Veria Blogs » Ο Ερευνητής της Βέροιας

Feeds

12769 άρθρα από 63 πηγές

Aa - Zz (7627)

• 4x4 Veria Club (43)
• Aerostato News (1571)
• Akis Grigo (1)
• Aktuellt i Grekland (265)
• Argyroula.net (55)
• AtiaFederation (25)
• Diver photo (8)
• Doctor Erotas (16)
• E-νημέρωση (282)
• Enter7 (129)
• Ethnicarts (17)
• Faraona - το υφάδι (45)
• Find Alex (3)
• For-ever-yours (28)
• Giomel 64 (174)
• KanePlaka (524)
• My whatever stuff mixer (10)
• Nikomel (51)
• SavSidir (139)
• Speed 982 (392)
• Sportorama.gr (2572)
• State english teachers' union of imathia (11)
• Superheroes (15)
• The Voyager (412)
• Verianet.gr (832)
• Xesiloiastoi Club (8)

Αα - Ωω (5142)

• Αγγελος Γ. Σοφιανιδης (2)
• Αδάμος Μιχαήλ (3)
• Αεροπρόσκοποι Βεροίας (1)
• Βέροια... Πόλη Μαγική (65)
• Βεροιώτικα Χαμπέρια (29)
• Βουνίσιος... (318)
• Για τη μικρή Κατερίνα! (2)
• Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Βέροιας (265)
• Επίκαιρος Τύπος (163)
• Ζωγράφος Γ. Χολέβας (1)
• Η πόλη στον αέρα (48)
• Η Βέροια, το Σέλι, ο Άνθρωπος (349)
• Κομνηνοί Ροδοχωρίου (25)
• Μπλιάτκας Θωμάς Blog (57)
• Μασλάτια (29)
• Ν.Ε. ΣΥΝ Ημαθίας (104)
• Νέα - Ανακοινώσεις - Επικαιρότητα - Ειδήσεις (17)
• Νίκος. Β. Λιολιόπουλος (62)
• Ο χρόνος που μετράει (3)
• Ο Ερευνητής της Βέροιας (2052)
• Ο Πολίτης (45)
• Οι Σταυραετοί (61)
• Προσωπικό Ημερολόγιο (10)
• Πυγμή Βέροιας Α.Σ. ΤαεΚβοΝτο (55)
• Περισκόπηση (328)
• Ποδηλάτες Βέροιας (2)
• Πολιτική Ενημέρωση και Νέα (5)
• Ράδιο Ημαθία 97,3 (148)
• Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας Νάουσας (8)
• Σύλλογος Αμάραντος (58)
• Σύλλογος Βεροιέων Αθηνών (15)
• ΣΥ.ΡΙΖ.Α Ημαθίας (84)
• ΣΥΓΑΠΑ Ημαθίας (39)
• Σιδηρόπουλος Αναστάσιος (71)
• Τρέχα Βασίλη (της Ρένας Μάνιου) (39)
• Υφαντίδης Αχιλλέας (7)
• Χρονικά (572)

Ο Ερευνητής της Βέροιας (100)

• Βέροια, 11.03.2010
• 08:20

  23RD UNDERPASS: ''YOU 'LL NEVER KNOW''

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας

  Enclosure: [download]

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:11

  GREAT BUILDINGS-VICTOR HORTA (BELGIUM) - ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΣΤΙΚΕΣ ΚΑΤΟΙΚΙΕΣ ΤΟΥ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΑ ΒΙΚΤΟΡ ΧΟΡΤΑ (ΒΕΛΓΙΟ)

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Οι μεγάλες αστικές κατοικίες του αρχιτέκτονα Βίκτορ Χόρτα (Βέλγιο)
  Ο παλιός υποδηματοποιός Πιέρ Χόρτα πρέπει να απογοητεύτηκε έντονα όταν ο αγαπημένος του δωδεκάχρονος γιος Βίκτορ αποβλήθηκε από το μάθημα φωνητικής του Ωδείου της Γάνδης. Ήταν το 1873 και το αγόρι είχε μόλις καταφέρει να εισαχθεί σε αυτή τη φημισμένη σχολή. Αυτομάτως εξανεμίστηκαν όλες οι ελπίδες για το μέλλον. Όπως τόσες άλλες αποβολές, αυτή του Βίκτορ Χόρτα ήταν θεόσταλτη, επειδή έτσι στράφηκε να αρχίσει μαθήματα αρχιτεκτονικής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών όπου παρέμεινε μέχρι το 1877. Πανέξυπνος και αεικίνητος, μετά από σύντομη παραμονή στο Παρίσι επέστρεψε στο Βέλγιο όπου εγκαταστάθηκε στις Βρυξέλες και βρήκε εργασία στο εργαστήριο του Αλφόνς Μπαλά, αρχιτέκτονα του βασιλιά Λεοπόλδου Β΄, όπου παρέμεινε μέχρι το 1892. Στο εργαστήριο του Μπαλά, ο Χόρτα άρχισε να ενδιαφέρεται για νέα αρχιτεκτονικά υλικά. Από τον μέντορά του έμαθε τα νεοκλασικά πρότυπα του 19ου αιώνα και πώς να τα χειρίζεται. Τα αποτελέσματα φάνηκαν γρήγορα, όταν σε ηλικία μόλις 23 χρονών κέρδισε το βραβείο Γκοντεσάρλ για ένα σχέδιο που παρουσίασε για το βελγικό κοινοβούλιο. Ο Χόρτα άρχισε να δέχεται παραγγελίες για την κατασκευή ιδιωτικών οικιών: πρώτα στη Γάνδη και κατόπιν το 1893 τις Βρυξέλες, όπου άρχισε να συλλέγει ιδέες για μετατροπές από φίλους του σε κύκλους διανοουμένων. Ένας από αυτούς ήταν ο Εμίλ Τασέλ, ένας συνεργάτης που επηρέαζε τον εργοστασιάρχη Έρνεστ Σολβέ. Ο Τασέλ ζήτησε από τον Χόρτα να σχεδιάσει ένα μέσο σπίτι που μπορούσε να συνδυάσει τις ελάχιστες απαιτήσεις του σαλονιού του με τη διακριτική μεταχείριση μιας γιαγιάς που ήταν σχεδόν 100 ετών. Στην οδό Πολ Εμίλ Γιάνσον, ο Χόρτα κατασκεύασε για τον Τασέλ το πρώτο από τα πρωτοποριακά σπίτια στο οποίο διέρρηξε τους δεσμούς με τις παραδοσιακές συμμετρίες του σχεδίου για να οργανώσει τους χώρους γύρω από έναν μοναδικό άξονα που παραμέριζε τα εμπόδια σε ολόκληρο ισόγειο του κτιρίου. Η νεομανιεριστική πρόσοψη που αντανακλούσε την ιταλική αντίληψη του 16ου αιώνα εγκατέλειπε τα δομικά υλικά προς όφελος ενός σκελετού κατασκευασμένου από σίδερο και γυαλί, ώστε να δώσει στην εμφάνιση περισσότερη ελαφρότητα και φωτεινότητα. Έδωσε επίσης στην είσοδο έναν αιγυπτιακό ρυθμό που είχε στην κορυφή ένα τοξωτό παράθυρο και στις πλευρές ογκώδη υποστηρίγματα. Στην ευρύχωρη αίθουσα υποδοχής, από όπου εκτείνεται μια σειρά από δωμάτια σε αυστηρή παράδοση της ιταλικής αναγέννησης, εναρμονίζονται το κλασικό με το εξωτικό μέσα από σιδερένιους κίονες κατασκευασμένους με τρόπο ώστε μα μοιάζουν με φοίνικες σε τροπικό κήπο. Οι αναφορές της φύσης μέσα στα δωμάτια αποδόθηκαν ακόμη πιο ρητά έναν χρόνο αργότερα στο ξενοδοχείο Σολβέ, όπου ο Χόρτα επωφελήθηκε από τον μεγάλο κήπο για να φέρει μέσα τον αέρα από τον εξωτερικό χώρο με μια σειρά σωληνώσεων. Το 1895 πραγματοποιήθηκε η ρήξη με τον κλασικισμό και ο Χόρτα δημιούργησε το πρώτο σχέδιό του σε Αρτ Νουβό. Ο Έντμοντ φαν Εετβέλντε, ένας βαρόνος και διπλωμάτης που είχε προσφάτως διοριστεί υπουργός εξωτερικών στο ανεξάρτητο Κονγκό, αναζητούσε έναν αρχιτέκτονα που να συνδυάζει ταλέντο με θάρρος. Ο Χόρτα κατασκεύασε γι’ αυτόν ένα σπίτι στη λεωφόρο Πάλμερστον, βασισμένο σε ένα σχέδιο που έμοιαζε αρκετά με τον χειμερινό κήπο των βασιλικών θερμοκηπίων που είχε σχεδιάσει ο Μπαλά. Το κύριο τμήμα της οικίας – η αίθουσα υποδοχής – οδηγούσε σε μια είσοδο με μορφή οκταγώνου που εκτεινόταν σε ολόκληρο το μήκος του κτιρίου και κατακλυζόταν με το φως του ήλιου από την οροφή. Κίονες που κρατούσαν το βάρος, κιγκλιδώματα και διακόσμηση ήταν κατασκευασμένα από σίδερο, λυγισμένο για να συμβαδίζει με τα διακοσμημένα παράθυρα. Επειδή οι γραμμές του σχεδίου της πόλεως ενσωματώθηκαν στο σχέδιο, ο διαγώνιος διάδρομος για τον χειμερινό κήπο είναι ένα στενό δρομάκι που καταλήγει σε μια πλατεία. Το πιο επαναστατικό σχέδιο του Χόρτα ήταν ίσως εκείνο που κράτησε για τον εαυτό του όταν το 1898 κατασκεύασε το σπίτι του στην οδό Αμερικέν 23-25. Σε αυτό το κτίριο, η στιλιζαρισμένη διακόσμηση του Χόρτα έφτασε στο απόγειό της με την τοποθέτηση φυσικών σχημάτων όπως στις πτέρυγες ενός θεάτρου και με τη χρήση διαφανών υλικών για μεγαλύτερη εκμετάλλευση του φυσικού φωτός. Η οικία του Χόρτα ήταν ίσως το τελευταίο από τα πιο πρωτοποριακά σχέδια του αρχιτέκτονα. Το 1902 υπέστη κρίση δημιουργίας που τον ώθησε να επιστρέψει σε πιο συμβατικά σχέδια και απλοποίηση των γραμμών. Ο Βίκτορ Χόρτα έχει διπλή φήμη στην ιστορία της σύγχρονης αρχιτεκτονικής. Από τη μια πλευρά θεωρείται ιδρυτής του εκσυγχρονισμού με τα πρώτα έργα του επειδή έκανε τη μεγάλη ανατροπή στους ρυθμούς του 19ου αιώνα και εισήγαγε την Αρτ Νουβό στην αρχιτεκτονική. Από την άλλη, τα ώριμα έργα του αντανακλούσαν μια μεταστροφή στον ρυθμό του και μια αναθεωρητική τάση που οδήγησαν τον Χόρτα να ευθυγραμμιστεί με τον συντηρητισμό και να στραφεί στον ανώφελο ακαδημαϊσμό. Το 1944, τρία χρόνια πριν αποβιώσει, ο Χόρτα συνέταξε τη διαθήκη του στην οποία περιέλαβε μια πνευματική αναγνώριση στον δάσκαλό του, αναφέροντας «Αυτά που έχω τα οφείλω στον πιο αγνό (και πιο προσωπικό) από τους κλασικούς αρχιτέκτονες, τον Αλφόνς Μπαλά».
  ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «UNESCO – ΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ»
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:08

  Ο ΝΑΥΑΓΙΟ ΤΟΥ ''ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ζ'' ΣΤΙΣ 11 ΜΑΡΤΙΟΥ 1923

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Το ναυάγιο του ''ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ζ'', στις 11 Μαρτίου 1923
  Το Αλεξανδρος Ζ ηταν ενα μικρο ρυμουλκο που ναυπηγηθηκε το 1920 στην Ολλανδια απο την εταιρεια NV Baanhoek. Ειχε 158 τοννους, μηκος 28 μετρων και πλατος 20.6 μΤο Ζ στο ονομα του ειναι απο την εταιρεια Ζαλοκωστα στην οποια ανηκε
  Το ναυαγιο του Αλεξανδρου Ζ ειχε προκαλεσει εθνικο πενθος το 1923. Χιλιαδες πολιτες παρακολουθησαν την κηδεια και αργοτερα την μνημοσυνο δεηση πανω στην Ψυταλλεια.
  Το επίτακτο ναυαγοσωστικό ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ζ, της εταιρείας Ζαλοκώστα χρησιμοποιείτο για μεταφορά του προσωπικού του ΠΝ από το Ναύσταθμο Σαλαμίνας στον Πειραιά. Στις 11 Μαρτίου 1923, και κατά το ταξίδι από το Κερατσίνι προς τον Πειραιά μεταφέροντας αδειούχους, ανατράπηκε και βυθίσθηκε έξω από την Ψυττάλεια, εξαιτίας των ισχυρών Νοτίων ανέμων και του υψηλού κυματισμού. Πνίγηκαν συνολικά 297 άτομα (12 αξιωματικοί, 87 υπαξιωματικοί, 193 ναύτες, και 5 τεχνίτες).
  Ο απολογισμός αυτός ήταν αρκετός ώστε το ναυάγιο αυτό να θεωρείται ως η μεγαλύτερη ναυτική τραγωδία που έπληξε ποτέ το Πολεμικό Ναυτικό. Μεταξύ των θυμάτων ήταν και 30 Ποριώτες που υπηρετούσαν στο Πολεμικό Ναυτικό. Τότε ο Σύνδεσμος των εν Αθήναις και Πειραιεί Τροιζηνίων διέθεσε για τις οικογένειές τους 1.000 δραχμές-τότε ήταν αξιόλογο ποσό. Εις μνήμην των θυμάτων ανηγέρθη μνημείο στην Ψυττάλεια, όπου το ΠΝ κάθε χρόνο τελεί επιμνημόσυνη δέηση.Ο τότε Αξ/κός του ΠΝ Θεολόγος Ι. Θεολογίδης, ο οποίος τότε υπηρετούσε στο ΛΗΜΝΟΣ, υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας της πάλης του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ζ με τα κύματα και της βύθισής του. Να πως αφηγείται τα όσα διαδραματίσθηκαν:« [...] Μόλις απομακρύνθηκε λίγο από το Κερατσίνι το «ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ζ» η θάλασσα άρχισε να αγριεύει και πάλι. Ένα μπουρίνι που το συνόδευε χοντρό χαλάζι έκανε αγριότερη τη μανιασμένη θάλασσα. Από το «ΛΗΜΝΟΣ» που υπηρετούσαμε τότε, βλέπαμε τον άγριο κλυδωνισμό του σκάφους, την πάλη του πλοίου με τα κύματα κι έσφιγγε η καρδιά μας...Το ταξίδι από το Κερατσίνι ως τον Πειραιά, αν και πολύ μικρό, μόλις μισή ώρα, εν τούτοις δεν είναι από τα ευκολότερα. Πολλές φορές η φουρτούνα μεταξύ Λειψοκουτάλας και του προλιμένα, έκανε να κινδυνεύσουν και μεγάλα καράβια. Βάρκες δε, πάρα πολλές έχουν χαθεί στο στενό αυτό. Κατά τις 14.00 η τρικυμία έφτασε στη μεγαλύτερη της ένταση. Πελώρια κύματα που διαδέχονταν το ένα το άλλο, εξορμούσαν πάνω στο μικρό σκάφος και ζητούσαν να το καταπιούν. Αφρισμένα και μανιασμένα, έσπαγαν στα πλευρά του μικρού καραβιού και τα νερά έμπαιναν απ' τη μια ως την άλλη άκρη του καταστρώματος και βρίσκονταν πια σε άμεσο κίνδυνο.Ξαφνικά, ένα τεράστιο κύμα, κατόπιν δεύτερο και τρίτο πλήττουν το σκάφος, που αρχίζει να γέρνει από τη μια πλευρά. Οι συσσωρευμένοι στο κατάστρωμα ναύτες που με βία συγκρατούνταν όρθιοι, μετακινούνται προς την αντίθετη πλευρά. Τότε πια το καράβι γέρνει πολύ κι ένα τεράστιο κύμα πλημμυρίζει το μηχανοστάσιο. Η κλίση του πλοίου αυξάνεται και στον πρώτο ισχυρό κλυδωνισμό όλοι οι ναύτες που ήταν στο κατάστρωμα, σαν συμπαγής μάζα, εκύλισαν στη θάλασσα. Η ορμητικότητα των «κυλιόμενων» στη θάλασσα ναυτών επέκτεινε την κλίση, το σκάφος έχασε την ισορροπία του, ανετράπη και γερμένο όπως ήταν το κατάπιε ακαριαία ένα τεράστιο κύμα! Βουλιάζοντας το καράβι, συμπαρέσυρε όλους τους ευρισκόμενους στο υπόφραγμα αξιωματικούς και ναύτες λόγω της σχηματισθείσης δίνης.»
  ΑΠΟ ΤΟ [www.shipfriends.gr]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:43

  ANSCHLUSS - Η ΠΡΟΣΑΡΤΗΣΗ ΤΗΣ ΑΥΣΤΡΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΝΑΖΙΣΤΙΚΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ ΤΟ 1938

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Προσάρτηση της Αυστρίας
  Με την ονομασία Anschluss (Άνσλους) έγινε γνωστή η προσάρτηση της Αυστρίας, το 1938, στο Γερμανικό Ράιχ (Deutsches Reich) που δημιούργησε το καθεστώς των Εθνικοσοσιαλιστών του Χίτλερ.
  Η κατάσταση πριν την προσάρτηση
  Το 1871, υπό τον Καγκελάριο Όττο φον Μπίσμαρκ (Otto von Bismarck) συστάθηκε το Δεύτερο Ράιχ, δηλαδή η ενοποιημένη Γερμανία. Ο αυτοκράτορας της Αυστροουγγαρίας δεν επιθυμούσε την ένταξη στο Γερμανικό Ράιχ, επειδή πίστευε ότι έτσι θα γινόταν "Αυτοκράτορας δεύτερης τάξης", αφού ο Γερμανός αυτοκράτορας θα ήταν ο "πρώτος τη τάξει". Έτσι, η Αυστρία παρέμεινε εκτός του Δεύτερου Ράιχ. Το 1918 η Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία διαλύθηκε. Πολλοί Αυστριακοί πίστεψαν (και ίσως επιθυμούσαν) την προσχώρηση της Αυστρίας στην Γερμανία ή το σχηματισμό μιας μορφής ομοσπονδίας. Όμως, η Συνθήκη των Βερσαλλιών ρητά απαγόρευε κάτι τέτοιο και σύμφωνα με αυτήν η Αυστρία όφειλε να παραμείνει ανεξάρτητη, καθώς τόσο η Γαλλία όσο και η Βρετανία είχαν πάντα τον φόβο μιας εκ νέου ισχυροποιημένης Γερμανίας. Ωστόσο, και παρά την θρησκευτική διαφορά των γερμανόφωνων πληθυσμών στις δύο χώρες (η Αυστρία είχε πλειοψηφία Καθολικών ενώ η Γερμανία Διαμαρτυρόμενων), τόσο η νεοϊδρυθείσα Πρώτη Αυστριακή Δημοκρατία όσο και η Δημοκρατία της Βαϊμάρης υποστήριζαν ένα είδος συνένωσης. Στις αρχές της δεκαετίας του '30 η επιθυμία αυτή παρέμενε κυρίαρχη και η Αυστριακή κυβέρνηση επιζητούσε την επίτευξη ενός είδους τελωνειακής ένωσης με την Γερμανία.
  Ωστόσο, στις 21 Μαΐου 1935 ο Χίτλερ δήλωνε, σε λόγο του στο Ράιχσταγκ: "Η Γερμανία ούτε προτίθεται ούτε επιθυμεί να παρέμβει στις εσωτερικές υποθέσεις της Αυστρίας, να προσαρτήσει την Αυστρία ή να προκαλέσει την προσάρτησή της". Παρά τις δηλώσεις του, ναζιστικός δάκτυλος σε συνεργασία με το φασιστικό κόμμα της Αυστρίας, είχε δολοφονήσει τον Αυστριακό Καγκελάριο Ένγκελμπερτ Ντόλφους (Engelbert Dollfuss). Η ενέργεια αυτή αποσκοπούσε στην παρεμπόδιση της επανεγκατάστασης της δυναστείας των Αψβούργων, κάτι που φοβόταν το Ναζιστικό καθεστώς, καθώς η φασιστική Ιταλία του Μουσολίνι ήταν προστάτις δύναμη της Αυστρίας. Ο Μουσολίνι δεν επιθυμούσε να δει την Αυστρία να προσαρτάται στην Γερμανία και αμέσως μετά την δολοφονία του Ντόλφους η Ιταλία έστειλε στα ιταλοαυστριακά σύνορα ισχυρά στρατεύματα, υπό τύπον προειδοποίησης. Αυτή η ενέργεια ματαίωσε τα σχέδια του Χίτλερ για πραξικοπηματική προσάρτηση της Αυστρίας.
  Τον Ντόλφους διαδέχθηκε ο Κουρτ φον Σούσνιγκ (Kurt von Schuschnigg), ηγέτης του Κόμματος "Πατριωτικό Μέτωπο", χριστιανοφασιστικών αποχρώσεων. Και αυτός, όμως, επιθυμούσε την ανεξαρτησία της χώρας του. Αυτό που δεν είχε υπολογίσει ο Καγκελάριος ήταν η ισχύς που, με την υποστήριξη του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος είχε αποκτήσει η αντίστοιχη Αυστριακή παράταξη. Η Ιταλία, προφανώς πεπεισμένη από τον Χίτλερ και την μεταξύ τους σύσφιξη των σχέσεων, δεν υποστήριζε πλέον την Αυστριακή ανεξαρτησία με την ίδια ζέση. Ο Χίτλερ και οι συνεργάτες του είχαν καταστρώσει έξυπνα το σχέδιό τους και φρόντιζαν για την ενδυνάμωση του φυσικού τους συμμάχου, του Εθνικοσοσιαλιστικού Αυστριακού Κόμματος.
  Ο Σούσνιγκ αντελήφθη τον κίνδυνο. Τον Ιανουάριο του 1938 η Αυστριακή αστυνομία εισέβαλε στα κεντρικά γραφεία του Κόμματος (με τις ευλογίες του Σούσνιγκ) και τα έκλεισε, θέτοντας ταυτόχρονα το Κόμμα εκτός Νόμου. Ο Σούσνιγκ υπολόγιζε στην υποστήριξη της Ιταλίας, της Γαλλίας και της Βρετανίας, κάτι που, όμως, τελικά δεν έγινε. Στις 12 Φεβρουαρίου 1938 ο Χίτλερ κάλεσε τον Σούσνιγκ σε συνάντηση στο Μπερχτεσγκάντεν (Βαυαρία), όπου είχε ένα από τα αρχηγεία του και απαίτησε από τον αυστριακό Καγκελάριο να άρει την απαγόρευση του Αυστριακού Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, να του αποδώσει τις πλήρεις πολιτικές του ελευθερίες και να απελευθερώσει όσα μέλη του είχαν φυλακισθεί. Σε αντίθετη περίπτωση, η Γερμανία θα ήταν υποχρεωμένη σε στρατιωτική επέμβαση.
  Ωστόσο, ο Χίτλερ, πριν προχωρήσει ανοικτά στην επέμβαση στην Αυστρία, έπρεπε να φροντίσει μερικά άλλα θέματα στην Γερμανία: Οι δύο αναμορφωτές του Γερμανικού Στρατού, Στρατάρχης Βέρνερ φον Μπλόμπεργκ, Υπουργός Πολέμου και Αρχηγός των Ενόπλων Δυνάμεων και ο Στρατηγός Βέρνερ φον Φριτς, Αρχηγός του Στρατού εκδιώχθηκαν από τις θέσεις τους, καθώς ειδικά ο φον Φριτς είχε ανοικτά αντιταχθεί στο σχέδιο του Χίτλερ για την προσάρτηση της Αυστρίας. Ο Χίτλερ εκμεταλλεύθηκε εμπλοκές τους σε σκάνδαλα, τους απέπεμψε και μαζί τους και ικανό αριθμό Στρατηγών, αναλαμβάνοντας παράλληλα ο ίδιος την αρχηγία των Ενόπλων Δυνάμεων . Με τις ενέργειες αυτές κατάφερε να θέσει ολόκληρο το στράτευμα υπό τον έλεγχό του. Παράλληλα, αντικατέστησε τον Υπουργό Εξωτερικών Κόνσταντιν φον Νόιρατ με τον Γιόαχιμ φον Ρίμπεντροπ και έπαυσε και τον Φραντς φον Πάπεν, ο οποίος τον είχε βοηθήσει να πάρει την εξουσία. Με τις εκκαθαρίσεις αυτές ο Χίτλερ έλυσε τα εσωτερικά του προβλήματα και μπόρεσε να προχωρήσει στο σχέδιο προσάρτησης της Αυστρίας, το οποίο αποτελούσε το πρώτο βήμα για την επεκτατική εξωτερική πολιτική που σκόπευε να ακολουθήσει.
  Ο Σούσνινγκ, στην προσπάθειά του να διατηρήσει την ανεξαρτησία της χώρας του προκήρυξε, στις 9 Μαρτίου δημοψήφισμα, στο οποίο, μάλιστα, είχε θέσει κατώτερο όριο ηλικίας τα 24 χρόνια, για να αποφύγει τη συμμετοχή των νεότερων, για τους οποίους γνώριζε ότι η συντριπτική πλειοψηφία ήταν οπαδοί του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος. Η διεξαγωγή του ορίστηκε για τις 13 Μαρτίου. Ωστόσο, σχεδόν αμέσως έγινε προφανές ότι ο Χίτλερ δεν θα περιοριζόταν να παρατηρεί πώς η Αυστρία θα διατηρούσε, μέσω λαϊκής ψήφου, την ανεξαρτησία της. Ο Χίτλερ ανακοίνωσε ότι το δημοψήφισμα θα διεξαγόταν υπό καθεστώς εκφοβισμού και η Γερμανία δεν επρόκειτο να το δεχτεί. Επιπλέον, ο Υπουργός Προπαγάνδας του Ράιχ Γιόζεφ Γκέμπελς εξέδωσε δελτία τύπου σύμφωνα με τα οποία είχαν ξεσπάσει ταραχές και διαδηλώσεις και μεγάλο ποσοστό Αυστριακών ζητούσαν την επέμβαση Γερμανικών στρατευμάτων, για την αποκατάσταση της τάξης. Ο Σούσνινγκ απάντησε αμέσως και δημόσια ότι τα περί ταραχών ήσαν ψεύδη.
  Η προσάρτηση
  Ο Χίτλερ απέστειλε τελεσίγραφο στον Σούσνινγκ στις 11 Μαρτίου, με το οποίο του ζητούσε να παραδώσει την εξουσία στους Εθνικοσοσιαλιστές, διαφορετικά θα επακολουθούσε εισβολή στην χώρα. Το τελεσίγραφο εξέπνεε στις 12 το μεσημέρι, ωστόσο παρατάθηκε επί δίωρο. Χωρίς, βέβαια, να περιμένει απάντηση σε αυτό, ο Χίτλερ υπέγραψε την εντολή αποστολής στρατευμάτων στην Αυστρία στις 13:00΄ και την επέδωσε λίγη ώρα αργότερα στον Χέρμαν Γκέρινγκ. Ο Σούσνινγκ διαβλέποντας ότι δεν μπορούσε να διαφυλάξει την ανεξαρτησία της χώρας του, την απροθυμία παροχής οιασδήποτε βοήθειας απο Βρετανία και Γαλλία και την απουσία της "δυνάμει" συμμάχου (λόγω συμφερόντων στο Τιρόλο) Ιταλίας, η οποία είχε λάβει ήδη σχετικές διαβεβαιώσεις και ανταλλάγματα από την Γερμανία, υπέβαλε το ίδιο βράδυ την παραίτησή του.
  Σε ραδιοφωνικό του διάγγελμα, μαζί με την ανακοίνωση της παραίτησής του, ανακοίνωσε ότι δεν αποδεχόταν την αλλαγή καθεστώτος ούτε επέτρεψε την ανάληψη της εξουσίας από τους Ναζί για να αποφύγει τυχόν αιματοχυσία. Παράλληλα, ο Πρόεδρος της Αυστρίας Βίλχελμ Νίκλας (Wilhelm Miklas) αρνήθηκε να ονομάσει τον Άρτουρ Σέις – Ίνκβαρτ (Arthur Seyss-Inquart) Καγκελάριο της Αυστρίας και, αντίθετα, κάλεσε άλλους αυστριακούς πολιτικούς, όπως τους Μίχαελ Σκουμπλ (Michael Skubl) και Ζίγκμουντ Σιλάβσκι (Sigismund Schilhawsky) να αναλάβουν την Καγκελαρία. Οι Ναζιστές, όμως, ήταν πολύ καλά οργανωμένοι: Μέσα σε λίγες ώρες κατάφεραν να θέσουν υπό τον έλεγχό τους πολλές περιοχές της χώρας και της πρωτεύουσας Βιέννης, καθώς και δημόσιες υπηρεσίες, όπως το Υπουργείο Εσωτερικών (στον έλεγχο του οποίου υπαγόταν η Αστυνομία). Ωστόσο, ο Πρόεδρος εξακολούθησε να αρνείται κι έτσι ο Σέις-Ίνκβαρτ στερούνταν της νομιμοφάνειας να ζητήσει την παρέμβαση Γερμανικών στρατευμάτων. Ο Χίτλερ με τον Γκέρινγκ, έχοντας απαυδήσει να περιμένουν την αποστολή νομιμοποιημένου μηνύματος, απέστειλαν κίβδηλο τηλεγράφημα, με το οποίο ζητείτο η Γερμανική παρέμβαση στη χώρα. Οι Ναζιστές ανέλαβαν σχεδόν τον ολοκληρωτικό έλεγχο της χώρας, συλλαμβάνοντας τους πολιτικούς όλων των Κομμάτων και τα μέλη της Κυβέρνησης. Ύστερα από αυτή την εξέλιξη, ο Πρόεδρος ενέδωσε και όρισε τον Σέις-Ίνκβαρτ Καγκελάριο.
  Στις 12 Μαρτίου η 8η Στρατιά της Βέρμαχτ πέρασε τα σύνορα της Αυστρίας, όπου την ανέμενε μια μεγάλη έκπληξη: Αντί να αντιμετωπίσει την αντίσταση του Αυστριακού Στρατού, έγινε δεκτή με ναζιστικές σημαίες, χιτλερικούς χαιρετισμούς και λουλούδια, επονομάζοντας, έτσι, την εκστρατεία σε Blumenkrieg (πόλεμο των λουλουδιών). Για την Βέρμαχτ η εκστρατεία αυτή αποτελούσε μια γενική δοκιμή του νέου της υλικού, πράγμα που δεν έγινε, καθώς δεν υπήρξαν εμπλοκές. Εντοπίστηκαν, όμως, προβλήματα επικοινωνιών και συντονισμού, που αποδείχθηκαν πολύτιμα για την επόμενη εισβολή, που επρόκειτο να γίνει στην Τσεχοσλοβακία.
  Το ίδιο απόγευμα ο Χίτλερ μπήκε με το αυτοκίνητό του στην Αυστρία περνώντας από το Μπράουναου, την γενέτειρά του, και κατέφθασε το βράδυ στο Λιντς, όπου έγινε δεκτός με ενθουσιασμό. Η περιοδεία του στη χώρα κατέληξε σε πορεία θριάμβου, ο οποίος κλιμακώθηκε με την άφιξή του στην Βιέννη στις 2 Απριλίου: Εκεί ο Χίτλερ, στην πλατεία Ηρώων (Heldenplatz) διακήρυξε την προσάρτηση της Αυστρίας στο Ράιχ μπροστά σε πλήθος 200.000 περίπου ενθουσιασμένων Αυστριακών. Ανάμεσα στα άλλα ανέφερε: "Μερικές ξένες εφημερίδες έκαναν λόγο για επίπτωσή μας στην Αυστρία με βάρβαρες μεθόδους. Μπορώ μόνο να πω ότι ακόμη και νεκροί θα ψεύδονται. Αγωνίστηκα για να κερδίσω την αγάπη του λαού μου, αλλά, όταν διέσχισα τα μέχρι προχτές σύνορα, συνάντησα ένα ρεύμα αγάπης που όμοιό του δεν είχα δοκιμάσει ποτέ. Δεν ήρθαμε ως τύραννοι, αλλά ως απελευθερωτές".
  Νομικά, η προσάρτηση έγινε άμεσα, ήδη από τις 13 Μαρτίου με πράξη νομοθετικού περιεχομένου, η οποία υπέκειτο σε επικύρωση με δημοψήφισμα. Η Αυστρία έγινε η επαρχία Όστμαρκ (Ostmark) και ο Σέις-Ίνκβαρτ Κυβερνήτης της. Το δημοψήφισμα έγινε στις 10 Απριλίου και το ποσοστό υπέρ της προσάρτησης ανήλθε, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, σε 99,73%.
  Συνέπειες
  Ελάχιστο χρονικό διάστημα μετά την προσάρτηση, ο Ναζισμός επιβλήθηκε πλήρως και σε κάθε του έκφανση στην Αυστρία. Ξεκίνησαν μαζικές συλλήψεις των αντιναζιστικών στοιχείων της χώρας, ενώ πολλοί Αυστριακοί προσπάθησαν να διαφύγουν από την χώρα. Από την άλλη, πολλοί Αυστριακοί πολιτικοί συντάχθηκαν με το νέο καθεστώς και εξέφρασαν δημόσια την ικανοποίησή τους τόσο για την προσάρτηση όσο και για το ότι αυτή επιτεύχθηκε αναίμακτα. Αρκετοί καθολικοί επίσκοποι, με προεξάρχοντα τον Καρδινάλιο Ίννιτζερ, εξέφρασαν, επίσης, την ικανοποίησή τους για το γεγονός, αλλά το Βατικανό άμεσα εξέφρασε δριμείες επικρίσεις για την προσάρτηση με ραδιοφωνικό διάγγελμα του "υπουργού εσωτερικών" του κράτους καρδιναλίου Πατσέλι (Pacelli), ενώ ο καρδινάλιος Ίννιτζερ (Innitzer), ο πρώτος που χαιρέτισε την προσάρτηση, κλήθηκε να αναφερθεί στην Αγία Έδρα. Ως αποτέλεσμα επήλθε ανάκληση των δηλώσεων του Ίννιτζερ και η υπογραφή μιας διακήρυξης, στην οποία αναφερόταν ότι "... η ανακοίνωση των Αυστριακών επισκόπων δεν είχε ως στόχο την επιδοκιμασία μιας πράξεως, η οποία δεν ήταν και δεν είναι σύμφωνη με τον Νόμο του Θεού...". Αντίθετα, ο εκπρόσωπος της Προτεσταντικής Εκκλησίας της χώρας Ρόμπερτ Κάουερ (Robert Kauer), στις 13 Μαρτίου, χαιρέτισε τον Χίτλερ ως "Σωτήρα των 350.000 Γερμανών Προτεσταντών της Αυστρίας και ελευθερωτή από μια πενταετή καταπίεση". Ο εξέχων Σοσιαλδημοκράτης Καρλ Ρέννερ (Karl Renner) εξέφρασε την υποστήριξή του στην προσάρτηση και έκανε έκκληση στους Αυστριακούς να την υπερψηφίσουν στις 10 Απριλίου.
  Στο εξωτερικό, παρά το γεγονός ότι η προσάρτηση ήταν απαγορευμένη από την Συνθήκη των Βερσαλλιών, η προσάρτηση πέρασε σχεδόν απαρατήρητη: Η Ιταλία δεν αντέδρασε καθόλου, όπως αναμενόταν, η Βρετανία επίσης αντέδρασε χαλαρά - χαρακτηριστικό δημοσίευμα των Times ανέφερε ότι πριν 200 χρόνια η Αγγλία προσάρτησε με τον ίδιο τρόπο την Σκωτία και τα δύο γεγονότα δεν εμφανίζουν σημαντικές διαφορές.
  Ο Βρετανός πρωθυπουργός Νέβιλ Τσάμπερλεν δήλωσε στην Βουλή των Κοινοτήτων, στις 14 Μαρτίου, ότι "η Κυβέρνηση παρακολουθεί στενά το θέμα".
  Μια από τις πρώτες προτεραιότητες του καθεστώτος ήταν η εφαρμογή της αντιεβραϊκής πολιτικής του και στην προσαρτημένη Αυστρία. Στη χώρα δεν είχε αναπτυχθεί ισχυρός αντισημιτισμός και οι Εβραίοι μπορούσαν να ζουν όπως όλοι οι πολίτες. Η Βιέννη από μόνη της διέθετε Εβραϊκή Κοινότητα 200.000 ατόμων, ενώ πολλοί πνευματικοί άνθρωποι της Αυστρίας ήταν Εβραίοι ή εβραϊκής καταγωγής. Ωστόσο, η ναζιστική προπαγάνδα ανέπτυξε αντισημιτικά αισθήματα στην χώρα, τα οποία, όμως, δεν είχαν ισχυρά ερείσματα. Η κατάσταση άλλαξε αμέσως μετά την προσάρτηση: Διώξεις και μαζικές συλλήψεις Εβραίων προηγήθηκαν της ίδρυσης του Στρατοπέδου συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν (καλοκαίρι 1938) σε μια παρόχθια περιοχή του Δούναβη κοντά στο Λιντς.
  Το 1943, στην Διακήρυξη της Μόσχας, γινόταν μνεία της προσαρτημένης Αυστρίας: Η χώρα δεν θα παρέμενε προσαρτημένη στην Γερμανία και θα της αποδιδόταν η ανεξαρτησία της. Η Αυστρία παρέμεινε τμήμα του Γ΄ Ράιχ μέχρι το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Όταν έγινε εμφανές ότι η Γερμανία είχε πλέον καταρρεύσει, στην Αυστρία ανέλαβε προσωρινή Κυβέρνηση, η οποία, στις 27 Απριλίου 1945 κήρυξε την προσάρτηση άκυρη και άνευ ισχύος (null und nicthig). Η Αυστρία περιήλθε υπό συμμαχική κατοχή, η οποία αναγνώρισε την χώρα ως ανεξάρτητη (σε σχέση με την Γερμανία) και παρέμεινε ως κατεχόμενη μέχρι το 1955, οπότε και τέθηκαν σε ισχύ η Συνθήκη του Αυστριακού Κράτους και η Διακήρυξη της ουδετερότητας.
  ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:33

  2004 MADRID TRAIN BOMBINGS - Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗ ΜΑΔΡΙΤΗ ΣΤΙΣ 11 ΜΑΡΤΙΟΥ 2004

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Η τρομοκρατική επίθεση στη Μαδρίτη στις 11 Μαρτίου 2004
  
  Δέκα ωρολογιακές βόμβες, τοποθετημένες σε τέσσερα τρένα, εξερράγησαν σε τρεις σταθμούς. Ο απολογισμός, φοβερός. Οι νεκροί έφτασαν τους 192 και οι τραυματίες τους 1.400, κατά το υπουργείο Εσωτερικών. Στην Ισπανία, έκαναν λόγο για την ισπανική «11η Σεπτεμβρίου». Οι επιθέσεις έγιναν κυρίως γύρω από μία βασική σιδηροδρομική γραμμή, στη Μαδρίτη και στα περίχωρά της. Πυροτεχνουργοί εξουδετέρωσαν με ελεγχόμενες εκρήξεις ακόμα 3 βόμβες, σύμφωνα με τον υπουργό Εσωτερικών Ανχελ Αθέμπες.Επτά βόμβες εξερράγησαν στον κεντρικό σταθμό Ατότσα, από τους μεγαλύτερους της Μαδρίτης. Μία εξερράγη στο σταθμό της Αγίας Ευγενίας και δύο στο σταθμό Πόδο, σε προάστιο. Οι εκρήξεις άρχισαν περίπου στις 7.30 τοπική ώρα (ώρα μεγάλης αιχμής) και ολοκληρώθηκαν και συνεχίστηκαν διαδοχικά ανά 4-5 λεπτά, χωρίς να έχει γίνει προηγούμενη ειδοποίηση, όπως συνήθως κάνει η ΕΤΑ, στην οποία έπεσαν αμέσως οι υποψίες των αρχών. Η εκρηκτική ύλη ήταν βιομηχανική δυναμίτιδα (Titadyn), υλικό που πρόσφατα έκλεψε η ΕΤΑ από τη Γαλλία. Οι αρχές θεωρούν ότι και η συνδεσμολογία παραπέμπει στην αυτονομιστική οργάνωση των Βάσκων (χρησιμοποιεί δυναμίτιδα), καθώς η εκρηκτική ύλη ήταν τοποθετημένη σε σακίδια πλάτης. Ο ιδιωτικός ραδιοφωνικός σταθμός Καντένα Σερ μετέδωσε ότι χρησιμοποιήθηκαν 200 κιλά εκρηκτικών.
  Στην Ατότσα, ώς το βράδυ αργά, τα σωστικά συνεργεία έβγαζαν πτώματα από δύο βαγόνια τρένου, το οποίο χτυπήθηκε την ώρα που έκανε αλλαγή γραμμής, κοντά στο σταθμό. Στα κατεστραμμένα από τις εκρήξεις βαγόνια φαίνονταν τα πτώματα που είχαν σκεπάσει οι διασώστες. Οι αρχές έστησαν αμέσως νοσοκομείο εκστρατείας σε γυμναστήριο κοντά στο σταθμό, όπου συγκεντρώνονταν οι τραυματίες. Στο εκθεσιακό κένρο Ιφέμα στήθηκε νεκροτομείο, όπου 70 ιατροδικαστές προσπαθούσαν να κάνουν αναγνώριση των πτωμάτων. Περίπου 150 οικογένειες ανέφεραν ότι δεν είχαν νέα από τους δικούς τους, ανέφερε ο Ερυθρός Σταυρός.Εκκλήσεις για αίμαΟι τηλεοράσεις έδειχναν συνεχώς τους τόπους των επιθέσεων και οι αρχές έκαναν εκκλήσεις για αίμα. Οι εφημερίδες κυκλοφορούσαν συνεχώς έκτακτες εκδόσεις. Ο ηγέτης του κόμματος Ερι Μπατασούνα (πολιτική πτέρυγα της ΕΤΑ) καταδίκασε τις «τυφλές ενέργειες» και είπε ότι πιστεύει πως δεν μπορεί να είναι έργο της βασκικής οργάνωσης. Τις απέδωσε στην «Αραβική Αντίσταση». Ο τότε πρωθυπουργός Χοσέ Μαρία Αθνάρ δήλωνε ότι είναι «ομαδική δολοφονία» και ότι η τρομοκρατία θα παταχθεί με αποφασιστικότητα και σταθερότητα. Ο ίδιος ξεκαθάριζε ότι «θα ξεμπερδέψουμε με την τρομοκρατία» και ότι αποκλείεται κάθε διάλογος με την ΕΤΑ όσο συνεχίζει τις επιθέσεις. Στην Ισπανία κηρύχτηκε τριήμερο πένθος. Η βασίλισσα Σοφία επισκέφθηκε τραυματίες. Χιλιάδες Ισπανοί έκαναν αυθόρμητα σιωπηρές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας σε όλη τη χώρα, κυρίως στη Χώρα των Βάσκων. Αργότερα κατέστη σχεδόν βέβαιο ότι υπαίτια ήταν η Αλκάιντα, η οποία τιμώρησε έτσι την Ισπανία για την υποστήριξή που παρείχε προς τις ΗΠΑ στον πόλεμο του Ιράκ. Παράλληλα, τιμώρησε και τον πρωθυπουργό Χοσέ Αθνάρ, ο οποίος ηττήθηκε στις εκλογές που ακολούθησαν από τον τωρινό πρωθυπουργό Χοσέ Λουίς Θαπατέρο.
  Η 11η Μαρτίου 2004, μέρα που ανακηρύχθηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σε Παγκόσμια Ημέρα για τα Θύματα της Τρομοκρατίας, είναι σημειολογικά η 11η Σεπτεμβρίου της Ευρώπης.
  ΑΠΟ ΤΟ [archive.enet.gr]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:27

  ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΡΙΝΕΑΣ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Γιάννης Πρινέας
  Φιλμογραφία
  Η Αρπαγη της Περσεφονης (1956)
  Ονειρα Κοριτσιων (1953)
  Ο Βαφτιστικός (1952)
  Μια Νύχτα στον Παράδεισο (1951)....ξενοδόχος
  Ριρικα (1951)
  Πρέπει να τα παντρέψουμε (1953)
  Τα τεσσερα Σκαλοπατια (1951)......Θωμάς Ασπροκότσυφας
  Οι Απαχηδες των Αθηνων (1950).....Ξενοφών Παραλής
  Αννα Ροδιτη (1948).....Παναγιώτης Ροδίτης
  Ελληνικη Ραψωδια (1932)....Δάσκαλος
  Οι Απάχηδες των Αθηνών - Apaches of Athens (1930)
  ΑΠΟ ΤΟ www.retrodb.gr
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:21

  SLOBODAN MILOSEVIC - ΣΛΟΜΠΟΝΤΑΝ ΜΙΛΟΣΕΒΙΤΣ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς
  Ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς (Σερβικά: Слободан Милошевић, 20 Αυγούστου 1941 – 11 Μαρτίου 2006) ήταν Σέρβος, Γιουγκοσλάβος ηγέτης. Ήταν ιδρυτής και αρχηγός του Σοσιαλιστικού Κόμματος που κυβέρνησε στην Σερβία από την ίδρυσή του το 1990 ως το 2001. Υπηρέτησε ως Πρόεδρος της Σερβίας από το 1988 ως το 1997 και ως Πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας από το 1997 ως το 2000, οπότε και εξαναγκάστηκε σε παραίτηση έπειτα από ανοιχτή εξέγερση Σέρβων πολιτών εναντίον του, μετά τη διεξαγωγή προεδρικών εκλογών όπου καταγγέλθηκε εκτεταμένη νοθεία.
  Υπήρξε ένας από τους βασικότερους εκφραστές του σερβικού εθνικισμού στην τελευταία περίοδο πριν από τη διάσπαση της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας. Θεωρείται από πολλούς, ιδιαίτερα στη Δύση, ως ένας απο τους κύριους υπαίτιους (μαζί με τον Κροάτη Τούτζμαν) για τους πολέμους της Γιουγκοσλαβίας την δεκαετία του 1990. Το 1999, κατά τη διάρκεια του πόλεμου του Κοσόβου, κατηγορήθηκε ότι είχε διατάξει ή είχε επιτρέψει την διάπραξη εγκλημάτων πολέμου στην επαρχία αυτή. Αργότερα προστέθηκαν κατηγορίες για εγκλήματα σχετικά με τους πόλεμους στην Κροατία και την Βοσνία, δέκα χρόνια νωρίτερα, συμπεριλαμβανομένης της κατηγορίας για γενοκτονία στην Βοσνία. Αξίζει να σημειωθεί ότι για πολιτικούς λόγους είχε προηγουμένως χαρακτηριστεί απο διπλωμάτες «κύριος παράγοντας σταθερότητας στα Βαλκάνια» και συνυπέγραψε την Συμφωνία Ειρήνης του Ντέητον το 1995. Η δίκη του για τις συγκεκριμένες κατηγορίες ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2002 στο Διεθνές Δικαστήριο Εγκλημάτων Πολέμου στη Χάγη, αλλά διακόπηκε μετά το θάνατό του από καρδιακή προσβολή.
  Πρώιμα Χρόνια
  Ο Μιλόσεβιτς γεννήθηκε στην πόλη Ποζάρεβατς της Σερβίας to 1941, κατά τη διάρκεια της κατοχής της από τις δυνάμεις του Άξονα. Ανήκε στη Μαυροβούνια φυλή Βασογιέβιτσι. Μετά το πέρας του πολέμου, ο πατέρας του έφυγε από το σπίτι, και αυτοκτόνησε το 1962. Η μητέρα του, ενεργή κομμουνίστρια και δασκάλα σε σχολείο, έθεσε τέλος στη ζωή της 10 χρόνια μετά . Σπούδασε νομική στην Νομική σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου, όπου διετέλεσε πρόεδρος στο φοιτητικό παρακλάδι (SSOJ) της Κομμουνιστικής Λίγκας της Γιουγκοσλαβίας (SKJ). Κατά τη διάρκεια των σπουδών του γνώρισε τον Ιβάν Σταμπόλιτς, ανηψιό του Πέταρ Σταμπόλιτς, πρώην προέδρου της Γιουγκοσλαβίας και ηγετικού στελέχους της Κομμουνιστικής Λίγκας της Σερβίας . Ο συγγενικός δεσμός του Ιβάν με τον Πέταρ Σταμπόλιτς, εξασφάλισε την άνοδο στην κομματική ιεραρχία τόσο του ίδιου όσο και του στενού του φίλου Μιλόσεβιτς. Το 1960, μετά την αποχώρησή του από το πανεπιστήμιο, ο Μιλόσεβιτς έγινε οικονομικός σύμβουλος του Δημάρχου του Βελιγραδίου. 5 χρόνια αργότερα παντρεύτηκε την Μιριάνα Μάρκοβιτς, την οποία ήξερε από τα παιδικά του χρόνια.
  ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:19

  ''ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΑΣΑΡΙΑ'': ΠΑΛΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Άλλη μια φασαρία
  Κωμική σειρά 9 επεισοδίων των 30 λεπτών
  Πρεμιέρα στο MEGA την Δευτέρα 4 Ιουλίου 1994
  Παραγωγή του Studio ATA
  Σενάριο του Joe Sauter
  Σκηνοθεσία του Γιάννη Μαργαρίτη
  Ηθοποιοί Μίνα Αδαμάκη, Χρήστος Ευθυμίου, Θανάσης Ζέρβας, Γιάννης Νταλιάννης, Πόπη Παπαδάκου, Κατερίνα Πετούση, Ελευθερία Ρήγου
  ….Μια ονειροπαρμένη πωλήτρια βιβλίων, ζει με τη φαντασία της διάφορες περιπέτειες χωρίς αυτό να την εμποδίζει να αντιμετωπίζει με επιτυχία τα καθημερινά προβλήματα διαβίωσής της….
  ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:12

  RUPERT MURDOCK - ΡΟΥΠΕΡΤ ΜΕΡΝΤΟΧ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Ρούπερτ Μέρντοχ
  Ο Ρούπερτ Μέρντοχ γεννήθηκε στις 11 Μαρτίου 1931 στη Μελβούρνη της Αυστραλίας. Σπούδασε Φιλοσοφία, Πολιτικές Επιστήμες και Οικονομικά στην Οξφόρδη, ενώ επέστρεψε το 1953 στη γενέτειρά του για να ικανοποιήσει το αίτημα του αποθανόντος πατέρα του, που ήθελε ο γιος του να εργασθεί στην οικογενειακή εφημερίδα, την «The News» (Τα Νέα). Το πάθος που επέδειξε αμέσως για το επάγγελμα εκτόξευσε την κυκλοφορία και τα διαφημιστικά έσοδα της εφημερίδας, δίνοντας τη δυνατότητα στον Ρούπερτ να ξεκινήσει την επεκτατική πορεία του.
  Το 1956 η εκδοτική εταιρεία του Μέρντοχ κυκλοφορεί το πρώτο και πιο επιτυχημένο τηλεοπτικό περιοδικό της χώρας, το «TV Week». Κορυφαία στιγμή των πρώτων χρόνων της σταδιοδρομίας του Μέρντοχ πρέπει να θεωρείται η εκστρατεία της «The News» για απελευθέρωση του νεαρού αυτόχθονα Μαξ Στιούαρτ, που είχε κατηγορηθεί για τη δολοφονία πεντάχρονου κοριτσιού τα Χριστούγεννα του 1958. Η δημοσιογραφική έρευνα αποδείχθηκε τόσο επιτυχημένη, που ο καταδικασμένος στην εσχάτη των ποινών Στιούαρτ εξασφάλισε χάρη από τον πρωθυπουργό της πολιτείας.
  Οι αρχές, όμως, κινήθηκαν εναντίον του Μέρντοχ, θεωρώντας ότι είχε επηρεάσει παράτυπα τη Δικαιοσύνη, κατηγορώντας τον για προδοσία, σύμφωνα με τη μεσαιωνική αγγλική νομοθεσία. Οι εννέα βαρύτατες κατηγορίες, που βάρυναν τον Μέρντοχ και τη διεύθυνση της εφημερίδας του, ανάγκασαν τον νεαρό εκδότη να στραφεί στον πρωθυπουργό της πολιτείας, Τόμας Πλέιφορντ. Σε συνάντηση που είχε μαζί του, ο Μέρντοχ φέρεται να ικέτευσε τον πρωθυπουργό να χαρίσει τη ζωή στη «The News», αποσύροντας τις κατηγορίες. Ο εξευτελισμός αυτός έκανε τον Μέρντοχ να αντιληφθεί την ισχύ των εκλεγμένων αρχόντων και διαμόρφωσε την επιχειρηματική του στάση για το υπόλοιπο της ζωής του.
  Το 1964, ο Μέρντοχ λανσάρει την εφημερίδα «The Australian», το πρώτο ημερήσιο φύλλο εθνικής κυκλοφορίας στη χώρα. Το μεγάλο σχήμα του φύλλου και η επιλογή «σοβαρών» και μόνο θεμάτων προσέφερε στον Μέρντοχ την πολιτική επιρροή που πάντοτε ποθούσε. Τα πρώτα χρόνια της εφημερίδας ήταν, όμως, πολύ δύσκολα, με τους διευθυντές να εναλλάσσονται με ανησυχητικούς ρυθμούς, εξαιτίας της αδυναμίας τους να αποδεχθούν τις διαρκείς παρεμβάσεις του εκδότη τους. Το 1972, ο Μέρντοχ εξαγοράζει την εφημερίδα ταμπλόιντ του Σίδνεϊ «The Daily Telegraph» και υποστηρίζει το Εργατικό κόμμα του Γκάου Ουίτλαμ στις εκλογές. Το 1974, όμως, ακολουθεί το λαϊκό αίσθημα και -απογοητευμένος από τη δεύτερη θητεία Ουίτλαμ- στηρίζει από τις σελίδες του την απόφαση του Βρετανού αρμοστή να ζητήσει την παραίτηση του πρωθυπουργού.
  Στο εξωτερικό
  Την ίδια εποχή, ο Μέρντοχ στρέφει το ενδιαφέρον του προς το εξωτερικό. Το 1968, επικράτησε επί του έτερου μεγιστάνα του Τύπου, Ρόμπερτ Μάξουελ, αγοράζοντας τη βρετανική ταμπλόιντ «News Of The World». Η εξαγορά αποτέλεσε μεγάλο ρίσκο από μέρους του Μέρντοχ, ο οποίος υποθήκευσε το μεγαλύτερο μέρος του κεφαλαίου του στην Αυστραλία, για να εξασφαλίσει τραπεζικό δάνειο. Το 1969 αγοράζει τη «The Sun» και τη μεταμορφώνει από ελλειμματικό φύλλο σε φθηνό ταμπλόιντ, σταθερά πρώτο σε κυκλοφορία.
  Κορυφαία στιγμή στη σταδιοδρομία του Μέρντοχ πρέπει να θεωρείται η εξαγορά των «Times» του Λονδίνου, της εμβληματικής εφημερίδας της Βρετανίας.
  Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, ο Μέρντοχ στήριξε πιστά την πολιτική της Μάργκαρετ Θάτσερ, επιλέγοντας ωστόσο να υποστηρίξει τον Εργατικό Τόνι Μπλερ. Η στήριξη αυτή, όμως, καθώς και οι συχνές ιδιωτικές συναντήσεις του με τον Μπλερ, προκάλεσαν σοβαρά πολιτικά προβλήματα στον Βρετανό πρωθυπουργό, με τους επικριτές του Μπλερ να τον κατηγορούν ότι επηρεάσθηκε από τον Μέρντοχ στο ζήτημα του πολέμου στο Ιράκ.
  Μία από τις πλέον αμφιλεγόμενες διοικητικές επιλογές του Ρούπερτ Μέρντοχ είναι η συγκέντρωση όλων των εκδοτικών του δραστηριοτήτων στα αρχηγεία του στο Ουάπινγκ το 1986. Η μετακίνηση -που ανακοινώθηκε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή- σήμανε μαζικές απολύσεις προσωπικού. Οι μεγάλες -και συχνά βίαιες- απεργίες των τυπογράφων και άλλων εργατών Τύπου δεν πέτυχαν να ανατρέψουν τα σχέδια του Μέρντοχ.
  Η «κατάκτηση» της Αμερικής
  Το 1973, ο Μέρντοχ «κατακτά» την Αμερική με την αγορά τοπικής εφημερίδας στο Σαν Αντόνιο του Τέξας. Το 1985, αποκτά την αμερικανική υπηκοότητα και τον ίδιο χρόνο εγκαινιάζει το ψυχαγωγικό τηλεοπτικό δίκτυο Fox, που το 1996 αποκτά ειδησεογραφικό «αδελφάκι», κρίσιμο όπλο στις πρόσφατες επιτυχίες των Ρεπουμπλικανών στις προεδρικές εκλογές.
  Η προσωπική ζωή του Μέρντοχ είναι και αυτή έντονη: ο τρίτος του γάμος τελέσθηκε το 1999 και ήταν με την κατά 38 έτη νεότερή του Ουέντι Ντενγκ, που διορίσθηκε άμεσα σε ανώτατο διοικητικό πόστο των επιχειρήσεων Μέρντοχ. Ο γιος του, Λάκλαν, που εθεωρείτο ως ο πιθανότερος διάδοχός του στα ηνία των ΜΜΕ του Μέρντοχ, παραιτήθηκε αιφνιδιαστικά το 2005, για να αντικατασταθεί από τον αδελφό του, Τζέιμς.
  Πολλοί είναι εκείνοι που θεωρούν ότι ο Μέρντοχ αποτελεί κίνδυνο για τον Τύπο παγκοσμίως, καθώς επιβάλλει τις άκρως συντηρητικές απόψεις του στα μέσα που ελέγχει και εισάγει αυστηρά επιχειρηματικά κριτήρια σε ένα χώρο ιδεών.
  ΑΠΟ ΤΟ [portal.kathimerini.gr]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Βέροια, 10.03.2010
• 09:27

  THE STRANGLERS: ''NUCLEAR DEVICE''

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας

  Enclosure: [download]

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 09:18

  HISTORIC CENTRE OF BRUGGE (BELGIUM) - ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΜΠΡΙΖ (ΒΕΛΓΙΟ)

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Η ιστορική πόλη Μπριζ
  Στον αριθμό 26 της οδού Βαλπλέν, στην καρδιά της Μπριζ, μπορείτε να δοκιμάσετε τη σπεσιαλιτέ του Ντε Χάλβε Μάαν ή «Μισοφέγγαρου»: Τη Στράφε Χέντρικ, μια αναβράζουσα μπύρα φτιαγμένη κυρίως από βύνη, λυκίσκο και ειδική μαγιά. Κατά τη διάρκεια μιας περιήγησης στην πόλη θα ανακαλύψετε ότι η ζυθοποιία είναι καταχωρισμένη στα αρχεία της πόλης από το 1564. Το 1856 η οικογένεια Μάες ανέλαβε τη ζυθοποιία και εισήγαγε σύγχρονες μεθόδους παραγωγής, διατηρώντας εκ παραλλήλου τις καταβολές αυτού του ιστορικού τόπου. Ολόκληρη η πόλη της Μπριζ, ένα από τα κυριότερα εμπορικά κέντρα της βόρειας Ευρώπης από τον 14ο μέχρι τον 16ο αιώνα, έχει διατηρήσει τα χαρακτηριστικά της παράδοσης αυτών των αιώνων. Η ιστορία της πόλης χρονολογείται από την πρώτη χριστιανική εποχή όταν ιδρύθηκε εδώ γαλατική – ρωμαϊκή αποικία. Περί το έτος 27 γερμανικού πληθυσμοί επιτέθηκαν στις πόλεις των φλαμανδικών ακτών, όμως οι Ρωμαίοι κατάφεραν να διατηρήσουν εκεί ένα φρούριο μέχρι τον 4ο αιώνα. Η πόλη συνέχισε να αναπτύσσεται και μέχρι το 650 είχε γίνει μια από τις πιο σημαντικές πόλεις στην περιοχή των φλαμανδικών ακτών. Σύντομα άρχισε να έχει εμπορικές σχέσεις με τη Σκανδιναβία. Κατά τον 9ο αιώνα η Μπριζ – η ονομασία της οποίας προέρχεται από την παλιά νορβηγική λέξη Μπρίγκια ή «τόπος απόβασης» - άρχισε να κόβει δικά της νομίσματα και δημιούργησε ένα καλά οργανωμένο κέντρο, το Μπουργκ. Η ανάπτυξη της όλης τοποθετείται περί τον 11ο αιώνα, οπότε άρχισε να εκτείνεται στις περιοχές που είναι γνωστές σήμερα σαν Στέενστρατ και Ούντε Μπουργκ έξω από την αρχική περιοχή. Στις δύο αυτές περιοχές βρίσκονται και οι δύο αρχαιότεροι ενοριακοί ναοί. Η Όνζε Λίβε Βρούβεκερκ ή «Ναός της Δέσποινάς μας», άρχισε να κατασκευάζεται το 1220 και χρειάστηκαν δύο αιώνες για να ολοκληρωθεί. Έχει λευκούς τοίχους και απλούς κίονες, σύμφωνα με τον μεσαιωνικό ρυθμό, ενώ τα διπλανά παρεκκλήσια που προστέθηκαν αργότερα είναι πλούσια διακοσμημένα σε ρυθμό μπαρόκ. Ο ναός στεγάζει ένα γλυπτό της Μαντόνας και του Βρέφους που φιλοτέχνησε ο Μιχαήλ Άγγελος στις αρχές του 16ου αιώνα. Το έργο αυτό, που αγόρασε Φλαμανδός έμπορος, είναι το μοναδικό του Μιχαήλ Αγγέλου που έφυγε από την Ιταλία στη διάρκεια της ζωής του καλλιτέχνη. Η εκκλησία Σιντ Σαλβατόρ, ο ναός του Αγίου Σωτήρα, κατασκευάστηκε την ίδια περίοδο και έγινε καθεδρικός το 1788. Αυτό το απλό κτίριο από κίτρινα τούβλα έχει τεράστιο εσωτερικό χώρο που είναι λιτός και απέριττος εκτός από πολύτιμες ταπετσαρίες από τις Βρυξέλλες και ένα βαρύτιμο εκκλησιαστικό όργανο του 17ου αιώνα. Κατά τον 13ο αιώνα η Φλάνδρα έγινε μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές της Ευρώπης, χάρη επίσης στη σπουδαιότητα της Μπριζ, η οποία προσείλκυε εμπόρους από ολόκληρη την Ευρώπη. Η πόλη εξήγαγε πολύτιμα μάλλινα υφάσματα και σύντομα δημιουργήθηκαν καταστήματα έργων τέχνης, ενώ Φλαμανδοί και Ιταλοί ίδρυσαν τις πρώτες τράπεζες της πόλης. Οι επιχειρήσεις άνθιζαν, όμως κατά τον 14ο αιώνα η Μπριζ σείστηκε από βίαιες ταραχές των κατώτερων τάξεων. Άρχισε πάλι να ακμάζει τον 150 αιώνα, οπότε άνθισε ο πολιτισμός και οι τέχνες με τη δημιουργία της φλαμανδικής σχολής ζωγραφικής. Ο θάνατος της βασίλισσας Μαρίας της Βουργουνδίας το 1482 και η ανάρρηση στον θρόνο του συζύγου της Μαξιμιλιανού της Αυστρίας, πυροδότησε επαναστάσεις που για μια ακόμη φορά οδήγησαν την πόλη στο χάος. Το 1600 η Μπριζ παρέδωσε τη σημαντική θέση της στην Αμβέρσα. Το εμπόριο συνεχίστηκε για πολλά χρόνια, αλλά είχε αρχίσει σταδιακά να φθίνει. Ξεπερασμένη τελείως από τη βιομηχανική επανάσταση, η Μπριζ κατάντησε να είναι η φτωχότερη πόλη του Βελγίου στα μέσα του 19ου αιώνα. Η μεσαιωνική πόλη βρίσκεται γύρω από το Μπουργκ (το πολιτικό και θρησκευτικό κέντρο) και από την τοποθεσία του Χέιλιγκ Μπλόεντ Μπασίλιεκ, του παρεκκλησίου του Αγίου Αίματος που φιλοξενεί ένα από τα πιο σπουδαία λείψανα της Ευρώπης. Διαιρείται σε δύο τομείς. Το παρεκκλήσιο του Αγίου Βασιλείου στο ισόγειο έχει μια τοξοειδή πλήμνη και είσοδο με πέτρινους κίονες, ενώ το παρεκκλήσιο του πρώτου ορόφου φιλοξενεί ένα αγγείο που λέγεται ότι περιέχει σταγόνες αίματος και ύδατος από το σώμα του Χριστού. Κοντά στην εκκλησία βρίσκεται το αρχαίο Ληξιαρχείο, η οικία του πρωθιερέα που κατασκευάστηκε τον 17ο αιώνα σε ρυθμό μπαρόκ και το Δημαρχείο που κατασκευάστηκε μεταξύ 1376 και 1420 και είναι ένα από τα παλαιότερα γοτθικά δημόσια κτίρια. Η πιο σημαντική πλατεία της Μπριζ υπήρξε πάντοτε η Μερκτ που περιβάλλεται από τις πολυτελείς οικίες των εμπόρων από τη χρυσή εποχή της πόλεως. Το παλιό νοσοκομείο του Αγίου Ιωάννη βρίσκεται στη Μάριαστραατ έξω από την Μπριζ. Κατασκευασμένο τον 13ο αιώνα, παρέμεινε ανοιχτό επί 600 περίπου χρόνια. Στον ναό του νοσοκομείου και στο παρακείμενο παρεκκλήσιο εκτίθενται 6 αριστουργήματα του ζωγράφου Χανς Μέμλινγκ. Υπάρχουν βεβαίως και άλλοι πίνακες στους θαλάμους του νοσοκομείου και φυσικά στο μουσείο Γκρόνιγκε, μαζί με έργα του Ροζιά φαν ντερ Βέιντεν, του Γιαν φαν Έικ, του Ιερώνυμου Μπος και του Πίτερ Μπρίγκελ του Νεότερου, που αποδεικνύουν ότι η Μπριζ ήταν επίσης μεγάλο κέντρο της καλλιτεχνικής Ευρώπης.
  ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «UNESCO – ΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ»
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 09:15

  ΑΛΕΚΟΣ ΚΟΥΡΗΣ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Αλέκος Κουρής
  Φιλμογραφία
  Βίβα Ρένα (1967)
  Μίνι φούστα και καράτε (1967)
  Τρούμπα 67 (1967) [Περικλής]
  Εισπράκτωρ 007 (1966) [Μπάμπης Γραβάνης]
  Οι θαλασσιές οι χάντρες (1966) [Αλέκος]
  Όλοι οι άνδρες είναι ίδιοι (1966) [Κρίτων Γεωργιάδης]
  Η Εύα δεν... αμάρτησε (1965)
  Αυτό το κάτι άλλο! (1963) [(φίλος Τέλη)]
  Το "τεμπελόσκυλο" (1963) [Κοκός]
  Χτυποκάρδια στο θρανίο (1963)
  Διαβόλου κάλτσα (1961)
  Ένας δον Ζουάν για κλάμματα (1960)
  Πικρό ψωμί (1951) [(μικρός) Φωτάκης]
  Η έβδομη μέρα της δημιουργίας (1966)
  Ο αλύγιστος (1968)
  Πικρή ζωή (1965)
  Τι κι αν γεννήθηκα φτωχός (1967)
  Το ρεμάλι της Φωκίωνος Νέγρη (1965)
  ΑΠΟ ΤΟ www.retrodb.gr ΚΑΙ ΤΟ 90lepta.com
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 09:12

  OSAMA BIN LADEN - ΟΣΑΜΑ ΜΠΙΝ ΛΑΝΤΕΝ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Οσάμα μπιν Λάντεν
  O Οσάμα Μοχάμεντ Αουάντ μπιν Λάντεν (αραβικά أسامة بن محمد بن عوض بن لاد αγγλικά: Osama Muhammed Awad bin Laden, γνωστότερος ως Οσάμα μπιν Λάντεν) γεννήθηκε στις 10 Μαρτίου 1957 στο Ριάντ της Σαουδικής Αραβίας.
  Σπούδασε αρχιτέκτονας - μηχανικός και πολύ νωρίς δημιούργησε μεγάλη τεχνική εταιρεία η οποία και ανέλαβε σχεδόν τα περισσότερα έργα ανασυγκρότησης της χώρας, όπως δρόμους, λιμένες, εγκαταστάσεις, αναμορφώσεις οάσεων σε πόλεις κ.λπ. Από τις δραστηριότητες αυτές αποκόμησε τεράστιο πλούτο. Στη συνέχεια επέκτεινε τις επιχειρήσεις του και σ΄ άλλες όμορες αραβικές Χώρες με τεράστια οικονομικά οφέλη με συνέπεια ν΄ αυτοανακηρυχθεί εμίρης (=αρχηγός) και να δημιουργήσει μια μουσουλμανική εθνικιστική οργάνωση που τα μέλη της προέρχονται απ΄ όλο τον αραβικό χώρο και κυρίως της άλλοτε Μεσοποταμίας εκτεινόμενη μέχρι και το Πακιστάν.
  Σήμερα θεωρείται ο ηγέτης της ισλαμιστικής τρομοκρατικής οργάνωσης Αλ Κάιντα, και ο υπ' αριθμόν 1 καταζητούμενος από το Ομοσπονδιακό Γραφείο Ερευνών των ΗΠΑ (FBI) ανά τον κόσμο. Πιστεύεται ότι κρύβεται στα βουνά του Αφγανιστάν ή, σύμφωνα με εκτιμήσεις των αμερικανικών υπήρεσιών ασφαλείας, του Πακιστάν.
  Τρομοκρατική δράση
  Το 1998 εξέδωσε διάταγμα για τους Μουσουλμάνους, ζητώντας τους να σκοτώσουν όλους τους πολίτες και στρατιώτες των ΗΠΑ και των Συμμάχων τους, μέχρι να αποσύρουν την υποστήριξή τους από το Ισραήλ. Κατηγορείται για τις βομβιστικές επιθέσεις του 1998 στις αμερικανικές πρεσβείες στην Τανζανία και στην Κένυα και εκκρεμεί εναντίον του διεθνές ένταλμα σύλληψης. Φέρεται να έχει χρηματοδοτήσει τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, που είχαν αποτέλεσμα το θάνατο 2.988 ανθρώπων. Είναι πατέρας περισσότερων από 24 παιδιών, 11 από τα οποία απέκτησε από την συζυγό του Νατζούα.
  Φήμες για θάνατο
  Στις 23 Σεπτεμβρίου 2006, η γαλλική εφημερίδα L'Est Républicain έγραψε ότι σύμφωνα με απόρρητο έγγραφο των γαλλικών μυστικών υπηρεσιών (DGSE) ο Μπιν Λάντεν είχε πεθάνει στο Πακιστάν στις 23 Αυγούστου του ίδιου έτους. Στο έγγραφο αυτό αναφέρεται μεταξύ άλλων ότι ο θάνατος του Σαουδάραβα κροίσου προήλθε πιθανότατα από τυφοειδή πυρετό. Οι γαλλικές και οι αμερικανικές αρχές δεν επιβεβαίωσαν τα δημοσιεύματα.
  ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 09:08

  ΜΑΝΩΛΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΚΗΣ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Αναγνωστάκης Μανώλης
  Ένας από τους κορυφαίους ποιητές της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς. Ποιητής με πολιτική συνείδηση, φυλακίστηκε και καταδικάσθηκε σε θάνατο για τις ιδέες του και χαρακτηρίστηκε ως ο «ποιητής της ήττας», καθώς με τους στίχους του εξέφρασε τη διάψευση των οραμάτων της Αριστεράς. Το ποιητικό του έργο καθόρισε την ομάδα των στρατευμένων ποιητών της μεταπολεμικής ποίησης.Ο Μανώλης Αναγνωστάκης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 10 Μαρτίου του 1925. Σπούδασε Ιατρική και ειδικεύτηκε ως ακτινολόγος στη Βιέννη (1955-1956). Άσκησε το επάγγελμα του ακτινολόγου στη Θεσσαλονίκη και το 1978 μετεγκαταστάθηκε στην Αθήνα.Πήρε μέρος στην Αντίσταση ως στέλεχος της ΕΠΟΝ στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Για την πολιτική του δράση στο φοιτητικό κίνημα φυλακίστηκε στο διάστημα 1948-1951, ενώ το 1949 καταδικάστηκε σε θάνατο από έκτακτο στρατοδικείο.Εμφανίστηκε στη λογοτεχνία το 1942 από το περιοδικό «Πειραϊκά Γράμματα». Εκτελώντας χρέη και αρχισυντάκτη, το 1944 συνεργάστηκε με το φοιτητικό περιοδικό «Ξεκίνημα» (1944), πόλο συσπείρωσης των προοδευτικών νέων λογοτεχνών της πόλης, και το 1945 εξέδωσε με δικά του έξοδα την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Εποχές». Αν και προχώρησε στην έκδοση μιας σειράς ποιητικών συλλογών τις επόμενες δεκαετίες, θα έπρεπε να περιμένει ως το 1979, σχεδόν 35 χρόνια μετά την πρώτη έκδοση του βιβλίου του, ώστε να δει να τυπώνεται η συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων του χωρίς δικά του έξοδα.Δημοσίευσε ποιήματα και κριτικά σημειώματα σε πολλά περιοδικά, ενώ είχε και πυκνή παρουσία στην εφημερίδα «Αυγή», με κείμενα για θέματα λογοτεχνικά και πολιτικά. Εξέδωσε το περιοδικό «Κριτική» (Θεσσαλονίκη, 1959-1961), υπήρξε μέλος της εκδοτικής ομάδας των «Δεκαοκτώ κειμένων» (1970), των «Νέων Κειμένων» και του περιοδικού «Η Συνέχεια» (1973).Τα ποιήματα που ο Μανώλης Αναγνωστάκης άφησε πίσω του δημοσιευμένα είναι 88 και γράφτηκαν από το 1941 έως το 1971. Από το 1979 που κυκλοφόρησε ο συγκεντρωτικός τόμος των ποιημάτων του, και από το 1983 που κυκλοφόρησε ιδιωτικά το αυτοβιογραφικό σχόλιο «Y.Γ.» δεν υπήρξε καμία δημόσια παρέμβασή του.«Στο αλλοιωμένο τοπίο της εποχής μας δεν θα ξαναγράψω», είχε ξεκαθαρίσει, γιατί «το έργο μου το ολοκλήρωσα. Επιλέγω τη σιωπή». Ίσως επειδή, όπως είχε πει σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις του, «η ποίηση είναι έργο της νεότητας. Χρειάζεται ενθουσιασμό, αυταπάτες, ψευδαισθήσεις. Αυτά τα έχουν οι νέοι. Όσο μεγαλώνεις, κατέχεις καλύτερα τα μέσα σου. Γίνεσαι τεχνίτης, αλλά ένα ποίημα δεν χρειάζεται να είναι τέλειο για να είναι καλό». Ποιήματά του μεταφράστηκαν στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, ενώ μελοποιήθηκαν από συνθέτες, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Μιχάλης Γρηγορίου, ο Γιάννης Μαρκόπουλος και ο Δημήτρης Παπαδημητρίου. Τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1986) και το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας (2002), ενώ αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Η ποίηση του Μανώλη Αναγνωστάκη δεν είναι απαισιόδοξη. Όσο κι αν οι στίχοι του φτάνουν κάποτε στην απελπισία, στο βάθος του ορίζοντα διακρίνεται ένα φως που μοιάζει περισσότερο με την αναλαμπή της αυγής και λιγότερο με το λυκόφως. Η δύναμη του ποιητικού του έργου, υπερβαίνοντα τις κομματικές ταμπέλες, κατάφερε να εκφράσει την αβεβαιότητα, την αποξένωση, αλλά και τις ελπίδες μιας ολόκληρης εποχής.Έφυγε από τη ζωή τα ξημερώματα της 23ης Ιουνίου 2005, καταβεβλημένος από χρόνια αναπνευστικά και καρδιαγγειακά προβλήματα.
  ΑΠΟ ΤΟ www.istoria.exnet.gr
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 09:05

  ''ΕΝΑΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ'': ΠΑΛΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Έναν ελληνικό
  Σατιρική σειρά 18 επεισοδίων των 30 λεπτών
  Πρεμιέρα στον ΑΝΤ1 την Τρίτη 17 Ιανουαρίου 1995
  Παραγωγή του Νίκου Μουστάκα και του Στέφανου Δανιηλίδη
  Σενάριο του Ανδρέα Σάντερς (7) και του Θόδωρου Αθερίδη (11)
  Σκηνοθεσία του Σταμάτη Φασουλή
  Ηθοποιοί Σταμάτης Φασούλης (Σταμάτης), Μελίνα Μποτέλλη (Άννα), Βλαδίμηρος Κυριακίδης (γιάπης), Αντώνης Αντωνίου (ταξιτζής), Λήδα Πρωτοψάλτη (καθαρίστρια), Θόδωρος Αθερίδης (βοηθός), Γαλήνη Τσεβά (κομμώτρια), Τάσος Παλαντζίδης & Μανώλης Δεστούνης (δυο γέροι)
  ….Ο Σταμάτης, ένας σκηνοθέτης του κινηματογράφου, κληρονομεί το παραδοσιακό καφενείο του μακαρίτη του πατέρα του στο κέντρο της πόλης. Στην αρχή προσπαθεί να το πουλήσει, αλλά τελικά γοητεύεται από το χώρο και αποφασίζει να το κρατήσει….
  Σάτιρα της εβδομαδιαίας επικαιρότητας, που στηρίζεται στο έξυπνο εύρημα της δυνατότητας του σχολιασμού των επίκαιρων πολιτικών και κοινωνικών γεγονότων, μέσα από λόγους και καυγάδες καφενόβιων τύπων. Ανάμεσα σε αυτούς ξεχωρίζουν ένας αθυρόστομος ταξιτζής, ένας εργασιομανής γιάπης, μια λαϊκή καθαρίστρια, η σνομπ αδελφή του Σταμάτη που θέλει να γίνει σταρ του κινηματογράφου καθώς και δυο γέροι συνταξιούχοι (οι οποίοι έλκουν την καταγωγή τους από τα Μάπετ σόου) που «απολαμβάνουν» με σαρκαστική ικανοποίηση τις κάθε λογής καταστροφές που συμβαίνουν γύρω τους. Μια πρωτότυπη ιδέα που προδόθηκε από τα μέτρια κείμενά της και δεν σημείωσε την αναμενόμενη επιτυχία.
  ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 09:03

  ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΑΤΗΣ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Γιώργος Μπάτης
  Ο Γιώργος Μπάτης (πραγματικό του όνομα: Γιώργος Τσώρος, γνωστός και ως Γιώργος Αμπάτης· Μέθανα, 1885 – 10 Μαρτίου 1967) ήταν ένας από τους πρώτους και επιδραστικότερους μουσικούς του ρεμπέτικου καθώς επίσης και γνωστός μάγκας του Πειραιά. Είχε μεγάλη αγάπη για τη μουσική και είχε σημαντική συλλογή μουσικών οργάνων (μπουζουκιών, μπαγλαμάδων, κ.ά.).
  Γεννήθηκε στα Μέθανα και όταν ήταν ακόμα μικρός η οικογένειά του μετακόμισε στον Πειραιά.
  Στα μέσα της δεκαετίας του '20 άνοιξε χoροδιδασκαλείο το οποίο ονομαζόταν «Κάρμεν». Εργάστηκε ακόμη ως πωλητής αυτοσχέδιων φαρμάκων κατά του πονόδοντου, περιπλανώμενος οδοντογιατρός, μικροπωλητής και ενεχυροδανειστής. Το 1931 άνοιξε ένα καφενείο, το «Ζώρζ Μπατέ», το οποίο αποτέλεσε ένα από τα λίκνα του ρεμπέτικου.
  Την δεκαετία του '30 ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη μουσική και συνεργάστηκε στενά, μεταξύ άλλων, με τον Μάρκο Βαμβακάρη στη ρεμπέτικη κομπανία με όνομα Η τετράς η ξακουστή του Πειραιώς. Το 1933 ο Γιώργος Μπάτης κάνει τις πρώτες ηχογραφήσεις με μπουζούκι στην Ελλάδα. Ωστόσο δεν άφησε μεγάλη δισκογραφία. διότι όπως πολλοί μεγάλοι συνθέτες της εποχής (Βαγγέλης Παπάζογλου, Ανέστος Δελλιάς, Γιοβάν Τσαούς και άλλοι) σταμάτησε να ηχογραφεί το 1937 επειδή αρνούνταν να υποβάλλεται στην λογοκρισία από το καθεστώς του Ιωάννη Μεταξά
  Πέθανε στις 10 Μαρτίου 1967. ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:58

  ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΕΘΝΙΚΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης
  Επιτροπή που ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του ΕΑΜ στη Βίνιανη της Ευρυτανίας στις 10 Μαρτίου του 1944. Είχε ως σκοπό να οργανώσει τη διοίκηση της "Ελεύθερης Ελλάδας". Αποκαλούνταν και "Κυβέρνηση του Βουνού". Αυτοδιαλύθηκε λίγο πριν την απελευθέρωση στις 9 Οκτωβρίου 1944
  Το Εθνικό Συμβούλιο (ή Βουλή της Κυβέρνησης του Βουνού) εξελέγη μετά από εκλογές που πραγματοποιήθηκαν στις 23 Απριλίου 1944 σ' όλη την Ελλάδα, για την εκλογή εκλεκτόρων και ολοκληρώθηκαν στις 30 Απριλίου με την οριστική ψήφο των εκλεκτόρων για την ανάδειξη 202 Εθνοσυμβούλων. Στις εκλογές συμμετείχαν 1.800.000 πολίτες και άνδρες και γυναίκες άνω των 18 ετών και για πρώτη φορά εκλέγονται πέντε Ελληνίδες Βουλετές:
  η Μαρία Σβώλου και
  η Καίτη Νισυρίου - Ζεύγου (ψηφοδέλτιο Αθήνας),
  η Χρύσα Χατζηβασιλείου, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ (Πειραιάς),
  η Μάχη Μαυροειδή (Καλαμάτα),
  η Φωτεινή Φιλιππίδη (Λάρισα) και
  η Ευγενία Μαυροσκότη, δασκάλα (Αιτωλοακαρνανία).
  Διοίκηση και πρόσωπα
  Προσωρινή Διοίκηση (10 Μαρτίου - 10 Απριλίου του 1944)
  Πρόεδρος (Πρωθυπουργός) και προσωρινά Γραμματέας (υπουργός) Εξωτερικών, ο στρατηγός Ευριπίδης Μπακιρτζής
  Γραμματέας Στρατιωτικών (και προσωρινός Συγκοινωνίας), ο στρατηγός Μανώλης Μάντακας,
  Γραμματέας Εσωτερικών (και προσωρινός Επισιτισμού), ο Γιώργος Σιάντος
  Γραμματέας Δικαιοσύνης (και προσωρινά Οικονομικών, Παιδείας, Θρησκευμάτων και Κοινωνικής Πρόνοιας) ο Ηλίας Τσιριμώκος
  Γραμματέας Γεωργίας (και προσωρινά Εθνικής Οικονομίας), ο Κώστας Γαβριηλίδης.
  Τελική Σύνθεση της (10 Απριλίου 1944 - 9 Οκτωβρίου 1944)
  Πρόεδρος: Αλέξανδρος Σβώλος
  αντιπρόεδρος και Γραμματέας Επισιτισμού Ευριπίδης Μπακιρτζής
  Γραμματέας Δικαιοσύνης: Ηλίας Τσιριμώκος
  Γραμματέας Εσωτερικών: Γιώργος Σιάντος
  Γραμματέας Στρατιωτικών: Εμμανουήλ Μάντακας
  Γραμματέας Συγκοινωνίας: Νικόλαος Ασκουτσής
  Γραμματέας Οικονομικών: Άγγελος Αγγελόπουλος
  Γραμματέας Κοινωνικής Πρόνοιας: Πέτρος Κόκκαλης
  Γραμματέας Γεωργίας: Κώστας Γαβριηλίδης
  Γραμματέας Εθνικής Οικονομίας: Σταμάτης Χατζήμπεης
  Όρκος της ΠΕΕΑ
  "Ορκίζομαι ότι θα εκτελέσω πιστά τα καθήκοντά μου σαν μέλος της Πολιτικής Επιτροπής Εθνικής Απελευθέρωσης, έχοντας σαν γνώμονα το συμφέρον της πατρίδας μου και του ελληνικού λαού, ότι θα αγωνιστώ με αυτοθυσία για την απελευθέρωση της χώρας μου από το ζυγό των κατακτητών, ότι θα υπερασπίζω παντού και πάντοτε τις λαϊκές ελευθερίες και θα είμαι παραστάτης και οδηγός του λαού στον αγώνα για τη λευτεριά του και τα κυριαρχικά του δικαιώματα".
  ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:55

  MARCELLO MALPIGHI - ΜΑΡΤΣΕΛΟ ΜΑΛΠΙΓΚΙ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Μαρτσέλο Μαλπίγκι
  Ο Μαρτσέλο Μαλπίγκι (ιταλικά: Marcello Malpighi, 10 Μαρτίου 1628- 29 Νοεμβρίου 1694) ήταν Ιταλός γιατρός. Υπήρξε θεμελιωτής της μικροσκοπικής ανατομικής και από τους πιο θερμούς υποστηρικτές της θεωρίας του Ιπποκράτη, πράγμα που τον έφερε σε αντίθεση με τους οπαδούς της θεωρίας του Γαληνού. Ανακάλυψε την κυψελική δομή των πνευμόνων και την αναγνώριση των κυττάρων ως δομικών στοιχείων των ιστών. Διορίστηκε το 1656 καθηγητής της ιατρικής στην Πίζα. Συνδέθηκε φιλικά με το μαθηματικό Μπορέλι. Στην Μπολόνια, την πόλη όπου σπούδασε, οι έρευνές του κατέληξαν σε ανακαλύψεις που επιβεβαιώθηκαν από τη σύγχρονη επιστήμη.
  Από το 1691 μέχρι το θάνατό του ήταν αρχίατρος του πάπα Ινοκέντιου ΙΒ΄. Εισήγαγε την πειραματική μέθοδο στην ανατομία και υπήρξε ένας από τους πρώτους που μελέτησε με μικροσκόπιο τους ιστούς. Ανακάλυψε τα τριχοειδή αγγεία στα πνευμόνια του βατράχου, το αγγειώδες σπείραμα του νεφρού και τα σωματίδια του Μαλπίγκι, που είναι το σύνολο των λεμφικών κυττάρων που σχηματίζουν το λευκό στρώμα του σπλήνα.
  Στη βοτανική η οικογένεια Μαλπιγκιίδες (Malpighiaceae) και η τάξη Μαλπιγκιώδη (Malpighiales) ονομάστηκαν προς τιμή του από τον Κάρολο Λινναίο.
  ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Βέροια, 09.03.2010
• 08:39

  THE CLASH: ''WHITE RIOT''

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας

  Enclosure: [download]

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:31

  MILL NETWORK AT KINDERDIJK-ELSHOUT (NETHERLANDS) - ΤΟ ΔΙΚΤΥΟ ΤΩΝ ΜΥΛΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΚΙΝΤΕΡΝΤΑ'Ι'Κ ΕΛΣΧΟΥΤ (ΟΛΛΑΝΔΙΑ)

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Το δίκτυο των μύλων και το Κιντερντάικ Έλσχουτ (Ολλανδία)
  «Ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, αλλά οι Ολλανδοί δημιούργησαν την Ολλανδία» είπε ο Καρτέσιος, ο Γάλλος φιλόσοφος που έζησε ένα μεγάλο μέρος της ζωής του στην Ολλανδία. Όμως η αγάπη του για την χώρα τον είχε παραπλανήσει. Τα στοιχεία σήμερα αποδεικνύουν ότι πολλές περιοχές οι οποίες ακολούθως κατακλύσθηκαν από τη θάλασσα είχαν κατοικηθεί πριν από 5.000 χρόνια. Παρ’ όλα αυτά, η μάχη που έδωσαν οι Ολλανδοί με τη θάλασσα διήρκησε πολλούς αιώνες. Τα πρώτα αποχετευτικά κανάλια κατασκευάστηκαν τον 11ο αιώνα κατά μήκος των προσχώσεων στο Αλμπλασερβάαρντ και μόλις 100 χρόνια αργότερα μια τάφρος περιέβαλε ολόκληρη την περιοχή, περιλαμβανομένης και της λεκάνης του Άλμπλας και του Γκίσεν, των δύο ποταμών που διασχίζουν αυτή την περιοχή της Νότιας Ολλανδίας. Έτσι δημιουργήθηκαν οι περιοχές της Νέντερβααρντ (κάτω χώρας) και Όφερβααρντ (άνω χώρας) και το 1277 ο κόμης Φλόρις Ε΄ εγκαινίασε την Εταιρία Υδάτων και Προσχώσεων για τη συντήρηση των τάφρων. Παρ’ όλα αυτά όμως και παρά τις προσπάθειες που καταβλήθηκαν, η περιοχή μαστιζόταν συνεχώς από πλημμύρες. Η πιο τραγική αναφέρεται σαν «πλημμύρα της Ελισάβετ» και συνέβη τη νύχτα της 18ης Νοεμβρίου 1421. Μια σφοδρή καταιγίδα προκάλεσε ξαφνική ανύψωση της στάθμης της θάλασσας με αποτέλεσμα να υπερχειλίσουν οι όχθες και να χαθούν 60 χωριά κάτω από τα ύδατα. Η ιστορία αναφέρει ότι μια γάτα έσωσε από θαύμα ένα νεογέννητο μωρό σπρώχνοντας την κούνια του στο ψηλότερο σημείο του αναχώματος, το οποίο έκτοτε είναι γνωστό σαν Κιντερντάικ ή «ανάχωμα του παιδιού». Το Κιντερντάικ έγινε ο τελευταίος σταθμός των υδάτων στο Αλμπλασερβάαρντ, που καλύπτει έκταση 450 τετραγωνικών χιλιομέτρων στην εκβολή του ποταμού Λεκ. Μετά από τουλάχιστον 30 καταστροφές, η τελευταία των οποίων συνέβη το 1726, οι αρχές αναγκάστηκαν να αποδεχτούν την ανεπάρκεια των αμυντικών τους συστημάτων και αποφάσισαν να κατασκευάσουν σύστημα αποχέτευσης των υδάτων με μύλους. Το 1738, οι πρώτες σειρές από 8 μύλους με τούβλα κατασκευάστηκαν στη Νέντερβααρντ και ακολούθησαν δύο χρόνια αργότερα άλλοι 8 στην Όφερβααρντ, που ήταν όμως κατασκευασμένοι από ξύλο και σε οκταγωνικό σχέδιο. Με την πάροδο του χρόνου ενισχύθηκαν με την προσθήκη νέων μύλων, τεχνητών φραγμάτων και αντλιοστασίων. Η ζωή στους ανεμόμυλους ήταν πολύ δύσκολη. Τους κατοικούσαν φτωχές οικογένειες που συνήθως είχαν τουλάχιστον 10 παιδιά. Η ζωή τους εξαρτιόταν από το ψάρεμα και από τα λαχανικά που καλλιεργούσαν για την επιβίωσή τους. Οι απαγορευτικές συνθήκες ζωής αντανακλούσαν και στην αρχιτεκτονική των μύλων. Ο χαμηλότερος τροχός και ένα μεγάλο δωμάτιο πολλαπλών χρήσεων (στο οποίο περιλαμβανόταν η κουζίνα και τα κρεβάτια των γονέων και των νεότερων παιδιών) αποτελούσαν το ισόγειο. Τα κρεβάτια των άλλων μελών της οικογένειας βρίσκονταν στον πρώτο όροφο και η αίθουσα για τα καπνιστά ψάρια καταλάμβανε τον δεύτερο. Ο τελευταίος όροφος, γνωστός επίσης και σαν «παχύ δωμάτιο», περιείχε το μεγαλύτερο μέρος του εξοπλισμού για τη λειτουργία του μύλου:
  Την τροχοπέδη, το άνω μέρος του τροχού, τον κύριο άξονα και τα συρταρωτά τμήματα πάνω στα οποία περιστρεφόταν ο θόλος. Ο ίδιος ο μύλος αποτελείτο από 4 φτερά προσαρτημένα στον στρόφαλο του τροχού που ήταν στερεωμένος στον θόλο και συνδεόταν με τον άνω τροχό. Ο μακρύς ξύλινος άξονας (με μήκος μέχρι 10 μέτρα) περιστρεφόταν από τον άνω τροχό, με αποτέλεσμα να γυρίζει ο κάτω τροχός και, μέσα από μια σειρά από γρανάζια, ο τροχός για την διοχέτευση του ύδατος. Ο θόλος μπορούσε να περιστρέφεται σε 360ο επιτρέποντας έτσι στα φτερά να κινούνται σε οποιαδήποτε κατεύθυνση φυσούσε ο άνεμος. Όταν τα φτερά άρχιζαν να γυρίζουν, ο τροχός της αποχέτευσης ανάγκαζε το νερό να κυλάει προς μια μεταλλική θύρα που ξεχώριζε την άνω από την κάτω λεκάνη. Εάν η πίεση στη θύρα υπερέβαινε την πίεση του νερού στην άλλη πλευρά, το νερό της κάτω λεκάνης εξαναγκαζόταν να φύγει και έτσι διοχετευόταν στην ξηρά. Όταν ο μύλος ήταν σε λειτουργία, τα φτερά καλύπτονταν με ύφασμα σαν το πανί που χρησιμοποιείται στα πλοία, ώστε να μπορεί να τεντώνεται ή να χαλαρώνει αναλόγως με την ταχύτητα του ανέμου. Από τους 10.000 ανεμόμυλους που κατασκευάστηκαν στην Ολλανδία για να βοηθήσουν στις προσχώσεις ξηράς από τη θάλασσα παραμένουν μόνο 900 περίπου, 19 από τους οποίους βρίσκονται στο Κιντερντάικ. Αν και το έργο τους υποστηρίζεται από ατμοκίνητες αντλίες από το 1869, εξακολουθούν να λειτουργούν τέλεια, όπως φάνηκε και κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν λόγω έλλειψης καυσίμων, χρειάστηκε να επιστρατευτούν οι υπηρεσίες τους. Κάθε Σάββατο τους θερινούς μήνες, οι ανεμόμυλοι του Κιντερντάικ τίθενται σε λειτουργία για να ξαναζωντανέψουν τη μνήμη της ηρωικής εποχής των μαχών κατά των υδάτων.
  ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΊΟ «UNESCO – ΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ»
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:24

  ''BURNDEN PARK'' FOOTBALL DISASTER - Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ''ΜΠΕΡΝΤΕΝ ΠΑΡΚ''

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Η τραγωδία της 9ης Μαρτίου 1946 στον αγώνα ποδοσφαίρου Μπόλτον - Στόουκ
  Στις 9η Μαρτίου 1946 ,ήταν προγραμματισμένος να διεξαχθεί στις 15:00 στο γήπεδο της ποδοσφαιρικής ομάδας Bolton Wanderers «Burnden», ο επαναληπτικός προημιτελικός για το Challenge cup (FA cup) μεταξύ της τοπικής ομάδας και της πανίσχυρης (τότε) Stoke City. Ο πρώτος αγώνας είχε λήξει ισόπαλος 2-2, κάτι το οποίο έδινε πολλές ελπίδες στη «άσημη» Μπόλτον, να περάσει στον επόμενο γύρο της διοργάνωσης. Αυτή η ελπίδα, αλλά και το ότι στην πόλη τους θα εμφανιζόταν το μεγαλύτερο αστέρι του βρετανικού αλλά και παγκοσμίου ποδοσφαίρου, Στάνλεϊ Μάθιους, προκάλεσε συναγερμό και παροξυσμό στους φιλάθλους της πόλης. Το ρεκόρ εισιτηρίων έως εκείνη την ημέρα στο γήπεδο της Bolton, ήταν 69.912 που σημειώθηκε το 1934 όταν το γήπεδο είχε χωρητικότητα 43.000 θέσεων (2.789 καθισμένοι και οι υπόλοιποι όρθιοι). Η επίσημη αναφορά ανάφερε ότι εκείνη την ημέρα στο γήπεδο βρέθηκαν 51.612 θεατές, αλλά η πραγματική προσέλευση ήταν 85 με 90.000 οι οποίοι στην κυριολεξία ήταν στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο (αυτό το «θέαμα» στα βρετανικά γήπεδα, το βλέπαμε μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 1990, οπότε και απαγορεύτηκαν οι όρθιοι και η χωρητικότητα όλων των γηπέδων μειώθηκε – σε πολλές περιπτώσεις - μέχρι και 50%). Περίπου 28.000 ήταν τοποθετημένοι σε ένα ανάχωμα που «διέθετε» το στάδιο. Το γήπεδο (το οποίο σημειωτέον είχε μόνο μια είσοδο) γέμισε 3 ώρες πριν το εναρκτήριο λάκτισμα και η μοναδική του πύλη, κλειδώθηκε. 1.000 άτομα αναρριχήθηκαν πάνω στα τρένα και στον παρακείμενο σιδηροδρομικό σταθμό που είχε θέα στον αγωνιστικό χώρο, για να παρακολουθήσουν το ματς. Λίγο πριν τις 15:00 όλα ήταν έτοιμα για την έναρξη. Τότε περίπου 15.000 άτομα τα οποία ήταν έξω από το γήπεδο και η λαχτάρα τους για να βρεθούν μέσα σε αυτό τους έκανε να επιχειρήσουν να μπουν βιαίως. Λόγω της τεράστιας πίεσης από την ξαφνική εισβολή χιλιάδων θεατών, στην κερκίδα στην οποία έγινε η «επίθεση» όλα τα κάγκελα που βρισκόταν ανά 4-5 σκαλοπάτια, «γκρεμίστηκαν» και παρέσυραν όλους τους θεατές που βρέθηκαν εγκλωβισμένοι και καταπλακωμένοι από τα «κορμιά» που έπεφταν πάνω τους. Το παιχνίδι άρχισε κανονικά γιατί δεν εκτιμήθηκε αμέσως πόσο σοβαρή κατάσταση είχε δημιουργηθεί, αλλά διακόπηκε μετά από 12 λεπτά, μόνο για να εκκενωθεί ο αγωνιστικός χώρος από τους φιλάθλους που είχαν εισέλθει για να σωθούν και εμπόδισαν τους ποδοσφαιριστές. Στις 15:25 ξανάρχισε αφού χιλιάδες θεατές μετακινήθηκαν σε άλλο μέρος του σταδίου και περιέργως διεξήχθη και τελείωσε κανονικά, χωρίς να διακοπεί. Στη βορειοδυτική πλευρά του γηπέδου 33 άτομα εκείνη την ώρα έχαναν την ζωή τους από ασφυξία και συντριπτικά κατάγματα και πάνω από 400 μεταφερόντουσαν στα νοσοκομεία της πόλης, αρκετά μισοπεθαμένα και σε κρίσιμη κατάσταση. Για την ιστορία το ματς έληξε 0-0 και η Bolton προκρίθηκε στον ημιτελικό γύρο, όπου και αποκλείστηκε από την Charlton Athletic F.C. Η σχετική έρευνα που διεξήχθη από την βρετανική δικαιοσύνη, έδειχνε σαν αιτία της τραγωδίας την βίαιη εισβολή των «τσαμπατζήδων» και τη κακή κατάσταση του γηπέδου (κατά τη διάρκεια του πολέμου ήταν επιταγμένο, από την υπηρεσία εφοδιασμού του στρατού).
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:14

  BOMBING OF TOKYO - Ο ΒΟΜΒΑΡΔΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΤΟΚΙΟ ΤΟ 1945

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Ο βομβαρδισμός του Τόκιο στον Β ' Παγκοσμιο Πολεμο
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  
  Πολλοί θα ξέρουν τους τρομερούς βομβαρδισμούς του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου στο Λονδίνο, τη Δρέσδη, το Αμβούργο ... αλλά οτι ο πιο καταστροφικός ήταν στο Τόκιο στην Ιαπωνία, σχεδον κανεις. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, η Αεροπορία Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών με τις αεροπορικές επιθέσεις που πραγματοποιηθηκαν μέ B-29 βομβαρδιστικά στην ιαπωνική πρωτεύουσα, καταστρεψαν το 50% της πόλης. Οι πιο καταστροφικές εγιναν τη νύχτα της 9 με 10 Μαρτίου 1945. Εκείνο το βράδυ έφυγαν 335 βομβαρδιστικά Β-29 για το Τόκιο, και 279 από αυτά ειχαν μισό εκατομμύριο εμπρηστικές βόμβες και εκρηκτικες 1.700 τόνους, με τις οποίες καταστράφηκαν κάπου 41 km ² - με 100.000 νεκρούς, τραυματίες πάνω από 100.000 και πάνω από 250.000 κτίρια καταστράφηκαν, αφήνοντας στο δρομο, πάνω από ένα εκατομμύριο Ιάπωνες. Το θανατηφόρο αποτέλεσμα ήταν μεγαλύτερο από αυτο που προκλήθηκε αρχικά από την ατομική βόμβα στην Χιροσίμα (80.000 νεκροί) και στο Ναγκασάκι (74.000 νεκροί). Ο Μάρσαλ, ένας πιλοτος Β-29, στην περιοχή, μετά από την καταστροφική επίθεση, είπε: "στα 5000 πόδια, υπηρχε η μυρωδιά της σάρκας που καίγοταν."
  ΑΠΟ ΤΟ [paratolmo.blogspot.com]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:01

  ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΟΡΝ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Δημήτρης Χορν
  Ο Δημήτρης Χορν (9 Μαρτίου 1921 - 16 Ιανουαρίου 1998) (το πλήρες όνομα του ήταν Δημήτριος - Ελευθέριος Χορν ) ήταν Έλληνας ηθοποιός.
  Γεννήθηκε στην Αθήνα τον Μάρτιο του 1921 σε ξενοδοχείο της οδού Σταδίου στο κέντρο της Αθήνας. Πατέρας του ήταν ο γνωστός στρατιωτικός και θεατρικός συγγραφέας Παντελής Χορν. Νονά του η μεγάλη ηθοποιός Κυβέλη Ανδριανού. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 1940. Είχε πρωταγωνιστήσει σε δεκάδες θεατρικά έργα. Έκανε το ντεμπούτο του το 1940 στην οπερέτα του Στράους "Η Νυχτερίδα". Αμέσως μετά εμφανίστηκε στο "Θέατρο Ρεξ" της Μαρίκας Κοτοπούλη σε πρωταγωνιστικούς ρόλους. Ανάμεσα σ΄ αυτά "Δωδεκάτη νύκτα", "Ριχάρδος Β'", "Ριχάρδος Γ'", "Άμλετ", "Τίμων ο Αθηναίος" (Σαίξπηρ), "Ημερολόγιο ενός τρελού" (Γκόγκολ), "Ιβάνωφ" (Τσέχωφ), "Ερρίκος Δ'" (Πιραντέλο).
  Το 1943 - 1944 συμμετείχε στο θίασο Κατερίνας. Το 1944 συγκρότησε δικό του θίασο με τη Μαίρη Αρώνη και αργότερα με τη Βάσω Μανωλίδου. Το 1945 συνεργάστηκε με το θίασο Μελίνας Μερκούρη και Νίκου Χατζίσκου. Από το 1946 έως το 1950 επέστρεψε στο Εθνικό Θεάτρο. Το 1951 μετέβη στην Αμερική και Αγγλία, όπου και παρέμεινε επί διετία παρακολουθώντας την εξέλιξη του θεάτρου.
  Από το 1953 που επέστρεψε μέχρι το 1959 συγκρότησε μαζί με την Έλλη Λαμπέτη και τον Γιώργο Παππά δικό τους θίασο και ανεβάζουν έργα όπως το "Νυφικό κρεβάτι", "Ο βροχοποιός" κ.ά., επιχειρώντας "τουρνέ" στην Κωνσταντινούπολη και Αίγυπτο.
  Συμμετείχε μόλις σε δέκα κινηματογραφικές ταινίες, με αξιόλογες επιτυχίες όπως "Μια ζωή την έχουμε" (1958), "Αλίμονο στους νέους" (1961), "Η κάλπικη λίρα" (1954), "Το κορίτσι με τα μαύρα" (1956),"Ο Μεθύστακας" κ.ά.
  Ξακουστή η ραδιοφωνική εκπομπή του με τίτλο "Ο Ταχυδρόμος Έφτασε". Με μια σουρεαλιστική ειρωνεία στη φωνή του, διάβαζε φανταστικά γράμματα ακροατών, σε κείμενα του Κώστα Πρετεντέρη. Ο Δημήτρης Χορν "άφησε" και δεκάδες μαγνητοφωνήσεις θεατρικών έργων.
  Ξακουστό είναι το επτάχρονο ειδύλλιο με την μεγάλη Ελληνίδα ηθοποιό Έλλη Λαμπέτη, με την οποία παραλίγο να αποκτήσει παιδί αν και δεν παντρεύτηκαν ποτέ. Πολλά χρόνια αργότερα παραδέχτηκε πως "...η Έλλη δεν ήταν η γυναίκα της ζωή μου". Πριν όμως υπήρξε παντρεμένος με τη Ρίτα Φιλίππου.
  Το 1967, χρόνια μετά το τέλος της σχέσης του με την Λαμπέτη παντρεύτηκε την Άννα Γουλανδρή (χήρα Παπάγου), η οποία είχε ήδη δύο παιδιά. Έζησαν μαζί μέχρι το θάνατο της το 1988. Παρά τις ιδιοτροπίες του, ο συνδυασμός του ταλέντου με τη γοητεία και τη φινέτσα των τρόπων του τον ανέδειξε ως έναν από τους κορυφαίους Έλληνες ηθοποιούς. Λέγεται πως κάποτε μετά από το τέλος μίας παράστασης στην οποία πρωταγωνιστούσε, ζήτησε συγγνώμη για την "άθλια" ερμηνεία του από τους θεατές, οι οποίοι παρ' όλα αυτά τον καταχειροκρότησαν.
  Μιλούσε Αγγλικά και Γαλλικά. Διετέλεσε Γενικός Διευθυντής της ΕΡΤ την περίοδο 1974 - 1975. Υπήρξε στενότατος φίλος του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Το 1980 ίδρυσαν μαζί με τη σύζυγο του, Άννα Γουλανδρή, το Ίδρυμα Γουλανδρή-Χορν, σκοπός του οποίου είναι η μελέτη του ελληνικού πολιτισμού.
  Τιμήθηκε από την ελληνική πολιτεία με τον Χρυσό Σταυρό Γεωργίου Α'.
  Πέθανε στις 16 Ιανουαρίου 1998. Μετά το θάνατό του, καθιερώθηκε στη μνήμη του βραβείο (Βραβείο Χορν), το οποίο απονέμεται σε νέους ηθοποιούς του θεάτρου.
  Εργογραφία
  Αλάτι και πιπέρι(1942)_ Θίασος Κοτοπούλη
  Κυρία με τις καμέλιες (1942)_θίασος Κοτοπούλη
  Φάντασμα του Μετροπόλ (1943)_θίασος Κοτοπούλη
  Σύζυγοι με δοκίμη(1943)- θίασος Κατερίνας
  Παράξενο ιντερμέτζιο(1943) _ Θίασος Κατερίνας
  Ρομάντζο (1944) _Θίασος Κατερίνας
  Θυσία (1944) - Θιασος: Αρώνη-Χορν
  Δωδέκατη νύχτα(1945)_ Θίασος: Μανωλίδου-Χορν
  Βασιλικό(εθνικό) Θέατρο
  1946-1950:
  Ρουι Μπλας
  Άνθρωπος και υπεράνθρωπος
  Ριχάρδος Β΄
  Η στρίγγλα που έγινε αρνάκι
  Κουρέας της Σεββίλης
  Βολπόνε
  Παιχνίδι του έρωτα και της τύχης
  Ανυπόμονη καρδία
  Θιασος Λαμπέτη-Χορν Παππά
  1952-1955:
  Βαθεία γαλάζια θάλασσα
  Νόρα
  Αγαπούλα
  Τρείς άγγελοι
  Γαλάζιο φεγγάρι
  Μια γυναίκα χωρίς σημσία
  Θιάσος Μουσούρη
  1955-56:
  Πρόσκληση στον Πύργο
  Το τελευταίο βάλς
  Θιασός Λαμπέτη - Χορν
  1956-1959:
  Αριστοκρατικός δρόμος
  Βροχοποίος
  Ζιζη
  Νυφικό κρεβάτι
  Παιχνίδι της Μοναξιάς
  Βάβας
  Μαθήματα γάμου
  Εταιρία θαυμάτων
  Ρομανσέρο
  Εραστής απο χαρτόνι
  Θίασος Δημήτρη Χορν:
  Ο δειλός κι ο τολμηρός(1960-61)
  Αλοίμονο στους νέους(1961)
  Ταξιδιώτης χωρίς αποσκευές(1962)
  Θωμάς ο δύψυχος(1962)
  Οδός Ονείρων(1962)
  Κορίτσια στον αέρα(1963)
  Ο ανθρωπάκος(1963)
  Ένα φιλί μπροστά στον καθρέφτη(1963)
  Το ημερολόγιο ενός τρελού(1963-64)
  Δικέφαλος Αετός(1964)
  Ένας έρωτας που δεν τελειώνει ποτέ(1964)
  Ο κοζάκος(1964)
  Εθνικό θέατρο
  1964-65:
  Λορεντζάτσιο
  Το ταξίδι της μέρας μέσα στη νύχτα
  Επίσης ως θιασάρχης
  Το αυγό (1966)
  Ιβάνοφ (1967)
  Δον Ζουαν (1968)
  Η καλή καρδία της Ελεωνόρας (1968)
  Σλούθ (1980)
  Ριχάρδος Γ΄(1980)
  Τίμων ο Αθηναίος (1980)
  Άρχουσα τάξη (1981)
  χίτ (1981)
  Ερρίκος ο Δ΄(1982)
  Αρχιμάστορας Σολνές (1983)
  Ο Πέτρος και ο λύκος (1993)
  Ρήσεις
  "Ποτέ δεν έπαψα να πιστεύω ότι ήταν λάθος μου να γίνω ηθοποιός"
  "Μη φοβάσαι το τρακ. Πηγαίνει πάντα εκεί, όπου υπάρχει ταλέντο"
  "Δεν αρκεί να θέλεις κάτι. Πρέπει να είσαι και έτοιμος να παλέψεις γι' αυτό" "Κανένα ελάττωμα δεν μπορεί να σου στερήσει την επιτυχία" (Ο ίδιος δεν έβλεπε τους συμπρωταγωνιστές του στη σκηνή, επειδή είχε μυωπία)
  "Δεν είναι κακό να βασανίζεσαι. Κακό είναι να βαριέσαι"
  "Η επιτυχία είναι εξίσου δύσκολη να τη χειριστείς, με την αποτυχία"
  Γνωστά τραγούδια
  "Ηθοποιός σημαίνει φως"
  "Οι θαλασσιές οι χάντρες"
  "Ποιος το ξέρει"
  "Ας είναι καλά το γινάτι σου"
  "Πες μου μια λέξη"
  "Το πάρτυ"
  Φιλμογραφία
  Η φωνή της καρδιάς 1942
  Χειροκροτήματα…..Στέφανος (1944)
  Ο μεθύστακας 1950
  Κυριακάτικο ξύπνημα……..Αλέξης Λορεντζάτος (1954)
  Κάλπικη λίρα……Παύλος (1955)
  Το κορίτσι με τα μαύρα…..Παύλος (1956) Μια ζωή την έχουμε…..Κλέων (1958)
  Μια του κλέφτη 1960 Aλίμονο στους νέους.....Ανδρέας (1961)
  Η Αθήνα την Νύχτα 1962
  ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:54

  AMERIGO VESPUCCI - ΑΜΕΡΙΓΚΟ ΒΕΣΠΟΥΤΣΙ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Αμέριγκο Βεσπούτσι
  Ο Αμέριγκο Βεσπούκι (9 Μαρτίου 1454 - 22 Φεβρουαρίου 1512) ήταν Ιταλός έμπορος και χαρτογράφος που ταξίδεψε και έγραψε για την Αμερική. Τα διερευνητικά ταξίδια του κατά μήκος της ανατολικής ακτής της Νότιας Αμερικής τον έπεισαν ότι μια νέα ήπειρος είχε ανακαλυφθεί. Ένας τολμηρός ισχυρισμός στις μέρες του, όταν ο καθένας, συμπεριλαμβανομένου του Χριστόφορου Κολόμβου, πίστευαν ότι ταξίδευαν προς την Ανατολική Ασία.
  Ο Αμέριγκο Βεσπούκι γεννήθηκε στη Φλωρεντία της Ιταλίας, σαν τρίτο παιδί μιας σεβαστής οικογένειας. Ο πατέρας του ήταν συμβολαιογράφος για τη συντεχνία των μετατροπέων χρημάτων της Φλωρεντίας.
  Ο ρόλος του Βεσπούκι έχει συζητηθεί πολύ, ιδιαίτερα λόγω δύο επιστολών, των οποίων η αυθεντικότητα έχει αμφισβητηθεί: τη "Mundus Novus" (Νέος Κόσμος) και τη "Lettera" (ή "Τα Τέσσερα Ταξίδια"). Ενώ μερικοί έχουν προτείνει ότι ο Βεσπούκι υπερέβαλλε για τη συμβολή του και κατασκεύασε εσκεμμένες πλαστογραφίες, άλλοι αντ' αυτού έχουν προτείνει ότι οι δύο επιστολές ήταν αντιγραφή και παραποίηση άλλων επιστολών που γράφτηκαν από άλλους την ίδια περίοδο. Όταν έφτασε στις ακτές της σημερινής Βόρειας Καρολίνας, Ο Αμέριγκο έγραψε στην Ισπανία για να αναγγέλλει ότι οι μάζες εδάφους που βρήκαν ήταν πολύ μεγαλύτερες από το αναμενόμενο. Από αυτές τις επιστολές, το ευρωπαϊκό κοινό έμαθε για την Αμερική και για πρώτη φορά η ύπαρξή της έγινε γενικά γνωστή σε όλη την Ευρώπη, μέσα σε μερικά έτη από δημοσίευσή τους.
  Μπορεί να ήταν η δημοσίευση και η διαδεδομένη κυκλοφορία των επιστολών του που οδήγησαν το Μάρτιν Βαλντσιμέλλερ (Martin Waldseemόller) να ονομάσει τη νέα ήπειρο Αμερική στον παγκόσμιο χάρτη του το 1507.
  Ο Βεσπούκι αναφερόταν στον εαυτό του ως "Americus Vespucius" στις επιστολές του στα Λατινικά, έτσι ο Βαλντσιμέλλερ βασίστηκε για το νέο όνομα στη λατινική μορφή του μικρού ονόματος του Βεσπούκι. Το όνομα "Amerigo" είναι μια Ιταλική μορφή του μεσαιωνικού Λατινικού "Emericus", το οποίο μέσω της Γερμανικής μορφής "Heinrich" (στα Αγγλικά Henry και στα Ελληνικά Ερρίκος) προέρχεται από το Γερμανικό όνομα "Haimirich".
  Οι δύο υπό αμφισβήτηση επιστολές, υποστηρίζουν ότι ο Βεσπούκι έκανε τέσσερα ταξίδια στην Αμερική, ενώ μόνο τα τρία έχουν διασταυρωθεί από άλλες πηγές. Τώρα γενικά είναι αποδεκτό από τους ιστορικούς ότι κανένα ταξίδι δεν έγινε το 1497 (που άρχισε σύμφωνα με τους ισχυρισμούς από το Κάδιξ στις 10 Μαΐου του ίδιου έτους).
  Το 1499 - 1500, ο Βεσπούκι συμμετείχε σε μια αποστολή που οδηγήθηκε από τον Αλόνσο ντε Ογιέδα (Alonso de Ojeda). Όταν έφτασαν στην ακτή της σημερινής Γουιάνας, οι δύο τους φαίνονται να χωρίζουν. Ο Βεσπούκι έπλευσε νότια, ανακάλυψε την εκβολών του Αμαζονίου ποταμού, πρίν να γυρίσει πίσω και βρεθεί στο Τρινιντάντ και τον ποταμό Ορινόκο και επιστρέψει στην Ισπανία μέσω της Ισπανιόλας. Ο Βεσπούκι ισχυρίστηκε, σε μια επιστολή του προς το Λορέντζο των Μεδίκων, ότι καθόρισε το γεωγραφικό μήκος που βρισκόταν αστρικά στις 23 Αυγούστου του 1499, ενώ ήταν σε αυτό το ταξίδι. Αλλά η αξίωσή του είναι σαφώς ψευδής, γεγονός που δημιουργεί περισσότερη αμφιβολία για την αξιοπιστία του Βεσπούκι.
  Το επόμενο ταξίδι του το 1501 - 1502 ήταν στην υπηρεσία της Πορτογαλίας, όταν έφθασε στον κόλπο του σημερινού Ρίο ντε Τζανέιρο. Ο ηγέτης αυτής της αποστολής ήταν ο Γκοανσάλο Κοέλιο. Σε αυτό το ταξίδι έπλευσε νότια κατά μήκος της ακτής της Νότιας Αμερικής. Εάν πιστέψουμε την εκδοχή του Βεσπούκι, έφθασε στο γεωγραφικό πλάτος της Παταγωνίας πριν να γυρίσει πίσω αν και αυτό φαίνεται επίσης αμφισβητήσιμο, δεδομένου ότι δεν αναφέρει την εκβολή του Ρίο ντε λα Πλάτα, τον οποίο θα έπρεπε να είχε δει εάν είχε φτάσει τόσο νότια. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μισού αυτής της αποστολής το 1501, ο Βεσπούκι χαρτογράφησε δύο αστέρια, τον Άλφα του Κενταύρου και Βήτα του Κενταύρου καθώς επίσης και τα αστέρια του αστερισμού του Σταυρού του Νότου. Αν και αυτά τα αστέρια ήταν γνωστά στους αρχαίους Έλληνες, η βαθμιαία μετάπτωση τους είχε χαμηλώσει κάτω από τον ευρωπαϊκό ορίζοντα έτσι ώστε ήταν ξεχασμένα.
  Λίγα είναι γνωστά για το τελευταίο ταξίδι του το 1503 - 1504. Δεν είναι ακόμα και γνωστό εάν όντως πραγματοποιήθηκε. Ο Αμέριγκο Βεσπούτσι πέθανε στη Σεβίλλη της Ισπανίας, το 1512.
  ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:52

  ''ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ'': ΠΑΛΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Εμείς και οι άλλοι
  
  
  
  
  
  
  
  
  Κωμική σειρά 13 επεισοδίων των 30 λεπτών
  Πρεμιέρα στην ΕΤ-2 την Τρίτη 7 Ιανουαρίου 1992
  Παραγωγή του Γ. Παναγιωτόπουλου
  Σενάριο του Νίκου Κεραμιδά και του Δημήτρη Αντύπα
  Σκηνοθεσία του Κώστα Μπακοδήμου
  Ηθοποιοί Βάσος Αδριανός, Ευαγγελία Σαμιωτάκη, Θάλεια Παπάζογλου, Ρία Δελούτση, Γιάννης Καπετάνιος
  ….Ιστορίες καθημερινής τρέλας των ενοίκων μιας πολυκατοικίας που οι απόψεις και οι συμπεριφορές τους, σκιαγραφούν το πορτρέτο του μέσου Έλληνα….
  ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:47

  CHARLES BUKOWSKI - ΤΣΑΡΛΣ ΜΠΟΥΚΟΦΣΚΙ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Τσαρλς Μπουκόφσκι
  Ο Heinrich Karl (Henry Charles) Bukowski γεννήθηκε στο Άντερναχ της Δυτικής Γερμανίας, στις 16 Αυγούστου του 1920. Η Γερμανίδα μητέρα του, Katharina Fett, και ο πατέρας του, Henry Bukowski, Αμερικανός πολωνικής καταγωγής, γνωρίστηκαν στη Γερμανία, στα τέλη του A΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Το 1922, το ζευγάρι και ο μικρός Charles μετανάστευσαν στις ΗΠΑ και εγκαταστάθηκαν στο Λος 'Αντζελες. Η παιδική και εφηβική ηλικία του σημαδεύτηκαν από την προκατάληψη των Αμερικανών για τη γερμανική καταγωγή του, την αδιάκοπη κακοποίησή του από τον πατέρα του και την παραμόρφωση των χαρακτηριστικών του από μια επώδυνη μορφή ακμής. Παρακολούθησε μαθήματα δημοσιογραφίας και λογοτεχνίας στο Los Angeles City College από το 1939 έως το 1941 όταν και μετακόμισε στη Νέα Υόρκη για να γίνει συγγραφέας. Δημοσίευσε, χωρίς επιτυχία, την πρώτη του ιστορία το 1944 και επέστρεψε στο Λος Άντζελες. Εκεί γνώρισε μία από τις σημαντικότερες γυναίκες της ζωής του, την Janet Baker, δέκα χρόνια μεγαλύτερή του και αλκοολική, όπως και ο ίδιος. Μαζί της μοιράστηκε τα επόμενα δέκα χρόνια της πορείας του. Στο ίδιο διάστημα περιπλανήθηκε σ' όλη τη χώρα, δουλεύοντας ως οδηγός φορτηγού, χειριστής ασανσέρ, σε εργοστάσιο παρασκευής σκυλοτροφών κι άλλες «δουλειές του ποδαριού», που θα του εξασφάλιζαν τα προς το ζην και, κυρίως, το αλκοόλ, το οποίο κατανάλωνε σε μεγάλες ποσότητες. Το 1955, ο Bukowski, παντρεμένος ήδη με την Barbara Frye, εκδότρια ενός μικρού περιοδικού, γράφει για πρώτη φορά ποίηση, έπειτα από μια περιπέτεια της υγείας του, που λίγο έλειψε να αποβεί μοιραία. Ο γάμος του με τη Frye δεν κράτησε ούτε δύο χρόνια. Το 1958, πιάνει και πάλι δουλειά, αυτή τη φορά ως υπάλληλος στο Ταχυδρομείο του Λος Άντζελες. Σύμφωνα με τον ίδιο, τα δέκα, περίπου, χρόνια που πέρασε εκεί ήταν, από δημιουργική άποψη, τα πλέον στείρα και αδρανή. Σύμφωνα όμως με άλλες πηγές, δημοσίευε διαρκώς κείμενα σε μικρά περιοδικά κι έγινε γνωστός στους ποιητικούς κύκλους ως «ο βασιλιάς των μικρών εντύπων». Στη ζωή του, o Bukowski είχε αναρίθμητους δεσμούς κι εφήμερες σχέσεις. Το 1964, γεννιέται η κόρη του Marina Luise, καρπός της σχέσης του με τη θαυμάστριά του Frances Smith. Παρά το γεγονός ότι ο δεσμός με τη μητέρα δεν διήρκεσε πολύ, ο Bukowski διατήρησε μέχρι το τέλος της ζωής του μια ιδιαίτερη σχέση με την κόρη του. Το 1966, ο εκδότης John Martin ίδρυσε τον εκδοτικό οίκο Black Sparrow Press, με βασικό συγγραφέα του τον Βukowski. Το 1970, ο Martin προσέφερε στον Μπουκόφσκι 100 δολάρια την εβδομάδα εφ? όρου ζωής, προκειμένου να αφοσιωθεί αποκλειστικά στη συγγραφή. Έχοντας κατακτήσει πλέον την οικονομική ανεξαρτησία του, ο Bukowski παραιτήθηκε από το Ταχυδρομείο. Η παραγωγικότητά του αυξήθηκε κατακόρυφα και σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα ολοκλήρωσε την πρώτη του νουβέλα (Post Office, 1971). Το 1985 παντρεύτηκε τη Linda Lee Beighle, με την οποία έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του. Ο Bukowski πέθανε από λευχαιμία στις 9 Μαρτίου του 1994, στο Λος 'Αντζελες.
  ΑΠΟ ΤΟ [www.greekbooks.gr]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:43

  MICKEY SPILLANE - ΜΙΚΙ ΣΠΙΛΕ'Ι'Ν

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Μίκι Σπιλέιν
  Αμερικανός συγγραφέας, δημιουργός του σκληροτράχηλου ντετέκτιβ Μάικ Χάμερ. Το πραγματικό όνομά του ήταν Φρανκ Μόρισον. Γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου του 1918 στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης και μεγάλωσε στο Νιου Τζέρσι.Ο Μίκι Σπιλέιν ξεκίνησε την καριέρα του γράφοντας για διάφορα περιοδικά και φτιάχνοντας κόμικ - ο ήρωας που έμελλε να τον κάνει διάσημο, ο Μάικ Χάμερ, πρωτοεμφανίστηκε σε ένα κόμικ με το όνομα Μάικ Ντέιντζερ. Έγραψε περισσότερα από 25 μυθιστορήματα, σε 13 από τα οποία πρωταγωνιστούσε ο Μάικ Χάμερ, όπως τα «Φίλησέ με μέχρι θανάτου» και «Η εκδίκηση είναι δική μου». Στα ελληνικά κυκλοφορούν η «Νύχτα φόνου» (εκδόσεις Λιβάνη) και «Εγώ, οι ένορκοι» (εκδόσεις Κέδρος). Πολλά από τα βιβλία του γυρίστηκαν ταινίες.Έγινε ιδιαίτερα γνωστός για την άμεση, κοφτερή γλώσσα που χρησιμοποιούσε και δεν είχε κανένα πρόβλημα να παραδεχτεί ότι το βασικό κίνητρό του ήταν να βγάλει χρήματα. Στους επικριτές του, που χαρακτήριζαν «χυδαίο» το γράψιμό του, απάντησε κάποτε πως «δεν καταλαβαίνουν ότι ο κόσμος καταναλώνει περισσότερα φιστίκια παρά χαβιάρι».Στην ιδιωτική του ζωή, πάντως, παρουσίαζε εντελώς διαφορετικό πρόσωπο: ήταν Μάρτυρας του Ιαχωβά και μάλιστα δίδασκε στο κατηχητικό. Παντρεύτηκε τρεις φορές και απέκτησε συνολικά τέσσερα παιδιά. Πέθανε, σε ηλικία 88 ετών, στις 17 Ιουλίου 2006.
  ΑΠΟ ΤΟ www.istoria.exnet.gr
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:24

  ALEXANDRA KOLLONTAI -ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΚΟΛΟΝΤΑ'Ι'

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Αλεξάνδρα Κολλοντάι
  Η Αλεξάνδρα Μιχαίλοβνα Κολλοντάι ( γεννημένη ως Ντομοντόβιτς) (31 Μαρτίου/19 Μαρτίου 1872 – 9 Μαρτίου 1952) ήταν μια Ουκρανή Κομμουνίστρια επαναστάτρια, αρχικά ως μέλος των Μενσεβίκων, και μετά το 1914 ως Μπολσεβίκος. Εξορίστηκε από τον Στάλιν ο οποίος την έστειλε στο εξωτερικό ως διπλωμάτη, και έτσι ήταν μία από τους πολύ λίγους «Παλιούς Μπολσεβίκους» που απέφυγαν το θάνατο στη διάρκεια των Μεγάλων Εκκαθαρίσεων της δεκαετίας του ’30.
  Κατά τη διάσπαση του Ρωσικού Σοσιαλδημοκρατικού Εργατικού Κόμματος στους Μενσεβίκους υπό τον Γιούλιους Μάρτοβ και τους Μπολσεβίκους υπό τον Βλαντιμίρ Λένιν το 1903, η Κολλοντάι δεν υποστήριξε καμία πλευρά. Ωστόσο, άρχισε να αποστρέφεται όψεις του Μπολσεβικισμού και επέλεξε τους Μενσεβίκους.
  Το 1914 η Κολλοντάι προσχώρησε στους Μπολσεβίκους και επέστρεψε στη Ρωσία, μετά από μια περίoδο εξορίας για τις πρότερες πολιτικές της δραστηριότητες. Μετά την Μπολσεβίκικη επανάσταση τον Οκτώβριο του 1917, έγινε Λαϊκός Κομισάριος για την Κοινωνική Πρόνοια. Ήταν η πιο εξέχουσα γυναίκα στην Σοβιετική διοίκηση και ήταν περισσότερο γνωστή για την ίδρυση του Ζενοτντέλ ή "Τμήμα Γυναικών" το 1919. Η οργάνωση αυτή δούλευε για την βελτίωση των συνθηκών της ζωής των γυναικών στη Σοβιετική Ένωση, για την καταπολέμηση του αναλφαβητισμού και την εκπαίδευση των γυναικών για τους νέους νόμους περί γάμου, εκπαίδευσης και εργασίας που τέθηκαν σε εφαρμογή από την Επανάσταση. Αργότερα αναγνωρίστηκε για σοσιαλιστικό φεμινισμό. Το Ζενοτντέλ έκλεισε τελικά το 1930.
  Στην κυβέρνηση, η Κολλοντάι έκανε διαρκώς όλο και περισσότερο εσωτερική κριτική του Κομμουνιστικού Κόμματος, και μαζί με τον φίλο της, Αλεξάντερ Σλυαπνίκοβ, σχημάτισαν μια αριστερή ομάδα εντός του κόμματος που έγινε γνωστή ως Εργατική Αντιπολίτευση. Ωστόσο, ο Λένιν κατάφερε να διαλύσει την Εργατική Αντιπολίτευση, και μετά από αυτό η Κολλοντάι λίγο ή πολύ βγήκε ολοκληρωτικά εκτός πολιτικής δράσης.
  Η Κολλοντάι δεν είχε πολιτική επιρροή και διορίστηκε από το Κόμμα σε διάφορες διπλωματικές θέσεις από τις αρχές της δεκαετίας του ’20, που την κράτησαν μακρυά από την ενεργοποίηση σε καθοδηγητικό ρόλο στην πολιτική για τις γυναίκες της ΕΣΣΔ. Το 1923 διορίστηκε Πρέσβειρα της Σοβιετικής Ένωσης στη Νορβηγία, και έγινε έτσι η πρώτη παγκοσμίως γυναίκα Πρέσβυς. Αργότερα υπηρέτησε ως Πρέσβειρα στο Μεξικό και τη Σουηδία. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου υπήρξαν κάποιες συζητήσεις των Ναζί για το πώς η πρεσβεία της στη Στοκχόλμη θα μπορούσε δυνητικά να γίνει κανάλι Γερμανο-Σοβιετικών διαπραγματεύσεων, αν και ποτέ δεν έγιναν πράξη. Ήταν επίσης μέλος της Σοβιετικής αντιπροσωπείας στην Κοινωνία των Εθνών. Πέθανε στις 9 Μαρτίου 1952.
  Η Αλεξάνδρα Κολλοντάι ήταν μια ασυνήθιστη μορφή στην ιστορία της Σοβιετικής Ένωσης, καθώς ήταν μια «Παλιά Μπολσεβίκα» και μείζων δημόσια κριτικός του Κομμουνιστικού Κόμματος, όμως δεν εκκαθαρίστηκε ή εκτελέστηκε από το σταλινικό καθεστώς - ίσως επειδή ως διπλωμάτης που υπηρετούσε στο εξωτερικό, είχε μικρή ή καθόλου επιρροή στην κυβερνητική πολιτική ή επιχειρήσεις, κι έτσι ήταν ουσιαστικά εξόριστη.
  Έργα
  Οικονομική και Σεξουαλική Απελευθέρωση της Γυναίκας
  Το γυναικείο ζήτημα από την πρωτόγονη κοινωνία στη σύγχρονη εποχή
  Οι σχέσεις των δύο φύλων και ο Μαρξισμός
  Επιθυμούν οι διεθνιστές το σχίσμα;
  ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Βέροια, 08.03.2010
• 08:18

  GARY NUMAN: ''ARE FRIENDS ELECTRIC''

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας

  Enclosure: [download]

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:08

  CANTERBURY CATHEDRAL, ST AUGUSTINE 'S ABBEY AND ST MARTIN 'S CHURCH (GREAT BRITAIN)- ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΣ ΝΑΟΣ ΚΑΝΤΕΡΜΠΟΥΡΙ (ΜΕΓΑΛΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ)

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Καθεδρικός ναός Καντέρμπουρι
  Από τον άμβωνα του καθεδρικού ναού του Καντέρμπουρι κατά την ημέρα των Χριστουγέννων του 1170, ο αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι Τόμας Μπέκετ ανακοίνωσε την εντολή αφορισμού του αρχιεπισκόπου του Γιορκ και των επισκόπων που είχαν λάβει μέρος στη στέψη του νεαρού διαδόχου του Ερρίκου Β΄. Με την ενέργεια αυτή, που υποστήριξε και υιοθέτησε ο πάπας Αλέξανδρος Γ΄, ο Μπέκετ αντέδρασε στην προσβολή που δέχθηκε από τον βασιλιά, ο οποίος είχε παραβιάσει κατάφωρα το πανάρχαιο δικαίωμα του Καντέρμπουρι να προΐσταται στις τελετές ενθρόνισης. Αυτό βεβαίως δεν ήταν ούτε το πρώτο αλλά και ούτε το τελευταίο επεισόδιο στη διαμάχη μεταξύ του μονάρχη και της Εκκλησίας. Τέσσερις ημέρες αργότερα, η διαμάχη κορυφώθηκε με τραγικό τρόπο στον καθεδρικό ναό όπου 4 ιππότες, ελπίζοντας να δοξαστούν στα μάτια του βασιλιά, δολοφόνησαν τον αρχιεπίσκοπο. Η πράξη αυτή πάντως, δεν ικανοποίησε τον βασιλιά, ενώ αντιθέτως έκανε διάσημο τον καθεδρικό ναό του Καντέρμπουρι που έγινε έτσι ένας από τους διασημότερους τόπους προσκυνήματος της μεσαιωνικής Ευρώπης. Από τύψεις, ο Ερρίκος Β΄ έκανε την ύστατη προσπάθεια να διατηρήσει τη μνήμη του αντιπάλου του σε κάθε γωνία της χριστιανοσύνης. Η φήμη του Τόμας Μπέκετ έφτασε στο απόγειο με τη δημοσίευση των «Θρύλων του Καντέρμπουρι» που έγραψε ο Τζέφρι Τσόσερ το 1387. Η ιστορία του Καντέρμπουρι ξεκίνησε το 597 όταν ο Πάπας Γρηγόριος ο Μέγας έστειλε τον Βενεδικτίνο μοναχό Αυγουστίνο στην Αγγλία για να προσηλυτίσει τους Άγγλους. Η αποστολή ήταν πετυχημένη αφού βαπτίστηκε ο βασιλιάς Έθελμπερτ του Κεντ και αμέσως τον μιμήθηκαν οι υπήκοοί του. Στο Καντέρμπουρι, ο Αυγουστίνος ίδρυσε μια μονή, στο κέντρο της οποίας έχτισε μια εκκλησία. Ο καθεδρικός ναός κατασκευάστηκε αργότερα στα θεμέλια αυτού του αρχικού οίκου λατρείας. Η μονή επεκτάθηκε και συνέχισε να είναι ενεργός μέχρι τα μέσα του 16ου αιώνα όταν ο Ερρίκος Η΄, που εν τω μεταξύ είχε διαρρήξει τις σχέσεις του με τη Ρώμη, αποφάσισε να εκδιώξει τα μοναχικά τάγματα. Ο μικρός ναός, που ήταν αφιερωμένος στον Άγιο Μαρτίνο, πιθανόν να χρονολογείται επίσης από την εποχή του Αυγουστίνου. Βρίσκεται σε έναν λόφο ανατολικά του καθεδρικού ναού και θεωρείται η μητέρα εκκλησία της αγγλικανικής κοινότητας. Ο Λανφράν, ο πρώτος Νορμανδός αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι, ανέλαβε την πρωτοβουλία της κατασκευής του καθεδρικού ναού το 1077, όμως τα έργα συνεχίστηκαν μέχρι τα τέλη του Μεσαίωνα. Από την πρώτη αυτή κατασκευή διασώθηκε μέχρι σήμερα μόνο η κρύπτη ρωμανικού ρυθμού, στολισμένη με σκαλιστές μικρές στήλες και σπάνιες τοιχογραφίες που χρονολογούνται από το 1160. Μετά την καταστρεπτική πυρκαγιά του 1174, η ρωμανική αρχιτεκτονική που απέμεινε τροποποιήθηκε με την προσθήκη αριστουργημάτων του αγγλικού γοτθικού ρυθμού. Σε αυτά περιλαμβάνονται η ανατολική πλευρά και το τεράστιο εκκλησιαστικό χοροστάσιο, το μεγαλύτερο στην Αγγλία που μεσουρανεί στο παρεκκλήσιο της Αγίας Τριάδας και κατασκευάστηκε για να στεγάσει τον βωμό του Τόμας Μπέκετ. Αργότερα στο Καντέρμπουρι τοποθετήθηκαν και άλλοι τάφοι και κυρίως του Εδουάρδου Γ΄, πρίγκιπα της Ουαλίας, γνωστού ως «Μαύρου Πρίγκιπα». Τα υαλογραφήματα (βιτρό) στα παράθυρα είναι επίσης από τα τέλη του 12ου αιώνα και ανταγωνίζονται σε ομορφιά εκείνα του Σαρτρ και της Μπουρζ. Έχουν εικονογραφημένα επεισόδια από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη με τέτοιο τρόπο ώστε να δείχνουν πως τα προηγούμενα γεγονότα είναι προπαρασκευαστικά γι’ αυτά που ακολουθούσαν με έμπνευση που βασιζόταν στα «Biblia pauperum», τα πιο δημοφιλή μεσαιωνικά θρησκευτικά κείμενα. Ο σηκός με ύψος 170 μέτρα και το δυτικό τμήμα του καθεδρικού ναού γλίτωσαν την καταστροφή από την πυρκαγιά, ανακατασκευάστηκαν όμως στα τέλη του 14ου αιώνα σύμφωνα με τους κανόνες του κάθετου ρυθμού και εξελίχθηκαν κατ’ αντιστοιχία των ακραίων μορφών του εντυπωσιακού γοτθικού ρυθμού. Παραδείγματα αποτελούν οι προεξέχουσες κόγχες που διακρίνονται στο εσωτερικό και κυρίως στους πύργους, περιλαμβανομένης της μοναδικής δόξας του Καντέρμπουρι, του υπέροχου πύργου Μπελ Χάρι που κατασκευάστηκε το 1496. Το Καντέρμπουρι διαδραμάτισε πολύ σημαντικό πολιτικό και θρησκευτικό ρόλο στη διάρκεια της αγγλικανικής μεταρρύθμισης, χάρη στη σειρά αρχιεπισκόπων με ισχυρή προσωπικότητα. Το 1642, στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, ο καθεδρικός ναός λεηλατήθηκε από τους Πουριτανούς και η θρησκευτική συνέλευση διαλύθηκε, αλλά η παλινόρθωση της μοναρχίας αποκατέστησε το κύρος του. Η πραγματική αναγέννηση του κτιρίου πάντως, πραγματοποιήθηκε χάρη στις εργασίες αποκατάστασης κατά τον 20ο αιώνα. Αποτέλεσμα ήταν να αυξηθεί η δημοτικότητα του προσκυνήματος στην πόλη και να ανανεωθεί το ενδιαφέρον για την εκκλησιαστική μουσική, των οποίων το Καντέρμπουρι είναι ένα από τα πιο ζωντανά κέντρα.
  ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «UNESCO – ΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ»
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:59

  ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΡΙΟΣ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας

  Enclosure: [download]

  Γιάννης Πάριος
  Ο Γιάννης Πάριος (πραγματικό όνομα Γιάννης Βαρθακούρης) είναι Έλληνας τραγουδιστής. Γεννήθηκε στις 8 Μαρτίου 1946 στην Πάρο. Ο Γιάννης, ο μικρότερος γιός της της πολύτεκνης (Γιάννης, Γεωργία, Ελένη, Αννα, Νίκος) οικογένειας του Χαράλαμπου Βαρθακούρη και της Μαρουσώς, τελειώνοντας το Γυμνάσιο αποφασίζει να εγκαταλείψει την Πάρο, το νησί που τόσο λάτρεψε και λατρεύει, και να εγκατασταθεί στην Αθήνα για σπουδές στην Ιατρική. Μαζί του όμως παίρνει σαν ανάμνηση το όνομα της Πάρου και το κάνει επώνυμό του. Γιάννης Πάριος.
  Προκειμένου να βγάζει τα προς το ζειν, ο Γιάννης Πάριος πιάνει δουλειά στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου "Σαρωνίς", απέναντι από το νυχτερινό κέντρο "Νεράιδα". Εκείνη την εποχή η "Νεράιδα" φιλοξενούσε δύο μεγάλα ονόματα, τον Γιάννη Βογιατζή και την Τζένη Βάνου.
  Ο μαέστρος του μαγαζιού, ο Κώστας Κλάββας, τύχαινε να μένει απέναντι, στο ξενοδοχείο που έμενε ο μικρός Γιάννης. Μοιραία γνωρίστηκε μαζί του και τον επόμενο χειμώνα ο Γιάννης Πάριος ξεκινά μαθήμα στη μουσική σχολή του Κλάββα.
  Καθηγητής στην ίδια σχολή ήταν και ο Γιώργος Κατσαρός. Μια μέρα άκουσε τον Γιάννη Πάριο και του είπε να πάει από το σπίτι του να κουβεντιάσουν. Τα λίγα χρήματα που είχε τότε ο Γιάννης Πάριος, μοναχά ένα δίφραγκο, τον ανάγκασαν να πάει στο σπίτι του Γιώργου Κατσαρού με τα πόδια. Από την Πλατεία Αμερικής στο Εδέμ. Το δίφραγκο το κράτησε για την επιστροφή.
  Στο σπίτι του Γιώργου Κατσαρού ο Γιάννης Πάριος συναντήθηκε με δύο μεγάλες μορφές της ελληνικής μουσικής. Τον Πυθαγόρα και τον Απόστολο Καλδάρα. Η γνωριμίες αυτές βοήθησαν τον μικρό τότε Γιάννη Πάριο να κάνει τα πρώτα του βήματα στο τραγούδι.
  Λίγες μέρες πριν αρχίσει να τραγουδάει στην boite "Odeon", ένα χαρτί έδωσε παράταση στα νεανικά του όνειρα. Ήταν το χαρτί του στρατού που τον καλούσε να υπηρετήσει την πατρίδα.
  Απολυόμενος από το στρατό, ο Γιάννης τραγουδά στην "Κατακόμβη" στην Πλάκα. Το νυχτοκάματο τότε δεν ξεπερνούσε τις 25 δραχμές την βραδιά. Επόμενος σταθμός της καριέρας του Πάριου ήταν τα "Ταβάνια" και ακολούθως η "Νεράιδα".
  Έτσι πέρασε λοιπόν η εποχή πριν το τέλος της δεκαετίας του ΄70, ηχογραφώντας 45άρια δισκάκια με τραγούδια του Καλδάρα, του Κουγιουμτζή κ.α.
  Εκείνη την εποχή προκύπτει και η γνωριμία με τον Γιώργο Μητσάκη. Ο Μητσάκης εμπιστεύεται τον Γιάννη Πάριο και του βγάζει τον πρώτο του δίσκο, με τίτλο "Της Μοίρας το Παιχνίδι". Ένας δίσκος που συστήνει έναν μελωδικό τραγουδιστή, που μέσα από την ερμηνεία του μετατρέπει τον αντρικό καημό σε λύπη. Αυτό το χαρακτηριστικό έκανε το Γιάννη Πάριο πρωτοποριακό για την εποχή του και τον εκφραστή των συναισθημάτων μιας Ελλάδας που θεωρείτο ήδη αστικοποιημένη.
  Στη συνέχεια κυκλοφορεί με τους δίσκους "Πετροβολούσα τη ζωή μου", "Ράκος", "Με συγχωρείς καρδούλα μου", "Δυο αγάπες" και άλλους.
  Το 1972 ο Γιάννης Πάριος γνωρίζει την Ντίνα Μαρκοπούλου και παντρεύονται. Κάνουν δύο παιδιά, τον Χάρη και τον Θανάση.
  Το 1974 βρίσκει τον Γιάννη Πάριο στη Θεσσαλονίκη, δίπλα στον Γιώργο Νταλάρα, τον Στράτο Διονυσίου, την Χαρούλα Αλεξίου και την Δήμητρα Γαλάνη. Τέσσερις χειμώνες πέρασαν οι τέσσερίς τους, στα "Δειλινά".
  Τρία χρόνια αργότερα, έρχεται η στιγμή να κάνει ο Γιάννης Πάριος την πρώτη του μεγάλη επιτυχία, το "Τώρα Πιά". Διασκευή ενός γαλλικού τραγουδιού του Alain Barriere, το "Tu t'en vas". Ένας δίσκος με τεράστια απήχηση και με πωλήσεις που ξεπέρασαν τις 240.000. Η συγκεκριμένη δουλειά φανέρωσε ακόμα καλύτερα την δημιουργία ενός νέου μουσικού ρεύματος που έφερε μαζί του ο Γιάννης Πάριος, αυτό της συνένωσης του λαϊκού χρώματος με τα μελωδικά στοιχεία της γαλλικής μουσικής.
  Αξιοσημείωτες υπήρξαν και οι συνεργασίες του εκείνη τη δεκαετία με τον Λοΐζο, τον Κουγιουμτζή και τον Σπανό.
  Η δεκαετία του ΄80 ξεκινά για τον Γιάννη Πάριο με έναν δίσκο που συνέδεσε τον Έλληνα με τις κομμένες ρίζες του. Τα Νησιώτικα, το 1982.
  Συνεχίζεται με ιστορικούς δίσκους όπως το "Πιο καλή η μοναξιά" (1984) , τη συνεργασία του με τον Σ. Ξαρχάκο (Ξαρχάκος/Πάριος 1986) , "Τα ερωτικά του ΄50" (1988) , αλλά και τον μαγικό δίσκο του 1989, "Η Παράσταση Αρχίζει". Ένας ζωντανός δίσκος ηχογραφημένος στο ΡΕΞ της Θεσσαλονίκης, από τις παραστάσεις που έδωσαν εκείνο το χειμώνα εκεί ο Γιάννης Πάριος, η Χάρις Αλεξίου και η Δήμητρα Γαλάνη.
  Η δεκαετία τελειώνει με τη συνεργασία του με τον Μάριο Τόκα στους δίσκους "Σαν τρελό φορτηγό" (1989) και "Κι εγώ μαζί σου" (1990). Ο Γιάννης Πάριος θεωρείται από όλους πλέον, ο σημαντικότερος ερωτικός τραγουδιστής.
  Έτσι ο Γιάννης Πάριος μπαίνει στην τρίτη δεκαετία της παρουσίας του στο χώρο του τραγουδιού. Συνεργάζεται με τον Σταμάτη Σπανουδάκη στον δίσκο "Επαφή" (1992), ενώ την ίδια χρονιά κυκλοφορεί τα "Νησιώτικα 2". Το 1994 κυκλοφορεί ο "Βίος Ερωτικός" που περιλαμβάνει τραγούδια γραμμένα από τον ίδιο τον Γιάννη Πάριο, τα οποία είχαν ερμηνευθεί στο παρελθόν από άλλες σπουδαίες φωνές.
  Το 1995 προκύπτει η δισκογραφική συνεύρεση με τον γιό του, τον Χάρη Βαρθακούρη, ενώ η δεκαετία κλείνει με μια συλλεκτική κασετίνα με τίτλο "Πάριος ΄Ερωτας".
  Δισκογραφία
  Ομώνυμο (1971) Τι θέλεις να κάνω (1972) Που θα πάει που (1974) Έρχονται στιγμές (1975) Τώρα πια (1976) Μη φεύγεις μη (1977) Να γιατί σ' αγάπησα (1978) Θα με θυμηθείς (1979) Σε χρειάζομαι (1980) Ένα γράμμα (1981) Τα νησιώτικα (1982) Όταν βραδιάζει (1984) Πιο καλή η μοναξιά (1984) Εγώ κι εσύ (1985) Ξαρχάκος-Πάριος (1986) Οι μεγαλύτερες επιτυχίες του (1987) Όλα για τον έρωτα (1987) Τα ερωτικά του '50 (1988) Η παράσταση αρχίζει (1989) Σαν τρελό φορτηγό (1989) Κι εγώ μαζί σου (1990) Επίθεση αγάπης (1992) Επαφή (1992) Τα νησιώτικα 2 (1993) Πάντα ερωτευμένος (1993) Βίος ερωτικός (1993) Παρέα με τον Χάρη (1994) Η μοναξιά μες απ' τα μάτια μου (1995) Τύψεις (1997) Τόσα γράμματα (1998) Δώσε μου λιγάκι ουρανό (1999) Πάριος Έρωτας (2000) O Ερωτικός Θεοδωράκης (2001) Άλλη μια φορά (2001) Μια βάρκα να πας απέναντι (2002) Το καλό που σου θέλω (2003) Μια συνηθισμένη μέρα (2003) Δε γυρίζω πίσω (2005) Τα Ντουέτα Του Έρωτα (2006) Το ρεσιτάλ μιας φωνής (2007) Που πάμε μετά (2008)
  ΑΠΟ ΤΟ [www.steki.gr] ΚΑΙ ΤΟ [www.yiannisparios.gr]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:47

  ΠΟΠΗ ΑΣΤΕΡΙΑΔΟΥ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας

  Enclosure: [download]

  
  Πόπη Αστεριάδου
  Γεννήθηκε στις 8 Μαρτιου 1948 στην Αθήνα.
  Ξεκίνησε την καλλιτεχνική της καριέρα το 1965. Υπήρξε από τις σημαντικότερες εκπροσώπους του Νέου Κύματος.
  Σήμερα κατοικεί στην Καλλιθέα.
  Albums
  1968 Πόπη Αστεριάδη (Lyra)
  1969 Σκληρό μου αγόρι (Lyra)
  1971 Πάει κι αυτή η Κυριακή (Lyra)
  1998 Ένα παιχνίδι (FM Records)
  Singles & EPs
  1997 Ταξίδι στη γη (FM Records)
  Συμμετοχές
  1997 Στέρεο Νόβα - Βιταμίνα τεκ (FM Records)
  ΑΠΟ ΤΟ [www.mygreek.fm]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:44

  ''ΕΚΠΤΩΤΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ'': ΠΑΛΙΟ ΣΙΡΙΑΛ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Έκπτωτος άγγελος
  Αισθηματικό σίριαλ 18 επεισοδίων των 45 λεπτών
  Πρεμιέρα στον ΑΝΤ1 την Δευτέρα 29 Σεπτεμβρίου 1997 Σενάριο της Μαρίας Γεωργιάδου
  Σκηνοθεσία της Ρέινα Εσκενάζι
  Ηθοποιοί Στράτος Τζώρτζογλου (Μιχάλης Ιωάννου), Ελένη Κούρκουλα (Κάτια), Ειρήνη Μπαλτά (Αλίκη), Νίκος Γαλανός, Στέφανος Κυριακίδης, Κάκια Ιγερινού, Αντώνης Αντωνίου, Τάνια Καψάλη, Σοφία Μπάρμπα, Κατερίνα Διδασκάλου
  ….Ο Μιχάλης Ιωάννου, ένας επιτυχημένος πρωταθλητής του τένις, διχάζεται συναισθηματικά ανάμεσα στην Κάτια, μια ώριμη παντρεμένη γυναίκα με την οποία διατηρεί ερωτικές σχέσεις και την Αλίκη, την άγουρη κόρη της που είναι βαθιά ερωτευμένη μαζί του….
  ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:40

  ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΧΡΗΣΤΟΜΑΝΟΣ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Αναστάσιος Χρηστομάνος
  Ο Αναστάσιος Χρηστομάνος ήταν Έλληνας χημικός, ο οποίος γεννήθηκε στην Βιέννη στις 8 Μαρτίου του 1841 και πέθανε στην Αθήνα στις 2 Οκτωβρίου του 1906. Θεωρείται ο θεμελιωτής της επιστήμης της χημείας στην Ελλάδα. Ήταν πατέρας του λογοτέχνη Κωνσταντίνου Χρηστομάνου.
  Γεννήθηκε στην Βιέννη στις 8 Μαρτίου του 1841. Το 1855 η οικογένεια του εγκαταλείπει την Βιέννη. Ο Αναστάσιος Χρηστομάνος παραμένει για να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Το 1858 πήρε το απολυτήριό του από το βιοτεχνικό γυμνάσιο της Βιέννης και έδωσε κατατακτήριες εξετάσεις στο Πολυτεχνείο της Βιέννης, το οποίο γρήγορα εγκατέλειψε για να συνεχίσει στο γερμανικό Πανεπιστήμιο του Γκίσεν και κατόπιν στο Βερολίνο.Το 1859 εγκαταλείπει το Βερολίνο και συνεχίζει τις σπουδές του στην Καρλσρούη, όπου σπούδασε μέχρι το 1861, για να ολοκληρώσει τις σπουδές του τελικά στο πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης.
  Το 1862, ως διδάκτωρ, επιστρέφει στην Ελλάδα και διορίζεται στο Εθνικό Διδασκαλείο. Το 1863 προσελήφθη αρχικά σαν υφηγητής και έπειτα δίδαξε χημεία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών εώς το 1906 , διετέλεσε μάλιστα πρύτανης του Πανεπιστημίου κατά την περίοδο 1897 με 1898.
  Το 1866 συμμετείχε στην επιτροπή των ελλήνων ειδικών που παρακολούθησαν την ηφαιστειακή δραστηριότητα στην Νέα Καμένη της Σαντορίνης. Κατά την διάρκεια της παραμονής του στην Σαντορίνη προήχθη στις 13 Απριλίου του 1866 από υφηγητής σε έκτακτος καθηγητής της Γενικής Χημείας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1866 παντρεύεται την κόρη του αυλικού Βαυαρού γιατρού Λιντερμάγιερ. Από τον γάμο του απόκτησε τέσσερις γιούς και μια κόρη. Το χρονικό διάστημα από τις 18 Ιανουαρίου του 1868 έως το 1906 ήταν καθηγητής της Γενικής Χημείας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών.
  Το 1887 ιδρύθηκε το Μεγάλο Χημείο στην οδό Σόλωνος της Αθήνας (σήμερα Παλαιό Χημείο), στο οποίο ο Αναστάσιος Χρηστομάνος επέβλεψε την κατασκευή. Πρωτολειτούργησε το 1889. Στις 24 Οκτωβρίου του 1895, ο Αναστάσιος Χρηστομάνος μαζί με τους καθηγητές Μητσόπουλο, Αργυρόπουλο, Μηλιαράκη, Αποστολίδη και Δαμβέργη κατέθεσαν υπόμνημα προτείνοντας την ίδρυση Φυσικομαθηματικής Σχολής, με απόσπαση των Τμημάτων Φυσικής και Μαθηματικών από τη Φιλοσοφική Σχολή. Ο διαχωρισμός πραγματοποιήθηκε τελικά με Βασιλικό Διάταγμα στις 3 Ιουνίου του 1904.
  Πέθανε στην Αθήνα στις 2 Οκτωβρίου του 1906.
  Έργα του
  Αναλυτικοί πίνακες , 1885
  Στοιχεία Χημείας» (δια την εκπαίδευσιν), 1887
  Ανόργανος και οργανική χημεία , τόμος Α΄, 1887
  Ανόργανος και οργανική χημεία , Τόμος Β΄, 1887
  Εισαγωγή εις την χημεία , 1891
  ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:36

  ΦΛΩΡΕΤΑ ΖΑΝΝΑ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Φλωρέτα Ζάννα
  Τόπος γέννησης: Μάνη
  Σύζυγος του Ντίνου Δημόπουλου
  Φιλμογραφία
  Αγάπη και αίμα (1968)....Φωτεινή
  Η αρχόντισα κι ο αλήτης (1968)....Αννέτα
  Οι κυρίες της αυλής (1966).....Μελίτα Κομνηνού
  Κατηγορώ τους ανθρώπους (1965).....Σοφία Ρούσσου
  Όταν λείπη η γάτα (1962).....Άννα Ζέμπερη
  
  Αμαρυλλίς 1959
  Αμόκ 1963
  Κοινωνία ώρα μηδέν 1966
  Ο τελευταίος πειρασμός 1964
  ΑΠΟ ΤΟ [www.retrodb.gr] ΚΑΙ ΤΟ 90lepta.com
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:28

  HECTOR BERLIOZ - ΕΚΤΟΡ ΜΠΕΡΛΙΟΖ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Έκτορ Μπερλιόζ
  Ο Έκτορ Μπερλιόζ (Hector Berlioz, 11 Δεκεμβρίου 1803- 8 Μαρτίου 1869) ήταν Γάλλος συνθέτης.
  Άρχισε να σπουδάζει ιατρική, αλλά γρήγορα ακολούθησε τη φυσική του κλίση προς τη μουσική. Το ταλέντο του όμως μόνο τελευταία εκτιμήθηκε και ο Μπερλιόζ μπήκε στη χορεία των μεγάλων μουσουργών. Ο Μπερλιόζ εκφράζει με το έργο του τα προσωπικά του αισθήματα, τον ενθουσιασμό της φλογερής του ιδιοσυγκρασίας και τις ρομαντικές του εξάρσεις. Θεωρείται ο δημιουργός της προγραμματικής μουσικής και το νεανικό του έργο «Φανταστική συμφωνία» (1829) σημείωσε σταθμό στην ιστορία της μεταμπετοβενικής συμφωνικής μουσικής. Το 1830 του απονεμήθηκε στην Ιταλία το μεγάλο βραβείο της Ρώμης, αλλά η παρουσία του έγινε ιδιαίτερα αισθητή στη Γαλλία και στη Ρωσία. Άλλα έργα του: «Μπενβενούτο Τσελίνι» (μελόδραμα), «Τρώες», «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» και «Καταδίκη του Φάουστ» (δραματικές συμφωνίες), «Η παιδική ηλικία του Χριστού» (ορατόριο). Σ` ένα τελευταίο θριαμβευτικό ταξίδι στη Ρωσία παρουσίασε την όπερα «Βεατρίκη και Βενέδικτος», της οποίας η υπόθεση είναι παρμένη από το έργο του Σαίξπηρ «Πολύς θόρυβος για το τίποτα».
  Ο Μπερλιόζ είναι ο συνθέτης που ασχολήθηκε με όλα τα είδη και τόλμησε να θέσει αντιμέτωπο του κλασικού το ρομαντικό ιδεώδες.
  ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:20

  INTERNATIONAL WOMEN 'S DAY - ΔΙΕΘΝΗΣ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας
  Η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, σε ανάμνηση μιας μεγάλης εκδήλωσης διαμαρτυρίας που έγινε στις 8 Μαρτίου του 1857 από εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας. Η πρώτη Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε το 1909 με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ και υιοθετήθηκε 2 χρόνια αργότερα από τη Σοσιαλιστική Διεθνή. Μετά την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης στη Ρωσία, η φεμινίστρια Αλεξάνδρα Κολοντάι έπεισε τον Λένιν να καθιερώσει την 8η Μαρτίου ως επίσημη Αργία. Γρήγορα, όμως, η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας έχασε το πολιτικό της υπόβαθρο και εορτάζεται ως έκφραση συμπαθείας των ανδρών προς τις γυναίκες, με προσφορά λουλουδιών και δώρων. Η άνοδος του φεμινιστικού κινήματος στη Δύση τη δεκαετία του '60 αναζωογόνησε τη Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας, που από το 1975 διεξάγεται υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, με αιχμή του δόρατος την ανάδειξη των γυναικείων προβλημάτων και δικαιωμάτων.
  ΑΠΟ ΤΟ www.istoria.exnet.gr
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Βέροια, 07.03.2010
• 08:41

  IAN CURTIS: ''CONTROL''

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας

  Enclosure: [download]

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:38

  ATHENS WAR MUSEUM - ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Πολεμικό Μουσείο
  Το Πολεμικό Μουσείο εγκαινιάστηκε το 1975. Η ίδρυσή του αποφασίστηκε στις 7 Μαρτίου 1969. Σκοπός του είναι η έκθεση πολεμικών κειμηλίων, η τεκμηρίωση και η μελέτη της πολεμικής ιστορίας του Ελληνικού Έθνους από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Τα εκθέματα παρουσιάζονται σε δέκα αίθουσες και χρονολογούνται από τη Νεολιθική εποχή μέχρι το πρώτο μισό του 20ου αιώνα.
  Στο ισόγειο του Μουσείου φιλοξενείται μια από τις σημαντικότερες συλλογές όπλων από όλο τον κόσμο, δωρεά του Πέτρου Σαρόγλου. Τους εσωτερικούς χώρους του Μουσείου συμπληρώνουν η βιβλιοθήκη με 20.000 περίπου τίτλους βιβλίων και εντύπων, καθώς και το άρτια εξοπλισμένο αμφιθέατρο 550 θέσεων. Στους εξωτερικούς χώρους του Πολεμικού Μουσείου εκτίθενται όπλα και αεροσκάφη διαφόρων τύπων και εποχών. Διεύθυνση: Βασ. Σοφίας και Ριζάρη 2, 10 675 Αθήνα
  Η είσοδος είναι ελεύθερη
  Ώρες Λειτουργίας: Τρίτη - Παρασκευή 09:00 - 14:00, Σάββατο, Κυριακή 09:30 - 14:00, Δευτέρα κλειστά
  ΑΠΟ ΤΟ [www.cityofathens.gr]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:33

  STANLEY KUBRICK - ΣΤΑΝΛΕ'Ι' ΚΙΟΥΜΠΡΙΚ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Στάνλεϊ Κιούμπρικ
  Ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ, ορθή προφορά: Στάνλι Κούμπρικ (Stanley Kubrick· Μπρονξ, Νέα Υόρκη, 26 Ιουλίου 1928 — Λονδίνο, 7 Μαρτίου 1999) ήταν ένας αναγνωρισμένος Αμερικανός σκηνοθέτης και παραγωγός ταινιών.
  Από μικρή ηλικία ο Κιούμπρικ άρχισε να ασχολείται με τη φωτογραφία και μόλις στα 17 του χρόνια βρήκε δουλειά ως βοηθός φωτογράφου. Μαζί με το φίλο του Αλεξάντερ Σίνγκερ, αποφάσισαν να ασχοληθούν με τον κινηματογράφο. Έτσι, το 1951 δημιούργησε την πρώτη του ταινία, ένα ντοκιμαντέρ με τίτλο Day of the Fight, η οποία χρηματοδοτήθηκε αποκλειστικά από τις οικονομίες των δύο φίλων. Ακολούθησαν τα Flying Padre (1951), The Seafarers (1952) και το Fear and Desire (1953), το οποίο γυρίστηκε στην Καλιφόρνια. Με τις δύο επόμενες ταινίες τεκμηρίωσης, Killer's Kiss και Το Χρήμα της Οργής (The Killing), έγινε γνωστό το όνομα του Κιούμπρικ στο Χόλιγουντ. Το 1957 σκηνοθετεί τον Κερκ Ντάγκλας στην αντιπολεμική ταινία Paths of Glory, το οποίο βασίστηκε στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Χάμφρεϊ Κομπ. Από εκεί και έπειτα ο Κιούμπρικ θα δημιουργεί ταινίες από βιβλία, τα οποία θα προσαρμόζει κάθε φορά στις δικιές του ιδέες και με τη δικιά του κινηματογραφική οπτική γωνία.
  Το 1960 ο Κερκ Ντάγκλας, ως παραγωγός, κάλεσε τον Κιούμπρικ να καθήσει στην καρέκλα του σκηνοθέτη για την επική ταινία Σπάρτακος (Spartacus), αφού είχε διώξει προηγουμένως τον Άντονυ Μαν. Στην ταινία συμμετείχαν επίσης μερικά από τα μεγαθήρια της υποκριτικης, όπως ο Λόρενς Ολίβιε, ο Τσαρλς Λότον, ο Πίτερ Ουστίνοφ, ο Χέρμπερτ Λομ και ο Τόνι Κέρτις. Επικές ήταν και οι διαμάχες του Κιούμπρικ με τον διευθυντή φωτογραφίας Ράσελ Μέττι, διότι λέγεται ότι δεν τον εμπιστευόταν και δεν τον άφηνε να κάνει τη δουλειά του, δουλειά που αναλάμβανε ο ίδιος ο Κιούμπρικ. Παραδόξως ο Μέττι βραβεύτηκε με το Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας για τη δουλειά του.
  Στη συνέχεια ο Κιούμπρικ σκόπευε να ασχοληθεί με τη σκηνοθεσία της ταινίας One-Eyed Jacks (1961), αλλά οι διαπραγματεύσεις δεν ευόδωσαν. Η ταινία σκηνοθετήθηκε τελικά από τον Μάρλον Μπράντο, ο οποίος και έπαιζε σε αυτήν. Απογοητευμένος από τους μεγαλοπαραγωγούς του Χόλιγουντ, πήρε την απόφαση να φύγει από τις Ηνωμένες Πολιτείες και μετακόμισε στο Λονδίνο. Η πρώτη ταινία που γύρισε εκεί ήταν η Λολίτα (Lolita, 1962), βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Βλαντιμίρ Ναμπόκοφ, ο οποίος επιμελήθηκε και το σενάριο της ταινίας. Στην ταινία συμμετείχε ο Πίτερ Σέλερς. Ο Κιούμπρικ έδειξε ενδιαφέρον για την ηθοποιία του Σέλερς, και τον κάλεσε να συμμετάσχει σε μια κωμικοτραγική ταινία με θέμα τον πυρηνικό όλεθρο. Αν και αρχικά, η ταινία ήταν να γυριστεί ως δράμα, ο Κιούμπρικ είδε ότι οι ιδέες του λειτουργούσαν καλύτερα μέσα από μια κωμική πλευρά. Το αποτέλεσμα ήταν το S.O.S. Πεντάγωνο Καλεί Μόσχα (Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb, 1964) και η τεράστια εμπορική επιτυχία έδωσαν στον Κιούμπρικ την οικονομική και καλλιτεχνική ανεξαρτησία για να ασχοληθεί με οτιδήποτε ήθελε.
  Έτσι συνεργάστηκε με τον Άρθουρ Κλαρκ στη συγγραφή ενός σεναρίου επιστημονικής φαντασίας. Το αποτέλεσμα ήταν η ταινία 2001: Οδύσσεια του Διαστήματος (2001: A Space Odyssey), η οποία θεωρείται από πολλούς η καλύτερη του είδους. Το 1971 οι ανυποψίαστοι θεατές σοκαρίστηκαν με την αναίτια βία στο Το Κουρδιστό Πορτοκάλι (A Clockwork Orange). Ένα χρόνο μετά την επίσημη κυκλοφορία της αποφασίστηκε η απαγόρευση της προβολής της στην Αγγλία. Ο Κιούμπρικ, απογοητευμένος από αυτή την προσπάθεια λογοκρισίας, απαγόρεψε ο ίδιος την προβολή της ταινίας του στην Αγγλία μέχρι το θάνατό του, δηλαδή σχεδόν για 27 χρόνια. Η ενασχόληση του Κιούμπρικ με διαφορετικά κινηματογραφικά είδη συνεχίζεται και έτσι το 1975 υπογράφει το Μπάρρυ Λύντον (Barry Lyndon), μια επική ιστορία που λαμβάνει χώρα κατά τους Ναπολεόντειους Πολέμους. Στη συνέχεια διασκευάζει το ομώνυμο μυθιστόρημα του Στίβεν Κινγκ στην ταινία τρόμου Η Λάμψη (The Shining, 1980). Η πολύ καλή ερμηνεία του Τζακ Νίκολσον συνέβαλε στην εμπορική επιτυχία της ταινίας. Αντιθέτως η διασκευή αυτή δεν ενθουσίασε τον συγγραφέα της, ο οποίος το 1997 την διασκεύασε ξανά ως παραγωγός, με τη μορφή τηλεταινίας διάρκειας 4 ωρών. Με καθυστέρηση επτά ετών, το 1987 ο Κιούμπρικ παρουσιάζει τη νέα του δουλειά, το Full Metal Jacket, βασισμένο στο μυθιστόρημα του Γκουστάβ Χάσφορντ και με θέμα τον Πόλεμο του Βιετνάμ. Η τελευταία του ταινία ήταν τα Μάτια Ερμητικά Κλειστά (Eyes Wide Shut), στην οποία πρωταγωνιστούσε το ζεύγος Τομ Κρουζ και Νικόλ Κίντμαν. Τα γυρίσματα διήρκεσαν σχεδόν δύο χρόνια, κάτω από υπερβολική ασφάλεια και μυστικότητα.
  Λίγο προτού βγει η ταινία στις αίθουσες, ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ πέθανε στον ύπνο του από καρδιακή ανακοπή, στις 7 Μαρτίου 1999. Είχε τρία παιδιά από τον τρίτο του γάμου με την Κριστιάν Κιούμπρικ, με την οποία ήταν παντρεμένος από το 1958.
  Φιλμογραφία
  Οι ταινίες τις οποίες σκηνοθέτησε ο Κιούμπρικ είναι οι παρακάτω. Ο αγγλικός τίτλος αναγράφεται σε παρενθέσεις, αν υπάρχει ο ελληνικός:
  Flying Padre (1951)
  Day of the Fight (1951)
  Fear and Desire (1953)
  The Seafarers (1953)
  Killer's Kiss (1955)
  Το Χρήμα της Οργής (The Killing, 1956)
  Σταυροί στο Μέτωπο (Paths of Glory, 1957)
  Σπάρτακος (Spartacus, 1960)
  Λολίτα, 1962)
  S.O.S. Πεντάγωνο Καλεί Μόσχα (Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb, 1964)
  2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος (2001: A Space Odyssey, 1968)
  Το Κουρδιστό Πορτοκάλι (A Clockwork Orange, 1971)
  Μπάρρυ Λύντον (Barry Lyndon, 1975)
  Η Λάμψη (The Shining, 1980)
  Full Metal Jacket (1987)
  Μάτια Ερμητικά Κλειστά (Eyes Wide Shut, 1999)
  ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:31

  ''ΒΕΡΕΝΙΚΗ'': ΤΗΛΕΤΑΙΝΙΑ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Βερενίκη
  Τηλεταινία διάρκειας 52 λεπτών
  Πρεμιέρα στην ΕΤ1 την Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου 1989
  Παραγωγή του Νίκου Γιαννόπουλου
  Σενάριο του Ανδρέα Στάικου
  Σκηνοθεσία του Γιώργου Λοίζου
  Ηθοποιοί Όλια Λαζαρίδου, Αλέξανδρος Μυλωνάς, Γιάννης Χατζηγιάννης, Ντόρα Βολανάκη, Ζωρζ Σαρρή
  ….Ο δειλός γείτονας μιας όμορφης ηθοποιού που κάνει πρόβες για το ρόλο της στην Βερενίκη του Ρακίνα, την ερωτεύεται ακούγοντάς την και επιχειρεί μάταια να την κατακτήσει….
  ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:25

  LUTHER BURBANK - ΛΟΥΘΗΡΟΣ ΜΠΟΥΡΜΠΑΝΚ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Λούθηρος Μπούρμπανκ
  Ο Λούθηρος Μπούρμπανκ (Luther Burbank) (7 Μαρτίου 1849 - 11 Απριλίου 1926) ήταν Αμερικανός βοτανολόγος, καλλιεργητής φυτών και παραγωγός πολλών νέων ποικιλιών καρπών, λουλουδιών και χορταρικών.
  Γεννήθηκε στο Λάνκαστερ της Μασαχουσέτης, στις 7 Μαρτίου 1849. Ήταν αγγλικής καταγωγής και μερικοί πρόγονοί του ήταν Σκώτοι, Γάλλοι και Δανοί. Ήταν το δέκατο τρίτο παιδί του αγρότη Σάμουελ Γουόλτον Μπούρμπανκ. Η μητέρα του Λούθηρου, η Ολίβια Ρος ήταν η τρίτη σύζυγος του Σάμουελ και ο Λούθηρος ήταν το τρίτο από τα πέντε παιδιά της.
  Το πρώτο περιβάλλον του Μπούρμπανκ τον βοήθησε να αναπτύξει την αγάπη του και τη διάθεση να μελετήσει τη ζωή των φυτών. Μόρφωση δεν είχε άλλη παρά μονάχα όση μπορούσε να του δώσει ένα απλό σχολείο της Νέας Αγγλίας και μία τετραετής φοίτηση στην Ακαδημία του Λάνκαστερ.
  Αποφασιστική επίδραση για τη σταδιοδρομία του είχε η ανάγνωση του έργου του Κάρολου Δαρβίνου, όταν ήταν φοιτητής στην Ακαδημία. Οι έρευνες του Δαρβίνου για την εξημέρωση των ζώων και των φυτών ενέπνευσαν στο νεαρό Μπούρμπανκ την ιδέα να πειραματιστεί πάνω στη φυσική ζωή.
  Αλλά εκτός από τα βιβλία, ο νεαρός Μπούρμπανκ είχε κιόλας μία ιδιαίτερη μόρφωση, που τον βοήθησε πολύ σε ολόκληρη τη μεταγενέστερη σταδιοδρομία του. Η πείρα που είχε αποκομίσει από την παιδική του ζωή στο αγρόκτημα της Νέας Αγγλίας, ήταν άμεση και προσωπική και τού είχε μάθει πάρα πολλά για τη ζωή των φυτών. Με λίγα χρήματα που του έδωσε ο πατέρας του, άνοιξε μία δουλειά με κηπουρικά της αγοράς. Πρωτότυπος και πρακτικός στις μεθόδους του σημείωσε επιτυχία, κατορθώνοντας να φέρνει στις γειτονικές πόλεις κηπουρικά ειδικής ποιότητας νωρίτερα από όσο οι άλλοι καλλιεργητές έφερναν κηπουρικά κατώτερης ποιότητας. Σ' αυτό το κτήμα, ο Μπούρμπανκ σημείωσε την πρώτη νέα του δημιουργία, την πατάτα Μπούρμπανκ.
  Τον Οκτώβριο του 1875, ο Μπούρμπανκ πούλησε το κτήμα του και μετακόμισε στην Καλιφόρνια. Εγκαταστάθηκε στη Σάντα Ρόζα, σ' ένα μικρό κήπο με θερμοκήπιο, που δεν θ' αργούσε να γίνει περίφημο σε όλο τον κόσμο. Εκεί συνέχισε, χωρίς διακοπή, το πειραματικό και δημιουργικό του έργο επί 50 χρόνια.
  Ο Μπούρμπανκ παρήγαγε 40 νέες ποικιλίες από δαμάσκηνα και κορινθιακή σταφίδα. Στους πειραματισμούς του με την κορινθιακή σταφίδα, έφτιαξε μέσα σε 40 χρόνια εκατοντάδες σπορεία, με πολυάριθμες διασταυρώσεις που τις παρακολουθούσε άγρυπνα. Εκτός από τα πολυάριθμα δαμάσκηνα και σταφίδες, ο Μπούρμπανκ καταπιάστηκε με αναρίθμητα είδη καρποφόρων δέντρων και φυτών. Ανάμεσα σ' αυτά περιλαμβάνονται σημαντικές ποικιλίες μήλων, αχλαδιών και κυδωνιών.
  Είχε επίσης την ίδια επιτυχία και στη δημιουργία νέων κηπουρικών και λουλουδιών. Το περιφημότερο από αυτά είναι οι πελώριες μαργαρίτες Σάστα και Αλάσκα. Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πειράματά του, που κράτησε πάνω από 16 χρόνια, κατέληξε στην παραγωγή μίας σειράς κάκτων, με βάση αυτούς που χρησιμεύουν ως τροφή των ζώων στις άγονες περιοχές. Ο Μπούρμπανκ διάλεξε τρεις κατηγορίες από κάκτους που φύονταν στις βόρειες περιοχές της Αμερικής. Τους κάκτους αυτούς τους διασταύρωσε με τρεις κάκτους από τις νότιες περιοχές. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργήσει κάκτους καθαρά διακοσμητικούς.
  Ο Μπούρμπανκ δεν κέρδιζε πολλά χρήματα από τη δημιουργική του εργασία. Μπορούσε να παίρνει μία πολύ καλή τιμή για κάθε μοναδική κατηγορία φρούτου ή άνθους που έβγαζε. Έπειτα όμως έχανε τον έλεγχο, αφού παρήγαγαν πια άλλοι το ίδιο είδος και οι αγοραστές μπορούσαν να το βρουν και αλλού. Έτσι ο Μπούρμπανκ κέρδιζε μονάχα όσα του έφταναν για να ζει άνετα. Πέθανε στις 11 Απριλίου του 1926 και έμεινε στην ιστορία ως ένας από τους μεγαλύτερους φυσιοδίφες του κόσμου.
  ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:21

  ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΡΝΕΣ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Σταύρος Τορνές
  Ο Σταύρος Τορνές αποτελεί μια ξεχωριστή περίπτωση έλληνα κινηματογραφιστή. Γεννήθηκε στο Γαλάτσι το 1932 και πέθανε στις 26 Ιουλίου 1988, αφήνοντας ανολοκλήρωτο ένα πρωτότυπο κινηματογραφικό έργο.
  Σπούδασε κινηματογράφο στη σχολή Ιωαννίδη το 1957. Αρχίζει να δουλεύει στον κινηματογράφο κάνοντας διάφορες δουλειές. Δουλεύει και ως βοηθός σκηνοθέτη αλλά και ως ηθοποιός. Το 1967 σκηνοθετεί μαζί με τον Κώστα Σφήκα την πρώτη του μικρού μήκους ταινία, "Θηραϊκός όρθρος". Αμέσως μετά εγκαταλείπει την Ελλάδα λόγω δικτατορίας και πηγαίνει στην Ιταλία. Στην Ιταλία ο Τορνές ασχολείται δραστήρια με ότι έχει σχέση με τον κινηματογράφο. Παίζει σε πολλές ταινίες, γράφει σενάρια, συμμετέχει σε πολλές καλλιτεχνικές κινήσεις. Το 1973 επισκέπτεται κρυφά την Ελλάδα και γυρίζει ένα μικρό ντοκιμαντέρ, το "Φοιτητές", γύρω από την αντιδικτατορική δράση των φοιτητών στην Ελλάδα.
  Για ένα διάστημα ασχολείται με την ζωγραφική πριν τον κερδίσει ολοκληρωτικά η σκηνοθεσία. Οι πρώτες του ταινίες παρόλο προκαλούν μεγάλη αίσθηση, εξορίζονται απο το διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, κερδίζουν όμως τα βραβεία των κριτικών.
  Ταινία με την ταινία, ο Τορνές γίνεται θρύλος για το κινηματογραφόφιλο κοινό και τη νέα γενιά των δημιουργών. Παρόλη τη χλεύη που αντιμετώπισε σε πολλές περιπτώσεις, οι ταινίες του αποκτούν θαυμαστές σε παγκόσμιο επίπεδο. Σε αυτό συνετέλεσε η πρωτότυπη κινηματογραφική του γλώσσα και ότι η ανάγκη του για καλλιτεχνική έκφραση τον κάνει να γυρνάει τις ταινίες του με τεράστιο προσωπικό κόστος και με ελάχιστα χρήματα και μέσα. Δυστυχώς έφυγε πάνω στην πιο ώριμη περίοδο του στα 56 του χρόνια. Ήταν παντρεμένος με την ηθοποιό Ηρώ Κυριακάκη. Φιλμογραφία
  Ως ηθοποιός
  Το μπλόκο (1965)
  Ουρανός (1962)
  Διαβόλου κάλτσα (1961)
  Στέγνωσαν τα δάκρυά μας (1961)
  Σειρές τις οποίες έχει σκηνοθετήσει: Αρχαία σκουριά 1983 ΕΡΤ2
  Μάγισσες 1988 ΕΤ1
  Το βλέμμα του Δαίδαλου 1985 ΕΤ1
  Ταινίες τις οποίες έχει σκηνοθετήσει:
  Ένας ερωδιός για τη Γερμανία 1987
  Έρημος και μόνος για να μου φύγει ο πόνος 2006
  Εξωπραγματικό 1979
  Η παρεξήγηση 1983
  Η ωραία της Ρούμελης 1962
  Καρκαλού 1984
  Κιέριον 1974
  Μπαλαμός 1982
  Ντανίλο τρέλες 1985
  Το καμπαρέ της νύχτας 1956
  Το μεγάλο κόλπο 1960
  Το μυστικό του κόκκινου μανδύα 1960 ΑΠΟ ΤΟ www.filmwire.gr ΚΑΙ ΤΟ www.retrodb.gr
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:19

  ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΟΤΣΙΑΣ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Χρήστος Μότσιας
  Ο Χρήστος Μότσιας γεννήθηκε στη Σούρπη Λάρισας το 1945. Ο πατέρας του λεγόταν Απόστολος. Σπούδασε στην Πάντειο και το 1967 ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία. Εργάσθηκε στην εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» και στο περιοδικό «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ» (του δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη). Ως απεσταλμένος της εφημερίδος κάλυψε δημοσιογραφικά τέσσερις Ολυμπιάδες (Μόντρεαλ 1976, Λος Άντζελες 1984, Σεούλ 1988 και Βαρκελώνη 1992). Αγαπούσε ιδιαίτερα το στίβο και το μπάσκετ, γι’ αυτό και συμμετείχε σε πολλές διεθνείς διοργανώσεις των δύο αθλημάτων, όπου υπήρχε και ελληνική συμμετοχή αθλητών.
  Δημοσίευσε πέντε βιβλία (τέσσερις έρευνες και ένα μυθιστόρημα)
  Α) Αθλητές και χαπάκια (έρευνα για το ντόπινγκ και τα αναβολικά)
  Β) Βασίλης Γκούμας (η πρώτη αθλητική βιογραφία στην Ελλάδα)
  Γ) Τι έτρωγαν οι αρχαίοι Έλληνες
  Δ) Η φωνή του Αισχύλου (μυθιστόρημα)
  Ε) Τι έτρωγαν οι Βυζαντινοί
  Δύο ακόμη έργα του είναι υπό έκδοση: Κάρολος Όγλ – ο μεγάλος Φιλέλληνας και ο οδηγός Πόλης. Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Συλλόγου «Φίλοι Νίκου Καζαντζάκη» και του συλλόγου Σουρπιωτών Αθήνας, στον οποίο έδωσε και την ονομασία Λαφύστιος Δίας.
  Διακρίθηκε για το ήθος, την προσφορά και την αγάπη του για τη δημοσιογραφία και τον αθλητισμό. Πέθανε μόλις 49 ετών, στις 7 Μαρτίου 1994, αφήνοντας κενό στη δημοσιογραφία αλλά και στο συγγραφικό χώρο. Αγάπησε τη Σούρπη, την ιστορία της, τις ομορφιές της. Σημαντικές προσωπικές έρευνες είχε κάνει για το ιστορικό παρελθόν της περιοχής μας και πολλές φορές δημοσίευσε άρθρα στα αθηναϊκά έντυπα που εργαζόταν για την πλούσια ιστορία της Σούρπης .
  ΑΠΟ ΤΟ [www.eleftheria.gr]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:15

  JOSEPH-MAURICE RAVEL - ΖΟΣΕΦ ΜΟΡΙΣ ΡΑΒΕΛ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Ζοζέφ Μορίς Ραβέλ
  Γεννημένος στις 7 Μαρτίου 1875 σε ένα χωριό κοντά στο Σεντ Ζαν ντε Λουζ της Γαλλίας, από πατέρα Ελβετό και μητέρα βασκικής καταγωγής, ο Μορίς Ραβέλ έδειξε από πολύ νωρίς το μουσικό του ταλέντο. Σε ηλικία μόλις 14 χρόνων εισήχθη στο Ωδείο του Παρισιού, όπου παρέμεινε ως το 1905. Εκεί συνέθεσε το πρώτο πολύ γνωστό έργο του «Παβάνα για μια νεκρή ινφάντα». Η λαμπρή φοίτηση του Ραβέλ στο Ωδείο του Παρισιού προκάλεσε μάλιστα και ένα σκάνδαλο. Οταν η συντηρητική κριτική επιτροπή αρνήθηκε για τρίτη φορά να του απονείμει το Βραβείο Ρώμης για τη σύνθεση, γνωστοί μουσικοί και κριτικοί δημοσίευσαν διαμαρτυρίες, εξωθώντας τον διευθυντή του ωδείου, Τεοντόρ Ντυμπουά, σε παραίτηση.
  Ο Μορίς Ραβέλ δεν ήταν «ριζοσπαστικός» μουσικός. Εν πολλοίς ήταν ικανοποιημένος να συνθέτει μέσα στο κατεστημένο πλαίσιο, χρησιμοποιώντας τις παραδομένες συμβάσεις της εποχής του. Μολαταύτα, τόσο προσωπική ήταν η χρήση και η ερμηνεία αυτών των συμβάσεων, τόσο απόλυτη ήταν η προσήλωση του Ραβέλ στην ακρίβεια του ύφους και την αρτιότητα της τεχνικής, ώστε πολλοί κριτικοί και μελετητές να του αναγνωρίζουν διόλου πιο ασήμαντη θέση στο πάνθεον της μουσικής δημιουργίας από αυτή του Σοπέν. Η μεγάλη, όσο και ιδιότυπη, δεξιοτεχνία του στην αρμονία φαίνεται σε έργα όπως το πασίγνωστο «Μπολερό», το μπαλέτο για το οποίο συνεργάστηκε με τον Σεργκέι Ντιάγκιλεφ, «Δάφνις και Χλόη» και η όπερα «Το παιδί και τα μάγια».
  Η ζωή του Ραβέλ σε γενικές γραμμές ήταν ήσυχη. Ουδέποτε παντρεύτηκε και μολονότι δεν ήταν ακοινώνητος, είχε λιγοστούς φίλους. Τον περισσότερο καιρό παρέμενε στο σπίτι του, κοντά στο δάσος του Ραμπουγέ συνθέτοντας.
  Τα τελευταία πέντε χρόνια της ζωής του ο Ραβέλ αρρώστησε βαριά, πράγμα που όχι μόνο τον εμπόδισε να γράψει έστω και μία ακόμη νότα, αλλά του κόστισε επίσης την ικανότητά του να μιλάει και να κινείται. Εχοντας χάσει κάθε δυνατότητα επαφής με το περιβάλλον, ύστερα από μια αποτυχημένη χειρουργική επέμβαση που προσπάθησε να αποκαταστήσει τη ροή αίματος προς τον εγκέφαλό του, ο Μορίς Ραβέλ πέθανε στις 28 Δεκεμβρίου 1937. Ο Ιγκόρ Στραβίνσκι, θέλοντας ασφαλώς να του αποδώσει τιμή αν και με κάπως φλεγματικό τρόπο, είχε αναφερθεί στη συνθετική ικανότητα του Ραβέλ αποκαλώντας τον «τον τελειότερο ελβετό ωρολογοποιό».
  ΑΠΟ ΤΟ [www.tovima.gr]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Βέροια, 06.03.2010
• 09:12

  THE RAMONES: ''I WANNA BE SEDATED''

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας

  Enclosure: [download]

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 09:06

  ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΙΑΠΠΕ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  ''Υπόθεση Κιάππε''
  Tην Tρίτη 06/03/1990 η εφημερίδα "Ελευθεροτυπία" προκάλεσε αναταραχή με την αποκάλυψη οτι είχε αποσταλλεί στη FIFA έγγραφη καταγγελία εν ενεργεία Έλληνα διαιτητή, που ανέφερε για "ύπαρξη κυκλωμάτων που ρυθμίζουν αποτελέσματα του Ελληνικού ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος". Tην ύπαρξη της επιστολής είχε αποκαλύψει κάποιος λεβέντης ονόματι Kωνσταντίνος Kιάππε, - τότε - υπάλληλος της EΠΟ με ειδικότητα επί των διεθνών σχέσεων της ομοσπονδίας. Την ύπαρξη της επιστολής και την επιβεβαίωσε ο - τότε - αντιπρόεδρος της EΠΟ, Νίκος Zουμπογιώργος.Τη Δευτέρα 12/03/1990, ο Κιάππε παρέδωσε στον - τότε - συντάκτη της "Ελευθεροτυπίας", Κ. Γεωργιάδη, αντίγραφο της εν λόγω επιστολής, ισχυριζόμενος ότι του το διαβίβασε μέσω fax η ιδιαιτέρα του γενικού γραμματέα της FIFA, Γιόζεφ Mπλάτερ (ε, ρε μεγαλεία)...Tην επομένη, Τρίτη και 13 (03/1990) η "Ελευθεροτυπία" δημοσίευσε το περιεχόμενο της επιστολής, η οποία έφερε την υπογραφή του διαιτητή Κωνσταντίνου Δημητριάδη. H επιστολή, γραμμένη στα Γαλλικά, αναφερόταν στους τότε διαιτητές Γερμανάκο, Kολοκυθά, Kουκουλάκη, καθώς και σε άλλα ονόματα παραγόντων, διαιτητών και ποδοσφαιριστών, οι οποίοι - σύμφωνα με την επιστολή - "αποτελούσαν κύκλωμα διαμόρφωσης αγώνων του Ελληνικού ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος". Eπίσης γινόταν αναφορά σε προσυνεννοημένα, μεταξύ των προέδρων Σαλιαρέλη - Γιδόπουλου, ματς Ολυμπιακού - AEK με διαιτητή τον ίδιο τον Δημητριάδη.Σάλος ξέσπασε στο χώρο του ποδοσφαίρου απ'την ύπαρξη του "κυκλώματος". Τα ρεπορτάζ διαδέχονταν το ένα το άλλο και λίγες ημέρες αργότερα, κατά την επίσκεψη επιτροπής της EΠΟ στη FIFA αποκαλύφθηκε ότι η επίμαχη επιστολή είχε φτάσει στα γραφεία της παγκόσμιας ομοσπονδίας μόλις τη Δευτέρα 12 Mαρτίου! Ακολουθούν διαψεύσεις, καυγάδες, τηλεοπτικές λογομαχίες και μηνύσεις εκατέρωθεν.Στις 16/03/1990 αποκαλύπτεται τελικώς οτι την υπογραφή στην επιστολή την είχε βάλει... γυναίκα! Tο γεγονός στάθηκε αιτία να αποκαλυφθεί ο ιδιαίτερος ρόλος του Kιάππε στην υπόθεση. Θαυμάστε :Τρείς ημέρες αργότερα (19/03/1990) ξεσκεπάζεται η μεγάλη απάτη : Την επιστολή στη FIFA την έστειλε ο... ίδιος ο Κωνσταντίνος Κιάππε, μια επιστολή την οποία είχε υπογράψει η μητέρα του (!) και είχε δακτυλογραφήσει η μνηστή του, "πιεζόμενος από αγνώστους" όπως παραδέχτηκε ο ίδιος ενώπιον της Δικαιοσύνης! Ο Κ.Κιάππε ομολόγησε στον ανακριτή πως την εντολή για τη σύνταξη και αποστολή της επιστολής στη FIFA την έλαβε από κάποιον "Θαλή από το Ρέθυμνο", που ήταν - όπως έλεγε - ένας πανίσχυρος άνθρωπος του ποδοσφαίρου, χωρίς όμως να τον κατονομάσει και είναι άγνωστο γιατί δεν απαιτήθηκε απ'τη Δικαιοσύνη να το κάνει!Οι αρχικές καταθέσεις του Κιάππε είχαν αφήσει κενά και εύλογα ερωτηματικά :- Ποιός έχει όφελος απ'την εμπλοκή Ολυμπιακού και ΑΕΚ σε τέτοια ιστορία;- Ποιός είναι ο "Θαλής από το Ρέθυμνο", ο "ισχυρός ανήρ του ποδοσφαίρου" και γιατί δεν αποκαλύπτεται η ταυτότητα του; Ο φουκαράς Σαλιαρέλης, τα χρόνια εκείνα ήταν ο καρπαζοεισπράκτορας της Α' Εθνικής και ο Ολυμπιακός είχε μικρύνει επικίνδυνα επί των ημερών του. Το ιδανικό προφίλ δηλαδή του... αντίθετου απ'αυτό που λέμε "ισχυρός ανήρ". Ο Γιδόπουλος, απ'την άλλη, ήταν ένα βήμα ήδη απ'την παραχώρηση της διοίκησης στους Μελισσανίδη - Καρρά. Ποιός είναι, άραγε, ο "Θαλής";H υπόθεση έλαβε μυθιστορηματικές διαστάσεις, όταν κάποιο πρωί ο Kιάππε εν μέσω ανακρίσεων και δικαστηρίων, διέφυγε... αεροπορικώς στη Zυρίχη (όπου, όπως παρατηρούσε σχετική εισαγγελική πρόταση, εδρεύουν οι Eλβετικές Tράπεζες) για να σώσει, όπως ισχυρίστηκε, τη ζωή του!Ο Κιάππε επέστρεψε στην Ελλάδα εντός 24 ωρών με το ιδιωτικό αεροπλάνο που του παραχωρήθηκε από τηλεοπτικό σταθμό, προς τον οποίο έκανε αλλεπάλληλες δηλώσεις. Πριν μπεί στο αεροπλάνο της επιστροφής, όμως, είπε τα εξής εκπληκτικά : "Παρακαλώ τον κ. Bαρδινογιάννη, ο οποίος είναι καλός άνθρωπος, να με βοηθήσει, γιατί δεν έχω την οικονομική δυνατότητα να πληρώσω ένα δικηγόρο σαν τον κ. Λυκουρέζο". Σημειωτέον ότι ο Λυκουρέζος, μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν είχε καμιά εμπλοκή στην όλη υπόθεση. Προς γενική κατάπληξη, όμως, υποδέχθηκε τον Kιάππε στο αεροδρόμιο - προσφωνώντας μάλιστα τον Κιάππε ώς "ο πελάτης μου" - και έκτοτε ήταν ο συνήγορός του μέχρι τη δικαστική αποπεράτωση της υπόθεσης!Ο Κιάππε ανακρινόμενος εκ νέου στις 25/03/1990, θα καταγγείλει τον Νίκο Ζουμπογιώργο για ουσιαστική ανάμιξη στην ιστορία. H όλη συμπεριφορά του Kιάππε δημιουργούσε την εντύπωση ότι είχε αναλάβει να φέρει εις πέρας μια διατεταγμένη υπηρεσία. Ο σάλος που προκλήθηκε εκείνη την εποχή και ιδιαίτερα οι κατηγορίες που διατυπώθηκαν κατά του Zουμπογιώργου είχαν συνέπεια την ανατροπή τής τότε διοίκησης της EΠΟ και την αναρρίχηση του Kωνσταντίνου Tριβέλλα στη θέση του προέδρου. Ταυτόχρονα, η ΕΠΟ απέστειλλε επιστολή στη FIFA βεβαιώνοντας οτι επρόκειτο περί παρεξηγήσεως. Η FIFA αποδέχθηκε τις Ελληνικές εξηγήσεις και το θέμα θεωρήθηκε λήξαν.Οι πρωταγωνιστές της ιστορίας τι απέγιναν;* Ο Κωνσταντίνος Κιάππε καταδικάστηκε σε 10μηνη φυλάκιση την οποία είχε εκτίσει κατά την προφυλάκισή του.* H μνηστή του αρχικά φυλακίστηκε (όπου και αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει) και στη συνέχεια απαλλάχθηκε με βούλευμα.* Η μητέρα του δεν άντεξε όλο αυτό το γαϊτανάκι που στήθηκε γύρω της χωρίς να φταίει και απεβίωσε πρίν αρχίσει η δίκη.* Ο Nίκος Zουμπογιώργος αθωώθηκε από την κατηγορία της ηθικής αυτουργίας.* Ο διαιτητής Δημητριάδης συνέχισε να διαιτητεύει χωρίς πρόβλημα και ολοκλήρωσε την καριέρα του έχοντας ξεπεράσει μάλιστα το επιτρεπτό όριο.* Οι διαιτητές Γερμανάκος και Κολοκυθάς συνέχισαν να διαιτητεύουν επίσης, χωρίς πρόβλημα. Ειδικά ο Γερμανάκος έφτασε μέχρι να γίνει και πρόεδρος της επιτροπής διαιτησίας. Ο διαιτητής Κουκουλάκης ήταν το εξιλαστήριο θύμα, καθώς "φαγώθηκε" απ'τους πίνακες.Οι υπεύθυνοι της "Eλευθεροτυπίας", που προς στιγμήν κατηγορήθηκαν για χρήση πλαστού εγγράφου με σκοπό το όφελος, απαλλάχθηκαν με βούλευμα και μόνο αργότερα ο προϊστάμενος του αθλητικού τμήματος, Φίλιππος Συρίγος, καταδικάστηκε σε 8μηνη φυλάκιση με τριετή αναστολή, για συκοφαντική δυσφήμηση των Γιδόπουλου, Γερμανάκου, Kολοκυθά, λόγω της δημοσίευσης της επίμαχης επιστολής.Ο "φάκελος Κιάππε" θα κλείσει οριστικά το Δεκέμβριο του 1995 χωρίς περαιτέρω ανακρίσεις, χωρίς τιμωρίες, χωρίς αποκάλυψη της ταυτότητας του "Θαλή από το Ρέθυμνο".- Ποιος, λοιπόν, καθοδηγούσε τον Kιάππε, αφού ο Nίκος Zουμπογιώργος που κατηγορήθηκε ως ηθικός αυτουργός αθωώθηκε;- Γιατί ο Kιάππε κατονόμασε ως συνεργάτες του την άρρωστη μητέρα του και τη μνηστή του;- Πώς δικαιολογείται το ότι η μνηστή του - αν και αθώα - προφυλακίστηκε και διαπομπεύθηκε από δική του υπαιτιότητα, παρέμεινε σταθερά στο πλευρό του και τελικά τον παντρεύτηκε;- Tι θέλησε να ελέγξει ο Kιάππε όταν πήγε στη Zυρίχη και πως κατάφερε να βγεί ανενόχλητος απ'τη χώρα;- ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο "ΘΑΛΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΡΕΘΥΜΝΟ";Ωραίες εποχές... Αγνές, άσπιλες, αμόλυντες...
  ΑΠΟ ΤΟ [www.red-dna.com]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:58

  ΤΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ Ν. ΠΛΑΣΤΗΡΑ ΣΤΙΣ 6 ΜΑΡΤΙΟΥ 1933

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Το στρατιωτικό Κίνημα του Ν. Πλαστήρα τον Μάρτιο του 1933
  Στις 6 Μαρτίου του 1933 ο Ν. Πλαστήρας ηγήθηκε αποτυχόντος στρατιωτικού κινήματος για την εδραίωση στην Ελλάδα φασιστικού καθεστώτος, κατά το πρότυπο εκείνου του Μουσολίνι στην Ιταλία. Μόλις έγινε γνωστό ότι τα τότε εκλογικά αποτελέσματα έδιναν την νίκη στο αντίπαλο των Φιλελευθέρων του Ε. Βενιζέλου κόμμα των Λαϊκών του Π. Τσαλδάρη, ο Στρατηγός Ν. Πλαστήρας εξεδήλωσε μεγαλοφώνως προς τον Ε. Βενιζέλο πρόθεση εγκαταστάσεως στην Ελλάδα δικτατορίας, όμοιας με την φασιστική της Ιταλίας, με το επιχείρημα ότι "Θα κάνουμε ό,τι και στην Ιταλία, που χάρις στον Φασισμό προοδεύει", όπως γράφει ο φίλος του Ε. Βενιζέλου έγκριτος Δημοσιογράφος Γρηγόριος Δαφνής στο βιβλίο του ''Η ΕΛΛΑΣ ΜΕΤΑΞΥ ΔΥΟ ΠΟΛΕΜΩΝ 1923-1940'', Τόμος Β΄, Σελίδα 183. Ο Πρόεδρος του κόμματος των Φιλελευθέρων Ε. Βενιζέλος, ο οποίος διατηρούσε καλές πολιτικές σχέσεις με την Ιταλία και τον Μουσολίνι, με τον οποίο είχε ήδη υπογράψει στη Ρώμη την προαναφερθείσα Ελληνοϊταλική Συμφωνία Φιλίας, συμφωνούσε (Σελίδα 183) ότι :
  "Η Ιταλία επήγαινε καλά, διότι εκεί υπήρχε δικτάτωρ, ενώ στην Ελλάδα δεν υπήρχε δικτάτωρ". ''Οι μόνες επιφυλάξεις που διετύπωσε ο Ε. Βενιζέλος προς τον Στρατηγό, ήταν ότι : "Δεν ήταν ικανός να κάνει τον δικτάτορα και όχι μόνο δεν ήταν ικανός, αλλά δεν είχε και την πλειάδα, τις εκατοντάδες των εκλεκτών συνεργατών του Μουσολίνι".Μετά την αποτυχία του στρατιωτικού κινήματος του 1933, ο ηγέτης του Ν. Πλαστήρας διέφυγε στην Ιταλοκρατούμενη Δωδεκάνησο και τέθηκε υπό τη σκέπη του δικτάτορα Μουσολίνι. Από εκεί και πέρα, με την οικονομική βοήθεια του Ε. Βενιζέλου, εγκαταστάθηκε στη νότια Γαλλία, σε εκεί τουριστικό θέρετρο, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
  Νικόλαος Πλαστήρας
  Ο Ν. Πλαστήρας (1883-1953) είχε κατά διαστήματα σημαντικότατη ανάμιξη και ηγετικό ρόλο στα Ελληνικά στρατιωτικά και πολιτικά πράγματα και αξίζει να παρακολουθήσουμε περιληπτικά τα κυριότερα στάδια στης διαδρομής του:Ο Ν. Πλαστήρας κατετάγη στο στράτευμα ως Λοχίας το 1904 . Το 1912 προήχθη σε Ανθυπολοχαγό (αποφοίτησε από τη Σχολή Μονίμων Υπαξιωματικών). Το 1916 ήταν Λοχαγός και προσχώρησε στο Επαναστατικό Κίνημα του Ε. Βενιζέλου, που έγινε τον Σεπτέμβριο του 1916 στη Θεσσαλονίκη, προκειμένου η Ελλάδα να εξέλθει στο πλευρό της Entente, στον Α΄ Π.Π. Η Επαναστατική Κυβέρνηση της Θεσσαλονίκης του Ε. Βενιζέλου, κατά την περίοδο 14-6-1916 έως 14-11-1920, τον προήγαγε στο σύντομο αυτό διάστημα κατά 3 βαθμούς σε Συνταγματάρχη. Με το βαθμό του Συνταγματάρχου πήρε μέρος στην Μικρασιατική Εκστρατεία 1919-1922, μετά την κατάρρευση της οποίας πρωτοστάτησε στην στρατιωτική "Επανάσταση", όπως απεκλήθη το στρατιωτικό εκείνο κίνημα του 1922. Η "Επανάσταση" αυτή εξόρισε τον Βασιλιά Κωνσταντίνο και πέρασε από Στρατοδικείο, μεταξύ άλλων, δύο πρώην Πρωθυπουργούς, τρεις Υπουργούς και τον Αρχιστράτηγο της Μικρασιατικής Εκστρατείας, οι οποίοι καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν, με τη σύμφωνη γνώμη του Ε. Βενιζέλου. (Γρ. Δαφνή ΜΕΤΑΞΥ ΔΥΟ ΠΟΛΕΜΩΝ, Τόμος Α, κεφάλαιο με τίτλο "Ο Βενιζέλος υπέρ της εκτελέσεως" Σελίδα 20 : "Αλλ' η ιστορική αλήθεια επιβάλλει να λεχθεί ότι ο Βενιζέλος δεν ήτο αντίθετος στις εκτελέσεις") Το 1924 ο Ν. Πλαστήρας αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Αντιστρατήγου. Από τη νεότητά του έως το τέλος της ζωής του Ν. Πλαστήρας ανήκε ενεργά και στήριζε την Φιλελεύθερη παράταξη, ήταν φανατικός οπαδός και στενός συνεργάτης του Ε. Βενιζέλου, ενώ σε πολλές περιστάσεις υπεστήριξε ή επεδίωξε την δια των όπλων εγκαθίδρυση δικτατορίας στην Ελλάδα.
  ΑΠΟ ΤΟ [sfoulidis.landofheroes.org]
  
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:56

  ΤΑΣΟΣ ΡΑΜΣΗΣ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Τάσος Ραμσής
  Σειρές στις οποίες έχει παίξει:
  Έξωση 1987 ΕΤ2
  Λεηλασία μιας ζωής 1978 ΕΡΤ
  Ο Μανώλης ο Ντελμπεντέρης 1991 ΕΤ2
  Ο ξένος της Νέας Κερασούντας 1982 ΕΡΤ2
  Το έγκλημα του Ψυχικού 1981 ΥΕΝΕΔ
  Ταινίες στις οποίες έχει παίξει:
  Ένα τανκ στο κρεβάτι μου 1975
  Αμαρτωλοί (Οι) 1971
  Αρπαγή 1969
  Η δαιμονισμένη 1975
  Η κόμισσα της Κέρκυρας 1972
  Ξένοιαστος παλαβιάρης 1971
  ΑΠΟ ΤΟ www.retrodb.gr
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:50

  Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΚΙΛΕΛΕΡ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Η Εξέγερση του Κιλελέρ
  Αιματηρά επεισόδια, που συνέβησαν στις 6 Μαρτίου 1910 και εντάσσονται στη μακρά ιστορία του αγροτικού ζητήματος στη Θεσσαλία. Παρότι έλαβαν χώρα κατά κύριο λόγο στην Λάρισα, πήραν το όνομά τους από το χωριό Κιλελέρ (σήμερα Κυψέλη), από το οποίο δόθηκε το έναυσμα. Η επέτειος αυτή τιμάται κάθε χρόνο και αποτελεί την κορυφαία εκδήλωση της ελληνικής αγροτιάς, που έχει την ευκαιρία να προβάλει τα αιτήματά της.Το αγροτικό ζήτημα στη Θεσσαλία εμφανίζεται οξυμένο από την επαύριο της ένταξης της περιοχής στην ελληνική επικράτεια το 1881. Οι κολίγοι υπήρξαν οι χαμένοι της ενσωμάτωσης και οι τσιφλικάδες οι μεγάλοι κερδισμένοι. Το λάθος των κυβερνήσεων εκείνης της εποχής ήταν ότι εφάρμοσαν το βυζαντινορωμαϊκό δίκαιο, που ίσχυε στην Παλαιά Ελλάδα, παραγνωρίζοντας τα δικαιώματα των κολίγων, βάσει του οθωμανικού δικαίου. Επί Τουρκοκρατίας, οι τσιφλικάδες είχαν μόνο το δικαίωμα εισπράξεως των προσόδων επί των μεγάλων εκτάσεων που κατείχαν, ενώ οι κολίγοι είχαν πατροπαράδοτα δικαιώματα επί των κοινόχρηστων χώρων του τσιφλικιού (επί της γης, των οικιών, των δασών και των βοσκοτόπων). Με τη νέα κατάσταση, οι έλληνες πλέον τσιφλικάδες, που διαδέχθηκαν τους οθωμανούς, είχαν δικαιώματα απόλυτης κυριότητας σε όλη την ιδιοκτησία τους, ενώ οι κολίγοι είχαν περιπέσει σε καθεστώς δουλοπαροίκου.Οι κολίγοι διεκδίκησαν μαχητικά την επαναφορά των πραγμάτων στο προηγούμενο καθεστώς, ενώ έθεταν και θέμα απαλλοτριώσεων. Ο εκσυγχρονιστής Χαρίλαος Τρικούπης, που κυριαρχούσε στην πολιτική σκηνή, ήταν αντίθετος με τη διανομή της γης στους κολίγους, γιατί δεν ήθελε να χάσει τους ξένους επενδυτές και την εισροή νέων κεφαλαίων στην Ελλάδα.Η κατάσταση άλλαξε δραματικά στην αυγή του 20ου αιώνα, με την ίδρυση των πρώτων αγροτικών συλλόγων σε Λάρισα, Καρδίτσα και Τρίκαλα. Με τη βοήθεια φωτισμένων αστών της εποχής, οι κολίγοι υιοθέτησαν σύγχρονες μορφές πάλης (μαζικές κινητοποιήσεις, συλλαλητήρια στις μεγάλες πόλεις, ψηφίσματα σε Κυβέρνηση, Βουλή και Βασιλιά κ.ά.). Η δολοφονία του Μαρίνου Αντύπα από όργανο των τσιφλικάδων το 1907 χαλύβδωσε το αγωνιστικό τους φρόνημα.
  Στις αρχές του 1910, κύριο αίτημα των κολίγων ήταν η απαλλοτρίωση της γης και η διανομή των τσιφλικιών στους καλλιεργητές της, πάνω στη βάση της μικρής οικογενειακής ιδιοκτησίας. Η χώρα βρισκόταν υπό τον αστερισμό του Στρατιωτικού Συνδέσμου και πρωθυπουργός ήταν ο «υπηρεσιακός» Στέφανος Δραγούμης.Οι κολίγοι είχαν προγραμματίσει το Σάββατο 6 Μαρτίου πανθεσσαλικό συλλαλητήριο στη Λάρισα, με αφορμή τη συζήτηση του αγροτικού νομοσχεδίου στη Βουλή. Από νωρίς το πρωί άρχισαν να συρρέουν στην πόλη διαδηλωτές από τα γύρω χωριά. Στο σιδηροδρομικό σταθμό του Κιλελέρ, κάπου 200 χωρικοί θέλησαν να επιβιβασθούν σε τρένο χωρίς να πληρώσουν εισιτήριο. Ο διευθυντής των Θεσσαλικών Σιδηροδρόμων, Πολίτης, που επέβαινε στο τρένο, τους το αρνήθηκε. Οι χωρικοί οργίστηκαν κι άρχισαν να λιθοβολούν το συρμό, σπάζοντας τα τζάμια των βαγονιών.Το τρένο απομακρύνθηκε, αλλά σε απόσταση ενός χιλιομέτρου επαναλαμβάνονται οι ίδιες σκηνές από ομάδα 800 χωρικών. Οι άνδρες της στρατιωτικής δύναμης που ευρίσκοντο εντός του τρένου και μετέβαιναν στη Λάρισα για το συλλαλητήριο, διατάχθηκαν από τον επικεφαλής τους να πυροβολήσουν στον αέρα για εκφοβισμό. Οι χωρικοί εξαγριώνονται και τους επιτίθενται με πέτρες και ξύλα. Οι στρατιώτες ξαναπυροβολούν, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν δύο ή κατ' άλλους τέσσερις χωρικοί και να τραυματισθούν πολλοί. Ανάλογα επεισόδια έγιναν και στο χωριό Τσουλάρ (σήμερα Μελία), με δύο νεκρούς χωρικούς και 15 τραυματίες.Οι συμπλοκές μεταξύ άοπλων διαδηλωτών και δυνάμεων καταστολής επεκτάθηκαν και στη Λάρισα, όταν οι αγρότες πληροφορήθηκαν τα αιματηρά επεισόδια στο Κιλελέρ και το Τσουλάρ. Δύο κολίγοι έπεσαν νεκροί, όταν το ιππικό ανέλαβε δράση. Το συλλαλητήριο έγινε, τελικά, με ειρηνικό τρόπο στις 3 το μεσημέρι στην Πλατεία της Θέμιδος. Ο φοιτητής Γεώργιος Σχοινάς διάβασε το ψήφισμα της συγκέντρωσης, που απεστάλη στη Βουλή και την Κυβέρνηση. Οι αγρότες ζητούσαν άμεση ψήφιση του νομοσχεδίου για την απαλλοτρίωση των τσιφλικιών, ενώ εξέφρασαν τη βαθιά λύπη και οδύνη τους «για την άδικον επίθεσιν κατά του φιλήσυχου και νομοταγούς λαού, ής θύματα υπήρξαν άοπλοι και αθώοι λευκοί σκλάβοι της Θεσσαλίας».Για τις ταραχές στο Κιλελέρ, στο Τσουλάρ και τη Λάρισα, πολλά άτομα συνελήφθησαν και προφυλακίστηκαν. Αρκετοί αγρότες αθωώθηκαν στη συνέχεια με βουλεύματα, ενώ συνολικά 62 διαδηλωτές παραπέμφθηκαν σε δίκη. Αθωώθηκαν όλοι στις 23 Ιουνίου 1910, σε μια προσπάθεια εκτόνωσης της κατάστασης.Η εξέγερση του Κιλελέρ ξεσήκωσε κύμα συμπάθειας σε όλη τη χώρα, ενώ αυξήθηκε η κοινωνική πίεση για την επίλυση του αγροτικού ζητήματος. Η πολιτική εξουσία δεν μπορούσε άλλο να κλείνει τα μάτια. Το πρώτο δειλό βήμα για τη λύση του προβλήματος έγινε το 1911 από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, που διαδέχθηκε τον Στέφανο Δραγούμη στην πρωθυπουργία. Πάρθηκαν ορισμένα νομοθετικά μέτρα υπέρ των κολίγων, αλλά απαλλοτριώσεις δεν έγιναν κι ένας λόγος ήταν οι πόλεμοι που ακολούθησαν. Μόνο μετά το 1923, όταν το πρόβλημα της αποκατάστασης των προσφύγων έλαβε εκρηκτικές διαστάσεις, άρχισαν από την κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα απαλλοτριώσεις τσιφλικιών σε μεγάλη
  ΑΠΟ ΤΟ www.istoria.exnet.gr
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:45

  ΜΕΛΙΝΑ ΜΕΡΚΟΥΡΗ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Μερκούρη Μελίνα
  Η Μελίνα Μερκούρη (Μαρία Αμαλία Μερκούρη) γεννήθηκε στις 18 Οκτωβρίου του 1920. Ήταν η αγαπημένη εγγονή του δημάρχου Αθηναίων Σπύρου Μερκούρη και κόρη του βουλευτή της ΕΔΑ και υπουργού Σταμάτη Μερκούρη.Σπούδασε θέατρο στη Δραματική Σχολή του Εθνικού (1943-46) και έκανε το ντεμπούτο της στη σκηνή το 1944. Ως πρωταγωνίστρια καθιερώθηκε το 1949 με το ρόλο της Μπλανς από το έργο του Τένεσι Ουίλιαμς «Λεωφορείον ο Πόθος». Η πρώτη κινηματογραφική δουλειά της ήταν η ταινία του Μιχάλη Κακογιάννη «Στέλλα» (1955). Με το ρόλο, όμως, της Ίλια στην ταινία «Ποτέ την Κυριακή» (1960), αλλά και τη θεατρική μεταφορά του έργου στη Νέα Υόρκη, η Μελίνα Μερκούρη απέκτησε πλέον διεθνή φήμη.Το 1965 παντρεύτηκε τον γαλλικής καταγωγής, αμερικανό σκηνοθέτη Ζυλ Ντασέν, ο οποίος και τη σκηνοθέτησε στις ταινίες «Ποτέ την Κυριακή» (1960), «Φαίδρα» (1962), «Τοπκαπί» (1964) και «A Dream of Passion» (1978). Η Μελίνα Μερκούρη πάλεψε σκληρά για την ανατροπή της χούντας από το εξωτερικό όπου βρισκόταν. Μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας γύρισε στην Ελλάδα και πολιτεύτηκε. Εκλέχθηκε με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. το 1981 και ανέλαβε καθήκοντα υπουργού Πολιτισμού, αξίωμα που διατήρησε ως το τέλος της πρώτης οκταετίας των κυβερνήσεων Παπανδρέου. Όραμά της ήταν μέχρι το θάνατό της η επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο. Δημιούργησε τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα για να έρθει το θέατρο στην επαρχία, ενώ δική της έμπνευση ήταν και η δημιουργία του θεσμού της «Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης».Το άστρο της Μελίνας έσβησε στις 6 Μαρτίου του 1994.
  Φιλμογραφία
  1955 "Στέλλα"
  1956 - Συνεργάζεται με το μεγάλο έρωτα της ζωής της τοv Ζιλ Ντασέν και γυρίζουν την ταινία "Ο Χριστός ξανασταυρώνεται" βασισμένη στο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη
  1957 Γίνεται μαυρομάλλα για το ρόλο της "Η Τσιγγάνα και ο Τζέντελμαν"
  1958 Κάνει ταινία το μυθιστόρημα του Ρότζερ Βάιλαντ, "Ο νόμος"
  1958-1960 Γυρίζει το "Ποτέ την Κυριακή" που την κάνει διάσημη σε όλη την υφήλιο, ταινία η οποία βραβεύτηκε με Όσκαρ Καλύτερου Τραγουδιού (ήταν υποψήφια για άλλα τέσσερα Όσκαρ). Η ταινία της χάρισε αρκετές σημαντικές διακρίσεις και παγκόσμια αναγνώριση, όπως το βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου στις Κάννες, η υποψηφιότητα για Όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου κλπ
  1960 Το "Ζήτω ο έρωτας"
  1961 "Η Δευτέρα παρουσία", και "Η Φαίδρα" με τον Άντονι Πέρκινς και μουσική του Μίκη Θεοδωράκη
  1963 "Οι Νικητές"
  1964 "Τοπ Καπί" με τον Πίτερ Ουστίνοφ
  1965 "Μηχανικά Πιάνα"
  1966 "Κάποιος μπορούσε να πεθάνει", "10:30 Ένα Καλοκαιρινό Βράδυ" με τη Ρόμι Σνάιντερ
  1969 "Σικάγο"
  1970 "Υπόσχεση την Αυγή",
  1973 "Η Δοκιμή" ντοκιμαντέρ για το Πολυτεχνείο και τα βασανιστήρια της Χούντας με Σερ Λόρενς Ολίβιε, Μίκη Θεοδωράκη, Γιάννη Μαρκόπουλο κ.ά.
  1974 "Μία φορά δεν είναι αρκετό"
  1976 "Άσχημες συνήθειες" και
  1978 "Κραυγή Γυναικών", με την Έλεν Μπέρστιν.
  ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ www.istoria.exnet.gr
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:42

  ''ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΔΑΙΔΑΛΟΥ'': ΤΗΛΕΤΑΙΝΙΑ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Το βλέμμα του Δαίδαλου
  Τηλεταινία διάρκειας 55 λεπτών
  Πρεμιέρα στην ΕΡΤ1 το 1985
  Παραγωγή και σκηνοθεσία του Νίκου Γιαννόπουλου
  Σενάριο του Δημήτρη Νόλλα
  Ηθοποιοί Μιχάλης Τσαλδάρης, Εύα Μουστάκα, Έφη Παπαθεοδώρου, Ζωή Βουδούρη, Αθηνά Μερτίρη, Σταύρος Τορνές, Δημήτρης Νόλλας
  ….Ένας σκηνοθέτης συγκεντρώνει στοιχεία προετοιμάζοντας ένα ντοκιμαντέρ για τον Νίκο Καζαντζάκη, όταν προσεγγίζοντας φιλοσοφικά το υλικό του (πρόσωπα, ημερομηνίες, γεγονότα) καταλαβαίνει το μάταιο της προσπάθειας να αποτυπωθεί η προσωπικότητα του μεγάλου στοχαστή σε μια ταινία και ματαιώνει το γύρισμα….
  ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Βέροια, 05.03.2010
• 08:55

  THE CURE: '' A FOREST''

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας

  Enclosure: [download]

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:36

  WESTMINSTER (GREAT BRITAIN) - ΓΟΥΕΣΤΜΙΝΣΤΕΡ (ΜΕΓΑΛΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ)

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Palace of Westminster, Westminster Abbey and Saint Margaret's Church (Great britain)
  Ανάκτορο Γουεστμίνστερ, Αβαείο Γουεστμίνστερ και ναός Αγίας Μαργαρίτας (Μεγάλη Βρετανία)
  Κάθε χρόνο στην επίσημη έναρξη των εργασιών του βρετανικού κοινοβουλίου μια επιτροπή από στρατιώτες με ενδυμασίες του 17ου αιώνα κάνει μια σχολαστική έρευνα στα υπόγεια του Ανακτόρου του Γουεστμίνστερ. Η τελετή αυτή γίνεται εις ανάμνηση του κινδύνου που δημιουργήθηκε από τη Συνομωσία της Δυναμίτιδας το 1605 όταν ο καθολικός Γκι Φοξ με μια συμμορία οπαδών του επιχείρησε να ανατινάξει την έδρα του προτεσταντικού βρετανικού κατεστημένου. Για τους Βρετανούς υπηκόους η θρησκευτική πλευρά της ιστορίας είναι ατελείωτη. Η ιστορία του Ανακτόρου του Γουεστμίνστερ είναι 900 ετών. Σήμερα το κτίριο είναι τεράστιο, με 1.200 αίθουσες, 100 σκάλες και περίπου 3.000 μέτρα διαδρόμους, λίγα όμως έχουν απομείνει από το πρωτότυπο κτίριο που ήταν η επίσημη κατοικία της αγγλικής βασιλικής οικογένειας από τα μέσα του 11ου αιώνα, υπό τον Γουίλιαμ Α΄, μέχρι το 1512, υπό τον Ερρίκο Η΄. Το 1512 μια πυρκαγιά κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος του αρχικού ανακτόρου, με εξαίρεση τη μεσαιωνική αίθουσα Γουεστμίνστερ, το παρεκκλήσιο του Αγίου Στεφάνου και τον Πύργο των Κοσμημάτων, που είχε κατασκευαστεί το 1366 για τη φύλαξη των προσωπικών αντικειμένων του μονάρχη. Όταν ανακατασκευάστηκαν, τα κτίρια απετέλεσαν τη Βουλή των Λόρδων, ενώ το παρεκκλήσιο του Αγίου Στεφάνου μετατράπηκε στη Βουλή των Κοινοτήτων. Το ανάκτορο έγινε στάχτες άλλη μια φορά το 1834, αλλά και σε αυτή την περίπτωση επίσης, η αίθουσα του Γουεστμίνστερ γλίτωσε από τη φωτιά. Ο σχεδιασμός για τη νέα στέγαση του Κοινοβουλίου ήταν έργο του σερ Τσαρλς Μπάρι, ο οποίος σε απότιση φόρου τιμής στο παρακείμενο Αβάειο Γουεστμίνστερ προχώρησε σε μια νεογοτθική κατασκευή. Έχοντας υποστεί μεγάλες καταστροφές από τους γερμανικούς βομβαρδισμούς κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το ανάκτορο ανακαινίστηκε το 1948-50 αφού ακολουθήθηκαν κατά γράμμα τα σχέδια του σερ Τσαρλς. Το κεντρικό σημείο του συγκροτήματος είναι η τεράστια οκταγωνική αίθουσα στην οποία εισέρχεται κανείς από την κύρια είσοδο του Αγίου Στεφάνου, ένα αριστούργημα βικτοριανής αρχιτεκτονικής. Από εδώ ξεκινούν δύο διάδρομοι: ο βόρειος οδηγεί στη Βουλή των Λόρδων και ο νότιος στη Βουλή των Κοινοτήτων. Η Βουλή των Λόρδων κατασκευάστηκε το 1847. Είναι ένας περίτεχνος θάλαμος διαστάσεων 24Χ14 μέτρων με έναν εντυπωσιακό νεογοτθικό θρόνο στον οποίο κάθεται η βασίλισσα όταν εκφωνεί τον λόγο κατά την έναρξη των εργασιών του Κοινοβουλίου κάθε Νοέμβριο. Η Βουλή των Κοινοτήτων, από την μια πλευρά, έχει διαστάσεις 21Χ14 και αντανακλά τον ρυθμό του παρεκκλησίου του Αγίου Στεφάνου. Τα μέλη κάθονται σε σειρές, με το κόμμα της πλειοψηφίας στη μια πλευρά της αίθουσας και το κόμμα της αντιπολίτευσης στην άλλη. Το κέντρο της αίθουσας καταλαμβάνει το τραπέζι στο οποίο είναι τοποθετημένο σε όλη τη διάρκεια των βουλευτικών συνεδριάσεων το σύμβολο της βασιλικής εξουσίας, το σκήπτρο. Κάτω από το τραπέζι υπάρχει ένα χαλί στο οποίο είναι χαραγμένες δύο κόκκινες γραμμές σε απόσταση 3 περίπου μέτρων. Τα μέλη της Βουλής δεν επιτρέπεται να διασχίσουν αυτές τις γραμμές ώστε οι αντιπαραθέσεις να μην καταλήγουν σε συρράξεις. Η αίθουσα του Γουεστμίνστερ κατασκευάστηκε το 1709, αλλά η υπέροχη οροφή με τις δοκούς είναι από τον 14ο αιώνα. Η αίθουσα καλύπτει περίπου 1.490 τετραγωνικά μέτρα και αρχικώς την χρησιμοποιούσαν για τελετές στέψης. Με την πάροδο των αιώνων χρησιμοποιήθηκε για δημόσιες δίκες – για παράδειγμα του σερ Τόμας Μουρ και των μελών της Συνομωσίας της Δυναμίτιδας – και στις περιπτώσεις αυτές γέμιζε με μικροπωλητές και έτσι γινόταν το κέντρο της κοινωνικής ζωής του Λονδίνου. Σήμερα χρησιμοποιείται για πιο σημαντικές δημόσιες τελετές, όπως το αργυρό ιωβηλαίο της Βασίλισσας Ελισάβετ Β΄ το 1977, ακολούθως για την 50η επέτειο των Ηνωμένων Εθνών το 1995 και έναν χρόνο αργότερα για τη συνάντηση του Νοτιοαφρικανού προέδρου, Νέλσον Μαντέλα, με τα μέλη της Βουλής των Λόρδων και της Βουλής των Κοινοτήτων. Στο βόρειο άκρο βρίσκεται το Μπιγκ Μπεν, ονομασία που δόθηκε στο ρολόι του πύργου το οποίο έγινε σύμβολο του Λονδίνου. Κατασκευάστηκε με νεογοτθικό ρυθμό και εγκαινιάστηκε το 1859, ενώ έλαβε την ονομασία του από την καμπάνα των 14 τόνων που χτυπάει την ώρα. Τα τέσσερα ρολόγια, ένα σε κάθε πλευρά, έχουν διάμετρο 8 μέτρων. Για να φτάσει κανείς στην κορυφή 98 μέτρα ψηλά υπάρχει ένα κλιμακοστάσιο με 334 σκαλοπάτια. Από τον πύργο η θέα περιλαμβάνει ένα τεράστιο Αβαείο του Γουεστμίνστερ, ένα αρχιτεκτονικό αριστούργημα με γοτθικές σπείρες, η κατασκευή του οποίου εκτείνεται από τον 13ο μέχρι τον 16ο αιώνα. Αρχικώς μοναστήρι των Βενεδικτίνων, το αβαείο ενσωματώθηκε στο συγκρότημα του ανακτόρου Γουεστμίνστερ από τον βασιλιά Εδουάρδο τον Εξομολογητή το 1065. έναν χρόνο αργότερα, ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής στέφθηκε εκεί μόλις έφτασε στο Λονδίνο μετά τη νίκη του στη μάχη του Χέιστινγκς, όμως το κτίριο αυτό κάηκε ολοσχερώς το 1298. Αμέσως μετά, ο Ερρίκος Γ΄ έδωσε εντολή και σχεδιάστηκε ένα νέο κτίριο από τον Χένρι ντε Ρεν. Ήταν η χρυσή περίοδος των γαλλικών γοτθικών οικοδομημάτων και ο αρχιτέκτων εστάλη στη Γαλλία για να μάθει τα μυστικά των καλλιτεχνών που είχαν κατασκευάσει τους καθεδρικούς της Σαρτρ και της Αμιένης. Με την επάνοδό του ο Ρεν κατασκεύασε ένα εξαιρετικό κτίριο με μεγάλα παράθυρα, τα οποία όμως καταστράφηκαν. Ο κυρίως ναός, με μήκος 154 και πλάτος και ύψος 34 μέτρα, είναι ο μεγαλύτερος στη Μεγάλη Βρετανία. Οδηγεί στο μεγάλο ιερό κάτω από το οποίο έχει ενταφιαστεί ο Εδουάρδος ο Εξομολογητής. Ο νότιος διάδρομος οδηγεί στο μεγάλο μοναστήρι μπροστά από το οίκημα των θρησκευτικών συνεδρίων, την οκταγωνική αίθουσα με θόλο που στηρίζεται σε έναν μοναδικό κίονα την οποία είχε αρχικώς έδρα το αγγλικό κοινοβούλιο. Από τον 13ο αιώνα το κτίριο υπέστη πολλές ανακαινίσεις και πρόσθετες κτιριακές εργασίες. Οι πιο σημαντικές παρεμβάσεις ήταν η προσθήκη θολωτής οροφής το 1506 και η νεογοτθική πρόσοψη τον 18ο αιώνα με δύο λεπτά κωδωνοστάσια ύψους 68 μέτρων. Οι εργασίες αποκατάστασης στο εξωτερικό (που διήρκεσαν 25 χρόνια και ολοκληρώθηκαν το 1998) περιέλαβαν την προσθήκη αγαλμάτων στις κόγχες πάνω από την κύρια είσοδο που αναπαριστούν τους σύγχρονους μάρτυρες της χριστιανοσύνης, θύματα της καταπίεσης και των διώξεων του 20ου αιώνα. Τα πιο σημαντικά γεγονότα της αγγλικής της βρετανικής ιστορίας εορτάζονται μέσα από τα τείχη του Αβαείου του Γουεστμίνστερ. Από την εποχή του Γουλιέλμου του Κατακτητή – με εξαίρεση μόνο τον Εδουάρδο Ε΄ και τον Εδουάρδο Ζ΄, που δεν στέφθηκαν εκεί – οι Βρετανοί μονάρχες στέφονταν πάντοτε στο αβαείο. Στη διάρκεια της τελευταίας στέψης, της Ελισάβετ Β΄ την 2α Ιουνίου 1953, στο αβαείο παραβρέθηκαν 8.200 άτομα. Ο θρόνος της στέψης κατασκευάστηκε από βελανιδιά το 1307 στη διάρκεια της βασιλείας του Εδουάρδου Α΄. Αναπαραστάσεις του βασιλιά περιλαμβάνονται στις διακοσμήσεις του, απεικονίζοντάς τον να κάθεται πάνω σε ένα λιοντάρι και να περιβάλλεται από θέματα με φυτά και πουλιά. Ο θρόνος κατασκευάστηκε για να ταιριάζει στην πέτρα που είναι συνδεδεμένη με τη στέψη των Σκοτών μοναρχών από το 1296, ενώ παρέμεινε στο Γουεστμίνστερ επί 700 έτη πριν αποδοθεί με λιτή τελετή στους νόμιμους κατόχους της από τον πρωθυπουργό Τζον Μέιτζορ την 13η Νοεμβρίου 1996. Η πολιτική και θρησκευτική σημασία του αβαείου σηματοδότησε την πρωτοβουλία της Ελισάβετ Α΄, κόρη του Ερρίκου Η΄ - του βασιλιά που ήταν υπεύθυνος για τη ρήξη με την Καθολική Εκκλησία – να μεταβάλλει τη νομική κατάσταση του, παρέχοντάς του την ιδιότητα της «βασιλικής ιδιαιτερότητας». Το ίδιο καθεστώς ίσχυσε και για τον παρακείμενο ναό της Αγίας Μαργαρίτας που κατασκευάστηκε τον 11ο αιώνα και ανακατασκευάστηκε σε κάθετο γοτθικό ρυθμό 300 χρόνια αργότερα. Ακόμη και σήμερα ο ναός της Αγίας Μαργαρίτας είναι ο «ενοριακός ναός της Βουλής των Κοινοτήτων» και ο ρόλος του είναι να εκφράζει την ενότητα της Εκκλησίας και του Κοινοβουλίου. Το Αβαείο του Γουιστμίνστερ ήταν επίσης μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα τοποθεσία που ενταφιάζονταν οι βασιλείς. Στο μέσο του Λέιντι Τσάπελ, ενός αριστουργήματος σε ρυθμό Τυδόρ που χρονολογείται από τις αρχές του 16ου αιώνα και κατασκευάστηκε για την ταφή του Ερρίκου Ζ΄, υπάρχει ο υπέροχος μαρμάρινος τάφος της Ελισάβετ Α΄ που σκάλισε το 1605 ο γλύπτης Μαξιμίλιαν Κολτ. Δίπλα στην Ελισάβετ βρίσκεται η ετεροθαλής αδελφή της Μαρία Α΄ που φυλακίστηκε στον Πύργο του Λονδίνου και αποκεφαλίστηκε από την Ελισάβετ το 1558, καθώς και η Μπλάντι Μαίρη, γνωστή επίσης ως Μαρία της Σκοτίας. Εκτός από τους μονάρχες το Αβαείο αποτελεί τόπο ανάπαυσης πολλών από τους πιο διάσημους ανθρώπους της βρετανικής ιστορίας, συνολικά 3.300. Στη γωνία των ποιητών βρίσκονται τα μνημεία των Τζέφρι Τσόσερ, Γουίλιαμ Σαίξπηρ, Τσαρλς Ντίκενς, Ράντγιαρντ Κίπλινγκ και του Τζορτζ Μπάιρον, για να αναφέρουμε μόνο τους πιο γνωστούς. Σε άλλα σημεία βρίσκονται οι πολιτικοί και επιστήμονες, όπως ο Κάρολος Δαρβίνος και ο Ισαάκ Νεύτων, ηθοποιοί όπως ο Λόρενς Ολιβιέ και εθνικοί ήρωες. Το παρεκκλήσιο του Αγίου Γεωργίου είναι αφιερωμένο στους πιλότους της ΡΑΦ που πέθαναν κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο μόνος «κοινός θνητός» που τιμήθηκε με τάφο στον πιο σπουδαίο ναό της Μεγάλης Βρετανίας είναι Τόμας Παρ. Το 1653, ο βασιλιάς Κάρολος Α΄ θέλησε να τιμήσει τη μνήμη ενός υπηκόου του, ο οποίος λέγεται ότι έζησε 153 έτη και 9 μήνες, χρονικό διάστημα κατά το οποίο ανήλθαν στον θρόνο 10 διαφορετικοί βασιλείς.
  ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «UNESCO – ΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ»

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:24

  KATYN MASSACRE - Η ΣΦΑΓΗ ΤΟΥ ΚΑΤΙΝ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Η σφαγή του Κατίν
  Η σφαγή στο δάσος του Katyn (στα πολωνικά zbrodnia katynska δηλαδή το έγκλημα στο Κatyn) ήταν η μαζική εκτέλεση πολωνών πολιτών και αξιωματικών από τις σοβιετικές αρχές το 1940. Εκτίμηση για τον αριθμό των θυμάτων είναι από 15,000 έως 21,768. Τα θύματα εκτελέστηκαν στο δάσος του Katyn, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης Kalinin και Kharkin αλλά και αλλού. Περίπου 8.000 ήταν αξιωματικοί του που είχαν συλληφθεί κατά την εισβολή του σοβιετικού στρατού το 1939 και οι υπόλοιποι πολίτες (εργοστασιάρχες, κληρικοί, δικηγόροι δημόσιοι λειτουργοί) που συνελήφθησαν με κατηγορίες κατασκοπίας. Καθώς η νομοθεσία στην Πολωνία προέβλεπε ότι οι απόφοιτοι Πανεπιστημίων έπρεπε υποχρεωτικά να υπηρετήσουν στο στρατό ως αξιωματικοί, οι σοβιετικοί κατόρθωσαν να συγκεντρώσουν μεγάλο μέρος της Πολωνικής διανόησης αλλά και από την Ουκρανία, Γεωργία και Λευκορωσία που είχαν πολωνική εθνικότητα. Το 1943, η ανακάλυψη ομαδικών τάφων από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής που είχαν εισβάλει στην Πολωνία το 1941, πυροδότησε σειρα γεγονότων που οδήγησαν στο ρήγμα των σχέσεων της Πολωνικής εξόριστης στο Λονδίνο κυβέρνησης και των σοβιετικών. Η Σοβιετική ένωση συνέχισε να αρνείται την ευθύνη έως το 1990 οπότε αναγνώρισε οι μυστικές υπηρεσίες πραγματοποίησαν τις σφαγές και την επακόλουθη συγκάλυψη αυτών. Όμως δε κατατάσσουν το γεγονός στα εγκλήματα πολέμου ή στις γενοκτονίες, παρά την επιμονή της πολωνικής πλευράς ώστε να κινηθούν νομικές διαδικασίες και να αποζημιωθούν οι οικογένειες των θυμάτων. Η κατασταση αυτή εξακολουθεί μεχρι σήμερα. Στις 17 Σεπτεμβρίου του 1939, ο Κόκκινος Στρατός εισβάλει στην Πολωνία από τα ανατολικά με αφορμή τη συνθήκη Molotov-Ribbentropp για να διασφαλιστούν τα συμφέροντα τους καθώς οι γερμανοί είχαν ήδη αρχίσει επίθεση στη δύση από την 1 Σεπτεμβρίου. Η γρήγορη προέλαση των σοβιετικών δεν βρήκε αντίσταση από τους πολωνούς που είχαν ήδη υποστεί σοβαρές ήττες στη δύση , με αποτέλεσμα 250,000 με 450,000 αιχμάλωτοι να βρεθουν σε σοβιετική κρατηση. Πολλοι ελευθερώθηκαν αμέσως (περί τις 250.000) και άλλοι προωθήθηκαν στις Μυστικές υπηρεσίες για ανάκριση. Στις 19 Σεπτεμβρίου οι αιχμάλωτοι πολέμου ανέρχονται σε 40.000. Καταγράφονται σε λίστες και μεταφέρονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στα στρατόπεδα οι πολωνοί θα υποβάλλονταν σε εκτενείς ανακρίσεις σχετικά με τα πολιτικά τους φρονήματα από άνδρες των μυστικών υπηρεσιών. Τους δινόταν η εντύπωση ότι θα ελευθερωθούν ενώ στην ουσία κατατάσσονταν σε λίστες αντιφρονούντων και σκληροπυρηνικών « hardened and uncompromising enemies of the soviet authority» Οι λίστες αυτές θα γίνονταν λίστες θανάτου. Στις 5 Μαρτίου 1940, τα μέλη του σοβιετικού Πολιτικού Γραφείου Stalin, Molotov, Kaganovich, Kalinin, Voroshilov, Mikoyan και Beria, υπογράφουν διαταγή εκτέλεσης 25,700 «εθνικοφρόνων και εχθρών της επανάστασης» που κρατούνται σε στρατόπεδα της δυτικής Ουκρανίας και Λευκορωσίας. Μέσα σε ένα μήνα, δηλαδή έως τις 3 Απριλίου τουλάχιστον 22,400 αιχμάλωτοι πολέμου έχουν εκτελεστεί. Σε αυτούς που πέθαναν στο Katyn συμπεριλαμβάνονται 2 στρατηγοί, 79 συνταγματάρχες, 258 ανώτεροι αξιωματικοί, 654 λοχαγοί, 17 πλωτάρχες, 85 στρατιώτες και ακόμα ένας πρίγκιπας, 20 καθηγητές πανεπιστημίου (μεταξύ αυτών ο Stefan Kaczmarz) 300 γιατροί, εκατοντάδες δικηγόροι, μηχανικοί και δάσκαλοι, πάνω από 100 δημοσιογράφοι και συγγραφείς. Η Józef Dowbor-Muśnicki, ήταν η μόνη γυναίκα που εκτελέστηκε. Το 99% των αιχμαλώτων εκτελέστηκαν, μόλις 395 γλίτωσαν. Αναλυτική περιγραφή των εκτελέσεων έδωσε στην κατάθεση του ο Dmitrii Tokarev, πρώην αρχηγός του Περιφεριακού Συμβουλίου Εσωτερικών Υποθέσεων στο Κalinin. Σύμφωνα με τον Tokarev, οι εκτελέσεις άρχιζαν το βράδυ και σταμάταγαν το πρωί. Στη πρώτη βάρδια εκτελέστηκαν 350 άνθρωποι, αλλά οι εκτελεστές δυσκολεύτηκαν πολύ με τέτοιο μεγάλο αριθμό, οπότε οι επόμενες βάρδιες εκτελούσαν έως 250 ανθρώπους. ΟΙ εκτελέσεις ήταν μεθοδικές. Μετά τον έλεγχο των στοιχείων του αιχμάλωτου, περνούσαν χειροπέδες και τον οδηγούσαν σε ένα κελί με ηχομόνωση. Μια σφαίρα στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Ο ήχος καλυπτόταν από τη λειτουργία μεγάλων εξαεριστήρων που δούλευαν όλο το βράδυ. Η σωρός μεταφερόταν έξω από το κελί από άλλη πόρτα σε φορτηγό μεταφοράς και ο επόμενος μελλοθάνατος εμπενε στο κελίΤο έγκλημα είχε τελεστεί. Μετά αρχισε η ακόμα ποιό σκοτεινή υπόθεση της συγκαλυψης. Η τύχη των αιχμαλώτων αναζητήθηκε για πρώτη φορά μετά την εισβολή των Γερμανών στην Σοβιετική Ένωση. Οι Σοβιετικοί αναζήτησαν τη συνεργασία της Πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης για την αναδημιουργία του Πολωνικού στρατού μεσα στή σοβιετική περιφέρια, που θα εμπόδιζε την προέλαση των Γερμανών. Ο στρατηγός Andres που ανέλαβε την οργάνωση του νεου στρατου έθεσαν το θέμα και ο ίδιος μαζί με τον εξόριστο Πρωθυπουργό Sikorski, πήραν προσωπική διαβεβαίωση από την Stalin ότι οι αιχμάλωτοι θα ελευθερωθούν. Το 1942 πολωνοί σιδηροδρομικοί εργάτες αναφέρουν στις πολωνικές μυστικές αρχές, την ύπαρξη ομαδικών τάφων στο Katyn. Το γεγονός δε παίρνει συνέχεις γιατί κανένας δε πιστεύει την έκταση της αναφοράς για την υπαρξη τάφων με τοσους νεκρούς. Η μοίρα των αιχμαλώτων παραμένει άγνωστη έως που η γερμανική Wehrmacht ανακαλύπτει τον Απρίλιο του 1943, 4.243 πτώματα στο δάσος στο Goat Hill κοντά στο Katyn. H ανακάλυψη θα γίνει ισχυρό όπλο στα χέρια του Goebbels που βλέπει λαμπρή ευκαιρία να διασπάσει το μέτωπο με τη Δύση , διαβάλλοντας την αξιοπιστία των σοβιετικών. Το γερμανικό ραδιόφωνο στηρίζει την προπαγάνδα και οι γερμανοί φέρνουν ουδέτερους ιατροδικαστές να εξετάσουν τα πτώματα. Το γεγονός παίρνει δημοσιότητα. Οι γερμανοί πέτυχαν να υποβαθμίσουν τους σοβιετικούς στα μάτια των δυτικών, παρουσιάζοντας τους σαν το αδηφάγο τέρας που θα κατασπαράξει τον δυτικό πολιτισμό. Επιπλέον, οι αντιδράσεις του Πρωθυπουργού Sιkorski, απειλούσαν με ρήγμα της σχέσεις των δυτικών με τους σοβιετικούς. Η σοβιετική κυβέρνηση αρνήθηκε αμέσως την κατηγορία και ανταπάντησε ότι οι αιχμάλωτοι είχαν σταλεί για εργασία στο Smolensk το 1941 όπου τους συνέλαβαν οι γερμανοί και τους εκτέλεσαν . Οι γερμανοί προέβαλαν ιατροδικαστικές αναφορές που καταδείκνυαν ότι τα θύματα είχαν σκοτωθεί το 1940 όταν ή περιοχή ήταν στην κατοχή των σοβιετικών . Τον Απρίλιο του 1943 η πολωνική εξόριστη κυβέρνηση επιχείρησε να φέρει το γεγονός στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τους σοβιετικούς και ζήτησε έρευνα από τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό. Βρήκε όμως ισχυρή αντίδραση από τον Στάλιν, που κατηγόρησε τους Πολωνούς για συνεργία με τους γερμανούς και διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις ενώ παράλληλα ξεκίνησε εκστρατεία υποστήριξης μιας νέας φίλα προσκείμενης πολωνικής κυβέρνησης με έδρα τη Μόσχα και ηγέτη τον Wanda Wasilewska. Ο Sikorski, του οποίου οι αδιαπραγμάτευτες θέσεις ανοιξαν το ρήγμα των σοβιετικών με τους Δυτικούς συμμάχους, πέθανε ξαφνικά μετά από δύο μήνες. Τα αίτια του θανάτου του ακόμα αμφισβητούνται. Όταν τα γερμανικά στρατεύματα αναγκάστηκαν σε υποχώρηση από το Katyn τον Σεπτέμβριο του 1943, ο Goebbels προέβλεψε ότι οι σοβιετικοί θα «ανακαλύψουν» ότι οι γερμανοί σκότωσαν 12.000 αξιωματικούς και ότι θα θέσουν ως σκοπό τους να «ανακαλύψουν» όσο το δυνατόν περισσότερους τάφους. Η πρόβλεψη του πραγματοποιήθηκε. Τον Ιανουάριο του 1944 η Σοβιετική ένωση ζητά «Ειδική επιτροπή για τη διερεύνηση των εκτελέσεων των πολωνών αιχμαλώτων από Γερμανούς φασίστες εισβολείς στο δάσος του Katyn». Νέες ιατροδικαστικές έρευνες δείχνουν ότι τα θύματα πυροβολήθηκαν το 1941 όταν η περιοχή ήταν σε γερμανική κατοχή. Νέα «στοιχεία» «ανακαλύπτονται» όπως χρυσά ρολόγια πάνω στα θύματα με την ημερομηνία να δείχνει 1941, σημειωματάρια και σημειώσεις με αναφορές στην ημερομηνία κλπ. Οι έρευνες διεξάγονται από την Επιτροπή Burdenko και την Ακαδημία ιατρικών επιστημών της Σοβιετικής ένωσης χωρίς της εποπτεία Πολωνών ή ουδέτερων εμπειρογνωμόνων. Τα συμπεράσματα ήταν σαφή. Οι γερμανοί φασίστες είχαν εκτελέσει τους αιχμάλωτους. Η στάση των δυτικών συμμάχων ήταν μια σιωπηλή αποδοχή των πορισμάτων Burdenko που αποσκοπούσε στην μη διακοπή των σχέσεων με τους σοβιετικούς τότε σύμμαχους. Η σημασία της Πολωνίας στη Συμμαχία δεν ήταν τόσο σημαντική όσο στα πρώτα χρόνια., οπότε άρχισαν να επανεξετάζουν της δεσμεύσεις τους προς τη πολωνική πλευρά υπό την πίεση των σταλινικών απαιτήσεων . Αν και ο Τσόρτσιλ θεωρούσε πιθανή την εμπλοκή των σοβιετικών στις εκτελέσεις, διαβεβαίωνε τον Στάλιν ότι δε θα υπάρξει έρευνα του Ερυθρού Σταυρού σε περιοχές που ήταν υπό γερμανική κατοχή για τον κίνδυνο αλλοίωσης των γεγονότων με πλαστά στοιχεία. Η αναφορά του στο Κatyn και μετά τον πόλεμο παρέμενε πάντα λακωνική. Παρόμοια στάση ακολούθησε και ο Ρούσβελτ αν και το πόρισμα της επιτροπής Earle καταδείκνυε την σοβιετική ανάμιξη. Απέρριψε το αίτημα και δήλωσε πεπεισμένος ότι οι Ναζί είχαν εκτελέσει τις σφαγές. Το πόρισμα παρακάμφθηκε.Στα χρόνια του ψυχρού πόλεμου η σφαγή ήταν απαγορευμένο θέμα από τη κομουνιστική Πολωνική κυβέρνηση. Η αναφορά και μόνο ήταν επικίνδυνη. Το Katyn έσβησε από την Πολωνική ιστορία. Και παρέμεινε πολιτικό ταμπού μέχρι την πτώση του ανατολικού μπλοκ το 1989.
  ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:11

  Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Α

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Η δολοφονία του βασιλιά Γεωργίου Αʼ
  Η δολοφονία του βασιλιά Γεώργιου του Α΄, στις 5 Μαρτίου του 1913 στη Θεσσαλονίκη, αποτελεί κατά μία έννοια το ελληνικό αντίστοιχο της δολοφονίας του Αμερικανού προέδρου Τζ. Κέννεντυ, που συνέβη 50 χρόνια αργότερα στο Ντάλλας των Η.Π.Α. Και στις δυο περιπτώσεις: το θύμα ήταν ο ανώτερος πολιτειακός παράγοντας της χώρας, οι αρχές υιοθέτησαν σχεδόν από την αρχή τη θεωρία του «μοναχικού δράστη» με προσωπικά κίνητρα, ο βασικός ύποπτος βγήκε από τη μέση προτού ολοκληρωθεί η ανάκριση, ενώ στο πέρασμα του χρόνου αναπτύχθηκαν ποικίλες θεωρίες για την πραγματική ταυτότητα των δραστών και τη συνωμοσία που κρυβόταν πίσω τους…Όταν στις 5 Οκτωβρίου του 1912, η Ελλάδα κήρυσσε τον πόλεμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, μπαίνοντας στο πλευρό των -τότε- συμμάχων της Σέρβων και Βούλγαρων, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι τρεις εβδομάδες αργότερα οι πολεμικές εξελίξεις θα υποχρέωναν την τουρκική φρουρά της Θεσσαλονίκης να παραδώσει την πόλη -η οποία αποτελούσε τον κύριο στόχο της εκστρατείας κατά τον Α Βαλκανικό Πόλεμο- στον ελληνικό στρατό. Η πρωτεύουσα της Μακεδονίας ήταν πεδίο σύγκρουσης των ενδοβαλκανικών επιδιώξεων, που εκφράζονταν κυρίως από την πλευρά της Ελλάδας και της Βουλγαρίας, αλλά και των συμφερόντων των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής.Στις 28 Οκτωβρίου, τα ελληνικά στρατεύματα εισήλθαν θριαμβευτικά στην πόλη και την επομένη ακολούθησε ο 68χρονος, τότε, βασιλιάς Γεώργιος Α΄, τον οποίο συνόδευε ο διάδοχος Κωνσταντίνος, αρχιστράτηγος του ελληνικού στρατού.
  Λόγω της εύθραυστης κατάστασης που επικρατούσε, ο Γεώργιος αποφάσισε να εγκατασταθεί στην πόλη, ώστε να επισημοποιήσει, αλλά κυρίως να εδραιώσει την εκεί ελληνική παρουσία. Στο διάστημα της παραμονής του, συνήθιζε, όπως και στην Αθήνα, να πραγματοποιεί καθημερινούς περιπάτους, χωρίς συνοδεία ή με ελάχιστη προστασία.
  Το μεσημέρι της 5ης Μαρτίου 1913, ο Γεώργιος, συνοδευόμενος από τον υπασπιστή του ταγματάρχη Φραγκούδη, κατέβηκε από το μέγαρο Χατζηλαζάρου, που χρησιμοποιούσε ως βασιλική κατοικία, στην αποβάθρα του Λευκού Πύργου προκειμένου να πραγματοποιήσει επίσκεψη εθιμοτυπίας στον Γερμανό ναύαρχο Γκόπφεν επί του πολεμικού πλοίου «Γκέμπεν», που βρισκόταν στο λιμάνι της πόλης.«[…] Η Α. Μεγαλειότης, ομιλών εις τον υπασπιστήν του, εξέφραζε την μεγάλην του χαράν δια την πτώσιν των Ιωαννίνων (σ.σ.: στις 22 Φεβρουαρίου 1913), πλειστάκις τονίσας των νέον θρίαμβον των Ελληνικών όπλων» σημείωνε σε σχετικό ρεπορτάζ η εφημερίδα «Εμπρός» στις 7 Μαρτίου και συμπλήρωνε: «Η αυτή ευδιαθεσία του Βασιλέως εξηκολούθησε και μετά μίαν ώραν όταν η Α. Μ. ήρχισε να επιστρέφη εις το Ανάκτορον. Όταν διήρχετο προ του Λευκού Πύργου, εγγύτατα του πλήθους το οποίον περιεστοίχιζε την κατʼ εκείνην την ώραν παιανίζουσαν μουσικήν, επλησίασεν, ανεμίχθη μετά των πολιτών, ήκουσε μουσικήν και κατά την δημοκρατικήν του συνήθειαν, συνωμίλησε μετά των ανθρώπων του λαού οι οποίοι ευρίσκοντο εκεί. Μετά τούτο, εισήλθεν εις την λεωφόρον της Αγίας Τριάδας […]».Στη συμβολή με την οδό Βασιλίσσης Όλγας, τον περίμενε από ώρα ο Σερραίος Αλέξανδρος Σχινάς. Γύρω στις 3, είδε τον Γεώργιο και τον υπασπιστή του να περνούν, τους πλησίασε και από μικρή απόσταση πυροβόλησε τον βασιλιά μία φορά, προκαλώντας, ωστόσο, καίριο τραύμα. Αμέσως μετά, επιχείρησε να πυροβολήσει και τον Φραγκούδη, αλλά αυτός πρόλαβε να τον αφοπλίσει και να τον παραδώσει σε δύο Κρητικούς χωροφύλακες, που είχαν προστρέξει στο σημείο της δολοφονίας.
  Ο Γεώργιος μεταφέρθηκε στο ιατρείο του «Παπάφειου Ιδρύματος», αλλά οι γιατροί δεν μπόρεσαν να προσφέρουν καμιά βοήθεια, καθώς ο βασιλιάς ήταν ήδη νεκρός. Από το νοσοκομείο, η σορός του μεταφέρθηκε με ανοικτό αυτοκίνητο στο μέγαρο Χατζηλαζάρου, όπου το συνόδευσαν οι υπασπιστές του Πάλλης, Σκουμπουρδής και Φραγκούδης. Παράλληλα, ο Αλ. Σχινάς μετήχθη στο Αστυνομικό Τμήμα Φαλήρου Θεσσαλονίκης, όπου αμέσως άρχισαν οι ανακρίσεις από τον πρωτοδίκη Β. Κανταρέ και τον γραμματέα Γιαννιώτη.Η πόλη τέθηκε σε κατάσταση επιφυλακής, τα εμπορικά καταστήματα έκλεισαν, ενώ μόλις νύχτωσε τα φώτα των δρόμων και των κατοικιών παρέμειναν σβηστά και άρχισαν οι πένθιμες κωδωνοκρουσίες από τις εκκλησίες. Στις 8 Μαρτίου, σε έκτακτη συνεδρίαση της Βουλής, ο Κωνσταντίνος ορκίστηκε ως νέος βασιλιάς, ενώ στις 12 Μαρτίου αναχώρησε με τη βασιλική θαλαμηγό «Αμφιτρίτη» για την Θεσσαλονίκη, με τη συνοδεία πλοίων του ελληνικού πολεμικού ναυτικού αλλά και των Μεγάλων Δυνάμεων!Αφού εκτέθηκε για πολλές ημέρες σε λαϊκό προσκύνημα, η ταριχευμένη σωρός του Γεωργίου μεταφέρθηκε στον Πειραιά με την «Αμφιτρίτη», στην οποία επέβαιναν τα μέλη της οικογένειάς του και άλλοι αξιωματούχοι. Ακολούθως, και μέσα σε κλίμα μελαγχολικής μεγαλοπρέπειας, έφτασε στην Αθήνα, όπου στις 20 Μαρτίου τελέστηκε η κηδεία και κατόπιν ετάφη στο λόφο «Παλιόκαστρο» στα ανάκτορα του Τατοΐου.Στις 22 Απριλίου, ο Αλ. Σχινάς, μεταφερόμενος στον πάνω όροφο του κτηρίου όπου εκρατείτο, «διέφυγε της προσοχής των χωροφυλάκων και ηυτοκτόνησε πεσών εκ του παραθύρου» (από τη σχετική ανακοίνωση της αστυνομίας).
  Η εντύπωση για Βούλγαρο δράστηΗ είδηση της δολοφονίας είχε σημαντική απήχηση την Ευρώπη και ιδιαίτερα στους βασιλικούς οίκους, ενώ προκάλεσε και ζωηρή ανησυχία στους Έλληνες πολίτες, αλλά και την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία της χώρας. Αρχικώς, σχηματίστηκε η εντύπωση πως ο δράστης ήταν Βούλγαρος, πιθανώς στρατιώτης του βουλγαρικού συντάγματος, το οποίο από τον προηγούμενο Οκτώβριο στρατοπέδευε στην πόλη. Άλλωστε, το μακεδονικό ζήτημα ήταν, επί πολλές δεκαετίες, το κεντρικό εθνικό και πολιτικό αίτημα της Βουλγαρίας και επομένως η προσάρτηση της Θεσσαλονίκης, η οποία αποτελούσε κομβικό σημείο για ολόκληρη την περιοχή των Βαλκανίων, ήταν πάγια επιδίωξη της βουλγαρικής πολιτικής.
  Ο τότε στρατιωτικός διοικητής της πόλης πρίγκιπας Νικόλαος θα γράψει σχετικά στο ημερολόγιό του: «[…] Ο φόβος μήπως αυτό το φρικτόν έγκλημα χρησιμεύση ως σύνθημα για μια εθνική εξέγερσι εναντίον των Βουλγάρων, των οποίων η αυθάδεια, η κακοπιστία και ο ακράτητος εγωισμός είχον φθάσει τότε εις το κατακόρυφον με έκαμε και μπόρεσα να συγκρατήσω κάπως τον εαυτόν μου! Εκείνο που συνετέλεσεν επίσης εις τούτο ήτο, ότι όλοι σχεδόν όσοι ευρίσκοντο εκεί, και πρώτος ο Ρακτιβάν, ο οποίος ήτο αντιπρόσωπος της κυβερνήσεως (σ.σ.: ο Κ. Ρακτιβάν ήταν τότε υπουργός Δικαιοσύνης και γενικός διοικητής Μακεδονίας) τα είχαν χάσει κυριολεκτικώς! Όλοι ανεξαιρέτως, και εγώ πρώτος, είχαμε όχι μόνον την υποψίαν, αλλά σχεδόν την πεποίθησιν ότι το έγκλημα είχε εκτελεσθή από Βούλγαρον. Όταν επήγα εις το νοσοκομείον, όπου είχον μεταφέρει τον καϋμένον τον Βασιλέα, ήλθε ο Α. Μομφεράτος, ο τότε διευθυντής της αστυνομίας, να μου αναφέρη ότι εις την πόλιν επεκράτει τρομερός ερεθισμός και ότι οι πολίται και οι στρατιώται συνήρχοντο παντού με την πρόθεσιν να προβούν εις αντίποινα. Αυτή η είδησις με έκαμε να συνέλθω κομμάτι. Συλλογίσθηκα πως εάν δεν ελαμβάνετο αμέσως ένα μέτρον, μπορούσαν αν επέλθουν ανυπολόγιστοι καταστροφαί. Διέταξα, λοιπόν, αμέσως τον διευθυντήν της αστυνομίας και τον φρούραρχον συνταγματάρχην Δράκον να σπεύσουν εις την πόλιν και να διαδώσουν παντού ότι ο δολοφόνος ήτο Έλλην […] Την μεγαλυτέραν συγκίνησιν και ανησυχίαν από εμέ είχεν ο Ρακτιβάν. Όταν ήλθε κοντά μου και είδε τα χάλια μου, μου είπε: ʽΠροσπαθήστε να κρατήσετε την ψυχραιμίαν σας, διότι εσείς έχετε αυτήν την στιγμήν την μεγαλυτέραν εξουσίαν και από σας εξαρτάται το παν!ʼ».
  Πράγματι, τις αμέσως επόμενες ώρες, η αστυνομία ανακοίνωσε το όνομα του δράστη και άρχισε να διαδίδει τη θεωρία του μοναδικού δολοφόνου. Ακόμα, άφησε να διαρρεύσει η πληροφορία πως ο δράστης ήταν αναρχικός και σχεδόν παράφρων, ο οποίος δολοφόνησε τον Γεώργιο Α΄ από εκδίκηση, επειδή στο παρελθόν ο βασιλιάς είχε αρνηθεί να του χορηγήσει οικονομική βοήθεια, κάτι που είχε υποστηρίξει, αρχικώς, και ο ίδιος ο Αλ. Σχινάς. Ενδεικτική του κλίματος αυτού, είναι μια ανταπόκριση από την Θεσσαλονίκη (δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Εμπρός» στις 7 Μαρτίου), όπου, εκτός των άλλων, σκιαγραφείται και το «πορτραίτο» του δράστη:«[…] Εκ της ανακρίσεως δεν προέκυψαν στοιχεία επιβαρύνοντα άλλα πρόσωπα. Ο δολοφόνος είνε έκφυλος, αλήτης, ουχί βεβαίως παράφρων, πάντως όμως ανισόρροπος ζων δι επαιτείας. Προ επταετίας εις ουδεμίαν σχέσιν ευρίσκετο μετά της ενταύθα αδελφής του. Αφίκετο ενταύθα προ 20 ημερών εξ’ Αθηνών, μετά ολιγοήμερον διαμονήν εν Βόλω οπόθεν διήλθε. Εις τινας πλησιάζοντας αυτόν τελευταίως ανέπτυσσε περιέργους ιδέας περί σοσιαλισμού, ότι όλοι οι άνθρωποι, εκτός ολίγων, θα είνε ίσοι, ότι δεν θα υπάρχουσι πλέον πλούσιοι και πτωχοί και ότι οι εργάτες θα εργάζωνται μόνο δύο ώρας την ημέραν. […] Έζη εις εν άθλιον χάνι, δίδων δύο γρόσια την ημέραν δια τον ύπνον του. Δεν έτρωγε παρά μόνο γάλα. Είχεν εγγραφή προ ετών εις την Ιταλικήν Σχολήν του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά δεν εφοίτησε σοβαρώς. Ήτο αποδιοπομπαίος τράγος εις την οικογένειάν του […]. Εις υποβληθείσας εις αυτόν ερωτήσεις απαντά μετά ειρωνίας. «Τι είχες με τον Βασιλέα; ερωτά ο ανακριτής. Προ δύο ετών –απήντησε- υπέβαλα μίαν αναφοράν εις το Παλάτι ζητών βοήθεια και ο υπασπιστής με εξεδίωξε με τρόπον βάναυσον».
  Ο Αλ. Σχινάς ήταν δάσκαλος στο επάγγελμα και παλιότερα είχε υπηρετήσει στην Αγουλινίτσα και την Κατερίνη. Κατόπιν, τον κάλεσαν στην Κλεισούρα μαζί με την αδελφή του, η οποία ήταν επίσης δασκάλα. Εκείνη, όμως, αρνήθηκε να υπηρετήσει μαζί του, με αποτέλεσμα να ακυρωθεί ο διορισμός. Ο Αλ. Σχινάς επέστρεψε στην Αθήνα οικονομικά εξαθλιωμένος και το επόμενο διάστημα αναζητούσε εργασία, χωρίς αποτέλεσμα. Οι κακές συνθήκες διαβίωσης και ο υποσιτισμός τον είχαν κάνει φυματικό. Σε κατάσταση απόγνωσης, απευθύνθηκε για βοήθεια στο Παλάτι, αλλά ο υπασπιστής Φραγκούδης του απάντησε αρνητικά. Σχετικά με τις φήμες που τον συνέδεαν με σοσιαλιστικούς ή αναρχικούς κύκλους του Βόλου, τα στοιχεία είναι αντικρουόμενα: κάποιες πληροφορίες τον ήθελαν εκδότη περιοδικού με σοσιαλιστικές τάσεις, ενώ αντιθέτως ο Γ. Κορδάτος υποστηρίζει πως «ο Σχινάς ήταν άγνωστος στο Βόλο» («Ιστορία της Νεώτερης Ελλάδας», 5ος τόμος, σελ. 311).
  ΑΠΟ ΤΟ [blogthea.gr]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:00

  JOSEPH STALIN - ΙΩΣΗΦ ΣΤΑΛΙΝ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Ιωσήφ Στάλιν
  Ένας από τους πιο ισχυρούς δικτάτορες της παγκόσμιας ιστορίας, ο Στάλιν υπήρξε ο ανώτατος ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης για περίπου ένα τέταρτο του αιώνα. Στο εσωτερικό, το καθεστώς του τρόμου που επέβαλε στη χώρα ήταν η αιτία θανάτου και δυστυχίας δεκάδων εκατομμυρίων, ενώ ως ηγέτης της ρωσικής πολεμικής μηχανής συνέβαλε στην ήττα της Γερμανίας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
  Ο ΙΩΣΗΦ Βισαριόνοβιτς Τζουγκασβίλι (ρωσικά: Иосиф Виссарионович Сталин (Β·Π)), γεννήθηκε στις 18 Δεκεμβρίου του 1879 στο Γκόρι της Γεωργίας, μέρους της τότε ρωσικής αυτοκρατορίας. Μέλος εξαμελούς οικογένειας και με πατέρα που ασκούσε το επάγγελμα του τσαγκάρη, ο Στάλιν μεγάλωσε σε φτωχό περιβάλλον. Το 1888 η μητέρα του κατορθώνει να εξασφαλίσει στον νεαρό Ιωσήφ μία θέση στο τοπικό θεολογικό σχολείο ενώ αργότερα κέρδισε υποτροφία για τη θεολογική σχολή της Τιφλίδας. Κατά τη διάρκεια των σπουδών έρχεται σε επαφή με υποστηρικτές της σοσιαλιστικής επανάστασης και ξεκινάει να διαβάζει και να ασπάζεται τις ιδέες του Καρλ Μαρξ.
  Το 1901 γίνεται μέλος του Σοσιαλιστικού Δημοκρατικού Εργατικού Κόμματος και βοηθάει στην αντιμετώπιση και αντίσταση εναντίον του Τσαρισμού. Ακολουθεί μία περίοδος όπου ο Στάλιν συλλαμβάνεται κατά καιρούς και οδηγείται στην εξορία για μικρά ή μερικές φορές μεγαλύτερα διαστήματα. Το 1904, και μετά από την τελευταία του απόδραση από την εξορία της Σιβηρίας, οργανώνει απεργίες και κινητοποιήσεις στην Τιφλίδα που εντυπωσιάζουν ακόμη και τον ηγέτη του κόμματος, Βλαντιμίρ Λένιν ο οποίος τον καλεί να τον επισκεφτεί στην Φινλανδία όπου ζούσε τότε.
  Η πορεία προς την ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης
  Με την επιστροφή του στη Ρωσία, τον Απρίλιο του 1917 και μετά από έντονο πολιτικό παρασκήνιο, ο Λένιν διορίζει τον Στάλιν στη θέση του Επιτρόπου των Εθνοτήτων του κόμματος. Η συγκεκριμένη θέση έδωσε στον Στάλιν μεγάλη εξουσία και επιρροή σε ένα πληθυσμό που έφτανε τα 65 εκατομμύρια Ουκρανών, Γεωργιανών, Τατζίκων και άλλων εθνοτήτων.
  Επόμενο βήμα του Στάλιν προς την ανώτατη εξουσία υπήρξε ο διορισμός του, και πάλι από τον Λένιν, στη θέση του Γενικού Γραμματέα. Αμέσως μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ένα πρόβλημα υγείας του Λένιν καταλήγει σε εγκεφαλικό επεισόδιο, δίνοντας πλήρη εξουσία πλέον Στάλιν ο οποίος έκανε πλήρη χρήση των εξουσιών του ως αντικαταστάτης του Λένιν. Ακολούθησαν διορισμοί υποστηρικτών του Στάλιν σε διάφορες καίριες κυβερνητικές θέσεις και αντίστοιχος αποκλεισμός από κυβερνητικές θέσεις υποστηρικτών του Τρότσκι, μεγαλύτερου αντιπάλου του Στάλιν. Αυτή η άνοδος στην εξουσία ανησύχησε τον Λένιν, ο οποίος ανήμπορος να ανατρέψει την κατάσταση μόνος του στράφηκε για βοήθεια στον Τρότσκι, ενώ συνέταξε ένα κείμενο με το οποίο ζητούσε τη διαγραφή του Στάλιν από το κόμμα. Ωστόσο ο θάνατος του Λένιν δεν επέτρεψε την λήψη μέτρων που θα απέτρεπαν τον Στάλιν από την ανάληψη της εξουσίας της Σοβιετικής Ένωσης.
  Η αγροτική μεταρρύθμιση και το πενταετές πρόγραμμα
  Με την ανάληψη της εξουσίας, ο Στάλιν συνέχισε την αγροτική μεταρρύθμιση με βάση την οποία οι αγρότες θα παρήγαν και θα πουλούσαν τα προϊόντα τους στην αγορά ενώ μπορούσαν να προσλαμβάνουν υπαλλήλους. Όμως μετά από λίγο η πολιτική του Στάλιν άλλαξε όταν διαπίστωσε ότι οι αγρότες έβαζαν το δικό τους οικονομικό όφελος πάνω από το συμφέρον της χώρας. Έξαλλος ο Στάλιν διέταξε εκτελέσεις αγροτών ενώ περίπου πέντε εκατομμύρια οδηγήθηκαν στην εξορία της Σιβηρίας.
  Το 1928 ο Στάλιν ξεκινάει την εφαρμογή του πενταετούς προγράμματος μεταρρυθμίσεων το οποίο εστίαζε στην εντατικοποίηση εκμετάλλευσης του σιδήρου, στην κατασκευή μηχανημάτων και στην ανάπτυξη της ηλεκτρικής ενέργειας και των μεταφορών. Οι στόχοι που τέθηκαν ήταν πολύ υψηλοί αφού η γρήγορη εκβιομηχάνιση της χώρας ήταν απαραίτητο στοιχείο για την πρόοδο. Οι εργάτες που δεν κατόρθωναν ή αρνούνταν να ακολουθήσουν τους εξοντωτικούς εργασιακούς ρυθμούς στέλνονταν στη Σιβηρία.
  Την περίοδο 1928-1936 ακολουθεί μία σειρά ανακατατάξεων στην ιεραρχία του κόμματος, με τον Στάλιν πάντα στη θέση της ηγεσίας. Το 1936 διάφορα στελέχη του κόμματος συλλαμβάνονται και εκτελούνται με την κατηγορία της συνωμοσίας εναντίον του ηγέτη της ΕΣΣΔ. Στη συνέχεια ο Στάλιν αποφασίζει να βάλει τάξη στον Κόκκινο Στρατό. Το 1937 πραγματοποιούνται καθαιρέσεις και εκτελέσεις ανώτατων αξιωματικών με την κατηγορία της συνωμοσίας με τη ναζιστική Γερμανία. Ο συνολικός αριθμός των εκτελεσθέντων με τη συγκεκριμένη κατηγορία έφτασε τις τριάντα χιλιάδες.
  Β' Παγκόσμιος Πόλεμος
  Η εισβολή της Γερμανίας στη Σοβιετική Ένωση, η γνωστή επιχείρηση Μπαρμπαρόσα είχε προγραμματιστεί αρχικά για τον Μάιο του 1941. Όμως, η αντίσταση που συνάντησαν τα χιτλερικά στρατεύματα στις επιχειρήσεις στα Βαλκάνια ανέβαλαν την έναρξη της εισβολής μέχρι τον Ιούλιο. Οι πρώτοι μήνες του πολέμου ήταν καταστροφικοί για τους Σοβιετικούς καθώς ο Χίτλερ επιτέθηκε σε τρία μέτωπα με ένα στρατό που έφτανε τα 3,5 εκατομμύρια και 3.400 άρματα μάχης. Μέχρι τον Οκτώβριο του ίδιου έτους οι Γερμανοί είχαν φτάσει έξω από τη Μόσχα, όμως οι γραμμές ανεφοδιασμού του στρατού είχαν αραιώσει και ο βαρύς ρωσικός χειμώνας είχε κάνει την εμφάνιση του. Το μειωμένο ηθικό των Γερμανών στρατιωτών και οι κακουχίες έδωσαν το έναυσμα της αντεπίθεσης.
  Στο πεδίο της μάχης ο Στάλιν ακολουθούσε ιδιόμορφες τακτικές: Φρόντιζε πάντοτε να στέλνει στην πρώτη γραμμή νεαρούς ξεκούραστους στρατιώτες, οι οποίοι με τις πρώτες νίκες κατάλαβαν ότι η γερμανική πολεμική μηχανή δεν ήταν ανίκητη. Από την άλλη, ο Στάλιν δεν ανεχόταν την προδοσία και είχε διατάξει τους αξιωματικούς του να εκτελούν επιτόπου όποιον στρατιώτη επιχειρούσε να εγκαταλείψει τη μάχη. Επιπλέον, η είδηση για τις θηριωδίες των Γερμανών εναντίον Ρώσων αμάχων που έφτασε στους Ρώσους μεγάλωσε το πάθος τους στη μάχη.
  Την περίοδο που ακολούθησε τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Στάλιν ασχολήθηκε με την οχύρωση της Σοβιετικής Ένωσης και την προστασία από την απειλή της Δύσης. Έκανε χρήση όλης της εξουσίας του για την εγκαθίδρυση κομμουνιστικών καθεστώτων στη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, την Ουγγαρία, την Ανατολική Γερμανία, την Πολωνία και την Τσεχοσλοβακία.
  Το Φεβρουάριο του 1953 η υγεία του Στάλιν επιδεινώνεται ραγδαία και πέφτει σε κώμα για τέσσερις ημέρες. Μετά από μία μικρή βελτίωση της υγείας του, αφήνει την τελευταία του πνοή στις 5 Μαρτίου 1953, δίνοντας τέλος σε μία από τις πιο σκληρές περιόδους διακυβέρνησης της Σοβιετικής Ένωσης.
  ΑΠΟ ΤΟ [portal.kathimerini.gr]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:46

  ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΖΗΣΗΣ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Γιώργος Παπαζήσης Ταινίες στις οποίες έχει παίξει:
  Έμπαινε Μανωλιό.....Μανωλιός 1970
  Ένα αγόρι αλλιώτικο από τα άλλα....Σωτήρης Βαρδαλιάς1971
  Αέρα,αέρα,αέρα 1972
  Αγάπησα μια πολυθρόνα....Τριαντάφυλλος1971
  Αλέξανδρος και Αϊσέ 2001
  Ερωτιάρης του γλυκού νερού 1972
  Η αγάπη μας......καφετζής 1968
  Η εφοπλιστίνα....Πέτρος 1971
  Η ζηλιάρα....Ρούσος Κατσανεβάκης 1968
  Η οργή του αδικημένου 1969
  Η προεδρίνα.....Ιπποκράτης 1972
  Η ταξιτζού.....Μανωλιός 1970
  Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του 1969 Καταναλωτική κοινωνία 1971
  Να ‘τανε το 13 να έπεφτε σε μας 1970
  Νυμφίος ανύμφευτος......ταξιτζής 1967
  Ο Μανωλιός ξαναχτυπά.....Μανωλιός 1971
  Ο Μανωλιός στην Ευρώπη.....Μανωλιός 1971
  Ο Στρατής παραστράτησε.....τσαγκάρης 1969
  Ο άνθρωπος της καρπαζιάς......αστυνομικός 1969
  Ο αντιφασίστας 1972
  Ο αχτύπητος χτυπήθηκε 1970
  Ο θαυματοποιός 1969
  Ο παλιάτσος 1968
  Ο πιο καλός ο μαθητής 1968
  Ο φαφλατάς......Μανώλης 1971
  Οι τρεις ψεύτες 1970
  Πίσω μου σ΄έχω σατανά.....Μανώλης Πετυχάκης 1971
  Τέρμα τα δίφραγκα 1962
  Το πιο λαμπρό μπουζούκι.....Μιχαλιός Πετρακάκης 1968
  Τρεις τρελοί για δέσιμο 1969
  Υβ Υβ 1972
  Φουκαράδες και λεφτάδες 1970
  Σήκω χόρεψε συρτάκι.....χρυσοχόος 1967
  Βιντεοταινίες στις οποίες έχει παίξει:
  Άρχοντας της λιγούρας 1987
  Έλα Μιμή στον τόπο σου 1987
  Ένας παράξενος λαθρεπιβάτης 1987
  Θερμόπληκτος κολοσσός της Αρμέξ (Ο) 1987
  Ιππότης της σφαλιάρας (Ο) 1986
  Κλεφτρόνια και αηδόνια 1989
  Μισό μισό και λίγο από το άλλο 1987
  Ο μπάτσος των Εξαρχείων 198?
  Ο πεταχτούλης του κελιού 13 1987
  Παντρεύω τη γυναίκα μου 1987
  Πράσινες μασέλες 198?
  Τι κρατάει ο Ναπολέων 1987
  Χάρισε μου το γουνάκι σου 1986
  ΑΠΟ ΤΟ 90lepta.com KAI TO www.retrodb.gr
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:40

  ROSA LUXEMBURG - ΡΟΖΑ ΛΟΥΞΕΜΠΟΥΡΓΚ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Ρόζα Λούξεμπουργκ
  Η Ρόζα Λούξεμπουργκ υπήρξε μία από τις πλέον αγνές, συνεπείς και ανεξάρτητες μορφές του παγκόσμιου σοσιαλιστικού κινήματος. Γεννήθηκε στις 5 Μαρτίου 1871 στο Ζάμοστς της ρωσοκρατούμενης Πολωνίας και ήταν το μικρότερο από πέντε παιδιά εβραίων μικροαστών γονέων προοδευτικής νοοτροπίας και κοσμοπολίτικων αντιλήψεων. Οταν η Ρόζα ήταν πέντε ετών η ζωή της κινδύνεψε από βαριά αρρώστια η οποία της άφησε ισόβια αναπηρία στο ένα της πόδι. Η Ρόζα Λούξεμπουργκ ανέπτυξε παράνομη πολιτική δράση από τα γυμνασιακά της χρόνια στη Βαρσοβία. Στα 18 της χρόνια, το 1889, αφενός για να αποφύγει τη σύλληψη, όπως έκαναν και πολλοί συμπατριώτες της εκείνη την εποχή, και αφετέρου για να συνεχίσει τις σπουδές της, η Ρόζα μετανάστευσε στην Ελβετία όπου σπούδασε νομικά και πολιτική οικονομία.
  Κατά τα φοιτητικά της χρόνια στη Ζυρίχη η Λούξεμπουργκ γνώρισε πολλούς εξέχοντες ρώσους σοσιαλδημοκράτες, όπως ο Πλεχάνοφ, ο Αξελροντ και άλλοι. Από εκείνη την περίοδο χρονολογείται και ο δεσμός της με τον ομοϊδεάτη της Λέο Γιόγκιχες, ο οποίος υπήρξε ισόβιος φίλος της και για μια εποχή εραστής της. Το 1898 η Λούξεμπουργκ πήρε το διδακτορικό της δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο της Ζυρίχης. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε τον Γκούσταφ Λύμπεκ, για να αποκτήσει τη γερμανική υπηκοότητα, και εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο με τον σκοπό να εργαστεί στις τάξεις του γερμανικού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, του ισχυρότερου της Δευτέρας Διεθνούς.
  Ηδη τότε η Λούξεμπουργκ είχε εκφράσει οξύτατες θεωρητικές διαφωνίες τόσο με το πολωνικό όσο με το ρωσικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα. Το κυριότερο σημείο της αντίθεσής της αφορούσε το ζήτημα της πολωνικής αυτοδιάθεσης την οποία πρέσβευαν και τα δύο αυτά κόμματα. Η Λούξεμπουργκ πίστευε ότι η αυτοδιάθεση στην ουσία εξασθένιζε το παγκόσμιο σοσιαλιστικό κίνημα και άλλο δεν έκανε παρά να ενισχύει την κυριαρχία της αστικής τάξης στα κράτη που αποκτούσαν την ανεξαρτησία τους. Για τη Λούξεμπουργκ η μεγάλη δύναμη του σοσιαλιστικού κινήματος ήταν ο διεθνιστικός χαρακτήρας του.
  Αλλος στόχος της διαφωνίας της Λούξεμπουργκ υπήρξε ο γερμανός σοσιαλδημοκράτης Εντουαρντ Μπερνστάιν, ο πατέρας του ρεβιζιονισμού, ο οποίος υποστήριζε ότι η μαρξιστική θεωρία είχε ανάγκη από ριζική αναθεώρηση, κυρίως ως προς το θέμα της αναγκαιότητας της επανάστασης. Ο Μπερνστάιν διατύπωσε την άποψη ότι, κυρίως στις βιομηχανικά ανεπτυγμένες χώρες, η επανάσταση ως μέσον για την κοινωνική μεταβολή είχε καταστεί πλέον περιττή και ότι οι σοσιαλιστές όφειλαν να επιδιώξουν την πραγματοποίηση των σκοπών τους από τον δρόμο της κοινοβουλευτικής και της συνδικαλιστικής δράσης. Με το έργο της Κοινωνική μεταρρύθμιση ή επανάσταση; (1900) η Λούξεμπουργκ αντιτάχθηκε σθεναρά σε αυτές τις απόψεις εμμένοντας αταλάντευτα στην ανάγκη της επανάστασης ως μέσου για την κοινωνική αλλαγή.
  Συνεχίζοντας την έντονη πολιτική δράση της με πολλές δημοσιεύσεις, ομιλίες και συγκρότηση διαδηλώσεων και σε διαρκή σύγκρουση με τις αρχές η Ρόζα Λούξεμπουργκ πολεμούσε πάντοτε σε δύο μέτωπα: στο ένα αντιμετώπιζε τον αιώνιο πολιτικό και ταξικό εχθρό, την αστική τάξη, και στο άλλο τους ομοϊδεάτες της σοσιαλιστές. Επικριτική ήταν η στάση της και απέναντι στον Λένιν σε πολλά σημεία της θεωρίας και της πρακτικής του. Η σχετική κριτική της συνοψίζεται θαυμάσια στα λόγια που απηύθυνε στον Λένιν επισημαίνοντάς του ότι δεν είχε επιβάλει τη δικτατορία του προλεταριάτου, όπως διατεινόταν, αλλά δικτατορία επί του προλεταριάτου.
  Στα χρόνια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου η Λούξεμπουργκ πέρασε μεγάλο χρονικό διάστημα στη φυλακή. Διαφωνώντας με το γερμανικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, που υποστήριζε τη γερμανική πολεμική προσπάθεια, η Λούξεμπουργκ ίδρυσε μαζί με τον Καρλ Λίμπκνεχτ την Ενωση Σπάρτακος η οποία είχε ως σκοπό τον τερματισμό του πολέμου και αργότερα μετεξελίχθηκε στο γερμανικό κομμουνιστικό κόμμα.
  Το 1919 στο Βερολίνο μέλη παραστρατιωτικής οργάνωσης υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες δολοφόνησαν άγρια τη Ρόζα Λούξεμπουργκ και τον Καρλ Λίμπκνεχτ και πέταξαν τα πτώματά τους σε ένα κανάλι.
  Οσο ζούσε η Ρόζα Λούξεμπουργκ, αν και αγωνίστηκε με πείσμα, δεν κατόρθωσε να δώσει σάρκα και οστά στις απόψεις της για τον σοσιαλισμό. Μετά τον θάνατό της, όσο και αν ο σεβασμός για το πρόσωπό της δεν έσβησε ποτέ ανάμεσα στους μαρξιστές, τα πιστεύω της πολεμήθηκαν σφοδρά από το σοβιετικό κατεστημένο. Τα τελευταία χρόνια όμως, και ιδίως μετά τη φιλελευθεροποίηση της τότε ΕΣΣΔ και την τελική κατάρρευσή της, το ενδιαφέρον για τις θεωρίες της Λούξεμπουργκ αναζωπυρώθηκε και η «κόκκινη Ρόζα», όπως την έλεγαν, θεωρείται πλέον η ιδεολογική ιδρύτρια του «σοσιαλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο».
  ΑΠΟ ΤΟ [www.tovima.gr]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:37

  ''ΔΑΝΕΙΚΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ'': ΠΑΛΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  
  Δανεικός πατέρας
  Κοινωνική σειρά 26 επεισοδίων των 30 λεπτών
  Πρεμιέρα στον ΑΝΤ1 την Παρασκευή 3 Οκτωβρίου 1997
  Παραγωγή του Νίκου Βεργέτη
  Σενάριο και σκηνοθεσία του Γιώργου Κωνσταντίνου
  Ηθοποιοί Κατιάνα Μπαλανίκα (Σάρα), Ζαχαρίας Ρόχας (Σέρτζιο/Φίλιππος), Μέλπω Ζαρόχωστα (μητέρα), Γιολάντα Μπαλαούρα (Λυδία), Νίκος Χύτας, Έλενα Στάμου, Ασημάκης Κοντογιάννης, Μάνος Βακούσης, Αλέξης Βεργέτης
  ….Η Σάρα, μια ευκατάστατη γυναίκα με τρία παιδιά, που νομίζει πως ο σύζυγός της, Φίλιππος έχει πεθάνει, ανακαλύπτει κάποτε τυχαία σ΄ ένα νοσοκομείο έναν τραυματισμένο ο οποίος μοιάζει καταπληκτικά με τον άντρα της. Καθώς ο μυστηριώδης άγνωστος πάσχει από αμνησία και η ομοιότητα είναι καταπληκτική, η Σάρα συλλαμβάνει την ιδέα να τον παρουσιάσει στα παιδιά της ως τον πατέρα τους, ώστε να μεγαλώσουν φυσιολογικά και να ξεπεράσουν το σοκ του θανάτου του γονιού της….
  ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:33

  PIER PAOLO PASOLINI - ΠΙΕΡ ΠΑΟΛΟ ΠΑΖΟΛΙΝΙ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Πιέρ Πάολο Παζολίνι
  Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι γεννήθηκε στην Μπολόνια στις 5 Μαρτίου 1922. Έζησε τα παιδικά του χρόνια σε διάφορες ιταλικές πόλεις (Μπολόνια, Πάρμα, Μπελούνο, Κρεμόνα, Ρέτζιο Εμίλια), και σπούδασε Ιστορία της Τέχνης και Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Το 1943 κατέφυγε στην Καζάρσα, το χωριό της μητέρας του στην επαρχία του Φριούλι, όπου άρχισε να εργάζεται ως καθηγητής. Στην Καζάρσα αρχίζει να γράφει τα πρώτα του ποιήματα (θα κυκλοφορήσουν το 1954 στον τόμο "Η καλύτερη νιότη") και προσχωρεί στο Κομμουνιστικό Κόμμα. Το 1949 κατηγορείται για αποπλάνηση ανηλίκου. Αν και η κατηγορία θα θεωρηθεί ανυπόστατη, το γεγονός θα του στοιχίσει την αποπομπή του τόσο από το σχολείο όσο και από το Ι.Κ.Κ. Την ίδια χρονιά εγκαθίσταται, μαζί με τη μητέρα του, στη Ρώμη. Οι λαϊκές συνοικίες της περιφέρειας της Ρώμης θα του εμπνεύσουν τα δύο πρώτα του μυθιστορήματα, "Τα παιδιά της ζωής" (1955) και το "Μια βίαιη ζωή" (1959). Παράλληλα εκδίδει τις ποιητικές συλλογές "Οι στάχτες του Γκράμσι"(1957), "Το αηδόνι της καθολικής εκκλησίας" (1958) και "Η θρησκεία του καιρού μας" (1961). Διευθύνει την επιθεώρηση Nuovi argomenti με τον Αλμπέρτο Μοράβια, ο οποίος τον θεωρεί, ήδη από το τέλος της δεκαετίας του '50, ως τον σημαντικότερο Ιταλό ποιητή της γενιάς του. Την ίδια εποχή αρχίζει να ασχολείται με τον κινηματογράφο ως σεναριογράφος και συνεργάζεται με τον Μπολονίνι, τον Μπερτολούτσι και τον Ρόσσι. Το 1961 σκηνοθετεί την πρώτη του ταινία, το "Ακατόνε". Ακολουθούν οι ταινίες "Μάμα Ρόμα" (1962), "Το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο" (1964), "Οιδίπους Τύραννος" (1967), "Θεώρημα" (1969),"Χοιροστάσιο" (1969), "Μήδεια" (1970), καθώς και η λεγόμενη "τριλογία της ζωής" με το "Δεκαήμερο" (1971), "Οι ιστορίες του Καντέρμπουρυ" (1972) και " Χίλιες και μια νύχτες" (1974). Τελευταία του ταινία το "Σαλό ή 120 μέρες στα Σόδομα" (1975). Από τους σημαντικότερους διανοούμενους της εποχής του, ο Παζολίνι άλλοτε με τις ταινίες του, άλλοτε με τα βιβλία του και άλλοτε με τα άρθρα του προκαλούσε σκάνδαλο με τις αντισυμβατικές, επαναστατικές απόψεις του. Δολοφονήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1975 από έναν νεαρό στην Όστια, έξω από τη Ρώμη.
  ΑΠΟ ΤΟ [www.books.gr]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:26

  IRON CURTAIN - ΣΙΔΗΡΟΥΝ ΠΑΡΑΠΕΤΑΣΜΑ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Σιδηρούν παραπέτασμα
  Με τον όρο Σιδηρούν Παραπέτασμα ονομάσθηκε μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η νοητή διαχωριστική γραμμή μεταξύ αφενός της Σοβιετικής Ένωσης και των υπό την επιρροή της κομμουνιστικών καθεστώτων στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης (Πολωνία, Τσεχοσλοβακία, Ρουμανία, Ουγγαρία, Βουλγαρία κλπ), και αφετέρου των κρατών του Νατοϊκού συνασπισμού και των συμμάχων τους.
  Η έκφραση αυτή αποδίδεται στον Ουίνστων Τσώρτσιλ (5 Μαρτίου 1946) και χρησιμοποιήθηκε από τις δυτικές κυβερνήσεις κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου για να προπαγανδίσει την απαγόρευση ελεύθερης επικοινωνίας των δορυφόρων της ΕΣΣΔ (ανατολικό μπλοκ) με τον υπόλοιπο κόσμο, προκειμένου οι πολίτες τους να παραμένουν στο εσωτερικό τους και οι μη ελεγχόμενες πληροφορίες να μένουν απ' έξω. Έτσι η έννοια του Σιδηρού Παραπετάσματος εκτείνονταν και στα λιμάνια και αεροδρόμια των χωρών αυτών. Σημειώνεται ότι όλα τα υπό ξένη σημαία πλοία που κατέπλεαν σε λιμάνια των κρατών του ανατολικού μπλοκ φυλάγονταν από ένοπλους στρατιώτες.
  Ιστορικά, η δικαιολογία με την οποία εξαπλώθηκε στο δυτικό μπλοκ αυτός ο όρος, περί της αποτροπής επαφής των λαών των χωρών του Παραπετάσματος με άλλους λαούς, δεν ευσταθεί απόλυτα, δεδομένου ότι και στη Συρία επί εποχής Άσσαντ, που δεν ήταν λενινιστικό κράτος, υπήρξαν παρόμοια μέτρα τα οποία απέτρεπαν ακόμη και εισαγωγή ευρωπαϊκών προϊόντων, καθαρά για οικονομικούς λόγους. Συνεπώς ο όρος πρέσβευε στην εποχή του περισσότερο μια οικονομική αντίληψη επί συγκεκρισμένου γεωγραφικού χώρου, και κατ' επέκταση συγκεκριμένου συνασπισμού χωρών όπου παρουσιαζόταν αδυναμία εμπορικής διείσδυσης των άλλων. Λόγω του φορτισμένου ψυχροπολεμικού κλίματος ωστόσο, προπαγανδιζόταν έντονα ως όρος που αφορούσε πολιτικές, ιδεολογικές διαφορές.
  ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Βέροια, 04.03.2010
• 08:11

  SIMPLE MINDS: '' MANDELA DAY''

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας

  Enclosure: [download]

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:04

  HISTORIC CENTRE OF RIGA (LATVIA) - ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΡΙΓΑΣ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Το ιστορικό κέντρο της Ρίγας
  Το 1970 ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ απένειμε το μετάλλιο Λένιν, που αποτελούσε την ύψιστη τιμητική διάκριση της Σοβιετικής Ένωσης, στη Ρίγα για την οικονομική συνεισφορά της πόλης στην οικονομική ανάπτυξη. Αφήνοντας τις ρητορείες κατά μέρος, η άρχουσα τάξη του κομουνιστικού κόμματος είχε καταστήσει την πρωτεύουσα της Λετονίας πρότυπο προόδου και τη θεωρούσε τιμή για τη χώρα. Από την ίδρυσή τους τα γειτονικά κράτη είχαν πολεμήσει για το σπουδαίο λιμάνι στον ποταμό Νταουγκάβα. Επισήμως, η Ρίγα ιδρύθηκε το 1201 από τον επίσκοπο Αλβέρτο της Βρέμης. Μέσα σε λίγα μόλις χρόνια τα Τάγματα των Αδελφών του Χριστού κατέκτησαν ολόκληρη τη Λιβονία (η περιοχή αυτή κάλυπτε τη σύγχρονη Λετονία και τη νότια Εσθονία) και τη μετέτρεψαν σε γερμανικό φέουδο. Στη διάρκεια του 13ου αιώνα η πόλη άκμασε χάρη στο εμπόριο των δερμάτων, του σίτου, των ψαριών, της ξυλείας και του υψηλής αξίας κεχριμπαριού. Το 1282 εισήλθε στη Χανσεατική Ένωση, την ισχυρή συνομοσπονδία των εμπορικών πόλεων που δέσποζαν στη Βαλτική και στη Βόρεια Θάλασσα. Ο καθεδρικός ναός κατασκευάστηκε μεταξύ 1211 και 1271 στη διάρκεια της περιόδου ευημερίας. Ο αρχικός ρωμανικός ρυθμός είναι ακόμη εμφανής στο εξωτερικό, αλλά το εσωτερικό έχει υποστεί επεξεργασίες με την πάροδο αιώνων σύμφωνα με τον γοτθικό, τον αναγεννησιακό, τον μπαρόκ και τον νεοκλασικό ρυθμό. Το 1884 εμπλουτίστηκε με το μεγαλύτερο όργανο στον κόσμο για την εποχή, με 6.718 αυλούς κατασκευασμένους από ξύλο και μέταλλο. Τρεις άλλοι ναοί που κατασκευάστηκαν από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία εξακολουθούν να υπάρχουν στη Ρίγα:
  Ο Άγιος Πέτρος (1209), ο Άγιος Ιάκωβος (1226) και ο Άγιος Ιωάννης (1234).
  Η εποχή της Μεταρρύθμισης σηματοδότησε το τέλος της γερμανικής κυριαρχίας στην πόλη η οποία το 1582 κατακτήθηκε από τον βασιλιά της Πολωνίας, Στέφανο Μπάτορι. Σαράντα χρόνια αργότερα πέρασε σε σουηδικά χέρια. Η φωτισμένη σκανδιναβική μοναρχία υποβοήθησε την ουσιαστική ανάπτυξη, όμως όλα αυτά κράτησαν πολύ λίγο. Το 1710 εισέβαλαν στη Ρίγα οι στρατιώτες του Μεγάλου Πέτρου της Ρωσίας για να εγκαθιδρύσουν μια κυριαρχία που επρόκειτο να διαρκέσει μέχρι το 1918, οπότε η πόλη επανέκτησε την ανεξαρτησία της. Αυτή η σύντομη ανάπαυλα χάθηκε μα την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου όταν η χώρα κατελήφθη εκ νέου από τους Γερμανούς. Η Ρίγα εξακολουθούσε να διατηρεί τον χαρακτήρα της πόλεως με διεθνή απήχηση. Έχοντας πληθυσμό 500.000 θεωρούσε καύχημα την ύπαρξη μιας τάξης διανοούμενων που συνδεόταν κατά γενική ομολογία με τον κόσμο της μουσικής και μεταξύ 1837 και 1839 επελέγη από τον Ρίτσαρντ Βάγκνερ σαν καταφύγιο όταν εγκατέλειψε τη χώρα του για να αποφύγει χρέη τα οποία είχε δημιουργήσει. Στα μέσα του 19ου αιώνα ο τσάρος Αλέξανδρος Β΄ αποφάσισε να αλλάξει το πρόσωπο της πόλης. Κατεδάφισε τα τείχη και άρχισε την αρχιτεκτονική επανάσταση που επρόκειτο να δώσει στη Ρίγα τη μοναδικότητά της και να μεσουρανήσει λίγες δεκαετίες αργότερα στον θρίαμβο της Γιουγκεντστίλ ή Αρτ Νουβό. Ο ρυθμός αυτός συνδύαζε την αρχιτεκτονική, τη ζωγραφική και τη γλυπτική για να σχηματιστεί ένας συνδυασμός διακόσμησης και λειτουργικότητας. Τα κτίρια στο ιστορικό κέντρο της Ρίγας έχουν γεωμετρικές και καμπυλωτές προσόψεις, κεντρικά θέματα από άνθη ή ζώα και προσωπίδες και μορφές σκαλισμένες στις γωνίες των δρόμων. Όλα αυτά συμβόλιζαν το πνεύμα της εποχής με τη συναισθηματική ένταση να διαποτίζεται από τον εκσυγχρονισμό. Η Ρίγα έχει χίλια ή τόσα περίπου κτίρια Γιουγκεντστίλ που σχεδιάστηκαν από διαφορετικούς αρχιτέκτονες. Τα πιο αντιπροσωπευτικά βρίσκονται στους δρόμους της Αλμπέρτα, της Ελιζαμπέτας, της Αντονίγια και της Ταλίν. Σε αυτά περιλαμβάνεται το αριστούργημα του Μιχαήλ Αϊζενστάιν, πατέρα του Σεργκέι και σκηνοθέτη του έργου «Θωρηκτό Ποτέμκιν», το οποίο είναι μια κατοικία στον αριθμό 13 της Αλμπέρτα Γέλα. Κατασκευάστηκε το 1904 για έναν καγκελάριο του κράτους ονόματι Λεμπεντίνσκι. Όπως και οι άλλες προσόψεις που σχεδιάστηκαν από τον Αϊζενστάιν, εναλλάσσει τις σιδερένιες με τις ξύλινες σπείρες στα τόξα των παραθύρων με αγάλματα και σμαλτωμένα πήλινα ιταλικά ανάγλυφα σε αρκετά πατώματα για τη δημιουργία θεατρικών και δραματικών αποτελεσμάτων. Η Ρίγα, που παραχωρήθηκε στη Σοβιετική Ένωση μετά το τέλος του πολέμου, έγινε αντικείμενο διαδικασίας έντονης ρωσοποίησης. Άνθρωποι από άλλες δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης μετανάστευσαν εκεί και κατασκευάστηκαν μεγαλοπρεπή κτίρια σε σταλινικό ρυθμό, αν και δεν κατέστρεψαν την αρχιτεκτονική κληρονομιά του ιστορικού κέντρου. Με την ανεξαρτησία το 1990 και την εισαγωγή της ελεύθερης οικονομίας της αγοράς, τουλάχιστον το ένα τρίτο από τα κτίρια της Αρτ Νούβο πουλήθηκαν σε δυτικές εταιρίες που προχώρησαν σε έργα αναστήλωσης, αν και δεν ήταν πάντοτε συντηρητικά.
  ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «UNESCO – ΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ»
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:01

  ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Χαραλάμπους Γεώργιος Γεννήθηκε στο χωριό Κυπερούντα, της επαρχίας Λεμεσού, το 1938. Σκοτώθηκε στη Λεμεσό στις 4 Μαρτίου 1956 από βλήμα βόμβας, που έριξε εναντίον των Άγγλων.
  Γονείς : Χαράλαμπος Θεμιστοκλέους και Μελανή Χαραλάμπους
  Αδελφές : Μαρία, Ελευθερία και Μυριάνθη
  Ο Γεώργιος Χαραλάμπους τελείωσε το δημοτικό σχολείο Κυπερούντας και εργαζόταν ως οικοδόμος στη Λεμεσό, όπου και εντάχθηκε στην ΕΟΚΑ. Έδρασε βασικά στην πόλη της Λεμεσού.
  Την Κυριακή, 4 Μαρτίου 1956, ρίφθηκαν βόμβες σε διάφορα μέρη της Λεμεσού. Μεταξύ αυτών ήταν και η βόμβα, που ο Γεώργιος Χαραλάμπους έριξε, στις οκτώ το βράδυ εκείνης της ημέρας, εναντίον στρατιωτικού αυτοκινήτου κοντά στο κινηματοθέατρο "Παλλάς" στον Πεντάδρομο. Η βόμβα εξερράγη ενώ την έριχνε και προκάλεσε το θάνατό του.
  Αρχικά είχε ανακοινωθεί ότι ο Γεώργιος Χαραλάμπους πυροβολήθηκε από Άγγλους στρατιώτες, που επέβαιναν του αυτοκινήτου εναντίον του οποίου ρίφθηκε η βόμβα. Από τη νεκροψία όμως που έγινε, διαπιστώθηκε ότι ο θάνατός του προήλθε από βλήμα της βόμβας που εξερράγη και το οποίο διέτρησε την καρδιά του.
  Οι Άγγλοι στρατιώτες, που τον μετέφεραν την επομένη στο χωριό του, έδωσαν διαταγή να ταφεί αμέσως. Η κηδεία του έγινε σε ατμόσφαιρα πένθους, αλλά και περηφάνιας και αποφασιστικότητας για συνέχιση του Αγώνα.
  ΑΠΟ ΤΟ [ermis.lib.ucy.ac.cy]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:52

  ΕΛΕΝΑ ΝΑΘΑΝΑΗΛ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Έλενα Ναθαναήλ
  Η Έλενα Ναθαναήλ ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης. Γεννήθηκε στις 19 Ιανουαρίου του 1947 στη Νέα Φιλαδέλφεια, τότε φτωχό προάστιο των Αθηνών. Το επώνυμο "Ναθαναήλ" ήταν το μητρώνυμό της. Ολόκληρο το ονοματεπώνυμο της ήταν Ελένη Ναθαναήλ Δεληβασίλη.
  Σε μία τηλεοπτική συνέντευξή της στις 9 Φεβρουαρίου του 2004 στον Γρηγόρη Αρναούτογλου ("Όμορφος κόσμος το πρωί") δήλωσε ότι είχε καταγωγή από την πλευρά του πατέρα της από το Αϊβαλί της Μικράς Ασίας, ενώ από την πλευρά της μητέρας της είχε καταγωγή από τη Μάνη.
  Σπούδασε στη δραματική σχολή του Πέλου Κατσέλη και πρωτοεμφανίστηκε στο σινεμά στην ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη Κάτι να καίει (1963) στην ηλικία των 16 ετών. Στη Γερμανία συμμετείχε στο φιλμ του Ραλφ Τίλε "Το αίμα των Βέλσουγκ". Επιστρέφοντας στην Ελλάδα έκανε καριέρα στο θέατρο και το σινεμά. To 1968 βραβεύτηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την ταινία Ραντεβού με μία άγνωστη. Για αρκετά χρόνια πριν το θάνατο της είχε αποσυρθεί από τα καλλιτεχνικά δρώμενα, κάνοντας μόνο επιλεκτικές εμφανίσεις. Η τελευταία της υποκριτική εμφάνιση έγινε λίγο πριν το θάνατο της, στην τηλεοπτική σειρά του Mega Channel Γοργόνες.
  Δεν παντρεύτηκε ποτέ, παρ’ όλο που το 1973 απέκτησε μια κόρη με τον επιχειρηματία Γιώργο Τσαγκάρη, την Ίνκα – Μαρία, η οποία είναι δημοσιογράφος. Τα τελευταία χρόνια, μαζί με τον επί 29 χρόνια σύντροφο της ζωής της, βετεράνο ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού Τάσο Μητρόπουλο, κατοικούσε στην Εύβοια δηλώνοντας ότι ήταν αγρότισσα και ασχολούταν με την παραγωγή του κρασιού.
  Χτυπημένη από καρκίνο του πνεύμονα απεβίωσε στις 4 Μαρτίου του 2008 το απόγευμα, ενώ η κηδεία της έγινε το μεσημέρι της 5ης Μαρτίου του 2008 στο νεκροταφείο της Νέας Φιλαδέλφειας στον Κόκκινο Μύλο.
  Σειρές στις οποίες έχει παίξει:
  Άγγιγμα ψυχής 1998 ΑΝΤ1
  Αντίζηλες (Οι) 1989 ΕΤ2
  Αξιόπιστοι (Οι) 1982 ΥΕΝΕΔ
  Γαλάζιο διαμάντι 1993 ΑΝΤ1
  Γοργόνες 2007 MEGA
  Θωμάς επί Κολωνώ 1977 ΕΡΤ
  Λέσχη μυστηρίου 1976 ΕΡΤ
  Φάκελος 38 1978 ΕΡΤ
  Ταινίες στις οποίες έχει παίξει:
  Black out 1998
  Ένας κοντός θα μας σώσει 1981
  Έρωτας στην καυτή άμμο 1966
  Αναζήτηση 1972
  Αντάρτες των πόλεων 1972
  Απίθανοι αλλιώτικοι και ωραίοι 1982
  Απουσίες 1987
  Είσαι στην ΕΟΚ πάθε για την ΕΟΚ 1981
  Εθελοντής στον έρωτα 1971
  Εκείνο το καλοκαίρι 1971
  Επιχείρησις Απόλλων 1968
  Ζήτημα ζωής και θανάτου 1973
  Κάτι να καίει 1963
  Κατάσκοποι στο Σαρωνικό 1968
  Ντάμα σπαθί 1966
  Ξύπνα Βασίλη 1969
  Ο αισιόδοξος 1973
  Ο δέκατος τρίτος 1967
  Ο δραπέτης 1967
  Ο ποδόγυρος 1980
  Οι Πόντιοι 1985
  Παγίδα στην Ελλάδα 1982
  Παταγωνία 1998
  Πρόκληση (1971) 1971
  Ραντεβού με μια άγνωστη 1968
  Στη σκιά του Λέμι Κόσιον 2002
  Της πολιτσμάνας το κάγκελο 1981
  Το λεβεντόπαιδο 1969
  Φόβος (1966) 1966
  Βιντεοταινίες στις οποίες έχει παίξει:
  Η Πολιτεία κατηγορεί 1985
  Θυμήσου τον Σεπτέμβρη 1985
  Νύχτες τρόμου 1985
  Ονειροπαρμένος (Ο) 198?
  Σημάδια του ήλιου (Τα) 198?
  Τελευταίος έρωτας 198?
  Τρελοξενύχτης (Ο) 1986
  ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ www.retrodb.gr
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:49

  KARL BENZ - ΚΑΡΛ ΜΠΕΝΤΣ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Καρλ Μπεντς
  Ο Καρλ Φρήντριχ Μπεντς (Karl Friedrich Benz, 1844- 4 Μαρτίου 1929) υπήρξε Γερμανός μηχανικός και εφευρέτης. Είναι ιδιαίτερα γνωστός ως αυτός που σχεδίασε και κατασκεύασε το πρώτο αυτοκίνητο όχημα με κινητήρα εσωτερικής καύσης.
  Γεννήθηκε στην Καρλσρούη της νοτιοδυτικής Γερμανίας το 1844 και εκπαιδεύτηκε στον χώρο της μηχανικής από σχετικά μικρή ηλικία. Άνοιξε δικό του μηχανουργικό εργαστήριο στο Μανχάιμ το 1863 και από το 1877 άρχισε να πειραματίζεται αρχικά σε μηχανές με δίτροχο κινητήρα. Ύστερα από πολυετείς έρευνες, το 1885, κατασκεύασε το πρώτο αυτοκινούμενο όχημα, το οποίο ήταν τρίτροχο. Το όχημα αυτό, ήταν το πρώτο αυτοκίνητο, με την σύγχρονη έννοια, που λειτουργούσε με κινητήρα εσωτερικής καύσης. Ο Καρλ Μπεντς κατοχύρωσε την εφεύρεσή του με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, στις 28 Ιανουαρίου 1886.
  Ήδη από το 1883 ο Μπεντς είχε ιδρύσει δική του εταιρεία, την Benz&Co (Μπεντς κ' Σια) που κατασκεύαζε στατικές (μη κινούμενες) μηχανές εσωτερικής καύσης. Το 1893 η εταιρεία του κατασκεύασε το πρώτο τετράτροχο αυτοκίνητο, ενώ το 1899 ήταν έτοιμη προς πώληση η πρώτη σειρά αυτοκινήτων 'αγωνιστικού' τύπου. Το 1926 η εταιρεία του Benz συγχωνεύτηκε με την Daimler Motoren Gesellschaft, που είχε ιδρύσει η μηχανικός Ντάιμπλερ. Με την συγχώνευση δημιουργήθηκε η Daimler-Benz (Ντάιμλερ-Μπεντς), εταιρεία που κατασκεύαζε οχήματα με τη γνωστή επωνυμία Μερσεντές (Mercedes).
  ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:43

  NIKOLAI GOGOL - ΝΙΚΟΛΑΙ ΓΚΟΓΚΟΛ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Νικολάι Γκόγκολ
  Ο Νικολάι Γκόγκολ (ρωσ. Николай Васильевич Гоголь, 1809-1852) ήταν Ρώσος ποιητής, συγγραφέας και μυθιστοριογράφος. Έγραψε πολλά διηγήματα, όπως «Τάρας Μπούλμπα», «Το πορτρέτο» κ.ά. Μυθιστορήματα: «Νεκραί ψυχαί», «Το ημερολόγιον ενός τρελού» κ.ά. Ρώσος συγγραφέας, που έγραψε μερικά από τα μεγαλύτερα αριστουργήματα της ρωσικής ρεαλιστικής λογοτεχνίας στο 19ο αιώνα και θεωρείται εφάμιλλος γιγάντων όπως οι: Λέων Τολστόι (Leo Tolstoy), Ιβάν Τουργκένιεφ (Ivan Turgenev), Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι (Fyodor Dostoyevsky) κι ο ποιητής Αλεξάντρ Πούσκιν (Aleksandr Pushkin).
  Βιογραφία
  Ο Νικολάι Βασίλιεβιτς Γκόγκολ (Nikolay Vasilyevich Gogol) γεννήθηκε στις 20 Μάρτη 1809, στο Sorochintsy, Mirgorod, επαρχία του Πολτάβα, από γονείς κοζάκους. Το 1828 πήγε στην Αγία Πετρούπολη, όπου εξασφάλισε απασχόληση στο δημόσιο κι έγινε γνωστός στους λογοτεχνικούς κύκλους. Έλαβε έπαινο για τη πρώτη του συλλογή διηγημάτων, από την ουκρανική ζωή το 1831. Κατόπιν ακολούθησε άλλη συλλογή, "Mirgorod" (1835), περιέχοντας το κλασσικό "Τάρας Μπούλμπα" (Taras Bulba) που επεκτάθηκε το 1842 σ' ολόκληρο μυθιστόρημα. Αυτή η εργασία, που εξετάζει τη ζωή των κοζάκων του 16ου αιώνα, αποκάλυψε τη μεγάλη δυνατότητα του συγγραφέα για την ακριβή και συμπονετική απεικόνιση χαρακτήρων καθώς και το σπινθηροβόλο χιούμορ του.
  Το 1836, κάνει την εμφάνισή του "Ο Γενικός Επιθεωρητής", μια εύθυμη σάτιρα για τη φιλαργυρία και την ηλιθιότητα των γραφειοκρατών ανώτερων υπαλλήλων, μια φαρσοκωμωδία που θεωρείται από πολλούς κριτικούς ως έν από τα σημαντικότερα κείμενα στη ρωσική λογοτεχνία. Αφορά τους τοπικούς ανώτερους υπαλλήλους μιας μικρής πόλης που μπερδεύουν ένα νέο ταξιδιώτη μ' έναν αναμενόμενο κυβερνητικό επιθεωρητή και του προσφέρουν εξευμενιστικές δωροδοκίες για να τον πείσουν ν' αγνοήσει την αρχικά κακή μεταχείρισή του, απ' αυτούς.
  Μεταξύ 1826-48 έζησε κυρίως στη Ρώμη, κι εργάστηκε σ' ένα μυθιστόρημα που θεωρείται η μέγιστη δημιουργική προσπάθειά του κι ένα από τα λεπτότερα μυθιστορήματα στη παγκόσμια λογοτεχνία: "Οι Νεκρές Ψυχές" (1842). Έχει δημοσιευθεί επίσης στα αγγλικά. Στη δομή του συγγενεύει με τον "Δον Κιχώτη" του Θερβαντές (Miguel Cervades Saavedra). Το εξαιρετικό χιούμορ της ιστορίας προέρχεται από μοναδική και σαρδώνεια σε σύλληψη, ιδέα: Ένας φιλόδοξος, πονηρός κι αδίστακτος τυχοδιώκτης, πηγαίνει από μέρος σε μέρος, αγοράζοντας ή κλέβοντας από τους ιδιοκτήτες τους, τους τίτλους των... νεκρών δουλοπαροίκων. Με αυτήν την 'ιδιοκτησία' ως ασφάλεια, προγραμματίζει να πάρει δάνεια με τα οποία θ' αγοράσει ένα κτήμα με... ζωντανές ψυχές.
  Αυτό το μυθιστόρημα αντανακλά τη σχέση μεταξύ κολίγων κι αφεντάδων και φυσικά την ιδέα που 'χαν οι δεύτεροι για τους πρώτους, καθώς επίσης κι ένα μεγάλο αριθμό εξόχως απεικονισμένων ρωσικών επαρχιακών χαρακτήρων. Οι "Νεκρές Ψυχές" ασκήσανε τεράστια επιρροή στις μετέπειτα γενιές των ρώσων συγγραφέων. Πολλά από τα πνευματώδη ρητά που γράφονται στις σελίδες του έχουν γίνει ρωσικά αποφθέγματα. Όμως αυτό το δημοσιευμένο κομμάτι ήταν το πρώτο μέρος μιας πολύ μεγαλύτερης εργασίας που την άρχισε με συνέπεια, μα σε μια κρίση υποχονδριακής μελαγχολίας και κατάθλιψης, έκαψε το χειρόγραφο. Έτσι το έργο θεωρείται ημιτελές.
  Το 1842 δημοσίευσε μιαν άλλη διάσημη εργασία, "Το Παλτό," διήγημα για ένα καταπονημένο υπάλληλο που πέφτει θύμα της ρωσική κοινωνικής αδικίας. Το επόμενο έτος έκανε προσκύνημα στους 'Αγιους Τόπους και στην επιστροφή, ένας ιερέας τον έπεισε πως η καλλιτεχνική του εργασία ήταν αμαρτωλή. Τότε ο Gogol κατέστρεψε διάφορα αδημοσίευτα χειρόγραφά του.
  Πέθανε πρόωρα, στις 4 Μάρτη 1852, στη Μόσχα, σ' ηλικία μόλις 43 ετών.
  Παντρολογήματα
  Το 1833 αρχίσε να γράφει το έργο «Παντρολογήματα» (η Ο γάμος η Γαμπροπάζαρο), λίγο μετά τα «Βράδια στο χωριό». Ο Γκόγκολ το άφησε στη μέση γιατί αφοσιώθηκε σε μια καινούργια κωμωδία, τον «'Επιθεωρητή». Λίγο αργότερα, έδωσε την οριστική μορφή στα Παντρολογήματα στη Ρώμη για να τα ξαναστείλει στην Πετρούπολη, όπου παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά τον Δεκέμβριο του 1842. Οι φίλοι του Γκόγκολ, ακόμη κι ο ίδιος, θεωρούσαν τα Παντρολογήματα και τους Παίχτες, απλές φάρσες. Μόνο ο κριτικός Μπιελίνσκι διέκρινε την «καλλιτεχνική και πιστή αναπαράσταση των ηθών της μέσης κοινωνίας της Πετρούπολης».
  ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:39

  ''ΒΑΝΙΛΙΑ ΣΟΚΟΛΑΤΑ'': ΠΑΛΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  
  Βανίλια σοκολάτα
  Κωμική σειρά 17 επεισοδίων των 30 λεπτών
  Πρεμιέρα στο MEGA την Παρασκευή 4 Μαρτίου 1994
  Παραγωγή ΕΨΙΛΟΝ-Νίκος Πιλάβιος
  Σενάριο και σκηνοθεσία του Μάξιμου Καρρά
  Ηθοποιοί ίνα Λαζοπούλου, Βάσω Γουλιελμάκη, Θάλεια Αργυρίου, Σταύρος Αραγιάννης, Φαίδρα Δρούκα, Ανδρέας Κούσκουλας, Κώστας Πιλάβιος, Χριστίνα Συμεωνίδου, Ελένη Χριστοδουλίδου, Τζόλυ Γαρμπή, Γιώργος Χριστοδούλου, Γιώργος Μόσχος
  ….Οι ελπίδες, τα όνειρα, οι φιλοδοξίες και η καθημερινή σκληρή δουλειά είκοσι σπουδαστών μιας σχολής κινηματογράφου και τηλεόρασης που προσπαθώντας να χτίσουν την καριέρα τους, προετοιμάζουν μια θεατρική παράσταση σε συνεργασία με τους καθηγητές τους….
  ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:33

  RED STAR BELGRADE - ΕΡΥΘΡΟΣ ΑΣΤΕΡΑΣ ΒΕΛΙΓΡΑΔΙΟΥ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου O Ερυθρός Αστέρας (σέρβικα: Фудбалски клуб Црвена звезда - Fudbalski klub Crvena Zvezda, αγγλικά: Red Star) είναι Αθλητικός σύλλογος στο Βελιγράδι της Σερβίας.
  Ιστορία
  Ιδρύθηκε στις 4 Μαρτίου 1945 με χρώματα το κόκκινο και το άσπρο. Το 1991 κατέκτησε το Κύπελλο Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης, στον τελικό που έγινε στο Μπάρι της Ιταλίας. Έχει τμήματα μπάσκετ, βόλευ, χάντμπολ, πόλο και στίβου. Οι οπαδοί του έχουν αδελφοποιηθεί με αυτούς του Ολυμπιακού Πειραιώς.
  Τίτλοι
  Ποδόσφαιρο
  Κύπελλο Πρωταθλητριών:1991
  Μιτρόπα Καπ: 1958, 1968
  Διηπειρωτικό Κύπελλο: 1991
  Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Γιουγκοσλαβίας: 1951, 1953, 1956, 1957, 1959, 1960, 1964, 1968, 1969, 1970, 1973, 1977, 1980, 1981, 1984, 1988, 1990, 1991, 1992
  Κύπελλο ποδοσφαίρου Γιουγκοσλαβίας: 1948, 1949, 1950, 1958, 1959, 1964, 1968, 1970, 1971, 1982, 1985, 1990.
  Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σερβίας και Μαυροβουνίου: 1995, 2000, 2001, 2004, 2006.
  Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Σερβίας: 2007.
  Κύπελλο ποδοσφαίρου Σερβίας και Μαυροβουνίου: 1993, 1995, 1996, 1997, 1999, 2000, 2002, 2004, 2006.
  Κύπελλο Σερβίας: 2007
  Μπάσκετ Ανδρών
  Κύπελλο κυπελλούχων Ευρώπης: 1974
  Φιναλίστ Κυπέλλου κυπελλούχων Ευρώπης: 1972,1975
  Φιναλίστ Ευρωπαϊκού κυπέλλου Κόρατς :1984,1998
  πρωτάθλημα Γιουγοσλαβίας :1946,1947,1948,1949,1950,1951,1952,1953,1954,1955,1969,1972 κύπελλο Γιουγκοσλαβίας :1971,1973,1975
  πρωτάθλημα Σερβίας :1993,1994,1998
  κύπελλα Σερβίας :2004,2006
  Μπάσκετ Γυναικών
  Κύπελλο πρωταθλητριών Ευρώπης :1979
  Φιναλίστ κυπέλλου πρωταθλητριών Ευρώπης :1981
  Βόλευ αντρών
  Κύπελλο κυπελλούχων Ευρώπης :1981
  ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:24

  GEORGE GAMOW - ΤΖΟΡΤΖ ΓΚΑΜΟΦ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Τζορτζ Γκάμοφ
  Ο Τζορτζ Γκάμοφ (4 Μαρτίου 1904 – 19 Αυγούστου 1968), που γεννήθηκε ως Γκεόργκι Αντόνοβιτς Γκάμοφ (Георгий Антонович Гамов), ήταν ουκρανικής καταγωγής φυσικός, κοσμολόγος και συγγραφέας, ένας από τους σημαντικότερους του εικοστού αιώνα. Το σπουδαιότερο επίτευγμά του στη φυσική ήταν η ανακάλυψη του κβαντικού φαινομένου σήραγγας. Ερεύνησε ποικιλία θεμάτων, όπως τη ραδιενεργό διάσπαση του πυρήνα του ατόμου, την αστρική εξέλιξη, την πυρηνοσύνθεση στους αστέρες και στη Μεγάλη Έκρηξη, και τη γενετική.
  Η ζωή του
  Ο Γκάμοφ γεννήθηκε στην κωμόπολη Φόρμπεν, προάστιο της Οδησσού στην Ουκρανία, που ήταν τότε μέρος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Ο πατέρας του δίδασκε σε γυμνάσιο. Ο Γκεόργκι σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Νοβορασίγια της Οδησσού (1922–1923) και στο Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρουπόλεως (1923–1929). Δάσκαλός του στο δεύτερο υπήρξε, μεταξύ άλλων, ο Αλεξάντρ Φρίντμαν μέχρι το θάνατό του το 1925.
  Μετά την αποφοίτησή του, ο Γκάμοφ μελέτησε την κβαντική θεωρία στο Γκέτινγκεν, όπου η έρευνά του για τον πυρήνα του ατόμου ήταν το θέμα της διδακτορικής του διατριβής. Στη συνέχεια εργάσθηκε στο Ινστιτούτο Θεωρητικής Φυσικής του Πανεπιστημίου της Κοπεγχάγης, από το 1928 ως το 1931, με ένα μικρό μεσοδιάστημα συνεργασίας με τον Έρνεστ Ράδερφορντ στο Κέμπριτζ. Συνέχισε να μελετά τον ατομικό πυρήνα και πρότεινε το μοντέλο της υγρής σταγόνας, αλλά ερεύνησε και θέματα αστροφυσικής με τον Ρόμπερτ Άτκινσον και τον Φριτς Χούτερμανς.
  Το 1928 ο Γκάμοφ ολοκλήρωσε τη θεωρία του για τη διάσπαση άλφα των ατομικών πυρήνων, που την ερμήνευσε ορθά με το κβαντικό φαινόμενο σήραγγας, ενώ το πρόβλημα είναι άλυτο με βάση τις γνώσεις της κλασικής φυσικής. Εξήγαγε μία σχέση ανάμεσα στο χρόνο ημιζωής του πυρήνα και την ενέργεια του εκπεμπόμενου σωματιδίου άλφα.
  Επιστρέφοντας στη Σοβιετική Ένωση ο Γκάμοφ παντρεύτηκε τη Λ. Βοχμίνζεβα και εργάσθηκε σε διαφορετικά ιδρύματα της ΕΣΣΔ πριν αποφασίσει να διαφύγει στο εξωτερικό με τη σύζυγό του. Οι πρώτες δύο σχετικές τους απόπειρες, το 1932, απέτυχαν εξαιτίας των κακών καιρικών συνθηκών. Το 1933 ωστόσο ο Γκάμοφ κατόρθωσε να πάρει άδεια για τον ίδιο και τη σύζυγό του (αφού και εκείνη ήταν φυσικός) προκειμένου να παρακολουθήσει το Συνέδριο Φυσικής Solvay στις Βρυξέλλες. Το παρακολούθησαν και μετά διέφυγαν στο εξωτερικό. Το 1934 εγκαταστάθηκαν στις ΗΠΑ, και ο Γκάμοφ άρχισε να εργάζεται στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον, όπου συνεργάσθηκε με τους Έντουαρντ Τέλερ και Ραλφ Άλφερ. Ο Γκάμοφ έγινε Αμερικανός πολίτης το 1940 ως George Gamow. Παρέμεινε στο ίδιο πανεπιστήμιο ως το 1954 και μετά εργάσθηκε στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϋ (1954) και το Πανεπιστήμιο του Κολοράντο (1956–1968). Απεβίωσε στο Boulder του Κολοράντο σε ηλικία 64 ετών.
  Εργασία στην Κοσμολογία
  Ο Γκάμοφ συνέγραψε μία σημαντική ερευνητική εργασία στην Κοσμογονία με τον φοιτητή του Ραλφ Άλφερ, υπό τον τίτλο Η προέλευση των χημικών στοιχείων (Physical Review, Απρίλιος 1948). Η θεωρία της εργασίας έγινε γνωστή ως «Θεωρία Alpher-Bethe-Gamow ή Α-Β-Γ (ο Gamow είχε προσθέσει το όνομα του φυσικού Χανς Μπέτε, που δεν είχε συνεισφέρει, για να λογοπαίξει με τα τρία πρώτα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου).
  Κατά την εργασία αυτή, οι σημερινές περιεκτικότητες του σύμπαντος σε υδρογόνο και ήλιο (που είναι μαζί πάνω από 99%) μπορούσαν να εξηγηθούν με βάση αντιδράσεις που συνέβησαν σε μία αρχική έκρηξη κατά τη δημιουργία του σύμπαντος, πράγμα που παρείχε θεωρητική υποστήριξη στη θεωρία του της Μεγάλης Έκρηξης (big bang), μολονότι δεν εξηγούσε την παρουσία των άλλων στοιχείων (αυτό έγινε αργότερα από τον Φρεντ Χόυλ).
  Στην ίδια εργασία ο Γκάμοφ εκτίμησε την ένταση της εναπομείνασας από την αρχική έκρηξη ακτινοβολίας (ακτινοβολία υποβάθρου μικροκυμάτων). Προέβλεψε σωστά πως ο απόηχος αυτός της Μεγάλης Αρχικής Εκρήξεως θα είχε ψυχθεί μετά από δισεκατομμύρια έτη, γεμίζοντας τον χώρο του σύμπαντος με μία ακτινοβολία μικροκυμάτων σε αντίστοιχη θερμοκρασία 5 βαθμών K. Οι αστρονόμοι και οι φυσικοί δεν επεχείρησαν να ανιχνεύσουν αυτή την ακτινοβολία εκείνη την εποχή, εξαιτίας τόσο ελλείψεως ενδιαφέροντος όσο και απειρίας στην παρατήρηση μικροκυμάτων. Μόλις το 1964 οι Άρνο Πενζίας και Ρόμπερτ Γουίλσον την ανακάλυψαν τυχαία (και πήραν το βραβείο Νόμπελ στη φυσική το 1978). Η θερμοκρασία που αντιστοιχούσε στα μικροκύματα αυτά βρέθηκε τελικά ίση με 2,7 K, κατά 2,3 βαθμούς χαμηλότερη από την πρόβλεψη του Γκάμοφ.
  Το DNA και ο φυσικός
  Μετά την ανακάλυψη της δομής του DNA, ο Γκάμοφ αντιλήφθηκε ότι η αλληλουχία των νουκλεοτιδίων σχημάτιζε ένα κώδικα και συνεισέφερε έτσι σημαντικά στο πρόβλημα του πώς η σειρά των 4 βάσεων στις αλυσίδες του DNA θα μπορούσε να ελέγχει την πρωτεϊνοσύνθεση. Πρότεινε ότι βραχείες αλληλουχίες των βάσεων μπορούσαν να σχηματίσουν κώδικα ικανό να φέρει την απαραίτητη πληροφορία για τη σύνθεση πρωτεϊνών από αμινοξέα.
  Ο συγγραφέας Γκάμοφ
  Πέρα και πάνω από την ερευνητική του προσφορά, ο Γκάμοφ υπήρξε πολύ επιτυχημένος επιστημονικός συγγραφέας και εκλαϊκευτής της επιστήμης, με αρκετά βιβλία του να επανεκδίδονται ακόμα. Μετέδιδε το στοιχείο του συναρπαστικού που ενείχαν η επανάσταση στη φυσική και άλλα ενδιαφέροντα επιστημονικά θέματα στον κοινό μέσο αναγνώστη. Σχεδίαζε ο ίδιος την εικονογράφηση των βιβλίων του, που συμπλήρωνε αρμονικά το κείμενο, διατηρώντας έτσι τον απόλυτο έλεγχο. Το 1956, τιμήθηκε με το βραβείο Kalinga από την UNESCO για το έργο του στην εκλαΐκευση των Φυσικών Επιστημών. Σημαντικότερα τέτοια βιβλία του θεωρούνται η σειρά του «Κυρίου Τόμπκιν» (1939–1967), που έχει μεταφρασθεί και στα ελληνικά, το One Two Three ... Infinity, κ.ά. (αλλά βλ. και τον κατάλογο παρακάτω).
  Ο Γκάμοφ δούλευε ένα σύγγραμμα με τίτλο Βασικές Θεωρίες στη Σύγχρονη Φυσική, με τον Ρίτσαρντ Μπλέιντ, αλλά δεν πρόλαβε να το ολοκληρώσει πριν τον θάνατό του. Μία αυτοβιογραφία του (Η κοσμική μου γραμμή: Μια ανεπίσημη αυτοβιογραφία) εκδόθηκε μεταθανάτια, το 1970.
  Άλλες πληροφορίες
  Ο Γκάμοφ ήταν μία επιβλητική μορφή, αφού είχε ύψος 1,90 μ. και ζύγιζε 102 κιλά, ωστόσο ήταν γνωστός για την παιχνιδιάρικη αίσθηση του χιούμορ που διέθετε. Κάποτε χαρακτηρίσθηκε ως «ο μόνος επιστήμονας στην Αμερική με αληθινή αίσθηση του χιούμορ» από ένα ρεπόρτερ του Γιουνάιτεντ Πρες.
  ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Βέροια, 03.03.2010
• 08:22

  IAN DURY AND THE BLOCKHEADS: ''HIT ME WITH YOUR RYTHM STICK''

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας

  Enclosure: [download]

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:15

  IRONBRIDGE (GREAT BRITAIN) - ΑΙΡΟΝΜΠΡΙΤΖ ΓΚΟΡΤΖ (ΜΕΓΑΛΗ ΒΡΕΤΑΝΙΑ)

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Άιρονμπριτζ Γκορτζ (Μεγάλη Βρετανία)
  «Η άφιξη στο Κολμπρουκντέιλ μοιάζει με την είσοδο στον κύκλο της κολάσεως. Μια πυκνή στήλη καπνού υψώνεται από τα έγκατα της γης. Οι μηχανές φτύνουν σύννεφα ατμού. Ένα μαύρο νέφος υψώνεται από την καπνοδόχο των χυτηρίων. Στο μέσο αυτής της σκοτεινιάς κατέβηκα στις όχθες του Σέβερν που ρέει ήρεμα ανάμεσα σε δύο λόφους και βρέθηκα μπροστά σε μια γέφυρα κατασκευασμένη εξ ολοκλήρου από σίδερο. Η νύχτα έπεφτε γοργά και η θέα έμοιαζε με πόρτα που ανοίγει στο μυστήριο»…
  Αυτή ήταν η περιγραφή του Άιρονμπριτζ Γκορτζ από κάποιον άγνωστο Ιταλό ταξιδιώτη το 1787. Τα φαράγγια του Σέβερν, του μεγαλύτερου ποταμού της Μεγάλης Βρετανίας που εκτείνεται σχεδόν 340 χιλιόμετρα μέσα στην καρδιά της Αγγλίας, είναι πλούσια σε άνθρακα και σίδηρο. Στις αρχές του 18ου αιώνα αποτέλεσαν την κοιτίδα για την αυγή της Βιομηχανικής Επανάστασης. Εδώ, ο Αβραάμ Ντάρμπι Α΄, ένας κουακέρος ιδιοκτήτης εργοστασίου σιδήρου ανακάλυψε μια μέθοδο για να μειώσει τα έξοδα της παραγωγής βελτιώνοντας εκ παραλλήλου την ποιότητα του σιδήρου με την ανάμιξή του με άνθρακα και δημιουργώντας ένα μίγμα – τον χυτοσίδηρο – του οποίου κατοχύρωσε την ευρεσιτεχνία το 1707. Αποτέλεσμα αυτής της εφεύρεσης ήταν η περιοχή Κολμπρουκντέιλ να λάβει την ονομασία της από την εταιρία του Ντάρμπι και να μετασχηματιστεί σε μια από πιο βαριές βιομηχανικές περιοχές σε ολόκληρο τον κόσμο. Μέσα σε διάστημα λίγων ετών το Σέβερν έγινε το δεύτερο πιο πυκνοκατοικημένο ποτάμι στην Ευρώπη από πλευράς κυκλοφορίας και τα εργοστάσια που είχαν κατασκευαστεί εκεί άρχισαν να παράγουν μηχανήματα κάθε είδους. Ο Τζον Γουίλκινσον κατασκεύασε το πρώτο πλοίο με μεταλλικό σκαρί και ο Τζέιμς Βατ καλούπωσε τους κυλίνδρους για τις ατμοκίνητες μηχανές του. Η επιτυχία της σιδηροβιομηχανίας εξασφάλιζε την προσέλκυση μηχανικών και εργατών στην περιοχή. Σπίτια, σχολεία, εκκλησίες και τράπεζες κατασκευάζονταν για τους νέους κατοίκους και έτσι δημιουργήθηκε ένα καινούργιο χωριό, το Κόλπορτ. Στο δεύτερο ήμισυ του 18ου αιώνα πάντως, οι όχθες του Σέβερν έγιναν εμπόδιο στην εξέλιξη και ο αρχιτέκτων Τόμας Πρίτσαρντ πρότεινε την κατασκευή μιας γέφυρας για τη διευκόλυνση πρόσβασης στα εργοστάσια και για την αποφυγή των ιδιοτροπιών του καιρού που συχνά εμπόδιζε τη διάβαση του ποταμού. Το 1773 ο Αβραάμ Ντάρμοι Γ΄, εγγονός του εφευρέτη του χυτοσιδήρου, παρουσίασε ένα σχέδιο για το οποίο χρειάστηκε δύο έτη μελετών και το οποίο απαίτησε άλλα δύο χρόνια πριν αναληφθεί η κατασκευή του έργου. Το 1779 ολοκληρώθηκε τελικώς το Άιρονμπριτζ, η πρώτη γέφυρα από χυτοσίδηρο στον κόσμο. Είχε μόνο μια καμάρα με μήκος περίπου 30 μέτρα και ζύγιζε συνολικά 432 τόνους. Η παραγωγή και κατασκευή κόστισε 6.000 λίρες εκείνης της εποχής και περιλάμβανε 15 ίρες για να καλυφθούν τα έξοδα της μπίρας που προσφέρθηκε δωρεάν την ημέρα των εγκαινίων. Δεν υπάρχουν ίχνη από τα σχέδια για την κατασκευή της γέφυρας στα αρχεία του Κολμπρουκντέιλ, αν και κατά παράξενο τρόπο ανακαλύφθηκαν κάποια στη Σουηδία, ίσως επειδή η εντυπωσιακή κατασκευή τράβηξε αμέσως το ενδιαφέρον των μηχανικών και των επισκεπτών από ολόκληρο τον κόσμο και η περιοχή είχε γίνει τόπος «προσκυνήματος» για τους άνδρες της εποχής. Ο Αβραάμ Ντάρμπι Γ΄ έλαβε σωρηδόν παραγγελίες για γέφυρες σαν αυτή του Άιρονμπριτζ, από την Ουαλία μέχρι τη Τζαμάικα. Πάντως, το θαύμα της προόδου σύντομα φάνηκε να τίθεται σε κίνδυνο. Ήδη από το 1782 η γέφυρα άρχισε να παρουσιάζει κατασκευαστικά προβλήματα, αν και κατά τρόπο εκπληκτικό, ήταν η μόνη που αντιστάθηκε στις πλημμύρες του ποταμού Σέβερν το 1795. Μόλις 7 χρόνια αργότερα ξεκίνησε μια μεγάλη σειρά από έργα ανακατασκευής. Το 1926 προτάθηκε για πρώτη φορά η ιδέα της κατεδάφισης, επειδή εν τω μεταξύ η βιομηχανική παραγωγή είχε εν μέρει σταματήσει. Το 1930 η γέφυρα του Άιρονμπριτζ έκλεισε για την κυκλοφορία. Σαν από θαύμα, η σωτηρία έφτασε το 1967 όταν ιδρύθηκε η εταιρία για την αποκατάσταση του Άιρονμπριτζ, ένα ίδρυμα του οποίου σκοπός ήταν η διάσωση της ιστορικής κληρονομιάς της Βιομηχανικής Επανάστασης. Δύο χρόνια αργότερα εγκαινιάστηκε ένα από τα μεγαλύτερα μουσεία ανοιχτού χώρου στη Μεγάλη Βρετανία στα γραφεία της εταιρίας Κολμπρουκντέιλ και σε μερικά σπίτια του Κόλπορτ, στα οποία άνθρωποι ντυμένοι με παραδοσιακές στολές ξαναζωντάνευαν τις ημέρες της ευημερίας της περιοχής.
  ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «UNESCO – ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ»
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:08

  ΑΡΛΕΤΑ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας

  Enclosure: [download]

  
  Αρλέτα
  Η Αρλέτα είναι Ελληνίδα τραγουδίστρια. Το πραγματικό της όνομα είναι Νικολέτα Τσάπρα.
  Βιογραφικό
  Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 3 Μαρτίου του 1945. Σπούδασε ζωγραφική στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών.
  Τη δισκογραφική της καριέρα της ξεκίνησε στη δεκαετία του '60 συμμετέχοντας στο λεγόμενο νέο κύμα της ελληνικής μουσικής. Στα πρώτα της δισκογραφικά βήματα συνεργάστηκε με αρκετούς γνωστούς συνθέτες, όπως ο Γιάννης Σπανός, ο Μάνος Χατζιδάκις, και ο Μίκης Θεοδωράκης.
  Το 1981 ηχογράφησε τον πρώτο δίσκο με δικό της υλικό (Ένα Καπέλο με Τραγούδια). Το 1984 και το 1985 γνώρισε μεγάλη επιτυχία με τραγούδια που της έγραψαν ο συνθέτης Λάκης Παπαδόπουλος και η στιχουργός Μαριανίνα Κριεζή στους δίσκους Περίπου και Τσάι Γιασεμιού.
  Κάποιες από τις επιτυχίες της είναι τα: "Μια Φορά Θυμάμαι", "Τα Μικρά Παιδιά", "Το Λέει Και Το Τραγούδι", "Ο Λύκος", "Το Τραγούδι Της Δραχμής", "Καφενείο", "Σερενάτα", "Έρχεται Κρύο", "Τσάι Γιασεμιού", "Τα Ήσυχα Βράδυα", "Batida de Coco", "Μπαρ το Ναυάγιο", "Λεωφορείο το 2". Το 1997 κυκλοφόρησε το βιβλίο «Από πού πάνε για την Άνοιξη» με κείμενα, στίχους, σχέδια και ζωγραφιές της. (Εκδόσεις «Καστανιώτη»).
  Περιπέτεια με την υγεία της
  Στις 11 Φεβρουαρίου του 2008 ελάχιστα λεπτά πριν από την προγραμματισμένη της συναυλία στο Βόλο, λιποθύμησε καθώς υπέστη εγκεφαλική αιμορραγία. Υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση στο νοσοκομείο του Βόλου και οι γιατροί χαρακτήρισαν την κατάστασή της "σοβαρή". Παρέμεινε στην εντατική του νοσοκομείου Βόλου σε καταστολή και σταθερή μα κρίσιμη κατάσταση ωστόσο κατάφερε να αναρρώσει.
  Δισκογραφία
  Τραγουδά η Αρλέτα (Lyra, 1966)
  Αρλέτα Νο2 (Lyra, 1967)
  Στο Ρυθμό του Αγέρα (Lyra, 1968)
  12+1 Τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι (Lyra, 1969)
  Έξη Μέρες (Lyra, 1970)
  Ταξιδεύοντας (Lyra, 1976)
  Romancero Gitano (Lyra, 1978)
  Ένα Καπέλο με Τραγούδια (Lyra, 1981)
  Περίπου (Lyra, 1984)
  Τσάι Γιασεμιού (CBS, 1985)
  Ζητάτε Να Σας Πω (CBS, 1987) Δέκα και μία νύχτες - ζωντανή ηχογράφηση από το Περοκέ (CBS, 1989)
  Εκτός Έδρας (CBS, 1989)
  Άσε τα Κρυφά Κρυμμένα (Columbia, 1991)
  Μετά Τιμής (Portrait, 1993)
  Έμπορος Ονείρων (Ακτή, 1995) ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:02

  ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Γρηγόρης Αυξεντίου
  Ο Γρηγόρης Αυξεντίου γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου του 1928 στο χωριό Λύση που βρίσκεται ανάμεσα στην Λευκωσία και στην Αμμόχωστο.
  Σπουδές
  Τελειώνοντας το γυμνάσιο αποφάσισε να πάει στην Ελλάδα για να σπουδάσει στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Πεζικού. Παράλληλα μελετούσε φιλολογία για να μπει στην φιλοσοφική σχολή Αθηνών.
  Θητεία
  Ο Γρηγόρης Αυξεντίου υπηρέτησε στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα ως Έφεδρος Ανθυπολοχαγός Πεζικού για λίγους μήνες και επέστρεψε στην Κύπρο.
  Ε.Ο.Κ.Α.
  Στις 20 Ιανουαρίου 1955 έγινε η πρώτη συνάντηση του Αυξεντίου με το Γρίβα που ήταν αρχηγός της Ε.Ο.Κ.Α. (Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών), στον οποίο έδωσε τον λόγο της Στρατιωτικής του Τιμής, αντί του καθιερωμένου όρκου της Ε.Ο.Κ.Α. και έτσι μπήκε στον αγώνα κατά των Άγγλων. Μπαίνοντας στον αγώνα του δόθηκαν τα εξής ψευδώνυμα: «Ζήδρος», «Ρήγας», «Αίαντας», «Άρης», «Μάστρος», «Ανταίος» και «Ζώτος». Αγωνίστηκε σκληρά στην αντίσταση κατά των Άγγλων και πολύ γρήγορα του δόθηκε η θέση του υπαρχηγού της Ε.Ο.Κ.Α. Υπηρέτησε ως Τομεάρχης Αμμοχώστου-Βαρωσίων στις αρχές του Αγώνα.
  Την 1η Απριλίου 1955 καταζητήθηκε από τους Άγγλους για τη συμμετοχή του στον Αγώνα και μετατέθηκε στην επαρχία Κυρηνείας, όπου υπηρέτησε ως τομεάρχης της ΕΟΚΑ μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1955.
  Από τον Δεκέμβριο του 1955 διετέλεσε τομεάρχης Πιτσιλιάς, μέχρι τις 3 Μαρτίου του 1957 που έπεσε μαχόμενος.
  Ένα από τα σημαντικότερα κρησφύγετα που χρησιμοποίησε ο Γρηγόρης Αυξεντίου τον καιρό του Αγώνα βρίσκεται στην καρδιά του Παλαιχωρίου, δίπλα από την Εκκλησία της Παναγίας Χρυσοπαντάνασσας, στο υπόγειο του σπιτιού του Ανδρέα και της Μαρίτσας Καραολή.
  Κτίστηκε, με υπόδειξη του ιδίου του ήρωα το καλοκαίρι του 1956 (μετά από διαταγή του Διγενή για κατασκευή κρησφυγέτων και σε σπίτια, εκτός εκείνων που υπήρχαν στις ορεινές περιοχές), από τους αντάρτες του Γεώργιο Μάτση, Λεωνίδα Στεφανίδη και Αντώνη Παπαδόπουλο σε συνεργασία με τον Ανδρέα Καραολή και την τεχνική βοήθεια του Σπύρου Μιχαηλίδη.
  Αγγλοκρατία
  Οι Άγγλοι δεν μπορούσαν να τον πιάσουν και τον είχαν επικηρύξει με το ποσό των 250 λιρών. Κρυφά παντρεύτηκε την Βασιλική μια νύχτα στο μοναστήρι του Αχειροποιήτου στις 10 Ιουνίου 1955. Ποτέ οι Άγγλοι δεν μπόρεσαν να πιάσουν το «Ζήδρο». Κάποτε μεταμφιέστηκε σε καλόγερο στο μοναστήρι του Μαχαιρά, κοντά στο οποίο ήταν και το κρησφύγετό του. Πλησιάζοντας οι Άγγλοι στο μοναστήρι δεν έχασε το κουράγιο του και μεταμφιεσμένος κέρασε τους Άγγλους χωρίς να τον αναγνωρίσουν.
  Θάνατος
  Στις 3 Μαρτίου του 1957 οι Άγγλοι, ύστερα από προδοσία πληροφορήθηκαν το κρησφύγετό του κοντά στο Μαχαιρά. Το περικύκλωσαν με αυτοκίνητα και ελικόπτερα, έριξαν βενζίνη στο κρησφύγετο και τον έκαψαν ζωντανό. Το καμένο σώμα του θάφτηκε στις 4 Μαρτίου στις Κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας, στο χώρο που είναι γνωστός σήμερα ως «Τα Φυλακισμένα Μνήματα». .
  ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:00

  ''ΑΧ! ΕΛΕΝΗ'': ΠΑΛΙΑ ΚΟΜΕΝΤΙ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Αχ! Ελένη
  Κομεντί 32 επεισοδίων των 30 λεπτών
  Πρεμιέρα στο MEGA την Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 1992
  Παραγωγή MEGA
  Σενάριο της Ελένης Ράντου
  Σκηνοθεσία του Γιάννη Κακλέα
  Ηθοποιοί Ελένη Ράντου (Ελένη), Αλέξανδρος Αντωνόπουλος (Γιώργος), Μαρία Γεωργιάδου (Κλαίρη Καραγκιαούρη), Χρύσα Ρώπα (γιαγιά), Γιώργος Λέφας (Αντώνης)
  ….Η Ελένη, μια νέα, όμορφη αλλά κοινωνικά δειλή γυναίκα που έχει τύψεις για όλα (ακόμα και για τον αέρα που αναπνέει) εγκαταλείπεται από τον άντρα της στον οποίο ήταν αφοσιωμένη μέχρι βλακείας. Με τη συμπαράσταση της γιαγιάς της και ενός ζευγαριού καλλιτεχνών φίλων της, προσπαθεί να ξεπεράσει το σοκ του χωρισμού και να ξαναφτιάξει τη ζωή της….
  Μια ενδιαφέρουσα κωμική σειρά κυρίως ως προς τη σύλληψη του κεντρικού χαρακτήρα της Ελένης, ο οποίος συνδυάζει την τρυφερή και αμέριμνη αφοσίωση της Καμπίρια, με την αγχώδη υπαρξιακή αβεβαιότητα του Γούντι Άλεν. Η Ελένη Ράντου, ταυτόχρονα και σέξι, χτίζει έναν πολύ πρωτότυπο για τα μέτρα της ελληνικής τηλεόρασης τύπο γυναίκας. Οι καινούργιες της γνωριμίες, τα αποτυχημένα φλερτ και τα συναισθηματικά «πισωγυρίσματα», αποτελούν ως επί το πλείστον τη θεματολογία της χαριτωμένης κομεντί, μερικά επεισόδια της οποίας είναι έξοχα, αν και δεν λείπουν κάποιες φαρσικές υπερβολές στις ερμηνείες των δεύτερων ρόλων.
  ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:46

  ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
  O Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης γεννήθηκε στις 3 Μαρτίου του 1851 και πέθανε στις 3 Ιανουαρίου του 1911, στη Σκιάθο. Ο πατέρας του, Αδαμάντιος Εμμανουήλ, ήταν ιερέας. Μεγαλώνοντας σε τέτοιο οικογενειακό περιβάλλον ήταν φυσικό ο Αλέξανδρος να επηρεαστεί και να συνδεθεί με μια βαθιά ευλάβεια με τον χριστιανισμό και τα εκκλησιαστικά γενικότερα.
  Παρόλη τη φτώχεια και τη στέρηση που συνόδεψε τα παιδικά του χρόνια ο Παπαδιαμάντης αγαπάει τα γράμματα και καταφέρνει με πολλές δυσκολίες, μετά από πολλές διακοπές να τελειώσει το γυμνάσιο και να γραφτεί στην φιλοσοφική σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Όμως δεν θα καταφέρει ποτέ να τελειώσει τις σπουδές του. Παραδίδει μαθήματα για να βγάλει τα προς το ζην και παράλληλα μελετάει με πάθος αρχαία ελληνική γραμματεία αλλά και την Ευρωπαϊκή λογοτεχνία της εποχής του. Μαθαίνει μόνος του αγγλικά και γαλλικά. Για να ζήσει κάνει μεταφράσεις, δουλεύει ως διορθωτής σε εκδόσεις και δημοσιεύει κείμενα σε εφημερίδες και περιοδικά. Ταυτόχρονα αρχίζει να εκπληρώνει το όνειρο του να γίνει συγγραφέας και κάνει την είσοδο του στα ελληνικά γράμματα με το μυθιστόρημα " Η μετανάστις " που δημοσιεύεται στον Νεολόγο της Πόλης.Ο κυρ Αλέξανδρος για τους απλούς ανθρώπους που τον γνωρίζουν αλλά και για τους νεους λογοτέχνες της εποχής που τον συναντούν στο στέκι του, το καφενεδάκι της δεξαμενής, εντυπωσιάζει με την πλατιά του μόρφωση αλλά και με τα μυθιστορήματα και διηγήματα του που δημοσιεύει. Εντυπωσιάζει επίσης με την ασκητική μορφή του αλλά και την ασκητική ζωή του. Διάφορα οικογενειακά προβλήματα, η οικονομικές του δυσκολίες αλλά και ο θάνατος του αδερφού του, τον οδηγούν στον αλκοολισμό.
  Το 1908 αποφασίζει να επιστρέψει στο αγαπημένο του νησί την Σκιάθο για να βρει την ηρεμία και τη γαλήνη που του τόσο πολύ του έλειψαν, έστω στα τελευταία χρόνια της ζωής του. Πεθαίνει μετά από μια σύντομη αρρώστια ενώ λίγες μέρες πριν το ελληνικό κράτος που μέχρι τότε δεν τον είχε βοηθήσει σε τίποτε, τον παρασημοφορεί αναγνωρίζοντας την μεγάλη του πνευματική προσφορά.Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης είναι μια ξεχωριστή περίπτωση στα ελληνικά γράμματα. Γράφει σε μια ιδιότυπη αρχαΐζουσα καθαρεύουσα που πιθανόν να χρειάζεται μετάφραση για κάποιον που μιλάει μόνο δημοτική, ενώ τους διαλόγους των απλών ανθρώπων του νησιού του που είναι και οι περισσότεροι ήρωες των διηγημάτων του, τους γράφει στο δημοτική ντοπιολαλιά της Σκιάθου. Παρόλα αυτά τα κείμενα του έχουν τεράστια εκφραστική δύναμη. "Ο άγιος των ελληνικών γραμμάτων" κατέχει δικαιωματικά μια θέση στο πάνθεον των πιο σημαντικών Ελλήνων λογοτεχνών.
  Έργα του
  H Μετανάστις Η Έκπτωτος ΨυχήOι Έμποροι των ΕθνώνΗ ΓυφτοπούλαΤο ΧριστόψωμοΗ Χήρα ΠαπαδιάH ΥπηρέτριαΗ ΣταχτομαζώχτραΕξοχική ΛαμπρήΗ ΜαυρομαντηλούΟ Φτωχός ΆγιοςΟ Αμερικάνος και άλλαΣτο Χριστό στο ΚάστροΟ ΤυφλοσύρτηςΒαρδιάνος στα ΣπόρκαΤης Κοκώνας το σπίτιΗ ΝοσταλγόςΗ ΓλυκοφιλούσαΠατέρα στο σπίτιΆγια και ΠεθαμέναΤα Χριστούγεννα του ΤεμπέληT'αγνάντεμαTα Δαιμόνια στο ρέμμαΥπό την Βασιλικήν ΔρύνΗ Φόνισσα
  Η Φωνή του ΔράκουΟ Πεντάρφανος Ρεμβασμός του ΔεκαπενταύγουστουΦορτωμένα ΚόκκαλαΤο Μοιρολόγι της ΦώκιαςΤα Δυο Τέρατα
  ΑΠΟ ΤΟ [www.booksinfo.gr]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:43

  ΗΛΙΑΣ ΚΑΠΕΤΑΝΙΔΗΣ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Ηλίας Καπετανίδης
  Φιλμογραφία
  Μάνια (1985)
  Άγρια οικογένεια (1979)
  The two faces of love / Πιο θερμή και από τον ήλιο (1972)…(Ρωμανίδης)
  Ο κύριος σταθμάρχης (1972)
  Αγάπησα μια... πολυθρόνα (1971)
  Η ταξιτζού (1970)
  Χριστινιώ: Οθρύλος μιας αγάπης (1970)
  Μια ζωή χωρίς αγάπη (1970)
  Γύρω μας γκρεμίστηκαν όλα (1970)
  Για την τιμή και για τον έρωτα (1969)
  Ο γίγας της Κυψέλης (1969)
  Καινούργια μέρα χάραξε (1969)
  Το φθινόπωρο μιας καρδιάς (1969)
  Ο τζαναμπέτης (1969)
  Όταν η πόλις πεθαίνη (1969)
  Καπετάν φάντης μπαστούνι (1968)
  Ψυχραιμία Ναπολέων (1968)
  Ο τρελλός τάχει 400 (1968)…(γιατρός φρενοκομείου)
  Κάτι κουρασμένα παληκάρια (1967)
  ΑΠΟ ΤΟ 90lepta.com, ΤΟ www.cine.gr ΚΑΙ ΤΟ www.retrodb.gr
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:29

  TREATY OF BREST-LITOVSK - Η ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΟΥ ΜΠΡΕΣΤ-ΛΙΤΟΦΣΚ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  H Συνθήκη του Mπρεστ-Λιτόφσκ
  Η Ρωσία είχε τέσσερα εκατομμύρια νεκρούς στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Οταν ξέσπασε η επανάσταση το Φλεβάρη του 1917, ένα από τα βασικά συνθήματα ήταν «Ειρήνη». Για οχτώ μήνες, όμως, η Προσωρινή Κυβέρνηση με τη στήριξη των «μετριοπαθών» σοσιαλιστών στα σοβιέτ, συνέχιζε τον πόλεμο. Η επανάσταση του Οκτώβρη το άλλαξε αυτό. Ενα από τα πρώτα διατάγματα που υιοθέτησε το δεύτερο συνέδριο των σοβιέτ ήταν το διάταγμα για την ειρήνη. Η νέα επαναστατική κυβέρνηση, το «Συμβούλιο των Επιτρόπων του Λαού», κάλεσε όλες τις εμπόλεμες δυνάμεις στη σύναψη ειρήνης. Αλλά δεν έμεινε στα πλατωνικά καλέσματα. Οι σύμμαχοι της «Αντάντ» δεν έδωσαν σημασία. Ομως, οι αντίπαλοί τους έσπευσαν να απαντήσουν και έτσι υπογράφτηκε ανακωχή. Στις 22 Δεκέμβρη 1917, ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις για την ειρήνη στη πόλη Μπρεστ-Λιτόφσκ που τότε ανήκε στη Ρωσία και την είχαν καταλάβει γερμανικά στρατεύματα (σήμερα η πόλη ανήκει στη Λευκορωσία). Για δυο μήνες οι διαπραγματεύσεις του Μπρεστ Λιτόφσκ έγιναν το κορυφαίο ζήτημα στη πολιτική ζωή της επανάστασης και μια από τις πρώτες, μεγάλες δοκιμασίες της. Οι διαπραγματεύσεις δεν θύμιζαν σε τίποτα τα συνηθισμένα, και σήμερα, παζάρια της μυστικής διπλωματίας των μεγάλων δυνάμεων. Το διάταγμα για την ειρήνη είχε διακηρύξει ότι η επαναστατική εξουσία θα δημοσίευε όλες τις μυστικές συμφωνίες της διπλωματίας του Τσάρου κι ότι ακύρωνε κάθε προσάρτηση που είχε κάνει το παλιό καθεστώς.
  Ο Τρότσκι από τα καθήκοντα του οργανωτή της εξέγερσης του Οκτώβρη ως πρόεδρος του Σοβιέτ της Πετρούπολης, είχε βρεθεί μέσα σε μερικές μέρες να αναλαμβάνει «Επίτροπος του Λαού για τις Εξωτερικές Υποθέσεις». Εφτασε στο Μπρεστ-Λιτόφσκ και αμέσως άρχισε να δείχνει δείγματα της νέας επαναστατικής διπλωματίας στους έκπληκτους αρχικά συνομλητές του. Μια χαρακτηριστική σκηνή εκτυλίχτηκε ήδη στη τελετή υποδοχής στο σιδηροδρομικό σταθμό. Τον Τρότσκι τον συνόδευε ο Καρλ Ράντεκ με χρόνια δουλειάς στη γερμανική και πολωνική αριστερά. Ηταν υπεύθυνος της εφημερίδας Die Fackel (Ο Πυρσός) που μοίραζαν οι μπολσεβίκοι στους γερμανούς φαντάρους. Ο Ράντεκ αγνόησε τους επισήμους κι άρχισε να μοιράζει προκηρύξεις στο τιμητικό άγημα των γερμανών φαντάρων που είχε παραταχτεί στη πλατφόρμα. Τα πρακτικά των διαπραγματεύσεων μεταδίδονταν σε όλο το κόσμο από τους ασυρμάτους και τους τηλέγραφους των σοβιέτ. Και δημοσιεύονταν ολόκληρα στις εφημερίδες της επαναστατημένης Ρωσίας. Ο Τρότσκι χρησιμοποίησε αυτή την ευκαιρία για να κάνει γνωστά σε όλο το κόσμο τους σκοπούς και τη φύση της εξουσίας των σοβιέτ. Οταν ο γερμανός στρατηγός Χόφμαν έβγαλε ένα λόγο περί της «βίαιου χαρακτήρα του μπολσεβικισμού» ο Τρότσκι απάντησε: «ο στρατηγός έχει πολύ δίκιο όταν λέει ότι η κυβέρνησή μας στηρίζεται στην βία. Αυτό ισχύει για κάθε κυβέρνηση στην ανθρώπινη ιστορία και θα συνεχίσει να είναι έτσι όσο η κοινωνία χωρίζεται σε εχθρικές τάξεις. Ομως, αυτό που προκαλεί έκπληξη κι ανησυχία στις υπόλοιπες κυβερνήσεις είναι ότι εμείς, αντί να συλλαμβάνουμε απεργούς, συλλαμβάνουμε τους εργοδότες που κάνουν λοκ-αουτ. Αντί να πυροβολούμε τους αγρότες που ζητάνε γη, συλλαμβάνουμε και εκτελούμε τους γαιοκτήμονες και τους αξιωματικούς που διατάσουν πυρ ενάντια στους αγρότες...» Ομως, αυτοί οι διαξιφισμοί δεν άλλαζαν την κατάσταση. Οι εκπρόσωποι της Γερμανίας και της Αυστροουγγαρίας έβαζαν τους πιο σκληρούς όρους για την υπογραφή συνθήκης ειρήνης. Και οι πάντες ήξεραν ότι η επαναστατική Ρωσία δεν μπορούσε να πολεμήσει. Οταν ο Τρότσκι διέκοψε τις συνομιλίες στις 27-28 Δεκέμβρη για να πάει στη Μόσχα για διαβουλεύσεις, πέρασε από τα χαρακώματα που είχαν εγκαταλειφτεί από τους ρώσους φαντάρους. Οι εκπρόσωποι των σοβιέτ των φαντάρων του λέγανε: «ούτε ιδέα ότι θα συνεχιστεί ο πόλεμος. Αν το προτείνουμε αυτό, δεν θα μπορούμε ούτε να γυρίσουμε στις μονάδες μας.» Οι φαντάροι, στην συντριπτική πλειοψηφία αγρότες θα σκέφτονταν: κι οι μπολσεβίκοι είναι το ίδιο ψεύτες με τον Κερένσκι. Υπόσχονται ειρήνη και συνεχίζουν τον πόλεμο.
  Δημοκρατία
  Ομως, η ειρήνη δεν υπογράφτηκε τότε. Σε αντίθεση με το μύθο ότι ο Οκτώβρης του 1917 ήταν ένα πραξικόπημα των μπολσεβίκων που χαλιναγώγησαν τα «πάθη των μαζών», η εργατική δημοκρατία ανθούσε. Το ίδιο ίσχυε και για την εσωκομματική δημοκρατία στους μπολσεβίκους.
  Το ζήτημα τέθηκε για συζήτηση στα σοβιέτ. Από τα 230 σοβιέτ που απάντησαν στο ερώτημα της Πανεθνικής Εκτελεστικής Επιτροπής, μόνο δυο τάχτηκαν υπέρ της υπογραφής της συνθήκης με τους όρους της Γερμανίας: της Πετρούπολης και της Σεβαστούπολης (με επιφυλάξεις). Τα σοβιέτ των πιο σημαντικών εργατικών κέντρων τάχτηκαν αναφανδόν κατά, και υπέρ του «επαναστατικού πολέμου». Ο Λένιν και ο Τρότσκι ήταν υπέρ της συμφωνίας. Διαφωνούσαν στο χειρισμό: ο Λένιν έλεγε ότι πρέπει να υπογραφτεί χωρίς καθυστερήσεις. Διαφορετικά τίποτα δεν θα εμπόδιζε το γερμανικό στρατό να προελάσει και να πνίξει την επανάσταση. Ο Τρότσκι έλεγε ότι η ειρήνη έπρεπε να υπογραφτεί αφού γινόταν ξεκάθαρο σε όλο το κόσμο ότι η υπογραφή «μπαίνει κάτω από την απειλή της ξιφολόγχης». Οταν ξεκινήσει η προέλαση των γερμανών, τότε θα υπογράψουμε, υποστήριζε.
  Κι οι δυο τους, όμως, ήταν αρχικά στη μειοψηφία. Η τάση των «αριστερών κομμουνιστών» με κυριότερο εκπρόσωπο τον Μπουχάριν σάρωνε στις οργανώσεις του κόμματος. Στη πρώτη ψηφοφορία που έγινε σε μια κομματική σύσκεψη, η θέση του Λένιν πήρε 15 ψήφους, του Τρότσκι 16 και του Μπουχάριν 32. Οι «αριστεροί κομμουνιστές» έβγαλαν μια εφημερίδα τη «Κομμουνίστ» που κυκλοφορούσε σε ένα εκατομμύριο αντίτυπα. Κατηγορούσαν τον Λένιν για εγκατάλειψη των διεθνιστικών αρχών της επανάστασης και του κόμματος. Να πολεμήσουμε κι ας συντριβούμε, έλεγαν, θα «ξυπνήσουμε» με το παράδειγμά μας τους εργάτες στη Γερμανία, γιατί η γερμανική επανάσταση είναι η μόνη ελπίδα.
  Ακριβώς γι’ αυτό έλεγαν ο Λένιν κι ο Τρότσκι δεν πρέπει να πολεμήσουμε. Η επανάσταση δεν έχει ακόμα στρατό. Αν συντριφτεί τώρα, θα προσφέρουμε τη χειρότερη υπηρεσία στη γερμανική επανάσταση που έχει αρχίσει να κυοφορείται (τον Γενάρη ξέσπασαν μεγάλες απεργίες στη Βιέννη και στο Βερολίνο). Οι αποφάσεις για την τακτική δεν εκπορεύονται αυτόματα από τις αρχές μας. Θα υποχωρήσουμε τώρα, για να πάρουμε τη ρεβάνς αύριο, στη πράξη, όχι στα λόγια. Στις 17 Φλεβάρη ξεκίνησε η γερμανική επίθεση. Το μέτωπο κατέρρεε παντού παρόλη τη σκληρή αντίσταση σε μερικά σημεία Κόκκινων Φρουρών και μονάδων του Κόκκινου Στρατού που μόλις είχε αρχίσει να οργανώνεται. Οι εκπρόσωποι της επαναστατικής κυβέρνησης αναγκάστηκαν να υπογράψουν τη συνθήκη στις 3 Mάρτη 1918 –χωρίς καλά-καλά να μελετήσουν το τελικό κείμενο. Σύμφωνα μ’ αυτή η Ρωσία έχασε το 1/4 των εδαφών της, το 1/3 του πληθυσμού, το 1/3 των καλλιεργειών της. Από τις 16.000 περίπου βιομηχανικές επιχειρήσεις οι 9.000 βρίσκονταν στις χαμένες περιοχές, ανάμεσά τους το 75% των ανθρακωρυχείων. Με μια συμπληρωματική συνθήκη, η επαναστατική κυβέρνηση αναγκάστηκε σε καταβολή 6 δις ρουβλιών σε χρυσό για «πολεμικές αποζημιώσεις».
  Για τους εργάτες της επαναστατικής Πετρούπολης και Μόσχας –και των άλλων κέντρων- η συνθήκη σήμαινε πείνα και κρύο. Στις περιοχές που έμειναν υπό γερμανική κατοχή, τα σοβιέτ πνίγηκαν στο αίμα.
  Κι όχι μόνο εκεί. Το Μάρτη ένα γερμανικό εκστρατευτικό σώμα βοήθησε τον «Λευκό» στρατό των φινλανδών καπιταλιστών στη κατάπνιξη της επανάστασης. Η καταστολή έφτασε σε εφιαλτικά επίπεδα. Τριάντα χιλιάδες «κόκκινοι» σφάχτηκαν. Aιχμάλωτοι εργάτες μαζί με τις οικογένειές τους ρίχνονταν σε ομαδικούς τάφους ή στις παγωμένες λίμνες.
  Η Αντάντ δεν έμεινε πίσω. Επέβαλε εμπάργκο και άρχισε να χρηματοδοτεί τους αντεπαναστατικούς στρατούς. Ετσι ξεκίνησε ο εμφύλιος πόλεμος. Το 1919 στρατεύματα από 14 χώρες θα έπεφταν πάνω στην επανάσταση.
  Ομως, η εργατική εξουσία επιβίωσε. Κι η Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ δεν έσωσε τον γερμανικό ιμπεριαλισμό. Οι στρατηγοί του Κάϊζερ μετέφεραν τις περισσότερες μεραρχίες τους στο δυτικό μέτωπο. Εκαναν μια τελευταία μεγάλη επίθεση και έχασαν. Σύντομα, το «μπολσεβίκικο μικρόβιο» που είχαν «κολλήσει» οι γερμανοί φαντάροι στην ανατολή άρχισε να μεταδίδεται και στη δύση. Στις αρχές του Νοέμβρη ξεκίνησε η γερμανική επανάσταση.
  ΑΠΟ ΤΟ [www.sek-ist.gr]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:20

  ΝΙΚΟΣ ΜΑΜΑΓΚΑΚΗΣ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Μαμαγκάκης Νίκος
  Γεννήθηκε στο Ρέθυμνο στις 3 Μαρτίου 1929). Φημισμένος σύγχρονος συνθέτης πολλών ειδών μουσικής. Κατάγεται από οικογένεια λαϊκών μουσικών (μεταξύ των οποίων και ο «θρυλικός» λυράρης Ανδρέας Ροδινός)
  Σπουδές & Σταδιοδρομία
  Σπούδασε αρχικά στη Φιλαρμονική Ρεθύμνου (από 10 ετών) και στο Ελληνικό Ωδείο στην Αθήνα (1947-1953) με καθηγητές στα θεωρητικά τους Μ. Κουτούγκο, Α. Ευαγγελάτο, Μ. Βάρβογλη και Επ. Φασιανό. Επέστρεψε στο Ρέθυμνο και ανέλαβε τη διεύθυνση του Ωδείου και της Φιλαρμονικής της πόλης. Το 1957 συνέχισε με γερμανική υποτροφία στην Ανωτάτη Μουσική Σχολή στο Μόναχο με τους Ορφ και Γκέντσμερ. Το 1961 και 1962 σπούδασε και ηλεκτρονική μουσική με τον J.A, Riedl. Το 1962 πήρε το Β' βραβείο του μουσικού διαγωνισμού "Μάνος Χατζιδάκις" του ΑΤΙ, με τον "Μονόλογο" για σόλο τσέλο (ερμηνευτής ο Σωτήρης Ταχιάτης). Το 1964 πήρε το βραβείο μουσικής του Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Θεσ/νίκης για τη μουσική του στην ταινία «Μονεμβασιά» του Γιώργου Σαρρή. Επίσης, το 1968, πήρε το βραβείο των κριτικών του Φεστιβάλ Θεσ/νίκης για τη μουσική του στην ταινία Παρένθεση» του Τ. Κανελλόπουλου. Μετά από παραμονή 8 ετών στην Ευρώπη, επέστρεψε οριστικά στην Αθήνα το 1965.
  Εργογραφία (επιλογή)
  Στη δεκαετία του 1970 έγραψε μουσική για τον κινηματογράφο (πάνω από 40 έργα) και τραγούδια (θυμίζουμε ορισμένα από τον Κύκλο "11 λαίκά τραγούδια του Γιάννη Ρίτσου": "Χρόνια σε περίμενα", "Ο τρύγος", "Χωρισμός", "Νυχτοπεντοζάλης", "Χειμωνιάτικη βραδιά", "Άιντε και ντε", κ.λπ.). Tραγούδια ο Μαμαγκάκης έγραφε ήδη από το 1957 (ίσως και νωρίτερα), αλλά πρωτοκυκλοφόρησαν το 1961. Σ' αυτά περιλαμβάνεται ο πασίγνωστος "Μιχαλιός" (του Καρυωτάκη) καθώς και άλλα τραγούδια σε στίχους παλιότερων ποιητών, όπως: "Ω, χαμηλώστε αυτό το φως" και "Ω, μη με βλέπετε που κλαίω" (της Πολυδούρη), "Αλαργινό καράβι" (του Καρυωτάκη), "Θα σε περιμένω" (του Κ. Χατζόπουλου), κ.λπ. Στη δεκαετία του 1960 (και στη συνέχεια) έγραψε αρκετά δημοφιλή τραγούδια (συνήθως για τις ανάγκες κινηματογραφικών ταινιών). Αναφέρουμε μερικά: "Τα πέτρινα λουλούδια της θάλασσας", "Η Ανθή", "Εφτά ψαράδες", "Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ", «Όχι μαζί», "Σκληρό μου αγόρι", "Ο Σαλονικιός", κ.λπ. Τότε επίσης έγραψε και Κύκλους τραγουδιών (που αργότερα τους μετέτρεψε σε Καντάτες και σε άλλες φωνητικές μορφές: "Μπολιβάρ", "Ερωτόκριτος", "Ερωφίλη", κ.λπ.). Το 1982 κυκλοφόρησε τον δίσκο με λαϊκά τραγούδια του σε στίχους Γιώργου Ιωάννου «Κέντρο Διερχομένων», που αποτελεί τον πρώτο δίσκο της Ελευθερίας Αρβανιτάκη (μετέχουν και οι Δημ. Ψαριανός, Δημ. Κοντογιάννης). Θυμίζουμε ορισμένα τραγούδια αυτού του δίσκου (όσα δεν αναφέρονται σε άλλα σημεία του λήμματος): «Κλειστά παράθυρα», «Η Ομόνοια», «Το νιώθω τώρα», «Το γράμμα», «Λαϊκά ξενοδοχεία», «Δεν ξέρω πια», «Μείνε κοντά μου», «Τατουάζ». Στη δεκαετία του 1980 έγραψε κυρίως 2 όπερες και τη δεκαετία του 1990, 9 κοντσέρτα για διάφορα όργανα και ορχήστρα.
  ΑΠΟ ΤΟ [www.musipedia.gr]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Βέροια, 02.03.2010
• 09:01

  ROXY MUSIC: ''MORE THAN THIS''

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας

  Enclosure: [download]

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:50

  KREMLIN AND RED SQUARE - MOSCOW (RUSSIA) - ΤΟ ΚΡΕΜΛΙΝΟ ΚΑΙ Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΣΤΗ ΜΟΣΧΑ (ΡΩΣΙΑ)

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Το Κρεμλίνο και η Κόκκινη Πλατεία
  Με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο πρόεδρος της ρωσικής ομοσπονδίας Μπόρις Γιέλτσιν καταπιάστηκε με ένα φιλόδοξο σχέδιο για την αναστήλωση του Μεγάλου Ανακτόρου στην αρχική του λαμπρότητα. Κατασκευασμένο μεταξύ 1838 και 1849 μέσα στο Κρεμλίνο (από το κριέμλ, φρούριο) από τον αρχιτέκτονα Κονσταντίν Τον για τον Νικόλαο Α΄, το μεγάλο ανάκτορο – που στοίχισε το τεράστιο ποσό των 12 εκ. ρουβλίων – ήταν το πρώην αυτοκρατορικό ανάκτορο των τσάρων και των Ρώσων πριγκίπων μέχρι τη Ρωσική Επανάσταση τον Οκτώβριο του 1917. Ανίκανος να ανεχθεί τη δόξα της τσαρικής Ρωσίας, ο Στάλιν διέταξε την καταστροφή μερικών από τους πιο αντιπροσωπευτικούς χώρους της περιοχής μεταξύ 1932 και 1934, μεταξύ των οποίων και των χώρων του Αγίου Ανδρέα και του Αγίου Αλεξάνδρου. Στη θέση τους εγκαταστάθηκαν το Ανώτατο Σοβιέτ και οι εκπρόσωποι της ρωσικής ομοσπονδίας σε μια περιοχή που έχει έκταση 80Χ20 μέτρα και χωρητικότητα 3.000 θέσεων. Χάρη σρις φωτογραφίες του αρχικού σχεδίου που βρέθηκαν στα βασιλικά αρχεία του πύργου του Γουίντσορ στη Μεγάλη Βρετανία, με τη χρηματοδότηση 300 εκ. δολαρίων και την εργασία 2.500 ανθρώπων, οι εργασίες ολοκληρώθηκαν το 2000 με περίπλοκες διακοσμήσεις από γυψομάρμαρο και επίχρυσα διαζώματα. Το ανάκτορο εμφάνισε για μια ακόμη φορά τη μεγαλοπρέπεια της δυναστείας των Ρομανόφ. Αφήνοντας κατά μέρος τις ναπολεόντειες φιλοδοξίες των τσάρων, πρέπει να λεχθεί ότι το Κρεμλίνο ήταν επί αιώνες το κέντρο της πολιτικής και θρησκευτικής ζωής της Ρωσίας. Σε αυτό το μέρος κατοικούσαν οι τσάροι, οι πρίγκιπες και οι πατριάρχες της Ορθόδοξης Εκκλησίας και εδώ οι τσάροι συνέχισαν να στρέφονται ακόμη και όταν η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στην Αγία Πετρούπολη από τον Μεγάλο Πέτρο στις αρχές του 18ου αιώνα. Η μεγαλοπρεπής Κόκκινη Πλατεία μπροστά από το Κρεμλίνο ήταν ο τόπος όπου λάμβαναν χώρα οι στρατιωτικές παρελάσεις σε ανάμνηση της Οκτωβριανής Επανάστασης. Και στο Μεγάλο Ανάκτορο – παρά την αποστροφή του Στάλιν – ο Νικήτα Χρουστσόφ παρασημοφόρησε τον Γιούρι Γκαγκάριν μετά την επιστροφή του από το διάστημα το 1961 και ύστερα από την πρώτη τροχιά που πραγματοποίησε ο άνθρωπος γύρω από τη γη. Τα παλαιότερα αρχαιολογικά ευρήματα στην περιοχή της Μόσχας χρονολογούνται από την Εποχή του Χαλκού, όμως τα πρώτα ίχνη από τις σλαβικές αποικίες δεν είναι παλαιότερα από τον 11ο αιώνα. Αυτή την περίοδο άρχισε και η κατασκευή ενός οχυρωμένου χωριού σε μια περιοχή που κάλυπτε λιγότερο από 5 εκτάρια στον λόφο Μποροβίτσκαγια, ένα ακρωτήριο στη συμβολή των ποταμών Νεγκλίναγια και Μόσκβα. Το 1147 υπό την ηγεσία του Γιούρι Ντολγκορούκι, πρίγκιπα του Κιέβου, αυτό το πρώτο χωριό επεκτάθηκε έξω από τον περιορισμό των τειχών και την ίδια περίοδο ιδρύθηκε η πόλη της Μόσχας. Μόλις τον 14ο αιώνα όμως, στη διάρκεια της βασιλείας του Ιβάν Καλίτα, το φρούριο άρχισε να θεωρείται ξεχωριστή ζώνη, διοικητικός πυρήνας της πόλης. Το 1367-1368, ο πρίγκιπας Ντιμίτρι Ντονσκόι κατασκεύασε ένα μεγάλο οχυρό με λευκά τείχη και ψηλούς πύργους με αποτέλεσμα η Μόσχα να γίνει γνωστή σαν «πόλη με τα λευκά τείχη». Μεταξύ 1485 και 1495, όταν ανακατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου από τον Ιβάν Γ΄ τον Μεγάλο, τσάρο πάσων των Ρωσιών, το Κρεμλίνο άρχισε να παίρνει τη σημερινή του μορφή. Τα λευκά τείχη αντικαταστάθηκαν από οχυρωματικά έργα με επάλξεις σε μήκος μεγαλύτερο του χιλιομέτρου, όπου υπήρχαν 20 πύργοι στις γωνίες και στις διάφορες εισόδους. Τα δημόσια και τα θρησκευτικά κτίρια μέσα στην περίκλειστη περιοχή (που είχε έκταση 28 εκτάρια) χρονολογούνται από διαφορετικές περιόδους και σχεδιάστηκαν από αρχιτέκτονες διαφορετικών εθνικοτήτων. Κατά τον 15ο και 16ο αιώνα μερικά από τα έργα ανατέθηκαν σε Ιταλούς αρχιτέκτονες, όπως ο Μάρκο Φριαζίν, ο Πιέτρο Αντόνιο Σολάρι και ο Αριστοτέλης Φιοραβάντι. Εισερχόμενοι στο Κρεμλίνο από τον πύργο Τρόιτσκαγια, τον δεύτερο σε σπουδαιότητα που αντικρίζει τον κήπο Αλεξαντρόφσκι, βλέπουμε στα αριστερά το Οπλοστάσιο που είναι έδρα της στρατιωτικής φρουράς του Κρεμλίνου. Μπροστά από το κτίριο, που υποτίθεται ότι είχε γίνει μουσείο του πατριωτικού πολέμου του 1812 στη διάρκεια των μέσων του 19ου αιώνα, υπάρχουν περισσότερα από 800 κανόνια που είχαν καταληφθεί από τον στρατό του Ναπολέοντα την ίδια εκείνη χρονιά. Δίπλα βρίσκεται η Σύγκλητος που κατασκευάστηκε μεταξύ 1776 και 1787 και η οποία σήμερα αποτελεί κατοικία του προέδρου της ρωσικής ομοσπονδίας. Το Ανάκτορο των Συνεδρίων βρίσκεται απέναντι από αυτά τα δύο κτίρια. Κατασκευασμένο το 1961 κατά τη διάρκεια της σοβιετικής περιόδου, είναι το μόνο αρχιτεκτονικό συγκρότημα στο Κρεμλίνο που φαίνεται εκτός τόπου, όμως ευτυχώς ο Χρουστσόφ το είχε φτιάξει 15 μέτρα κάτω από την επιφάνεια του εδάφους, ώστε να μην εμποδίζεται η θέα των άλλων κτιρίων. Ακόμη πιο πέρα στην πλατεία Ιβανόφσκαγια δεσπόζει ένα κωδωνοστάσιο που ολοκληρώθηκε το 1600 με ύψος 81 μέτρα και είναι το ψηλότερο κτίριο στη Ρωσία μέχρι σήμερα. Στη βάση του υπάρχει η «Καμπάνα του Τσάρου», ένα επιβλητικό μπρούτζινο έργο από τους ιδρυτές της Μόσχας, το οποίο με ύψος 6 μέτρα και με βάρος 220 τόνους είναι η μεγαλύτερη καμπάνα στον κόσμο. Μετά από μια πυρκαγιά που ξέσπασε το 1737 έπεσε από τη βάση της και έσπασε στα δύο. Έναν αιώνα αργότερα τοποθετήθηκε σε ένα βάθρο για να θυμίζει το λαμπρό γεγονός. Το παρακείμενο «Κανόνι του Τσάρου» είχε επίσης άτυχη μοίρα: το μεγαλύτερο κανόνι στον κόσμο με εσωτερική διάμετρο κυλίνδρου 900 χιλιοστά και βάρος 44 τόνους αποσύρθηκε από τη λειτουργία χωρίς να έχει ρίξει ούτε μια κανονιά. Στην πλατεία Σαμπόρναγια όπου κάποτε βρισκόταν ο πρώτος ναός της Μόσχας μπορεί κανείς να βρει την πνευματική και αρχιτεκτονική καρδιά του Κρεμλίνου. Κατασκευασμένος από τον Φιοραβάντι μεταξύ 1475 και 1479 για τον Ιβάν τον Μεγάλο, ο καθεδρικός ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου είναι το παλαιότερο και πιο εντυπωσιακό ιερό στην πλατεία. Εδώ γινόταν η στέψη των τσάρων, ανακοινώνονταν τα πιο σημαντικά διατάγματα και ενταφιάζονταν οι μητροπολίτες και οι πατριάρχες της Μόσχας. Πίσω από τον καθεδρικό ναό βρίσκεται η μικρή εκκλησία της Αποκαθήλωσης του Χιτώνα και δεξιά του, ο ναός των Δώδεκα Αποστόλων και τα Πατριαρχικά Ανάκτορα. Τις άλλες πλευρές της πλατείας μπορεί κανείς να δει τον καθεδρικό ναό του Ευαγγελισμού και τον καθεδρικό ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ με τρούλους σε σχήμα κρεμμυδιού. Έκαστος περιέχει θησαυρούς της ρωσικής εικονογραφίας και τοιχογραφίες από τεχνίτες όπως ο Αντρέι Ρουμπλιόφ. Πιο πέρα εμφανίζονται και άλλα ανάκτορα, όπως το Πολυεδρικό Ανάκτορο των Μ. Ρούφο και Πιέτρο Αντόνιο Σολάρι. Είναι το παλαιότερο δημόσιο κτίριο στο Κρεμλίνο και έλαβε την ονομασία του από τις ασυνήθεις λευκές πρισματικές πλευρές στην πρόσοψή του. Ακολούθως, υπάρχει το ανάκτορο Τέρεμ, που κατασκευάστηκε εκ νέου τον 17ο αιώνα από τους πρώτους κυβερνήτες της δυναστείας των Ρομανόφ, όπου φυλάσσεται μια συλλογή από τελετουργικούς θρόνους και το μουσείο Άρμορι, όπου διατηρούνται οι θησαυροί των τσάρων και ρωσική συλλογή διαμαντιών. Στο τμήμα του Κρεμλίνου που κυριαρχεί στην Κόκκινη Πλατεία δεσπόζει ο πύργος Σπασκάγια (Πύργος την Σωτήρων) που κατασκευάστηκε το 1491 από τον Πιέτρο Αντόνιο Σολάρι για τον Ιβάν τον Μεγάλο και έλαβε την ονομασία του από μια εικόνα σε ένα από τα τείχη του. Κατά το παρελθόν, όποιος περνούσε την πύλη έπρεπε να βγάζει το καπέλο του σε ένδειξη σεβασμού για τη μεγαλοπρέπεια του τόπου. Ακριβώς μπροστά από τον πύργο βρίσκεται ο ναός της Παρακλήσεως (ή ο καθεδρικός ναός του Αγίου Βασιλείου του Ευλογημένου), ίσως το πιο διάσημο μνημείο στην Κόκκινη Πλατεία. Η πλατεία δεν έχει λάβει την ονομασία της από τη σοβιετική ισχύ αλλά από τον όρο κράσνι, που σημαίνει υπέροχος στα ρωσικά και ο οποίος τώρα χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει το «κόκκινο». Ο Ιβάν ο Τρομερός άρχισε την κατασκευή του καθεδρικού ναού σε ανάμνηση της κατάληψης του Καζάν, της πρωτεύουσας του βασιλείου των Τατάρων, οι οποίοι είχαν από μακρού εισβάλει και είχαν λεηλατήσει τη Μόσχα. Η βασιλική σχεδιάστηκε από Ρώσους αρχιτέκτονες, τον Μπάρμα και τον Πόστνικ, που την κατασκεύασαν βάσει 8 κυλινδρικών παρεκκλησίων τα οποία περιβάλλουν το ένατο και μεγαλύτερο που καλύπτεται από κεκλιμένη οροφή. Κάθε παρεκκλήσιο είναι αφιερωμένο σε μια από τις ορθόδοξες εορτές. Συμπληρώνοντας την περίμετρο της πλατείας υπάρχουν νεοκλασικά κτίρια, όπως εκείνο που στέγασε το πρώτο μεγάλο κατάστημα της Μόσχας, το Γκουμ, από το 1893. Με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, τα ίχνη του σοβιετικού καθεστώτος εξαφανίστηκαν αργά. Αν και ο τάφος του Λένιν εξακολουθεί να βρίσκεται στον Πύργο της Συγκλήτου, προσφάτως η Κόκκινη Πλατεία είδε επίσης να επανεμφανίζονται δύο «παλιές καινοτομίες» που είχαν αποσυρθεί από τη δεκαετία του 1920. Είναι η εκκλησία της Μαντόνας του Καζάν και οι θύρες της Αναστάσεως, οι οποίες είχαν μετακινηθεί μέχρι το 1995 για να επιτρέπουν στα άρματα μάχης να περνάνε κατά τη διάρκεια των μεγάλων στρατιωτικών παρελάσεων που γίνονταν στις 7 Νοεμβρίου κάθε χρόνο.
  ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «UNESCO – ΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ»
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:39

  RORY GALLAGHER - ΡΟΡΥ ΓΚΑΛΑΧΕΡ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας

  Enclosure: [download]

  
  Ρόρυ Γκάλαχερ
  Ο Ρόρυ Γκάλαχερ (Rory Gallagher, 2 Μαρτίου 1948 Μπάλισανον, Ιρλανδία - 14 Ιουνίου 1995 Λονδίνο) ήταν Ιρλανδός κιθαρίστας των μπλουζ και της ροκ, συνθέτης και τραγουδιστής. Θεωρείται απ' τους σπουδαιότερους κιθαρίστες του ηλεκτρικού μπλουζ.
  Βιογραφία
  Νεανικά χρόνια
  Γεννήθηκε στην Ιρλανδία και μεγάλωσε στην Κομητεία Κορκ. Γύρω στην ηλικία των εννιά είδε τον Έλβις Πρίσλεϋ στην τηλεόραση κι αποφάσισε ν' ασχοληθεί με την κιθάρα, μαθαίνοντας μόνος του. Κέρδισε σ' ένα διαγωνισμό στα δώδεκά του χρόνια την πρώτη του ηλεκτρική κιθάρα. Έφηβος ακόμα άρχισε να παίζει διασκευές σε επιτυχίες της εποχής και support σε διάφορες μπάντες με το πρώτο του συγκρότημα, τους Fontana Showband. Στα 16 του έφτιαξε τη δικιά του μπλουζ μπάντα, τους Impact, με τους οποίους έπαιξε στη Γερμανία και την Ισπανία το 1965-66. Σ΄αυτές τις περιοδείες είχε μαζί του και τη Battered Strat, τη Stratocaster που θα τον συντρόφευε σ' όλη την υπόλοιπη καριέρα του, και που αγόρασε σ' ένα μαγαζί στο Κορκ το 1961. Η κιθάρα λέγεται ότι ήταν η πρώτη του είδους της στην Ιρλανδία, και την είχε παραγγείλει κάποιος άλλος showband μουσικός, που άλλαξε γνώμη επειδή δεν του άρεσε το χρώμα· έτσι, η κιθάρα κατέληξε στα χέρια του Ρόρυ για μόλις εκατό λίρες.
  Taste
  Πριν καλά-καλά κλείσει τα είκοσι έγινε παγκόσμια γνωστός με τους Taste, που σχηματίστηκαν το 1966 από τον ίδιο και τους Τζον Γουίλσον και Ρότσαρντ ΜακΚράκεν. Κυκλοφόρησαν δυο lp's (Taste και On the boards) και δυο ζωντανά άλμπουμ (Live at Montreux και Live at the Isle of Wight), ενώ συμμετείχαν σε μερικά απ' τα σημαντικότερα ευρωπαϊκά φεστιβάλ της εποχής κι έκαναν και μια περιοδεία στην Αμερική.
  Σόλο καριέρα
  Οι Taste διαλύθηκαν το 1970 κι ο Ρόρυ ξεκίνησε τη σόλο καριέρα του μαζί με άλλους μουσικούς, όπως το μπασσίστα Τζέρι Μακαβόι, με τον οποίο θα συνεργαζόταν για το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του, και τον ντράμερ Γουίλγκαρ Κάμπελ. Το 1971 ντεμπουτάρισε μ' ένα δίσκο που είχε τίτλο τ' όνομά του και έφτασε στο Νο 40 της Βρετανίας, ενώ παράλληλα άρχισε να περιοδεύει σε Ευρώπη και Αμερική, κάτι που θα έκανε χωρίς σταματημό μέχρι το τέλος της ζωής του. Οι ηχογραφήσεις απ' την ευρωπαϊκή τουρνέ του 1972 Live In Europe γνώρισαν μεγάλη επιτυχία, όπως κι αυτές απ' την περιοδεία της Ιρλανδίας του 1973-74 που κυκλοφόρησαν στο άλμπουμ Irish Tour '74 κι έγιναν ταινία με τον ίδιο τίτλο απ' το σκηνοθέτη Τόνυ Πάλμερ. Το 1972 συμμετείχε στην ηχογράφηση των "London Sessions" του Μάντι Γουότερς και του Τζέρι Λι Λιούις. Ο Γουότερς τον κάλεσε και σε άλλη μια ηχογράφηση, για το London Revisited του 1974.
  Ακολούθησε μια σειρά επιτυχημένων δίσκων. Το 1975 υπέγραψε συμβόλαιο με την Chrysalis, κυκλοφορώντας το Calling Card του 1976, με παραγωγή απ' τον Ρότζερ Γκλόβερ των Deep Purple, που θεωρείται ο κορυφαίος δίσκος του. Επισκιάστηκε όμως, όπως και η συνέχεια της καριέρας του, απ' την τότε έκρηξη του πανκ. Αυτό δεν τον εμπόδισε να συνεχίσει να κυκλοφορεί πολύ καλούς δίσκους, όπως το Top Priority και το Photo Finish.
  Δεκαετία '80
  Ο Ρόρυ συνέχισε να παίζει σε όλο τον κόσμο, ενώ οι δισκογραφικές του παρουσίες έγιναν σπανιότερες τη δεκαετία του '80. Στις 12 Σεπτέμβρη 1981 εμφανίστηκε και στην Ελλάδα, στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας. Η συναυλία, μια απ' τις πρώτες συναυλίες ξένων καλλιτεχνών που έγιναν στη χώρα, είχε 40.000 θεατές και συνοδεύτηκε από σοβαρά επεισόδια με την αστυνομία, από τη Φιλαδέλφεια μέχρι τον Περισσό. Σύμφωνα με την περιγραφή του ίδιου του Ρόρυ, Ήμασταν βρεγμένοι, τα μάτια μας δάκρυζαν κι όλοι φοβηθήκαμε. Η συναυλία από μόνη της ήταν καταπληκτική. Αλλά ήταν επικίνδυνη. Απλά δεν ήθελα να πεθάνω σ ένα γήπεδο ποδοσφαίρου στην Ελλάδα, χωρίς να ξέρω καν τι συνέβαινε.... Την επόμενη μέρα, οι εφημερίδες κυκλοφόρησαν με πρωτοσέλιδα όπως "Κάηκε ή Νέα Φιλαδέλφεια από τους ροκάδες". Η συναυλία αργότερα κυκλοφόρησε σε bootleg με τίτλο Live in Athens.
  Ο Ρόρυ ίδρυσε τη δική του δισκογραφική εταιρεία, την Capo records, το 1985, στην οποία κυκλοφόρησε δυο δίσκους. Η υγεία του άρχισε να καταρρέει στα τέλη της δεκαετίας, κάτι που δεν τον εμπόδισε να συνεχίσει να παίζει ζωντανά ακόμα και λίγο πριν το θάνατό του. Η τελευταία του εμφάνιση ήταν στην Ολλανδία στις 10 Ιανουαρίου 1995, στο Nighttown-theatre. Τον Απρίλιο υποβλήθηκε στο Λονδίνο σε μεταμόσχευση ήπατος λόγω των χρόνιων προβλημάτων του με το αλκοόλ, απ' τις επιπλοκές της οποίας πέθανε στις 14 Ιούνη του 1995 στο King's Hospital. Είναι θαμμένος στο νεκροταφείο Saint Oliver, στο Κορκ της Ιρλανδίας. Ο τάφος του στολίζεται από πέντε χρυσές ακτίνες, μια από τις οποίες έχει το ακριβές μήκος και τα τάστα της Fender του Ρόρυ.
  Επίδραση
  Ο Ρόρυ Γκάλαχερ θεωρείται ένας απ' τους κορυφαίους κιθαρίστες της λευκής μπλουζ μουσικής, τόσο για τα καμπανιστά του σόλο και τις καινούργιες ιδέες στη σύνθεση, όσο και για το πάθος και τη δεξιοτεχνία της ερμηνείας του. Πολλοί σύγχρονοι κιθαρίστες της ροκ και της μπλουζ τον θεωρούν κύρια επιρροή τους. Ακόμα, ήταν μια απ' τις πιο σεμνές και συνεπείς παρουσίες της ροκ. Όταν το 1976 το τραγούδι Edged In Blue είχε γίνει πολύ δημοφιλές στην Αμερική και η ξεχωριστή κυκλοφορία του ήταν σίγουρο ότι θα του χάριζε ακόμα πιο πλατιά επιτυχία, αρνήθηκε να το κυκλοφορήσει σαν single, αντιμετωπίζοντας τη δουλειά του Calling Card σαν σύνολο. Αρνήθηκε την πρόσκληση να γίνει μέλος των Rolling Stones το 1974, επειδή πίστευε ότι κάτι τέτοιο θα ήταν αντίθετο με την αντίληψή του για τη μουσική. Έπαιξε όμως με μερικά απ' τα μεγαλύτερα ονόματα της μπλουζ, όπως ο Μάντι Γουότερς, ο Άλμπερτ Κόλινς, ο Τζέρι Λι Λιούις, ο Λόνι Ντόνεγκαν κι ο Αλέξις Κόρνερ. Και ποτέ δε σταμάτησε να βάζει πάνω απ' όλα, ακόμα κι απ' την προσωπική του ζωή και την υγεία του, αυτό που θεωρούσε ότι τον ολοκλήρωνε σαν καλλιτέχνη και σαν άνθρωπο: την αγάπη του για τα μπλουζ και το πάθος του να παίζει μουσική.
  Δισκογραφία
  Rory Gallagher (1971)
  Deuce (1971)
  Live In Europe (1972)
  Blueprint (1973)
  Tattoo (1973)
  BBC Sessions (1974)
  Irish Tour '74 (1974)
  Against The Grain (1975)
  Calling Card (1976)
  Photo Finish (1978)
  Top Priority (1979)
  Stage Struck (1980)
  Jinx (1982)
  Defender (1987)
  Fresh Evidence (1990)
  BBC Sessions (1999)
  Let's Go To Work (2001)
  Wheels within wheels (μετά θάνατο) - 2003
  ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:07

  ΚΑΙΤΗ ΠΑΠΑΝΙΚΑ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Καίτη Παπανίκα
  Γεννήθηκε το 1942
  Φιλμογραφία
  Κάτω από το μακιγιάζ σου (2008)
  Τεστοστερόνη (2004) Τρία πουλάκια κάθονται (2003)Κτήμα Αρμονία (2002)Άντε γειά (1991)Μια γυναικάρα στα μπουζούκια (1985)
  Μια παπαδιά στα μπουζούκια (1983)Είσαι στην ΕΟΚ... μάθε για την ΕΟΚ (1981) [Μαργαρίτα]
  Ο τελευταίος... άντρας (1981) [Λούλα Χαρισιάδη-Πρίνου]
  Το ξένο είναι πιο γλυκό (1981) [Ελένη Δεληπάνου]Αγώνας χωρίς τέλος (1979)
  Παύλος Μελάς (1974)Ένας τρελός τρελός αεροπειρατής (1973) [Μυρτώ Σγουρού-Δρακάκη]
  Ο αντιφασίστας (1972)Επιχείρηση Κράιπε - Ο τάφος του Γ΄ Ράιχ (1972)Ένας υπέροχος άνθρωπος (1971)
  Για μια χούφτα τουρίστριες (1971)Ο δρόμος των ηρώων (1971)Η ζαβολιάρα (1971) [Μαρίνα Βαρδάκα]
  Ο αετός των σκλαβωμένων (1970) [Μαρία] Η αριστοκράτισσα κι ο αλήτης (1970)
  Ένας άνδρας με συνείδηση (1969) [Καίτη]
  Ο άνθρωπος που γύρισε από τα πιάτα!.. (1969) [Κρίστι (Χριστίνα) Λούνα]
  Ο πρόσφυγας (1969) [Φανή Κόνιαλη]
  Στον ίλιγγο της ζωής (1969) [Άννα]
  Φοβάται ο Γιάννης το θεριό... (1969) [Ελένη]
  Η θυσία μιας γυναίκας (1969)Η αρχόντισσα του λιμανιού (1969)
  Μια Ιταλίδα απ' τη Κυψέλη (1968) [Ρενέ]
  Στα σύνορα της προδοσίας (1968)Ο μοναχικός ναύτης και το κορίτσι (1968)Όλγα αγάπη μου (1968) [Καίτη Αθανασιάδου]
  Πολύ αργά για δάκρυα (1968) [Βέτα Μενάνδρου]
  Ο Λαμπίρης εναντίον των παρανόμων (1967)
  Ο μεθύστακας του λιμανιού (1967)Με τη λάμψη στα μάτια (1966) [Μαρία]
  Ο μπαμπάς μου ο τεντυμπόυς (1966) [Ρένα Παπαδοπούλου] Χωρίσαμε ένα δειλινό (1966)Οι ασυνείδητοι (1966)Φτωχολογιά (1965)
  Αμφιβολίες (1964) [Ζανέτ] Ο ανήφορος (1964)
  Μας κρύβουν τον ήλιο (1963)Σειρές στις οποίες έχει παίξει:
  Ένα υπέροχο ζευγάρ 1973 ΕΙΡΤ
  Όταν ήμουν δάσκαλος 1993 ΕΤ1
  Ανατολικός άνεμος 1992 ΑΝΤ1
  Γάμος με τα όλα του : Ο ζηλιαρόγιαννος 2006 ΑΝΤ1
  Ελληνικές κωμωδίες 1981 ΥΕΝΕΔ
  Κεκλεισμένων των θυρών 1972 ΕΙΡΤ
  Οδός Παραδείσου 7 2005 ALPHA
  Πατούχας (Ο) 1983 ΕΡΤ
  Πικρά χαμόγελα 1976 ΥΕΝΕΔ
  Στα δίχτυα της αράχνης 1972 ΕΙΡΤ
  Ταξιτζής 1978 ΥΕΝΕΔ
  Χαμογελάστε παρακαλώ 1983 ΕΡΤ
  Ψίθυροι καρδιάς 1997 MEGA
  ΑΠΟ ΤΟ 90lepta.com ΚΑΙ ΤΟ www.retrodb.gr
  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:00

  MIKHAIL GORBACHEV - ΜΙΧΑΗΛ ΓΚΟΡΜΠΑΤΣΩΦ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Μιχαήλ Γκορμπατσώφ
  Ο Μιχαήλ Σεργκέγιεβιτς Γκορμπατσώφ (Михаил Сергеевич Горбачёв, γεννημένος στις 2 Μαρτίου 1931) ήταν ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης από το 1985 μέχρι το 1991. Οι προσπάθειές του για μεταρρύθμιση βοήθησαν να έρθει το τέλος του ψυχρού πολέμου, αλλά και τελείωσαν την πολιτική υπεροχή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης. Το 1990 πήρε το Βραβείο Νόμπελ ειρήνης.
  Ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ εφάρμοσε οικονομικές μεταρρυθμίσεις που ήλπισε οτι θα βελτίωναν το βιοτικό επίπεδο και την παραγωγικότητα των εργαζομένων ως τμήμα του προγράμματος Περεστρόικα (αναδιάρθρωση).
  Η εισαγωγή του Γκλάσνοστ (διαφάνεια, σε ελεύθερη μετάφραση) έδωσε νέες ελευθερίες στους πολίτες της Σοβιετικής Ένωσης, όπως μεγαλύτερη ελευθερία λόγου και έκφρασης και καλύτερο έλεγχο των πράξεων της διοίκησης. Παρόλα αυτά, με τα μέτρα αυτά, έγινε φανερό πως η Σοβιετική Ένωση δεν μπορούσε να στηριχτεί σε ένα τόσο κοινωνικά και πολιτικά ανοικτό και ανεκτικό καθεστώς.
  Γέννηση και Νεότητα
  Ο Μιχαήλ Σεργκέγεβιτς Γκορμπατσόφ γεννήθηκε στις 2 Μαρτίου 1931 στο Πρίβολγε της Σταυρούπολης. Γόνος αγροτικής οικογένειας, είχε πατροπαράδοτους δεσμούς με το Κομμουνιστικό Κόμμα. Η οικογένειά του ανήκε στους Μπολσεβίκους από την εποχή της Οκτωβριανής Επανάστασης και ο ίδιος έγινε μέλος της Κομμουνιστικής Νεολαίας (Κομσομόλ) σε ηλικία μόλις 15 ετών, ενώ ήδη εργαζόταν ως οδηγός αγροτικών μηχανημάτων. Στο Κ.Κ.Σ.Ε. (Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης) έγινε δεκτός έξι χρόνια αργότερα, ενώ σπούδαζε νομικά στο Πανεπιστήμιο Λεμονόσοφ της Μόσχας. Εξακολουθώντας να ενδιαφέρεται πάντα για την αγροτική οικονομία, είτε ως επαγγελματική ενασχόληση είτε ως αντικείμενο σπουδών, πήρε στη συνέχεια των σπουδών του την ειδικότητα του γεωπόνου-οικονομολόγου από το Ινστιτούτο Αγροτικής Οικονομίας της Σταυρούπολης (1967).
  Σταδιοδρομία στο ΚΚΣΕ
  Το 1966 ανεδείχθη Γραμματέας της τοπικής Επιτροπής του Κ.Κ.Σ.Ε. στη Σταυρούπολη. Η εξέλιξή του μέσα στο Κ.Κ.Σ.Ε. ήταν ραγδαία, καθώς ο ίδιος πάντα ακολουθούσε προσεκτική πορεία. Το 1971 εκλέχθηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής. Το 1978 αναδεικνύεται μέλος της Γραμματείας της Κεντρικής Επιτροπής, το 1979 αναπληρωματικό μέλος του Πολιτικού Γραφείου (Πολίτμπιρο) του Κ.Κ.Σ.Ε. και το 1985, διαδεχόμενος τον αποθανόντα Κονσταντίν Ουστίνοβιτς Τσερνιένκο, Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ.Σ.Ε. Πρόεδρος του Πρεζίντιουμ (Presidium) του Ανώτατου Σοβιέτ, τη θέση του Αρχηγού του Κράτους ανέλαβε το 1988, όταν το όργανο αυτό απήλλαξε των καθηκόντων του τον Αντρέι Γκρομίκο.
  Στο τιμόνι της Ε.Σ.Σ.Δ.
  Στα επτά χρόνια που ηγήθηκε της Ε.Σ.Σ.Δ. προσπάθησε να οικοδομήσει ένα μοντέλο σοσιαλισμού, στο οποίο να συνυπάρχουν και οι νόμοι της αγοράς και του ελεύθερου εμπορίου, ένα κομμουνιστικό καθεστώς με πλουραλιστική βάση λειτουργίας. Οι προσπάθειές του, όμως, οδήγησαν στην αποσύνθεση της χώρας του. Προήγαγε τη συνεργασία και το διάλογο μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων, συναντώντας τον Αμερικανό Πρόεδρο Ρόναλντ Ρήγκαν στην Ουάσιγκτον, με στόχο τον πυρηνικό αφοπλισμό. Στη Μόσχα υπήρξε ιδιαίτερα δριμύς στην κριτική του για το παρελθόν. Αποκατέστησε σχέσεις με την Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία και τους αντιφρονούντες. Από τις κρισιμότερες στιγμές κατά τη διάρκεια της ταραχώδους θητείας του στην ηγεσία της Σοβιετικής Ένωσης ήταν η αντιμετώπιση του πραξικοπήματος της 19ης Αυγούστου 1991. Tη χρονιά εκείνη, και ενώ βρισκόταν στη θερινή προεδρική κατοικία στην Κριμαία, η αντιπολιτευόμενη πτέρυγα του Κ.Κ.Σ.Ε., υπό τον τότε αντιπρόεδρο Γενάντι Γιανάγιεφ, απαίτησε την παραίτησή του. Ο Γκορμπατσόφ αρνήθηκε και επέστρεψε στη Μόσχα. Οι πραξικοπηματίες είχαν αποτύχει, χάρη στην παράλληλη εξέγερση των δημοκρατικών στοιχείων στην πρωτεύουσα και σε άλλες μεγάλες πόλεις. Έχασε, όμως, τον έλεγχο του σοβιετικού πολιτικού συστήματος και υποσκελίστηκε από τον Μπορίς Γιέλτσιν. Τον Οκτώβριο του 1991 στη διάσκεψη της Μαδρίτης για την ειρήνευση στη Μέση Ανατολή, η θέση του ήταν ήδη αποδυναμωμένη. Οι φυγόκεντρες τάσεις στην πολύκεντρη και πολυεθνική Ε.Σ.Σ.Δ. ενισχύονταν συνεχώς. Το Νοέμβριο του ιδίου έτους, επτά δημοκρατίες (ανάμεσά τους και η Ρωσία) αποφάσισαν την ίδρυση της Ένωσης Ανεξαρτήτων Κρατών, οπότε ο ρόλος του Γκορμπατσόφ περιορίστηκε στο συντονισμό της εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής. Τον Δεκέμβριο εκπρόσωποι της Ρωσίας, της Λευκορωσίας και της Ουκρανίας, συναντήθηκαν για να ιδρύσουν την Κοινοπολιτεία Ανεξαρτήτων Κρατών.
  ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:56

  LOUIS-MICHEL VAN LOO - ΛΟΥ'Ι'-ΜΙΣΕΛ ΒΑΝ ΛΟΥ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Λουί-Μισέλ βαν Λου
  Ο Λουί-Μισέλ βαν Λου ήταν Γάλλος ζωγράφος. Γεννήθηκε στην Τουλόν στις 2 Μαρτίου 1707 και πέθανε στο Παρίσι στις 20 Μαρτίου 1771.
  Καταγόμενος από τη δυναστεία των βαν Λου, η οποία εγκαταστάθηκε στη Γαλλία τον 17ο αιώνα, ο Λουί-Μισέλ βαν Λου σπούδασε υπό την καθοδήγηση του πατέρα του, ζωγράφου Ζαν-Μπατίστ βαν Λου, στο Τορίνο και τη Ρώμη. Κέρδισε το βραβείο της Βασιλικής Ακαδημίας Ζωγραφικής και Γλυπτικής το 1725. Έζησε στη Ρώμη από το 1727 ως το 1732 μαζί με το θείο του, το ζωγράφο Σαρλ Αντρέ βαν Λου. Το 1736, έγινε επίσημος ζωγράφος της αυλής του Φιλίππου Ε΄ της Ισπανίας, στη Μαδρίτη. Ήταν ανάμεσα στα ιδρυτικά μέλη της Ακαδημίας της Μαδρίτης το 1752. Επέστρεψε στη Γαλλία το 1753 και φιλοτέχνησε πολλά πορτρέτα του Λουδοβίκου ΙΕ΄. Το 1765, διαδέχθηκε το θείο του, Σαρλ-Αντρέ, ως διευθυντής της Βασιλικής Σχολής Προστατευόμενων μαθητών.
  Ήταν αδερφός των ζωγράφων Φρανσουά βαν Λου και Σαρλ Αμεντέ Φιλίπ βαν Λου.
  ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:53

  ''ΓΟΒΑ ΣΤΙΛΕΤΟ'': ΠΑΛΙΟ ΣΙΡΙΑΛ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Γόβα στιλέτο
  Κοινωνικό σίριαλ 23 επεισοδίων των 60 λεπτών
  Πρεμιέρα στον ΑΝΤ1 την Παρασκευή 17 Σεπτεμβρίου 1993
  Παραγωγή ΘΕΑΣΗ
  Σενάριο της Έλενας Ακρίτα και του Γιώργου Κυρίτση
  Σκηνοθεσία της Ρέινα Εσκενάζι
  Ηθοποιοί Έλενα Ακρίτα, Γιώργος Κυρίτσης, Γιώργος Φούντας, Κατερίνα Διδασκάλου, Αντώνης Αλεξίου, Ντίνος Λύρας, Λεωνίδας Κακούρης
  ….Μια νέα, αισθησιακή, όμορφη και δυναμική κοπέλα αποφασίζει να εκδικηθεί την επαγγελματική καταστροφή του πατέρα της. Πλησιάζει τον κύριο υπεύθυνο, που τυγχάνει να είναι και εργοδότης του αρραβωνιαστικού της, αποφασισμένη να τον κάνει ερωτικά αιχμάλωτό της, αλλά τελικά πέφτει στην παγίδα που έστησε η ίδια, αφού τον ερωτεύεται….
  ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:50

  HENRI TROYAT - ΑΝΡΙ ΤΡΟΥΑΓΙΑ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Ανρί Τρουαγιά
  Ο Ανρί Τρουαγιά (1911-2007), μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας, γεννημένος στη Μόσχα, έγινε κυρίως γνωστός ως συγγραφέας μυθιστορημάτων και βιογραφιών. Μετά τη ρωσική επανάσταση, η οικογένειά του εκδιώχθηκε από τη Ρωσία -ο πατέρας του ήταν πλούσιος έμπορος-, και μέσα από πολύ δύσκολες συνθήκες, από τη Μόσχα στον Καύκασο, την Κριμαία, την Κωνσταντινούπολη και τη Βενετία, κατέφυγαν τελικά στο Παρίσι το 1920. Ο Ανρί σπουδάζει σε γαλλικό σχολείο, στο Λύκειο Παστέρ του Νεϊγί, και ολοκληρώνει τις σπουδές του στα νομικά. Παίρνοντας τη γαλλική υπηκοότητα, κατατάσσεται στο στρατό. Πριν ακόμα απολυθεί, το 1935, εκδίδεται το πρώτο του βιβλίο, "Faux jour", που κερδίζει το βραβείο λαϊκού μυθιστορήματος ("Prix du Roman populiste"). Ακολουθούν τα έργα "Le Vivier", "Grandeur nature", "La Clef de voute", το βραβείο Max Barthou της Γαλλικής Ακαδημίας, το 1938, για το σύνολο του μέχρι τότε έργου του, καθώς και το βραβείο Goncourt την ίδια χρονιά, για το νέο του μυθιστόρημα "L' Araigne" ("Η αράχνη", ελλ. εκδ. Γρηγόρης, 1970, κ.ά.). Το 1940 αποσύρεται οριστικά από την εργασία του στη δημόσια διοίκηση για να αφιερωθεί στο γράψιμο. Το 1952 τιμήθηκε με το Μέγα Βραβείο Λογοτεχνίας του Πρίγκιπα του Μονακό, και το 1959 έγινε δεκτός στις τάξεις της Γαλλικής Ακαδημίας. Άλλα γνωστά έργα του είναι: "Terrible tsarinas" (1998), "La fille de l' ecrivain" (2001), "Marina Tsvetaeva" (2001), "L' Etage des bouffons" (2002). Πέθανε στο Παρίσι στις 2 Μαρτίου 2007. ΑΠΟ ΤΟ [www.skroutz.gr]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:47

  DAVID LAWRENCE - ΝΤΕ'Ι'ΒΙΝΤ ΛΟΡΕΝΣ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Ντέιβιντ Λόρενς Ο Ντέιβιντ Χέρμπερτ Λόρενς γεννήθηκε στο Ίστγουντ του Νότινγκχαμσαϊρ στις 11 Σεπτεμβρίου 1885. Δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα το 1911. Πολυταξιδεμένος, έζησε στην Ιταλία (Φλωρεντία), την Αυστραλία και την Κεντρική Αμερική, για να εγκατασταθεί τελικά στη Γαλλία. Τα πιο γνωστά μυθιστορήματά του είναι: "Το άσπρο παγόνι" (1911), "Γιοι και εραστές" (1913), "Ερωτευμένες γυναίκες" (1921), "Το φτερωτό φίδι" (1926) και "Ο εραστής της λαίδης Τσάτερλι" (1928). Το τελευταίο προκάλεσε σκάνδαλο και η κυκλοφορία του απαγορεύτηκε για πολλά χρόνια στην Αγγλία και στις Η.Π.Α. Την ίδια τύχη είχε και το "Ουράνιο τόξο" (1915). Η καταγγελία του βιομηχανικού πολιτισμού και των πουριτανικών ηθών της εποχής του, προκάλεσε στον Ντ. Χ. Λόρενς προβλήματα και αντιδικίες με τη λογοκρισία και το λογοτεχνικό κατεστημένο. Η εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αλληλογραφία του δημοσιεύτηκε το 1932 με επιμέλεια του Άλντους Χάξλεϊ. Πέθανε στην Προβηγκία στις 2 Μαρτίου 1930.
  ΑΠΟ ΤΟ [www.greekbooks.gr]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:40

  BEDRICH SMETANA - ΜΠΕΝΤΡΙΧ ΣΜΕΤΑΝΑ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Μπέντριχ Σμέτανα
  Ο Μπέντριχ Σμέτανα (Bedřich ή Friedrich Smetana, 2 Μαρτίου 1824 - 12 Μαΐου 1884) ήταν Τσέχος μουσικοσυνθέτης του Ρομαντισμού.
  Έργο
  Είναι γνωστός για το συμφωνικό ποίημά του Vltava (Μολδάβας), το δεύτερο από τα 6 της συλλογής Mα vlast ("Η χώρα μου"), και για την όπερά του Η ανταλλαγμένη νύφη. Έγραψε 8 όπερες, 6 συμφωνικά ποιήματα με τον γενικό τίτλο Η Πατρίδα μου, ένα τρίο με πιάνο, 2 κουαρτέτα για έγχορδα, πολλά έργα για πιάνο (πόλκες και τσέχικοι χοροί), χορικά και μελωδίες.
  Ένας πλήρης χρονολογικός κατάλογος οπερών του Σμέτανα:
  Braniboři v Čechách ("Βραδενβουργοι στη Βοημία")
  Prodaná nevěsta ("η ανταλλαγμένη νύφη")
  Dalibor
  Libuše
  Dvě vdovy ("Οι δύο χήρες")
  Hubička ("Το φιλί")
  Tajemství ("Το μυστικό")
  Čertova stěna ("Ο τοίχος του διαβόλου")
  Ζωή
  Ο Σμέτανα ήταν γιος ζυθοποιού. Μελέτησε το πιάνο και το βιολί από νεαρή ηλικία, και έπαιξε σε ένα ερασιτεχνικό κουαρτέτο με άλλα μέλη της οικογένειάς του. Υπήρξε μαθητής σε γυμνάσιο του Πίλζεν το 1840-1843. Σπούδασε μουσική στην Πράγα, παρά την αρχική αντίδραση του πατέρα του. Εξασφάλισε μια θέση ως κύριος μουσικός σε μια ευγενή οικογένεια, και το 1848 έλαβε χρήματα από τον Φραντς Λιστ για να συνεχισει τις σπουδες του.
  Το 1856, ο Σμέτανα κινήθηκε προς το Γκέτεμποργκ της Σουηδίας, όπου δίδαξε και διεύθυνε. Το 1863, γύρισε πίσω στην Πράγα, άνοιξε ένα νέο σχολείο μουσικής και αφιερώθηκε στην προώθηση της τσεχικής μουσικής. Από το 1875 έζησε στο μικρό χωριό Jabkenice. Το 1883 ο Σμέτανα, λόγω στα περαιτέρω προοδευτικά νευρολογικά αποτελέσματα της ασθένειάς του, έγινε παράφρων, και λήφθηκε σε ένα διανοητικό νοσοκομείο στην Πράγα, όπου πέθανε το επόμενο έτος.
  Ο Σμέτανα ήταν ο πρώτος συνθέτης που εγράψε μουσική σε συγκεκριμένα τσέχικα θέματα και χαρακτήρα. Πολλές από τις όπερές του είναι βασισμένες σε τσεχικούς μύθους, με πιο γνωστή την κωμωδία της ανταλλαγμένης νύφης (1866). Χρησιμοποίησε πολλούς τσεχικούς ρυθμούς χορού και οι μελωδίες του μερικές φορές μοιάζουν με τα λαϊκά τραγούδια της Τσεχίας. Άσκησε μεγάλη επιρροή στον Αντονίν Ντβόρζακ, ο οποίος χρησιμοποίησε επισης τσεχικά θέματα στα έργα του.
  Κάθε χρόνο, στην επέτειο του θανάτου του, ξεκινάει το Διεθνές μουσικό φεστιβάλ της Πράγας.
  ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Βέροια, 01.03.2010
• 08:36

  U2: ''BEAUTIFUL DAY''

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας

  Enclosure: [download]

  
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:18

  HISTORIC CENTRE OF TALLINN (ESTONIA) - ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΤΑΛΙΝ (ΕΣΘΟΝΙΑ)

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Το ιστορικό κέντρο του Ταλίν (Εσθονία)
  Έχοντας ύψος 46 μέτρα, το Κικ ιν ντε Κεκ είναι ο ψηλότερος πύργος στο αμυντικό τείχος του Ταλίν. Η ονομασία του σημαίνει κυριολεκτικά «κορυφή στην κουζίνα» επειδή λέγεται ότι από τις χαραμάδες των τειχών μπορούσε κανείς να διακρίνει τις διατροφικές συνήθειες των κατοίκων. Η βόρεια είσοδος της πόλης προστατεύεται από έναν τετράγωνο πύργο, γνωστό σαν Παξ Μαργκαρέτα ή «χοντρή Μαργαρίτα». Για να ανέβει κανείς στην Τσομέα, την άνω πόλη, μπορεί να ακολουθήσει την Πικ Γιάλγκ (μακριά διαδρομή), έναν δρόμο που ανεβαίνει σταδιακά ακολουθώντας τη γραμμή των τειχών. Υπάρχει και η εναλλακτική λύση να ακολουθήσει κανείς την πιο κουραστική Λουχίκε Γιάλγκ (σύντομη διαδρομή). Οι ονομασίες αυτές αποτελούν παράδειγμα της εσθονικής αίσθησης του χιούμορ, που τους έχει δώσει τη δυνατότητα να επιζήσουν από τις διάφορες εισβολές που έχουν υποστεί και έχουν σηματοδοτήσει την ιστορία τους. Τα πρώτα αποδεικτικά στοιχεία που πιστοποιούν την ύπαρξη του Ταλίν αποδίδονται σε έναν Άραβα γεωγράφο, τον Ιμπρισί, ο οποίος το 1154 σημείωσε στον χάρτη μια περιοχή που ονομάζεται Κουαλεβενί και αντιστοιχεί με τη σημερινή θέση της πόλεως. Η ονομασία Κουαλεβενί προέρχεται από εκείνη του Κάλεβ, του μυθικού ήρωα τον οποίο οι Εσθονοί θεωρούν πρόγονό τους. Το 1219 κατέφθασαν τα πλοία του βασιλιά Βαλντεμάρ Β΄ της Δανίας μεταφέροντας τους στρατιώτες που υποδούλωσαν τους Εσθονούς και έκαναν την Κουαλεβενί στρατιωτικό και εμπορικό λιμάνι. Κατασκευάστηκε ένα φρούριο και δημιουργήθηκε μια επισκοπή, ενώ η πόλη μετονομάστηκε Ταλίν από το τάανι λιν που σημαίνει «πόλη των Δανών». Το 1227 έφτασαν οι Τεύτονες Ιππότες, όμως το 1238 το Ταλίν κατελήφθη ξανά από τους Δανούς, ενώ το 1258 προσχώρησε στη Χανσεατική Ένωση και έγινε ένα από τα κυριότερα εμπορικά κέντρα στη βόρεια Ευρώπη. Καθώς αύξανε ο πλούτος των κυρίαρχων της πόλης, μεγάλωνε και η δυσαρέσκεια των Εσθονών. Το 1343, μετά από κάποια από τις πολυάριθμες λαϊκές εξεγέρσεις, οι Δανοί παραχώρησαν το Ταλίν για μια ακόμη φορά στους Τεύτονες Ιππότες, τώρα όμως με αντάλλαγμα 19.000 ασημένιων μάρκων. Οι νέοι κυβερνήτες διοίκησαν χωρίς αμφισβητήσεις μέχρι την εποχή της Μεταρρύθμισης, η οποία προκάλεσε εντάσεις που βρήκαν διέξοδο το 1577 με την άφιξη των Μοσχοβιτών. Προς βοήθειά τους προσέτρεξαν οι Σουηδοί που ήταν σε αντιπαράθεση με τους Μοσχοβίτες και κατανίκησαν τον στρατό του Ιβάν του Τρομερού. Υπό τη μοναρχία των Σκανδιναβών η σημασία του Ταλίν άρχισε να μειώνεται. Το 1710, ο Ρώσος τσάρος Μέγας Πέτρος κατέλαβε την πόλη που επρόκειτο να παραμείνει σχεδόν απομονωμένη μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα όταν κατασκευάστηκε η σιδηροδρομική γραμμή που τη συνέδεε με την Αγία Πετρούπολη και τη Μόσχα. Η περίοδος αυτή επίσης είδε να μεγαλώνει το πατριωτικό πνεύμα των Εσθονών που, εκμεταλλευόμενοι την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, ανακήρυξαν τον επόμενο Φεβρουάριο τη γέννηση της ελεύθερης δημοκρατίας της Εσθονίας. Το όνειρο τελείωσε το 1941 με την εισβολή των Ναζί την οποία ακολούθησαν φοβεροί βομβαρδισμοί και η σοβιετική κατοχή. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν, η χώρα βρισκόταν σταθερά στη ρωσική επιρροή με τη βιομηχανική ανάπτυξη του λιμανιού. Αν οι γηγενείς Εσθονοί αντιπροσώπευαν μόνο το 47% του πληθυσμού, όταν κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση, ανακήρυξαν τελικώς την ανεξαρτησία τους. Οι μεταβαλλόμενες τύχες του Ταλίν είχαν ελάχιστη επίδραση στην ποιότητα της αρχιτεκτονικής στο ιστορικό κέντρο μέσα στα τείχη της πόλεως. Το κάστρο, στον λόφο Τσομπέα, κατασκευάστηκε από τους Τεύτονες Ιππότες το 1229 στα θεμέλια του δανικού φρουρίου και αναδιοργανώθηκε από τους Ρώσους τον 18ο αιώνα. Απέναντι από το κάστρο βρίσκεται ο ορθόδοξος καθεδρικός ναός του Αλεξάνδρου Νιέφσκι ο οποίος, παρά το ευχάριστο σχέδιό του, τους τρούλους σε σχήμα κρεμμυδιού, τα μωσαϊκά στην πρόσοψη και τις πολλές εικόνες στο εσωτερικό, συμβόλιζε πάντοτε τη μισητή ρωσική κυριαρχία. Η σύνδεση αυτή ήταν τόσο ισχυρή ώστε το 1930 οι Εσθονοί επινόησαν ένα σχέδιο για να μετακινήσουν το κτίριο έξω από την πόλη. Σε μικρή απόσταση βρίσκεται το Τόομκιρικ (ναός της Παναγίας) που κατασκευάστηκε από τους Δανούς το 1240 και ανακατασκευάστηκε τον 16ο αιώνα σε ύστερο γοτθικό ρυθμό. Στην παλαιά πόλη – το κάτω τμήμα του Ταλίν – μπορεί κανείς να βρει τον ναό του Αγίου Νικολάου που κατασκευάστηκε το 1315 και ανακατασκευάστηκε μετά από έναν αιώνα, μετά από πυρκαγιά, χάρη στις δωρεές εμπόρων που ανήκαν στη Χανσεατική Ένωση. Αντικείμενα μεγάλης καλλιτεχνικής αξίας μέσα στον ναό είναι το ιερό με τη διπλή αγία τράπεζα από τον καλλιτέχνη του Λιούμπεκ Χέρμαν Ρόντε και τον «Μακάβριο Χορό» του ζωγράφου Μπερντ Νότσκε. Στην παρακείμενη πλατεία, Ρεκόγια Πλατς, βρίσκεται άθικτο το μοναδικό γοτθικό δημαρχείο στη βόρεια Ευρώπη. Είναι εκεί όπου αρχίζει η Πικ Γιάλγκ, η κύρια οδός για πεζούς στο παλιό Ταλίν, που περιστοιχίζεται με κτίρια με γοτθικές προσόψεις τα οποία στέγαζαν τις συντεχνίες της Χανσεατικής Ένωσης. Το πιο εντυπωσιακό βρίσκεται στον αριθμό 17, η «Μεγάλη Συντεχνία» που σήμερα στεγάζει το ιστορικό μουσείο. Η «Συντεχνία της Αδελφότητας των Μαύρων Ιπποτών» βρίσκεται στον αριθμό 20 και είναι ένα ανάκτορο των τελών του 16ου αιώνα σε ρυθμό Αναγεννήσεως. Αυτή η ένωση είχε το δύσκολο έργο να υπερασπίζεται την πόλη και – ίσως όχι τυχαία- ήταν η τελευταία συντεχνία που υποτάχθηκε το 1940.
  ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «UNESCO – ΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ»
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:15

  ''ΑΛΛΗ ΤΟ ΠΡΩΙ, ΑΛΛΗ ΤΟ ΒΡΑΔΥ'': ΠΑΛΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Άλλη το πρωί, άλλη το βράδυ
  Οικογενειακή σειρά 26 επεισοδίων των 30 λεπτών
  Πρεμιέρα στο MEGA την Πέμπτη 5 Ιανουαρίου 1995
  Παραγωγή της Λιάνας Πατέρα
  Σενάριο και σκηνοθεσία του Γιώργου Κωνσταντίνου
  Ηθοποιοί Σοφία Αλιμπέρτη, Σπύρος Κωνσταντόπουλος, Ισαβέλλα Βλασιάδου, Μόνικα Βεργιέ, Κώστας Παληός, Νίκος Ασημάκης, Δημήτρης Βερύκιος, Ανδρέας Ζησιμάτος, Άννα Παντζελή, Νίκος Ρίζος
  ….Μια νεαρή ζωντοχήρα μητέρα που προσπαθεί να μεγαλώσει το παιδί της, απελπισμένη από τη δημοσιογραφική της καριέρα η οποία έχει κολλήσει στη στήλη των φαρμακείων που διανυκτερεύουν, αποφασίζει να γίνει συνοδός πλουσίων, επιχειρηματιών τα βράδια, προκειμένου να αυξήσει τα πενιχρά της εισοδήματα….
  ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:10

  OSKAR KOKOSCHKA - ΟΣΚΑΡ ΚΟΚΟΣΚΑ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Όσκαρ Κοκόσκα
  Ο Όσκαρ Κοκόσκα (Oskar Kokoschka, 1 Μαρτίου 1886 - 22 Φεβρουαρίου 1980), ήταν Αυστριακός καλλιτέχνης, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας, γνωστός για τα εξπρεσιονιστικά του τοπία και πορτρέτα.
  Η καριέρα του Όσκαρ Κοκόσκα σημαδεύτηκε από τα πορτρέτα βιεννέζικων διασημοτήτων τα οποία ζωγράφισε με ένα νευρώδες και ζωηρό στυλ. Υπηρέτησε στον αυστριακό στρατό κατά την διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στον οποίο και τραυματίστηκε σοβαρά. Παρά το γεγονός ότι την περίοδο της νοσηλείας του οι γιατροί διέγνωσαν σοβαρή διανοητική αστάθεια, ο Όσκαρ Κοκόσκα συνέχισε την καριέρα του ως καλλιτέχνης, ταξιδεύοντας σε ολόκληρη την Ευρώπη και ζωγραφίζοντας τοπία.
  Ο Όσκαρ Κοκόσκα είχε έναν παθιασμένο και θυελλώδη δεσμό με την Άλμα Μάλερ, λίγο μετά από τον θάνατο της πρωτότοκης κόρης της και τον δεσμό της με τον Βάλτερ Γκρόπιους. Ύστερα από κάποια χρόνια σχέσης, η Άλμα τον απέρριψε, λόγω του ότι το υπερβολικό του πάθος της προξενούσε φόβο. Εκείνος συνέχισε να την αγαπά σε όλη του την ζωή. Ένα από τα πιο διάσημα έργα του Η Νύμφη του Ανέμου ή αλλιώς Θύελλα, είναι αφιερωμένο στην Άλμα.
  Η τέχνη του Όσκαρ Κοκόσκα θεωρήθηκε από τους Ναζί ως εκφυλισμένη. Οι Ναζί χρησιμοποιούσαν τον χαρακτηρισμό αυτό για πολλά έργα του Μοντερνισμού θεωρώντας τα μη γερμανικά ή και εβραιοκομμουνιστικά. Για τον λόγο αυτό οι καλλιτέχνες που δημιουργούσαν τέτοια έργα υφίσταντο διώξεις. Έχοντας χαρακτηριστεί ως "επικίνδυνος" καλλιτέχνης, ο Όσκαρ Κοκόσκα διέφυγε από την Αυστρία στην Πράγα το 1934. Εκεί ίδρυσε τον Σύλλογο Όσκαρ Κοκόσκα μαζί με άλλους εκπατρισμένους καλλιτέχνες. Στα 1938, όταν οι Τσέχοι άρχισαν να μετακινούνται λόγω της παράδοσης της Σουδητίας στη Γερμανία και της επικείμενης εισβολής της Βέρμαχτ, ο Κοκόσκα απέδρασε από την Τσεχία στο Ηνωμένο Βασίλειο, και παρέμεινε εκεί καθ' όλη τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Πήρε την αγγλική υπηκοότητα από το 1946, μέχρι και το 1978 οπότε και ξαναπήρε την αυστριακή υπηκοότητα.
  Ο Όσκαρ Κοκόσκα είχε πολλές κοινές καλλιτεχνικές τάσεις με τον σύγχρονό του Μαξ Μπέκμαν. Και οι δύο διατήρησαν την καλλιτεχνική τους ανεξαρτησία από τον Γερμανικό Εξπρεσιονισμό. Η ανεξαρτησία τους αυτή, τους έκανε όμως αφ' ενός να μην ηγηθούν κανενός καλλιτεχνικού ρεύματος κι αφετέρου να μείνουν εκτός των μεγάλων καλλιτεχνικών κινημάτων του Μοντερνισμού. Και οι δυο ανέπτυξαν συγγραφική δράση, κι εξέφρασαν την ανάγκη τους να αναπτύξουν την τέχνη του "οράν". Ειδικά ο Κοκόσκα έδωσε έμφαση στην "βαθειά σύλληψη", ενώ τον Μπέκμαν απασχόλησε με την μυστική ενόραση του βασιλείου του αόρατου. Και οι δυο υπήρξαν πρωτοπόροι καινοτόμων τεχνικών ελαιογραφίας, βασισμένων σε παλαιότερες καλλιτεχνικές παραδόσεις.
  Τα όψιμα χρόνια του Κοκόσκα "δηλητηριάστηκαν" από την περιθωριοποίησή του στην Ιστορία της Τέχνης. Δεν ήταν ο μόνος που θεωρούσε ότι του άξιζε η αναγνώριση ως ενός από τους πιο σημαντικούς καλλιτέχνες του 20ου αιώνα. Ένας αξιόλογος καλλιτέχνης της Σχολής του "οράν", υπήρξε ο Κόνραντ Τζούεστελ (1924 - 2001).
  Το συγγραφικό έργο του Κοκόσκα είναι εξίσου παράξενο κι ενδιαφέρον με το εικαστικό του έργο. Τα απομνημονεύματά του που φέρνουν τον τίτλο Μια θάλασσα περιτριγυρισμένη από Οράματα, είναι ένα άγριο ψυχεδελικό κείμενο, γραμμένο υπό την επήρεια παραισθησιογόνων ουσιών. Το σύντομο θεατρικό του έργο Δολοφόνος, η ελπίδα των γυναικών, μελοποιήθηκε δέκα χρόνια αργότερα από τον Πάουλ Χίντεμιτ και αποκαλείται συχνά ως το πρώτο εξπρεσιονιστικό δράμα. Το έργο του Ορφέας κι Ευρυδίκη (1918) αποτέλεσε το λιμπρέτο για την ομώνυμη Όπερα του Ένστ Κρένεκ, που αποτελεί το πρώτο δείγμα Προγραμματικής Μουσικής.
  ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:07

  GABRIJELE D' ANUNCIO - ΓΚΑΜΠΡΙΕΛΕ ΝΤ΄ ΑΝΟΥΝΤΣΙΟ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Γκαμπριέλε ντ' Ανούντσιο
  Ιταλός ποιητής, θεατρικός συγγραφέας και μυθιστοριογράφος (1863-1938). Λογοτέχνης ήδη από την εφηβική του ηλικία, έκανε κοσμική ζωή, εκλέχτηκε μέλος του κοινοβουλίου, ανακηρύχθηκε εθνικός ήρωας το 1919, ενώ το 1926 το φασιστικό καθεστώς του απένειμε άφθονες τιμές, ιδρύοντας το Εθνικό Ίδρυμα για την έκδοση όλων των έργων του. Κυριότερες ποιητικές συλλογές του: "Πρώτη άνοιξη", 1879 και "Ύμνοι στον ουρανό, στη θάλασσα, στη στεριά και στους ήρωες", 1899. Κυριότερα πεζά έργα: "Παρθένα γη" το 1882, "Τζοβάνι Επίσκοπο" το 1891, "Ανίκητος" το 1890, "Θρίαμβος του θανάτου" το 1894 και το αριστούργημα του ως μυθιστοριογράφου "Ίσως ναι, ίσως όχι" το 1910. Επηρεάστηκε στην αρχή από το γαλλικό νατουραλισμό (Μοπασάν, Ζολά) και αργότερα από τον Ντοστογιέφσκι, τον Βάγκνερ και τον Νίτσε.
  ΑΠΟ ΤΟ [www.protoporia.gr]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 08:04

  ΜΙΜΗΣ ΚΟΥΓΙΟΥΜΤΖΗΣ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Μίμης Κουγιουμτζής
  Ο Μίμης Κουγιουμτζής γεννήθηκε στον Πειραιά το 1936 και πρωτόπαιξε το 1959 στη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης στο έργο "Υψηλή Εποπτεία" του Ζάν Ζενέ, ενώ μετά τον θάνατο του Καρόλου Κουν έγινε βασικό στέλεχος του Θεάτρου Τέχνης.Το 1977 υπέγραψε την σκηνοθετική του δραστηριότητα με το έργο του Θανάση Κωσταβάρα "Φραγκότο".Πολλές φορές "γεύτηκε" και το αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, με παραστάσεις αρχαίου δράματος, που έπαιζε και σκηνοθετούσε.Ο Μίμης Κουγιουμτζής, υπήρξε βασικό στέλεχος του Θεάτρου Τέχνης, μαζί με τον Γιώργο Λαζάνη και δίδασκε στη Δραματική Σχολή του θεάτρου. Το 1994 εγκαινίασε την Παιδική Σκηνή του Θεάτρου Τέχνης.Το 1972 απέσπασε το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, για το ντοκιμαντέρ "Χρονικό-Συλλογές από το Θέατρο Τέχνης", που κατέγραψε ιστορικές στιγμές της θεατρικής σκηνής.Μάλιστα και πέρυσι ο Μίμης Κουγιουμτζής συνυπέγραψε με ομάδα πρωτοεμφανιζόμενων σκηνοθετών μια κινηματογραφική ταινία, που διαγωνίστηκε στο Φεστιβάλ Δράμας.Στη διάθεση του είχε σημαντικό κινηματογραφικό αρχείο με καταγραφή όλων των μεγάλων στιγμών του Θεάτρου Τέχνης, στη χώρα μας, μια μελέτη στην αρχαία τραγωδία. Μάλιστα, το παράπονό του, ήταν ότι δεν μπόρεσε να το αξιοποιήσει λόγω οικονομικής δυσχέρειας.Τελευταία σκηνοθεσία του Μίμη Κουγιουμτζή, είναι η φετινή παράσταση "Ένα λεπτό και μια στιγμή" στο θέατρο της οδού Φρυνίχου. Τα τελευταία χρόνια συνεργαζόταν συστηματικά με το θέατρο της οδού Φρυνίχου (μια εκ των δυο σκηνών του Θεάτρου Τέχνης).Ο Μίμης Κουγιουμτζής είχε παντρευτεί δυο φορές, την πρώτη φορά με την ηθοποιό Ρένη Πιττακή.Απεβίωσε στις 1 Μαρτίου του 2003.
  ΑΠΟ ΤΟ [www.facebook.com]
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:53

  ΤΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ 1ης ΜΑΡΤΙΟΥ 1935

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Κίνημα 1ης Μαρτίου 1935
  To 1935 ήταν ένα έτος ραγδαίων εξελίξεων. Οι πολιτικές εξελίξεις του έτους αυτού, καθώς και των επόμενων προπολεμικών ετών, σημαδεύτηκαν από το Κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935, με πρωταγωνιστές από τη μια τους κινηματίες βενιζελικούς αξιωματικούς και από την άλλη την ανιβενιζελική κυβέρνηση, και ιδιαίτερα ορισμένα στοιχεία που απεργάστηκαν την πολιτειακή αλλαγή λίγους μήνες αργότερα.
  Αίτια
  Το Κίνημα της 1ης Μαρτίου 1935 ήταν η συνισταμένη των συνωμοτικών ενεργειών διάφορων κύκλων και οργανώσεων της βενιζελικής παράταξης, που απέβλεπαν στην αποτροπή της παλινόρθωσης της βασιλευόμενης δημοκρατίας. Πίσω από το στόχο αυτό βρισκόταν η επιθυμία των απότακτων βενιζελικών αξιωματικών να ξαναγυρίσουν στο στράτευμα και να προχωρήσουν σε ριζικές εκκαθαρίσεις των αντιφρονούντων καθώς και η επιδίωξη των πολιτικών της ίδιας παράταξης να επανέλθουν στην εξουσία.
  Οι ανησυχίες των βενιζελικών για το μέλλον της αβασίλευτης δημοκρατίας, δεν ήταν ίσως απόλυτα δικαιολογημένες, επειδή, παρ΄ όλες τις προκλήσεις των φανατικών βασιλικών, το πολίτευμα δεν κινδύνευε σοβαρά, πολύ λιγότερο μάλιστα από τους φανατισμένους εχθρούς του, που αποτελούσαν μια ανίσχυρη μειοψηφία. Το Λαϊκό Κόμμα, το οποίο στέγαζε τη μεγάλη πλειοψηφία των παλιών βασιλοφρόνων, είχε αναγνωρίσει το 1932 την αβασίλευτη δημοκρατία και είχε αναλάβει να εργαστεί στα πλαίσια αυτού του πολιτεύματος. Μολονότι η ηγεσία και ο συμπολιτευόμενος τύπος αρνούνταν να αποκηρύξουν τη βασιλευόμενη δημοκρατία, η άρνησή τους αυτή είχε σχέση μάλλον με την εύλογη επιθυμία να μην προκαλέσουν μια μερίδα των ψηφοφόρων τους και όχι τόσο με τη φανατική τους προσήλωση στο βασιλικό θεσμό.
  Από τα αίτια του κινήματος ξεχωρίζουν δύο:
  α) η απόπειρα του Ιουνίου 1933 κατά της ζωής του Βενιζέλου και τον αντίκτυπό της στη νοοτροπία και τις ενέργειες του γηραιού πολιτικού.
  β) στη σταδιακή αποστέρηση των ερεισμάτων της βενιζελικής - δημοκρατικής παράταξης στο στράτευμα, ιδιαίτερα με αφορμή το Κίνημα Πλαστήρα 6ης Μαρτίου 1933.
  Η απόπειρα του 1933 έπεισε το Βενιζέλο ότι οι πολιτικοί του αντίπαλοί του δέ θα δίσταζαν να χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε μέσο προκειμένου να τον εξοντώσουν και η πεποίθησή του αυτή, καθώς και η πίστη του ότι η παράταξή του και η χώρα γενικά χρειάζονταν τις υπηρεσίες του, ασφαλώς συνέλαβαν στη λήψη αποφάσεων που μόνο ατυχείς μπορούν να χαρακτηριστούν. Η από μέρους του ενθάρρυνση και υπόθαλψη συνωμοτικών οργανώσεων στο στρατό, με ανομολόγητο αλλά πραγματικό σκοπό την προάσπιση της βενιζελικής σύνθεσης του στρατεύματος, πρόδιδαν έλλειψη αυτοκυριαρχίας. Τέτοιες οργανώσεις ήταν η «Ελληνική Στρατιωτική Οργάνωση» (ΕΣΟ) και η «Δημοκρατική Άμυνα». Η πρώτη συγκροτήθηκε από αξιωματικούς που υπηρετούσαν στο στρατό και από τα ηγετικά στελέχη της ήταν ο αντισυνταγματάρχης Χριστόδουλος Τσιγάντες, ο αδελφός του λοχαγός Ιωάννης Τσιγάντες, ο συνταγματάρχης Στέφανος Σαράφης και άλλοι. Σκοπός της οργάνωσης ήταν να εμποδίσει τον Γεώργιο Κονδύλη να επιβάλει με δικό του κίνημα δικτατορία, αλλά και να ετοιμάσει αντίστοιχα στρατιωτικό κίνημα, για να αποτρέψει ενδεχόμενη μεταβολή του πολιτεύματος. Η δεύτερη οργάνωση, η «Δημοκρατική Άμυνα», συγκροτήθηκε από αποστρατευμένους κυρίως βενιζελικούς αξιωματικούς. Ηγέτες της ήταν οι στρατηγοί Άν. Παπούλας και Στυλιανός Γονατάς αλλά πραγματικός αρχηγός ο Νικόλαος Πλαστήρας, αυτοεξόριστος στη Γαλλία μετά την αποτυχία του κινήματος που είχε οργανώσει το 1933.
  Τους φόβους του Βενιζέλου, και γενικότερα της ηγεσίας της βενιζελικής παράταξης, ενίσχυαν οι κατά καιρούς αποτάξεις βενιζελικών αξιωματικών και εμφανείς στόχοι των κρατούντων μετά το 1932 να απομακρύνουν τους αντιπάλους τους από το στράτευμα και τον κρατικό μηχανισμό γενικά και να τους υποκαταστήσουν σε κάθε τομέα και με κάθε μέσο. Γενικότερα, επρόκειτο για την αντίδραση μιας πολιτικής ηγεσίας που είχε ταυτιστεί με την εξουσία και το κράτος, ύστερα από μακροχρόνια και μονοκομματική διακυβέρνηση, και αρνιόταν να εγκαταλείψει την εξουσία και να αφήσει το πεδίο ελεύθερο στους αντιπάλους της για την εγκαθίδρυση ανάλογου μακροχρόνιου και μονοκομματικού καθεστώτος.
  Η επίκληση πολιτικών και πολιτειακών αρχών και οι αναφορές στον εθνικό διχασμό έδιναν την απαραίτητη ιδεολογική υπόσταση στον αγώνα της ολοκληρωτικής επικράτησης. Η ηγεσία αυτή προτιμούσε να παραμένει δέσμια ενός ιδεολογικού επιφαινόμενου, το οποίο δεν ανταποκρινόταν στις πολιτικοκοινωνικές τομές και τα προβλήματα της χώρας. Είναι χαρακτηριστικό ότι η αναζωπύρωση του διχασμού συμπίπτει χρονικά με την πρώτη, ύστερα από δέκα χρόνια μονοκομματικής βενιζελικής διακυβέρνησης, αποτελεσματική πρόκληση εκ μέρους της αντιπολίτευσης. Οι αναφορές στους κινδύνους που απειλούσαν την αβασίλευτη δημοκρατία άρχισαν να πληθαίνουν και να εντείνονται από τότε που το Λαϊκό Κόμμα αναγνώρισε το πολίτευμα και ανέλαβε να το σεβαστεί, είτε ως κυβέρνηση είτε ως αντιπολίτευση.
  Το Κίνημα
  Οι Κινηματίες της 1ης Μαρτίου 1935 απέβλεπαν στην κατάληψη του στόλου, ο οποίος, σύμφωνα με τα σχέδιά τους, θα έπαιξε βασικό ρόλο στην επιτυχία του κινήματος. Στόχος τους ήταν ακόμη οι στρατιωτικές δυνάμεις που έδρευαν στη Θεσσαλονίκη και την Καβάλα, και τις οποίες θα έθεταν κάτω από τον έλεγχό τους. Με τον έλεγχο του στόλου, των φρουρών Θεσσαλονίκης και Καβάλας και την Κρήτη και τα νησιά του Αιγαίου στη διάθεσή τους, οι κινηματίες θα σχημάτιζαν προσωρινή κυβέρνηση στη Θεσσαλονίκη, αν στο μεταξύ δεν υπέβαλλε παραίτηση η κυβέρνηση στην Αθήνα, όπου οι μυημένοι αξιωματικοί θα προσπαθούσαν να θέσουν κάτω από τον έλεγχό τους τις φρουρές της πρωτεύουσας για τη δημιουργία αντιπερισπασμού.
  Το κίνημα απέτυχε στην πρώτη και κρίσιμη φάση του, όταν ο στόλος, αντί για τη Θεσσαλονίκη, κατευθύνθηκε προς την Κρήτη, όπου ο Βενιζέλος ανέλαβε την ηγεσία του κινήματος, όχι όμως χωρίς ενδοιασμούς. Οι φρουρές στη Βόρεια Ελλάδα επαναστάτησαν με μεγάλη καθυστέρηση, και της πρωτεύουσας τέθηκαν και πάλι κάτω από κυβερνητικό έλεγχο, ευθύς μετά την εκδήλωση του κινήματος. Στο μεταξύ η κυβέρνηση του Παναγή Τσαλδάρη αντέδρασε δυναμικά, αναθέτοντας την καταστολή του κινήματος στον Υπουργό Στρατιωτικών Γεώργιο Κονδύλη και προσλαμβάνοντας τον Ιωάννη Μεταξά ως Υπουργό Άνευ Χαρτοφυλακίου. Ο Κονδύλης, με έδρα του τη Θεσσαλονίκη, κατέπνιξε γρήγορα το κίνημα στη Μακεδονία μετά από μια σειρά συγκρούσεων και ο ηγέτης των επαναστατών στην περιοχή υποστράτηγος Καμμένος, διοικητής του Δ΄ Σώματος Στρατού στην Καβάλα, αναγκάστηκε να ζητήσει καταφύγιο στις 11 Μαρτίου στη Βουλγαρία. Τελικά παραδόθηκε και ο στόλος, ενώ ο Βενιζέλος κατέφυγε στην Κάσο των ιταλοκρατούμενων Δωδεκανήσων και ζήτησε πολιτικό άσυλο. Ουσιαστικά, το κίνημα κατέρρευσε, γεγονός που οφειλόταν στην έλλειψη γενικά αποδεκτού στρατιωτικού αρχηγού, στον ελαττωματικό σχεδιασμό και την κακή εκτέλεση των σχεδίων, στις αντιζηλίες των διαφόρων ομάδων και στην έλλειψη συντονισμού. Τέλος, το κίνημα δεν είχε παρά ελάχιστη απήχηση στο λαό, ο οποίος ένιωθε δυσφορία και κόπωση από τις αυθαίρετες επεμβάσεις των στρατιωτικών στην πολιτική.
  Συνέπειες του Κινήματος
  Οι συνέπειες του κινήματος ήταν σοβαρές τόσο για την βενιζελική παράταξη όσο και για τη χώρα γενικά. Ο μεγάλος εθνικός ηγέτης, ο Ελευθέριος Βενιζέλος, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη χώρα ως κινηματίας, για να πεθάνει ένα χρόνο αργότερο αυτοεξόριστος στο Παρίσι. Οι πολιτικοί ηγέτες της βενιζελικής παράταξης, συμπεριλαμβανομένων του Βενιζέλου και του Πλαστήρα, που καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο, δικάστηκαν και καταδικάστηκαν σε διάφορες βαριές ή ελαφριές ποινές, σε μια επίδειξη εκδικητικών διαθέσεων εκ μέρους των κρατούντων. Η στρατιωτική ηγεσία του κινήματος, μεταξύ των οποίων ανώτεροι αξιωματικοί, όπως ο Στέφανος Σαράφης και αδελφοί Τσιγάντε, δικάστηκαν από έκτατα στρατοδικεία, καταδικάστηκαν, ταπεινώθηκαν δημόσια και αποτάχθηκαν από το στράτευμα. Αποφεύχθηκαν οι αθρόες εκτελέσεις - εκτελέστηκαν τρεις αξιωματικοί μόνο, ο επίλαρχος Στ. Βολάνης και οι στρατηγοί Αν. Παπούλας και Μιλ. Κοιμήσης, όχι αναγκαστικά οι περισσότεροι υπεύθυνοι - όταν υπερίσχυσαν προς στιγμή μετριοπαθή στοιχεία της κυβέρνησης και της αντιβενιζελικής παράταξης γενικά.
  Το σπουδαιότερο όμως, από την άποψη των μακροπρόθεσμων συνεπειών, ήταν ότι αποτάχθηκε ένα μεγάλο και ασφαλώς το σπουδαιότερο μέρος των βενιζελικών - δημοκρατικών αξιωματικών του στρατού και του ναυτικού. Η απόταξη των βενιζελικών αξιωματικών, περισσότερο από κάθε άλλη ενέργεια ή μέτρο της νικήτριας παράταξης, εξουδετέρωσε τα ερείσματα της βενιζελικής παράταξης στο στράτευμα και διευκόλυνε όχι μόνο την παραμονή της αντιβενιζελικής παράταξης στη εξουσία, αλλά και τη σταδιακή δημιουργία μονοκομματικού κράτους. Αποφασισμένη να προχωρήσει στην ολοκληρωτική εκκαθάριση του κρατικού μηχανισμού, από τα βενιζελικά στοιχεία, η κυβέρνηση Τσαλδάρη κατάργησε την ισοβιότητα των δικαστικών και ανέστειλε τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων. Ακόμα, κατάργησε τη Γερουσία, διέλυσε τη Βουλή και προκήρυξε εκλογές Συντακτικής Συνέλευσης για τον Ιούνιο του 1935.
  ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:47

  MAXIMIANUS - ΜΑΞΙΜΙΑΝΟΣ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Μαξιμιανός
  Ο Μάρκος Αυρήλιος Βαλέριος Μαξιμιανός Ηρακλής (λατ.:Marcus Aurelius Valerius Maximianus Herculius) γνωστός ως Μαξιμιανός (περ. 250-310) ήταν Καίσαρας (από τον Ιούλιο του 285) και Αύγουστος (από τον Απρίλιο του 286 μέχρι τον Μάιο του 305) της Δύσης.
  Μοιράστηκε τον τίτλο του Αυγούστου μαζί με τον συναυτοκράτορα και ανώτερό του, Διοκλητιανό. Ο Μαξιμιανός εγκαταστάθηκε στους Τρεβήρους αλλά πέρασε τα περισσότερα χρόνια της ζωής του σε εκστρατείες. Στο τέλος του καλοκαιριού του 285, κατέπνιξε τις ανταρσίες που έλαβαν χώρα στη Γαλατία. Από το 285 και για τρία χρόνια, πολεμούσε Γερμανικά φύλα κατά μήκος του ποταμού Ρήνου. Ξεκίνησε το 288 με τον Διοκλητιανό μια εκστρατεία καμένης γης στα εδάφη των Αλεμάνων εξασφαλίζοντας προσωρινώς την άμυνα των βορείων επαρχιών κατά μήκος του Ρήνου.
  Ο Καραύσιος που τον είχε διορίσει να αστυνομεύσει τα νησιά της Μάγχης επαναστάτησε το 286 προκαλώντας την απόσχιση των επαρχιών της Βρετανίας και της βορειοδυτικής Γαλατίας. Ο Μαξιμιανός απέτυχε να εκδιώξει τον Καραύσιο και ο κατακτητικός του στόλος καταστράφηκε από καταιγίδες το 289 ή το 290. Ο υφιστάμενός του, ο Κωνστάντιος, εκστράτευσε εναντίον του Αλλέκτου, όσο ο Μαξιμιανός βρισκόταν στη γραμμή της μάχης στο Ρήνο. Ο αρχηγός των ανταρτών εκδιώχθηκε το 296, και ο Μαξιμιανός μετέφερε τα στρατεύματά του νότια στις επαρχίες της Ιβηρίας και της Μαυριτανίας για να πολεμήσει Μαυριτανούς πειρατές και Βέρβερους εισβολείς αντίστοιχα.
  Όταν οι εκστρατείες έλαβαν τέλος το 298, αναχώρησε για την Ιταλία, όπου έζησε με ανέσεις μέχρι το 305. Κατ' εντολή του Διοκλητιανού, ο Μαξιμιανός παραιτήθηκε την 1η Μαΐου του 305. Την θέση του Αυγούστου έλαβε ο Κωνστάντιος.
  Στα τέλη του 306, ο Μαξιμιανός ξαναπήρε τον τίτλο του Αυγούστου και βοήθησε τον γιο του, τον Μαξέντιο, με την ανταρσία του στην Ιταλία. Τον Απρίλιο του 307, επιχείρησε να εκθρονίσει τον γιο του, όμως απέτυχε και κατέφυγε στην αυλή του διαδόχου τού Κωνστάντιου, του Κωνσταντίνου στους Τρεβήρους. Το Νοέμβριο του 308, στη σύνοδο όλων των Αυγούστων στο Καρνούντο, ο Διοκλητιανός και ο διάδοχός του Γαλέριος υποχρέωσαν τον Μαξιμιανό να εγκαταλείψει τις προσπάθειές του για τη επαναδιεκδίκηση του θρόνου.
  Στις αρχές του 310, ο Μαξιμιανός επιχείρησε να αρπάξει τον τίτλο από τον Κωνσταντίνο, ενώ ο αυτοκράτορας βρισκόταν σε εκστρατεία στο Ρήνο. Λίγοι τον υποστήριξαν, και αιχμαλωτίστηκε στην Μασσαλία. Ο Μαξιμιανός αυτοκτόνησε τον Ιούλιο του 310 με εντολή του Κωνσταντίνου. Κατά την διάρκεια του πολέμου μεταξύ Μαξεντίου και Κωνσταντίνου η εικόνα του Μαξιμιανού εκκαθαρίστηκε από τους δημόσιους χώρους. Ωστόσο, αφού ο Κωνσταντίνος εκδίωξε και σκότωσε τον Μαξέντιο, η εικόνα του Μαξιμιανού αποκαταστάθηκε και αποθεώθηκε.
  ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
  
  Περισσότερα... »
  
  
• 07:44

  INTERNATIONAL MONETARY FUND - ΔΙΕΘΝΕΣ ΝΟΜΙΣΜΑΤΙΚΟ ΤΑΜΕΙΟ

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας
  Διεθνές Νομισματικό Ταμείο
  Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είναι ένας διεθνής οργανισμός, αρμόδιος για τη διαχείριση του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος και την παροχή δανείων προς τα μέλη του για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που σχετίζονται με το ισοζύγιο πληρωμών. Μέρος της αποστολής του είναι η ενίσχυση των χωρών που αντιμετωπίζουν δυσεπίλυτα δημοσιονομικά προβλήματα. Σε αντάλλαγμα, οι χώρες αυτές είναι υποχρεωμένες να προχωρήσουν σε μία σειρά οικονομικών μεταρρυθμίσεων, όπως η ιδιωτικοποίηση κρατικών επιχειρήσεων και η εφαρμογή μέτρων λιτότητας, συνήθως επώδυνων για τους πολίτες. Αρχιτέκτονες της δημιουργίας του ήταν ο διεθνούς φήμης άγγλος οικονομολόγος Τζον Μέιναρντ Κέινς, υπέρμαχος της κρατικής παρέμβασης στην οικονομία, και ο βοηθός υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Χάρι Γουάιτ. Η δημιουργία του υπάκουσε στην ανάγκη για τη μεταπολεμική ανασυγκρότηση του κόσμου. Στις Η ίδρυση του ΔΝΤ αποφασίστηκε στη Συνδιάσκεψη του Μπρέτον Γουτζ, στις 22 Ιουλίου του 1944.Αρχιτέκτονες της δημιουργίας του ήταν ο διεθνούς φήμης άγγλος οικονομολόγος Τζον Μέιναρντ Κέινς, υπέρμαχος της κρατικής παρέμβασης στην οικονομία, και ο βοηθός υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Χάρι Γουάιτ. Η δημιουργία του υπάκουσε στην ανάγκη για τη μεταπολεμική ανασυγκρότηση του κόσμου. Στις 27 Δεκεμβρίου του 1945 εγκρίθηκε το καταστατικό του και την 1η Μαρτίου του 1947 άρχισε η λειτουργία του, με πρώτο διευθυντή τον βέλγο Καμίγ Γκιτ. Το ΔΝΤ και το «δίδυμο αδερφάκι του», η Παγκόσμια Τράπεζα, δημιουργήθηκαν από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών και σήμερα αριθμούν 184 μέλη. Για διάφορους λόγους, δεν συμμετέχουν η Βόρειος Κορέα, η Κούβα, το Λίχτενσταϊν, η Ανδόρα, το Μονακό, το Τουβαλού και το Ναούρου.
  ΑΠΟ ΤΟ www.istoria.exnet.gr
  
  Περισσότερα... »
  
  
• Βέροια, 28.02.2010
• 10:53

  BILLY IDOL: ''MOTHER OF MERCY''

   »  Ο Ερευνητής της Βέροιας

  Enclosure: [download]

  
  
  Περισσότερα... »