνω ενέργειες ήταν να θέσει εκτός νόμου το ΚΚΕ (ένας αποκλεισμός που διήρκεσε έως τη μεταπολίτευση) και να ψηφίσει Αναγκαστικό Νόμο, τον περιβόητο 509, που προέβλεπε την ποινή του θανάτου.
Οι αντίπαλοι στρατοί
Από την μία μεριά βρισκόταν ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας (ΔΣΕ), και με όπλα από την γειτονική Γιουγκοσλαβία και Αλβανία και από την άλλη ο Εθνικός Στρατός με την υποστήριξη της Μ.Βρετανίας και των ΗΠΑ. Στο ΔΣΕ συσπειρώθηκαν τα μέλη του ΚΚΕ και οι σλαβόφωνοι πληθυσμοί της Μακεδονίας άντρες και γυναίκες, ενώ στον Εθνικό Στρατό επιστρατεύτηκαν Έλληνες πολίτες με κλήση κλάσεων (σειρών) με την υποστήριξη των βενιζελογενών και βασιλικών κομμάτων που κυβερνούσαν την Ελλάδα υπό τον γηραιό βενιζελικό ηγέτη Θεμιστοκλή Σοφούλη, αλλά και ακροδεξιών, οι οποίοι κατά την διάρκεια της κατοχής είχαν συμμετάσχει στα τάγματα ασφαλείας (πολιτοφυλακή υπό γερμανική διοίκηση).
Το βαρόμετρο
Ο Εμφύλιος Πόλεμος κρίθηκε ουσιαστικά όταν ο ηγέτης της Γιουγκοσλαβίας Γιόσιπ Μπροζ Τίτο διαφώνησε με τον Ιωσήφ Στάλιν και αποπέμφθηκε από την Κομιντέρν οπότε και σταμάτησε την βοήθεια και έκλεισε τα σύνορα στον ΔΣΕ.
Αν και η συγκυρία συνάδει στο παραπάνω συμπέρασμα, εντούτοις μια σειρά από συνθήκες καθόρισαν την τελική έκβαση του πολέμου. Σε αυτές κυρίαρχο ρόλο παίζει η αδυναμία του ΔΣΕ να βρεί εφεδρίες, η ήττα της ΙΙΙ Μεραρχίας στην Πελοπόννησο το καλοκαίρι του 1948 - ως αποτέλεσμα της αδυναμίας ανεφοδιασμού σε πολεμοφόδια είτε από την τρίτη επίθεση στη Ζαχάρω είτε από το ΓΑ (Γενικό Αρχηγείο) στο Βίτσι, ενώ σημαντική είναι και η "αλλαγή φρουράς" στην κηδεμονία της κυβέρνησης των Αθηνών το 1947 και το Δόγμα Τρούμαν. Από εκείνη το καλοκαίρι του 1948, ο εθνικός στρατός άρχισε να πετυχαίνει την μία νίκη μετά την άλλη σε όλη τη χώρα ( με εξαίρεση τη μάχη του Γράμμου το καλοκαίρι του 1948 κατά την οποία απέτυχε η κύκλωση και η εξουδετέρωση της κύριας δύναμης του ΔΣΕ στη ΒΔ Ελλάδα) ενώ η Αεροπορία του Εθνικού Στρατού (με την υλική υποστήριξη των ΗΠΑ) συνέβαλε (χρησιμοποιώντας μερικές φορές και βόμβες ναπάλμ) στην εκκαθάριση των ορεινών όγκων που αποτελούσαν τα ορμητήρια του ΔΣΕ. Την νύχτα της 29 Αυγούστου 1949 με την κατάληψη από τον εθνικό στρατό του τελευταίου υψώματος (Κάμενικ) στο Γράμμο έληξε το πολεμικό σκέλος του Εμφυλίου.
Το πρωί της 17ης Οκτωβρίου του 1949, η εξόριστη πλέον «Προσωρινή Δημοκρατική Κυβέρνηση» των ανταρτών έδωσε τέλος στις εχθροπραξίες με διάγγελμα που μεταδόθηκε από ραδιοσταθμό του Βουκουρεστίου. Στο διάγγελμα αυτό, μεταξύ άλλων αναφέρονται και τα εξής:
«Ο ΔΣΕ δεν κατέθεσε τα όπλα, μονάχα τα έθεσε παρά πόδα. Υποχώρησε μπροστά στην τεράστια υλική υπεροχή που συγκέντρωσαν οι ξένοι καταχτητές ενισχυμένοι απ' την τιτοϊκή αποστασία και προδοσία που τον χτύπησε πισώπλατα. Μα ο ΔΣΕ δεν λύγισε και δεν συντρίφτηκε. Παραμένει ισχυρός με ακέραιες τις δυνάμεις του.«Σταμάτησε την αιματοχυσία για να σώση την Ελλάδα από την ολοκληρωτική εκμηδένιση και τα συμφέροντα του τόπου τα έβαλε πάνω απ' όλα. Οι δυνάμεις μας στο Βίτσι και το Γράμμο σταμάτησαν τον πόλεμο για να διευκολύνουν την ειρήνευση στην Ελλάδα. Αυτό δεν σημαίνει συνθηκολόγηση. Σημαίνει απόλυτη προσήλωση στο συμφέρο της πατρίδας, που δε θέλαμε να δούμε ολοκληρωτικά κατεστραμμένη.»
Απώτερες συνέπειες
Η τραγωδία συνεχίστηκε τα επόμενα χρόνια στα στρατοδικεία με χιλιάδες φυλακίσεις στρατιωτών του ΔΣΕ και στα ξερονήσια του Αιγαίου (Άη Στράτης, Μακρόνησος, Γυάρος) με μαζικές εξορίες. Μία άλλη επίπτωση, ήταν ο εξαιρετικά μεγάλος αριθμός των προσφύγων, κυρίως στη Βόρεια Ελλάδα, που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια και τα χωριά τους είτε για να μην βρεθούν στο επίκεντρο των μαχών εθνικού στρατού-ανταρτών, είτε επειδή εξαναγκάστηκαν κατά τη διάρκεια των μεγάλων εκκαθαριστικών επιχειρήσεων του εθνικού στρατού, ώστε να αποκοπεί με οποιαδήποτε τρόπο ο εφοδιασμός έμψυχου υλικού των ανταρτικών τμημάτων, είτε πάλι λόγω της βίαιης προσαγωγής από τον ΔΣΕ προκειμένου να αντιμετωπιστεί το σοβαρότατο πρόβλημα προσέλευσης μαχητών. Χαρακτηριστικό του αριθμού των προσφύγων είναι ότι σύμφωνα με το "Μνημόνιο για το ελληνικό προσφυγικό πρόβλημα", που εστάλη στις 8 Οκτωβρίου 1949 προς το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών από την Ελληνική κυβέρνηση, ο πρωθυπουργός Π. Τσαλδάρης δήλωνε πως ο αριθμός των προσφύγων του εμφυλίου πολέμου ανέρχονταν σε 684.607 άτομα, από αυτά 166.000 πρόσφυγες είχαν επαναπατρισθεί και ότι άλλοι 225.000 θα επαναπατρίζονταν σύντομα. Επίσης μέχρι το 1956 υπήρχαν αιχμάλωτοι στρατιωτικοί του Εθνικού Στρατού σε στρατόπεδα εργασίας στην Αλβανία και σε άλλες χώρες του Ανατολικού Μπλοκ.
Ο απόηχος
Ο Εμφύλιος Πόλεμος αποτελεί την κορυφαία ίσως αντιπαράθεση στην ελληνική κοινωνία μέσα στον εικοστό αιώνα. Η χώρα θα ρημάξει κυριολεκτικά στα τρία-τρεισήμισι χρόνια της αντιπαράθεσης. Θα αλλάξει η γεωγραφία της χώρας καθώς ερημώνονται εκτεταμένες, ορεινές κυρίως, ζώνες. Εκατοντάδες χιλιάδες πολιτικοί πρόσφυγες, ενώ τίθεται σε ισχύ καθεστώς εκτάκτων μέτρων. Ταυτόχρονα, μεγάλη φτώχεια μαστίζει το λαό. Αρχικά, με βάση και ψηφίσματα του ΟΗΕ, ο πόλεμος ονομάστηκε επισήμως «Συμμοριτοπόλεμος» και αυτή η ονομασία διατηρήθηκε επί πολλές δεκαετίες από τους νικητές αυτής της σύρραξης. Το 1989, με τη συγκυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας - Ενιαίου Συνασπισμού κομμάτων της Αριστεράς (ΚΚΕ-ΕΑΡ) καθιερώθηκε και επισήμως η ονομασία «Εμφύλιος», η οποία ήταν ήδη σε κοινή χρήση. Ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος είναι στην ουσία η πρώτη πράξη του ψυχρού πολέμου που θα πλανιόταν πάνω από την παγκόσμια πολιτική σκηνή τα επόμενα χρόνια.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/28/BASIL_I__-_%ce%92%ce%91%ce%a3%ce%99%ce%9b%ce%95%ce%99%ce%9f%ce%a3_%ce%91%ce%84 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: BASIL I - ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Α΄ c c Βασίλειος Α΄
Ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Βασίλειος Α΄ ο Μακεδών, (811 – 29 Αυγούστου 886) υπήρξε ο ιδρυτής της Μακεδονικής δυναστείας. Ταπεινής καταγωγής, κέρδισε την εύνοια του αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ', ο οποίος τον έστεψε συμβασιλέα το 866, προτού ο Βασίλειος τον ανατρέψει με πραξικόπημα το 867. Ο Βασίλειος βασίλεψε μέχρι το θάνατό του το 886. Η διακυβέρνησή του σημαδεύτηκε από μια σειρά επιτυχίες στην Ανατολή κατά των Αράβων και των Παυλικιανών, και στη Δύση, όπου η Δαλματία και η νότια Ιταλία επανήλθαν υπό βυζαντινή κυριαρχία.
Ήταν άνθρωπος ταπεινής καταγωγής, γεννήθηκε στην Χαριούπολη της Θράκης από οικογένεια χωρικών, ανέβηκε στο θρόνο μετά από μια ανοδική πορεία στη διοικητική ιεραρχία της Πρωτεύουσας, έως ότου γίνει ευνοούμενος και φίλος του Αυτοκράτορα Μιχαήλ, και χρισθεί τελικά συναυτοκράτορας. Η ταπεινή του καταγωγή οδήγησε τους απογόνους του να δημιουργήσουν το θρύλο ότι κατάγονται από την αρμενική βασιλική οικογένεια των Αρσακιδών. Ωστόσο, την ελληνική του καταγωγή επιβεβαιώνει και το όνομα της μητέρας του (Παγκαλώ). Ήταν μεγαλόσωμος, δυνατός και ρωμαλέος, εξαιρετικά φιλόδοξος, αλλά εντελώς αγράμματος. Συνωμότησε στη δολοφονία του θείου και σύμβουλου του Μιχαήλ Βάρδα, αλλά και του ίδιου του αυτοκράτορα, τον οποίο δυστύχησε η μητέρα του Θεοδώρα να δει να πεθαίνει με αυτόν τον τρόπο, έχοντας επαληθευθεί η πρόβλεψή της ότι ο Βασίλειος θα ήταν το τέλος της δυναστείας της οικογένειάς της. Υπό την απαίτηση δε του ίδιου του Μιχαήλ, παντρεύτηκε την ερωμένη του αυτοκράτορα Ευδοκία Ιγγερίνα, από την οποία απέκτησε τρεις γιους (είχε ήδη άλλον ένα, τον Κωνσταντίνο, από τον πρώτο του γάμο με την συντοπίτισσα του Μαρία).
Εξεδίωξε τον πατριάρχη Φώτιο, και εγκατέστησε τον Ιγνάτιο, αλλά με το θάνατο του τελευταίου, επανέφερε το Φώτιο στον πατριαρχικό θρόνο. Οι λόγοι της αρχικής απομάκρυνσης του Φώτιου σχετίζονται με τη στάση του απέναντι στον Πάπα και την ένταση που είχε προκληθεί ανάμεσα στις δυο εκκλησίες. Ο Βασίλειος αρχικά θέλησε να προσεταιριστεί τον Πάπα ως τμήμα της πολιτικής του στην Ιταλία, αλλά η πολιτική του αυτοκράτορα κατά των εκχριστιανισμό των Βουλγάρων και την οργάνωση της νέας εκκλησίας οδήγησε σε νέα διαφωνία ανάμεσα στις δυο εκκλησίες.
Υπήρξε ικανός αυτοκράτορας. Με τα μέτρα που έλαβε για τη δικαιοσύνη και τα δικαστήρια έθεσε τις βάσεις για την ισχυροποίηση του κράτους, ενώ φρόντισε για την προστασία των μικροκαλλιεργητών από την απληστία των «δυνατών» και από τη διαφθορά των δημόσιων υπαλλήλων. Το νομοθετικό του έργο είναι ιδιαίτερα σημαντικό. Ανάμεσα στα έτη 879-886 εξέδωσε την «Επαναγωγή», μια αναθεωρημένη συλλογή νόμων. Έκανε λαμπρές στρατιωτικές εκστρατείες, αποκαθιστώντας τη βυζαντινή κυριαρχία στη Δαλματία και την Αδριατική, και έθεσε τις βάσεις για την επάνοδο του Βυζαντίου στη Ν. Ιταλία. Στην Ανατολή πέτυχε σημαντικές νίκες κατά των Σαρακηνών, και εξουδετέρωσε τους παυλικιανούς αιρετικούς που με την υποστήριξη των Αράβων είχαν γίνει ιδιαίτερα ισχυροί, καταλαμβάνοντας τη βάση τους στην Τεφρική. Τέλος ακολούθησε σημαντικότατο πρόγραμμα επισκευών, αποκαταστάσεων και ανεγέρσεων μνημείων, με αποκορύφωμα τη Νέα Εκκλησία στην Κωνσταντινούπολη.
Αγαπούσε υπερβολικά τον πρωτότοκο γιο του Κωνσταντίνο ο οποίος όμως πέθανε νωρίς, βυθίζοντας τον Αυτοκράτορα στη θλίψη. Χωρίς προφανή λόγο, δε συμπαθούσε διόλου τον δεύτερο γιο του και μετέπειτα αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ' το Σοφό, τον οποίο μάλιστα είχε συστηματικά διώξει, μέχρι του σημείου της φυλακίσεώς του.
Ο Βασίλειος σκοτώθηκε σε ατύχημα με το άλογό του ενώ κυνηγούσε. Είναι πιθανό να δολοφονήθηκε και από τον Λέοντα σε συνωμοσία του με τον στενό σύμβουλο του Βασιλείου Στυλιανό Ζαούτζη, τον πατέρα της ερωμένης του Λέοντα, Ζωής.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/28/INGRID_BERGMAN_-_%ce%99%ce%9d%ce%93%ce%9a%ce%a1%ce%99%ce%9d%ce%a4_%ce%9c%ce%a0%ce%95%ce%a1%ce%93%ce%9a%ce%9c%ce%91%ce%9d lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: INGRID BERGMAN - ΙΝΓΚΡΙΝΤ ΜΠΕΡΓΚΜΑΝ c c Ίνγκριντ Μπέργκμαν
Η Ίνγκριντ Μπέργκμαν (αγγλ. Ingrid Bergman) (29 Αυγούστου 1915 – 29 Αυγούστου 1982) ήταν Σουηδέζα ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, με τρία Όσκαρ στο ενεργητικό της και δύο Έμμυ.
Γεννήθηκε στη Στοκχόλμη. Από νεαρή ηλικία σπούδασε στη Βασιλική δραματική Σχολή της Στοκχόλμης και ως φοιτήτρια ακόμη εμφανίσθηκε στο θέατρο κατακτώντας αμέσως τη συμπάθεια του κοινού. Λαμβάνοντας το 1938 το δίπλωμά της άρχισε να παίζει και στον κινηματογράφο όπου και διέπρεψε ιδιαίτερα. Το 1945 έλαβε το βραβείο "Όσκαρ" για τη συμμετοχή της στη ταινία "Εφιάλτης".
Είχε κερδίσει επίσης βραβείο Τόνυ για Καλύτερη Ερμηνεία Πρωταγωνιστικού Γυναικείου Ρόλου σε Θεατρικό Έργο, στην πρώτη απονομή των Τόνυ το 1947. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την έχει κατατάξει τέταρτη στη λίστα με τις 25 μεγαλύτερες σταρ όλων των εποχών.
Η Ίνγκριντ Μπέργκμαν είχε αρχικά πατρευτεί τον Σουηδό γιατρό Πέτερ Λίνστοβ και σε δεύτερο γάμο τον Ιταλό σκηνοθέτη Ρομπέρτο Ροσσελίνι. Πέθανε στο Λονδίνο το 1982.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/27/THE_AU_PAIRS:___COME_AGAIN__ lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: THE AU PAIRS: ''COME AGAIN'' c c ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/27/%ce%a4%ce%96%ce%91%ce%92%ce%95%ce%9b%ce%91%ce%a3_%ce%96%ce%a5%ce%93%ce%9f%ce%a5%ce%a1%ce%97%ce%a3 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ΤΖΑΒΕΛΑΣ ΖΥΓΟΥΡΗΣ c c Ζυγούρης Τζαβέλας
Ο Ζυγούρης Τζαβέλας (Σούλι ; - Καρπενήσι Ευρυτανίας, Αύγουστος 1823) ήταν Έλληνας ήρωας της Επανάστασης του 1821. Ήταν τριτότοκος γιος του Λάμπρου Τζαβέλα και της Μόσχως, αδελφός του Φώτου και του Κίτσου.
Βιογραφία
Όταν το Σούλι έπεσε στα χέρια του Τουρκαλβανού Αλί Πασά, ο Ζυγούρης, όπως κι όλοι οι Σουλιώτες, διασκορπίστηκαν. Οι Τζαβελαίοι μαζί με πολλές ακόμη φάρες κατέφυγαν στην Κέρκυρα. Εκεί, ο Ζυγούρης υπηρέτησε ως εκατόνταρχος του Ρωσικού Στρατού, που κατείχε τότε το νησί. Έμεινε εκεί ως το 1820.
Όταν η Υψηλή Πύλη κατάλαβε τα σχέδια του Αλί για την αυτονομία της ηγεμονίας του, ξεκίνησε πόλεμο μαζί του. Ο Πασάς των Ιωαννίνων, προκειμένου να προσεταιριστεί τους Σουλιώτες, οι οποίοι ήταν άξιοι πολεμιστές και θρύλος για τα κατορθώματά τους, παραχώρησε στο Ζυγούρη το πασαλίκι της Χασιάς. Σημειωτέον ότι ο Τζαβέλας, κράτησε το πασαλίκι αυτό ως τις παραμονές της Επναστάσεως..
Πολέμησε στην Ήπειρο εναντίον Τούρκων κι Αλβανών και γύρω στα 1823 βρισκόταν στο Μεσολόγγι, όπου έλαβε τον τίτλο του "Στρατηγού", από τους Επαναστάτες Έλληνες. Συμπολέμησε με τον Μάρκο Μπότσαρη στο Κεφαλόβρυσο της Ευρυτανίας και μετά το θάνατο του δεύτερου, αναγνωρίστηκε αρχηγός της στρατιάς που θ' αντιμετώπιζε τους Τουρκαλβανούς. Ανέλαβε την άμυνα στο όρος Καλιακούδα, νότια του Καρπενησίου. Στη μάχη που δόθηκε μεταξύ Σουλιωτών, Πελοποννησίων και Ηπειρωτών, οι Έλληνες περικυκλώθηκαν κι ο Ζυγούρης Τζαβέλας σκοτώθηκε σε μάχη σώμα με σώμα.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/27/%ce%97_%ce%9c%ce%91%ce%a7%ce%97_%ce%a4%ce%97%ce%a3_%ce%9a%ce%91%ce%9b%ce%99%ce%91%ce%9a%ce%9f%ce%a5%ce%94%ce%91%ce%a3 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΚΑΛΙΑΚΟΥΔΑΣ c c Η Μάχη της Καλιακούδας
Μετά τη νικηφόρα μάχη του Κεφαλόβρυσου, οι Έλληνες συγκεντρώθηκαν στο βουνό της Καλιακούδας στα Ν. Α. της Χελιδόνας κι έπιασαν οχυρωμένες θέσεις κοντά στην τοποθεσία "Λακώματα". Στόχος τους ήταν να παρενοχλούν τους Τούρκους του Καρπενησίου και να τους εμποδίσουν να κατηφορίσουν προς το Μεσολόγγι, που ήταν ο προορισμός τους. Πλάι στους Σουλιώτες με αρχηγό τον Κώστα Μπότσαρη αδερφό του Μάρκου, βρίσκονταν κι οι πολεμιστές του Ζυγούρη Τζαβέλα κι εκείνοι του Ροδόπουλου που κατέφθασαν από το Μοριά.Στις 28 του Αυγούστου 1823 οι Τούρκοι με ενίσχυση που ήρθε από τ' Άγραφα κάνουν γενική επίθεση μα οι Έλληνες κρατούν καλά. Πάνω στην ώρα της Μάχης καταφθάνει ο Νίκος Κοντογιάννης, γιος του Μήτσου, με 1000 Ρουμελιώτες. Ήταν καιρός ν' αφήσουν στην άκρη την έχθρα μεταξύ τους οι Σουλιώτες κι οι Στερεοελλαδίτες και να πολεμήσουν πλάι πλάι αφού δεν το έκαμαν στο Κεφαλόβρυσο. Το ασκέρι βέβαια του Καραϊσκάκη στάθηκε πάλι μακριά, παρ' όλο που τα είχε καλά με τους Τζαβελαίους. Σε δυο τρεις επιθέσεις τους οι Τούρκοι αποκρούσθηκαν γερά, γιατί οι Έλληνες ήταν αρκετοί κι οι θέσεις που κατείχαν ήταν πλεονεκτικές. Η μάχη κράτησε όλη μέρα με αμείωτη ένταση και πάθος κι απ' τα δυο αντίπαλα στρατεύματα. Τη νύχτα σταμάτησαν οι εχθροπραξίες για ανασύνταξη των δυνάμεων. Ο Τζαβέλας, σίγουρος για την τελική νίκη, αντέκρουσε πρόταση των άλλων οπλαρχηγών για έφοδο τη νύχτα. Την άλλη μέρα οι Τούρκοι επιτέθηκαν εκ νέου, αλλά αποκρούστηκαν κι αυτή τη φορά με μεγάλες μάλιστα φθορές. Υστερότερα όμως, ένα απροσδόκητο γεγονός έδωσε άλλη τροπή στη μάχη. 400 Τούρκοι πέρασαν από ένα απόκρημνο μονοπάτι, που λέγεται ότι είχαν αφήσει αφύλαχτο ο Γιαννάκης Γιολδάσης κι ο Σιαδήμας με αποτέλεσμα να κυκλώσουν αιφνιδιάζοντας τους Έλληνες. Άγρια και φονική ήταν η συμπλοκή. Σκοτώθηκαν 150 παλικάρια και μαζί τους οι Καπεταναίοι Ζυγούρης Τζαβέλας, Νίκος Κοντογιάννης, Δήμος Κίτσιος και Καστανιώτης. Οι υπόλοιποι κατάφεραν ν' ανοίξουν δίοδο και να γλιτώσουν, ακολουθώντας το δρόμο για το Μεσολόγγι. Τώρα πια και ο δρόμος των Τούρκων για το Μεσολόγγι και τα άλλα επαναστατικά κέντρα της Πελοποννήσου έμεινε ελεύθερος, (αν και άφησαν στο πεδίο της μάχης περισσότερους από 2000 νεκρούς και τραυματίες). Ακολουθώντας το δρόμο για το Μεσολόγγι κι αφού πέρασαν κι από τη Ναυπακτία έσμιξαν με τον Ομέρ Βρυώνη στη Γουριά του Ασπροπόταμου στις 17 Σεπτεμβρίου.Η έκβαση της μάχης στην Καλιακούδα κι ο χαμός τόσων παλικαριών συγκίνησε βαθιά τη Ρούμελη, ενώ αναπτέρωσε το ηθικό των Τούρκων.ΑΠΟ ΤΟ [www.evrytan] ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/27/%ce%97_%ce%9c%ce%91%ce%a7%ce%97_%ce%a4%ce%9f%ce%a5_%ce%a0%ce%9f%ce%9b%ce%a5%ce%91%ce%a1%ce%91%ce%92%ce%9f%ce%a5 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΠΟΛΥΑΡΑΒΟΥ c c Η τριήμερη μάχη του Πολυάραβου
Η σημασία των εκστρατειών που πραγματοποίησε ο Αιγυπτιακός στρατός το 1826 εναντίον της Μάνης με την αρχηγία του Ιμπραήμ Πασά είναι πολύ μεγάλη. Εκείνη την εποχή οι Έλληνες πολιτικοί για την εξυπηρέτηση των δικών τους φιλοδοξιών και συμφερόντων είχαν ήδη (από το 1824) αρχίσει τις ραδιουργίες. Η τότε Κυβέρνηση δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στις προσδοκίες του Έθνους. Οι δυνάμεις της ξηράς αλληλοεσφάζοντο ο δε Ελληνικός στόλος αδρανούσε λόγω αδιαφορίας των αρμοδίων για την επάνδρωση και τον ανεφοδιασμό του.
Ο Ιμπραήμ εκμεταλλευόμενος τις Ελληνικές αδυναμίες, αποβιβάσθηκε στη Μεθώνη και κατέλαβε τη Μεσσηνιακή χερσόνησο και το Ναυαρίνο. Με επιδρομές νίκησε στο Μανιάκι, στη Στερεά Ελλάδα και κατέκτησε το Μεσολόγγι. Ενώ ο Κιουταχής ταλαιπωρούσε την Στερεά Ελλάδα ο Ιμπραήμ διέτρεχε την Πελοπόννησο χιαστί. Η κατάσταση συνεχώς χειροτέρευε. Η Μάνη ήταν η μοναδική αξιόλογη περιοχή της Ελλάδας, από άποψης έκτασης, πληθυσμού, πολεμικού δυναμικού και γεωργικής θέσης, που παρέμενε ακόμη ελεύθερη και δεν είχε πέσει στην κατοχή των Τούρκων ή των Αράβων του Ιμπραήμ που εκστράτευαν για λογαριασμό των Τούρκων.
Εφόσον η Μάνη παρέμενε ελεύθερη στερούσε στον Ιμπραήμ και την Τουρκική διπλωματία του επιχειρήματος ότι τάχα κατέβαλαν την επανάσταση των Ελλήνων στη Μάνη και δια της Μάνης όλη τη χώρα. Στις 22 Ιουνίου 1826 ο Ιμπραήμ επιτέθηκε εναντίον της Βέργας (Μεσσηνιακή - Έξω Μάνη) με 8.000 περίπου άντρες. Οι Μανιάτες τους απέκρουσαν. Στις 25 Ιουνίου 1826 επιχειρείται δεύτερη επίθεση εναντίον της Μάνης αυτή τη φορά στο Διρό (Μέσα Μάνη). Και αυτοί τους απέκρουσαν.
Αποφάσισε λοιπόν να κάνει μία τελευταία επίθεση δυναμικότερη από τις άλλες εναντίον της Μάνης. Ήλπιζε να βρει τις ορεινές διαβάσεις του Ταΰγετου αφύλακτες. Μέσω των χωριών Αρχοντικό, Μέλισσα, Κόκκινα Λουριά και Άγιο Νικόλαο που κατέλαβε, έφθασε τον Αύγουστο του 1826 στον Πολυάραβο. Το σχέδιό του ήταν εμφανές. Επεδίωκε να μπει στη Δυτική Μάνη από την κορυφογραμμή του Ταϋγέτου που βρίσκονται νότια της κορυφής Ζίζιαλη υψ. 1468μ. και διέρχονται μέσα από τα χωριά Πολυάραβος και Σκυφιάνικα, οδηγούν δε στην περιοχή των χωριών Κελεφάς και Οίτυλο. Εάν ο ελιγμός αυτός του Ιμπραήμ πετύχαινε και κατελάμβανε την Κελεφά και το Οίτυλο θα διχοτομούσε τη Μάνη και θα μπορούσε να την κατακτήσει εύκολα.
Μάταια όμως. Επί τρεις ημέρες προσπαθούσαν τα στρατεύματα του Ιμπραήμ να σπάσουν τις αμυντικές γραμμές των Ελλήνων στον Πολυάραβο. Η επιθετική διάταξη του Ιμπραήμ ήταν σύμφωνα με τις τότε επικρατούσες αντιλήψεις από την πείρα των Ναπολεόντειων πολέμων.
Από τις 12.000 στρατό που έφθασαν στην περιοχή, έστειλε αρχικά 3.000 σαν εμπροσθοφυλακή για να ανοίξουν το δρόμο. Καθ οδόν προς Πολυάραβο συνάντησαν μεγάλη αντίσταση από την οικογένεια Σταθάκου που ταμπουρωμένοι στον πύργο τους στη Δεσφίνα καθυστέρησαν σημαντικά την προέλαση δίνοντας χρόνο στους Έλληνες που άρχισαν να συγκεντρώνονται στον Πολυάραβο να καταλάβουν τις προθέσεις του Ιμπραήμ και να λάβουν αμυντικές θέσεις.
Οι Έλληνες στην πρώτη αμυντική γραμμή που δημιούργησαν στη θέση Προφήτης Ηλίας του Πολυάραβου, απώθησαν εύκολα τους Άραβες που στάλθηκαν σαν ανιχνευτές. Τους εξόντωσαν όλους πλην δύο οι οποίοι γυρίζοντας πίσω στο κυρίως σώμα περιέγραψαν την κατάσταση. Έξαλλος ο επικεφαλής των Αράβων διέταξε ολομέτωπη επίθεση της εμπροσθοφυλακής αλλά απέτυχε και αυτός να σπάσει την αμυντική γραμμή των Ελλήνων. Οι επιθέσεις αυτές επαναλήφθηκαν άλλες δύο φορές. Εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι οι Έλληνες δεν είχαν ορίσει κανέναν Γενικό Αρχηγό των επιχειρήσεων, ούτε διέθεταν ενιαία τακτική αλλά όλες οι ομάδες απαρτίζονταν από ντόπιους και άλλους οπλαρχηγούς ή αρχηγούς οικογενειών.
Υποχωρώντας ο επικεφαλής της εμπροσθοφυλακής Χουσνί Μπέης ενημέρωσε τον Ιμπραήμ για την κατάσταση που επικρατούσε και αυτός αφού επανεκτίμησε την κατάσταση αποφάσισε να επιτεθεί μία ακόμα φορά με περισσότερο αυτή τη φορά στρατό. Μέχρι όμως να ανεβασθούν τα πυροβόλα με τα χέρια στις θέσεις βολής και να οδηγηθούν τα τμήματα στη γραμμή εξόρμησης η ώρα πέρασε και όσες επιθέσεις έγιναν (το σούρουπο πλέον) αντιμετωπίσθηκαν. Τα Αιγυπτιακά στρατεύματα παρέμειναν επί τόπου έτοιμα να επιτεθούν ξανά με το χάραμα. Όταν όμως έπεσε το σκοτάδι οι Έλληνες οπλαρχηγοί συνεννοήθηκαν μεταξύ τους και τραβήχτηκαν στη δεύτερη γραμμή άμυνας χωρίς να τους αντιληφθούν οι Άραβες.
Με το χάραμα οι Άραβες δεν βρήκαν τους Έλληνες εκεί που τους άφησαν την προηγούμενη αλλά τους είδαν ταμπουρωμένους ψηλότερα στη θέση από Λάκκα του Στεφανάκου μέχρι την έξοδο της στενωπού Δερβέν Φούρκα. Προ της έκπληξης του Ιμπραήμ για την αλλαγή των σχεδίων του διέταξε ένα τάγμα να βαδίσει κυκλικά κατά του χωριού Πολυάραβου ενώ επιχείρησε ολομέτωπη επίθεση κατά της δεύτερης γραμμής άμυνας. Εκεί όμως τον περίμεναν οι Έλληνες που τους αποδεκάτισαν χτυπώντας τους από τρεις μεριές συγχρόνως. Οι Άραβες σε αντιπερισπασμό άρχισαν να βάλουν με τα κανόνια τους εναντίον των θέσεων των Ελλήνων αλλά λόγω της μεγάλης κλίσεως του εδάφους και της δυσκολίας να κινηθούν οι τροχοί στην ανωμαλία του εδάφους δεν κατόρθωσαν και πολλά πράγματα. Οι Άραβες υστερούσαν επίσης γιατί αναγκαζόντουσαν να πολεμούν ακάλυπτοι, σε ανωφέρεια και σε πολύ δύσβατο έδαφος. Οι Έλληνες τουναντίον ήσαν καλά ταμπουρωμένοι και ευρίσκοντο σε πλεονεκτικότερη θέση.
Ο Ιμπραήμ ευρίσκετο επί τόπου και διηύθυνε πλέον ο ίδιος τις επιχειρήσεις. Σε μία νέα προσπάθεια διέταξε παραπλανητική μετωπική επίθεση κατά των αμυνομένων στη θέση Δερβέν Φούρκα, ενώ ο ίδιος με την υπόλοιπη δύναμή του δια της ατραπού Στενοδιάβατα και της ημιονικής οδού Πέρα Κάμπου βάδιζε κυκλικά προς τη Λάκκα Στεφανάκου για να βγει στα νώτα των Ελλήνων αμυνομένων. Είχε δώσει διαταγή, μόλις έφθανε εκεί να ενταθεί η μετωπική επίθεση των άλλων και να επιτεθούν συγχρόνως και δυναμικά εναντίον των αμυνομένων. Αν και το σχέδιο ήταν πολύ έξυπνο, ο συντονισμός δεν πέτυχε διότι το σώμα εκείνο που επετίθετο μετωπικά καθυστέρησε λόγω της αντίστασης των αμυνομένων και έπιασε η νύχτα. Έτσι η συντονισμένη και ταυτόχρονη επίθεση, μετωπική και πλευρική των εχθρικών τμημάτων εναντίον των αμυνομένων τελικά δεν έγινε.
Οι Έλληνες παρακολουθώντας τις κινήσεις του Ιμπραίμ εγκατέλειψαν τη νύχτα τη δεύτερη γραμμή άμυνας και ταμπουρώθηκαν στο χωριό. Έχοντας το πλεονέκτημα της νέας αμυντικής θέσης τους και το ηθικό πολύ ανεβασμένο σε αντίθεση με τους Άραβες που ήσαν πολύ κουρασμένοι, διψασμένοι και με ηθικό πολύ πεσμένο, η Τρίτη μέρα του πολέμου (28 Αυγούστου) ξημέρωσε με τον Ιμπραήμ να έχει ανεβάσει όλο το στράτευμά του στον Πολυάραβο και αποφασισμένο να ξεμπερδεύει με το πρόβλημα του Πολυάραβου για να βαδίσει μπροστά και να χωρίσει τη Μάνη στα δύο.
Οι Ελληνικές δυνάμεις βέβαια ολοένα και ενισχύοντο από μαχητές που έφθαναν από όλα τα μέρη της Λακωνίας και τις γύρω περιοχές. Στις 8 το πρωί της Τρίτης μέρας ο Ιμπραίμ επετέθη μετωπικά, πλευρικά και με το πυροβολικό να βάλει από τη θέση Λάκκα του Στεφανάκου. Κατά τις 11 η ώρα οι Άραβες έφθασαν πλησιέστερα στους Έλληνες σε απόσταση βολής και άρχισαν να πυροβολούν ενώ κατά τις 2 είχαν καθηλωθεί εκεί που ευρίσκοντο λόγω των συνεχών βολών των αμυνομένων. Αφού είδαν οι Έλληνες ότι οι Άραβες ήσαν σε αυτή την κατάσταση και πολύ κουρασμένοι, βγήκαν από τα ταμπούρια τους και τους επιτέθηκαν με κραυγές αναγκάζοντές τους να υποχωρήσουν κυνηγώντας τους μέχρι την πρώτη θέση άμυνας κοντά στον Προφήτη Ηλία, έξω από το χωριό. Κάποιο τάγμα που επιχειρούσε πλευρική επίθεση από τα βουνά, μόλις έμαθε ότι οι υπόλοιποι καταδιώχθηκαν, διαλύσανε και αυτοί φεύγοντας προς διάφορες διευθύνσεις για να σωθούν. Μερικές μεμονωμένες διεισδύσεις που έγιναν στο χωριό και ιδιαίτερα προς την πηγή για νερό (δες περίπτωση Αναειπόνυφης) αντιμετωπίσθηκαν χωρίς πρόβλημα.
Η φιλόδοξη εκστρατεία του Ιμπραήμ δεν ευόδωσε και η Μάνη έμεινε για μία ακόμα φορά αδούλωτη.
Κατά την τριήμερη μάχη του Πολυάραβου οι απώλειες των Αράβων ήσαν 1.100 νεκροί και 1.400 περίπου τραυματίες οι δε των Ελλήνων (χάρη στο οχυρό της θέσης τους), 28 νεκροί και 75 τραυματίες από τους οποίους 5 γυναίκες
Ο Ιμπραήμ Πασάς, μία ισχυρή φυσιογνωμία της εποχής του, υπέστη νέα μεγάλη ταπεινωτική ήττα από τους Μανιάτες κατά την τριήμερη μάχη του Πολυάραβου. Ντροπιασμένος, συγκέντρωσε τα στρατεύματά του και υπό το φως των γεγονότων και τις πρόσφατες οδυνηρές εμπειρίες του, επανεκτίμησε τη γενική και την ειδική κατάσταση που αντιμετώπιζε. Αντιλήφθηκε ότι η πολεμική αξία των Μανιατών σε συνδυασμό με την ιδιαιτερότητα του εδάφους της Μάνης, ορεινού, διακεκομμένου, δύσβατου και χωρίς συγκοινωνίες διέγραφε για τον στρατό του πολύ σοβαρό κίνδυνο για την ανάληψη παρόμοιων επιχειρήσεων όπου οι Μανιάτες απέδειξαν ότι υπερείχαν κατά πολύ των Αράβων, καθιστάμενοι σχεδόν αήττητοι, αποφάσισε λοιπόν να εκαταλείψη την Μάνη και αποσύρθηκε στις Κροκεές και ακολούθως στο Έλος και Μονεμβασιά. Στη συνέχεια επανήλθε στην Τρίπολη εγκαταλείποντας οριστικά την Λακωνία. Τον Νοέμβριο του 1826 πήγε στη Μεθώνη για να βγάλει τον χειμώνα μετά δε τη γνωστή ναυμαχία του Ναυαρίνου εγκατέλειψε οριστικά την Ελλάδα και γύρισε στην Αίγυπτο.
ΑΠΟ ΤΟ [www.mani.org.gr] ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/27/%ce%9b%ce%99%ce%9d%ce%a4%ce%91_%ce%9a%ce%91%ce%a4%ce%99%ce%91 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ΛΙΝΤΑ ΚΑΤΙΑ c c Κάτια Λίντα
Φιλμογραφία
Χαρούμενο ξεκίνημα (1954) [Λιάνα Αγγέλου]
Βαφτιστικός (1952) [Κική]
Γυναίκες δίχως άντρες (1954) [Φραντσέσκα]
Η ωραία του πέραν (1953) [Ερμιόνη]
Ο μεθύστακας (1950)
ΑΠΟ ΤΟ 90lepta.com ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/27/FLAVIUS_ORESTES_-_%ce%a6%ce%9b%ce%91%ce%92%ce%99%ce%9f%ce%a3_%ce%9f%ce%a1%ce%95%ce%a3%ce%a4%ce%97%ce%a3 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: FLAVIUS ORESTES - ΦΛΑΒΙΟΣ ΟΡΕΣΤΗΣ c c Φλάβιος Ορέστης
O Φλάβιος Ορέστης (πέθανε στις 28 Αυγούστου του 476) ήταν Ρωμαίος πολιτικός, επικεφαλής της Αυτοκρατορίας προσωρινά την περίοδο 475-76.
Από αριστοκρατική καταγωγή, κατά το ήμισυ ήταν Γερμανός. Υπήρξε υποστηρικτής των Ούννων και ο Αττίλας τον όρισε διπλωμάτη, κατά τις διαπραγματεύσεις του με το Θεοδόσιο Γ΄. Το 475, ο Ορέστης διορίστηκε αρχηγός του Στρατού και πατρίκιος από τον Αυτοκράτορα της Δύσης, Ιούλιο Νέποτα. Αυτό αποδείχθηκε ότι ήταν σφάλμα του Νέποτα, ο οποίος κατέλαβε την εξουσία στη Ραβέννα, στις 28 Αυγούστου του 475.
Μετά τη δολοφονία του Νέποτα, το 480, ο Ορέστης ήταν de facto ηγέτης στα δυτικά της Δαλματίας. Λόγω του ότι ήταν γερμανικής καταγωγής, όρισε το γιο του Ρωμύλο να γίνει αυτοκράτορας, στις 31 Οκτωβρίου του 475.
Οι Ζήνων και Βασιλίσκος στην Ανατολή δεν αναγνώρισαν το Ρωμύλο και επιπλέον ο Ορέστης προκάλεσε την οργή των μισθοφόρων, οι οποίοι στασίασαν εναντίον του, με αρχηγό τον Οδόακρο, ο οποίος ανακηρύχθηκε Βασιλιάς των Γερμανών στις 23 Αυγούστου του 476. Ο Ορέστης συνελήφθη (28 Αυγούστου) κοντά στην Πιατσέντζα και αμέσως εκτελέστηκε. Έπειτα από εβδομάδες, κατελήφθη και η Ραβένα και ανατράπηκε ο τελευταίος αυτοκράτορας της Ρώμης, Ρωμύλος Αυγουστύλος.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/26/THE_CURE:___JUST_LIKE_HEAVEN__ lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: THE CURE: ''JUST LIKE HEAVEN'' c c ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/26/%ce%91%ce%98%ce%91%ce%9d%ce%91%ce%a3%ce%99%ce%9f%ce%a5_%ce%9c%ce%91%ce%a1%ce%93%ce%91%ce%a1%ce%99%ce%a4%ce%91 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ c c Μαργαρίτα Αθανασίου
Φιλμογραφία
Ένας πιλότος... για πέταμα (1987) [Βαγγελιώ]
Το πιο γρήγορο μπουζούκι 1973
Το ξενοδοχείο των διεφθαρμένων 1972
Ένας Βέγγος για όλες τις δουλειές (1970)
Ένας χίππυς με τσαρούχια (1970)
Σκλάβοι της μοίρας (1966)
Αφήστε με να ζήσω (1965)
Καρδιά μου πάψε να πονάς (1965) [Μπότσογλου]
Αν έχεις τύχη... (1964) [; Φωφώ]
Ο ανηψιός μου ο Μανώλης (1963)
Ο Ιππόλυτος και το βιολί του (1963)
Ο φίλος μου ο Λευτεράκης (1963) [Ρένα]
Ο Μιχαληός του 14ου συντάγματος (1962)
Η Αθήνα τη νύχτα (1962)
Ζητείται ψεύτης (1961) [Πιπίτσα]
Η Αλίκη στο Ναυτικό (1961) [Ειρήνη]
Η Λίζα και η άλλη (1961)
Ο σκληρός άντρας (1961) [Μαρίκα]
Χαμένα όνειρα (1961) [Ελένη]
Μακρυκωσταίοι και Κοντογιώργηδες (1960) [Χαρίκλεια]
Τα κίτρινα γάντια (1960) [Βάσω]
Το κλωτσοσκούφι (1960) [Καίτη]
Τρεις κούκλες κι εγώ! (1960)
Ήρωες της γκάφας 1959
Όταν το μίσος κυβερνά 1959 [Ντέπυ]
Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας 1956
Βιντεοταινίες στις οποίες έχει παίξει:
Καυτό δόλωμα 1988
Παγίδες 1 : Ένοχο χτες 1989
Παγίδες 2 : Επικίνδυνο αύριο 1989
ΑΠΟ ΤΟ www.retrodb.gr ΚΑΙ ΤΟ 90lepta.com ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/26/LYNDON_JOHNSON_-_%ce%9b%ce%99%ce%9d%ce%a4%ce%9f%ce%9d_%ce%a4%ce%96%ce%9f%ce%9d%ce%a3%ce%9f%ce%9d lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: LYNDON JOHNSON - ΛΙΝΤΟΝ ΤΖΟΝΣΟΝ c c Λίντον Τζόνσον
Ο Λίντον Μπέινς Τζόνσον (αγγλ. Lyndon Baines Johnson) ήταν Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ επί προεδρίας Τζον Κέννεντυ. Μετά τη δολοφονία του τελευταίου, στις 22 Νοεμβρίου 1963, ανέλαβε ως ο 36ος Πρόεδρος της χώρας.
Συχνά αναφέρεται στα αγγλικά με τα αρχικά του ονόματός του LBJ. Γεννήθηκε στο Τέξας στις 27 Αυγούστου 1908 και πέθανε στις 22 Ιανουαρίου 1973. Εργάστηκε ως καθηγητής αλλά το 1930 ασχολήθηκε με την πολιτική, ως μέλος του δημοκρατικού κόμματος.Κατά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε ως πιλότος της Αεροπορίας, ενώ το αεροπλάνο του κατερρίφθηκε αλλά αυτός επίζησε και μετά από αυτό παρασημοφορήθηκε. Υπηρέτησε την πολιτική, ως Γερουσιαστής, μέλος του Κογκρέσου, αντιπρόεδρος και πρόεδρος των Η.ΠΑ. Εργάστηκε για την εξάλειψη των φυλετικών διακρίσεων παιρνόντας ειδικούς νόμους για την επίτευξη της ισότητας λευκών και μαύρων.
Νίκησε στις εκλογές του Νοεμβρίου του 1964 τον υποψήφιο του Ρεπουμπλικανικού κόμματος Γκολντγουόκερ με μεγάλη διαφορά, αλλά στις εκλογές του 1968 αποσύρθηκε και δεν έθεσε υποψηφιότητα λόγω της αντίδρασης των πολιτών για τη συνεχιζόμενη εμπλοκή των Η.Π.Α. στον πόλεμο του Βιετνάμ και των πολύ χαμηλών ποσοστών δημοτικότητας που είχε γι΄αυτό το λόγο.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/26/BARTOLOMEO_EUSTACHI_-_%ce%95%ce%a5%ce%a3%ce%a4%ce%91%ce%a7%ce%99%ce%9f%ce%a3 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: BARTOLOMEO EUSTACHI - ΕΥΣΤΑΧΙΟΣ c c Ευστάχιος
Ο Μπαρτολομέο Ευστάχιος (Bartolomeo Eustachi, 1510 ; - 27 Αυγούστου 1574), γνωστός και ως Eustachius, ήταν Ιταλός γιατρός, που ανακάλυψε την ευσταχιανή σάλπιγγα στο αυτί. Η ακριβής ημερομηνία γέννησής του είναι άγνωστη και έχουν προταθεί τα έτη 1510 ή 1514 ή 1500.
Το 1547 διορίστηκε γιατρός του Πάπα Παύλου Γ΄ και το 1549 έγινε καθηγητής ανατομίας στη Ρώμη. Πέθανε στη διάρκεια ενός ταξιδιού για το Φοσομπρόνε (Fossombrone), το 1574.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/26/__%ce%9d%ce%a5%ce%a7%ce%a4%ce%95%ce%a1%ce%99%ce%9d%ce%97_%ce%a0%ce%a1%ce%9f%ce%92%ce%9f%ce%9b%ce%97__:_%ce%a4%ce%97%ce%9b%ce%95%ce%a4%ce%91%ce%99%ce%9d%ce%99%ce%91 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ''ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΠΡΟΒΟΛΗ'': ΤΗΛΕΤΑΙΝΙΑ c c Νυχτερινή προβολή
Τηλεταινία διάρκειας 57 λεπτών
Πρεμιέρα στην ΕΤ1 το 1987
Παραγωγή της ΕΤ1 και του Τώνη Λυκουρέση
Σενάριο και σκηνοθεσία του Τώνη Λυκουρέση
Ηθοποιοί Νίκος Χαραλάμους, Μαρία Γουδή, Δημήτρης Σεϊτανίδης
...Ένας μοναχικός πενηντάρης, μετά από ένα τυχαίο γεγονός που γίνεται μπροστά στα μάτια του, ενεργοποιείται και βοηθά ένα νεαρό μα ξαναβρεί τη μοτοσικλέτα που του έκλεψαν, βλέποντας συμβολικά στο πρόσωπό του το γιο που θα ήθελε να έχει....
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998 ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/26/LE_COBUSIER_-_%ce%9b%ce%95_%ce%9a%ce%9f%ce%a1%ce%9c%ce%a0%ce%a5%ce%96%ce%99%ce%95 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: LE COBUSIER - ΛΕ ΚΟΡΜΠΥΖΙΕ c c Λε Κορμπυζιέ
Ο Charles-Edouard Jeanneret (6 Οκτωβρίου 1887 - 27 Αυγούστου 1965), γνωστός ως Λε Κορμπυζιέ (Le Corbusier), ήταν Ελβετός αρχιτέκτονας, διάσημος για τη συνεισφορά του σε αυτό που καλείται σήμερα μοντερνισμός, ή πρώιμος μοντερνισμός. Ήταν πρωτοπόρος στις θεωρητικές μελέτες του σύγχρονου σχεδίου και αφιερώθηκε στην παροχή των καλύτερων συνθηκών διαβίωσης για τους κατοίκους των συσσωρευμένων πόλεων.
Η σταδιοδρομία του είχε διάρκεια πέντε δεκαετιών, περιλαμβάνοντας κτίρια που κατασκευάστηκαν σε ολόκληρη την κεντρική Ευρώπη, την Ινδία, τη Ρωσία, και μια κατασκευή στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ήταν επίσης πολεοδόμος, ζωγράφος, γλύπτης, συγγραφέας και σχεδιαστής επίπλων.
Τα πέντε σημεία της αρχιτεκτονικής
Η βίλα Σαβογιέ (Villa Savoye, 1929-1931) θεωρείται πως συνοψίζει περισσότερο ικανοποιητικά τα πέντε σημεία της αρχιτεκτονικής του, όπως τα είχε εκθέσει ο ίδιος στο περιοδικό L'Esprit Nouveau και τα οποία ξεκίνησε να αναπτύσσει από τις αρχές της δεκαετίας του '20. Πρώτα, ο Λε Κορμπυζιέ ανύψωσε τον όγκο της κατασκευής από το έδαφος, που υποστηριζόταν από τις πιλοτές, με ενισχυμένες στύλες. Αυτές οι πιλοτές, σε ότι αφορά την παροχή της δομικής υποστήριξης για το σπίτι, του επέτρεψαν να τονίσει δύο ακόμα σημεία: μια ελεύθερη πρόσοψη, δηλαδή με τοίχους χωρίς υποστήριξη, που θα μπορούσαν να σχεδιαστούν όπως αρχιτέκτονας επιθυμεί, και ένα ανοικτό σχέδιο ορόφων, που σημαίνει ότι ο χώρος κάθε ορόφου ήταν ελεύθερος να διαμορφωθεί σε δωμάτια, χωρίς ανησυχία για την υποστήριξη των τοίχων. Το δεύτερο πάτωμα της βίλας Savoye περιλαμβάνει μακριές λωρίδες παραθύρων που επιτρέπουν τη θέα του περιβάλλοντος κήπου, στοιχείο που αποτελεί το τέταρτο σημείο της αρχιτεκτονικής του. Μια κεκλιμένη ράμπα που ανέρχεται από το επίπεδο του εδάφους στην ταράτσα του τρίτου ορόφου (το πέμπτο σημείο) επιτρέπει έναν «αρχιτεκτονικό περίπατο» μέσα στο κτίριο. Το άσπρο σωληνοειδές κιγκλίδωμα υπενθυμίζει το σχεδιο κρουαζιερόπλοιου που ο Λε Κορμπυζιέ θαύμαζε πολύ.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/25/NEW_ORDER:___BIZZARE_LOVE_TRIANGLE__ lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: NEW ORDER: ''BIZZARE LOVE TRIANGLE'' c c ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/25/BATTLE_OF_TANNENBERG_(1914)_-_%ce%97_%ce%9c%ce%91%ce%a7%ce%97_%ce%a4%ce%9f%ce%a5_%ce%a4%ce%91%ce%9d%ce%95%ce%9d%ce%9c%ce%a0%ce%95%ce%a1%ce%93%ce%9a_(1914) lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: BATTLE OF TANNENBERG (1914) - Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΤΑΝΕΝΜΠΕΡΓΚ (1914) c c Μάχη του Τάνενμπεργκ (1914)
Η μάχη του Τάνενμπεργκ διαδραματίστηκε στο ανατολικό μέτωπο του Α' παγκοσμίου πολέμου, κοντά στην πόλη Άλλενστάϊν της τότε Πρωσίας που σήμερα ανήκει στο έδαφος της Πολωνίας. Αντιμέτωποι ήταν ο στρατός της Γερμανίας και της Ρωσίας. Νίκησε η Γερμανία διαλύοντας τον στρατό της Ρωσίας που είχε εισβάλει στα εδάφη της Ανατολικής Πρωσίας.
Αρχικά η μάχη ονομάζονταν Μάχη του Άλλενσταϊν, αφού αυτός ήταν ο τόπος που είχε διαδραματιστεί. Ο Χίντενμπουργκ όμως τη μετονόμασε για προπαγανδιστικούς λόγους, επειδή στο κοντινό Τάνενμπεργκ (σήμερα Stębark της Πολωνίας) το 1410 είχε γίνει μια άλλη ιστορική μάχη, στην οποία το Τάγμα των Τευτόνων είχε νικηθεί από τους Πολωνο-Λιθουανούς.
Στρατηγικό πλαίσιο
Ανατολικό Μέτωπο (Α' ΠΠ)
Η γεωγραφική θέση της Ανατολικής Πρωσίας έκανε τα εδάφη της επαρχίας αυτής ιδιαίτερα ευάλωτα, αφού ήταν σχεδόν μέσα στο έδαφος της Ρωσίας. Ακολουθώντας το Σχέδιο Σλίφεν, το ανώτατο στρατιωτικό επιτελείο της Γερμανίας είχε στείλει σχεδόν όλο το στρατό στο Δυτικό Μέτωπο ελπίζοντας έτσι ότι θα νικούσαν τους Γάλλους πολύ σύντομα. Στα υπόλοιπα εδάφη είχε απομείνει μόνο η 8η μεραρχία για να τα υπερασπίσει. Η Ρωσία εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία, και για να ανακουφίσει τους δυτικούς συμμάχους της έστειλε δύο μεραρχίες που εισέβαλαν στην Ανατολική Πρωσία. Η πρώτη Μεραρχία (Μεραρχία Νιέμεν) με στρατηγό τον Πάουλ φον Ρέννενκαμπφ επιτέθηκε στα ανατολικά, ενώ η δεύτερη μεραρχία (Μεραρχία Νάρεβ) με στρατηγό τον Αλεξάντερ Σαμσόνοφ επιτέθηκε στα νότια σύνορα της Ανατολικής Πρωσίας.
Τις πρώτες μέρες της εκστρατείας οι Ρώσοι είχαν επιτυχία. Η πρώτη μεραρχία διείσδυσε και στις 19 Αυγούστου νίκησε στην Μάχη του Gumbinnen. Σκοπός των Ρώσων ήταν να αναγκάσουν την 8η Μεραρχία των Γερμανών να οπισθοχωρήσει μέχρι τον ποταμό Βιστούλα. Και πράγματι, ο Γερμανός στρατηγός φον Πρίττβιτζ ζήτησε από το στρατιωτικό επιτελείο άδεια για να οπισθοχωρήσει. Η απάντηση ήρθε στις 22 Αυγούστου με την καθαίρεση του Πρίττβιτζ και την αντικατάστασή του από τον Χίντενμπουργκ, ο οποίος ήταν ήδη σε σύνταξη, και τον Λούντεντορφ, ο οποίος είχε ήδη αναδείξει τις ικανότητές του στο Δυτικό Μέτωπο με την κατάληψη της Λιέγης. Οι Ρώσοι που δεν περίμεναν αυτήν την εξέλιξη άρχισαν να προχωρούν. Η 1η Μεραρχία με κατεύθυνση το Κένιγκσμπεργκ (Königsberg) της Πρωσίας, ενώ η 2η Μεραρχία παραμόνευε στα νότια για να υποδεχτεί τους οπισθοχωρούντες Γερμανούς. Λόγω της μακρινής απόστασης οι δυο μεραρχίες ήταν διαχωρισμένες και δεν μπορούσαν να αλληλοβοηθηθούν.
Ο ρώσος συγγραφέας Αλεξάντρ Σολζενίτσιν που βραβεύτηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας χρησιμοποιεί τη μάχη του Τάννενμπρεργκ στο πρώτο μέρος της τριλογίας του κόκκινος τροχός, με τίτλο Αύγουστος του 1914. Βασίζεται σε ιστορικές πηγές και των δύο χωρών και στις αναμνήσεις του πατέρα του που είχε πολεμήσει στην Ανατολική Ρωσία.ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/25/__%ce%9d%ce%a4%ce%9f%ce%a5%ce%91_%ce%92%ce%95,_%ce%9d%ce%a4%ce%9f%ce%a5%ce%91_%ce%9a%ce%9f%ce%a5%ce%9b%ce%95%ce%a4%ce%a3__:_%ce%a4%ce%97%ce%9b%ce%95%ce%a4%ce%91%ce%99%ce%9d%ce%99%ce%91 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ''ΝΤΟΥΑ ΒΕ, ΝΤΟΥΑ ΚΟΥΛΕΤΣ'': ΤΗΛΕΤΑΙΝΙΑ c c Ντούα βε, ντούα Κούλετς
Τηλεταινία διάρκειας 90 λεπτών
Πρεμιέρα στην ΕΡΤ την Κυριακή 10 Απριλίου 1988
Σενάριο του Γιώργου Καραμάνου
Σκηνοθεσία του Σάκη Μανιάτη
Ηθοποιοί Βασίλης Τσάγκλος, Γκάρι Βοσκοπούλου, Σοφία Σεϊρλή, Κώστας Χαλκιάς, Πόπη Αλκουλή
....Οι απλές Πασχαλινές χαρές μιας παρέας Αθηναίων που κάνει Πάσχα σ΄ένα αρβανίτικο χωριό....
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998 ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/25/MOTHER_TERESA_-_%ce%9c%ce%97%ce%a4%ce%95%ce%a1%ce%91_%ce%a4%ce%95%ce%a1%ce%95%ce%96%ce%91 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: MOTHER TERESA - ΜΗΤΕΡΑ ΤΕΡΕΖΑ c c Μητέρα Τερέζα
(Agnesë Gonxhe Bojaxhiu)
(Σκόπια,26 Αυγούστου 1910 - Καλκούτα,5 Σεπτεμβρίου 1997)
Η Μητέρα Τερέζα ήταν μία Καθολική μοναχή με σημαντικό φιλανθρωπικό έργο, από την Αλβανία. Για πάνω από 45 χρόνια, η Μητέρα Τερέζα βοήθησε τους φτωχούς και τους αρρώστους σε όλο τον κόσμο, με αποτέλεσμα να αγιοποιηθεί από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β' το 1997. Είναι κάτοχος του βραβείου Νόμπελ Ειρήνης του 1979 για "τις εκστρατείες της σχετικά με την ενημέρωση για τη φτώχεια".
Βιογραφία
Η Μητέρα Τερέζα γεννήθηκε στις 26 Αυγούστου του 1910 στα Σκόπια της τότε Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (σήμερα πρωτεύουσα της ΠΓΔΜ). Είχε, ωστόσο, καταγωγή από την Σκόδρα της Αλβανίας. Πήγε στο Νταρτζίλινγκ της Ινδίας το 1929 και ορκίστηκε ως μοναχή το 1931. Το 1937 δούλεψε σαν δασκάλα σε ένα σχολείο στην Καλκούτα. Το 1950, πήρε την άδεια από το Βατικανό για να ξεκινήσει το ιεραποστολικό της έργο. Το 1952 μετέτρεψε έναν παλαιό Ινδουιστικό ναό στην Καλκούτα σε κτίριο για την ίαση των ανθρώπων που πεθαίνουν. Επίσης, το 1955 άνοιξε ένα ορφανοτροφείο στην Καλκούτα. Στην συνέχεια άνοιξε νοσοκομεία και ορφανοτροφεία σε ολόκληρη την Ινδία αλλά και στην Ρώμη, την Τανζανία και την Αυστρία.
Το 1979, κέρδισε το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο προκειμένου να βοηθήσει τους φτωχούς και τους αρρώστους σε όλο τον κόσμο. Ενδεικτικά, βοήθησε τους πεινασμένους στην Αιθιοπία, τα θύματα της πυρηνικής έκρηξης στο Τσερνομπίλ καθώς και τα θύματα ενός σεισμού στην Αρμενία. Το 1983, κατά την διάρκεια επίσκεψής της στον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β', έπαθε καρδιακή προσβολή και έκτοτε κυκλοφορούσε με βηματοδότη. Η Μητέρα Τερέζα πέθανε το 1997 στην Καλκούτα της Ινδίας και, αμέσως μετά τον θάνατό της, αγιοποιήθηκε από τον Πάπα Ιωάννη Παύλο Β'.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/25/%ce%9b%ce%91_%ce%99_%ce%94%ce%9f%ce%a5_%ce%9c%ce%91%ce%99%ce%a1%ce%97 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ΛΑ'Ι'ΔΟΥ ΜΑΙΡΗ c c Μαίρη Λαΐδου
(Σμύρνη 1915- Αθήνα 1960)
Κόρη της στιχουργού Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου, σύζυγος του ηθοποιού Φραγκίσκου Μανέλλη και αδελφή της χορεύτριας Ρέας Μανέλλη.
Φιλμογραφία
Λατέρνα φρώχεια και γαρύφαλλο (1957)
Λατέρνα φτώχεια και φιλότιμο (1955)...τσιγγάνα
Ένας αλήτης με καρδιά (1952)
Οι απάχηδες των Αθηνών (1950)… τσιγγάνα
Διαγωγή... μηδέν! (1949)
ΑΠΟ ΤΟ 90lepta.com ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/25/JOHANN_ENCKE_-_%ce%93%ce%99%ce%9f%ce%a7%ce%91%ce%9d_%ce%95%ce%9d%ce%9a%ce%95 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: JOHANN ENCKE - ΓΙΟΧΑΝ ΕΝΚΕ c c Γιόχαν Ένκε
Ο Γιόχαν Φραντς Ένκε (Johann Franz Encke) (Αμβούργο 23 Σεπτεμβρίου 1791 – Σπαντάου 26 Αυγούστου 1865) ήταν ένας Γερμανός αστρονόμος, που δεν πρέπει να συγχέεται με τον Καρλ Λούντβιχ Χένκε, ένα άλλο Γερμανό αστρονόμο.
Βιογραφία
Ο Ένκε σπούδασε Μαθηματικά και Αστρονομία από το 1811 στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν υπό τον Καρλ Φρήντριχ Γκάους, αλλά κατατάχθηκε στη Χανσεατική Λεγεώνα για την εκστρατεία του 1813-1814, και έγινε υπολοχαγός του πυροβολικού στον πρωσικό στρατό το 1815. Επέστρεψε στο Γκέτινγκεν το 1816, οπότε διορίσθηκε αμέσως από τον Μπέρναρντ φον Λίντεναου ως βοηθός του στο αστεροσκοπείο του Ζέεμπεργκ κοντά στην Γκότα.
Εκεί συμπλήρωσε τη διερεύνηση του κομήτη του 1680, για τον οποίο του απονεμήθηκε το Βραβείο Cotta το 1817. Εξάλλου, βρήκε τη σωστή περίοδο των 71 ετών του κομήτη του 1812. Αυτός ο κομήτης είναι γνωστός σήμερα ως 12P/Pons-Brooks.
Μετά από πρόταση του Ζαν-Λουί Πον, που υποπτευόταν ότι ο ένας από τους τρεις κομήτες που είχαν ανακαλυφθεί το 1818 ήταν ο ίδιος με εκείνον τον οποίο είχε ανακαλύψει ο ίδιος ήδη το 1805, ο Ένκε άρχισε να υπολογίζει τα τροχιακά στοιχεία του κομήτη αυτού. Μέχρι τότε όλοι οι γνωστοί κομήτες είχαν περίοδο περιφοράς ίση ή μεγαλύτερη των 70 ετών, και το αφήλιο της τροχιάς τους βρισκόταν πέρα από την τροχιά του Ουρανού. Ο πιο διάσημος κομήτης ήταν ο Κομήτης του Χάλεϊ με περίοδο 76 έτη. Για τον λόγο αυτό, η τροχιά του κομήτη που είχε ανακαλύψει ο Πον θεωρήθηκε εκπληκτική, καθώς αντιστοιχούσε σε περίοδο μόλις 3,25 έτη, και το αφήλιό της βρισκόταν «μέσα» από την τροχιά του Δία. Ο Ένκε προέβλεψε ότι θα επέστρεφε το 1822, αλλά αυτή η επιστροφή ήταν παρατηρήσιμη μόνο από το νότιο ημισφαίριο της Γης: ο κομήτης παρατηρήθηκε από Γερμανό αστρονόμο στην Αυστραλία. Στη συνέχεια ταυτοποιήθηκε ως ο ίδιος που είχαν παρατηρήσει ο Πιέρ Μεσαίν το 1786 και η Καρολίνα Χέρσελ το 1795.
Ο Ένκε απέστειλε τους υπολογισμούς του με ένα σημείωμα στον Γκάους, στον Όλμπερς και στον Μπέσελ. Ο πρώην καθηγητής του δημοσίευσε αυτό το σημείωμα και ο Ένκε έγινε διάσημος ως ο άνθρωπος που ανεκάλυψε τους κομήτες βραχείας περιόδου. Ο πρώτος αυτής της οικογένειας, ο Κομήτης του Ένκε (2P/Encke), πήρε το όνομά του - ένας από τους λίγους κομήτες που δεν φέρει το όνομα εκείνου που τον ανεκάλυψε, αλλά εκείνου που υπελόγισε την τροχιά του. Αργότερα, αυτός ο κομήτης ταυτοποιήθηκε ως ο υπεύθυνος για τη βροχή διαττόντων Ταυρίδες.
Η σημασία της κομητικής επιστροφής που είχε προβλεφθεί από τους υπολογισμούς του Ένκε ανταμείφθηκε από τη Βασιλική Αστρονομική Εταιρεία στο Λονδίνο, όταν του απένειμε το Χρυσό της Μετάλλιο το 1824 (το επανέλαβε το 1830). Την ίδια χρονιά (1824), ο Ένκε νυμφεύθηκε την Αμαλί Μπέκερ (1787-1879), κόρη ενός βιβλιοπώλη. Απέκτησαν τρεις γιούς και δύο θυγατέρες.
Ο Ένκε δημοσίευσε 8 πραγματείες επί των κινήσεων του κομήτη του στα Berlin Abhandlungen (1829-1859). Από μία νέα συζήτηση για τις διαβάσεις της Αφροδίτης του 1761 και του 1769, υπελόγισε (το 1822-1824) μία τιμή για την ηλιακή παράλλαξη ίση με 8,57 δευτερολέπτων της μοίρας, που επί μακρόν ήταν αποδεκτή ως η καλύτερη.
Το 1822 ο Ένκε έγινε διευθυντής του αστεροσκοπείου του Ζέεμπεργκ και το 1825 προάχθηκε σε αντίστοιχη θέση στο Βερολίνο, όπου εγκαινιάσθηκε το 1835 ένα νέο αστεροσκοπείο, που κατασκευάσθηκε υπό την επίβλεψή του και με την υποστήριξη του Αλεξάντερ φον Χούμπολτ και του Πρώσου βασιλιά Φρειδερίκου Γουλιέλμου Γ΄. Ο Encke έγινε διευθυντής του νέου αστεροσκοπείου.
Ο Ένκε διεύθυνε τη σύνταξη των αστρικών χαρτών της Ακαδημίας του Βερολίνου από το 1830 ως το 1859, βελτίωσε σημαντικά το Astronomisches Jahrbuch, και εξέδωσε 4 τόμους των Astronomische Beobachtungen του Αστεροσκοπείου του Βερολίνου (1840-1857). Επίσης, έλαβε μέρος στην ανακάλυψη και στον προσδιορισμό των τροχιών και άλλων κομητών βραχείας περιόδου και αστεροειδών. Το 1837 ο Ένκε παρατήρησε ένα χάσμα περίπου 325 χιλιομέτρων στον δακτύλιο του Κρόνου, το γνωστό σήμερα ως Χώρισμα του Ένκε ή Διαίρεση του Ένκε (Encke Division).
Το 1844 ο Ένκε έγινε καθηγητής της Αστρονομίας στον Πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Αφιέρωσε πολύ φόρτο εργασίας για τη διευκόλυνση του υπολογισμού των κινήσεων των αστεροειδών. Με αυτό τον στόχο ανεκοίνωσε στην Ακαδημία του Βερολίνου το 1849 μία μέθοδο για τον υπολογισμό μιας ελλειπτικής τροχιάς από τρεις μόνο παρατηρήσεις, ενώ το 1851 ανακοινώνει μία νέα μέθοδο για τον υπολογισμό των πλανητικών διαταραχών με ορθογώνιες συντεταγμένες (επανεκδόθηκε το 1903 στο έργο του W. Ostwald Klassiker der exacten Wissenschaften, No. 141).
Ο Ένκε επισκέφθηκε την Αγγλία το 1840. Η αρχή μιας εγκεφαλικής ασθένειας τον υποχρέωσε να αποσυρθεί από τις επίσημες υποχρεώσεις του τον Νοέμβριο 1863. Συνέχισε να είναι διευθυντής του Αστεροσκοπείου του Βερολίνου μέχρι τον θάνατό του σε ηλικία 74 ετών, οπότε τον διαδέχθηκε ο Βίλχελμ Γιούλιους Φέρστερ.
Η σορός του Γιόχαν Ένκε αναπαύεται στο κοιμητήριο Friedhof II der Jerusalems- und Neuen Kirchengemeinde στο Kreuzberg του Βερολίνου. Ο τάφος του είναι κοντά σε αυτόν του μαθηματικού Καρλ Γκούσταβ Γιάκομπ Γιακόμπι.
Ονομάσθηκαν προς τιμή του
· Ο κρατήρας Ένκε στη Σελήνη
· Ο αστεροειδής 9134 Ένκε (9134 Encke)
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/24/ELVIS_COSTELLO:___PUMP_IT_UP__ lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ELVIS COSTELLO: ''PUMP IT UP'' c c ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/24/BATTLE_OF_RIMINI_(1944)_-_%ce%97_%ce%9c%ce%91%ce%a7%ce%97_%ce%a4%ce%9f%ce%a5_%ce%a1%ce%99%ce%9c%ce%99%ce%9d%ce%99_(1944) lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: BATTLE OF RIMINI (1944) - Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΡΙΜΙΝΙ (1944) c c Η μάχη του Ρίμινι Με την ονομασία Μάχη του Ρίμινι είναι γνωστή η κύρια επίθεση των Συμμάχων στη Γοτθική Γραμμή των Γερμανών τους μήνες Αύγουστο και Σεπτέμβριο του 1944, κατά την Ιταλική Εκστρατεία του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου, η κωδική ονομασία της οποίας ήταν Operation Olive. Η Μάχη του Ρίμινι έχει χαρακτηρισθεί ως η μεγαλύτερη μάχη από υλικής πλευράς που έγινε ποτέ σε ιταλικό έδαφος. Πάνω από 1.200.000 άνδρες έλαβαν μέρος στη μάχη, που έληξε με νίκη των Συμμάχων, παρότι δεν επιτεύχθηκε η αποφασιστική διάσπαση του μετώπου στην οποία έλπιζαν. Επικεφαλής των συμμαχικών δυνάμεων ήταν ο Βρετανός στρατηγός Χάρολντ Αλεξάντερ και των Γερμανικών ο στρατάρχης Άλμπερτ Κέσελρινγκ. Η μάχη άρχισε στις 25 Αυγούστου 1944 και είχε τη μορφή ενός «ελιγμού τανάλιας» από τη βρετανική 8η Στρατιά και την αμερικανική 5η Στρατιά εναντίον της 10ης και της 14ης γερμανικής Στρατιάς. Μαζί με τη βρετανική στρατιά αγωνίζονταν δυνάμεις από τον Καναδά, τη Νέα Ζηλανδία, αλλά και η Γ΄ Ελληνική Ορεινή Ταξιαρχία, η οποία μετά την επιτυχημένη συμμετοχή της εκεί έλαβε από τότε τιμητικά την ονομασία «Ταξιαρχία του Ρίμινι».
Το Ρίμινι, πόλη που είχε χτυπηθεί προηγουμένως από αεροπορικές επιδρομές, δέχθηκε κατά την ομώνυμη μάχη 1.470.000 οβίδες πυροβολικού μόνο από τις χερσαίες συμμαχικές δυνάμεις. Σύμφωνα με έναν από τους διοικητές της βρετανικής 8ης Στρατιάς, τον σερ Όλιβερ Ληζ, «Η Μάχη του Ρίμινι ήταν μία από τις σκληρότερες της 8ης Στρατιάς, συγκρίσιμη με τη Μάχη του Ελ Αλαμέιν, του Μάρεθ και του Μόντε Κασίνο».ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/24/__%ce%9d%ce%a4%ce%9f%ce%9b%ce%a4%ce%a3%ce%95_%ce%92%ce%99%ce%a4%ce%91__:_%ce%a0%ce%91%ce%9b%ce%99%ce%91_%ce%9a%ce%9f%ce%9c%ce%95%ce%9d%ce%a4%ce%99_%ce%a4%ce%97%ce%a3_%ce%a4%ce%97%ce%9b%ce%95%ce%9f%ce%a1%ce%91%ce%a3%ce%97%ce%a3 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ''ΝΤΟΛΤΣΕ ΒΙΤΑ'': ΠΑΛΙΑ ΚΟΜΕΝΤΙ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ c c Ντόλτε Βίτα
Κομεντί 70 επεισοδίων των 30 λεπτών
Πρεμιέρα στο MEGA την Πέμπτη 5 Οκτωβρίου 1995
Παραγωγή της Λιάνας Πατέρα
Σενάριο του Αλέξανδρου Ρήγα και του Λευτέρη Παπαπέτρου
Σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Ρήγα
Ηθοποιοί Άννα Παναγιωτοπούλου (Χριστίνα), Θανάσης Ευθυμιάδης (Αντώνης), Κατερίνα Ζιώγου (Ντορίτα), Κατιάνα Μπαλανίκα 9Σάσα), Μαρία Καβογιάννη (Ασπασία), Μαρία Φωκά (γιαγιά Όλγα), Παύλος Ορκόπουλος (Λουκάς), Γαλήνη Τσεβά (Σόφη), Δημήτρης Καλλιβωκάς
.........Μια πενηντάρα μαμά ερωτεύεται τον υποψήφιο αρραβωνιαστικό της κόρης της και παρά τις τύψεις, τους δισταγμούς και τις ενοχές που αισθάνεται, αρχίζει μαζί του μια κρυφή ερωτική σχέση........
Αισθηματική κομεντί που σημείωσε μεγάλη επιτυχία και διατηρήθηκε σε όλη τη διάρκεια προβολής της στις πρώτες θέσεις τηλεθέασης. Συνετέλεσαν σ΄αυτό τα καλογραμμένα σενάρια (ιδιαίτερα της πρώτης χρονιάς) και το μπρίο της Άννας Παναγιωτοπούλου. Από τους άλλους κεντρικούς χαρακτήρες της σειράς ξεχώρισαν: στενή φίλη της Χριστίνας, Σάσα, που ήταν ο μόνος άνθρωπος που γνώριζε τη μυστική της σχέση με τον Αντώνη, η πάντα γκρινιάρα γιαγιά όλγα και η παρθένος υπηρέτρια Ασπασία.
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998 ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/24/ERICH_HONECKER_-_%ce%95%ce%a1%ce%99%ce%a7_%ce%a7%ce%9f%ce%9d%ce%95%ce%9a%ce%95%ce%a1 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ERICH HONECKER - ΕΡΙΧ ΧΟΝΕΚΕΡ c c Έριχ Χόνεκερ
Ο Έριχ Χόνεκερ (25 Αυγούστου 1912 - 29 Μαΐου 199) ήταν Ανατολικογερμανός πολιτικός.
Το 1971 ανέλαβε τον τίτλο του πρώτου γραμματέα του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος (ΕΣΚΓ) της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γερμανίας, τον οποίο και διατήρησε για πολλά χρόνια. Πέθανε στο Σαντιάγκο της Χιλής.
Πρώτα χρόνια
Ο Έριχ Χόνεκερ γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου 1912 στο Ζάαρλαντ, από το 1926 ήταν πολιτικά οργανωμένος-πρώτα στην Ένωση Κομμουνιστικής Νεολαίας Γερμανίας (ΕΚΝΓ) και μετα στο Κομμουνιστικό Κόμμα Γερμανίας. Παράλληλα μαθαίνει την τέχνη του κατασκευαστή στεγών στα 1928-1929 ενώ φοιτεί και στη Διεθνή Σχολή Λένιν στη Μόσχα το 1930-1931.Το 1935 συλλαμβάνεται από τους Ναζί και φυλακίζεται μέχρι το 1945.
Μετά τον πόλεμο
Το τέλος του πολέμου τον βρίσκει γραμματέα της νεολαίας της ΚΕ του KKG(1945-1946) και ύστερα πρόεδρο της Ελεύθερης Γερμανικής Νεολαίας (ΕΓΝ) μέχρι το 1955. Από το 1958 μέχρι το 1989 ήταν μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΕΣΚΓ.
Περίοδος της ΓΛΔ
Το 1971 γίνεται πρώτος γραμματέας και πρόεδρος του Συμβουλίου Εθνικής Άμυνας ενώ το 1976 αναλαμβάνει Γενικός Γραμματέας της ΚΕ του και Πρόεδρος του Κρατικού Συμβουλίου της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας μέχρι τις 18 Οκτωβρίου του 1989, όπου καθαιρέθηκε από όλα του, τα αξιώματα. Στις 3 Δεκέμβρη του 1989 προσχώρησε στο ΚΚΓ που επανιδρύθηκε. Πιστός στις αρχές του και στην πραγματοποίηση της ιδέας του σοσιαλισμού σε γερμανικό έδαφος μέχρι το τέλος της ζωής του, ο Χόνεκερ κρατήθηκε άλλες 169 ημέρες μέχρι το 1993, στις φυλακές Μοαμπίτ του Βερολίνου, κατηγορούμενος από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση για το θάνατο Ανατολικογερμανών πολιτών. Την περίοδο της διακυβέρνησής του, κατάφερε να αναγνωριστεί η ΓΛΔ ως κυρίαρχο και ανεξάρτητο κράτος-ισότιμο της ΟΔΓ, ενώ τιμήθηκε και με τον τίτλο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/24/%ce%92%ce%9f%ce%93%ce%99%ce%91%ce%a4%ce%96%ce%97%ce%a3_%ce%93%ce%99%ce%91%ce%9d%ce%9d%ce%97%ce%a3 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ΒΟΓΙΑΤΖΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ c c

Γιάννης Βογιατζής
"Ο Γιάννης Βογιατζής γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου του 1934.Ξεκίνησε να τραγουδά , από πολύ νεαρός, στις αρχές της δεκαετίας του '50, ενώ , απ'τις αρχές της δεκαετίας του '60, πέρασε και στη δισκογραφία, γνωρίζοντας αμέσως την επιτυχία.Παράλληλα δραστηριοποιήθηκε ως καλλιτέχνης σε όλους τους χώρους όπου λειτουργούσε το τραγούδι, στο θέατρο, στον κινηματογράφο και στο ραδιόφωνο.Βραβεύτηκε δυο φορές, με το 1ο βραβείο, στο Φεστιβάλ Ελληνικού Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης, το 1963 με το τραγούδι "Πέταξε ένα πουλί" (των Κ.Κλάββα και Αλ.Σακελλάριου) και το 1970 με το τραγούδι "Αδέρφια μου αλήτες πουλιά" (των Τόλη Βοσκόπουλου και Ηλία Λυμπερόπουλου).Συνεργάστηκε δισκογραφικά με τους γνωστότερους δημιουργούς του ελαφρού τραγουδιού , κι όχι μόνο, ερμηνεύοντας τραγούδια των :Μίκη Θεοδωράκη, Μάνου Χατζιδάκι, Μίμη Πλέσσα, Γιώργου Μουζάκη, Γιώργου Θεοδοσιάδη, Κώστα Καπνίση, Αργύρη Κουνάδη, Γεράσιμου Λαβράνου, Τόλη Βοσκόπουλου κ.α.) σε στίχους των Νίκου Γκάτσου, Αλέκου Σακελλάριου, Κώστα Πρετεντέρη, Γιώργου Οικονομίδη, Θάνου Σοφού, Ηλία Λυμπερόπουλου (κ.α.)Τα περισσότερα από τα τραγούδια του έγιναν πασίγνωστα.Αναφέρουμε μερικές από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του: "Ένας ουρανός μ'αστέρια", "Η πρώτη μας νύχτα", "Σου τό'πα μια", "Σ'αγαπώ σ'όλες τις γλώσσες" , "Αδέρφια μου αλήτες πουλιά", "Ξέρω κάποιο στενό", "Ζήσε το σήμερα", "Φωκίωνος Νέγρη", "Μέσα στα μαύρα σου μαλλιά", "Νύχτα καλοκαιριού", "Μορφονιά", "Θέλω κοντά σου να μείνω" κ.α.Ο Γιάννης Βογιατζής είναι ένας από τους πιο σπουδαίους τραγουδιστές του ελαφρού τραγουδιού.Η ωραία γλυκιά φωνή του, ερμηνευτική του εκφραστικότητα κι η θαυμάσια σκηνική του παρουσία, του έχουν εξασφαλίσει μια ξεχωριστή θέση στο ελληνικό πεντάγραμμο". Είναι εξάδελφος του ηθοποιού Γιάννη Βογιατζή.
Φιλμογραφία
Ρένα τα ρέστα σου (1985)
Κίτσος μίνι και σουβλάκι (1968)
Μίνι φούστα και καράτε (1967) [Άρης]
Πράκτωρ Κίτσος καλεί Γαστούνη (1967)
5.000 ψέμματα (1966)
Ραντεβού στον αέρα (1966) [Γιάννης Φωτίου]
Σεν είμαι ατιμασμένη (1966)
Αγάπη που δεν σβήνει ο χρόνος (1966)
Μια τρελλή τρελλή οικογένεια (1965)
Ζητιάνος μιας αγάπης (1964)
Ζωή γεμάτη πόνο (1964)
Ο εμίρης και ο κακομοίρης (1964)
Ο παράς και ο φουκαράς (1964)
Εμείς τα μπατιράκια (1963)
Μικροί και μεγάλοι εν δράσει (1963)
Ο Θύμιος στη χώρα του γέλιου (1963)
Η Αθήνα τη νύχτα (1962)
Κατρακύλισμα στο βούρκο (1962)
Όταν λείπη η γάτα! (1962) [Τέλης Στεφανής]
Αγάπη γραμμένη με αίμα (1962)
Αγαπούλα μου (1960)
ΑΠΟ ΤΟ [www.dalaras.com]
]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/24/ANTOINE_HENRI_BECQUEREL_-_%ce%91%ce%9d%ce%a4%ce%9f%ce%a5%ce%91%ce%9d_%ce%91%ce%9d%ce%a1%ce%99_%ce%9c%ce%a0%ce%95%ce%9a%ce%95%ce%a1%ce%95%ce%9b lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ANTOINE HENRI BECQUEREL - ΑΝΤΟΥΑΝ ΑΝΡΙ ΜΠΕΚΕΡΕΛ c c Αντουάν Ανρί Μπεκερέλ
Ο Αντουάν Ανρί Μπεκερέλ (γαλλ. Antoine Henri Becquerel, 15 Δεκεμβρίου 1852 - 25 Αυγούστου 1908) ήταν Γάλλος φυσικός, βραβευμένος με το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1903 για την ανακάλυψη της Ραδιενέργειας.
Βιογραφία
Πρώιμα χρόνια
Ο Μπεκερέλ γεννήθηκε στο Παρίσι το 1852. Προερχόταν από μία οικογένεια η οποία ανέδειξε τέσσερις σημαντικούς επιστήμονες, στους οποίους συμπεριλαμβάνεται και ο γιος του Ανρί, ο Ζαν Μπεκερέλ. Σπούδασε φυσικές επιστήμες στο École Polytechnique και μηχανολογία στο École des Ponts et Chaussées. Το 1890 παντρεύτηκε την με την Louise Désirée Lorieux.Καριέρα
Το 1892 έγινε ο τρίτος από την οικογένεια του που εργάστηκε στο τμήμα Φυσικής του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας. Το 1894 έγινε μηχανικός διευθυντής του Υπουργείου Γεφυρών και Δρόμων.
Το 1896 ενώ ο Μπεκερέλ ερευνούσε τον φθορισμό στα άλατα ουρανίου, ανακάλυψε τυχαία την ραδιενέργεια. Κάνοντας ένα πείραμα σχετικά με τις ακτίνες Χ που είχε ανακαλύψει πρόσφατα ο Βίλχελμ Ρέντγκεν, τύλιξε με φωτογραφικό φιλμ με μαύρο χαρτί πάνω σε θειικό ουρανυλιοκάλιο και το τοποθέτησε σε ηλιακό φως. Όταν το θειικό ουρανυλιοκάλιο βρισκόταν στο ηλιακό φως θα έπρεπε να παράγει ακτίνες Χ, οι οποίες ακτίνες θα διαπερνούσαν ένα μαύρο χαρτί και θα θόλωναν την φωτογραφική πλάκα. Ο Μπεκερέλ παρατήρησε σε μία από τις δοκιμές του πως η φωτογραφική πλάκα επηρεαζόταν ακόμα και αν το σκεύασμα παρέμενε στο σκοτάδι. Με αυτό το πείραμα ο Μπεκερέλ ανακάλυψε πως το υλικό αυτό εξέπεμπε αυθόρμητα ακτινοβολία, η οποία ονομάστηκε ραδιενέργεια. Τα πειράματα σχετικά με την αυθόρμητη αυτή εκπομπή ακτινοβολίας συνεχίστηκε από τον ζεύγος Πιερ και Μαρία Κιουρί. Για την ανακάλυψη της ραδιενέργειας βραβεύτηκαν και οι τρεις με το βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1903.
Η μονάδα μέτρησης ραδιενέργειας στο διεθνές σύστημα μονάδων, το Μπεκερέλ, πήρε το όνομά του.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/24/MARTIN_AMIS_-_%ce%9c%ce%91%ce%a1%ce%a4%ce%99%ce%9d_%ce%95_%ce%99_%ce%9c%ce%99%ce%a3 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: MARTIN AMIS - ΜΑΡΤΙΝ Ε'Ι'ΜΙΣ c c Μάρτιν Έιμις
Ο Μάρτιν Έιμις γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου 1949 στην Οξφόρδη. Γιος του συγγραφέα Κίγκσλεϊ Έιμις, πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής τους στο Σουόνσι της Ουαλίας, όπου δίδασκε ο πατέρας του. Στη συνέχεια βρέθηκε στο Πρίνστον για ένα χρόνο, πριν επιστρέψει η οικογένειά του στο Κέμπριτζ. Ήταν δώδεκα ετών όταν χώρισαν οι γονείς του και βρέθηκε στην Ισπανία, ακολουθώντας τη μητέρα του και τα αδέρφια του. Την επόμενη χρονιά επέστρεψε στην Αγγλία και έπαιξε στον κινηματογράφο. Στη συνέχεια δεν του επετράπη να επιστρέψει στο σχολείο. Ολοκλήρωσε τα μαθήματά του σε ειδικά σχολεία, χωρίς να δείξει ιδιαίτερες ικανότητες. Με τη βοήθεια της μητριάς του Ελίζαμπεθ Τζέιν Χάουαρντ μπήκε στο Έξετερ Κόλλετζ της Οξφόρδης, αποφοίτησε από την Αγγλική Φιλολογία με άριστα. Εργάστηκε ως κριτικός βιβλίων στον "Observer" το 1971 και στη συνέχεια συμμετείχε ως συντάκτης στα έντυπα "Times Literary Supplement", "New Statesman" και "Observer", όπου διετέλεσε ειδικός συγγραφέας από το 1980. Έχει τιμηθεί με το βραβείο Σόμερσετ Μομ (1974) για το βιβλίο του "The Rachel Papers" (1973), ενώ το μυθιστόρημά του "Το βέλος του χρόνου" (1991) ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Booker. Έχει δημοσιεύσει ακόμη τα μυθιστορήματα "Dead Babies" (1975), "Success" (1978), "Other People: A Mystery Story" (1981), "Money: A Suicide Note" (1984), "London Fields" (1989), τη συλλογή διηγημάτων "Einstein`s Monsters (1987), και τα δοκίμια "Invasion of the Space Invaders: An Addicts` Guide" (1982), "The Moronic Inferno and Other Visits to America" (1986) και "Visiting Mrs Nabokov" (1993).
ΑΠΟ ΤΟ [www.perizitito.gr] ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/24/FREDERICK_FORSYTH_-_%ce%a6%ce%a1%ce%95%ce%9d%ce%a4%ce%95%ce%a1%ce%99%ce%9a_%ce%a6%ce%9f%ce%a1%ce%a3%ce%91_%ce%99_%ce%98 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: FREDERICK FORSYTH - ΦΡΕΝΤΕΡΙΚ ΦΟΡΣΑ'Ι'Θ c c Φρέντερικ Φορσάιθ
Ο Φρέντερικ Φορσάιθ γεννήθηκε στο Άσφορντ της Αγγλίας στις 25 Αυγούστου του 1938. Φοίτησε με υποτροφία στο σχολείο του Γιάρντλεϊ Κορτ απ' όπου έφυγε σε ηλικία 17 ετών για να καταταγεί στη RAF. Δύο χρόνια μετά εγκατέλειψε την Αεροπορία και στράφηκε στη δημοσιογραφία για να καταλήξει στο Πρακτορείο Reuters. Κάλυψε δημοσιογραφικά πλήθος γεγονότων σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις: το Παρίσι, το Ανατολικό Βερολίνο, την Πράγα, τη Βουδαπέστη, τις Βρυξέλλες και τη Ρώμη. Το 1965, σε ηλικία μόλις 28 ετών, άρχισε να δουλεύει ως διπλωματικός ανταποκριτής για το BBC απ' όπου έφυγε 9 μήνες μετά για να μεταβεί στην Μπιάφρα ως ελεύθερος ανταποκριτής. Από το 1971 που άφησε τη δημοσιογραφία για να αφοσιωθεί στο γράψιμο, ο Φορσάιθ έγραψε διηγήματα και πολλά μυθιστορήματα που έγιναν παγκόσμια μπεστ σέλερ, μεταξύ των οποίων και "Το φάντασμα του Μανχάταν"
ΑΠΟ ΤΟ [www.perizitito.gr] ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/23/THEATRE_OF_HATE:___CONQUISTADOR__ lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: THEATRE OF HATE: ''CONQUISTADOR'' c c ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/23/BATTLE_OF_SANGARIOS_-_%ce%97_%ce%9c%ce%91%ce%a7%ce%97_%ce%a3%ce%a4%ce%9f_%ce%a3%ce%91%ce%93%ce%93%ce%91%ce%a1%ce%99%ce%9f_%ce%a0%ce%9f%ce%a4%ce%91%ce%9c%ce%9f lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: BATTLE OF SANGARIOS - Η ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΣΑΓΓΑΡΙΟ ΠΟΤΑΜΟ c c Η μάχη στο Σαγγάριο ποταμό
Την 1η Αυγούστου του 1921 ο ελληνικός στρατός ξεκίνησε από τις θέσεις εξόρμησης για το Σαγγάριο. Η δύναμη του αριθμούσε τρία σώματα στρατού και μία ανεξάρτητη ταξιαρχία ιππικού. Η αριθμητική δύναμη της Στρατιάς την 21 Ιουνίου 1921 αριθμούσε 6.159 αξιωματικούς και 193.994 οπλίτες. Αλλά και η τουρκική δύναμη εκείνο τον Ιούνιο είχε 79.530 αξιωματικούς και οπλίτες και 7.350 ιππείς και μαζί με τους άτακτους τσέτες πλησίαζαν τις 100.000, με 140 πυροβόλα και 300 πολυβόλα. Είχε ακόμη στην εφεδρεία 14.000 πεζούς και 1.200 ιππείς. Στη βόρεια πλευρά υπήρχε το Γ΄ Σώμα Στρατού, ενώ νοτιότερα κινήθηκαν το Α΄ και το Β΄ Σώμα Στρατού. Περισσότερο επίπονη ήταν η πορεία του Β΄ Σώματος Στρατού μέσα από την Αλμυρά Έρημο. Η εξαντλητική πορεία κάτω από τον καυτό ήλιο και οι δυσκολίες κατά το ανεφοδιασμό εξουθένωσαν τις ελληνικές δυνάμεις.Στις 10 Αυγούστου οι ελληνικές εμπροσθοφυλακές έφτασαν στο Σαγγάριο και στις 23 του ίδιου μήνα άρχισε η γενική επίθεση των Ελλήνων. Σημαντικό σημείο του ελληνικού επιτελικού σχεδίου αποτελούσε η υπερκέραση της τουρκικής παράταξης στην περιοχή του Καλέ Γρότο, η οποία στη συνέχεια θα οδηγούσε σε κύκλωμα όλων των τουρκικών δυνάμεων. Όμως, η συγκεκριμένη ενέργεια, εξαιτίας της καθυστέρησης και των περιορισμένων αριθμητικά δυνάμεων, απέτυχε (18 Αυγούστου 1921). Η πύρρεια νίκη ανάγκασε την ελληνική ηγεσία να αλλάξει τους αρχικούς στόχους της. Έτσι, αποφασίστηκε η υποχώρηση του ελληνικού στρατού στη γραμμή Εσκί Σεχίρ-Αφιόν Καραχισάρ. Στις 31 Αυγούστου του 1921 η ελληνική στρατιά πέρασε στη δυτική όχθη του Σαγγάριου με υποδειγματική τάξη. Η πιο επική φάση της εκστρατείας στη Μικρά Ασία, η πορεία προς την Άγκυρα, είχε τερματιστεί. Οι απώλειες στη μάχη ήταν: 9 αξιωματικοί και 96 οπλίτες νεκροί, 33 αξιωματικοί τραυματίες, 470 οπλίτες και 22 αγνοούμενους. ΑΠΟ ΤΟ [www.delfini1922.gr] ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/23/%ce%a3%ce%91%ce%92%ce%92%ce%9f%ce%a0%ce%9f%ce%a5%ce%9b%ce%9f%ce%a5_%ce%a4%ce%91%ce%9d%ce%99%ce%91 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΥ ΤΑΝΙΑ c c Τάνια Σαββοπούλου
Ταινίες στις οποίες έχει παίξει:
Εν πλω 1986
Στοργή 1965
Σειρές στις οποίες έχει παίξει:
Άνθρωπος δίχως πρόσωπο (Ο) 1972 ΕΙΡΤ
Βίος και πολιτεία του Χαράλαμπου Κ 1989 ΕΤ2
Γαλήνη 1976 ΕΡΤ
Γιάννης και Μαρία 1982 ΕΡΤ
Επιστροφή 1982 ΕΡΤ
Εφιάλτης 1973 ΕΙΡΤ
Θύματα ειρήνη 1999 MEGA
Καλή σου νύχτα κυρ Αλέξανδρε 1980 ΕΡΤ
Κόκκινο στην άκρη της πόλης 1996 ΕΤ2
Μέσα από το πλήθος 1984 ΕΡΤ2
Σκονισμένα σύννεφα 1995 ΕΤ1
Ταξίδι 1976 ΥΕΝΕΔ
Το τελευταίο αντίο 1994 MEGA
ΑΠΟ ΤΟ [www.retrodb.gr] ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/23/PLINY_THE_ELDER_-_%ce%a0%ce%9b%ce%99%ce%9d%ce%99%ce%9f%ce%a3_%ce%9f_%ce%a0%ce%a1%ce%95%ce%a3%ce%92%ce%a5%ce%a4%ce%95%ce%a1%ce%9f%ce%a3 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: PLINY THE ELDER - ΠΛΙΝΙΟΣ Ο ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ c c Πλίνιος ο Πρεσβύτερος
Ο Γάιος Πλίνιος Σεκούνδος, γνωστότερος ως Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, ήταν Ρωμαίος φυσικός φιλόσοφος και ιστοριογράφος, περίφημος κυρίως από το έργο του «Φυσική Ιστορία» (Naturalis Historia). Υπήρξε επίσης στρατιωτικός και ναυτικός διοικητής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Γεννήθηκε στο Κόμο το 23 μ.Χ. και πέθανε στις 24 Αυγούστου του 79 μ.Χ. Πίστευε ότι «αληθινή δόξα είναι να κάνεις αυτό που αξίζει να γραφεί, και να γράφεις αυτό που αξίζει να διαβαστεί».
Η ζωή του
Σπουδαστής και δικηγόρος
Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος ήταν γιος ενός Ρωμαίου αριστοκράτη και της κόρης του γερουσιαστή Γαΐου Καικιλίου του Novum Comum. Πριν το 35 μ.Χ. ο πατέρας του τον πήρε στη Ρώμη, όπου μορφώθηκε από τον φίλο του πατέρα του, ποιητή και στρατιωτικό διοικητή Πούμπλιο Πομπόνιο Σεκούνδο, που του ενέπνευσε αγάπη για τη μάθηση για όλη του τη ζωή. Ο Πλίνιος αναφέρει επίσης τους γραμματικούς και διδασκάλους της ρητορικής Ρέμμιο Παλαίμονα και Arellius Fuscus, οπότε ίσως υπήρξε μαθητής τους. Στη Ρώμη μελέτησε βοτανική στον κήπο (topiarius) του γηραιού Αντωνίου Κάστορος. Υπό την επίδραση του Σενέκα του Νεότερου, ο Πλίνιος έγινε καλός σπουδαστής της φιλοσοφίας και της ρητορικής, και άρχισε να εξασκείται ως δικηγόρος.
Υπαξιωματικός
Γνώρισε τη στρατιωτική ζωή υπό τον Corbulo στη Γερμανία το 47, συμμετέχοντας στη νίκη επί των Καυκών (Chauci) και στην κατασκευή διώρυγας μεταξύ του Μάας και του Ρήνου. Ως νεαρός διοικητής σώματος ιππικού (praefectus alae), έγραψε έργο για τη χρήση βλημάτων από ιππείς (De jaculatione equestri), με κάποια περιγραφή των χαρακτηριστικών ενός καλού αλόγου.
Στη Γαλατία και την Ισπανία ο Πλίνιος έμαθε μερικές κελτικές λέξεις. Κράτησε σημειώσεις για τόπους σχετικούς με τη ρωμαϊκή εισβολή στη Γερμανία και, μέσα στις εντυπώσεις από τις νίκες του Δρούσου, είδε ένα όνειρο όπου ο νικητής τον πρόσταζε να μεταφέρει τα κατορθώματά του στην αιωνιότητα (Plin. Epp. iii.5, 4). Το όνειρο αυτό παρακίνησε τον Πλίνιο να αρχίσει να γράφει ιστορία όλων των πολέμων ανάμεσα στους Ρωμαίους και τα γερμανικά φύλα.
Ο Πλίνιος επισκέφθηκε τη Γερμανία και τη δεκαετία του 50 συνοδεύοντας τον μελλοντικό Αυτοκράτορα Τίτο.
Μεσοδιάστημα συγγραφής
Επί βασιλείας Νέρωνα ο Πλίνιος έζησε κυρίως στη Ρώμη. Αναφέρει τον χάρτη του Βασιλείου της Αρμενίας και των χωρών γύρω από την Κασπία Θάλασσα, που στάλθηκε στη Ρώμη από τον Corbulo το 58. Τελείωσε τα 20 βιβλία της Ιστορίας των Γερμανικών Πολέμων, η οποία ωστόσο μακροπρόθεσμα επισκιάσθηκε από το έργο του Τάκιτου, έτσι ώστε περί το 400 ο Σύμμαχος δεν έβρισκε αντίγραφό της (Epp. xiv.8). Επίσης, ο Πλίνιος αφιέρωσε πολύ χρόνο γράφοντας για γραμματική και ρητορική: ένα λεπτομερές έργο ρητορικής, το Studiosus, και οκτώ βιβλία του Dubii sermonis (67 μ.Χ.) είναι καρποί αυτής της περιόδου.
Αξιωματικός
Με Αυτοκράτορα τον φίλο του Βεσπασιανό, ο Πλίνιος επέστρεψε στην ενεργό υπηρεσία, ως έπαρχος της Ναρβωνίτιδας στη νότια Γαλατία (Gallia Narbonensis) (70) και στην Ισπανία (Hispania Tarraconensis) (73). Επίσης, επισκέφθηκε την επαρχία της Βελγικής Γαλατίας το 74). Ευρισκόμενος στην Ισπανία, γνώρισε καλά τη γεωργία και τα ορυχεία της, ενώ πέρασε και απέναντι στην Αφρική. Επιστρέφοντας στην Ιταλία, ανέλαβε υπηρεσία υπό τον Βεσπασιανό, τον οποίο συνήθιζε να επισκέπτεται την αυγή για οδηγίες πριν προχωρήσει στα επίσημα καθήκοντά του. Μετά την αποχώρησή του από το αξίωμα, αφιέρωσε όλο το υπόλοιπο της ζωής του στη συγγραφή (Plin. Epp. iii.5, 9).
Διάσημος συγγραφέας
Ο Πλίνιος ολοκλήρωσε μια «Ιστορία της Εποχής του» σε 31 βιβλία, που πιθανώς εκτεινόταν από την περίοδο του Νέρωνα ως τον Βεσπασιανό, και άφησε εντολή να εκδοθεί μόνο μετά τον θάνατό του. Αυτή η Ιστορία αναφέρεται από τον Τάκιτο (Ann. xiii.20, xv.53, Hist. iii.29) και απετέλεσε πηγή για τους Σουητώνιο και Πλούταρχο.
Αλλά το μεγάλο του έργο ήταν η «Φυσική Ιστορία» (Naturalis Historia), ουσιαστικά μία εγκυκλοπαίδεια όπου ο Πλίνιος συγκέντρωσε μέγα μέρος από τη γνώση που γνώριζε η εποχή του. Την είχε σχεδιάσει από τα χρόνια του Νέρωνα. Το υλικό που είχε συλλέξει για το έργο αυτό γέμιζε λίγο λιγότερο από 160 τόμους όταν ο Λάρκιος Λικίνιος, λεγάτος της Ισπανίας, μάταια προσφέρθηκε να το αγοράσει για χρηματικό ποσό ισοδύναμο με περισσότερα από 300.000 ευρώ. Ο Πλίνιος αφιέρωσε το έργο στον Αυτοκράτορα Τίτο το 77.
Ο Βεζούβιος
Λίγο αργότερα, διορίσθηκε από τον Βεσπασιανό διοικητής του ρωμαϊκού στόλου στο ακρωτήριο Μισένο. Στις 24 Αυγούστου του 79 ήταν σταθμευμένος εκεί όταν συνέβη η μεγάλη ιστορική έκρηξη του Βεζούβιου που κατέστρεψε την Πομπηία. Η ισχυρή επιθυμία του να παρατηρήσει το φαινόμενο από κοντά και επίσης να διασώσει φίλους του από την ακτή του κόλπου της Νεαπόλεως, τον οδήγησε να διασχίσει τον κόλπο ως τις Σταβίες. Ο ανιψιός του, Πλίνιος ο Νεότερος, γράφει ότι τον είδε να καταρρέει και να πεθαίνει «αφού ανέπνευσε δηλητηριώδη αέρια εκπεμφθέντα από το ηφαίστειο». Ωστόσο, οι Σταβίες απείχαν 16 χιλιόμετρα από τον κρατήρα και οι σύντροφοί του δεν έπαθαν τίποτα, επομένως είναι πιθανότερο ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος να πέθανε από άλλη αιτία, π.χ. εγκεφαλικό επεισόδιο ή έμφραγμα του μυοκαρδίου, καθώς ήταν παχύσαρκος.
Το πτώμα του Πλίνιου βρέθηκε χωρίς εμφανή τραύματα στις 26 Αυγούστου, αφού το σύννεφο καπνού από την έκρηξη είχε διαλυθεί αρκετά ώστε να υπάρχει αρκετό φως.
Η ιστορία των τελευταίων του ωρών καταγράφηκε σε ένα ενδιαφέρον γράμμα που απέστειλε 27 χρόνια μετά στον Τάκιτο ο Πλίνιος ο Νεότερος, ο οποίος επίσης έστειλε σε άλλο πρόσωπο την ακόλουθη περιγραφή του έργου και του τρόπου ζωής του θείου του:
«Ξεκινούσε να εργάζεται πριν την αυγή... Δε διάβαζε τίποτα χωρίς να κρατά σημειώσεις. Συνήθιζε να λέει ότι δεν υπήρχε βιβλίο τόσο κακό ώστε να μην περιέχει κάτι που να έχει αξία. Στο σπίτι του μόνο την ώρα που περνούσε στο λουτρό του δεν μελετούσε, κι όταν ταξίδευε, λες και δεν είχε άλλες φροντίδες, αφοσιωνόταν μόνο στη μελέτη. Κοντολογίς, θεωρούσε σπαταλημένο όλο τον χρόνο που δεν αφιερωνόταν στη μελέτη».
Στην ηφαιστειολογία ο Πλίνιος τιμήθηκε με τον όρο πλίνια έκρηξη (ή «πλίνεια»), που αναφέρεται σε μία πολύ βίαιη έκρηξη ηφαιστείου, της οποίας η στήλη της σποδού φθάνει μέχρι τη στρατόσφαιρα. Ο όρος «υπερπλίνια» ("ultra-plinian") φυλάγεται για τον βιαιότερο δυνατό τύπο μιας πλίνιας εκρήξεως, όπως αυτή της καταστροφής του Κρακατόα.
Έργο
Στη λατινική γραμματολογία, ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος καταλαμβάνει την υψηλότερη θέση, δίπλα στον Κικέρωνα και τον Βιργίλιο.
Το μόνο έργο του Πλίνιου του Πρεσβύτερου που έχει σωθεί είναι η Φυσική Ιστορία, ένα πλήρες εγκυκλοπαιδικό σύγγραμα φιλοσοφίας (ιδιαιτέρως φυσικής φιλοσοφίας) το οποίο συνόψιζε όλη τη γνώση της εποχής του, ανθολογημένη από διάσπαρτα προγενέστερα ελληνικά και λατινικά συγγράμματα, στους τομείς της μεταφυσικής, της αστρονομίας, των μαθηματικών, της γεωγραφίας, της εθνογραφίας, της ανθρωπολογίας, της ζωολογίας, της βοτανολογίας, της φαρμακολογίας, της ηφαιστειολογίας, της ορυκτολογίας, αλλά και της τέχνης της γλυπτικής, της αρχιτεκτονικής και ορισμένων συναφών τεχνολογικών κλάδων όπως η εξόρυξη, η μεταλλουργία κλπ. Στην περιγραφή των φυτών, ο Πλίνιος μπόρεσε να συλλέξει αρκετές θεραπείες με βότανα.
Στο τέλος του έργου, ως ο μοναδικός Ρωμαίος πλην του Λουκρητίου που είχε ποτέ για θέμα του ολόκληρο το βασίλειο της Φύσεως, προσεύχεται για τις ευλογίες της παγκόσμιας μητέρας στο τελειωμένο έργο του. Κατά τους αιώνες που ακολούθησαν η Φυσική Ιστορία χρησιμοποιήθηκε ως έγκυρη πηγή από αναρίθμητους σοφούς, τόσο σε θέματα φυσικής φιλοσοφίας όσο και ιατρικής.
Ο Πλίνιος εμφανίζει οξύ ενδιαφέρον για τη φύση και τη μελετά με τρόπο καινοφανή ως τότε στη Ρώμη, ενώ η μικρή υπόληψη της οποίας έχαιραν μελέτες αυτού του είδους δεν τον αποθαρρύνει από την προσπάθειά του. Η Ιστορία του δεν υπολείπεται σε τίποτα από μία εγκυκλοπαίδεια για τη φύση, αλλά και την τέχνη, όταν η τελευταία συνδέεται με τη φύση ή εμπνέεται από αυτή. Μελέτησε τις αρχικές πηγές σε κάθε αντικείμενο: οι indices auctorum του είναι οι πηγές του από πρώτο ή δεύτερο χέρι. Η επιστημονική του περιέργεια εξάλλου οδήγησε μάλλον στον θάνατό του κατά την έκρηξη του Βεζούβιου.
Το ύφος του προδίδει την επίδραση του Σενέκα του Νεότερου. Στοχεύει λιγότερο στην καθαρότητα και στη ζωντάνια και περισσότερο στην επιγραμματική παράθεση. Αγαπά τα αντιθετικά σχήματα, όσο και τις ερωτήσεις ή τον θαυμασμό για κάτι. Η καλλιέπεια των προτάσεων θυσιάζεται στο πάθος για έμφαση, ενώ η δομή τους είναι χαλαρή.
Αποφθέγματα
«Μεταξύ αυτών των πραγμάτων, ένα μοιάζει βέβαιο: ότι καμιά βεβαιότητα δεν υπάρχει και ότι δεν υπάρχει τίποτα το πιο αξιολύπητο ή πιο θρασύ από τον άνθρωπο.»
«Εξαιτίας μιας περίεργης αρρώστιας του ανθρώπινου μυαλού, μας ευχαριστεί να απαθανατίζουμε στην Ιστορία καταγραφές σφαγών και αιματοχυσιών, έτσι ώστε οι αγνοούντες τα γεγονότα του κόσμου να κάνουν τη γνωριμία τους με τα εγκλήματα της ανθρωπότητας.»
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/23/__%ce%97_%ce%9d%ce%99%ce%9f%ce%92%ce%97_%ce%a7%ce%9f%ce%a1%ce%95%ce%a5%ce%95_%ce%a4%ce%9f_%ce%a7%ce%9f%ce%a1%ce%9f_%ce%a4%ce%97%ce%a3__:_%ce%a4%ce%97%ce%9b%ce%95%ce%a4%ce%91%ce%99%ce%9d%ce%99%ce%91 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ''Η ΝΙΟΒΗ ΧΟΡΕΥΕ ΤΟ ΧΟΡΟ ΤΗΣ'': ΤΗΛΕΤΑΙΝΙΑ c c Η Νιόβη χόρευε το χορό της
Τηλεταινία διάρκειας 52 λεπτών
Πρεμιέρα στην ΕΤ-2 την Τρίτη 4 Ιουνίου 1996
Σενάριο και σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Παπαηλιού
Ηθοποιοί Μαρία Ναυπλιώτη, Στεφανία Αμπαζή, Νίκος Λύτρας, Μότελ Χάθαγουεϊ
....Το χρονικό μιας πορείας μιας νεαρής Γιουγκοσλάβας από το πορνείο στο θάνατό της....
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998 ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/23/JORGE_LUIS_BORGES_-_%ce%9c%ce%a0%ce%9f%ce%a1%ce%a7%ce%95%ce%a3_%ce%a7%ce%9f%ce%a1%ce%a7%ce%95_%ce%9b%ce%9f%ce%a5%ce%99%ce%a3 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: JORGE LUIS BORGES - ΜΠΟΡΧΕΣ ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ c c Μπόρχες Χόρχε Λουίς
(24 Αυγούστου 1899 - 14 Ιουνίου 1986)
Από τις σημαντικότερες μορφές της Ισπανικής λογοτεχνίας. Ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες γεννήθηκε το 1899 στο Μπουένος Άιρες. Παιδί-θαύμα στην κυριολεξία, έγραψε το πρώτο του διήγημα σε ηλικία 6 ετών. Σπούδασε στην Γενεύη και εκείνη την περίοδο άρχισε να γράφει τα πρώτα του ποιήματα. Μιλούσε εκτός από τα ισπανικά, άλλες τρεις γλώσσες,(αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά). Μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου εγκαταστάθηκε στη Μαδρίτη. Εκεί είχε την ευκαιρία να γνωρίσει σημαντικές προσωπικότητες της ισπανικής λογοτεχνίας και να δημοσιεύσει το πρώτο του ποίημα. Ένα χρόνο μετά επιστρέφει στη γεννέτειρα του, το Μπουένος Άιρες ,στο οποίο πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Την αγάπη του γιά την πόλη αυτή την εκδήλωσε με την ποιητική συλλογή, Πάθος γιά το Μπουένος Άιρες που δημοσίευσε το 1923. Ξεπερνώντας μία άσχημη περιπέτεια με την υγεία του, το 1935 γράφει την Παγκόσμια ιστορία της ατιμίας, την ιστορία της αιωνιότητας και τα διηγήματα ''Μυθιστορίες''. Γιά να ακολουθήσουν τα δοκίμια: ''Η μοίρα'', ''Οι γειτονιές'' , ''Ο λαϊκός τύπος''. Το 1956 χάνει την όραση του. Παρόλα αυτά συνεχίζει να γράφει με την βοήθεια της μητέρας του. Επιστρέφει στην ποίηση και γράφει τα: ''Ο πλάστης'', ''Ο χρυσός των τιγρέων'', ''Το βιβλίο της άμμου'', ''Εγκώμιο της σκιάς'',κ.α. Το 1986 έφυγε από το Μπουένος Άιρες και πήγε στη Γενεύη. Πέθανε την ίδια χρονιά, ενώ λίγο πριν είχε παντρευτεί γιά τρίτη φορά την κατά πολύ μικρότερη του, Μαρία Κοντάμα. Διετέλεσε Πρόεδρος της Ένωσης Αργεντινών Συγγραφέων και διευθυντής της Εθνικής Βιβλιοθήκης. Το 1955 εκλέχθηκε μέλος της Ακαδημίας Γραμμάτων της Αργεντινής και είχε τιμηθεί με το Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας και με το Βραβείο Φορμεντόρ του Διεθνούς Συνεδρίου. Ιδιαίτερη ήταν η σχέση του Μπόρχες με την Ελλάδα. Είχε επισκεφτεί δύο φορές την χώρα μας και όλα τα έργα του έχουν μεταφραστεί στα ελληνικά.
ΑΠΟ ΤΟ [www.greekbooks.gr] ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/23/ORSON_SCOTT_CARD_-%ce%9f%ce%a1%ce%a3%ce%9f%ce%9d_%ce%a3%ce%9a%ce%9f%ce%a4_%ce%9a%ce%91%ce%a1%ce%9d%ce%a4 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ORSON SCOTT CARD -ΟΡΣΟΝ ΣΚΟΤ ΚΑΡΝΤ c c Όρσον Σκοτ Καρντ
Ο Όρσον Σκοτ Καρντ (Orson Scott Card), 24 Αυγούστου 1951, είναι Αμερικανός συγγραφέας, πολιτικός και ακτιβιστής, περισσότερο γνωστός για τα έργα του επιστημονικής φαντασίας.
Το πιο γνωστό του έργο είναι "Το παιχνίδι του Έντερ".
Έχει γράψει μεγάλο αριθμό βιβλίων, μερικά από τα οποία είναι:
· 8 βιβλία από το 1978-1893, με πιο χαρακτηριστικό το "The Worthing Chronicle" (διορθωμένη επανέκδοση των Hot Sleep και Capitol)
· 5 βιβλία της σειράς του Έντερ, αρχίζοντας το 1985 με "Το παιχνίδι του Έντερ" (Ender's Game)
· 4 βιβλία της σειράς "η Σκιά του Έντερ", αρχίζοντας το 1999
· 9 βιβλία της σειράς "Οι ιστορίες του Άλβιν Μέϊκερ"
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/22/MADNESS:___EMBARRASSMENT__ lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: MADNESS: ''EMBARRASSMENT'' c c ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/22/WILLIAM_WALLACE_-_%ce%93%ce%9f%ce%a5%ce%99%ce%9b%ce%99%ce%91%ce%9c_%ce%93%ce%9f%ce%a5%ce%91%ce%9b%ce%91%ce%a3 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: WILLIAM WALLACE - ΓΟΥΙΛΙΑΜ ΓΟΥΑΛΑΣ c c Γουίλιαμ Γουάλας
(1272/1276 – 23 Αυγούστου1305) Σκωτσέζος ευγενής και πατριώτης, πρωταγωνιστής του πολέμου κατά των Άγγλων κατά την διάρκεια της ανεξαρτησίας της Σκωτίας. Υμνήθηκε από τους ποιητές και τους καλλιτέχνες, ιδιαίτερα από τον τροβαδούρο του 15ου αιώνα Μπλίντ Χάρρυ. Καταγόταν από το μικρό χωριό Ελλερσλί και την δημοφιλέστερη εκδοχή το όνομα Γουάλλας σημαίνει "Ουαλλός" ή "ξένος" λόγω της Ουαλλικής του καταγωγής. Ο Μπλίντ Χάρρυ δέν περιγράφει τα περιστατικά της ζωής του ως το 1296 οπότε και συνέβη η επίθεση του βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου Α', μετά τρεις γενιές ειρήνης μεταξύ Άγγλων Σκωτσέζων γιατί δεν είχε στοιχεία. Αμφισβητείται έντονα και η ημερομηνία γέννησης του αλλά το βέβαιο είναι ότι συνέβη το πρώτο μισό της δεκαετίας του 1270.
Προβλήματα διαδοχής στην Σκωτία, σκληρή επέμβαση του Εδουάρδου
Την εποχή της γέννησης του Γουίλιαμ Γουάλας η Σκωτία απολάμβανε μεγάλη ευημερία πάνω από 20 χρόνια όπου βρισκόταν υπό την εξουσία του άξιου βασιλιά της Αλεξάνδρου Γ'. Τα προβλήματα ξεκίνησαν το (1286) οπότε και ο Αλέξανδρος Γ' πέθανε πέφτοντας από το άλογο του, αφήνοντας διάδοχο του την μόλις τετράχρονη εγγονή του Μαργαρίτα. Ο βασιλιάς της Αγγλίας Εδουάρδος Α' ο μακροσκελής πήρε τότε πλεονέκτημα αρραβωνιάζοντας τον γιο και διάδοχο του Εδουάρδο με την Μαργαρίτα και την υπόσχεση να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία της Σκωτίας. Αλλά όταν πέθανε η εφτάχρονη Μαργαρίτα (1290) τα προβλήματα διαδοχής στην Σκωτία ήρθαν σε μεγάλο αδιέξοδο, και ξεκίνησε τότε ο πόλεμος διαδοχής μεταξύ των δύο κυριότερων αντιμαχόμενων Σκωτσέζικων οικογενειών του Ροβέρτου Μπρους και του Τζων Μπάλλιολ. Το αδιέξοδο θα μπορούσε να λυθεί με την επέμβαση του ισχυρότατου γείτονα τους, του βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου Α' ο οποίος ώς τότε είχε δείξει καλές προθέσεις απέναντι τους όλοι οι ευγενείς ακόμα και οι Μπρούς - Μπάλλιολ συμφώνησαν να μπουν υπό την κρίση του. Ο Εδουάρδος Α΄ τελικά αποφάσισε στα τέλη του 1292 να ορίσει βασιλιά της Σκωτίας τον Τζων Μπάλλιολ και να έχει ο ίδιος την ψηλή εξουσία απέναντι του κάτι που δυσαρέστησε έντονα την οικογένεια των Μπρους. Ο Εδουάρδος δεν κράτησε τις υποσχέσεις του για ανεξαρτησία της Σκωτίας και αμέσως μετά την ενθρόνιση του Τζων Μπάλλιολ έγινε σκληρός, αυταρχικός, ήθελε να ελέγχει όλες του τις κινήσεις. Ο Τζων Μπάλλιολ έφτασε σε ακραία σημεία δυσαρέσκειας απέναντι στον Άγγλο βασιλιά (1296) όταν αρνήθηκε να αναγνωρίσει την υποταγή του και συμμάχησε με την Γαλλία εναντίον του. Τότε ο Εδουάρδος κυρίευσε το κάστρο του Μπέργουικ σφάζοντας τους αντιπάλους του, και τον Απρίλιο του ίδιου χρόνου οι Σκωτσέζοι ηττήθηκαν οριστικά στην μάχη του Ντουνχάρ ο Τζων Μπάλλιολ αναγκάστηκε να παραιτηθεί. Ο Εδουάρδος Α' δέχτηκε την υποτέλεια 8.000 Σκωτσέζων ευγενών αφού πρώτα έκλεψε την ιερή πέτρα που βρισκόταν κάτω από τον θρόνο των Σκωτσέζων βασιλέων και την μετέφερε στο Λονδίνο.
Ο σκληρός αγώνας του κατά των Άγγλων
Κυκλοφορούν δύο ιστορίες γύρω από την νεότητα του Γουίλιαμ Γουάλας (1296 - 1297), ο ένας λέει ότι ψάρευε στον ποταμό Ίρβινγκ όταν τον προσέγγισε μια ομάδα από Άγγλους στρατιώτες που του ζήτησαν να παραδοθεί σε αυτούς. Ο Γουίλιαμ τους καλόπιασε προσφέροντας τους μισό από το ψάρι του, και εκνευρισμένος από την αστεία του πράξη ένας στρατιώτης τον πλησίασε και τον απείλησε ότι θα τον σκοτώσει. Τότε ο Γουίλιαμ τον έπληξε και τον σκότωσε με το καλάμι ψαρέματος, παίρνοντας το ξίφος του στην συμπλοκή υπέταξε εύκολα μόνος του τους υπόλοιπους Άγγλους στρατιώτες σκοτώνοντας 5 από αυτούς. Σύμφωνα με μια άλλη ιστορία στον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου στην πόλη του Νταντέ ξεκίνησε τον πόλεμο ανεξαρτησίας δολοφονώντας τον γιο του Άγγλου διοικητή της πόλης. Η ιστορία αυτή φαίνεται ότι έχει περισσότερες πιθανότητες να ισχύει γιατί στην συγκεκριμένη πόλη ο Γουίλιαμ Γουάλας είχε σπουδάσει ξοδεύοντας μεγάλο μέρος από την νεότητα του σε αυτήν, αλλά δεν υπάρχει κανένα κείμενο για τις δραστηριότητες του ως το 1297. Τον Μάιο του 1297 σκότωσε και κομμάτιασε τον Άγγλο σερίφη του Λανάρκ για να εκδικηθεί τον θάνατο του Μάριον Μπραίντφουτ του Λάμινγκτον. Συμμαχώντας με τον Γουλιέλμο Ντάγκλας άρχισε ασταμάτητες επιδρομές σε όλα τα Αγγλικά εδάφη της Νότιας Σκωτίας ελευθερώνοντας διαδοχικά τις πόλεις Αμπερντίν, Πέρθ, Γλασκώβη, Νταντέ. Μπλέχτηκε το 1297 σε άλλο ένα επεισόδιο όπου παγίδευσε τους Άγγλους κατόχους του κάστρου του Αρντροσσάν, κατέλαβε το κάστρο και αφού τους σκότωσε έριξε τα πτώματα τους σε ένα τούνελ. Οι υποστηριχτές της επανάστασης δέχτηκαν ένα ισχυρό κτύπημα όταν οι Σκωτσέζοι ευγενείς ήρθαν σε συμφωνία με τους Άγγλους τον Ιούλιο στο Ίρβιν, ο Γουίλιαμ Γουάλας άφησε το Σελκίρκ προκειμένου να ενωθεί με τον Ανδρέα Μοράι στο Στίρλιγκ. Ο βασιλιάς Εδουάρδος Α' προκειμένου να αντιμετωπίσει το πρόβλημα ζήτησε την εκτέλεση των βαρόνων ο Ρόναλντ Κράουφορντ ήταν ένας από τους πρώτους που κρεμάστηκαν. Ο Γουίλιαμ Γουάλας έστειλε μήνυμα στον θείο του ώστε να προχωρήσει στην εκτέλεση του φρουρού στο κάστρο του Άιρ, και στην συνέχεια να το κάψει ενώ επέστρεψε στο δάσος του Σέλκιρκ για ασφάλεια. Στο δάσος ένωσε μαζί του τις δυνάμεις του ο Γουλιέλμος Κράουφορντ αμέσως μετά την δολοφονία του πατέρα του.
Μεγάλες προσωρινές επιτυχίες
Στις 11 Σεπτεμβρίου 1297 στην μάχη της γέφυρας του Στέρλιγκ οι Σκωτσέζικες δυνάμεις υπό τον Γουίλιαμ Γουάλας και τον Αντρέα Μοράι κατατρόπωσαν τον Αγγλικό στρατό συντρίβοντας τους 10.000 πεζούς και 3.000 ιππείς του κόμητος του Σάρρει. Απέφυγαν να συγκρουστούν ανοιχτά μαζί τους προτίμησαν να τους παγιδεύσουν γύρω από τα στενά της γέφυρας και να τους αποδεκατίσουν εύκολα. Οι Άγγλοι στρατιώτες τρομαγμένοι οπισθοχώρησαν οπότε η γέφυρα από την οποία πέρασε κατέρρευσε και οι περισσότεροι Άγγλοι που είχαν επιζήσει από την μάχη πνίγηκαν, ενώ κατά τον Χάρρυ η γέφυρα έπεσε με την επέμβαση κάποιου Σκωτσέζου που ήταν κρυμμένος σ'αυτήν. Ο Ούγος Κρέσσινγχαμ ο θησαυροφύλακας του Εδουάρδου Α' στην Σκωτία έπεσε στην μάχη και οι Σκωτσέζοι σαν τρόπαιο τον έγδαραν χρησιμοποιώντας το δέρμα του στην δημιουργία λωρίδων υπό την μορφή επάθλου, ο Γουλιέλμος Κράουφορντ με 400 ιππείς έδιωξε τους Άγγλους από την Σκωτία. Ο Μοράι τραυματίστηκε θανάσιμα μάχη και πέθανε από αυτά τον χειμώνα του 1297 Μετά από την επιστροφή του από την μάχη στην γέφυρα του Στίρλιγκ ο Γουίλιαμ Γουάλας χρίστηκε ιππότης με τον Τζών Γκράχαμ και τον Γουλιέλμο Κράουφορντ από τον Ροβέροτ Μπρούς, ενώ ορίστηκε φρουρός και διοικητής των αρμάτων στην Σκωτία. Τους επόμενους 6 μήνες μετά την μεγάλη του νίκη ο Γουάλας άρχισε τις επιδρομές στην βόρεια Αγγλία προκαλώντας την οργή του Εδουάρδου που δέν μπορούσε να αντιδράσει.
Οριστική ήττα στο Ρόξμπουργκ
Έναν χρόνο αργότερα ο Γουίλιαμ Γουάλας έχασε στην μάχη του Φαλκίρκ, οι Άγγλοι επιτέθηκαν στο Ρόξμπουργκ (1298), κερδίζοντας μερικά κάστρα αλλά απέτυχαν να προκαλέσουν τον Γουάλας σε μάχη. Ο Γουάλας χώρισε τους πολεμιστές του σε τέσσερεις ομάδες περικλειόμενοι από ένα αμυντικό τείχος με ξύλινους σωρούς, οι Άγγλοι πήραν το πάνω χέρι επιτέθηκαν με το ιππικό τους σπάζοντας την γραμμή των Σκωτσέζων τοξοτών. Οι Σκωτσέζοι ευγενείς οπισθοχώρησαν και οι άντρες του Εδουάρδου άρχισαν να σπάνε όλες τις απομένουσες αντιδράσεις των Σκώτων, που είχαν τεράστιες απώλειες ο Γουίλιαμ Γουάλας δραπέτευσε και η στρατιωτική του φήμη κλονίστηκε. Ο Τζών Γκράχαμ σκοτώθηκε και ο Γουλιέλμος Κράουφορντ έγινε νέος υπαρχηγός του. Τον Σεπτέμβριο του 1298 ο Βάλλας αποφάσισε να παραιτηθεί από την θέση του φρουρού στην Σκωτία για λογαριασμό του Ροβέρτου Μπρούς, κόμη του Κάρρικ και του Ιωάννη Καμίν συμβασιλέα και ανιψιού του Τζών Μπάλλιολ ενώ ο Μπρούς συμφιλιώθηκε με τον Εδουάρδο (1302). Κατά τον Χάρρι ο Γουίλιαμ Γουάλας δραπέτευσε (1298) στην Γαλλία με τον Γουλιέλμο Κράουφορντ προκειμένου να ζητήσει υποστήριξη από τον βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο Δ' τον Ωραίο στα δικαιώματα του στον θρόνο της Σκωτίας. Μόλις ξέφυγε απο τις Αγγλικές ακτές μια ομάδα Γάλλων πειρατών όρμησε στο πλοίο του προκειμένου να συλλάβει τον περίφημο πειρατή Ριχάρδο Λόνγκοβιλ, που τον μετέφερε στον βασιλιά Φίλιππο. Με την επέμβαση του Γουίλιαμ Γουάλας ο Φίλιππος έδωσε αμνηστία στον Λόνγκοβιλ, ενώ πρότεινε ένα εκπληκτικό σχέδιο κατά του βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου Α'. Οι Αγγλικές ιστορικές καταγραφές δεν αναφέρουν στην συνέχεια δύο συμμετοχές του στον Γαλλικό στρατό σε μάχες κατά των Άγγλων και ένα διπλωματικό ταξίδι του στην Ρώμη. Το (1303) ο Σκουίρ Γκουθρί στάλθηκε στην Γαλλία προκειμένου να ζητήσει από τον Γουάλας να επιστρέψει στην Σκωτία αλλά στην πραγματικότητα να κατασκοπεύσει για λογαριασμό των Άγγλων τον τόπο διαμονής του, στο Έλχο Γούντ. Μετά απο πολλές φήμες που κυκλοφορούσαν μεταξύ των Άγγλων ότι μένει στο συγκεκριμένο μέρος κατέφθασαν στο οικόπεδο του να τον συλλάβουν. Μόλις το πληροφορήθηκε σκότωσε έναν από τους άντρες του που τον κατηγόρησε για προδοσία προκειμένου οι Άγγλοι να μην βρουν κανένα ίχνος στον δρόμο τους.
Μαρτυρικός θάνατος και θρύλοι
Ο Γουίλιαμ Γουάλας συνελήφθη από έναν προδότη Σκωτσέζο ευγενή τον Ιωάννη του Μεντείθ στις 5 Αυγούστου/1305, μεταφέρθηκε στο Λονδίνο και κατηγορήθηκε για προδοσία απέναντι στον βασιλιά Εδουάρδο Α'. Στην απολογία του ανέφερε ότι δεν είναι προδότης γιατί βασιλιά του αναγνωρίζει τον Τζών Μπάλλιολ, και όχι τον Εδουάρδο κρίθηκε ένοχος και καταδικάστηκε σε θάνατο. Ξεγυμνώθηκε, μεταφέρθηκε με ένα άλογο στους δρόμους της πόλης στην συνέχεια κρεμάστηκε και ενώ ήταν ακόμα ζωντανός ελευθερώνοντας τον απ'το σκοινί τον ευνούχισαν, του έβγαλαν τα άντερα του και τα έκαψαν μπροστά του, τελικά τον αποκεφάλισαν. Όλες οι πληροφορίες γύρω απο το πρόσωπο του Γουίλιαμ Γουάλας βασίστηκαν στο επικό ποίημα του Μπλίντ Χάρρι που γράφθηκε (1470) 160 χρόνια μετά τον θάνατο και οι δηιγήσεις του περιγράφουν ένα πρόσωπο που φαίνεται περισσότερο μυθολογικό. Δέν είναι βέβαιο οτι βασίστηκε σε ιστορικά κείμενα της εποχής του γιατί αυτά δέν εμφανίστηκαν, αναφέρεται οτι ο επίσκοπος του Αγίου Ανδρέα ανέλαβε την αποστολή να καταγράψει τα κατορθώματα του Γουίλιαμ Γουάλας αλλά και απο αυτόν δέν βρέθηκε τίποτα. Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό (1995) με την επική ταινία Braveheart γραμμένη απο τον υποτιθέμενο απόγονο του Ράνταλ Γουάλας και πρωταγωνιστή τον Μέλ Γκίμπσον. Η ταινία άν και βασίστηκε σε πραγματικά ιστορικά γεγονότα περιέχει πολλές ανακρίβειες, χαρακτηριστικό σφάλμα του η ερωτική σχέση του με την Ισαβέλλα της Γαλλίας η οποία ήταν μόλις 10 ετών όταν αυτός πέθανε.
Κινηματογραφήσεις
Η υπερπαραγωγή (1995) Μπρέιβχαρτ με πρωταγωνιστή τον Μελ Γκίμπσον είναι βασισμένη στην ιστορία του Γουίλιαμ Γουάλας ιδιαίτερα από τον Μπλίντ Χάρρυ.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/22/%ce%99%ce%a9%ce%91%ce%9d%ce%9d%ce%99%ce%94%ce%9f%ce%a5_%ce%a1%ce%91%ce%9d%ce%99%ce%91 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ ΡΑΝΙΑ c c Ράνια Ιωαννίδου
Σειρές στις οποίες έχει παίξει:
Αληθινοί έρωτες : Απόσταση ασφαλείας 2007-08 ALPHA
Εκείνες κι εγώ 1996 ΑΝΤ1
Λόλα 2008 ΑΝΤ1
Οι μεν και οι δεν 1993 ΑΝΤ1
Σαράντα κύματα 2008 ΑΝΤ1
Το καφέ της Χαράς 2003 ΑΝΤ1
Ταινίες στις οποίες έχει παίξει:
Σκλάβοι στα δεσμά τους (2009) [Τασία]
Μια σταρ στην γειτονιά μας (1989) [Ελένη]
Γαμήλιες περιπέτειες (1959)
Αυτοί που ξέχασαν το Θεό (1964)
Γράμμος (1971)
Είκοσι γυναίκες κι εγώ (1973)
Η Αλίκη στο Ναυτικό (19610
Παράξενη συνάντηση (1986)
ΑΠΟ ΤΟ www.retrodb.gr ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/22/__%ce%a4%ce%9f_%ce%9a%ce%9f%ce%a1%ce%99%ce%a4%ce%a3%ce%99_%ce%91%ce%a0%ce%9f_%ce%a4%ce%9f_%ce%a0%ce%9f%ce%a4%ce%91%ce%9c%ce%99__:_%ce%a0%ce%91%ce%9b%ce%99%ce%91_%ce%a3%ce%95%ce%99%ce%a1%ce%91_%ce%a4%ce%97%ce%a3_%ce%a4%ce%97%ce%9b%ce%95%ce%9f%ce%a1%ce%91%ce%a3%ce%97%ce%a3 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ''ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ'': ΠΑΛΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ c c Το κορίτσι από το ποτάμι
Παιδική σειρά 13 επεισοδίων διάρκειας 30 λεπτών
Παραγωγή Τμήμα παιδικών εκπομπών ΕΤ-1
Πρεμιέρα στην ΕΤ1 το 1991
Σκηνοθεσία: Τατιάνα Μουζακίτη
Ηθοποιοί: Ντίνος Λύρας , Κατιάνα Μπαλανίκα , Γιώργος Γιαννακάκης , Σπύρος Κωνσταντόπουλος , Μαρία Ζαφειράκη , Νίκος Μπουσδούκος , Τούλα Σταθοπούλου , Άννα Γεραλή , Αντώνης Ζαχαράτος , Κάρμεν Ρουγγέρη , Ασημίνα Γεωργακοπούλου
........Η ξαφνική φιλία δύο παιδιών αναγκάζει τις οικογένειές τους να συνυπάρξουν παρ’ όλες τις «διαφορές» και τις «αντιθέσεις» που υπάρχουν μεταξύ τους.....ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998 ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/22/%ce%92%ce%9b%ce%91%ce%a7%ce%9f%ce%93%ce%99%ce%91%ce%9d%ce%9d%ce%97%ce%a3_%ce%93%ce%99%ce%91%ce%9d%ce%9d%ce%97%ce%a3 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ΒΛΑΧΟΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ c c Γιάννης Βλαχογιάννης
Ο Γιάννης Βλαχογιάννης (Γιάννης Βλάχος) ήταν Έλληνας ιστοριοδίφης και συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Ναύπακτο, στις 27 Ιουλίου 1867 και πέθανε στη Αθήνα στις 23 Αυγούστου 1945.
Βιογραφία
Ο πατέρας του ονομαζόταν Οδυσσέας Βλάχος και η μητέρα του Αναστασία Γκιώνη. Τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στην Ναύπακτο. Το 1886 γράφτηκε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών στο τμήμα Φιλολογίας, σχολή όμως που δεν θα τελειώσει, καθώς αναγκαζόταν να δουλεύει για να ζει, ως δάσκαλος σε ιδιωτικά μαθήματα και διορθωτής στην «Εφημερίς», του Δημήτριου Κορομηλά αρχικά, και αργότερα συντάκτης στην «Εστία».
Δημοσιεύει τα πρώτα του λογοτεχνικά κείμενα με το φιλολογικό ψευδώνυμο "Γιάννης Επαχτίτης''. Τα κείμενα του ήταν στην δημοτική, αλλά δεν συντάσσεται με τους υπόλοιπους δημοτικιστές και δεν συμμετείχε στις γλωσσικές διαμάχες της περιόδου.
Με την οικονομική βοήθεια διαφόρων τρίτων, και κυρίως του Αντωνίου Μπενάκη, κατόρθωσε να συγκεντρώσει ένα τεράστιο αρχείο εγγράφων της Επαναστατικής περιόδου. Οι έρευνές του επεκτάθηκαν και στο εξωτερικό. Ανάμεσα σε αυτά, ανακαλύπτει και τα προσωπικά αρχεία του Στρατηγού Ιωάννη Μακρυγιάννη. Το 1907 εκδίδει τα περίφημα «Απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη», με δική του επιμέλεια στο μοναδικό χειρόγραφο του ήρωα της Επανάστασης.
Το 1908 εκδίδει το περιοδικό «Προπύλαια». Το 1914 εισηγήται στον Βενιζέλο την ίδρυση των Γενικών Αρχείων του Κράτους, που θα ιδρυθούν χάρη στις δικές του υπηρεσίες καθώς και του Σπυρίδωνα Λάμπρου. Ο Βενιζέλος θα τον διορίσει διευθυντή στη νεοσυσταθείσα υπηρεσία, θέση που θα κρατήσει μέχρι το 1937. Αργότερα, δώρισε στα Γενικά Αρχεία την πολύτιμη συλλογή του. Υπήρξε στενός φίλος του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, τον οποίο και βοήθησε.
Κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 ο Γιάννης Βλαχογιάννης μαζί με άλλους Έλληνες λογίους προσυπέγραψε την Έκκληση των Ελλήνων Διανοουμένων προς τους Διανοούμενους ολόκληρου του Κόσμου με την οποία αφενός μεν καυτηριάζονταν η κακόβουλη ιταλική επίθεση, αφετέρου δε, διέγειρε την παγκόσμια κοινή γνώμη σε επανάσταση συνειδήσεων για κοινό νέο πνευματικό Μαραθώνα.Την περίοδο της κατοχής συνδέθηκε με τον 'Αγγελο Παπακώστα , με τον οποίο θα γίνει στενός συνεργάτης στις έρευνές του και θα συμβάλει και στην έκδοση των αρχείων του Κολοκοτρώνη.
Εργογραφία
Αρχειακή Έρευνα
· Αθηναϊκόν Αρχείον Α΄ (1901) - τυπ.Βλαστού
· Ιστορική Βιβλιοθήκη - Η βιογραφία του στρατηγού Γεωργίου Καραϊσκάκη υπό του ιδιαιτ.γραμματέως του Δ.Αινιάνος. (1903) - (β΄ εκδ.)
· Αρχεία νεωτέρας Ελληνικής ιστορίας - Αρχεία του στρατηγού Ιωάννου Μακρυγιάννη Α’-Β’ (1907)
· Χιακόν Αρχείον Α΄- Ε΄ (1910-1924)
· Συλλογή ιστορικών εγγραφών και χειρογράφων (1913)
· Ανέκδοτα του Γεωργίου Καραϊσκάκη και του Κολοκοτρώνη Ανέκδοτα-Γνωμικά-Περίεργα (1922) - Καλέργης και σια
· Σπυρομηλίου Απομνημονεύματα της δευτέρας πολιορκίας του Μεσολογγίου 1825-1826 (1926)
· Ιστορική Ανθολογία Ανέκδοτα-Γνωμικά-Περίεργα-Αστεία εκ του βίου διασήμων ελλήνων 1830-1864 (1927)
· Κλέφτες του Μοριά - Μελέτη ιστορική από νέες πηγές βγαλμένη 1715-1820 (1935)
· Αρχεία της νεωτέρας Ελληνικής ιστορίας - Νικ.Κ.Κασομούλη αγωνιστού του Εικοσιένα Μακεδόνος Α΄- Β' - Γ' (1938, 1940 και 1942 αντίστοιχα)
Διηγήματα - Ποιήματα
· Ιστορίες του Γιάννου Επαχτίτη (1893)
· Τ’ άρματα (1912)
· Το Σούλι (1912)
· Μεγάλα χρόνια (1913) - εκδ. Εκπαιδευτικού Ομίλου
· Ο Πετεινός (1914) - εκδ. Ηλ.Δικαίος
· Η πεταλούδα (1920)
· Γύροι της ανέμης (Παραμύθια) (1923)
· Έρμος κόσμος (Διηγήματα) (1923)
· Του Χάρου ο χαλασμός (1923)
· Λόγοι και αντίλογοι (μικρά πεζά 1902-1914) (1925)
· Μεγάλα χρόνια - Λόγοι και αντίλογοι (1930)
· Τα παληκάρια τα παλιά (1931)
· Η Μούσα και η Ψυχή (ποιήματα) (1961) - εκδ. Εστία
· Διηγήματα - εκδ. Εστία
Συγκεντρωτικές εκδόσεις
· Ιστορίες του Γιάννου Επαχτίτη και άλλα διηγήματα (1991) - Νεφέλη
· Μεγάλα χρόνια - Τα παληκάρια τα παλιά (Φιλολογική επιμέλεια Επαμ. Μπαλούμης) (1994) - Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη
· ΆπανταΑ΄-Ζ΄ (επιμ. Γ.Κουρνούτος) (1965-1967) - Εταιρεία Ελληνικών Εκδόσεων
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/22/CHARLES_AUGUSTIN_DE_COULOMB_-_%ce%a3%ce%91%ce%a1%ce%9b_%ce%9f%ce%93%ce%9a%ce%9f%ce%a5%ce%a3%ce%a4%ce%99%ce%9d_%ce%9d%ce%a4%ce%95_%ce%9a%ce%9f%ce%a5%ce%9b%ce%9f%ce%9c%ce%a0 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: CHARLES AUGUSTIN DE COULOMB - ΣΑΡΛ ΟΓΚΟΥΣΤΙΝ ΝΤΕ ΚΟΥΛΟΜΠ c c Σαρλ Ογκουστίν ντε Κουλόμπ
Ο Σαρλ Ογκουστίν ντε Κουλόμπ (γαλλ.: Charles Augustin de Coulomb, ελλην.: Κάρολος Αυγουστίνος ντε Κουλόμπ) γεννήθηκε στις 14 Ιουνίου του 1736 στην Ανγκουλέμ (Angoulême) της Γαλλίας και πέθανε στις 23 Αυγούστου του 1806 στο Παρίσι.
Σπούδασε στη στρατιωτική σχολή της πόλης Μεζιέρ και αποφοίτησε το 1761 ως στρατιωτικός μηχανικός με τον βαθμό του υπολοχαγού. Υπηρέτησε εννέα χρόνια στην Καραϊβική, όπου ήταν υπεύθυνος για την κατασκευή των οχυρών της Μαρτινίκας. Το 1774 ο Κουλόμπ έγινε αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Επιστημών του Παρισιού. Βραβεύτηκε από την Ακαδημία για μία εργασία του σχετικά με τις μαγνητικές πυξίδες. Το 1779 δημοσίευσε την ανάλυσή του για την τριβή στη λειτουργία των μηχανών και συγκεκριμένα τον τρόπο της μεταβολής της τριβής με την πίεση. Ξαναβραβεύθηκε για αυτήν την μελέτη του, μία εργασία που έμεινε αξεπέραστη για 150 χρόνια. Τα επόμενα 25 χρόνια παρουσίασε στην Ακαδημία άλλες 25 μελέτες πάνω σε θέματα του ηλεκτρισμού, μαγνητισμού, της στρέψης και των εφαρμογών της. Συνέγραψε επίσης εκατοντάδες μελέτες για κατασκευές δημοσίων έργων. Ο Κουλόμπ ήταν πολυγραφότατος και δεν άφηνε να χαθεί καμία ευκαιρία για τη διεξαγωγή μελετών. Μελέτησε την αντοχή των υλικών και τις δυνάμεις φορτίων πάνω σε δοκούς συμβάλλοντας έτσι στην ανάπτυξη της στατικής των κατασκευών. Μελέτησε επίσης θέματα εργονομίας. Έθεσε τα θεμέλια της μελέτης βέλτιστης παραγωγής έργου από ανθρώπους και ζώα. Η εργασία του αυτή έπαιξε καθοριστικό ρόλο στις μετέπειτα μελέτες του Gaspard Coriolis.
Η πιο σημαντική μελέτη του, όμως, αφορούσε τους τομείς της ηλεκτροστατικής και του μαγνητισμού. Για να κάνει πειράματα χρησιμοποίησε το στροφικό εκκρεμές, το οποίο επινόησε ο ίδιος. Περιέγραψε επίσης τον τρόπο κατασκευής της μαγνητικής πυξίδας που βασίζεται στο στροφικό εκκρεμές. Απέδειξε τον φερώνυμο νόμο του αντίστροφου τετραγώνου για την ηλεκτροστατική δύναμη ανάμεσα σε δύο φορτία.
Πέντε χρόνια προτού πεθάνει ο Κουλόμπ ήταν πρύτανης του Institut de France ( όπως είχε μετονομαστεί η Ακαδημία Επιστημών του Παρισιού). Η συμβολή του στον ηλεκτρισμό και στον μαγνητισμό με τη διεξαγωγή πειραμάτων ακριβείας απέσπασε αυτό το μέρος της Φυσικής από την παραδοσιακή φυσική φιλοσοφία και το ανήγαγε σε θετική επιστήμη.
Η μονάδα μέτρησης του ηλεκτρικού φορτίου, στο διεθνές σύστημα μονάδων, φέρει προς τιμή του το όνομά του.
ΑΠΟ ΤΟ [www.hellenica.de] ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/21/THE_JAM:___ART_SCHOOL__ lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: THE JAM: ''ART SCHOOL'' c c ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/21/LENI_RIEFENSTAHL_-_%ce%9b%ce%95%ce%9d%ce%99_%ce%a1%ce%99%ce%a6%ce%95%ce%9d%ce%a3%ce%a4%ce%91%ce%9b lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: LENI RIEFENSTAHL - ΛΕΝΙ ΡΙΦΕΝΣΤΑΛ c c Λένι Ρίφενσταλ
Η Έλενα Μπέρτα Αμάλιε "Λένι" Ρίφενσταλ (γερμ. Helena Bertha Amalie "Leni" Riefenstahl) ήταν Γερμανίδα ηθοποιός, σκηνοθέτης και φωτογράφος, η οποία έγινε διάσημη χάρη στις ταινίες προπαγάνδας που δημιούργησε για λογαριασμό της Ναζιστικής Γερμανίας. Μετά τον Πόλεμο, η καριέρα της πρακτικά έλαβε τέλος, αν και η ίδια δεν ήταν ποτέ μέλος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος. Η ίδια ποτέ δεν παραδέχθηκε ότι ένιωσε ενοχές για το παρελθόν της.
Νεότητα, αρχή της καριέρας της
Η Ρίφενσταλ γεννήθηκε στη συνοικία Βέντινγκ (Wedding) του Βερολίνου στις 22 Αυγούστου 1902. Πατέρας της ήταν ο Άλφρεντ Ρίφενσταλ και μητέρα της η Μπέρτα (πατρικό Σέρλαχ, Bertha Sherlach). Η οικογένεια είχε οικονομική ευρωστία, καθώς ο Άλφρεντ διέθετε δική του επιχείρηση, η οποία, συν τω χρόνω, επεκτάθηκε. Ήταν, όμως, και πολύ δεσποτικός ως οικογενειάρχης, τόσο στην Λένι όσο και στον μικρότερο κατά τρία χρόνια αδελφό της Χάιντς. Με την αγορά ενός εξοχικού σπιτιού στα περίχωρα του Βερολίνου, η Λένι ήλθε σε επαφή με τη φύση, προς την οποία ανέπτυξε ιδιαίτερη αγάπη.
Η Λένι απο νωρίς εκδήλωσε την επιθυμία να ασχοληθεί με την Τέχνη και συγκεκριμένα με τον χορό. Τις αντιδράσεις του πατέρα κατέπνιξε η μητέρα της, η οποία ήθελε να γίνει και η ίδια ηθοποιός, επειδή, όμως, η οικογένειά της είχε 18 παιδιά και η μητέρα της είχε πεθάνει, κατέληξε να γίνει ράπτρια, για να βοηθήσει τον χήρο πατέρα της, μέχρι που παντρεύτηκε τον Άλφρεντ. Έτσι, η Λένι γράφτηκε στην σχολή χορού "Grimm-Reiter"από μικρή ηλικία - αρχικά κρυφά από τον πατέρα της. Την πρώτη της δημόσια παράσταση ως χορεύτρια έδωσε το 1921. Η παρουσία της κρίθηκε πολύ ικανοποιητική και άρχισε να εμφανίζεται σε παράσταση του "Deutsches Theater" με σκηνοθέτη τον Μαξ Ράινχαρντ (Max Reinhardt) και να κάνει περιοδείες σε ολόκληρη την Γερμανία αλλά και στην Ευρώπη. Σε μια από αυτές τις παραστάσεις, στην Πράγα, τραυματίσθηκε σοβαρά στο γόνατο και αυτός ο τραυματισμός έθεσε υποχρεωτικό τέλος στην σταδιοδρομία της ως χορεύτριας. Κατά την διάρκεια της ανάρρωσης είδε μία ταινία σχετικά με βουνά και η φυσιολατρία της αφυπνίσθηκε σε τέτοιο βαθμό, ώστε μόλις μπόρεσε ταξίδεψε στις Άλπεις για να συναντήσει τον σκηνοθέτη της ταινίας Άρνολντ Φανκ (Arnold Fanck). Αν και δεν τον συνάντησε τότε, ο Φανκ την επέλεξε ως πρωταγωνίστρια σε τρεις ταινίες του, εκτιμώντας την αθλητική και παράτολμη κοπέλα με την υποβλητική γοητεία. Με την θητεία της υπό τον Φανκ μυήθηκε στην ορειβασία, ενώ παράλληλα μάθαινε και τις τεχνικές της δημιουργίας μιας ταινίας. Η συμμετοχή της στις ταινίες του Φανκ την έκανε δημοφιλή στο Γερμανικό κοινό αλλά και ανάμεσα στους Γερμανούς σκηνοθέτες της εποχής. Το μεγάλο άλμα στην καριέρα της γίνεται με την ταινία "Το γαλάζιο φως" (βλ. κατάλογο ταινιών), στο οποίο πρωτοεμφανίζεται ως σκηνοθέτις. Η ταινία άρχισε το 1931 και ολοκληρώθηκε το 1932. Τον Μάιο του ίδιου χρόνου η Λένι συναντά για πρώτη φορά τον Χίτλερ. Ο Φύρερ, πριν την έναρξη του Πολέμου, ήταν μανιώδης κινηματογραφόφιλος και είχε εντυπωσιαστεί με την σκηνή της ταινίας, στην οποία η Λένι χορεύει πάνω από τη θάλασσα. Η ταινία είχε διανεμηθεί σε όλο τον Κόσμο, δεν έγινε, όμως, παντού ευμενώς δεκτή, πράγμα που η ίδια η Λένι απέδωσε στις υποκινούμενες από Εβραίους κριτικές. Παράλληλα, έλαβε πρόσκληση από το Χόλιγουντ να μεταβεί και να εργαστεί εκεί, η ίδια όμως επέλεξε να παραμείνει στην Γερμανία.
Όταν πραγματοποιήθηκε η Εισβολή στην Πολωνία η Ρίφενσταλ παρακολούθησε τα γεγονότα ως πολεμικός ανταποκριτής. Ωστόσο, έφθασε στο μέτωπο και στην Στρατιά του Γκερντ φον Ρούντστεντ ντυμένη με παραστρατιωτική στολή, "με ξιφίδιο στη ζώνη της και ένα μικρό πιστόλι σε μια από τις λευκές μπότες της". Εκεί, σύμφωνα με τα Απομνημονεύματά της, προσπάθησε να παρέμβει σε επεισόδιο εκτέλεσης 30 πολιτών, αλλά την σταμάτησαν οι στρατιώτες της Βέρμαχτ. Δεν άργησε, όμως, να επανέλθει στην κατακτημένη Βαρσοβία στις 5 Οκτωβρίου 1939, για να κινηματογραφήσει την παρέλαση των νικηφόρων ναζιστικών στρατευμάτων στην πόλη. Από τότε αποφάσισε να μην ξαναγυρίσει παρόμοια ταινία. Αυτό, όμως, δεν την εμπόδισε να αποστείλει τηλεγράφημα στον Χίτλερ, τον Ιούνιο του 1940, επαινώντας τον για την κατάκτηση του Παρισιού και ευχαριστώντας τον για αυτό. Αργότερα, η ίδια "εξήγησε" πως αυτό το τηλεγράφημα το έστειλε θεωρώντας ότι ο πόλεμος είχε τελειώσει.
Η θερμή σχέση που είχε με τον Χίτλερ κλονίστηκε το 1944, όταν ο αδελφός της, Χάιντς, σκοτώθηκε στο Ανατολικό μέτωπο. Εν τούτοις, και πολύ πριν αυτό το γεγονός, το 1940, η Ρίφενσταλ είχε αρχίσει να δουλεύει πάνω στην ταινία που πάντα ονειρευόταν, το "Tiefland", την οποία η Κυβέρνηση, κατ' εντολήν του Χίτλερ, χρηματοδότησε με 7.000.000 μάρκα (reichsmarks). Οι Ισπανικής εμφάνισης κομπάρσοι αντικαταστάθηκαν από κρατούμενους αθίγγανους σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, τόσο στα εξωτερικά γυρίσματα όσο και στα εσωτερικά (Βερολίνο, 1942). Η Ρίφενσταλ μετά τον Πόλεμο ισχυρίστηκε ότι οι κομπάρσοι αυτοί είχαν επιζήσει και τους συνάντησε όταν ο πόλεμος έληξε. Οι μαρτυρίες, ωστόσο, από τα αρχεία των Στρατοπέδων δείχνουν το ακριβώς αντίθετο.
Το 1944 η Ρίφενσταλ αποφάσισε να παντρευτεί τον Πέτερ Γιάκομπ (Peter Jacob), πράγμα που έκανε στις 21 Μαρτίου, αφού πρώτα τον σύστησε στον Χίτλερ, που τους συνάντησε στο Κίτσμπυχελ (Kitzbühel) της Αυστρίας. Αυτή ήταν η τελευταία της συνάντηση με τον Χίτλερ. Το ζεύγος πήρε διαζύγιο το 1946.
Όταν η Γερμανία κατέρρευσε στρατιωτικά, η Ρίφενσταλ εγκατέλειψε το Βερολίνο και προσπάθησε να φθάσει την περιοχή που ζούσε η μητέρα της, προς τα δυτικά. Συνελήφθη, όμως από τα αμερικανικά στρατεύματα και αφέθηκε ελεύθερη με τη λήξη του Πολέμου.
Μεταπολεμική δραστηριότητα
Λόγω της φύσης της εργασίας της, της οπτικής καταγραφής τεκμηρίων, διατάχθηκε η σύλληψή της μετά τον Πόλεμο. Στις ανακρίσεις, στις οποίες υποβλήθηκε, δήλωνε απολιτική και παρεξηγημένη. Δήλωσε, επίσης, ότι αγνοούσε ολοσχερώς την ύπαρξη στρατοπέδων συγκέντρωσης και, αργότερα, δήλωσε ότι "αναγκάσθηκε να κάνει ό,τι έκανε, επειδή ο Γκέμπελς την απειλούσε ότι θα την έστελνε και την ίδια σε στρατόπεδο συγκέντρωσης". Συνέχισε να προσποιείται άγνοια των εγκλημάτων πολέμου, ωστόσο είπε ότι "οι Εθνικοσοσιαλιστές την είχαν συναρπάσει. Ήταν, όμως, πολύ αφελής για να αντιληφθεί τι ακριβώς διέπραττε το Ναζιστικό καθεστώς". Από το 1945 ως το 1948 κρατήθηκε σε στρατόπεδα και φυλακές, ποτέ όμως δεν καταδικάστηκε για ο,τιδήποτε, αν και είχε χρησιμοποιήσει κρατούμενους από στρατόπεδα συγκέντρωσης στις ταινίες της. Χαρακτηρίστηκε ως "συμπαθούσα των Ναζιστών" και δεν κρατήθηκε περισσότερο.
Προσπάθησε να κάνει ένα "ριμέικ" του "Γαλάζιου φωτός" και ολοκλήρωσε το "Tiefland", το οποίο βγήκε προς διανομή το 1954. Οι δημιουργοί ταινιών στην Ομοσπονδιακή Γερμανία, ωστόσο, αντιτάχθηκαν σφοδρά στην αναβίωση της καριέρας της και η Ρίφενσταλ αναγκάστηκε, το 1956, να αναχωρήσει για την Αφρική, οπου άρχισε να γυρίζει ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο "The Black Cargo" (το μαύρο φορτίο), που δεν ολοκληρώθηκε, με θέμα το δουλεμπόριο. Την επόμενη δεκαπενταετία συνέγραψε τρία σενάρια στην Ισπανία, έκανε μια περιοδεία στην Γερμανία με την ταινία των Ολυμπιακών αγώνων, συμπλήρωσε το ριμέικ του "Γαλάζιου φωτός" και εξέδωσε ένα φωτογραφικό λεύκωμα με τίτλο "Οι τελευταίοι των Nuba" (1968). Το 1972 οι "Τάιμς" του Λονδίνου της αναθέτουν την φωτογράφηση των Ολυμπιακών αγώνων του Μονάχου. Το 1974 και ενώ παρακολουθεί ένα Κινηματογραφικό φεστιβάλ στο Κολοράντο, αναγνωρίζεται και προπηλακίστηκε από μέλη αντιναζιστικών οργανώσεων. Το 1975 επιστρέφει στο Σουδάν, όπου, παρά την ηλικία της, παίρνει μαθήματα καταδύσεων και, την επόμενη χρονιά εκδίδει ένα ακόμη φωτογραφικό λεύκωμα, με τίτλο "People of Kau" (Οι άνθρωποι του Kau) (1976). Το ίδιο έτος εκδίδει ένα ακόμη λεύκωμα με υποβρύχιες φωτογραφίες, το "Coral Garden" (Ο κήπος των κοραλλίων).
To 1993 ο Γερμανός σκηνοθέτης Ρέι Μύλλερ (Ray Müller) γυρίζει την βιογραφία της σε ταινία, με τον τίτλο "The Wonderful, Horrible life of Leni Riefenstahl".
Η Λένι είναι ήδη 91 ετών και, την ίδια χρονιά, εκδίδεται η αγγλική μετάφραση των απομνημονευμάτων της. Το 2002, σε ηλικία 100 ετών, παρουσιάζει τη νέα της ταινία "Underwater Impressions" (Οι υποβρύχιες εντυπώσεις), με υλικό από εκατοντάδες ώρες υποβρυχίων λήψεων.
Η Λένι Ρίφενσταλ απεβίωσε στις 8 Σεπτεμβρίου 2003 ενώ κοιμόταν στο σπίτι της στο Πέκινγκ (Pöcking) της Γερμανίας, σε ηλικία 101 ετών.
Συγγραφικό έργο
· Kampf in Schnee und Eis. Verlag Hesse & Becker, Leipzig 1933.
· Hinter den Kulissen des Reichsparteitags-Films. Eher, München 1935 · Schönheit im olympischen Kampf. Deutscher Verlag (Ullstein-Verlag), Berlin 1937.
· Die Nuba – Menschen wie von einem anderen Stern. List, München 1973.
· Die Nuba von Kau. List, München 1975.
· Die Nuba. Komet, Köln (2006), (Lizenzausgabe mit Zusammenfassung der Bände Die Nuba [1973] und Die Nuba von Kau [1976] in einer Ausgabe).
· Korallengärten, List, München 1978.
· Mein Afrika. List, München 1982.
· Memoiren. Knaus, München und Hamburg 1987.
· Wunder unter Wasser. Herbig, München 1990.
· Κατάλογος ταινιών
Σκηνοθεσία και Παραγωγή
· 1932 Das Blaue Licht - Το γαλάζιο φως (Σκηνοθεσία, συμμετοχή στο σενάριο, πρωταγωνίστρια)
· 1933 Sieg des Glaubens - Η νίκη της πίστης (Σκηνοθεσία)
· 1934 Triumph des Willens - Ο θρίαμβος της θέλησης (Παραγωγή του NSDAP, σκηνοθεσία, σενάριο, μοντάζ). Ίσως η σημαντικότερη ταινία της ως Σκηνοθέτιδας.
· 1935 Tag der Freiheit: unsere Wermacht - Η ημέρα της ελευθερίας: Η Βέρμαχτ μας (Σκηνοθεσία, μοντάζ)
· 1938 Olympia (Olympische Spiele 1936) - Ολυμπία (Οι Ολυμπιακοί αγώνες του 1936) (σκηνοθεσία, σενάριο, μοντάζ). Αποτελείται από δύο μέρη:
· Μέρος I "Fest der Völker" (Η γιορτή των λαών)
· Μέρος ΙΙ "Fest der Schönheit" (Η γιορτή της ομορφιάς).
· 1939 Reportage der Truppenparade von Adolf Hitler in Warschau. (Sonderfilmtrupp Riefenstahl)
· 1944 Dokumentarfilm Arno Breker – Harte Zeit, starke Kunst (σκηνοθεσία: Arnold Fanck, Hans Cürlis; παραγωγή: Riefenstahl-Film GmbH, Berlin).
· 1944 Atlantik-Wall (σκηνοθεσία: Arnold Fanck; παραγωγή: Leni Riefenstahl; Auftraggeber: Joseph Goebbels).
· 1944 Tiefland - Η πεδιάδα (σκηνοθεσία, σενάριο, μοντάζ, πρωταγωνίστρια. Κυκλοφόρησε μετά τον πόλεμο το 1954 filmportal.de)
· 2002 Impressionen unter Wasser
Ηθοποιία
· 1925 Wege zu Kraft und Schönheit – Ein Film über moderne Körperkultur
· 1926 Der heilige Berg - Το Ιερό Βουνό (Ως ηθοποιός, υπό τη σκηνοθεσία του Άρνολντ Φανκ)
· 1927 Der grosse Sprung - Το μεγάλο άλμα (Ως ηθοποιός, υπό τη σκηνοθεσία του Άρνολντ Φανκ)
· 1929 Das Schicksal derer von Habsburg - Το πεπρωμένο των Αψβούργων (Ως ηθοποιός, υπό τη σκηνοθεσία του Ρούντολφ Ραφφέ (Rudolf Raffé))
· 1929 Die weisse Hölle vom Piz Palü - Η λευκή κόλαση του Piz Palü (Ως ηθοποιός, σενάριο Άρνολντ Φανκ, υπό τη σκηνοθεσία του Λαντίσλαους Βάιντα (Ladislaus Vajda))
· 1930 Stürme über dem Mountblanc - Θύελλες στο Μονμπλάν (Ως ηθοποιός, υπό τη σκηνοθεσία του Άρνολντ Φανκ)
· 1931 Der weisse Rausch – neue Wunder des Schneeschuhs - Το λευκό πεπρωμένο (Ως ηθοποιός)
· 1933 S.O.S. Eisberg - SOS Παγόβουνο Συμπαραγωγή ΗΠΑ-Γερμανίας, σκηνοθεσία Άρνολντ Φανκ - Τέι Γκάρνετ. Διανομή Unversal Studios.
Έργα που δεν πραγματοποιήθηκαν
· 1933 Mademoiselle Docteur
· 1939 Penthesilea
· 1943 Van Gogh
· 1950 Der Tänzer von Florenz
· 1950 Ewige Gipfel
· 1950–1954 Die roten Teufel
· 1955 Kobalt 60
· 1955 Friedrich der Große und Voltaire
· 1955 Drei Sterne am Mantel der Madonna
· 1955 Sonne und Schatten
· 1955–1956 Die schwarze Fracht
· 1957 Afrikanische Symphonie
· 1959–1960 The blue Light
· 1961 Der Nil
· 1962–1963 Afrikanisches Tagebuch
· 1964–1975 Allein unter den Nuba
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/21/%ce%96%ce%97%ce%a1%ce%93%ce%91%ce%9d%ce%9f%ce%a3_%ce%99%ce%91%ce%a3%ce%a9%ce%9d lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ΖΗΡΓΑΝΟΣ ΙΑΣΩΝ c c Ιάσων Ζηργάνος
Ο Ιάσων Ζηργάνος, αξιωματικός του ελληνικού στρατού, υπήρξε ο πρωτοπόρος της μαραθώνιας κολύμβησης στην Ελλάδα. Γεννήθηκε στον Βόλο το 1909 και ασχολήθηκε από μικρός με τον αθλητισμό και ιδιαίτερα με την κολύμβηση. Στις 22 Αυγούστου 1950, πέρασε κολυμπώντας τη Μάγχη, σε ακατάλληλη εποχή για τη Μάγχη, κάνοντας έναν ιστορικό αγώνα. Προηγουμένως, το κανάλι, όπως έγραψε ο ίδιος, το είχαν περάσει μόνο τρεις κολυμβητές: ο Γάλλος Τέμε το 1927, ο Αγγλος Τον Μπλόουερ το 1948 και ο Αιγύπτιος Χασάν Αβδέλ Ρεχίμ το 1948.
Στο βιβλίο του «Πώς πέρασα τη Μάγχη», που έγραψε ο ίδιος, περιγράφει όλη αυτή τη συγκλονιστική εμπειρία. Το 1950 παραιτήθηκε από τον στρατό, ώστε να διαμένει μόνιμα σε παραθαλάσσιο μέρος για να προπονείται καθημερινά.
Μετά τον άθλο της Μάγχης ο Ζηργάνος οργάνωσε και συμμετείχε με επιτυχία στους αγώνες Ντία - Ηράκλειο, Κρυονέρι - Πάτρα, Καβάλα - Θάσος, καθώς και στον ποταμό Αώο της Ηπείρου. Παράλληλα έκανε για προπόνηση τις διαδρομές Τήνος - Σύρος, Λευκίμμη (Κέρκυρα) - Ηγουμενίτσα, Ζάκυνθος - Κυλλήνη, ενώ στην Αθήνα έκανε τη διαδρομή Εδεμ - Καστέλα για καθημερινή άσκηση.
Στο εξωτερικό τα επόμενα χρόνια ο Ζηργάνος πέρασε τη Μάγχη άλλες 4 φορές (1950, 1951, 1954, 1959). Εκανε επίσης 2 φορές τον γύρο της νήσου Μανχάταν στη Νέα Υόρκη, από 2 φορές το πέρασμα του Βοσπόρου, του Νείλου και της λίμνης Γουίντερμερ στη Σκοτία, ενώ κολύμπησε με επιτυχία και στην Ιταλία (Κάπρι - Νάπολη) και στον Καναδά (λίμνη Οντάριο).
Το 1959 μετά το 5ο πέρασμα της Μάγχης επιχείρησε να κολυμπήσει από την Ιρλανδία στη Σκοτία. Αφού πάλεψε επί 17 ώρες με τα θαλάσσια ρεύματα και τα κύματα και έφτασε κοντά στην ακτή, χάθηκε μέσα στα παγωμένα νερά της παλίρροιας.
ΑΠΟ ΤΟ [www.enet.gr] ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/21/ENGLISH_CIVIL_WAR_-_%ce%91%ce%93%ce%93%ce%9b%ce%99%ce%9a%ce%9f%ce%a3_%ce%95%ce%9c%ce%a6%ce%a5%ce%9b%ce%99%ce%9f%ce%a3_%ce%a0%ce%9f%ce%9b%ce%95%ce%9c%ce%9f%ce%a3 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ENGLISH CIVIL WAR - ΑΓΓΛΙΚΟΣ ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ c c Ο εμφύλιος πόλεμος στην Αγγλία
Στις 22 Αυγούστου 1642, με τη μάχη του Εντχιλ, αρχίζει ουσιαστικά ο αγγλικός εμφύλιος πόλεμος. Στη μάχη αυτή αντιπαρατέθηκαν οι δυνάμεις του βασιλιά της Αγγλίας Καρόλου Α` και οι δυνάμεις των επαναστατών με επικεφαλής τον κόμη του Εσεξ και τον Ολιβερ Κρόμβελ. Η αντιπαράθεση άρχισε το 1641 όταν ο βασιλιάς κατάργησε το Κοινοβούλιο, συλλαμβάνοντας πολλούς βουλευτές. Το Κοινοβούλιο ζητούσε συστηματικά τον περιορισμό των βασιλικών εξουσιών.
Χαρακτηριστικό αυτού του πολέμου που έγινε σε δύο στάδια (το πρώτο από το 1642 ως το 1646 και το δεύτερο το 1648) ήταν ο ιδιόμορφος συσχετισμός των ταξικών δυνάμεων: η αστική τάξη προσχώρησε στην επανάσταση μαζί με τη νέα αριστοκρατία εναντίον της φεουδαρχικής αριστοκρατίας και της κυρίαρχης εκκλησίας. Στον πόλεμο που εξαπολύθηκε από το βασιλιά Κάρολο Α`, ο επαναστατικός στρατός που το μεγαλύτερο μέρος της δύναμής του αποτελούσαν οι λαϊκές μάζες, νίκησε τις βασιλικές δυνάμεις. Ο Κάρολος Α`εκτελέστηκε στις 30 Γενάρη του 1649 και στην Αγγλία εγκαθιδρύθηκε δημοκρατία.
Η εξουσία πέρασε στα χέρια των Ανεξαρτήτων (τη ριζοσπαστική πτέρυγα της αστικής τάξης και της νέας αριστοκρατίας), που, μολονότι κατάργησαν τη φεουδαρχική γαιοκτησία, αντιτάχθηκαν αδιάλλακτα στις μάζες, οι οποίες προσπαθούσαν να διευρύνουν την επανάσταση και κυρίως να δώσουν δημοκρατική λύση στο αγροτικό ζήτημα. Η αστική δημοκρατία πήρε σύντομα τη μορφή της στρατιωτικής δικτατορίας με επικεφαλής τον Ολιβερ Κρόμβελ και άρχισε να λεηλατεί τις αποικίες. Η Ιρλανδία υποτάχθηκε το 1651 και η Σκοτία προσαρτήθηκε με τη βία το 1652. Τα αποτελέσματα της επανάστασης που κερδήθηκε από το λαό, τα εκμεταλλεύτηκαν η αστική τάξη και η νέα αριστοκρατία, που πήραν πολλές γαίες των φεουδαρχών, οι οποίοι είχαν υποστηρίξει το βασιλιά. Η φεουδαρχική γαιοκτησία μετατράπηκε σε αστική ατομική ιδιοκτησία. Εξάλλου, οι αγρότες δεν απέκτησαν κανένα δικαίωμα πάνω στη γη. Οι αδιάκοπες εξεγέρσεις των μαζών φόβισαν την αστική τάξη και τη νέα αριστοκρατία, που φρόντισαν να αποκαταστήσουν, το 1660, τη μοναρχία στο πρόσωπο του Καρόλου Β` Στιούαρτ.
ΑΠΟ ΤΟ [www2.rizospastis.gr] ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/21/JEAN-HONORE_FRAGONARD_-_%ce%96%ce%91%ce%9d_%ce%9f%ce%9d%ce%9f%ce%a1%ce%95_%ce%a6%ce%a1%ce%91%ce%93%ce%9a%ce%9f%ce%9d%ce%91%ce%a1 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: JEAN-HONORE FRAGONARD - ΖΑΝ ΟΝΟΡΕ ΦΡΑΓΚΟΝΑΡ c c Ζαν Ονορέ Φραγκονάρ
Ο Ζαν Ονορέ Φραγκονάρ (5 Απριλίου 1732, Γκράς-22 Αυγούστου 1806, Παρίσι) ήταν Γάλλος ζωγράφος της εποχής του ροκοκό.
Ζωή
Στην ηλικία των 6 ετών ο Ζαν Ονορέ Φραγκονάρ εγκαταλείπει την γενέτειρα του για να εγκατασταθεί μαζί με την οικογένεια του στο Παρίσι,όπου θα περάσει ολόκληρη σχεδόν την υπόλοιπη ζωή του. ήδη από πολύ μικρός λάτρευε την ζωγραφική,και οι γονείς του,βλέποντας το αυτό τον έστειλαν σε ηλικία 14 ετών στο καλλιτεχνικό εργαστήρι του Φρανσουά Μπουσέ. Το 1752 κερδίζει το βραβείο της Ρώμης και έτσι λαμβάνει μια βασιλική υποτροφία για να σπουδάσει στην Γαλλική Ακαδημία στην Ρώμη. Τα αισθησιακά και ερωτικά θέματα τα οποία ζωγράφιζε ο Φραγκονάρ μάγεψαν τους μεγαλοαστούς και τους αριστοκράτες,και γρήγορα απέκτησε μεγάλη απήχηση στην Γαλλία. Κατά την διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης ονομάστηκε από την Εθνική Συνέλευση συντηρητής στο Μουσείο του Λούβρου,αλλά το 1805 όμως με διαταγή του αυτοκράτορα εκδιώχνεται από το Λούβρο. Έναν χρόνο αργότερα πεθαίνει φτωχός.
Το έργο του
Κατά το παράδειγμα του Βαττώ,ο Φραγκονάρ αποτελεί λαμπρό παράδειγμα της ζωγραφικής του ροκοκό,και θεωρείται ζωγράφος της επιπολαιότητας,μολονότι έχει εμπνευστεί σε πολλά έργα του από την ολλανδική ζωγραφική του 17ου αιώνα,καθώς και από θρησκευτικά θέματα. Με μια εκπληκτική ικανότητα,ο Φραγκοναρ ήξερε να αποδίδει πιστά τις εκφράσεις των ανθρώπων,με περιχαρείς γκριμάτσες και μορφασμούς,και με υφάσματα γεμάτα ζωντανια. Οι πινακες του κατακρίθηκαν πολύ κατα την διάρκεια της Γαλλικής Επανάσταση,και κυρίως όσο κυριαρχούσε από το 1760 και μετά το κίνημα του νεοκλασσικισμού. Πολύ αργότερα,στα τέλη του 19ου αιώνα ανακαλύφθηκε το ταλέντο του.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/21/%ce%a0%ce%91%ce%a4%ce%a1%ce%99%ce%91%ce%a1%ce%a7%ce%97%ce%a3_%ce%a3%ce%a9%ce%a6%ce%a1%ce%9f%ce%9d%ce%99%ce%9f%ce%a3_%ce%93_ lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ Γ' c c Πατριάρχης Σωφρόνιος Γ΄
Ο Σωφρόνιος Γ΄ (κατά κόσμον Σταύρος Μεϊδαντζόγλου) ήταν Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 1863 ως το 1866, και αργότερα Πατριάρχης Αλεξανδρείας (ως Σωφρόνιος Δ΄).
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη μεταξύ των ετών 1798 και 1802. Καταγόταν από εύπορη οικογένεια. Σπούδασε στη Μεγάλη του Γένους Σχολή. Το 1820 χειροτονήθηκε διάκονος, οπότε πήρε και το όνομα Σωφρόνιος. Το 1839 εξελέγη Μητροπολίτης Χίου, οπότε χειροτονήθηκε πρεσβύτερος και κατόπιν επίσκοπος. Το 1855 έγινε Μητροπολίτης Αμασείας.
Στις 20 Σεπτεμβρίου 1863, μετά την παραίτηση του Ιωακείμ Β΄, εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης.
Κατά την Πατριαρχία του, το 1865, παραχώρησε στην Εκκλησία της Ελλάδος τις Μητροπόλεις των Επτανήσων, τα οποία είχαν ήδη ενωθεί με την Ελλάδα το προηγούμενο έτος. Την ίδια χρονιά προέκυψε και το λεγόμενο «μοναστηριακό ζήτημα» στην Εκκλησία της Ρουμανίας, καθώς ο ηγεμόνας Αλέξανδρος Κούζας κατέσχεσε όλα τα ακίνητα του Πατριαρχείου, της Μονής Σινά και του Αγίου Όρους στη χώρα αυτή και απέκοψε την Εκκλησία της Ρουμανίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Κατόπιν αυτών, ο Πατριάρχης Σωφρόνιος παραιτήθηκε στις 4 Δεκεμβρίου 1866 και αποσύρθηκε στο σπίτι του στην Πρίγκηπο μέχρι το 1870. Τη χρονιά εκείνη απεβίωσε ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Νικάνωρ και προκλήθηκαν ταραχές για την εκλογή του διαδόχου του. Στις 30 Μαΐου 1870 εξελέγη Πατριάρχης Αλεξανδρείας. Η πατριαρχία του αμαυρώθηκε από την άδικη εκδίωξη του Πατριαρχικού Επιτρόπου Καΐρου, Μητροπολίτου Πενταπόλεως Νεκταρίου Κεφαλά, τον οποίο αργότερα η Εκκλησία ανακήρυξε Άγιο.
Παρέμεινε Πατριάρχης Αλεξανδρείας μέχρι το θάνατό του, στις 22 Αυγούστου 1899, σε ηλικία περίπου 100 ετών. Τα οστά του βρίσκονται σήμερα σε μαρμάρινη λειψανοθήκη στο Ναό του Αγίου Γεωργίου Παλαιού Καΐρου.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/21/DENTON_COOLEY_-_%ce%9d%ce%a4%ce%95%ce%9d%ce%a4%ce%9f%ce%9d_%ce%9a%ce%9f%ce%a5%ce%9b%ce%99 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: DENTON COOLEY - ΝΤΕΝΤΟΝ ΚΟΥΛΙ c c Ντέντον Κούλι
Ο Ντέντον Κούλι (22 Αυγούστου 1920) είναι πρωτοπόρος Αμερικανός καρδιοχειρουργός. Ίδρυσε στο Τέξας το ιδιωτικό Καρδιολογικό Ινστιτούτο.
Στις 3 Μάη του 1968, ο δρ. Κούλι πραγματοποίησε την πρώτη μεταμόσχευση ανθρώπινης καρδιάς, με δότη μια 15χρονη αυτόχειρα και λήπτης ένας άνδρας 47 ετών, ο οποίος έζησε για άλλες 204 ημέρες με τη μεταμοσχευμένη καρδιά. Στις 4 Απριλίου 1969, ο Κούλι εμφύτευσε σε ασθενή τεχνητή καρδιά και έπειτα από 65 ώρες μεταμόσχευσε ανθρώπινη. Ωστόσο, ο ασθενής πέθανε έπειτα από μία ημέρα.
Το 1972 ίδρυσε την Cardiovascular Surgical Foundation -οργάνωση για την εκπαίδευση νέων χειρουργών από τον ίδιο.
Βραβεία
· The Medal of Freedom
· The Rene Leriche Prize
· The National Medal of Technology.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/20/%ce%a0%ce%91%ce%a0%ce%91%ce%9d%ce%94%ce%a1%ce%95%ce%9f%ce%a5:_%ce%a7%ce%a9%ce%a1%ce%99%ce%a3_%ce%a3%ce%a7%ce%9f%ce%9b%ce%99%ce%91 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΙΑ c c








Οι κύριοι της Νέας Δημοκρατίας μας απέδειξαν ότι ήταν ανίκανοι, άχρηστοι και επικίνδυνοι.

Οι του Κ.Κ.Ε. έχουν ωραίες ιδέες αλλά θα εφαρμόζονταν μόνο τις δεκαετίες του 1920,1930 και 1940.

Οι κύριοι του ΛΑ.Ο.Σ. ξαφνικά από φανατικοί φιλοαμερικάνοι, έγιναν πολέμιοι σε οτιδήποτε αμερικανικό, άρα δεν ξέρουν τί τους γίνεται.

Οι του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. μας έχουν αποδείξει ότι είναι φανατικοί ανθέλληνες.....

Αλλά αυτό το χάλι με τον πρωθυπουργό μας δεν έχει προηγούμενο. Ένας ''κοιμισμένος'' που δεν έχει καμία μα καμία σχέση με την Ελλάδα και την ελληνική πραγματικότητα, με προσόντα του το βαρύ όνομα που φέρει (δεν έχει καμία σχέση με τον πατέρα του) και τους συγγενείς που έχει στο Ισραήλ και στους ομόθρησκούς του στις Η.Π.Α. Ο υπάλληλος των Αμερικανοεβραίων που τη μια μέρα μας λέει άσπρο και την άλλη μαύρο, που τον έχουν βάλει να μας δουλεύει και ετοιμάζεται μέσω της (τεχνητής) οικονομικής κρίσης να ξεπουλήσει όλα τα εθνικά μας θέματα (Μακεδονία, Κύπρος, Αιγαίο, ορυκτός πλούτος κλπ) και τη περιουσία του ελληνικού λαού. Τώρα μάθαμε ετοιμάζει να κατεβάσει ως υποψήφιο δήμαρχο Βόλου, κάποιον Σκοτινιώτη που όλοι τον θυμόμαστε με πόση λύσσα υπερασπίστηκε την εταιρία που ήταν υπεύθυνη για το χαμό των 21 μαθητών από το Μακροχώρι Ημαθίας στο δυστύχημα στα Τέμπη. Τι να πούμε. Μόνο ο πρώην συνεργάτης του Βαλιανάτος έχει μείνει (από τους τυχαίους που διόρισε υπουργούς-όπως τη κυρία που τους έγραφε τους λόγους του και δεν μπορούσε να τους διαβάσει) να τον διορίσει Υπουργό Παιδείας....

Ψηφίστε τον.......

ΕΡΕΥΝΗΤΗΣ ΒΕΡΟΙΑΣ: Ένας αγανακτισμένος που είδε τις αποδοχές του να μειώνονται σε ένα χρόνο κατά 7.500 ευρώ και αντιμετωπίζει πλέον σοβαρό πλέον θέμα επιβίωσης....Και που΄σαι ακόμα........

]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/20/BLITZ:___WARRIORS__ lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: BLITZ: ''WARRIORS'' c c ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/20/%ce%97_%ce%9c%ce%91%ce%a7%ce%97_%ce%a4%ce%9f%ce%a5_%ce%9a%ce%95%ce%a6%ce%91%ce%9b%ce%9f%ce%92%ce%a1%ce%a5%ce%a3%ce%9f%ce%a5 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΟΒΡΥΣΟΥ c c Η Μάχη του Κεφαλόβρυσου
Βρισκόμαστε στον τρίτο χρόνο της Επανάστασης, που άναψε πια σ' όλη την Ελλάδα, μαζί δυστυχώς με τις εμφύλιες διαμάχες των Ελλήνων. Στις αρχές του 1823 έχουμε για την Ευρυτανία το θρίαμβο του Καραϊσκάκη με την εξολοθρευτική για τους Τούρκους "μάχη της Κορομηλιάς" στον Άη Βλάση, της Ευρυτανίας τότε. Το 1823 παρουσιάζεται μια γενική δραστηριότητα και οργανωμένες εξορμήσεις των Τούρκων σε ξηρά και θάλασσα, ενώ οι Έλληνες απασχολούμενοι με τις εσωτερικές τους διαφορές, δεν έχουν να παρουσιάσουν παρά άκαρπες ή ασήμαντες παρουσίες. Οι Τούρκοι νοιώθουν τότε την ανάγκη να ξεκαθαρίσουν τη Δυτική Στερεά και ολόκληρη τη Ρούμελη στέλνοντας εκεί τις πολυάριθμες στρατιωτικές τους δυνάμεις. Έτσι, το καλοκαίρι του 1823 ο Μουσταής πασάς της Σκόντρας άρχισε να κατεβαίνει με κατεύθυνση προς το Μοριά για να καταπνίξει την επανάσταση. Ο πασάς καθώς έμπαινε σχεδόν ανενόχλητος στα Άγραφα, ειδοποιούσε και υποσχόταν συγχώρεση σε όλους τους καπεταναίους εκτός από τον "άσι - Μάρκ", τον αντάρτη Μάρκο Μπότσαρη. Μέσω Βούλπης ο Σκόντρας έφτασε και μπήκε στο Καρπενήσι, περνώντας από τη θέση Άη Θανάσης. Παράλληλα με τον ίδιο το πασά έφτασαν στην περιοχή και άλλα δύο εκστρατευτικά σώματα. Το ένα με αρχηγό τον Άγο Βασιάρη και το άλλο με τον Τζελαλεντίν μπέη. Ο Μουσταής και ο στρατός του εγκαταστάθηκαν στο Καρπενήσι. Τα άλλα δύο σώματα έφτασαν και αυτά στην πόλη και εγκαταστάθηκαν στα περίχωρά της. Συνολικά ο στρατός αυτός αποτελούνταν από 12.000 στρατιώτες. Όλος αυτός ο στρατός είχε πρόγραμμα να ξεκουραζόταν για λίγο στο δροσερό Καρπενήσι κι ύστερα να ξεχυνόταν μέσα από την Ποταμιά και τις κλεισούρες των βουνών μέσω Προυσού προς το Μεσολόγγι. Η κίνηση των τουρκικών δυνάμεων προς την Ευρυτανία, αφύπνισε τους ερίζοντες Έλληνες και τους υποχρέωσε να πάρουν μέτρα άμυνας.
Μετά από συνεννοήσεις ο Μάρκος Μπότσαρης με 1250 πολεμιστές μαζί με τους ντόπιους καπεταναίους που είχαν στη διάθεσή τους περί τους 2000 πολεμιστές, αποφασίσανε να χτυπήσουν τον πολυάριθμο στρατό των Τούρκων. Στις 30 Ιουλίου συναντήθηκε με τον Καραϊσκάκη στου Σοβολάκου, αλλά δεν τον ακολούθησε γιατί ταλαιπωρημένος από την αρρώστια του τράβηξε κατά το μοναστήρι του Προυσού (6-8-1823), όπου παρέμεινε σαράντα μέρες. Από το Μικρό Χωριό που έφτασε ο Μάρκος ειδοποιεί τα ένοπλα τμήματα των Ελλήνων, που τρομοκρατημένα από τα πολυάριθμα τουρκικά στίφη βρίσκονταν αμήχανα και αναποφάσιστα γύρω από το Καρπενήσι, ενώ με δικούς του ανθρώπους συγκεντρώνει πληροφορίες για το στρατόπεδο του Μουσταή... Έτσι φτάνουμε στο βράδυ, 8 προς 9 του Αυγούστου 1823. Ένα βράδυ ολόδροσο, με ισχυρό δυτικό άνεμο και με μαύρα πυκνά σύννεφα που κινούνταν γρήγορα στον ουρανό και έκρυβαν την πανσέληνο που είχε ανατείλει. Το σκηνικό βοηθούσε το Μάρκο με τα 350 παλικάρια του, που πήραν το δρόμο της ρεματιάς για το Κεφαλόβρυσο. Την ορισμένη ώρα οι Σουλιώτες πανέτοιμοι - με μαντήλια δεμένα στα κεφάλια, με ανασκουμπωμένα τα μανίκια, με ανασηκωμένες τις ποδιές - ρίχτηκαν στον εχθρό ενώ η κοιλάδα αντηχούσε από τους ήχους της σάλπιγκας. Λίγες τουφεκιές ρίχτηκαν κι αμέσως ακολούθησε συμπλοκή σώμα με σώμα. Αλαλάζοντας οι Σουλιώτες έσυραν τα γιαταγάνια και χτυπούσαν με μανία τους Αρβανίτες.
Η σύγχυση στο εχθρικό στρατόπεδο ήταν απερίγραπτη και βαστούσε ώρες. Οι Αρβανίτες, όμως κρατούσαν τις θέσεις τους με λύσσα. Δεν μπορούσαν άλλωστε να κάμουν διαφορετικά, γιατί τους χτυπούσαν από μπρος και από πίσω. Έμεναν λοιπόν εκεί και μάταια προσπαθούσαν να γλιτώσουν από τη σφαγή. Ο Μάρκος πολεμώντας ανάμεσα στα παλικάρια του, ακράτητος και μανιωμένος νιώθει μια σφαίρα που τον τρύπησε στο βουβώνα. Κρυφά τον πήραν οι Σουλιώτες και τον τράβηξαν πιο πέρα. Ο γιγαντόσωμος Τούσας τον σήκωσε στην πλάτη και τράβηξε για το Μικρό Χωριό. Σε λίγο, ενώ πλησίαζε το χάραμα, η μάχη καταλάγιαζε. Οι Έλληνες αποσύρονταν προς το δάσος του Κώνισκου και συνέχιζαν με λιανοτούφεκα. Οι Σουλιώτες του Ζυγούρη Τζαβέλα δεν χτύπησαν πολύ συντονισμένα κι όπως ήταν συμφωνημένο. Ήταν ευτύχημα που στρατός του Τζελαλεντίν μπέη δεν κινήθηκε. [Ο Μάρκος αρχικά, κατά τη διάρκεια της επίθεσης, τραυματίστηκε ελαφρά και γύρω στις 3 με 4 το πρωί χτυπήθηκε με σφαίρα όπλου που του τρύπησε το κρανίο και πέθανε την ίδια στιγμή εκεί στο Κεφαλόβρυσο]. Η μάχη συνεχίστηκε και όταν ήρθε η μέρα χιλιάδες κείτονταν στον Πλατανιά, στο Κεφαλόβρυσο και στις πλαγιές σκοτωμένοι ή λαβωμένοι. Οι πολεμιστές αποχωρούσαν από τη μάχη καταματωμένοι. Μαθαίνοντας το χαμό του Μάρκου ο λαός της αγωνιζόμενης Ελλάδας τον θρήνησε από τα βάθη της καρδιάς του. Η μάχη στο Κεφαλόβρυσο είναι το σημαντικότερο πολεμικό γεγονός της Επανάστασης κατά το 1823. Η επιτυχία της όμως αυτή επισκιάστηκε από το χαμό του γενναίου, φρόνιμου και μεγαλόψυχου Μάρκου Μπότσαρη. Μια συνοδεία από 100 συντρόφους του, φορτωμένο σε άλογο τον μετέφεραν στο Μεσολόγγι. Περνώντας το νεκρό ήρωα από τον Προυσό κάθισαν να ξαποστάσουν. Πήρε είδηση ο Καραϊσκάκης για τη μεγάλη απώλεια, άρρωστος κατέβηκε από το καλύβι του στο δρόμο τρεκλίζοντας, γονάτισε μπροστά στο κουφάρι του Μάρκου και ψιθύρισε από τα βάθη της ψυχής του: "Ας δώσει ο Θεός να πάω κι εγώ, Μάρκο μου, από τέτοιο θάνατο". Την άλλη μέρα, 10 του Αυγούστου, έγινε στο Μεσολόγγι, με πρωτοφανή μεγαλοπρέπεια η κηδεία του Μάρκου Μπότσαρη. Σε ανάμνηση της μάχης και του θανάτου του Μάρκου Μπότσαρη, έχει στηθεί στο Κεφαλόβρυσο κενοτάφιο του ήρωα, ενώ στην κεντρική πλατεία Καρπενησίου έχει δοθεί το όνομά του και έχει στηθεί η προτομή του.
ΑΠΟ ΤΟ [www.evrytan.gr] ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/20/SUBRAHMANYAN_CHANDRASEKHAR_-_%ce%a3%ce%9f%ce%a5%ce%9c%ce%a0%ce%a1%ce%91%ce%9c%ce%91%ce%9d%ce%99%ce%91%ce%9d_%ce%a4%ce%a3%ce%91%ce%9d%ce%a4%ce%a1%ce%91%ce%a3%ce%95%ce%a7%ce%91%ce%a1 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: SUBRAHMANYAN CHANDRASEKHAR - ΣΟΥΜΠΡΑΜΑΝΙΑΝ ΤΣΑΝΤΡΑΣΕΧΑΡ c c Σουμπραμανιάν Τσαντρασεχάρ
(19 Οκτωβρίου 1910 - 21 Αυγούστου 1995)
O Σουμπραμανιάν Τσαντρασεχάρ(Chandra στα Σανσκριτικά σημαίνει φεγγάρι-φωτεινό) ήταν ένας αστρονόμος Ινδικής καταγωγής, που μαζί με τον Αμερικανό Φυσικό Φάουλερ (William Fowler) τιμήθηκε με το βραβείο Νobel για τη διατύπωση μιας σπουδαίας θεωρίας, της εξέλιξης των άστρων και την μαθηματική έρευνα των μαύρων οπών.
Γεννημένος στην Λαχώρη (που τότε ήταν ένα μέρος της Βρετανικής Ινδίας) στις 19 Οκτωβρίου του 1910, πρώτος γιός μιας οικογένειας τεσσάρων γιων και έξι κορών, ενώ ήταν ανιψιός του διάσημου φυσικού Ράμαν (που πήρε βραβείο Νόμπελ κι αυτός το 1930). Η μητέρα του μια γυναίκα υψηλής διανοητικής κατάστασης αφιερώθηκε στην μόρφωση του, ενώ είχε έντονες φιλοδοξίες γι' αυτόν. Η αρχική εκπαίδευσή του, μέχρι την ηλικία των δώδεκα, έγινε μέσα στο σπίτι του από τους γονείς του μαζί με ιδιωτικούς δασκάλους.Από το 1925-1930 πήγε στο Presidency College ενώ πήρε το πτυχίο του φυσικού το 1930. Τον Ιούλιο εκείνου του έτους, έλαβε από την κυβέρνηση μια υποτροφία για το Καίμπριτζ, της Αγγλίας. Λέγεται ότι στο πλοίο που τον μετέφερε στην Αγγλία έκανε υπολογισμούς για την μετέπειτα θεωρία του για την δημιουργία των λευκών νάνων. Στο Καίμπριτζ, έγινε ερευνητικός σπουδαστής υπό την επίβλεψη του Fowler και κατόπιν συμβουλής του Dirac, πήγε στο Ινστιτούτο της Θεωρητικής Φυσικής στην Κοπεγχάγη.
Μετά το διδακτορικό του στο Καίμπριτζ το καλοκαίρι του 1933 συνδέθηκε με τον διάσημο Eddington με μεγάλη φιλία.Αργότερα, σε μια σύντομη επίσκεψη που είχε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ (στο Καίμπριτζ της Μασαχουσέτης) το 1936, του προσφέρθηκε μια θέση ως ερευνητικού συνεργάτη στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου. Από τότε, το 1937, παρέμεινε εκεί μέχρι που αποχώρησε από την ενεργή δράση.
Το έργο του
Υπάρχουν επτά γόνιμες πνευματικές περίοδοι στη ζωή του, κατά τις οποίες ασχολήθηκε κυρίως με την αστροφυσική και αστρονομία. 1. Αστρική δομή, συμπεριλαμβανομένης και της θεωρίας των λευκών νάνων (1929-1939).
2. Αστρική δυναμική, συμπεριλαμβανομένης της θεωρίας της κίνησης BROWN (1938-1943)
3. Η θεωρία της της ακτινοβολίας μεταφοράς, συμπεριλαμβανομένης της θεωρίας των αστρικών ατμοσφαιρών και της κβαντικής θεωρίας του αρνητικού ιόντος του υδρογόνου και της θεωρίας των πλανητικών ατμοσφαιρών, συμπεριλαμβανομένης της θεωρίας του φωτισμού και της πόλωσης του ηλιοφώτιστου ουρανού (1943-1950)
4. Υδροδυναμική και υδρομαγνητική ευστάθεια, συμπεριλαμβανομένης της θεωρίας της μεταφοράς Rayleigh-Bernard (1952-1961)
5. Η ισορροπία και η σταθερότητα των ελλειψοειδών αριθμών της ισορροπίας, εν μέρει σε συνεργασία με το Norman Ρ. Lebovitz (1961-1968)
6. Η γενική θεωρία της σχετικότητας και της σχετιστικής αστροφυσικής (1962-1971) και
7. Η μαθηματική θεωρία των μαύρων οπών (1974- 1983).
Μελέτησε επίσης τα προβλήματα ευστάθειας που αντιμετωπίζουν οι αστέρες, ένα εκ των οποίων συνδέεται με την εκπομπή βαρυτικών κυμάτων.
Για το έργο του, κυρίως για τη μελέτη των φυσικών διαδικασιών για την εξέλιξη των άστρων και των λευκών νάνων, πήρε το βραβείο Νόμπελ της Φυσικής μαζί με τον Fowler, το 1983.
Επίσης έχει δοθεί το όνομα του σε ένα διαστημικό τηλεσκόπιο ακτίνων Χ . Είναι το τηλεσκόπιο Chandra που εκτοξεύθηκε για πρώτη φορά τον Ιούλιο του 1999.
Ο Chandrasekhar πέθανε το 1995 στο Σικάγο των ΗΠΑ.ΑΠΟ ΤΟ [www.physics4u.gr] ]]> http://www.veriablogs.gr/%ce%9f_%ce%95%cf%81%ce%b5%cf%85%ce%bd%ce%b7%cf%84%ce%ae%cf%82_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%92%ce%ad%cf%81%ce%bf%ce%b9%ce%b1%cf%82/2010/08/20/%ce%93%ce%99%ce%91%ce%9d%ce%9d%ce%99%ce%94%ce%97%ce%a3_%ce%9a%ce%a9%ce%a3%ce%a4%ce%91%ce%a3 lefobserver Ο Ερευνητής της Βέροιας: ΓΙΑΝΝΙΔΗΣ ΚΩΣΤΑΣ c c
Κώστας Γιαννίδης
Ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσε ο πολύπλευρος συνθέτης Γιάννης Κωνσταντινίδης του Γεωργίου, (1903-1984) για να ξεχωρίσει την δραστηριότητά του ως τραγουδοποιού. Ως Κώστας Γιαννίδης, ήταν ένας από τους διακεκριμένους Έλληνες μουσικοσυνθέτες, μαέστρους και πιανίστες, ιδιαίτερα του ελαφρού τραγουδιού.
Γεννήθηκε στη Σμύρνη στις 21 Αυγούστου του 1903. Καταγόταν από εύπορη οικογένεια που λίγο πριν τη καταστροφή της Σμύρνης ήλθε στην Ελλάδα και συνέχισε σπουδές στη Γερμανία σε πιάνο και σύνθεση στην Ανώτατη Μουσική Ακαδημία του Βερολίνου και στο Ωδείο Στερν (1923-1931). Στη συνέχεια επέστρεψε στην Ελλάδα και εργάστηκε στο ελληνικό μουσικό θέατρο ως μαέστρος και συνθέτης τη περίοδο 1932-1950 όπου και παρουσιάστηκε με το ψευδώνυμο Κώστας Γιαννίδης μετατρέποντας τη σειρά του ονοματεπωνύμου του.
Ο Κώστας Γιαννίδης παρουσίασε πολλά έργα , οπερέτες, περίπου 50, μουσικές κωμωδίες και πολλές επιθεωρήσεις. Διετέλεσε Διευθυντής του τμήματος ελαφράς μουσικής του ΕΙΡ την περίοδο 1946-1952, καθώς και μουσικός διευθυντής στην ΥΕΝΕΔ την περίοδο 1952-1960.
Έχει γράψει συμφωνικά έργα , κομμάτια για πιάνο, μουσική δωματίου, και πολλά τραγούδια. Είχε πάρει μέρος σε επιτροπές κρίσης διαφόρων φεστιβάλ ελαφρού τραγουδιού όπως στη Θεσσαλονίκη 1962-1967, στο Σπλιτ το 1968, Βουλγαρίας 1971-1975, Λουμπλιάνας 1974, κ.α. Τιμήθηκε με το Α’ Βραβείο του Φεστιβάλ Μεσογειακού Τραγουδιού της Βαρκελώνης με το εξαίρετο τραγούδι του «Ξύπνα αγάπη μου» (1960) που ερμήνευσε η Νανά Μούσχουρη, με το Γ’ Βραβείο του επόμενου έτους με το τραγούδι «Τα δυο σου γκρίζα ματάκια» που ερμήνευσε η Άτζελα Ζήλεια, καθώς και με το Α’ Βραβείο στο 1ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με το τραγούδι «Αλυσίδες» (1962) που ερμήνευσε η Καίτη Μπελίντα . Στον ελληνικό κινηματογράφο είχε επίσης αναλάβει τη μουσική επένδυση σε 7 ταινίες μεταξύ των οποίων στη «Προσφυγοπούλα», «Οι Γερμανοί ξανάρχονται», «Ο μεθύστακας» κ.ά.
Ο Κώστας Γιαννίδης υπήρξε μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων και της Ένωσης Μουσουργών Ελλάδος. Μιλούσε γαλλικά και γερμανικά, και ήταν μόνιμος κάτοικος Αθηνών. Πέθανε στην Αθήνα στις 17 Ιανουαρίου του 1984.
Σημαντικότερα από τα 100 περίπου τραγούδια του που είχαν σχεδόν όλα μεγάλη επιτυχία είναι τα: «Συγγνώμη σου ζητώ, συγχώρεσέ με», «Κάποιο μυστικό», «Καλό σου ταξίδι», «Θάρθω μια νύχτα με φεγγάρι», «Λίγα λουλούδια αν θέλεις στείλε μου», «Λες και ήταν χτες», «Σπιτάκι μου παλιό», «Σαν κι απόψε», «Ερι-Ερήνη», «Το τραγούδι της Μαρίνας», «Λες και δεν είν' αλήθεια», «Όταν γυρίζουν τα χελιδόνια», που υπήρξε και σπουδαία θεατρική παράσταση στο θέατρο Βέμπο, «Τα δικά σου τα μάτια», «Πάμε σαν άλλοτε», «Για σένα μονάχα», «Εκείνοι που δεν κλάψανε», "Πόσο λυπάμαι τα χρόνια που πήγαν χαμένα", «Βαρκαρόλα», "Κοιμήσου", "Όλο μου λες πως πια δε μ' αγαπάς", "Μη φύγεις", "Πέρσι τέτοιο καιρό", "Ας σταματήσουμε ως εδώ", «Θα σε πάρω, θα με πάρεις», «Ζητώ να σε ξεχάσω», «Σ' αγαπώ» , «Ο Γιάννος κι η Παγώνα» , «Του Γιάννου η φλογέρα», «Mια γυναίκα», «Έτσι είν' η ζωή μωρό μου», «Ο κουμπάρος κι η κουμπάρα», κ.λπ. Έγραψε επίσης μουσική για 7 ταινίες, μεταξύ των οποίων: «Προσφυγοπούλα» (1938), "Τελευταία αποστολή", "Οι Γερμανοί ξανάρχονται", "Ο μεθύστακας", κ.λπ. Τέλος, έγραψε κι ένα τουλάχιστον ρεμπέτικο, το περίφημο "Το τάβλι" ή "Τα νέα της Αλεξάντρας", σε δικούς του στίχους.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ]]>