Πληροφορίες
Πληροφορίες για το site
Καταχωρήστε το blog σας
Συχνές ερωτήσεις (FAQ)
Blogging για αρχάριους
Περισσότερα... »
skip to content
Veria Blogs » Ο Ερευνητής της Βέροιας | |||
|
Όλα τα blogs της Βέροιας και του νομού Ημαθίας με μια ματιά |
Pass Free Internet με Extra! *ΝΕΟΣ* αριθμός: 899 300 300 300 Username: pass Password: free Δωρεάν Μουσική, SMS, WebVoice κ.α. | ||
12769 άρθρα από 63 πηγές
Aa - Zz
(7627)
Αα - Ωω
(5142)
Οι μεγάλες αστικές κατοικίες του αρχιτέκτονα Βίκτορ Χόρτα (Βέλγιο)
23 χρονών κέρδισε το βραβείο Γκοντεσάρλ για ένα σχέδιο που παρουσίασε για το βελγικό κοινοβούλιο. Ο Χόρτα άρχισε να δέχεται παραγγελίες για την κατασκευή ιδιωτικών οικιών: πρώτα στη Γάνδη και κατόπιν το 1893 τις Βρυξέλες, όπου άρχισε να συλλέγει ιδέες για μετατροπές από φίλους του σε κύκλους διανοουμένων. Ένας από αυτούς ήταν ο Εμίλ Τασέλ, ένας συνεργάτης που επηρέαζε τον εργοστασιάρχη Έρνεστ Σολβέ. Ο Τασέλ ζήτησε από τον Χόρτα να σχεδιάσει ένα μέσο σπίτι που μπορούσε να συνδυάσει τις ελάχιστες απαιτήσεις του σαλονιού του με τη διακριτική μεταχείριση μιας γιαγιάς που ήταν σχεδόν 100 ετών. Στην οδό Πολ Εμίλ Γιάνσον, ο Χόρτα κατασκεύασε για τον Τασέλ το πρώτο από τα πρωτοποριακά σπίτια στο οποίο διέρρηξε τους δεσμούς με τις παραδοσιακές συμμετρίες του σχεδίου για να οργανώσει τους χώρους γύρω από έναν μοναδικό άξονα που παραμέριζε τα εμπόδια σε ολόκληρο ισόγειο του κτιρίου. Η νεομανιεριστική πρόσοψη που αντανακλ
ούσε την ιταλική αντίληψη του 16ου αιώνα εγκατέλειπε τα δομικά υλικά προς όφελος ενός σκελετού κατασκευασμένου από σίδερο και γυαλί, ώστε να δώσει στην εμφάνιση περισσότερη ελαφρότητα και φωτεινότητα. Έδωσε επίσης στην είσοδο έναν αιγυπτιακό ρυθμό που είχε στην κορυφή ένα τοξωτό παράθυρο και στις πλευρές ογκώδη υποστηρίγματα. Στην ευρύχωρη αίθουσα υποδοχής, από όπου εκτείνεται μια σειρά από δωμάτια σε αυστηρή παράδοση της ιταλικής αναγέννησης, εναρμονίζονται το κλασικό με το εξωτικό μέσα από σιδερένιους κίονες κατασκευασμένους με τρόπο ώστε μα μοιάζουν με φοίνικες σε τροπικό κήπο. Οι αναφορές της φύσης μέσα στα δωμάτια αποδόθηκαν ακόμη πιο ρητά έναν χρόνο αργότερα στο ξενοδοχείο Σολβέ, όπου ο Χόρτα επωφελήθηκε από τον μεγάλο κήπο για να φέρει μέσα τον
αέρα από τον εξωτερικό χώρο με μια σειρά σωληνώσεων. Το 1895 πραγματοποιήθηκε η ρήξη με τον κλασικισμό και ο Χόρτα δημιούργησε το πρώτο σχέδιό του σε Αρτ Νουβό. Ο Έντμοντ φαν Εετβέλντε, ένας βαρόνος και διπλωμάτης που είχε προσφάτως διοριστεί υπουργός εξωτερικών στο ανεξάρτητο Κονγκό, αναζητούσε έναν αρχιτέκτονα που να συνδυάζει ταλέντο με θάρρος. Ο Χόρτα κατασκεύασε γι’ αυτόν ένα σπίτι στη λεωφόρο Πάλμερστον, βασισμένο σε ένα σχέδιο που έμοιαζε αρκετά με τον χειμερινό κήπο των βασιλικών θερμοκηπίων που είχε σχεδιάσει ο Μπαλά. Το κύριο τμήμα της οικίας – η αίθουσα υποδοχής – οδηγούσε σε μια είσοδο με μορφή οκταγώνου που εκτεινόταν σε ολόκληρο το μήκος του κτιρίου και κατακλυζόταν με το φως του ήλιου από την οροφή. Κίονες που κρατούσαν το βάρος, κιγκλιδώματα και διακόσμηση ήταν κατασκευασμένα από σίδερο, λυγισμένο για να συμβαδίζει με τα διακοσμημένα παράθυρα. Επειδή οι γραμμές του σχεδίου της πόλεως ενσωματώθηκαν στο σχέδιο, ο διαγώνιος διάδρομος για τον χειμερινό κήπο είναι ένα
στενό δρομάκι που καταλήγει σε μια πλατεία. Το πιο επαναστατικό σχέδιο του Χόρτα ήταν ίσως εκείνο που κράτησε για τον εαυτό του όταν το 1898 κατασκεύασε το σπίτι του στην οδό Αμερικέν 23-25. Σε αυτό το κτίριο, η στιλιζαρισμένη διακόσμηση του Χόρτα έφτασε στο απόγειό της με την τοποθέτηση φυσικών σχημάτων όπως στις πτέρυγες ενός θεάτρου και με τη χρήση διαφανών υλικών για μεγαλύτερη εκμετάλλευση του φυσικού φωτός. Η οικία του Χόρτα ήταν ίσως το τελευταίο από τα πιο πρωτοποριακά σχέδια του αρχιτέκτονα. Το 1902 υπέστη κρίση δημιουργίας που τον ώθησε να επιστρέψει σε πιο συμβατικά σχέδια και απλοποίηση των γραμμών. Ο
Βίκτορ Χόρτα έχει διπλή φήμη στην ιστορία της σύγχρονης αρχιτεκτονικής. Από τη μια πλευρά θεωρείται ιδρυτής του εκσυγχρονισμού με τα πρώτα έργα του επειδή έκανε τη μεγάλη ανατροπή στους ρυθμούς του 19ου αιώνα και εισήγαγε την Αρτ Νουβό στην αρχιτεκτονική. Από την άλλη, τα ώριμα έργα του αντανακλούσαν μια μεταστροφή στον ρυθμό του και μια αναθεωρητική τάση που οδήγησαν τον Χόρτα να ευθυγραμμιστεί με τον συντηρητισμό και να στραφεί στον ανώφελο ακαδημαϊσμό. Το 1944, τρία χρόνια πριν αποβιώσει, ο Χόρτα συνέταξε τη διαθήκη του στην οποία περιέλαβε μια πνευματική αναγνώριση στον δάσκαλό του, αναφέροντας «Αυτά που έχω τα οφείλω στον πιο αγνό (και πιο προσωπικό) από τους κλασικούς αρχιτέκτονες, τον Αλφόνς Μπαλά».
Το ναυάγιο του ''ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Ζ'', στις 11 Μαρτίου 1923
έσφιγγε η καρδιά μας...Το ταξίδι από το Κερατσίνι ως τον Πειραιά, αν και πολύ μικρό, μόλις μισή ώρα, εν τούτοις δεν είναι από τα ευκολότερα. Πολλές φορές η φουρτούνα μεταξύ Λειψοκουτάλας και του προλιμένα, έκανε να κινδυνεύσουν και μεγάλα καράβια. Βάρκες δε, πάρα πολλές έχουν χαθεί στο στενό αυτό. Κατά τις 14.00 η τρικυμία έφτασε στη μεγαλύτερη της ένταση. Πελώρια κύματα που διαδέχονταν το ένα το άλλο, εξορμούσαν πάνω στο μικρό σκάφος και ζητούσαν να το καταπιούν. Αφρισμένα και μανιασμένα, έσπαγαν στα πλευρά του μικρού καραβιού και τα νερά έμπαιναν απ' τη μια ως την άλλη άκρη του καταστρώματος και βρίσκονταν πια σε άμεσο κίνδυνο.Ξαφνικά, ένα τεράστιο κύμα, κατόπιν δεύτερο και τρίτο πλήττουν το σκάφος, που αρχίζει να γέρνει από τη μια πλευρά. Οι συσσωρευμένοι στο κατάστρωμα ναύτες που με βία συγκρατούνταν όρθιοι, μετακινούνται προς την αντίθετη πλευρά. Τότε πια το καράβι γέρνει πολύ κι ένα τεράστιο κύμα πλημμυρίζει το μηχανοστάσιο. Η κλίση του πλοίου αυξάνεται και στον πρώτο ισχυρό κλυδωνισμό όλοι οι ναύτες που ήταν στο κατάστρωμα, σαν συμπαγής μάζα, εκύλισαν στη θάλασσα. Η ορμητικότητα των «κυλιόμενων» στη θάλασσα ναυτών επέκτεινε την κλίση, το σκάφος έχασε την ισορροπία του, ανετράπη και γερμένο όπως ήταν το κατάπιε ακαριαία ένα τεράστιο κύμα! Βουλιάζοντας το καράβι, συμπαρέσυρε όλους τους ευρισκόμενους στο υπόφραγμα αξιωματικούς και ναύτες λόγω της σχηματισθείσης δίνης.»
Προσάρτηση της Αυστρίας
ου Ράιχ. Το 1918 η Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία διαλύθηκε. Πολλοί Αυστριακοί πίστεψαν (και ίσως επιθυμούσαν) την προσχώρηση της Αυστρίας στην Γερμανία ή το σχηματισμό μιας μορφής ομοσπονδίας. Όμως, η Συνθήκη των Βερσαλλιών ρητά απαγόρευε κάτι τέτοιο και σύμφωνα με αυτήν η Αυστρία όφειλε να παραμείνει ανεξάρτητη, καθώς τόσο η Γαλλία όσο και η Βρετανία είχαν πάντα τον φόβο μιας εκ νέου ισχυροποιημένης Γερμανίας. Ωστόσο, και παρά την θρησκευτική διαφορά των γερμανόφωνων πληθυσμών στις δύο χώρες (η Αυστρία είχε πλειοψηφία Καθολικών ενώ η Γερμανία Διαμαρτυρόμενων), τόσο η νεοϊδρυθείσα Πρώτη Αυστριακή Δημοκρατία όσο και η Δημοκρατία της Βαϊμάρης υποστήριζαν ένα είδος συνένωσης. Στις αρχές της δεκαετίας
του '30 η επιθυμία αυτή παρέμενε κυρίαρχη και η Αυστριακή κυβέρνηση επιζητούσε την επίτευξη ενός είδους τελωνειακής ένωσης με την Γερμανία.
Ο Σούσνιγκ αντελήφθη τον κίνδυνο. Τον Ιανουάριο του 1938 η Αυστριακή αστυνομία εισέβαλε στα κεντρικά γραφεία του Κόμματος (με τις ευλογίες του Σούσνιγκ) και τα έκλεισε, θέτοντας ταυτόχρονα το Κόμμα εκτός Νόμου. Ο Σούσνιγκ υπολόγιζε στην υποστήριξη της Ιταλίας, της Γαλλίας και της Βρετανίας, κάτι που, όμως, τελικά δεν έγινε. Στις 12 Φεβρουαρίου 1938 ο Χίτλερ κάλεσε τον Σούσνιγκ σε συνάντηση στο Μπερχτεσγκάντεν (Βαυαρία), όπου είχε ένα από τα αρχηγεία του και απαίτησε από τον αυστριακό Καγκελάριο να άρει την απαγόρευση του Αυστριακού Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, να του αποδώσει τις πλήρεις πολιτικές του ελευθερίες και να απελευθερώσει όσα μέλη του είχαν φυλακισθεί. Σε αντίθετη περίπτωση, η Γερμανία θα ήταν υποχρεωμένη σε στρατιωτική επέμβαση.
θμό Στρατηγών, αναλαμβάνοντας παράλληλα ο ίδιος την αρχηγία των Ενόπλων Δυνάμεων . Με τις ενέργειες αυτές κατάφερε να θέσει ολόκληρο το στράτευμα υπό τον έλεγχό του. Παράλληλα, αντικατέστησε τον Υπουργό Εξωτερικών Κόνσταντιν φον Νόιρατ με τον Γιόαχιμ φον Ρίμπεντροπ και έπαυσε και τον Φραντς φον Πάπεν, ο οποίος τον είχε βοηθήσει να πάρει την εξουσία. Με τις εκκαθαρίσεις αυτές ο Χίτλερ έλυσε τα εσωτερικά του προβλήματα και μπόρεσε να προχωρήσει στο σχέδιο προσάρτησης της Αυστρίας, το οποίο αποτελούσε το πρώτο βήμα για την επεκτατική εξωτερική πολιτική που σκόπευε να ακολουθήσει.
αλιστικού Κόμματος. Η διεξαγωγή του ορίστηκε για τις 13 Μαρτίου. Ωστόσο, σχεδόν αμέσως έγινε προφανές ότι ο Χίτλερ δεν θα περιοριζόταν να παρατηρεί πώς η Αυστρία θα διατηρούσε, μέσω λαϊκής ψήφου, την ανεξαρτησία της. Ο Χίτλερ ανακοίνωσε ότι το δημοψήφισμα θα διεξαγόταν υπό καθεστώς εκφοβισμού και η Γερμανία δεν επρόκειτο να το δεχτεί. Επιπλέον, ο Υπουργός Προπαγάνδας του Ράιχ Γιόζεφ Γκέμπελς εξέδωσε δελτία τύπου σύμφωνα με τα οποία είχαν ξεσπάσει ταραχές και διαδηλώσεις και μεγάλο ποσοστό Αυστριακών ζητούσαν την επέμβαση Γερμανικών στρατευμάτων, για την αποκατάσταση της τάξης. Ο Σούσνινγκ απάντησε αμέσως και δημόσια ότι τα περί ταραχών ήσαν ψεύδη.
εξέπνεε στις 12 το μεσημέρι, ωστόσο παρατάθηκε επί δίωρο. Χωρίς, βέβαια, να περιμένει απάντηση σε αυτό, ο Χίτλερ υπέγραψε την εντολή αποστολής στρατευμάτων στην Αυστρία στις 13:00΄ και την επέδωσε λίγη ώρα αργότερα στον Χέρμαν Γκέρινγκ. Ο Σούσνινγκ διαβλέποντας ότι δεν μπορούσε να διαφυλάξει την ανεξαρτησία της χώρας του, την απροθυμία παροχής οιασδήποτε βοήθειας απο Βρετανία και Γαλλία και την απουσία της "δυνάμει" συμμάχου (λόγω συμφερόντων στο Τιρόλο) Ιταλίας, η οποία είχε λάβει ήδη σχετικές διαβεβαιώσεις και ανταλλάγματα από την Γερμανία, υπέβαλε το ίδιο βράδυ την παραίτησή του.
καθώς και δημόσιες υπηρεσίες, όπως το Υπουργείο Εσωτερικών (στον έλεγχο του οποίου υπαγόταν η Αστυνομία). Ωστόσο, ο Πρόεδρος εξακολούθησε να αρνείται κι έτσι ο Σέις-Ίνκβαρτ στερούνταν της νομιμοφάνειας να ζητήσει την παρέμβαση Γερμανικών στρατευμάτων. Ο Χίτλερ με τον Γκέρινγκ, έχοντας απαυδήσει να περιμένουν την αποστολή νομιμοποιημένου μηνύματος, απέστειλαν κίβδηλο τηλεγράφημα, με το οποίο ζητείτο η Γερμανική παρέμβαση στη χώρα. Οι Ναζιστές ανέλαβαν σχεδόν τον ολοκληρωτικό έλεγχο της χώρας, συλλαμβάνοντας τους πολιτικούς όλων των Κομμάτων και τα μέλη της Κυβέρνησης. Ύστερα από αυτή την εξέλιξη, ο Πρόεδρος ενέδωσε και όρισε τον Σέις-Ίνκβαρτ Καγκελάριο.
αποτελούσε μια γενική δοκιμή του νέου της υλικού, πράγμα που δεν έγινε, καθώς δεν υπήρξαν εμπλοκές. Εντοπίστηκαν, όμως, προβλήματα επικοινωνιών και συντονισμού, που αποδείχθηκαν πολύτιμα για την επόμενη εισβολή, που επρόκειτο να γίνει στην Τσεχοσλοβακία.
μπροστά σε πλήθος 200.000 περίπου ενθουσιασμένων Αυστριακών. Ανάμεσα στα άλλα ανέφερε: "Μερικές ξένες εφημερίδες έκαναν λόγο για επίπτωσή μας στην Αυστρία με βάρβαρες μεθόδους. Μπορώ μόνο να πω ότι ακόμη και νεκροί θα ψεύδονται. Αγωνίστηκα για να κερδίσω την αγάπη του λαού μου, αλλά, όταν διέσχισα τα μέχρι προχτές σύνορα, συνάντησα ένα ρεύμα αγάπης που όμοιό του δεν είχα δοκιμάσει ποτέ. Δεν ήρθαμε ως τύραννοι, αλλά ως απελευθερωτές".
πλήρως και σε κάθε του έκφανση στην Αυστρία. Ξεκίνησαν μαζικές συλλήψεις των αντιναζιστικών στοιχείων της χώρας, ενώ πολλοί Αυστριακοί προσπάθησαν να διαφύγουν από την χώρα. Από την άλλη, πολλοί Αυστριακοί πολιτικοί συντάχθηκαν με το νέο καθεστώς και εξέφρασαν δημόσια την ικανοποίησή τους τόσο για την προσάρτηση όσο και για το ότι αυτή επιτεύχθηκε αναίμακτα. Αρκετοί καθολικοί επίσκοποι, με προεξάρχοντα τον Καρδινάλιο Ίννιτζερ, εξέφρασαν, επίσης, την ικανοποίησή τους για το γεγονός, αλλά το Βατικανό άμεσα εξέφρασε δριμείες επικρίσεις για την προσάρτηση με ραδιοφωνικό διάγγελμα του "υπουργού εσωτερικών" του κράτους καρδιναλίου Πατσέλι (Pacelli), ενώ ο καρδινάλιος Ίννιτζερ (Innitzer), ο πρώτ
την υπερψηφίσουν στις 10 Απριλίου.
ς και οι Εβραίοι μπορούσαν να ζουν όπως όλοι οι πολίτες. Η Βιέννη από μόνη της διέθετε Εβραϊκή Κοινότητα 200.000 ατόμων, ενώ πολλοί πνευματικοί άνθρωποι της Αυστρίας ήταν Εβραίοι ή εβραϊκής καταγωγής. Ωστόσο, η ναζιστική προπαγάνδα ανέπτυξε αντισημιτικά αισθήματα στην χώρα, τα οποία, όμως, δεν είχαν ισχυρά ερείσματα. Η κατάσταση άλλαξε αμέσως μετά την προσάρτηση: Διώξεις και μαζικές συλλήψεις Εβραίων προηγήθηκαν της ίδρυσης του Στρατοπέδου συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν (καλοκαίρι 1938) σε μια παρόχθια περιοχή του Δούναβη κοντά στο Λιντς. 
Η τρομοκρατική επίθεση στη Μαδρίτη στις 11 Μαρτίου 2004
στην οποία έπεσαν αμέσως οι υποψίες των αρχών. Η εκρηκτική ύλη ήταν βιομηχανική δυναμίτιδα (Titadyn), υλικό που πρόσφατα έκλεψε η ΕΤΑ από τη Γαλλία. Οι αρχές θεωρούν ότι και η συνδεσμολογία παραπέμπει στην αυτονομιστική οργάνωση των Βάσκων (χρησιμοποιεί δυναμίτιδα), καθώς η εκρηκτική ύλη ήταν τοποθετημένη σε σακίδια πλάτης. Ο ιδιωτικός ραδιοφωνικός σταθμός Καντένα Σερ μετέδωσε ότι χρησιμοποιήθηκαν 200 κιλά εκρηκτικών.
γραμμής, κοντά στο σταθμό. Στα κατεστραμμένα από τις εκρήξεις βαγόνια φαίνονταν τα πτώματα που είχαν σκεπάσει οι διασώστες. Οι αρχές έστησαν αμέσως νοσοκομείο εκστρατείας σε γυμναστήριο κοντά στο σταθμό, όπου συγκεντρώνονταν οι τραυματίες. Στο εκθεσιακό κένρο Ιφέμα στήθηκε νεκροτομείο, όπου 70 ιατροδικαστές προσπαθούσαν να κάνουν αναγνώριση των πτωμάτων. Περίπου 150 οικογένειες ανέφεραν ότι δεν είχαν νέα από τους δικούς τους, ανέφερε ο Ερυθρός Σταυρός.Εκκλήσεις για αίμαΟι τηλεοράσεις έδειχναν συνεχώς τους τόπους των επιθέσεων και οι αρχές έκ
αναν εκκλήσεις για αίμα. Οι εφημερίδες κυκλοφορούσαν συνεχώς έκτακτες εκδόσεις. Ο ηγέτης του κόμματος Ερι Μπατασούνα (πολιτική πτέρυγα της ΕΤΑ) καταδίκασε τις «τυφλές ενέργειες» και είπε ότι πιστεύει πως δεν μπορεί να είναι έργο της βασκικής οργάνωσης. Τις απέδωσε στην «Αραβική Αντίσταση». Ο τότε πρωθυπουργός Χοσέ Μαρία Αθνάρ δήλωνε ότι είναι «ομαδική δολοφονία» και ότι η τρομοκρατία θα παταχθεί με αποφασιστικότητα και σταθερότητα. Ο ίδιος ξεκαθάριζε ότι «θα ξεμπερδέψουμε με την τρομοκρατία» και ότι αποκλείεται κάθε διάλογος με την ΕΤΑ όσο συνεχίζει τις επιθέσεις. Στην Ισπανία κηρύχτηκε τριήμερο πένθος. Η βασίλισσα Σοφία επισκέφθηκε τραυματίες. Χιλιάδες Ισπανοί
έκαναν αυθόρμητα σιωπηρές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας σε όλη τη χώρα, κυρίως στη Χώρα των Βάσκων. Αργότερα κατέστη σχεδόν βέβαιο ότι υπαίτια ήταν η Αλκάιντα, η οποία τιμώρησε έτσι την Ισπανία για την υποστήριξή που παρείχε προς τις ΗΠΑ στον πόλεμο του Ιράκ. Παράλληλα, τιμώρησε και τον πρωθυπουργό Χοσέ Αθνάρ, ο οποίος ηττήθηκε στις εκλογές που ακολούθησαν από τον τωρινό πρωθυπουργό Χοσέ Λουίς Θαπατέρο.
Γιάννης Πρινέας
Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς
. Θεωρείται από πολλούς, ιδιαίτερα στη Δύση, ως ένας απο τους κύριους υπαίτιους (μαζί με τον Κροάτη Τούτζμαν) για τους πολέμους της Γιουγκοσλαβίας την δεκαετία του 1990. Το 1999, κατά τη διάρκεια του πόλεμου του Κοσόβου, κατηγορήθηκε ότι είχε διατάξει ή είχε επιτρέψει την διάπραξη εγκλημάτων πολέμου στην επαρχία αυτή. Αργότερα προστέθηκαν κατηγορίες για εγκλήματα σχετικά με τους πόλεμους στην Κροατία και την Βοσνία, δέκα χρόνια νωρίτερα, συμπεριλ
αμβανομένης της κατηγορίας για γενοκτονία στην Βοσνία. Αξίζει να σημειωθεί ότι για πολιτικούς λόγους είχε προηγουμένως χαρακτηριστεί απο διπλωμάτες «κύριος παράγοντας σταθερότητας στα Βαλκάνια» και συνυπέγραψε την Συμφωνία Ειρήνης του Ντέητον το 1995. Η δίκη του για τις συγκεκριμένες κατηγορίες ξεκίνησε τον Φεβρουάριο του 2002 στο Διεθνές Δικαστήριο Εγκλημάτων Πολέμου στη Χάγη, αλλά διακόπηκε μετά το θάνατό του από καρδιακή προσβολή.
τη διάρκεια της κατοχής της από τις δυνάμεις του Άξονα. Ανήκε στη Μαυροβούνια φυλή Βασογιέβιτσι. Μετά το πέρας του πολέμου, ο πατέρας του έφυγε από το σπίτι, και αυτοκτόνησε το 1962. Η μητέρα του, ενεργή κομμουνίστρια και δασκάλα σε σχολείο, έθεσε τέλος στη ζωή της 10 χρόνια μετά . Σπούδασε νομική στην Νομική σχολή του Πανεπιστημίου του Βελιγραδίου, όπου διετέλεσε πρόεδρος στο φοιτητικό παρακλάδι (SSOJ) της Κομμουνιστικής Λίγκας της Γιουγκοσλαβίας (SKJ). Κατά τη διάρκεια των σπουδών του γνώρισε τον Ιβάν Σταμπόλιτς, ανηψιό του Πέταρ Σταμπόλιτς, πρώην προέδρου της Γιουγκοσλαβίας και ηγετικού στελέχους της Κομμουνιστικής Λίγκας της Σερβίας . Ο συγγενικός δεσμός του Ιβάν με τον Πέταρ
Σταμπόλιτς, εξασφάλισε την άνοδο στην κομματική ιεραρχία τόσο του ίδιου όσο και του στενού του φίλου Μιλόσεβιτς. Το 1960, μετά την αποχώρησή του από το πανεπιστήμιο, ο Μιλόσεβιτς έγινε οικονομικός σύμβουλος του Δημάρχου του Βελιγραδίου. 5 χρόνια αργότερα παντρεύτηκε την Μιριάνα Μάρκοβιτς, την οποία ήξερε από τα παιδικά του χρόνια.
Άλλη μια φασαρία
Ρούπερτ Μέρντοχ
επιτυχημένη, που ο καταδικασμένος στην εσχάτη των ποινών Στιούαρτ εξασφάλισε χάρη από τον πρωθυπουργό της πολιτείας.
ισχύ των εκλεγμένων αρχόντων και διαμόρφωσε την επιχειρηματική του στάση για το υπόλοιπο της ζωής του.
Βρετανού αρμοστή να ζητήσει την παραίτηση του πρωθυπουργού.
κά προβλήματα στον Βρετανό πρωθυπουργό, με τους επικριτές του Μπλερ να τον κατηγορούν ότι επηρεάσθηκε από τον Μέρντοχ στο ζήτημα του πολέμου στο Ιράκ.
τελέσθηκε το 1999 και ήταν με την κατά 38 έτη νεότερή του Ουέντι Ντενγκ, που διορίσθηκε άμεσα σε ανώτατο διοικητικό πόστο των επιχειρήσεων Μέρντοχ. Ο γιος του, Λάκλαν, που εθεωρείτο ως ο πιθανότερος διάδοχός του στα ηνία των ΜΜΕ του Μέρντοχ, παραιτήθηκε αιφνιδιαστικά το 2005, για να αντικατασταθεί από τον αδελφό του, Τζέιμς.
Η ιστορική πόλη Μπριζ
ύ τόπου. Ολόκληρη η πόλη της Μπριζ, ένα από τα κυριότερα εμπορικά κέντρα της βόρειας Ευρώπης από τον 14ο μέχρι τον 16ο αιώνα, έχει διατηρήσει τα χαρακτηριστικά της παράδοσης αυτών των αιώνων. Η ιστορία της πόλης χρονολογείται από την πρώτη χριστιανική εποχή όταν ιδρύθηκε εδώ γαλατική – ρωμαϊκή αποικία. Περί το έτος 27 γερμανικού πληθυσμοί επιτέθηκαν στις πόλεις των φλαμανδικών ακτών, όμως οι Ρωμαίοι κατάφεραν να διατηρήσουν εκεί ένα φρούριο μέχρι τον 4ο αιώνα. Η πόλη συνέχισε να αναπτύσσεται και μέχρι το 650 είχε γίνει μια από τις πιο σημαντικές πόλεις στην περιοχή των φλαμανδικών ακτών. Σύντομα άρχισε να έχει εμπορικές σχέσεις με τη Σκανδιναβία. Κατά τον 9ο αιώνα η Μπριζ – η ονομασία της οποίας προέρχεται από την παλιά νορβηγική λέξη Μπρίγκια ή «τόπος
απόβασης» - άρχισε να κόβει δικά της νομίσματα και δημιούργησε ένα καλά οργανωμένο κέντρο, το Μπουργκ. Η ανάπτυξη της όλης τοποθετείται περί τον 11ο αιώνα, οπότε άρχισε να εκτείνεται στις περιοχές που είναι γνωστές σήμερα σαν Στέενστρατ και Ούντε Μπουργκ έξω από την αρχική περιοχή. Στις δύο αυτές περιοχές βρίσκονται και οι δύο αρχαιότεροι ενοριακοί ναοί. Η Όνζε Λίβε Βρούβεκερκ ή «Ναός της Δέσποινάς μας», άρχισε να κατασκευάζεται το 1220 και χρειάστηκαν δύο αιώνες για να ολοκληρωθεί. Έχει λευκούς τοίχους και απλούς κίονες, σύμφωνα με τον μεσαιωνικό ρυθμό, ενώ τα διπλανά παρεκκλήσια που προστέθηκαν αργότερα είναι πλούσια διακοσμημένα σε ρυθμό μπαρόκ. Ο ναός στεγάζει ένα γλυπτό της Μαντόνας και του Βρέφους που φιλοτέχνησε ο Μιχαήλ Άγγελος στις αρ
χές του 16ου αιώνα. Το έργο αυτό, που αγόρασε Φλαμανδός έμπορος, είναι το μοναδικό του Μιχαήλ Αγγέλου που έφυγε από την Ιταλία στη διάρκεια της ζωής του καλλιτέχνη. Η εκκλησία Σιντ Σαλβατόρ, ο ναός του Αγίου Σωτήρα, κατασκευάστηκε την ίδια περίοδο και έγινε καθεδρικός το 1788. Αυτό το απλό κτίριο από κίτρινα τούβλα έχει τεράστιο εσωτερικό χώρο που είναι λιτός και απέριττος εκτός από πολύτιμες ταπετσαρίες από τις Βρυξέλλες και ένα βαρύτιμο εκκλησιαστικό όργανο του 17ου αιώνα. Κατά τον 13ο αιώνα η Φλάνδρα έγινε μια από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές της Ευρώπης, χάρη επίσης στη σπουδαιότητα της Μπριζ, η οποία προσείλκυε εμπόρους από ολόκληρη την Ευρώπη. Η πόλη εξήγαγε πολύτιμα μάλλινα υφάσματα και σύντομα δημιουργήθηκαν καταστήματα έργων τέχνης, ενώ Φλαμανδοί και Ιταλοί ίδρυσαν τις πρώτες τράπεζες της πόλης.
Οι επιχειρήσεις άνθιζαν, όμως κατά τον 14ο αιώνα η Μπριζ σείστηκε από βίαιες ταραχές των κατώτερων τάξεων. Άρχισε πάλι να ακμάζει τον 150 αιώνα, οπότε άνθισε ο πολιτισμός και οι τέχνες με τη δημιουργία της φλαμανδικής σχολής ζωγραφικής. Ο θάνατος της βασίλισσας Μαρίας της Βουργουνδίας το 1482 και η ανάρρηση στον θρόνο του συζύγου της Μαξιμιλιανού της Αυστρίας, πυροδότησε επαναστάσεις που για μια ακόμη φορά οδήγησαν την πόλη στο χάος. Το 1600 η Μπριζ παρέδωσε τη σημαντική θέση της στην Αμβέρσα. Το εμπόριο συνεχίστηκε για πολλά χρόνια, αλλά είχε αρχίσει σταδιακά να φθίνει. Ξεπερασμένη τελείως από τη βιομηχανική επανάσταση, η Μπριζ κατάντησε να είναι η φτωχότερη πόλη του Βελγίου στα μέσα τ
ου 19ου αιώνα. Η μεσαιωνική πόλη βρίσκεται γύρω από το Μπουργκ (το πολιτικό και θρησκευτικό κέντρο) και από την τοποθεσία του Χέιλιγκ Μπλόεντ Μπασίλιεκ, του παρεκκλησίου του Αγίου Αίματος που φιλοξενεί ένα από τα πιο σπουδαία λείψανα της Ευρώπης. Διαιρείται σε δύο τομείς. Το παρεκκλήσιο του Αγίου Βασιλείου στο ισόγειο έχει μια τοξοειδή πλήμνη και είσοδο με πέτρινους κίονες, ενώ το παρεκκλήσιο του πρώτου ορόφου φιλοξενεί ένα αγγείο που λέγεται ότι περιέχει σταγόνες αίματος και ύδατος από το σώμα του Χριστού. Κοντά στην εκκλησία βρίσκεται το αρχαίο Ληξιαρχείο, η οικία του πρωθιερέα που κατασκευάστηκε τον 17ο αιώνα σε ρυθμό μπαρόκ και το Δημαρχείο που κατασκευάστηκε μεταξύ 1376 και 1420 και είναι ένα από τα παλαιότερα γοτθικά δημόσια κτίρια. Η πιο σημαντική
πλατεία της Μπριζ υπήρξε πάντοτε η Μερκτ που περιβάλλεται από τις πολυτελείς οικίες των εμπόρων από τη χρυσή εποχή της πόλεως. Το παλιό νοσοκομείο του Αγίου Ιωάννη βρίσκεται στη Μάριαστραατ έξω από την Μπριζ. Κατασκευασμένο τον 13ο αιώνα, παρέμεινε ανοιχτό επί 600 περίπου χρόνια. Στον ναό του νοσοκομείου και στο παρακείμενο παρεκκλήσιο εκτίθενται 6 αριστουργήματα του ζωγράφου Χανς Μέμλινγκ. Υπάρχουν βεβαίως και άλλοι πίνακες στους θαλάμους του νοσοκομείου και φυσικά στο μουσείο Γκρόνιγκε, μαζί με έργα του Ροζιά φαν ντερ Βέιντεν, του Γιαν φαν Έικ, του Ιερώνυμου Μπος και του Πίτερ Μπρίγκελ του Νεότερου, που αποδεικνύουν ότι η Μπριζ ήταν επίσης μεγάλο κέντρο της καλλιτεχνικής Ευρώπης.
Αλέκος Κουρής
Οσάμα μπιν Λάντεν
Ερευνών των ΗΠΑ (FBI) ανά τον κόσμο. Πιστεύεται ότι κρύβεται στα βουνά του Αφγανιστάν ή, σύμφωνα με εκτιμήσεις των αμερικανικών υπήρεσιών ασφαλείας, του Πακιστάν.
Αναγνωστάκης Μανώλης
χρέη και αρχισυντάκτη, το 1944 συνεργάστηκε με το φοιτητικό περιοδικό «Ξεκίνημα» (1944), πόλο συσπείρωσης των προοδευτικών νέων λογοτεχνών της πόλης, και το 1945 εξέδωσε με δικά του έξοδα την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο «Εποχές». Αν και προχώρησε στην έκδοση μιας σειράς ποιητικών συλλογών τις επόμενες δεκαετίες, θα έπρεπε να περιμένει ως το 1979, σχεδόν 35 χρόνια μετά την πρώτη έκδοση του βιβλίου του, ώστε να δει να τυπώνεται η συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων του χωρίς δικά του έξοδα.Δημοσίευσε ποιήματα και κριτικά σημειώματα σε πολλά περιοδικά, ενώ είχε και πυκνή παρουσία στην εφημερίδα «Αυγή», με κείμενα για θέματα λογοτεχνικά και πολιτικά. Εξέδωσε το περιοδικό «Κριτική» (Θεσσαλονίκη, 1959-1961), υπήρξε μέλος της εκδοτικής ομάδας των «Δεκαοκτώ κειμένων» (1970), των «Νέων Κειμένων» και του περιοδικού «Η Συνέχεια» (1973).Τα ποιήματα που ο Μανώλης Αναγνωστάκης άφησε πίσω του δημοσιευμένα είναι 88 και γ
ράφτηκαν από το 1941 έως το 1971. Από το 1979 που κυκλοφόρησε ο συγκεντρωτικός τόμος των ποιημάτων του, και από το 1983 που κυκλοφόρησε ιδιωτικά το αυτοβιογραφικό σχόλιο «Y.Γ.» δεν υπήρξε καμία δημόσια παρέμβασή του.«Στο αλλοιωμένο τοπίο της εποχής μας δεν θα ξαναγράψω», είχε ξεκαθαρίσει, γιατί «το έργο μου το ολοκλήρωσα. Επιλέγω τη σιωπή». Ίσως επειδή, όπως είχε πει σε μία από τις σπάνιες συνεντεύξεις του, «η ποίηση είναι έργο της νεότητας. Χρειάζεται ενθουσιασμό, αυταπάτες, ψευδαισθήσεις. Αυτά τα έχουν οι νέοι. Όσο μεγαλώνεις, κατέχεις καλύτερα τα μέσα σου. Γίνεσαι τεχνίτης, αλλά ένα ποίημα δεν χρειάζεται να είναι τέλειο για να είναι καλό». Ποιήματά του μεταφράστηκαν στα αγγλικά, γαλλικά, γερμανικά, ιταλικά, ενώ μελοποιήθηκαν από
συνθέτες, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Μιχάλης Γρηγορίου, ο Γιάννης Μαρκόπουλος και ο Δημήτρης Παπαδημητρίου. Τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1986) και το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας (2002), ενώ αναγορεύτηκε επίτιμος διδάκτορας του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Η ποίηση του Μανώλη Αναγνωστάκη δεν είναι απαισιόδοξη. Όσο κι αν οι στίχοι του φτάνουν κάποτε στην απελπισία, στο βάθος του ορίζοντα διακρίνεται ένα φως που μοιάζει περισσότερο με την αναλαμπή της αυγής και λιγότερο με το λυκόφως. Η δύναμη του ποιητικού του έργου, υπερβαίνοντα τις κομματικές ταμπέλες, κατάφερε να εκφράσει την αβεβαιότητα, την αποξένωση, αλλά και τις ελπίδες μιας ολόκληρης εποχής.Έφυγε από τη ζωή τα ξημερώματα της 23ης Ιουνίου 2005, καταβεβλημένος από χρόνια αναπνευστικά και καρδιαγγειακά προβλήματα.
Έναν ελληνικό
Αθερίδη (11)
ύς ξεχωρίζουν ένας αθυρόστομος ταξιτζής, ένας εργασιομανής γιάπης,
μια λαϊκή καθαρίστρια, η σνομπ αδελφή του Σταμάτη που θέλει να γίνει σταρ του κινηματογράφου καθώς και δυο γέροι συνταξιούχοι (οι οποίοι έλκουν την καταγωγή τους από τα Μάπετ σόου) που «απολαμβάνουν» με σαρκαστική ικανοποίηση τις κάθε λογής καταστροφές που συμβαίνουν γύρω τους. Μια πρωτότυπη ιδέα που προδόθηκε από τα μέτρια κείμενά της και δεν σημείωσε την αναμενόμενη επιτυχία.
Γιώργος Μπάτης
αυτοσχέδιων φαρμάκων κατά του πονόδοντου, περιπλανώμενος οδοντογιατρός, μικροπωλητής και ενεχυροδανειστής. Το 1931 άνοιξε ένα καφενείο, το «Ζώρζ Μπατέ», το οποίο αποτέλεσε ένα από τα λίκνα του ρεμπέτικου.
μπουζούκι στην Ελλάδα. Ωστόσο δεν άφησε μεγάλη δισκογραφία. διότι όπως πολλοί μεγάλοι συνθέτες της εποχής (Βαγγέλης Παπάζογλου, Ανέστος Δελλιάς, Γιοβάν Τσαούς και άλλοι) σταμάτησε να ηχογραφεί το 1937 επειδή αρνούνταν να υποβάλλεται στην λογοκρισία από το καθεστώς του Ιωάννη Μεταξά
Πολιτική Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης
και γυναίκες άνω των 18 ετών και για πρώτη φορά εκλέγονται πέντε Ελληνίδες Βουλετές:
ινά Εθνικής Οικονομίας), ο Κώστας Γαβριηλίδης.
Μαρτσέλο Μαλπίγκι
Μπολόνια, την πόλη όπου σπούδασε, οι έρευνές του κατέληξαν σε ανακαλύψεις που επιβεβαιώθηκαν από τη σύγχρονη επιστήμη.
Το δίκτυο των μύλων και το Κιντερντάικ Έλσχουτ (Ολλανδία)
Τα πρώτα αποχετευτικά κανάλια κατασκευάστηκαν τον 11ο αιώνα κατά μήκος των προσχώσεων στο Αλμπλασερβάαρντ και μόλις 100 χρόνια αργότερα μια τάφρος περιέβαλε ολόκληρη την περιοχή, περιλαμβανομένης και της λεκάνης του Άλμπλας και του Γκίσεν, των δύο ποταμών που διασχίζουν αυτή την περιοχή της Νότιας Ολλανδίας. Έτσι δημιουργήθηκαν οι περιοχές της Νέντερβααρντ (κάτω χώρας) και Όφερβααρντ (άνω χώρας) και το 1277 ο κόμης Φλόρις Ε΄ εγκαινίασε την Εταιρία Υδάτων και Προσχώσεων για τη συντήρηση των τάφρων. Παρ’ όλα αυτά όμως και παρά τις προσπάθειες που καταβλήθηκαν, η περιοχή μαστιζόταν συνεχώς από πλημμύρες. Η πιο τραγική αναφέρεται σαν «πλημμύρα της Ελισάβετ» και συνέβη τη νύχτα της 18ης Νοεμβρίου 1421. Μια σφοδρή καταιγίδα προκάλεσε ξαφνική ανύψωση της στάθμης της θάλασσας με αποτέλεσμα να υπερχειλίσουν οι όχθες και να χαθούν 60 χωρ
ιά κάτω από τα ύδατα. Η ιστορία αναφέρει ότι μια γάτα έσωσε από θαύμα ένα νεογέννητο μωρό σπρώχνοντας την κούνια του στο ψηλότερο σημείο του αναχώματος, το οποίο έκτοτε είναι γνωστό σαν Κιντερντάικ ή «ανάχωμα του παιδιού». Το Κιντερντάικ έγινε ο τελευταίος σταθμός των υδάτων στο Αλμπλασερβάαρντ, που καλύπτει έκταση 450 τετραγωνικών χιλιομέτρων στην εκβολή του ποταμού Λεκ. Μετά από τουλάχιστον 30 καταστροφές, η τελευταία των οποίων συνέβη το 1726, οι αρχές αναγκάστηκαν να αποδεχτούν την ανεπ
άρκεια των αμυντικών τους συστημάτων και αποφάσισαν να κατασκευάσουν σύστημα αποχέτευσης των υδάτων με μύλους. Το 1738, οι πρώτες σειρές από 8 μύλους με τούβλα κατασκευάστηκαν στη Νέντερβααρντ και ακολούθησαν δύο χρόνια αργότερα άλλοι 8 στην Όφερβααρντ, που ήταν όμως κατασκευασμένοι από ξύλο και σε οκταγωνικό σχέδιο. Με την πάροδο του χρόνου ενισχύθηκαν με την προσθήκη νέων μύλων, τεχνητών φραγμάτων και αντλιοστασίων. Η ζωή στους ανεμόμυλους ήταν πολύ δύσκολη. Τους κατοικούσαν φτωχές οικογένειες που συνήθως είχαν τουλάχιστον 10 παιδιά. Η ζωή τους εξαρτιόταν από το ψάρεμα και από τα λαχανικά που καλλιεργούσαν για την επιβίωσή τους. Ο
ι απαγορευτικές συνθήκες ζωής αντανακλούσαν και στην αρχιτεκτονική των μύλων. Ο χαμηλότερος τροχός και ένα μεγάλο δωμάτιο πολλαπλών χρήσεων (στο οποίο περιλαμβανόταν η κουζίνα και τα κρεβάτια των γονέων και των νεότερων παιδιών) αποτελούσαν το ισόγειο. Τα κρεβάτια των άλλων μελών της οικογένειας βρίσκονταν στον πρώτο όροφο και η αίθουσα για τα καπνιστά ψάρια καταλάμβανε τον δεύτερο. Ο τελευταίος όροφος, γνωστός επίσης και σαν «παχύ δωμάτιο», περιείχε το μεγαλύτερο μέρος του εξοπλισμού για τη λειτουργία του μύλου:
από μια σειρά από γρανάζια, ο τροχός για την διοχέτευση του ύδατος. Ο θόλος μπορούσε να περιστρέφεται σε 360ο επιτρέποντας έτσι στα φτερά να κινούνται σε οποιαδήποτε κατεύθυνση φυσούσε ο άνεμος. Όταν τα φτερά άρχιζαν να γυρίζουν, ο τροχός της αποχέτευσης ανάγκαζε το νερό να κυλάει προς μια μεταλλική θύρα που ξεχώριζε την άνω από την κάτω λεκάνη. Εάν η πίεση στη θύρα υπερέβαινε την πίεση του νερού στην άλλη πλευρά, το νερό της κάτω λεκάνης εξαναγκαζόταν να φύγει και έτσι διοχετευόταν στην ξηρά. Όταν ο μύλος ήταν σε λειτουργία, τα φτερά καλύπτονταν με ύφασμα σαν το πανί που χρησιμοποιείται στα πλοία, ώστε να μπορεί να τεντώνεται ή να χαλαρώνει αναλόγως με την ταχύτητα
του ανέμου. Από τους 10.000 ανεμόμυλους που κατασκευάστηκαν στην Ολλανδία για να βοηθήσουν στις προσχώσεις ξηράς από τη θάλασσα παραμένουν μόνο 900 περίπου, 19 από τους οποίους βρίσκονται στο Κιντερντάικ. Αν και το έργο τους υποστηρίζεται από ατμοκίνητες αντλίες από το 1869, εξακολουθούν να λειτουργούν τέλεια, όπως φάνηκε και κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν λόγω έλλειψης καυσίμων, χρειάστηκε να επιστρατευτούν οι υπηρεσίες τους. Κάθε Σάββατο τους θερινούς μήνες, οι ανεμόμυλοι του Κιντερντάικ τίθενται σε λειτουργία για να ξαναζωντανέψουν τη μνήμη της ηρωικής εποχής των μαχών κατά των υδάτων.
Η τραγωδία της 9ης Μαρτίου 1946 στον αγώνα ποδοσφαίρου Μπόλτον - Στόουκ
και της πανίσχυρης (τότε) Stoke City. Ο πρώτος αγώνας είχε λήξει ισόπαλος 2-2, κάτι το οποίο έδινε πολλές ελπίδες στη «άσημη» Μπόλτον, να περάσει στον επόμενο γύρο της διοργάνωσης. Αυτή η ελπίδα, αλλά και το ότι στην πόλη τους θα εμφανιζόταν το μεγαλύτερο αστέρι του βρετανικού αλλά και παγκοσμίου ποδοσφαίρου, Στάνλεϊ Μάθιους, προκάλεσε συναγερμό και παροξυσμό στους φιλάθλους της πόλης. Το ρεκόρ εισιτηρίων έως εκείνη την ημέρα στο γήπεδο της Bolton, ήταν 69.912 που σημειώθηκε το 1934 όταν το γήπεδο είχε χωρητικότητα 43.000 θέσεων (2.789 καθισμένοι και οι υπόλοιποι όρθιοι). Η επίσημη αναφορά ανάφερε ότι εκείνη την ημέρα στο γήπεδο βρέθηκαν 51.612 θεατές, αλλά η πραγματική προσέλευση ήταν 85 με 90.000 οι οποίοι στην κυριολεξία ήταν στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο (αυτό το «θέαμα» στα βρετανικά γήπεδα, το βλέπαμε μέχρι και τις αρχές τη
ς δεκαετίας του 1990, οπότε και απαγορεύτηκαν οι όρθιοι και η χωρητικότητα όλων των γηπέδων μειώθηκε – σε πολλές περιπτώσεις - μέχρι και 50%). Περίπου 28.000 ήταν τοποθετημένοι σε ένα ανάχωμα που «διέθετε» το στάδιο. Το γήπεδο (το οποίο σημειωτέον είχε μόνο μια είσοδο) γέμισε 3 ώρες πριν το εναρκτήριο λάκτισμα και η μοναδική του πύλη, κλειδώθηκε. 1.000 άτομα αναρριχήθηκαν πάνω στα τρένα και στον παρακείμενο σιδηροδρομικό σταθμό που είχε θέα στον αγωνιστικό χώρο, για να παρακολουθήσουν το ματς. Λίγο πριν τις 15:00 όλα ήταν έτοιμα για την έναρξη. Τότε περίπου 15.000 άτομα τα οποία ήταν έξω από το γήπεδο και η λαχτάρα τους για να βρεθούν μέσα σε αυτό τους έκανε να επιχειρήσουν να μπουν βιαίως. Λόγω της τεράστιας πίεσης από την ξαφνική εισβολή χιλιάδων θεατών, στην κερκίδα στην οποία έγινε η «επίθεση» όλα τα κάγκελα που βρισκόταν ανά 4-5 σκαλοπάτια, «γκρεμίστηκαν» και παρέσυραν όλους τους θεατές που
βρέθηκαν εγκλωβισμένοι και καταπλακωμένοι από τα «κορμιά» που έπεφταν πάνω τους. Το παιχνίδι άρχισε κανονικά γιατί δεν εκτιμήθηκε αμέσως πόσο σοβαρή κατάσταση είχε δημιουργηθεί, αλλά διακόπηκε μετά από 12 λεπτά, μόνο για να εκκενωθεί ο αγωνιστικός χώρος από τους φιλάθλους που είχαν εισέλθει για να σωθούν και εμπόδισαν τους ποδοσφαιριστές. Στις 15:25 ξανάρχισε αφού χιλιάδες θεατές μετακινήθηκαν σε άλλο μέρος του σταδίου και περιέργως διεξήχθη και τελείωσε κανονικά, χωρίς να διακοπεί. Στη βορειοδυτική πλευρά του γηπέδου 33 άτομα εκείνη την ώρα έχαναν την ζωή τους από ασφυξία και συντριπτικά κατάγματα και πάνω από 400 μεταφερόντουσαν στα νοσοκομεία της πόλης, αρκετά μισοπεθαμένα και σε κρίσιμη κατάσταση. Για την ιστορία το
ματς έληξε 0-0 και η Bolton προκρίθηκε στον ημιτελικό γύρο, όπου και αποκλείστηκε από την Charlton Athletic F.C. Η σχετική έρευνα που διεξήχθη από την βρετανική δικαιοσύνη, έδειχνε σαν αιτία της τραγωδίας την βίαιη εισβολή των «τσαμπατζήδων» και τη κακή κατάσταση του γηπέδου (κατά τη διάρκεια του πολέμου ήταν επιταγμένο, από την υπηρεσία εφοδιασμού του στρατού).
Ο βομβαρδισμός του Τόκιο στον Β ' Παγκοσμιο Πολεμο
Στρατού των Ηνωμένων Πολιτειών με τις αεροπορικές επιθέσεις που πραγματοποιηθηκαν μέ B-29 βομβαρδιστικά στην ιαπωνική πρωτεύουσα, καταστρεψαν το 50% της πόλης. Οι πιο καταστροφικές εγιναν τη νύχτα της 9 με 10 Μαρτίου 1945. Εκείνο το βράδυ έφυγαν 335 βομβαρδιστικά Β-29 για το Τόκιο, και 279 από αυτά ειχαν μισό εκατομμύριο εμπρηστικές βόμβες και εκρηκτικες 1.700 τόνους, με τις οποίες καταστράφηκαν κάπου 41 km ² - με 100.000 νεκρούς, τραυματίες πάνω από 100.000 και πάνω από 250.000 κτίρια καταστράφηκαν, αφήνοντας στο δρομο, πάνω από ένα εκατομμύριο Ιάπωνες. Το θανατηφόρ
ο αποτέλεσμα ήταν μεγαλύτερο από αυτο που προκλήθηκε αρχικά από την ατομική βόμβα στην Χιροσίμα (80.000 νεκροί) και στο Ναγκασάκι (74.000 νεκροί). Ο Μάρσαλ, ένας πιλοτος Β-29, στην περιοχή, μετά από την καταστροφική επίθεση, είπε: "στα 5000 πόδια, υπηρχε η μυρωδιά της σάρκας που καίγοταν."
Δημήτρης Χορν
Βάσω Μανωλίδου. Το 1945 συνεργάστηκε με το θίασο Μελίνας Μερκούρη και Νίκου Χατζίσκου. Από το 1946 έως το 1950 επέστρεψε στο Εθνικό Θεάτρο. Το 1951 μετέβη στην Αμερική και Αγγλία, όπου και παρέμεινε επί διετία παρακολουθώντας την εξέλιξη του θεάτρου.
α αυτά τον καταχειροκρότησαν.





Αμέριγκο Βεσπούτσι
ν, των οποίων η αυθεντικότητα έχει αμφισβητηθεί: τη "Mundus Novus" (Νέος Κόσμος) και τη "Lettera" (ή "Τα Τέσσερα Ταξίδια"). Ενώ μερικοί έχουν προτείνει ότι ο Βεσπούκι υπερέβαλλε για τη συμβολή του και κατασκεύασε εσκεμμένες πλαστογραφίες, άλλοι αντ' αυτού έχουν προτείνει ότι οι δύο επιστολές ήταν αντιγραφή και παραποίηση άλλων επιστολών που γράφτηκαν από άλλους την ίδια περίοδο. Όταν έφτασε στις ακτές της σημερινής Βόρειας Καρολίνας, Ο Αμέριγκο έγραψε στην Ισπανία για να αναγγέλλει ότι οι μάζες εδάφους που βρήκαν ήταν πολύ μεγαλύτερες από το αναμενόμενο. Από αυτές τις επιστολές, το ευρωπαϊκό κοινό έμαθε για την Αμερική και για πρώτη φορά η ύπαρξή της έγινε γενικά γνωστή σε όλη την Ευρώπη, μέσα σε μερικά έτη από δημοσίευσή τους.
αι να χωρίζουν. Ο Βεσπούκι έπλευσε νότια, ανακάλυψε την εκβολών του Αμαζονίου ποταμού, πρίν να γυρίσει πίσω και βρεθεί στο Τρινιντάντ και τον ποταμό Ορινόκο και επιστρέψει στην Ισπανία μέσω της Ισπανιόλας. Ο Βεσπούκι ισχυρίστηκε, σε μια επιστολή του προς το Λορέντζο των Μεδίκων, ότι καθόρισε το γεωγραφικό μήκος που βρισκόταν αστρικά στις 23 Αυγούστου του 1499, ενώ ήταν σε αυτό το ταξίδι. Αλλά η αξίωσή του είναι σαφώς ψευδής, γεγονός που δημιουργεί περισσότερη αμφιβολία για την αξιοπιστία του Βεσπούκι.
κατά μήκος της ακτής της Νότιας Αμερικής. Εάν πιστέψουμε την εκδοχή του Βεσπούκι, έφθασε στο γεωγραφικό πλάτος της Παταγωνίας πριν να γυρίσει πίσω αν και αυτό φαίνεται επίσης αμφισβητήσιμο, δεδομένου ότι δεν αναφέρει την εκβολή του Ρίο ντε λα Πλάτα, τον οποίο θα έπρεπε να είχε δει εάν είχε φτάσει τόσο νότια. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μισού αυτής της αποστολής το 1501, ο Βεσπούκι χαρτογράφησε δύο αστέρια, τον Άλφα του Κενταύρου και Βήτα του Κενταύρου καθώς επίσης και τα αστέρια του αστερισμού του Σταυρού του Νότου. Αν και αυτά τα αστέρια ήταν γνωστά στους αρχαίους Έλληνες, η βαθμιαία μετάπτωση τους είχε χαμηλώσει κάτω από τον ευρωπαϊκό ορίζοντα έτσι ώστε ήταν ξεχασμένα.
Εμείς και οι άλλοι 

Τσαρλς Μπουκόφσκι
χαρακτηριστικών του από μια επώδυνη μορφή ακμής. Παρακολούθησε μαθήματα δημοσιογραφίας και λογοτεχνίας στο Los Angeles City College από το 1939 έως το 1941 όταν και μετακόμισε στη Νέα Υόρκη για να γίνει συγγραφέας. Δημοσίευσε, χωρίς επιτυχία, την πρώτη του ιστορία το 1944 και επέστρεψε στο Λος Άντζελες. Εκεί γνώρισε μία από τις σημαντικότερες γυναίκες της ζωής του, την Janet Baker, δέκα χρόνια μεγαλύτερή του και αλκοολική, όπως και ο ίδιος. Μαζί της μοιράστηκε τα επόμενα δέκα χρόνια της πορείας του. Στο ίδιο διάστημα περιπλανήθηκε σ' όλη τη χώρα, δουλεύοντας ως οδηγός φορτηγού, χειριστής ασανσέρ, σε εργοστάσιο παρασκευής σκυλοτροφών κι άλλες «δουλειές του ποδαριού», που θα του εξασφάλιζαν τα προς το ζην και, κυρίως, το αλκοόλ, το οποίο κατανάλωνε σε μεγάλες ποσότητες. Το 1955, ο Bukowski, παντρεμένος ήδη με την Barbara Frye, εκδότρια ενός μικρού περιοδικού, γράφει για πρώτη φορά ποίηση, έπειτα από μια περιπέτεια της
υγείας του, που λίγο έλειψε να αποβεί μοιραία. Ο γάμος του με τη Frye δεν κράτησε ούτε δύο χρόνια. Το 1958, πιάνει και πάλι δουλειά, αυτή τη φορά ως υπάλληλος στο Ταχυδρομείο του Λος Άντζελες. Σύμφωνα με τον ίδιο, τα δέκα, περίπου, χρόνια που πέρασε εκεί ήταν, από δημιουργική άποψη, τα πλέον στείρα και αδρανή. Σύμφωνα όμως με άλλες πηγές, δημοσίευε διαρκώς κείμενα σε μικρά περιοδικά κι έγινε γνωστός στους ποιητικούς κύκλους ως «ο βασιλιάς των μικρών εντύπων». Στη ζωή του, o Bukowski είχε αναρίθμητους δεσμούς κι εφήμερες σχέσεις. Το 1964, γεννιέται η κόρη του Marina Luise, καρπός της σχέσης του με τη θαυμάστριά του Frances Smith. Παρά το γεγονός ότι ο δεσμός με τη μητέρα δεν διήρκεσε πολύ, ο Bukowski διατήρησε μέχρι το τέλος της ζωής του μια ιδιαίτερη σχέση με την κόρη του. Το 1966, ο εκδότης John Martin ίδρυσε τον εκδοτικό οίκο Black Sparrow Press, με βασικό συγγραφέα του τον Βukowski. Το 1970, ο Martin προσέφερε στον Μπουκόφσκι 100 δολάρια την εβδομάδα εφ? όρου ζωής, προκειμένου να αφ
οσιωθεί αποκλειστικά στη συγγραφή. Έχοντας κατακτήσει πλέον την οικονομική ανεξαρτησία του, ο Bukowski παραιτήθηκε από το Ταχυδρομείο. Η παραγωγικότητά του αυξήθηκε κατακόρυφα και σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα ολοκλήρωσε την πρώτη του νουβέλα (Post Office, 1971). Το 1985 παντρεύτηκε τη Linda Lee Beighle, με την οποία έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του. Ο Bukowski πέθανε από λευχαιμία στις 9 Μαρτίου του 1994, στο Λος 'Αντζελες.
Μίκι Σπιλέιν
ταινίες.Έγινε ιδιαίτερα γνωστός για την άμεση, κοφτερή γλώσσα που χρησιμοποιούσε και δεν είχε κανένα πρόβλημα να παραδεχτεί ότι το βασικό κίνητρό του ήταν να βγάλει χρήματα. Στους επικριτές του, που χαρακτήριζαν «χυδαίο» το γράψιμό του, απάντησε κάποτε πως «δεν καταλαβαίνουν ότι ο κόσμος καταναλώνει περισσότερα φιστίκια παρά χαβιάρι».Στην ιδιωτική του ζωή, πάντως, παρουσίαζε εντελώς διαφορετικό πρόσωπο: ήταν Μάρτυρας του Ιαχωβά και μάλιστα δίδασκε στο κατηχητικό. Παντρεύτηκε τρεις φορές και απέκτησε συνολικά τέσσερα παιδιά. Πέθανε, σε ηλικία 88 ετών, στις 17 Ιουλίου 2006.
Αλεξάνδρα Κολλοντάι
Ωστόσο, άρχισε να αποστρέφεται όψεις του Μπολσεβικισμού και επέλεξε τους Μενσεβίκους.
και εργασίας που τέθηκαν σε εφαρμογή από την Επανάσταση. Αργότερα αναγνωρίστηκε για σοσιαλιστικό φεμινισμό. Το Ζενοτντέλ έκλεισε τελικά το 1930.
καθοδηγητικό ρόλο στην πολιτική για τις γυναίκες της ΕΣΣΔ. Το 1923 διορίστηκε Πρέσβειρα της Σοβιετικής Ένωσης στη Νορβηγία, και έγινε έτσι η πρώτη παγκοσμίως γυναίκα Πρέσβυς. Αργότερα υπηρέτησε ως Πρέσβειρα στο Μεξικό και τη Σουηδία. Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου υπήρξαν κάποιες συζητήσεις των Ναζί για το πώς η πρεσβεία της στη Στοκχόλμη θα μπορούσε δυνητικά να γίνει κανάλι Γερμανο-Σοβιετικών διαπραγματεύσεων, αν και ποτέ δεν έγιναν πράξη. Ήταν επίσης μέλος της Σοβιετικής αντιπροσωπείας στην Κοινωνία των Εθνών. Πέθανε στις 9 Μαρτίου 1952. 
Καθεδρικός ναός Καντέρμπουρι
αλλά και ούτε το τελευταίο επεισόδιο στη διαμάχη μεταξύ του μονάρχη και της Εκκλησίας. Τέσσερις ημέρες αργότερα, η διαμάχη κορυφώθηκε με τραγικό τρόπο στον καθεδρικό ναό όπου 4 ιππότες, ελπίζοντας να δοξαστούν στα μάτια του βασιλιά, δολοφόνησαν τον αρχιεπίσκοπο. Η πράξη αυτή πάντως, δεν ικανοποίησε τον βασιλιά, ενώ αντιθέτως έκανε διάσημο τον καθεδρικό ναό του Καντέρμπουρι που έγινε έτσι ένας από τους διασημότερους τόπους προσκυνήματος της μεσαιωνικής Ευρώπης. Από τύψεις, ο Ερρίκος Β΄ έκανε την ύστατη προσπάθεια να διατηρήσει τη μνήμη του αντιπάλου του σε κάθε γωνία της χριστιανοσύνης. Η φήμη του Τόμας Μπέκετ έφτασε στο απόγειο με τη δημοσίευση των «Θρύλων του Καντέρμπουρι» που έγραψε ο Τζέφρι Τσόσερ το 1387. Η ιστορία του Καντέρμπουρι ξεκίνησε το 597 όταν ο Πάπας Γρηγόριος ο Μέγας έστειλε τον Βενεδικτίνο μοναχό Αυγουστίνο στην Αγγλία για να προσηλυτίσει τους Άγγλους. Η αποστολή ήταν πετυχημένη αφού βαπτίστηκε ο βασιλιάς Έθελμπερτ του Κεντ και αμέσως τον μιμήθηκαν οι υπήκοοί του. Στο Καντέρμπουρι, ο Αυγουστίνος
ίδρυσε μια μονή, στο κέντρο της οποίας έχτισε μια εκκλησία. Ο καθεδρικός ναός κατασκευάστηκε αργότερα στα θεμέλια αυτού του αρχικού οίκου λατρείας. Η μονή επεκτάθηκε και συνέχισε να είναι ενεργός μέχρι τα μέσα του 16ου αιώνα όταν ο Ερρίκος Η΄, που εν τω μεταξύ είχε διαρρήξει τις σχέσεις του με τη Ρώμη, αποφάσισε να εκδιώξει τα μοναχικά τάγματα. Ο μικρός ναός, που ήταν αφιερωμένος στον Άγιο Μαρτίνο, πιθανόν να χρονολογείται επίσης από την εποχή του Αυγουστίνου. Βρίσκεται σε έναν λόφο ανατολικά του καθεδρικού ναού και θεωρείται η μητέρα εκκλησία της αγγλικανικής κοινότητας. Ο Λανφράν, ο πρώτος Νορμανδός αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι, ανέλαβε την πρωτοβουλία της κατασκευής του καθεδρικού ναού το 1077, όμως τα έργα συνεχίστηκαν
μέχρι τα τέλη του Μεσαίωνα. Από την πρώτη αυτή κατασκευή διασώθηκε μέχρι σήμερα μόνο η κρύπτη ρωμανικού ρυθμού, στολισμένη με σκαλιστές μικρές στήλες και σπάνιες τοιχογραφίες που χρονολογούνται από το 1160. Μετά την καταστρεπτική πυρκαγιά του 1174, η ρωμανική αρχιτεκτονική που απέμεινε τροποποιήθηκε με την προσθήκη αριστουργημάτων του αγγλικού γοτθικού ρυθμού. Σε αυτά περιλαμβάνονται η ανατολική πλευρά και το τεράστιο εκκλησιαστικό χοροστάσιο, το μεγαλύτερο στην Αγγλία που μεσουρανεί στο παρεκκλήσιο της Αγίας Τριάδας και κατασκευάστηκε για να στεγάσει τον βωμό του Τόμας Μπέκετ. Αργότερα
στο Καντέρμπουρι τοποθετήθηκαν και άλλοι τάφοι και κυρίως του Εδουάρδου Γ΄, πρίγκιπα της Ουαλίας, γνωστού ως «Μαύρου Πρίγκιπα». Τα υαλογραφήματα (βιτρό) στα παράθυρα είναι επίσης από τα τέλη του 12ου αιώνα και ανταγωνίζονται σε ομορφιά εκείνα του Σαρτρ και της Μπουρζ. Έχουν εικονογραφημένα επεισόδια από την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη με τέτοιο τρόπο ώστε να δείχνουν πως τα προηγούμενα γεγονότα είναι προπαρασκευαστικά γι’ αυτά που ακολουθούσαν με έμπνευση που βασιζόταν στα «Biblia pauperum», τα πιο δημοφιλή μεσαιωνικά θρησκευτικά κείμενα. Ο σηκός με ύψος 170 μέτρα και το δυτικό τμήμα του καθεδρικού ναού γλίτωσαν την καταστροφή από την πυρκαγιά, ανακατασκευάστηκαν όμως στα τέλη του 14ου αιώνα σύμφωνα με τους κανόνες του κάθετου ρυθμού και εξελίχθηκαν κατ’ αντιστοιχία των ακραίων μορφών του εντυπωσιακού γοτθικού ρυθμού. Παραδείγματα αποτελούν οι προεξέχουσες κόγχες που διακρίνονται στο εσωτερικό και κυρίως στους πύργους, περιλαμβανομένης της μοναδικής δόξας του Καντέρμπουρι, του υπέροχου πύργου Μπελ Χάρι που κατασκευάστηκε το 1496. Το Καντέρμπουρι διαδραμάτισε πολύ σημαντικό πολιτικό και θρησκευτικό ρόλο στη διάρκεια της αγγλικανικής
μεταρρύθμισης, χάρη στη σειρά αρχιεπισκόπων με ισχυρή προσωπικότητα. Το 1642, στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου, ο καθεδρικός ναός λεηλατήθηκε από τους Πουριτανούς και η θρησκευτική συνέλευση διαλύθηκε, αλλά η παλινόρθωση της μοναρχίας αποκατέστησε το κύρος του. Η πραγματική αναγέννηση του κτιρίου πάντως, πραγματοποιήθηκε χάρη στις εργασίες αποκατάστασης κατά τον 20ο αιώνα. Αποτέλεσμα ήταν να αυξηθεί η δημοτικότητα του προσκυνήματος στην πόλη και να ανανεωθεί το ενδιαφέρον για την εκκλησιαστική μουσική, των οποίων το Καντέρμπουρι είναι ένα από τα πιο ζωντανά κέντρα.
Μαρτίου 1946 στην Πάρο. Ο Γιάννης, ο μικρότερος γιός της της πολύτεκνης (Γιάννης, Γεωργία, Ελένη, Αννα, Νίκος) οικογένειας του Χαράλαμπου Βαρθακούρη και της Μαρουσώς, τελειώνοντας το Γυμνάσιο αποφασίζει να εγκαταλείψει την Πάρο, το νησί που τόσο λάτρεψε και λατρεύει, και να εγκατασταθεί στην Αθήνα για σπουδές στην Ιατρική. Μαζί του όμως παίρνει σαν ανάμνηση το όνομα της Πάρου και το κάνει επώνυμό του. Γιάννης Πάριος.
κάνει τα πρώτα του βήματα στο τραγούδι.
πρωτοποριακό για την εποχή του και τον εκφραστή των συναισθημάτων μιας Ελλάδας που θεωρείτο ήδη αστικοποιημένη.
ere, το "Tu t'en vas". Ένας δίσκος με τεράστια απήχηση και με πωλήσεις που ξεπέρασαν τις 240.000. Η συγκεκριμένη δουλειά φανέρωσε ακόμα καλύτερα την δημιουργία ενός νέου μουσικού ρεύματος που έφερε μαζί του ο Γιάννης Πάριος, αυτό της συνένωσης του λαϊκού χρώματος με τα μελωδικά στοιχεία της γαλλικής μουσικής.
Έκπτωτος άγγελος 
Ιωάννου), Ελένη Κούρκουλα (Κάτια), Ειρήνη Μπαλτά (Αλίκη), Νίκος Γαλανός, Στέφανος Κυριακίδης, Κάκια Ιγερινού, Αντώνης Αντωνίου, Τάνια Καψάλη, Σοφία Μπάρμπα, Κατερίνα Διδασκάλου
Αναστάσιος Χρηστομάνος
και συνεχίζει τις σπουδές του στην Καρλσρούη, όπου σπούδασε μέχρι το 1861, για να ολοκληρώσει τις σπουδές του τελικά στο πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης.
νη της Σαντορίνης. Κατά την διάρκεια της παραμονής του στην Σαντορίνη προήχθη στις 13 Απριλίου του 1866 από υφηγητής σε έκτακτος καθηγητής της Γενικής Χημείας του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1866 παντρεύεται την κόρη του αυλικού Βαυαρού γιατρού Λιντερμάγιερ. Από τον γάμο του απόκτησε τέσσερις γιούς και μια κόρη. Το χρονικό διάστημα από τις 18 Ιανουαρίου του 1868 έως το 1906 ήταν καθηγητής της Γενικής Χημείας στο
Φλωρέτα Ζάννα
Έκτορ Μπερλιόζ
μεταμπετοβενικής συμφωνικής μουσικής. Το 1830 του απονεμήθηκε στην Ιταλία το μεγάλο βραβείο της Ρώμης, αλλά η παρουσία του έγινε ιδιαίτερα αισθητή στη Γαλλία και στη Ρωσία. Άλλα έργα του: «Μπενβενούτο Τσελίνι» (μελόδραμα), «Τρώες», «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» και «Καταδίκη του Φάουστ» (δραματικές συμφωνίες), «Η παιδική ηλικία του Χριστού» (ορατόριο). Σ` ένα τελευταίο θριαμβευτικό ταξίδι στη Ρωσία παρουσίασε την όπερα «Βεατρίκη και Βενέδικτος», της οποίας η υπόθεση είναι παρμένη από το έργο του Σαίξπηρ «Πολύς θόρυβος για το τίποτα».
Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας
όμως, η Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας έχασε το πολιτικό της υπόβαθρο και εορτάζεται ως έκφραση συμπαθείας των ανδρών προς τις γυναίκες, με προσφορά λουλουδιών και δώρων. Η άνοδος του φεμινιστικού κινήματος στη Δύση τη δεκαετία του '60 αναζωογόνησε τη Διεθνής Ημέρα της Γυναίκας, που από το 1975 διεξάγεται υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, με αιχμή του δόρατος την ανάδειξη των γυναικείων προβλημάτων και δικαιωμάτων.
Πολεμικό Μουσείο
εσωτερικούς χώρους του Μουσείου συμπληρώνουν η βιβλιοθήκη με 20.000 περίπου τίτλους βιβλίων και εντύπων, καθώς και το άρτια εξοπλισμένο αμφιθέατρο 550 θέσεων. Στους εξωτερικούς χώρους του Πολεμικού Μουσείου εκτίθενται όπλα και αεροσκάφη διαφόρων τύπων και εποχών. Διεύθυνση: Βασ. Σοφίας και Ριζάρη 2, 10 675 Αθήνα
Στάνλεϊ Κιούμπρικ
Λόρενς Ολίβιε, ο Τσαρλς Λότον, ο Πίτερ Ουστίνοφ, ο Χέρμπερτ Λομ και ο Τόνι Κέρτις. Επικές ήταν και οι διαμάχες του Κιούμπρικ με τον διευθυντή φωτογραφίας Ράσελ Μέττι, διότι λέγεται ότι δεν τον εμπιστευόταν και δεν τον άφηνε να κάνει τη δουλειά του, δουλειά που αναλάμβανε ο ίδιος ο Κιούμπρικ. Παραδόξως ο Μέττι βραβεύτηκε με το Όσκαρ Καλύτερης Φωτογραφίας για τη δουλειά του.
ηθοποιία του Σέλερς, και τον κάλεσε να συμμετάσχει σε μια κωμικοτραγική ταινία με θέμα τον πυρηνικό όλεθρο. Αν και αρχικά, η ταινία ήταν να γυριστεί ως δράμα, ο Κιούμπρικ είδε ότι οι ιδέες του λειτουργούσαν καλύτερα μέσα από μια κωμική πλευρά. Το αποτέλεσμα ήταν το S.O.S. Πεντάγωνο Καλεί Μόσχα (Dr. Strangelove or: How I Learned to Stop Worrying and Love the Bomb, 1964) και η τεράστια εμπορική επιτυχία έδωσαν στον Κιούμπρικ την οικονομική και καλλιτεχνική ανεξαρτησία για να ασχοληθεί με οτιδήποτε ήθελε.
χρόνο μετά την επίσημη κυκλοφορία της αποφασίστηκε η απαγόρευση της προβολής της στην Αγγλία. Ο Κιούμπρικ, απογοητευμένος από αυτή την προσπάθεια λογοκρισίας, απαγόρεψε ο ίδιος την προβολή της ταινίας του στην Αγγλία μέχρι το θάνατό του, δηλαδή σχεδόν για 27 χρόνια. Η ενασχόληση του Κιούμπρικ με διαφορετικά κινηματογραφικά είδη συνεχίζεται και έτσι το 1975 υπογράφει το Μπάρρυ Λύντον (Barry Lyndon), μια επική ιστορία που λαμβάνει χώρα κατά τους Ναπολεόντειους Πολέμους. Στη συνέχεια διασκευάζει το ομώνυμο μυθιστόρημα του Στίβεν Κινγκ στην ταινία τρόμου Η Λάμψη (The Shining, 1980). Η πολύ καλή ερμηνεία του Τζακ Νίκολσον συνέβαλε στην εμπορική επιτυχία της ταινίας. Αντιθέτως η διασκευή αυτή δεν ενθουσίασε τον συγγραφέα της, ο οποίος το 1997 την διασκεύασε ξανά ως παραγωγός, με τη μορφή τηλεταινίας διάρκειας 4 ωρών. Με καθυστέρηση επτά ετών, το 1987 ο Κιούμπρικ παρουσιάζει τη νέα του δουλειά, το Full Metal Jacket, βασισμένο στο μυθιστόρημα του Γκουστάβ Χάσφορντ και με θέμα τον Πόλ
εμο του Βιετνάμ. Η τελευταία του ταινία ήταν τα Μάτια Ερμητικά Κλειστά (Eyes Wide Shut), στην οποία πρωταγωνιστούσε το ζεύγος Τομ Κρουζ και Νικόλ Κίντμαν. Τα γυρίσματα διήρκεσαν σχεδόν δύο χρόνια, κάτω από υπερβολική ασφάλεια και μυστικότητα.
Βερενίκη 
Λούθηρος Μπούρμπανκ
φυσική ζωή.
σε να γίνει περίφημο σε όλο τον κόσμο. Εκεί συνέχισε, χωρίς διακοπή, το πειραματικό και δημιουργικό του έργο επί 50 χρόνια.
κράτησε πάνω από 16 χρόνια, κατέληξε στην παραγωγή μίας σειράς κάκτων, με βάση αυτούς που χρησιμεύουν ως τροφή των ζώων στις άγονες περιοχές. Ο Μπούρμπανκ διάλεξε τρεις κατηγορίες από κάκτους που φύονταν στις βόρειες περιοχές της Αμερικής. Τους κάκτους αυτούς τους διασταύρωσε με τρεις κάκτους από τις νότιες περιοχές. Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργήσει κάκτους καθαρά διακοσμητικούς.
Σταύρος Τορνές
Χρήστος Μότσιας
Ζοζέφ Μορίς Ραβέλ
έ συνθέτοντας.
''Υπόθεση Κιάππε''
ι σε άλλα ονόματα παραγόντων, διαιτητών και ποδοσφαιριστών, οι οποίοι - σύμφωνα με την επιστολή - "αποτελούσαν κύκλωμα διαμόρφωσης αγώνων του Ελληνικού ποδοσφαιρικού πρωταθλήματος". Eπίσης γινόταν αναφορά σε προσυνεννοημένα, μεταξύ των προέδρων Σαλιαρέλη - Γιδόπουλου, ματς Ολυμπιακού - AEK με διαιτητή τον ίδιο τον Δημητριάδη.Σάλος ξέσπασε στο χώρο του ποδοσφαίρου απ'την ύπαρξη του "κυκλώματος". Τα ρεπορτάζ διαδέχονταν το ένα το άλλο και λίγες ημέρες αργότερα, κατά την επίσκεψη επιτροπής της EΠΟ στη FIFA αποκαλύφθηκε ότι η επίμαχη επιστολή είχε φτάσει στα γραφεία της παγκόσμιας ομοσπονδίας μόλις τη Δευτέρα 12 Mαρτίου! Ακολουθούν διαψεύσεις, καυγάδες, τηλεοπτικές λογομαχίες και μηνύσεις εκατέρωθεν.Στις 16/03/1990 αποκαλύπτεται τελικώς οτι την υπογραφή στην επιστολή την είχε βάλει... γυναίκα! Tο γεγονός στάθηκε αιτία να αποκαλυφθεί ο ιδιαίτερος ρόλος του Kιάππε στην υπόθεση. Θαυμάστε :Τρείς ημέρες αργότερα (19/03/1990) ξεσκεπάζεται η μεγάλη απάτη : Την επιστολή στη FIFA την έστειλε ο... ίδιος ο Κωνσταντίνος Κιάππε, μια επιστολή την
οποία είχε υπογράψει η μητέρα του (!) και είχε δακτυλογραφήσει η μνηστή του, "πιεζόμενος από αγνώστους" όπως παραδέχτηκε ο ίδιος ενώπιον της Δικαιοσύνης! Ο Κ.Κιάππε ομολόγησε στον ανακριτή πως την εντολή για τη σύνταξη και αποστολή της επιστολής στη FIFA την έλαβε από κάποιον "Θαλή από το Ρέθυμνο", που ήταν - όπως έλεγε - ένας πανίσχυρος άνθρωπος του ποδοσφαίρου, χωρίς όμως να τον κατονομάσει και είναι άγνωστο γιατί δεν απαιτήθηκε απ'τη Δικαιοσύνη να το κάνει!Οι αρχικές καταθέσεις του Κιάππε είχαν αφήσει κενά και εύλογα ερωτηματικά :- Ποιός έχει όφελος απ'την εμπλοκή Ολυμπιακού και ΑΕΚ σε τέτοια ιστορία;- Ποιός είναι ο "Θαλής από το Ρέθυμνο", ο "ισχυρός ανήρ του ποδοσφαίρου" και γιατί δεν αποκαλύπτεται η ταυτότητα του; Ο φουκαράς Σαλιαρέλης, τα χρόνια εκείνα ήταν ο καρπαζοεισπράκτορας της Α' Εθνικής και ο Ολυμπιακός είχε μικρύνει επικίνδυνα επί των ημερών του. Το ιδανικό προφίλ δηλαδή του... αντίθετου απ'αυτό που λέμε "ισχυρός ανήρ". Ο Γιδόπουλος, απ'την άλλη, ήταν ένα βήμα ήδη απ'την παραχώρηση της διοίκησης στους Μελισσανίδη - Καρρά. Ποιός είναι, άραγε, ο "Θαλής";H υπόθεση έλαβε μυθιστορηματικές διαστάσεις, όταν κάποιο πρωί ο Kιάππε εν μέσω ανακρίσεων και δικαστηρίων, διέφυγε... αεροπορικώς στη Zυρίχη (όπου, όπως παρατηρούσε σχετική εισαγγελική πρόταση
, εδρεύουν οι Eλβετικές Tράπεζες) για να σώσει, όπως ισχυρίστηκε, τη ζωή του!Ο Κιάππε επέστρεψε στην Ελλάδα εντός 24 ωρών με το ιδιωτικό αεροπλάνο που του παραχωρήθηκε από τηλεοπτικό σταθμό, προς τον οποίο έκανε αλλεπάλληλες δηλώσεις. Πριν μπεί στο αεροπλάνο της επιστροφής, όμως, είπε τα εξής εκπληκτικά : "Παρακαλώ τον κ. Bαρδινογιάννη, ο οποίος είναι καλός άνθρωπος, να με βοηθήσει, γιατί δεν έχω την οικονομική δυνατότητα να πληρώσω ένα δικηγόρο σαν τον κ. Λυκουρέζο". Σημειωτέον ότι ο Λυκουρέζος, μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν είχε καμιά εμπλοκή στην όλη υπόθεση. Προς γενική κατάπληξη, όμως, υποδέχθηκε τον Kιάππε στο αεροδρόμιο - προσφωνώντας μάλιστα τον Κιάππε ώς "ο πελάτης μου" - και έκτοτε ήταν ο συνήγορός του μέχρι τη δικαστική αποπεράτωση της υπόθεσης!Ο Κιάππε ανακρινόμενος εκ νέου στις 25/03/1990, θα καταγγείλει τον Νίκο Ζουμπογιώργο για ουσιαστική ανάμιξη στην ιστορία. H όλη συμπεριφορά του Kιάππε δημιουργούσε την εντύπωση ότι είχε αναλάβει να φέρει εις πέρας μια διατεταγμένη υπηρεσία. Ο σάλος που προκλήθηκε εκείνη την εποχή και ιδιαίτερα οι κατηγορίες που διατυπώθηκαν κατά του Zουμπογιώργου είχαν συνέπεια την
και πρόεδρος της επιτροπής διαιτησίας. Ο διαιτητής Κουκουλάκης ήταν το εξιλαστήριο θύμα, καθώς "φαγώθηκε" απ'τους πίνακες.Οι υπεύθυνοι της "Eλευθεροτυπίας", που προς στιγμήν κατηγορήθηκαν για χρήση πλαστού εγγράφου με σκοπό το όφελος, απαλλάχθηκαν με βούλευμα και μόνο αργότερα ο προϊστάμενος του αθλητικού τμήματος, Φίλιππος Συρίγος, καταδικάστηκε σε 8μηνη φυλάκιση με τριετή αναστολή, για συκοφαντική δυσφήμηση των Γιδόπουλου, Γερμανάκου, Kολοκυθά, λόγω της δημοσίευσης της επίμαχης επιστολής.Ο "φάκελος Κιάππε" θα κλείσει οριστικά το Δεκέμβριο του 1995 χωρίς περαιτέρω ανακρίσεις, χωρίς τιμωρίες, χωρίς αποκάλυψη της ταυτότητας του "Θαλή από το Ρέθυμνο".- Ποιος, λοιπόν, καθοδηγούσε τον Kιάππε, αφού ο Nίκος Zουμπογιώργος που κατηγορήθηκε ως ηθικός αυτουργός αθωώθηκε;- Γιατί ο Kιάππε κατονόμασε ως συνεργάτες του την άρρωστη μητέρα του και τη μνηστή του;- Πώς δικαιολογείται το ότι η μνηστή του - αν και αθώα - προφυλακίστηκε και διαπομπεύθηκε από δική του υπαιτιότητα, παρέμεινε σταθερά στο πλευρό του και τελικά τον παντρεύτηκε;- Tι θέλησε να ελέγξει ο Kιάππε όταν πήγε στη Zυρίχη και πως κατάφερε να βγεί ανενόχλητος απ'τη χώρα;- ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο "ΘΑΛΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΡΕΘΥΜΝΟ";Ωραίες εποχές... Αγνές, άσπιλες, αμόλυντες...
Το στρατιωτικό Κίνημα του Ν. Πλαστήρα τον Μάρτιο του 1933
ά δεν είχε και την πλειάδα, τις εκατοντάδες των εκλεκτών συνεργατών του Μουσολίνι".Μετά την αποτυχία του στρατιωτικού κινήματος του 1933, ο ηγέτης του Ν. Πλαστήρας διέφυγε στην Ιταλοκρατούμενη Δωδεκάνησο και τέθηκε υπό τη σκέπη του δικτάτορα Μουσολίνι. Από εκεί και πέρα, με την οικονομική βοήθεια του Ε. Βενιζέλου, εγκαταστάθηκε στη νότια Γαλλία, σε εκεί τουριστικό θέρετρο, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
"Επανάσταση", όπως απεκλήθη το στρατιωτικό εκείνο κίνημα του 1922. Η "Επανάσταση" αυτή εξόρισε τον Βασιλιά Κωνσταντίνο και πέρασε από Στρατοδικείο, μεταξύ άλλων, δύο πρώην Πρωθυπουργούς, τρεις Υπουργούς και τον Αρχιστράτηγο της Μικρασιατικής Εκστρατείας, οι οποίοι καταδικάστηκαν σε θάνατο και εκτελέστηκαν, με τη σύμφωνη γνώμη του Ε. Βενιζέλου. (Γρ. Δαφνή ΜΕΤΑΞΥ ΔΥΟ ΠΟΛΕΜΩΝ, Τόμος Α, κεφάλαιο με τίτλο "Ο Βενιζέλος υπέρ της εκτελέσεως" Σελίδα 20 : "Αλλ' η ιστορική αλήθεια επιβάλλει να λεχθεί ότι ο Βενιζέλος δεν ήτο αντίθετος στις εκτελέσεις") Το 1924 ο Ν. Πλαστήρας αποστρατεύτηκε με το βαθμό του Αντιστρατήγου. Από τη νεότητά του έως το τέλος της ζωής του Ν. Πλαστήρας ανήκε ενεργά και στήριζε την Φιλελεύθερη παράταξη, ήταν φανατικός οπαδός και στενός συνεργάτης του Ε. Βενιζέλου, ενώ σε πολλές περιστάσεις υπεστήριξε ή επεδίωξε την δια των όπλων εγκαθίδρυση δικτατορίας στην Ελλάδα.
Τάσος Ραμσής
Η Εξέγερση του Κιλελέρ
οι κολίγοι είχαν πατροπαράδοτα δικαιώματα επί των κοινόχρηστων χώρων του τσιφλικιού (επί της γης, των οικιών, των δασών και των βοσκοτόπων). Με τη νέα κατάσταση, οι έλληνες πλέον τσιφλικάδες, που διαδέχθηκαν τους οθωμανούς, είχαν δικαιώματα απόλυτης κυριότητας σε όλη την ιδιοκτησία τους, ενώ οι κολίγοι είχαν περιπέσει σε καθεστώς δουλοπαροίκου.Οι κολίγοι διεκδίκησαν μαχητικά την επαναφορά των πραγμάτων στο προηγούμενο καθεστώς, ενώ έθεταν και θέμα απαλλοτριώσεων. Ο εκσυγχρονιστής Χαρίλαος Τρικούπης, που κυριαρχούσε στην πολιτική σκηνή, ήταν αντίθετος με τη διανομή της γης στους κολίγους, γιατί δεν ήθελε να χάσει τους ξένους επενδυτές και την εισροή νέων κεφαλαίων στην Ελλάδα.Η κατάσταση άλλαξε δραματικά στην αυγή του 20ου αιώνα, με την ίδρυση των πρώτων αγροτικών συλλόγων σε Λάρισα, Καρδίτσα και Τρίκαλα. Με τη βοήθεια φωτισμένων αστών της εποχής, οι κολίγοι υιοθέτησαν σύγχρονες μορφές πάλης (μαζικές κινητοποιήσεις, συλλαλητήρια στις μεγάλες πόλεις, ψηφίσματα σε Κυβέρνηση, Βουλή και Βασιλιά κ.ά.). Η δολοφονία του Μαρίνου Αντύπα από όργανο των τσιφλικάδων το 1907 χαλύβδωσε το αγωνιστικό τους φρόνημα.
του Στρατιωτικού Συνδέσμου και πρωθυπουργός ήταν ο «υπηρεσιακός» Στέφανος Δραγούμης.Οι κολίγοι είχαν προγραμματίσει το Σάββατο 6 Μαρτίου πανθεσσαλικό συλλαλητήριο στη Λάρισα, με αφορμή τη συζήτηση του αγροτικού νομοσχεδίου στη Βουλή. Από νωρίς το πρωί άρχισαν να συρρέουν στην πόλη διαδηλωτές από τα γύρω χωριά. Στο σιδηροδρομικό σταθμό του Κιλελέρ, κάπου 200 χωρικοί θέλησαν να επιβιβασθούν σε τρένο χωρίς να πληρώσουν εισιτήριο. Ο διευθυντής των Θεσσαλικών Σιδηροδρόμων, Πολίτης, που επέβαινε στο τρένο, τους το αρνήθηκε. Οι χωρικοί οργίστηκαν κι άρχισαν να λιθοβολούν το συρμό, σπάζοντας τα τζάμια των βαγονιών.Το τρένο απομακρύνθηκε, αλλά σε απόσταση ενός χιλιομέτρου επαναλαμβάνονται οι ίδιες σκηνές από ομάδα 800 χωρικών. Οι άνδρες της στρατιωτικής δύναμης που ευρίσκοντο εντός του τρένου και μετέβαιναν στη Λάρισα για το συλλαλητήριο, διατάχθηκαν από τον επικεφαλής τους να πυροβολήσουν στον αέρα για εκφοβισμό. Οι χωρικοί εξαγριώνονται και τους επιτίθενται με πέτρες και ξύλα. Οι στρατιώτες ξαναπυροβολούν, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν δύο ή κατ' άλλους τέσσερις χωρικοί και να τραυματισθούν πολλ
οί. Ανάλογα επεισόδια έγιναν και στο χωριό Τσουλάρ (σήμερα Μελία), με δύο νεκρούς χωρικούς και 15 τραυματίες.Οι συμπλοκές μεταξύ άοπλων διαδηλωτών και δυνάμεων καταστολής επεκτάθηκαν και στη Λάρισα, όταν οι αγρότες πληροφορήθηκαν τα αιματηρά επεισόδια στο Κιλελέρ και το Τσουλάρ. Δύο κολίγοι έπεσαν νεκροί, όταν το ιππικό ανέλαβε δράση. Το συλλαλητήριο έγινε, τελικά, με ειρηνικό τρόπο στις 3 το μεσημέρι στην Πλατεία της Θέμιδος. Ο φοιτητής Γεώργιος Σχοινάς διάβασε το ψήφισμα της συγκέντρωσης, που απεστάλη στη Βουλή και την Κυβέρνηση. Οι αγρότες ζητούσαν άμεση ψήφιση του νομοσχεδίου για την απαλλοτρίωση των τσιφλικιών, ενώ εξέφρασαν τη βαθιά λύπη και οδύνη τους «για την άδικον επίθεσιν κατά του φιλήσυχου και νομοταγούς λαού, ής θύματα υπήρξαν άοπλοι και αθώοι λευκοί σκλάβοι της Θεσσαλίας».Για τις ταραχές στο Κιλελέρ, στο Τσουλάρ και τη Λάρισα, πολλά άτομα συνελήφθησαν και προφυλακίστηκαν. Αρκετοί αγρότες αθωώθηκαν στη συνέχεια με βουλεύματα, ενώ συνολικά 62 διαδηλωτές παραπέμφθηκαν σε δίκη. Αθωώθηκαν όλοι στις 23 Ιουνίου 1910, σε μια προσπάθεια εκτόνωσης της κατάστασης.Η εξέγερση του Κιλελέρ ξεσήκωσε κύμα
συμπάθειας σε όλη τη χώρα, ενώ αυξήθηκε η κοινωνική πίεση για την επίλυση του αγροτικού ζητήματος. Η πολιτική εξουσία δεν μπορούσε άλλο να κλείνει τα μάτια. Το πρώτο δειλό βήμα για τη λύση του προβλήματος έγινε το 1911 από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, που διαδέχθηκε τον Στέφανο Δραγούμη στην πρωθυπουργία. Πάρθηκαν ορισμένα νομοθετικά μέτρα υπέρ των κολίγων, αλλά απαλλοτριώσεις δεν έγιναν κι ένας λόγος ήταν οι πόλεμοι που ακολούθησαν. Μόνο μετά το 1923, όταν το πρόβλημα της αποκατάστασης των προσφύγων έλαβε εκρηκτικές διαστάσεις, άρχισαν από την κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα απαλλοτριώσεις τσιφλικιών σε μεγάλη
Μερκούρη Μελίνα
«Τοπκαπί» (1964) και «A Dream of Passion» (1978). Η Μελίνα Μερκούρη πάλεψε σκληρά για την ανατροπή της χούντας από το εξωτερικό όπου βρισκόταν. Μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας γύρισε στην Ελλάδα και πολιτεύτηκε. Εκλέχθηκε με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. το 1981 και ανέλαβε καθήκοντα υπουργού Πολιτισμού, αξίωμα που διατήρησε ως το τέλος της πρώτης οκταετίας των κυβερνήσεων Παπανδρέου. Όραμά της ήταν μέχρι το θάνατό της η επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα από το Βρετανικό Μουσείο. Δημιούργησε τα Δημοτικά Περιφερειακά Θέατρα για να έρθει το θέατρο στην επαρχία, ενώ δική της έμπνευση ήταν και η δημιουργία του θεσμού της «Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης».Το άστρο της Μελίνας έσβησε στις 6 Μαρτίου του 1994.
μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη
Το βλέμμα του Δαίδαλου
Palace of Westminster, Westminster Abbey and Saint Margaret's Church (Great britain)
καθολικός Γκι Φοξ με μια συμμορία οπαδών του επιχείρησε να ανατινάξει την έδρα του προτεσταντικού βρετανικού κατεστημένου. Για τους Βρετανούς υπηκόους η θρησκευτική πλευρά της ιστορίας είναι ατελείωτη. Η ιστορία του Ανακτόρου του Γουεστμίνστερ είναι 900 ετών. Σήμερα το κτίριο είναι τεράστιο, με 1.200 αίθουσες, 100 σκάλες και περίπου 3.000 μέτρα διαδρόμους, λίγα όμως έχουν απομείνει από το πρωτότυπο κτίριο που ήταν η επίσημη κατοικία της αγγλικής βασιλικής οικογένειας από τα μέσα του 11ου αιώνα, υπό τον Γουίλιαμ Α΄, μέχρι το 1512, υπό τον Ερρίκο Η΄. Το 1512 μια πυρκαγιά κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος του αρχικού ανακτόρου, με εξαίρεση τη μεσαιωνική αίθουσα Γουεστμίνστερ, το παρεκκλήσιο του Αγίου Στεφάνου και τον Πύργο των Κοσμημάτων, που είχε κατασκευαστεί το 1366 για τη φύλαξη των προσωπικών αντικειμένων του μονάρχη. Όταν ανακατασκευάστηκαν, τα
κτίρια απετέλεσαν τη Βουλή των Λόρδων, ενώ το παρεκκλήσιο του Αγίου Στεφάνου μετατράπηκε στη Βουλή των Κοινοτήτων. Το ανάκτορο έγινε στάχτες άλλη μια φορά το 1834, αλλά και σε αυτή την περίπτωση επίσης, η αίθουσα του Γουεστμίνστερ γλίτωσε από τη φωτιά. Ο σχεδιασμός για τη νέα στέγαση του Κοινοβουλίου ήταν έργο του σερ Τσαρλς Μπάρι, ο οποίος σε απότιση φόρου τιμής στο παρακείμενο Αβάειο Γουεστμίνστερ προχώρησε σε μια νεογοτθική κατασκευή. Έχοντας υποστεί μεγάλες καταστροφές από τους γερμανικούς βομβαρδισμούς κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, το ανάκτορο ανακαινίστηκε το 1948-50 αφού ακολουθήθηκαν κατά γράμμα τα σχέδια του σερ Τσαρλς. Το κεντρικό σημείο του συγκροτήματος είναι η τεράστια οκταγωνική αίθουσα στην οποία εισέρχεται κανείς από την κύρια είσοδο του Αγίου Στεφάνου, ένα αριστούργημα βικτοριανής αρχιτεκτονικής. Από εδώ ξεκινούν δύο διάδρομοι: ο βόρειος οδηγεί στη Βουλή των Λόρδων και ο νότιος στη Βουλή των Κοινοτήτων. Η Βουλή των Λόρδων κατασκευάστηκε το 1847. Είναι ένας περίτεχνος θάλαμος διαστάσεων 24Χ14 μέτρων με έναν εντυπωσιακό νεογοτθικό θρόνο στον οποίο κάθεται η βασίλισσα όταν εκφωνεί τον λόγο κατά την έναρξη των εργασιών του Κοινοβουλίου κάθε Νοέμβριο. Η Βουλή των Κοινοτήτων, απ
ό την μια πλευρά, έχει διαστάσεις 21Χ14 και αντανακλά τον ρυθμό του παρεκκλησίου του Αγίου Στεφάνου. Τα μέλη κάθονται σε σειρές, με το κόμμα της πλειοψηφίας στη μια πλευρά της αίθουσας και το κόμμα της αντιπολίτευσης στην άλλη. Το κέντρο της αίθουσας καταλαμβάνει το τραπέζι στο οποίο είναι τοποθετημένο σε όλη τη διάρκεια των βουλευτικών συνεδριάσεων το σύμβολο της βασιλικής εξουσίας, το σκήπτρο. Κάτω από το τραπέζι υπάρχει ένα χαλί στο οποίο είναι χαραγμένες δύο κόκκινες γραμμές σε απόσταση 3 περίπου μέτρων. Τα μέλη της Βουλής δεν επιτρέπεται να διασχίσουν αυτές τις γραμμές ώστε οι αντιπαραθέσεις να μην καταλήγουν σε συρράξεις. Η αίθουσα του Γουεστμίνστερ κατασκευάστηκε το 1709, αλλά η υπέροχη οροφή με τις δοκούς είναι από τον 14ο αιώνα. Η αίθουσα καλύπτει περίπου 1.490 τετραγωνικά μέτρα και αρχικώς την χρησιμοποιούσαν για τελετές στέψης. Με την πάροδο των αιώνων χρησιμοποιήθηκε για δημόσιες δίκες – για παράδειγμα του σερ Τόμας Μουρ και των μελών της Συνομωσίας της Δυναμίτιδας – και στις περιπτώσεις αυτές γέμιζε με μικροπωλητές και έτσ
ι γινόταν το κέντρο της κοινωνικής ζωής του Λονδίνου. Σήμερα χρησιμοποιείται για πιο σημαντικές δημόσιες τελετές, όπως το αργυρό ιωβηλαίο της Βασίλισσας Ελισάβετ Β΄ το 1977, ακολούθως για την 50η επέτειο των Ηνωμένων Εθνών το 1995 και έναν χρόνο αργότερα για τη συνάντηση του Νοτιοαφρικανού προέδρου, Νέλσον Μαντέλα, με τα μέλη της Βουλής των Λόρδων και της Βουλής των Κοινοτήτων. Στο βόρειο άκρο βρίσκεται το Μπιγκ Μπεν, ονομασία που δόθηκε στο ρολόι του πύργου το οποίο έγινε σύμβολο του Λονδίνου. Κατασκευάστηκε με νεογοτθικό ρυθμό και εγκαινιάστηκε το 1859, ενώ έλαβε την ονομασία του από την καμπάνα των 14 τόνων που χτυπάει την ώρα. Τα τέσσερα ρολόγια, ένα σε κάθε πλευρά, έχουν διάμετρο 8
μέτρων. Για να φτάσει κανείς στην κορυφή 98 μέτρα ψηλά υπάρχει ένα κλιμακοστάσιο με 334 σκαλοπάτια. Από τον πύργο η θέα περιλαμβάνει ένα τεράστιο Αβαείο του Γουεστμίνστερ, ένα αρχιτεκτονικό αριστούργημα με γοτθικές σπείρες, η κατασκευή του οποίου εκτείνεται από τον 13ο μέχρι τον 16ο αιώνα. Αρχικώς μοναστήρι των Βενεδικτίνων, το αβαείο ενσωματώθηκε στο συγκρότημα του ανακτόρου Γουεστμίνστερ από τον βασιλιά Εδουάρδο τον Εξομολογητή το 1065. έναν χρόνο αργότερα, ο Γουλιέλμος ο Κατακτητής στέφθηκε εκεί μόλις έφτασε στο Λονδίνο μετά τη νίκη του στη μάχη του Χέιστινγκς, όμως το κτίριο αυτό κάηκε ολοσχερώς το 1298. Αμέσως μετά, ο Ερρίκος Γ΄ έδωσε εντολή και σχεδιάστηκε ένα νέο κτίριο από τον Χένρι ντε Ρεν. Ήταν η χρυσή περίοδος των γαλλικών γοτθικών οικοδομημάτων και ο αρχιτέκτων εστάλη στη
Γαλλία για να μάθει τα μυστικά των καλλιτεχνών που είχαν κατασκευάσει τους καθεδρικούς της Σαρτρ και της Αμιένης. Με την επάνοδό του ο Ρεν κατασκεύασε ένα εξαιρετικό κτίριο με μεγάλα παράθυρα, τα οποία όμως καταστράφηκαν. Ο κυρίως ναός, με μήκος 154 και πλάτος και ύψος 34 μέτρα, είναι ο μεγαλύτερος στη Μεγάλη Βρετανία. Οδηγεί στο μεγάλο ιερό κάτω από το οποίο έχει ενταφιαστεί ο Εδουάρδος ο Εξομολογητής. Ο νότιος διάδρομος οδηγεί στο μεγάλο μοναστήρι μπροστά από το οίκημα των θρησκευτικών συνεδρίων, την οκταγωνική αίθουσα με θόλο που στηρίζεται σε έναν μοναδικό κίονα την οποία είχε αρχικώς έδρα το αγγλικό κοινοβούλιο. Από τον 13ο αιώνα το κτίριο υπέστη πολλές ανακαινίσεις και πρόσθετες κτιριακές εργασίες. Οι πιο σημαντικές παρεμβάσεις ήταν η προσθήκη θολωτής οροφής το 1506 και η νεογοτθική πρόσοψη τον 18ο αιώνα με δύο λεπτά κωδωνοστάσια ύψους 68 μέτρων. Οι εργασίες αποκατάστασης στο εξωτερικό (που διήρκεσαν 25 χρόνια και ολοκληρώθηκαν το 1998) περιέλαβαν την προσθήκη αγαλμάτων στις κόγχες πάνω από την κύρια είσοδο που αναπαριστούν τους σύγχρονους μάρτυρες της χριστιανοσύνης, θύματα της καταπίεσης και των διώξεων του 20ου αιώνα. Τα πιο σημαντικά γεγονότα της αγγλικής της βρετανικής ιστορίας εορτάζονται μέσα από τα τείχη του Αβαείου του Γουεστμίνστερ. Από τη
ν εποχή του Γουλιέλμου του Κατακτητή – με εξαίρεση μόνο τον Εδουάρδο Ε΄ και τον Εδουάρδο Ζ΄, που δεν στέφθηκαν εκεί – οι Βρετανοί μονάρχες στέφονταν πάντοτε στο αβαείο. Στη διάρκεια της τελευταίας στέψης, της Ελισάβετ Β΄ την 2α Ιουνίου 1953, στο αβαείο παραβρέθηκαν 8.200 άτομα. Ο θρόνος της στέψης κατασκευάστηκε από βελανιδιά το 1307 στη διάρκεια της βασιλείας του Εδουάρδου Α΄. Αναπαραστάσεις του βασιλιά περιλαμβάνονται στις διακοσμήσεις του, απεικονίζοντάς τον να κάθεται πάνω σε ένα λιοντάρι και να περιβάλλεται από θέματα με φυτά και πουλιά. Ο θρόνος κατασκευάστηκε για να ταιριάζει στην πέτρα που είναι συνδεδεμένη με τη
στέψη των Σκοτών μοναρχών από το 1296, ενώ παρέμεινε στο Γουεστμίνστερ επί 700 έτη πριν αποδοθεί με λιτή τελετή στους νόμιμους κατόχους της από τον πρωθυπουργό Τζον Μέιτζορ την 13η Νοεμβρίου 1996. Η πολιτική και θρησκευτική σημασία του αβαείου σηματοδότησε την πρωτοβουλία της Ελισάβετ Α΄, κόρη του Ερρίκου Η΄ - του βασιλιά που ήταν υπεύθυνος για τη ρήξη με την Καθολική Εκκλησία – να μεταβάλλει τη νομική κατάσταση του, παρέχοντάς του την ιδιότητα της «βασιλικής ιδιαιτερότητας». Το ίδιο καθεστώς ίσχυσε και για τον παρακείμενο ναό της Αγίας Μαργαρίτας που κατασκευάστηκε τον 11ο αιώνα και ανακατασκευάστηκε σε κάθετο γοτθικό ρυθμό 300 χρόνια αργότερα. Ακόμη και σήμερα ο ναός της Αγίας Μαργαρίτας είναι ο «ενοριακός ναός της Βουλής των Κοινοτήτων» και ο ρόλος του είναι να εκφράζει την ενότητα της Εκκλησίας και του Κοινοβουλίου. Τ
ο Αβαείο του Γουιστμίνστερ ήταν επίσης μέχρι τα τέλη του 18ου αιώνα τοποθεσία που ενταφιάζονταν οι βασιλείς. Στο μέσο του Λέιντι Τσάπελ, ενός αριστουργήματος σε ρυθμό Τυδόρ που χρονολογείται από τις αρχές του 16ου αιώνα και κατασκευάστηκε για την ταφή του Ερρίκου Ζ΄, υπάρχει ο υπέροχος μαρμάρινος τάφος της Ελισάβετ Α΄ που σκάλισε το 1605 ο γλύπτης Μαξιμίλιαν Κολτ. Δίπλα στην Ελισάβετ βρίσκεται η ετεροθαλής αδελφή της Μαρία Α΄ που φυλακίστηκε στον Πύργο του Λονδίνου και αποκεφαλίστηκε από την Ελισάβετ το 1558, καθώς και η Μπλάντι Μαίρη, γνωστή επίσης ως Μαρία της Σκοτίας. Εκτός από τους μονάρχες το Αβαείο αποτελεί τόπο ανάπαυσης πολλών από τους πιο διάσημους ανθρώπους της βρετανικής ιστορίας, συνολικά 3.300. Στη γωνία των ποιητών βρίσκονται τα μνημεία των Τζέφρι Τσόσερ, Γουίλιαμ Σαίξπηρ, Τσαρλς Ντίκενς, Ράντγιαρντ
Κίπλινγκ και του Τζορτζ Μπάιρον, για να αναφέρουμε μόνο τους πιο γνωστούς. Σε άλλα σημεία βρίσκονται οι πολιτικοί και επιστήμονες, όπως ο Κάρολος Δαρβίνος και ο Ισαάκ Νεύτων, ηθοποιοί όπως ο Λόρενς Ολιβιέ και εθνικοί ήρωες. Το παρεκκλήσιο του Αγίου Γεωργίου είναι αφιερωμένο στους πιλότους της ΡΑΦ που πέθαναν κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο μόνος «κοινός θνητός» που τιμήθηκε με τάφο στον πιο σπουδαίο ναό της Μεγάλης Βρετανίας είναι Τόμας Παρ. Το 1653, ο βασιλιάς Κάρολος Α΄ θέλησε να τιμήσει τη μνήμη ενός υπηκόου του, ο οποίος λέγεται ότι έζησε 153 έτη και 9 μήνες, χρονικό διάστημα κατά το οποίο ανήλθαν στον θρόνο 10 διαφορετικοί βασιλείς.
Η σφαγή του Κατίν
σοβιετικών. Η Σοβιετική ένωση συνέχισε να αρνείται την ευθύνη έως το 1990 οπότε αναγνώρισε οι μυστικές υπηρεσίες πραγματοποίησαν τις σφαγές και την επακόλουθη συγκάλυψη αυτών. Όμως δε κατατάσσουν το γεγονός στα εγκλήματα πολέμου ή στις γενοκτονίες, παρά την επιμονή της πολωνικής πλευράς ώστε να κινηθούν νομικές διαδικασίες και να αποζημιωθούν οι οικογένειες των θυμάτων. Η κατασταση αυτή εξακολουθεί μεχρι σήμερα. Στις 17 Σεπτεμβρίου του 1939, ο Κόκκινος Στρατός εισβάλει στην Πολωνία από τα ανατολικά με αφορμή τη συνθήκη Molotov-Ribbentropp για να
διασφαλιστούν τα συμφέροντα τους καθώς οι γερμανοί είχαν ήδη αρχίσει επίθεση στη δύση από την 1 Σεπτεμβρίου. Η γρήγορη προέλαση των σοβιετικών δεν βρήκε αντίσταση από τους πολωνούς που είχαν ήδη υποστεί σοβαρές ήττες στη δύση , με αποτέλεσμα 250,000 με 450,000 αιχμάλωτοι να βρεθουν σε σοβιετική κρατηση. Πολλοι ελευθερώθηκαν αμέσως (περί τις 250.000) και άλλοι προωθήθηκαν στις Μυστικές υπηρεσίες για ανάκριση. Στις 19 Σεπτεμβρίου οι αιχμάλωτοι πολέμου ανέρχονται σε 40.000. Καταγράφονται σε λίστες και μεταφέρονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Στα στρατόπεδα οι πολωνοί θα υποβάλλονταν σε εκτενείς ανακρίσεις σχετικά με τα πολιτικά τους φρονήματα από άνδρες των μυστικών υπηρεσιών. Τους δινόταν η εντύπωση ότι θα ελευθερωθούν ενώ στην ουσία κατατάσσονταν σε λίστες αντιφρονούντων και σκληροπυρηνικών « hardened and uncompromising enemies of the soviet authority» Οι λίστες αυτές θα γίνονταν λίστες θανάτου. Στις 5 Μαρτίου 1940, τα μέλη του σοβιετικού Πολιτικού Γραφείου Stalin, Molotov, Kaganovich, Kalinin, Voroshilov, Mikoyan και Beria,
τές πανεπιστημίου (μεταξύ αυτών ο Stefan Kaczmarz) 300 γιατροί, εκατοντάδες δικηγόροι, μηχανικοί και δάσκαλοι, πάνω από 100 δημοσιογράφοι και συγγραφείς. Η Józef Dowbor-Muśnicki, ήταν η μόνη γυναίκα που εκτελέστηκε. Το 99% των αιχμαλώτων εκτελέστηκαν, μόλις 395 γλίτωσαν. Αναλυτική περιγραφή των εκτελέσεων έδωσε στην κατάθεση του ο Dmitrii Tokarev, πρώην αρχηγός του Περιφεριακού Συμβουλίου Εσωτερικών Υποθέσεων στο Κalinin. Σύμφωνα με τον Tokarev, οι εκτελέσεις άρχιζαν το βράδυ και σταμάταγαν το πρωί. Στη πρώτη βάρδια εκτελέστηκαν 350 άνθρωποι, αλλά οι εκτελεστές δυσκολεύτηκαν πολύ με τέτοιο μεγάλο αριθμό, οπότε οι επόμενες βάρδιες εκτελούσαν έως 250 ανθρώπους. ΟΙ εκτελέσεις ήταν μεθοδικές. Μετά τον έλεγχο των στοιχείων του αιχμάλωτου, περνούσαν χειροπέδες και τον οδηγούσαν σε ένα κελί με ηχομόνωση. Μια σφαίρα στο πίσω μέρος του κεφαλιού. Ο ήχος καλυπτόταν από τη λειτουργία μεγάλων εξαεριστήρων που δούλευαν όλο το βράδυ. Η σωρός μεταφερόταν έξω από το κελί από άλλη πόρτα σε φορτηγό μεταφοράς και ο επόμενος μελλοθάνατος εμπενε στο κελίΤο έγκλημα είχε
τελεστεί. Μετά αρχισε η ακόμα ποιό σκοτεινή υπόθεση της συγκαλυψης. Η τύχη των αιχμαλώτων αναζητήθηκε για πρώτη φορά μετά την εισβολή των Γερμανών στην Σοβιετική Ένωση. Οι Σοβιετικοί αναζήτησαν τη συνεργασία της Πολωνικής εξόριστης κυβέρνησης για την αναδημιουργία του Πολωνικού στρατού μεσα στή σοβιετική περιφέρια, που θα εμπόδιζε την προέλαση των Γερμανών. Ο στρατηγός Andres που ανέλαβε την οργάνωση του νεου στρατου έθεσαν το θέμα και ο ίδιος μαζί με τον εξόριστο Πρωθυπουργό Sikorski, πήραν προσωπική διαβεβαίωση από την Stalin ότι οι αιχμάλωτοι θα ελευθερωθούν. Το 1942 πολωνοί σιδηροδρομικοί εργάτες αναφέρουν στις πολωνικές μυστικές αρχές, την ύπαρξη ομαδικών τάφων στο Katyn. Το γεγονός δε παίρνει συνέχεις γιατί κανένας δε πιστεύει την έκταση της αναφοράς για την υπαρξη τάφων με τοσους νεκρούς. Η μοίρα των αιχμαλώτων παραμένει άγνωστη έως που η γερμανική Wehrmacht ανακαλύπτει τον Απρί
λιο του 1943, 4.243 πτώματα στο δάσος στο Goat Hill κοντά στο Katyn. H ανακάλυψη θα γίνει ισχυρό όπλο στα χέρια του Goebbels που βλέπει λαμπρή ευκαιρία να διασπάσει το μέτωπο με τη Δύση , διαβάλλοντας την αξιοπιστία των σοβιετικών. Το γερμανικό ραδιόφωνο στηρίζει την προπαγάνδα και οι γερμανοί φέρνουν ουδέτερους ιατροδικαστές να εξετάσουν τα πτώματα. Το γεγονός παίρνει δημοσιότητα. Οι γερμανοί πέτυχαν να υποβαθμίσουν τους σοβιετικούς στα μάτια των δυτικών, παρουσιάζοντας τους σαν το αδηφάγο τέρας που θα κατασπαράξει τον δυτικό πολιτισμό. Επιπλέον, οι αντιδράσεις του Πρωθυπουργού Sιkorski, απειλούσαν με ρήγμα της σχέσεις των δυτικών με τους σοβιετικούς. Η σοβιετική κυβέρνηση αρνήθηκε αμέσως την κατηγορία και ανταπάντησε ότι οι αιχμάλωτοι είχαν σταλεί για εργασία στο Smolensk το 1941 όπου τους συνέλαβαν οι γερμανοί και τους εκτέλεσαν . Οι γερμανοί προέβαλαν ιατροδικαστικές αναφορές που καταδείκνυαν ότι τα θύματα είχαν σκοτωθεί το 1940 όταν ή περιοχή ήταν στην κατοχή των σοβιετικών .
Τον Απρίλιο του 1943 η πολωνική εξόριστη κυβέρνηση επιχείρησε να φέρει το γεγονός στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τους σοβιετικούς και ζήτησε έρευνα από τον Διεθνή Ερυθρό Σταυρό. Βρήκε όμως ισχυρή αντίδραση από τον Στάλιν, που κατηγόρησε τους Πολωνούς για συνεργία με τους γερμανούς και διέκοψε τις διπλωματικές σχέσεις ενώ παράλληλα ξεκίνησε εκστρατεία υποστήριξης μιας νέας φίλα προσκείμενης πολωνικής κυβέρνησης με έδρα τη Μόσχα και ηγέτη τον Wanda Wasilewska. Ο Sikorski, του οποίου οι αδιαπραγμάτευτες θέσεις ανοιξαν το ρήγμα των σοβιετικών με τους Δυτικούς συμμάχους, πέθανε ξαφνικά μετά από δύο μήνες. Τα αίτια του θανάτου του ακόμα αμφισβητούντα
ι. Όταν τα γερμανικά στρατεύματα αναγκάστηκαν σε υποχώρηση από το Katyn τον Σεπτέμβριο του 1943, ο Goebbels προέβλεψε ότι οι σοβιετικοί θα «ανακαλύψουν» ότι οι γερμανοί σκότωσαν 12.000 αξιωματικούς και ότι θα θέσουν ως σκοπό τους να «ανακαλύψουν» όσο το δυνατόν περισσότερους τάφους. Η πρόβλεψη του πραγματοποιήθηκε. Τον Ιανουάριο του 1944 η Σοβιετική ένωση ζητά «Ειδική επιτροπή για τη διερεύνηση των εκτελέσεων των πολωνών αιχμαλώτων από Γερμανούς φασίστες εισβολείς στο δάσος του Katyn». Νέες ιατροδικαστικές έρευνες δείχνουν ότι τα θύματα πυροβολήθηκαν το 1941 όταν η περιοχή ήταν σε γερμανική κατοχή. Νέα «στοιχεία» «ανακαλύπτονται» όπως χρυσά ρολόγια πάνω στα θύματα με την ημερομηνία να δείχνει 1941, σημειωματάρια και σημειώσεις με αναφορές
στην ημερομηνία κλπ. Οι έρευνες διεξάγονται από την Επιτροπή Burdenko και την Ακαδημία ιατρικών επιστημών της Σοβιετικής ένωσης χωρίς της εποπτεία Πολωνών ή ουδέτερων εμπειρογνωμόνων. Τα συμπεράσματα ήταν σαφή. Οι γερμανοί φασίστες είχαν εκτελέσει τους αιχμάλωτους. Η στάση των δυτικών συμμάχων ήταν μια σιωπηλή αποδοχή των πορισμάτων Burdenko που αποσκοπούσε στην μη διακοπή των σχέσεων με τους σοβιετικούς τότε σύμμαχους. Η σημασία της Πολωνίας στη Συμμαχία δεν ήταν τόσο σημαντική όσο στα πρώτα χρόνια., οπότε ά
ρχισαν να επανεξετάζουν της δεσμεύσεις τους προς τη πολωνική πλευρά υπό την πίεση των σταλινικών απαιτήσεων . Αν και ο Τσόρτσιλ θεωρούσε πιθανή την εμπλοκή των σοβιετικών στις εκτελέσεις, διαβεβαίωνε τον Στάλιν ότι δε θα υπάρξει έρευνα του Ερυθρού Σταυρού σε περιοχές που ήταν υπό γερμανική κατοχή για τον κίνδυνο αλλοίωσης των γεγονότων με πλαστά στοιχεία. Η αναφορά του στο Κatyn και μετά τον πόλεμο παρέμενε πάντα λακωνική. Παρόμοια στάση ακολούθησε και ο Ρούσβελτ α
ν και το πόρισμα της επιτροπής Earle καταδείκνυε την σοβιετική ανάμιξη. Απέρριψε το αίτημα και δήλωσε πεπεισμένος ότι οι Ναζί είχαν εκτελέσει τις σφαγές. Το πόρισμα παρακάμφθηκε.Στα χρόνια του ψυχρού πόλεμου η σφαγή ήταν απαγορευμένο θέμα από τη κομουνιστική Πολωνική κυβέρνηση. Η αναφορά και μόνο ήταν επικίνδυνη. Το Katyn έσβησε από την Πολωνική ιστορία. Και παρέμεινε πολιτικό ταμπού μέχρι την πτώση του ανατολικού μπλοκ το 1989.
Η δολοφονία του βασιλιά Γεωργίου Αʼ
προτού ολοκληρωθεί η ανάκριση, ενώ στο πέρασμα του χρόνου αναπτύχθηκαν ποικίλες θεωρίες για την πραγματική ταυτότητα των δραστών και τη συνωμοσία που κρυβόταν πίσω τους…Όταν στις 5 Οκτωβρίου του 1912, η Ελλάδα κήρυσσε τον πόλεμο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, μπαίνοντας στο πλευρό των -τότε- συμμάχων της Σέρβων και Βούλγαρων, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι τρεις εβδομάδες αργότερα οι πολεμικές εξελίξεις θα υποχρέωναν την τουρκική φρουρά της Θεσσαλονίκης να παραδώσει την πόλη -η οποία αποτελούσε τον κύριο στόχο της εκστρατείας κατά τον Α Βαλκανικό Πόλεμο- στον ελληνικό στρατό. Η πρωτεύουσα της Μακεδονίας ήταν πεδίο σύγκρουσης των ενδοβαλκανικών επιδιώξεων, που εκφράζονταν κυρίως από την πλευρά της Ελλάδας και της Βουλγαρίας, αλλά και των συμφερόντων των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής.Στις 28 Οκτωβρίου, τα ελληνικά στρατεύματα εισήλθαν θριαμβευτι
κά στην πόλη και την επομένη ακολούθησε ο 68χρονος, τότε, βασιλιάς Γεώργιος Α΄, τον οποίο συνόδευε ο διάδοχος Κωνσταντίνος, αρχιστράτηγος του ελληνικού στρατού.
«Γκέμπεν», που βρισκόταν στο λιμάνι της πόλης.«[…] Η Α. Μεγαλειότης, ομιλών εις τον υπασπιστήν του, εξέφραζε την μεγάλην του χαράν δια την πτώσιν των Ιωαννίνων (σ.σ.: στις 22 Φεβρουαρίου 1913), πλειστάκις τονίσας των νέον θρίαμβον των Ελληνικών όπλων» σημείωνε σε σχετικό ρεπορτάζ η εφημερίδα «Εμπρός» στις 7 Μαρτίου και συμπλήρωνε: «Η αυτή ευδιαθεσία του Βασιλέως εξηκολούθησε και μετά μίαν ώραν όταν η Α. Μ. ήρχισε να επιστρέφη εις το Ανάκτορον. Όταν διήρχετο προ του Λευκού Πύργου, εγγύτατα του πλήθους το οποίον περιεστοίχιζε την κατʼ εκείνην την ώραν παιανίζουσαν μουσικήν, επλησίασεν, ανεμίχθη μετά των πολιτών, ήκουσε μουσικήν και κατά την δημοκρατικήν του συνήθειαν, συνωμίλησε μετά των ανθρώπων του λαού οι οποίοι ευρίσκοντο εκεί. Μετά τούτο, εισήλθεν εις την λεωφόρον της Αγίας Τριάδας […]».Στη συμβολή με την οδό Βασιλίσσης Όλγας, τον περίμενε από ώρα ο Σερραίος Αλέξανδρος Σχι
νάς. Γύρω στις 3, είδε τον Γεώργιο και τον υπασπιστή του να περνούν, τους πλησίασε και από μικρή απόσταση πυροβόλησε τον βασιλιά μία φορά, προκαλώντας, ωστόσο, καίριο τραύμα. Αμέσως μετά, επιχείρησε να πυροβολήσει και τον Φραγκούδη, αλλά αυτός πρόλαβε να τον αφοπλίσει και να τον παραδώσει σε δύο Κρητικούς χωροφύλακες, που είχαν προστρέξει στο σημείο της δολοφονίας.
φώτα των δρόμων και των κατοικιών παρέμειναν σβηστά και άρχισαν οι πένθιμες κωδωνοκρουσίες από τις εκκλησίες. Στις 8 Μαρτίου, σε έκτακτη συνεδρίαση της Βουλής, ο Κωνσταντίνος ορκίστηκε ως νέος βασιλιάς, ενώ στις 12 Μαρτίου αναχώρησε με τη βασιλική θαλαμηγό «Αμφιτρίτη» για την Θεσσαλονίκη, με τη συνοδεία πλοίων του ελληνικού πολεμικού ναυτικού αλλά και των Μεγάλων Δυνάμεων!Αφού εκτέθηκε για πολλές ημέρες σε λαϊκό προσκύνημα, η ταριχευμένη σωρός του Γεωργίου μεταφέρθηκε στον Πειραιά με την «Αμφιτρίτη», στην οποία επέβαιναν τα μέλη της οικογένειάς του και άλλοι αξιωματούχοι. Ακολούθως, και μέσα σε κλίμα μελαγχολικής μεγαλοπρέπειας, έφτασε στην Αθήνα, όπου στις 20 Μαρτίου τελέστηκε η κηδεία και κατόπιν ετάφη στο λόφο «Παλιόκαστρο» στα ανάκτορα του Τατοΐου.Στις 22 Απριλίου, ο Αλ. Σχινάς, μεταφερόμενος στον πάνω όροφο του κτηρίου όπου εκρατείτο, «διέφυγε της προσοχής των χωροφυλάκων και ηυτοκτόνησε πεσών εκ του παραθύρου» (από τη σ
χετική ανακοίνωση της αστυνομίας).
α χρησιμεύση ως σύνθημα για μια εθνική εξέγερσι εναντίον των Βουλγάρων, των οποίων η αυθάδεια, η κακοπιστία και ο ακράτητος εγωισμός είχον φθάσει τότε εις το κατακόρυφον με έκαμε και μπόρεσα να συγκρατήσω κάπως τον εαυτόν μου! Εκείνο που συνετέλεσεν επίσης εις τούτο ήτο, ότι όλοι σχεδόν όσοι ευρίσκοντο εκεί, και πρώτος ο Ρακτιβάν, ο οποίος ήτο αντιπρόσωπος της κυβερνήσεως (σ.σ.: ο Κ. Ρακτιβάν ήταν τότε υπουργός Δικαιοσύνης και γενικός διοικητής Μακεδονίας) τα είχαν χάσει κυριολεκτικώς! Όλοι ανεξαιρέτως, και εγώ πρώτος, είχαμε όχι μόνον την υποψίαν, αλλά σχεδόν την πεποίθησιν ότι το έγκλημα είχε εκτελεσθή από Βούλγαρον. Όταν επήγα εις το νοσοκομείον, όπου είχον μεταφέρει τον καϋμένον τον Βασιλέα, ήλθε ο Α. Μομφεράτος, ο τότε διευθυντής της αστυνομίας, να μου αναφέρη ότι εις την πόλιν επεκράτει τρομερός ερεθισμός και ότι οι πολίται και οι στρατιώται συνήρχοντο παντού με την πρόθεσιν να προβούν εις αντίποινα. Αυτή η είδησις με έκαμε να συνέλθω κομμάτι. Συλλογίσθηκα π
ως εάν δεν ελαμβάνετο αμέσως ένα μέτρον, μπορούσαν αν επέλθουν ανυπολόγιστοι καταστροφαί. Διέταξα, λοιπόν, αμέσως τον διευθυντήν της αστυνομίας και τον φρούραρχον συνταγματάρχην Δράκον να σπεύσουν εις την πόλιν και να διαδώσουν παντού ότι ο δολοφόνος ήτο Έλλην […] Την μεγαλυτέραν συγκίνησιν και ανησυχίαν από εμέ είχεν ο Ρακτιβάν. Όταν ήλθε κοντά μου και είδε τα χάλια μου, μου είπε: ʽΠροσπαθήστε να κρατήσετε την ψυχραιμίαν σας, διότι εσείς έχετε αυτήν την στιγμήν την μεγαλυτέραν εξουσίαν και από σας εξαρτάται το παν!ʼ».
Ακόμα, άφησε να διαρρεύσει η πληροφορία πως ο δράστης ήταν αναρχικός και σχεδόν παράφρων, ο οποίος δολοφόνησε τον Γεώργιο Α΄ από εκδίκηση, επειδή στο παρελθόν ο βασιλιάς είχε αρνηθεί να του χορηγήσει οικονομική βοήθεια, κάτι που είχε υποστηρίξει, αρχικώς, και ο ίδιος ο Αλ. Σχινάς. Ενδεικτική του κλίματος αυτού, είναι μια ανταπόκριση από την Θεσσαλονίκη (δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Εμπρός» στις 7 Μαρτίου), όπου, εκτός των άλλων, σκιαγραφείται και το «πορτραίτο» του δράστη:«[…] Εκ της ανακρίσεως δεν προέκυψαν στοιχεία επιβαρύνοντα άλλα πρόσωπα. Ο δ
ολοφόνος είνε έκφυλος, αλήτης, ουχί βεβαίως παράφρων, πάντως όμως ανισόρροπος ζων δι επαιτείας. Προ επταετίας εις ουδεμίαν σχέσιν ευρίσκετο μετά της ενταύθα αδελφής του. Αφίκετο ενταύθα προ 20 ημερών εξ’ Αθηνών, μετά ολιγοήμερον διαμονήν εν Βόλω οπόθεν διήλθε. Εις τινας πλησιάζοντας αυτόν τελευταίως ανέπτυσσε περιέργους ιδέας περί σοσιαλισμού, ότι όλοι οι άνθρωποι, εκτός ολίγων, θα είνε ίσοι, ότι δεν θα υπάρχουσι πλέον πλούσιοι και πτωχοί και ότι οι εργάτες θα εργάζωνται μόνο δύο ώρας την ημέραν. […] Έζη εις εν άθλιον χάνι, δίδων δύο γρόσια την ημέραν δια τον ύπνον του. Δεν έτρωγε παρά μόνο γάλα. Είχεν εγγραφή προ ετών εις την Ιταλικήν Σχολήν του Πανεπιστημίου Αθηνών, αλλά δεν εφοίτησε σοβαρώς. Ήτο αποδιοπομπαίος τράγος εις την οικογένειάν του […]. Εις υποβληθείσας εις αυτόν ερωτήσεις απαντά μετά ειρωνίας. «Τι είχες με τον Βασιλέα; ερωτά ο ανακριτής. Προ δύο ετών –απήντησε- υπέβαλα μίαν αναφοράν εις το Παλάτι ζητών βοήθει
α και ο υπασπιστής με εξεδίωξε με τρόπον βάναυσον».
Ιωσήφ Στάλιν
εξασφαλίσει στον νεαρό Ιωσήφ μία θέση στο τοπικό θεολογικό σχολείο ενώ αργότερα κέρδισε υποτροφία για τη θεολογική σχολή της Τιφλίδας. Κατά τη διάρκεια των σπουδών έρχεται σε επαφή με υποστηρικτές της σοσιαλιστικής επανάστασης και ξεκινάει να διαβάζει και να ασπάζεται τις ιδέες του Καρλ Μαρξ.
μεγάλη εξουσία και επιρροή σε ένα πληθυσμό που έφτανε τα 65 εκατομμύρια Ουκρανών, Γεωργιανών, Τατζίκων και άλλων εθνοτήτων.
αι το πενταετές πρόγραμμα
ταν να ακολουθήσουν τους εξοντωτικούς εργασιακούς ρυθμούς στέλνονταν στη Σιβηρία.
πό τη Μόσχα, όμως οι γραμμές ανεφοδιασμού του στρατού είχαν αραιώσει και ο βαρύς ρωσικός χειμώνας είχε κάνει την εμφάνιση του. Το μειωμένο ηθικό των Γερμανών στρατιωτών και οι κακουχίες έδωσαν το έναυσμα της αντεπίθεσης.
Γιώργος Παπαζήσης Ταινίες στις οποίες έχει παίξει:


Ρόζα Λούξεμπουργκ
σπούδασε νομικά και πολιτική οικονομία.
αποκτούσαν την ανεξαρτησία τους. Για τη Λούξεμπουργκ η μεγάλη δύναμη του σοσιαλιστικού κινήματος ήταν ο διεθνιστικός χαρακτήρας του.
ουργκ πολεμούσε πάντοτε σε δύο μέτωπα: στο ένα αντιμετώπιζε τον αιώνιο πολιτικό και ταξικό εχθρό, την αστική τάξη, και στο άλλο τους ομοϊδεάτες της σοσιαλιστές. Επικριτική ήταν η στάση της και απέναντι στον Λένιν σε πολλά σημεία της θεωρίας και της πρακτικής του. Η σχετική κριτική της συνοψίζεται θαυμάσια στα λόγια που απηύθυνε στον Λένιν επισημαίνοντάς του ότι δεν είχε επιβάλει τη δικτατορία του προλεταριάτου, όπως διατεινόταν, αλλά δικτατορία επί του προλεταριάτου.
τους σε ένα κανάλι.

Έλενα Στάμου, Ασημάκης Κοντογιάννης, Μάνος Βακούσης, Αλέξης Βεργέτης
Πιέρ Πάολο Παζολίνι
το γεγονός θα του στοιχίσει την αποπομπή του τόσο από το σχολείο όσο και από το Ι.Κ.Κ. Την ίδια χρονιά εγκαθίσταται, μαζί με τη μητέρα του, στη Ρώμη. Οι λαϊκές συνοικίες της περιφέρειας της Ρώμης θα του εμπνεύσουν τα δύο πρώτα του μυθιστορήματα, "Τα παιδιά της ζωής" (1955) και το "Μια βίαιη ζωή" (1959). Παράλληλα εκδίδει τις ποιητικές συλλογές "Οι στάχτες του Γκράμσι"(1957), "Το αηδόνι της καθολικής εκκλησίας" (1958) και "Η θρησκεία του καιρού μας" (1961). Διευθύνει την επιθεώρηση Nuovi argomenti με τον Αλμπέρτο Μοράβια, ο οποίος τον θεωρεί, ήδη από το τέλος της δεκαετίας του '50, ως τον σημαντικότερο Ιταλό ποιητή της γενιάς του. Την ίδια εποχή αρχίζει να ασχολείται με τον κινηματογράφο ως σεναριογράφος και συνεργάζεται με τον Μπολονίνι, τον Μπερτολούτσι και τον Ρόσσι. Το 1961 σκηνοθετεί την πρώτη του ταινία, το "Ακατόνε". Ακολουθούν οι ταινίες "Μάμα Ρόμα" (1962), "Το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο" (1964), "Οιδίπους Τύραννος" (1967), "Θεώρημα" (1969),"Χοιροστάσιο" (1969), "Μήδεια" (1970), καθώς και η
λεγόμενη "τριλογία της ζωής" με το "Δεκαήμερο" (1971), "Οι ιστορίες του Καντέρμπουρυ" (1972) και " Χίλιες και μια νύχτες" (1974). Τελευταία του ταινία το "Σαλό ή 120 μέρες στα Σόδομα" (1975). Από τους σημαντικότερους διανοούμενους της εποχής του, ο Παζολίνι άλλοτε με τις ταινίες του, άλλοτε με τα βιβλία του και άλλοτε με τα άρθρα του προκαλούσε σκάνδαλο με τις αντισυμβατικές, επαναστατικές απόψεις του. Δολοφονήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1975 από έναν νεαρό στην Όστια, έξω από τη Ρώμη.
Σιδηρούν παραπέτασμα
ν στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης (Πολωνία, Τσεχοσλοβακία, Ρουμανία, Ουγγαρία, Βουλγαρία κλπ), και αφετέρου των κρατών του Νατοϊκού συνασπισμού και των συμμάχων τους.
και στη Συρία επί εποχής Άσσαντ, που δεν ήταν λενινιστικό κράτος, υπήρξαν παρόμοια μέτρα τα οποία απέτρεπαν ακόμη και εισαγωγή ευρωπαϊκών προϊόντων, καθαρά για οικονομικούς λόγους. Συνεπώς ο όρος πρέσβευε στην εποχή του περισσότερο μια οικονομική αντίληψη επί συγκεκρισμένου γεωγραφικού χώρου, και κατ' επέκταση συγκεκριμένου συνασπισμού χωρών όπου παρουσιαζόταν αδυναμία εμπορικής διείσδυσης των άλλων. Λόγω του φορτισμένου ψυχροπολεμικού κλίματος ωστόσο, προπαγανδιζόταν έντονα ως όρος που αφορούσε πολιτικές, ιδεολογικές διαφορές.
Το ιστορικό κέντρο της Ρίγας
επίσκοπο Αλβέρτο της Βρέμης. Μέσα σε λίγα μόλις χρόνια τα Τάγματα των Αδελφών του Χριστού κατέκτησαν ολόκληρη τη Λιβονία (η περιοχή αυτή κάλυπτε τη σύγχρονη Λετονία και τη νότια Εσθονία) και τη μετέτρεψαν σε γερμανικό φέουδο. Στη διάρκεια του 13ου αιώνα η πόλη άκμασε χάρη στο εμπόριο των δερμάτων, του σίτου, των ψαριών, της ξυλείας και του υψηλής αξίας κεχριμπαριού. Το 1282 εισήλθε στη Χανσεατική Ένωση, την ισχυρή συνομοσπονδία των εμπορικών πόλεων που δέσποζαν στη Βαλτική και στη Βόρεια Θάλασσα. Ο καθεδρικός ναός κατασκευάστηκε μεταξύ 1211 και 1271 στη διάρκεια της περιόδου ευημερίας. Ο αρχικός ρωμανικός ρυθμός είναι ακόμη εμφανής στο εξωτερικό, αλλά το εσωτερικό έχει υποστεί επεξεργασίες με την πάροδο αιώνων σύμφωνα με τον γοτθικό, τον αναγεννησιακό, τον μπαρόκ και τον νεοκλασικό ρυθμό. Το 1884 εμπλουτίστηκε με το μεγαλύτερο όργανο στον κόσμο για την εποχή, με 6.718 αυλούς κατασκευασμένους από ξύλο και μέταλλο. Τρεις άλλοι ναοί που κατασκευάστηκαν από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία εξακολουθούν να υπάρχουν στη Ρίγα: 
λα χάθηκε μα την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου όταν η χώρα κατελήφθη εκ νέου από τους Γερμανούς. Η Ρίγα εξακολουθούσε να διατηρεί τον χαρακτήρα της πόλεως με διεθνή απήχηση. Έχοντας πληθυσμό 500.000 θεωρούσε καύχημα την ύπαρξη μιας τάξης διανοούμενων που συνδεόταν κατά γενική ομολογία με τον κόσμο της μουσικής και μεταξύ 1837 και 1839 επελέγη από τον Ρίτσαρντ Βάγκνερ σαν καταφύγιο όταν εγκατέλειψε τη χώρα του για να αποφύγει χρέη τα οποία είχε δημιουργήσει. Στα μέσα του 19ου αιώνα ο τσάρος Αλέξανδρος Β΄ αποφάσισε να αλλάξει το πρόσωπο της πόλης. Κατεδάφισε τα τείχη και άρχισε την αρχιτεκτονική επανάσταση που επρόκειτο να δώσει στη Ρίγα τη μοναδικότητά της και να μεσουρανήσει
λίγες δεκαετίες αργότερα στον θρίαμβο της Γιουγκεντστίλ ή Αρτ Νουβό. Ο ρυθμός αυτός συνδύαζε την αρχιτεκτονική, τη ζωγραφική και τη γλυπτική για να σχηματιστεί ένας συνδυασμός διακόσμησης και λειτουργικότητας. Τα κτίρια στο ιστορικό κέντρο της Ρίγας έχουν γεωμετρικές και καμπυλωτές προσόψεις, κεντρικά θέματα από άνθη ή ζώα και προσωπίδες και μορφές σκαλισμένες στις γωνίες των δρόμων. Όλα αυτά συμβόλιζαν το πνεύμα της εποχής με τη συναισθηματική ένταση να διαποτίζεται από τον εκσυγχρονισμό. Η Ρίγα έχει χίλια ή τόσα περίπου κτίρια Γιουγκεντστίλ που σχεδιάστ
ηκαν από διαφορετικούς αρχιτέκτονες. Τα πιο αντιπροσωπευτικά βρίσκονται στους δρόμους της Αλμπέρτα, της Ελιζαμπέτας, της Αντονίγια και της Ταλίν. Σε αυτά περιλαμβάνεται το αριστούργημα του Μιχαήλ Αϊζενστάιν, πατέρα του Σεργκέι και σκηνοθέτη του έργου «Θωρηκτό Ποτέμκιν», το οποίο είναι μια κατοικία στον αριθμό 13 της Αλμπέρτα Γέλα. Κατασκευάστηκε το 1904 για έναν καγκελάριο του κράτους ονόματι Λεμπεντίνσκι. Όπως και οι άλλες προσόψεις που σχεδιάστηκαν από τον Αϊζενστάιν, εναλλάσσει τις σιδερένιες με τις ξύλινες σπείρες στα τόξα των παραθύρων με αγάλματα και σμαλτωμένα πήλινα ιταλικά ανάγλυφα σε αρκετά πατώματα για τη δημιουργία θεατρικών και δραματικών αποτελεσμάτων. Η Ρίγα, που παραχωρήθηκε στη Σοβιετική Ένωση μετά το τέλος του πολέμου, έγινε αντικείμενο διαδικασίας έντονης ρωσοποίησης. Άνθρωποι από άλλες δημοκρατίες της Σοβιετικής Ένωσης
μετανάστευσαν εκεί και κατασκευάστηκαν μεγαλοπρεπή κτίρια σε σταλινικό ρυθμό, αν και δεν κατέστρεψαν την αρχιτεκτονική κληρονομιά του ιστορικού κέντρου. Με την ανεξαρτησία το 1990 και την εισαγωγή της ελεύθερης οικονομίας της αγοράς, τουλάχιστον το ένα τρίτο από τα κτίρια της Αρτ Νούβο πουλήθηκαν σε δυτικές εταιρίες που προχώρησαν σε έργα αναστήλωσης, αν και δεν ήταν πάντοτε συντηρητικά.
Χαραλάμπους Γεώργιος Γεννήθηκε στο χωριό Κυπερούντα, της επαρχίας Λεμεσού, το 1938. Σκοτώθηκε στη Λεμεσό στις 4 Μαρτίου 1956 από βλήμα βόμβας, που έριξε εναντίον των Άγγλων.
ρίφθηκε η βόμβα. Από τη νεκροψία όμως που έγινε, διαπιστώθηκε ότι ο θάνατός του προήλθε από βλήμα της βόμβας που εξερράγη και το οποίο διέτρησε την καρδιά του.
Έλενα Ναθαναήλ
καίει (1963) στην ηλικία των 16 ετών. Στη Γερμανία συμμετείχε στο φιλμ του Ραλφ Τίλε "Το αίμα των Βέλσουγκ". Επιστρέφοντας στην Ελλάδα έκανε καριέρα στο θέατρο και το σινεμά. To 1968 βραβεύτηκε στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την ταινία Ραντεβού με μία άγνωστη. Για αρκετά χρόνια πριν το θάνατο της είχε αποσυρθεί από τα καλλιτεχνικά δρώμενα, κάνοντας μόνο επιλεκτικές εμφανίσεις. Η τελευταία της υποκριτική εμφάνιση έγινε λίγο πριν το θάνατο της, στην τηλεοπτική σειρά του Mega Channel Γοργόνες.
δημοσιογράφος. Τα τελευταία χρόνια, μαζί με τον επί 29 χρόνια σύντροφο της ζωής της, βετεράνο ποδοσφαιριστή του Ολυμπιακού Τάσο Μητρόπουλο, κατοικούσε στην Εύβοια δηλώνοντας ότι ήταν αγρότισσα και ασχολούταν με την παραγωγή του κρασιού.

Καρλ Μπεντς
εσωτερικής καύσης. Το 1893 η εταιρεία του κατασκεύασε το πρώτο τετράτροχο αυτοκίνητο, ενώ το 1899 ήταν έτοιμη προς πώληση η πρώτη σειρά αυτοκινήτων 'αγωνιστικού' τύπου. Το 1926 η εταιρεία του Benz συγχωνεύτηκε με την Daimler Motoren Gesellschaft, που είχε ιδρύσει η μηχανικός Ντάιμπλερ. Με την συγχώνευση δημιουργήθηκε η Daimler-Benz (Ντάιμλερ-Μπεντς), εταιρεία που κατασκεύαζε οχήματα με τη γνωστή επωνυμία Μερσεντές (Mercedes).
Νικολάι Γκόγκολ
εξασφάλισε απασχόληση στο δημόσιο κι έγινε γνωστός στους λογοτεχνικούς κύκλους. Έλαβε έπαινο για τη πρώτη του συλλογή διηγημάτων, από την ουκρανική ζωή το 1831. Κατόπιν ακολούθησε άλλη συλλογή, "Mirgorod" (1835), περιέχοντας το κλασσικό "Τάρας Μπούλμπα" (Taras Bulba) που επεκτάθηκε το 1842 σ' ολόκληρο μυθιστόρημα. Αυτή η εργασία, που εξετάζει τη ζωή των κοζάκων του 16ου αιώνα, αποκάλυψε τη μεγάλη δυνατότητα του συγγραφέα για την ακριβή και συμπονετική απεικόνιση χαρακτήρων καθώς και το σπινθηροβόλο χιούμορ του.
αγνοήσει την αρχικά κακή μεταχείρισή του, απ' αυτούς.
ς ψυχές.
Βανίλια σοκολάτα
Συμεωνίδου, Ελένη Χριστοδουλίδου, Τζόλυ Γαρμπή, Γιώργος Χριστοδούλου, Γιώργος Μόσχος
Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου O Ερυθρός Αστέρας (σέρβικα: Фудбалски клуб Црвена звезда - Fudbalski klub Crvena Zvezda, αγγλικά: Red Star) είναι Αθλητικός σύλλογος στο Βελιγράδι της Σερβίας.
1, 1992
Τζορτζ Γκάμοφ
Πανεπιστήμιο της Αγίας Πετρουπόλεως (1923–1929). Δάσκαλός του στο δεύτερο υπήρξε, μεταξύ άλλων, ο Αλεξάντρ Φρίντμαν μέχρι το θάνατό του το 1925.
Βοχμίνζεβα και εργάσθηκε σε διαφορετικά ιδρύματα της ΕΣΣΔ πριν αποφασίσει να διαφύγει στο εξωτερικό με τη σύζυγό του. Οι πρώτες δύο σχετικές τους απόπειρες, το 1932, απέτυχαν εξαιτίας των κακών καιρικών συνθηκών. Το 1933 ωστόσο ο Γκάμοφ κατόρθωσε να πάρει άδεια για τον ίδιο και τη σύζυγό του (αφού και εκείνη ήταν φυσικός) προκειμένου να παρακολουθήσει το Συνέδριο Φυσικής Solvay στις Βρυξέλλες. Το παρακολούθησαν και μετά διέφυγαν στο εξωτερικό. Το 1934 εγκαταστάθηκαν στις ΗΠΑ, και ο Γκάμοφ άρχισε να εργάζεται στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσινγκτον, όπου συνεργάσθηκε με τους Έντουαρντ Τέλερ και Ραλφ Άλφερ. Ο Γκάμοφ έγινε Αμερικανός πολίτης το 1940 ως George Gamow. Παρέμεινε στο ίδιο πανεπιστήμιο ως το 1954 και μετά εργάσθηκε στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϋ (1954) και το Πανεπιστήμιο του Κολοράντο (1956–1968). Απεβίωσε στο Boulder του Κολοράντο σε ηλικία 64 ετών.
ντική ερευνητική εργασία στην Κοσμογονία με τον φοιτητή του Ραλφ Άλφερ, υπό τον τίτλο Η προέλευση των χημικών στοιχείων (Physical Review, Απρίλιος 1948). Η θεωρία της εργασίας έγινε γνωστή ως «Θεωρία Alpher-Bethe-Gamow ή Α-Β-Γ (ο Gamow είχε προσθέσει το όνομα του φυσικού Χανς Μπέτε, που δεν είχε συνεισφέρει, για να λογοπαίξει με τα τρία πρώτα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου).
παρουσία των άλλων στοιχείων (αυτό έγινε αργότερα από τον Φρεντ Χόυλ).
ς
μεταφρασθεί και στα ελληνικά, το One Two Three ... Infinity, κ.ά. (αλλά βλ. και τον κατάλογο παρακάτω).
Άιρονμπριτζ Γκορτζ (Μεγάλη Βρετανία)
Αποτέλεσμα αυτής της εφεύρεσης ήταν η περιοχή Κολμπρουκντέιλ να λάβει την ονομασία της από την εταιρία του Ντάρμπι και να μετασχηματιστεί σε μια από πιο βαριές βιομηχανικές περιοχές σε ολόκληρο τον κόσμο. Μέσα σε διάστημα λίγων ετών το Σέβερν έγινε το δεύτερο πιο πυκνοκατοικημένο ποτάμι στην Ευρώπη από πλευράς κυκλοφορίας και τα εργοστάσια που είχαν κατασκευαστεί εκεί άρχισαν να παράγουν μηχανήματα κάθε είδους. Ο Τζον Γουίλκινσον κατασκεύασε το πρώτο πλοίο με μεταλλικό σκαρί και ο Τζέιμς Βατ καλούπωσε τους κυλίνδρους για τις ατμοκίνητες μηχανές του. Η επιτυχία της σιδηροβιομηχανίας εξασφάλιζε την προσέλκυση μηχανικών και εργατών στην περιοχή. Σπίτια, σχολεία
, εκκλησίες και τράπεζες κατασκευάζονταν για τους νέους κατοίκους και έτσι δημιουργήθηκε ένα καινούργιο χωριό, το Κόλπορτ. Στο δεύτερο ήμισυ του 18ου αιώνα πάντως, οι όχθες του Σέβερν έγιναν εμπόδιο στην εξέλιξη και ο αρχιτέκτων Τόμας Πρίτσαρντ πρότεινε την κατασκευή μιας γέφυρας για τη διευκόλυνση πρόσβασης στα εργοστάσια και για την αποφυγή των ιδιοτροπιών του καιρού που συχνά εμπόδιζε τη διάβαση του ποταμού. Το 1773 ο Αβραάμ Ντάρμοι Γ΄, εγγονός του εφευρέτη του χυτοσιδήρου, παρουσίασε ένα σχέδιο για το οποίο χρειάστηκε δύο έτη μελετών και το οποίο απαίτησε άλλα δύο χρόνια πριν αναληφθεί η κατασκευή του έργου. Τ
ο 1779 ολοκληρώθηκε τελικώς το Άιρονμπριτζ, η πρώτη γέφυρα από χυτοσίδηρο στον κόσμο. Είχε μόνο μια καμάρα με μήκος περίπου 30 μέτρα και ζύγιζε συνολικά 432 τόνους. Η παραγωγή και κατασκευή κόστισε 6.000 λίρες εκείνης της εποχής και περιλάμβανε 15 ίρες για να καλυφθούν τα έξοδα της μπίρας που προσφέρθηκε δωρεάν την ημέρα των εγκαινίων. Δεν υπάρχουν ίχνη από τα σχέδια για την κατασκευή της γέφυρας στα αρχεία του Κολμπρουκντέιλ, αν και κατά παράξενο τρόπο ανακαλύφθηκαν κάποια στη Σουηδία, ίσως επειδή η εντυπωσιακή κατασκευή τράβηξε αμέσως το ενδιαφέρον των μηχανικών και των επισκεπτών από ολόκληρο τον κόσμο και η περιοχή είχε γίνει τόπος «προσκυνήματος» για τους άνδρες της εποχής. Ο Αβραάμ Ντάρμπι Γ΄ έλαβε σωρηδόν παραγγελίες για γέφυρες σαν αυτ
ή του Άιρονμπριτζ, από την Ουαλία μέχρι τη Τζαμάικα. Πάντως, το θαύμα της προόδου σύντομα φάνηκε να τίθεται σε κίνδυνο. Ήδη από το 1782 η γέφυρα άρχισε να παρουσιάζει κατασκευαστικά προβλήματα, αν και κατά τρόπο εκπληκτικό, ήταν η μόνη που αντιστάθηκε στις πλημμύρες του ποταμού Σέβερν το 1795. Μόλις 7 χρόνια αργότερα ξεκίνησε μια μεγάλη σειρά από έργα ανακατασκευής. Το 1926 προτάθηκε για πρώτη φορά η ιδέα της κατεδάφισης, επειδή εν τω μεταξύ η βιομηχανική παραγωγή είχε εν μέρει σταματήσει. Το 1930 η γέφυρα του Άιρονμπριτζ έκλεισε για την κυκλοφορία. Σαν από θαύμα, η σωτηρία έφτασε το 1967 όταν ιδρύθηκε η εταιρία για την αποκατάσταση το
υ Άιρονμπριτζ, ένα ίδρυμα του οποίου σκοπός ήταν η διάσωση της ιστορικής κληρονομιάς της Βιομηχανικής Επανάστασης. Δύο χρόνια αργότερα εγκαινιάστηκε ένα από τα μεγαλύτερα μουσεία ανοιχτού χώρου στη Μεγάλη Βρετανία στα γραφεία της εταιρίας Κολμπρουκντέιλ και σε μερικά σπίτια του Κόλπορτ, στα οποία άνθρωποι ντυμένοι με παραδοσιακές στολές ξαναζωντάνευαν τις ημέρες της ευημερίας της περιοχής.
νίδα τραγουδίστρια. Το πραγματικό της όνομα είναι Νικολέτα Τσάπρα.
Παιδιά", "Το Λέει Και Το Τραγούδι", "Ο Λύκος", "Το Τραγούδι Της Δραχμής", "Καφενείο", "Σερενάτα", "Έρχεται Κρύο", "Τσάι Γιασεμιού", "Τα Ήσυχα Βράδυα", "Batida de Coco", "Μπαρ το Ναυάγιο", "Λεωφορείο το 2". Το 1997 κυκλοφόρησε το βιβλίο «Από πού πάνε για την Άνοιξη» με κείμενα, στίχους, σχέδια και ζωγραφιές της. (Εκδόσεις «Καστανιώτη»).
Γρηγόρης Αυξεντίου
(Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών), στον οποίο έδωσε τον λόγο της Στρατιωτικής του Τιμής, αντί του καθιερωμένου όρκου της Ε.Ο.Κ.Α. και έτσι μπήκε στον αγώνα κατά των Άγγλων. Μπαίνοντας στον αγώνα του δόθηκαν τα εξής ψευδώνυμα: «Ζήδρος», «Ρήγας», «Αίαντας», «Άρης», «Μάστρος», «Ανταίος» και «Ζώτος». Αγωνίστηκε σκληρά στην αντίσταση κατά των Άγγλων και πολύ γρήγορα του δόθηκε η θέση του υπαρχηγού της Ε.Ο.Κ.Α. Υπηρέτησε ως Τομεάρχης Αμμοχώστου-Βαρωσίων στις αρχές του Αγώνα.
υσοπαντάνασσας, στο υπόγειο του σπιτιού του Ανδρέα και της Μαρίτσας Καραολή.
μοναστήρι του Αχειροποιήτου στις 10 Ιουνίου 1955. Ποτέ οι Άγγλοι δεν μπόρεσαν να πιάσουν το «Ζήδρο». Κάποτε μεταμφιέστηκε σε καλόγερο στο μοναστήρι του Μαχαιρά, κοντά στο οποίο ήταν και το κρησφύγετό του. Πλησιάζοντας οι Άγγλοι στο μοναστήρι δεν έχασε το κουράγιο του και μεταμφιεσμένος κέρασε τους Άγγλους χωρίς να τον αναγνωρίσουν.
Αχ! Ελένη
να ξαναφτιάξει τη ζωή της….
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης
ελληνική γραμματεία αλλά και την Ευρωπαϊκή λογοτεχνία της εποχής του. Μαθαίνει μόνος του αγγλικά και γαλλικά. Για να ζήσει κάνει μεταφράσεις, δουλεύει ως διορθωτής σε εκδόσεις και δημοσιεύει κείμενα σε εφημερίδες και περιοδικά. Ταυτόχρονα αρχίζει να εκπληρώνει το όνειρο του να γίνει συγγραφέας και κάνει την είσοδο του στα ελληνικά γράμματα με το μυθιστόρημα " Η μετανάστις " που δημοσιεύεται στον Νεολόγο της Πόλης.Ο κυρ Αλέξανδρος για τους απλούς ανθρώπους που τον γνωρίζουν αλλά και για τους νεους λογοτέχνες της εποχής που τον συναντούν στο στέκι του, το καφενεδάκι της δεξαμενής, εντυπωσιάζει με την πλατιά του μόρφωση αλλά και με τα μυθιστορήματα και διηγήματα του που δημοσιεύει. Εντυπωσιάζει επίσης με την ασκητική μορφή του αλλά και την ασκητική ζωή του. Διάφορα οικογενειακά προβλήματα, η οικονομικές του δυσκολίες αλλά και ο θάνατος του αδερφού του, τον οδηγούν στον αλκοολισμό. 

Πατέρα στο σπίτιΆγια και ΠεθαμέναΤα Χριστούγεννα του ΤεμπέληT'αγνάντεμαTα Δαιμόνια στο ρέμμαΥπό την Βασιλικήν ΔρύνΗ Φόνισσα
Ηλίας Καπετανίδης
H Συνθήκη του Mπρεστ-Λιτόφσκ
υπογράφτηκε ανακωχή. Στις 22 Δεκέμβρη 1917, ξεκίνησαν οι διαπραγματεύσεις για την ειρήνη στη πόλη Μπρεστ-Λιτόφσκ που τότε ανήκε στη Ρωσία και την είχαν καταλάβει γερμανικά στρατεύματα (σήμερα η πόλη ανήκει στη Λευκορωσία). Για δυο μήνες οι διαπραγματεύσεις του Μπρεστ Λιτόφσκ έγιναν το κορυφαίο ζήτημα στη πολιτική ζωή της επανάστασης και μια από τις πρώτες, μεγάλες δοκιμασίες της. Οι διαπραγματεύσεις δεν θύμιζαν σε τίποτα τα συνηθισμένα, και σήμερα, παζάρια της μυστικής διπλωματίας των μεγάλων δυνάμεων. Το διάταγμα για την ειρήνη είχε διακηρύξει ότι η επαναστατική εξουσία θα δημοσίευε όλες τις μυστικές συμφωνίες της διπλωματίας του Τσάρου κι ότι ακύρωνε κάθε προσάρτηση που είχε κάνει το παλιό καθεστώς. 
κάνει γνωστά σε όλο το κόσμο τους σκοπούς και τη φύση της εξουσίας των σοβιέτ. Οταν ο γερμανός στρατηγός Χόφμαν έβγαλε ένα λόγο περί της «βίαιου χαρακτήρα του μπολσεβικισμού» ο Τρότσκι απάντησε: «ο στρατηγός έχει πολύ δίκιο όταν λέει ότι η κυβέρνησή μας στηρίζεται στην βία. Αυτό ισχύει για κάθε κυβέρνηση στην ανθρώπινη ιστορία και θα συνεχίσει να είναι έτσι όσο η κοινωνία χωρίζεται σε εχθρικές τάξεις. Ομως, αυτό που προκαλεί έκπληξη κι ανησυχία στις υπόλοιπες κυβερνήσεις είναι ότι εμείς, αντί να συλλαμβάνουμε απεργούς, συλλαμβάνουμε τους εργοδότες που κάνουν λοκ-αουτ. Αντί να πυροβολούμε τους αγρότες που ζητάνε γη, συλλαμβάνουμε και εκτελούμε τους γαιοκτήμονες και τους αξιωματικούς που διατάσουν πυρ ενάντια στους αγρότες...» Ομως, αυτοί οι διαξιφισμοί δεν άλλαζαν την κατάσταση. Οι εκπρόσωποι της Γερμανίας και της Αυστροουγγαρίας έβαζαν τους πιο σκληρούς όρους για την υπογραφή συνθήκης ειρήνης. Και οι πάντες ήξεραν ότι η επαναστατική Ρωσία δεν μπορούσε να πολεμήσει. Οταν ο Τρότσκι διέκοψε τις συνομιλίες στις 27-28 Δεκέμβρη για να πάει στη Μόσχα για
διαβουλεύσεις, πέρασε από τα χαρακώματα που είχαν εγκαταλειφτεί από τους ρώσους φαντάρους. Οι εκπρόσωποι των σοβιέτ των φαντάρων του λέγανε: «ούτε ιδέα ότι θα συνεχιστεί ο πόλεμος. Αν το προτείνουμε αυτό, δεν θα μπορούμε ούτε να γυρίσουμε στις μονάδες μας.» Οι φαντάροι, στην συντριπτική πλειοψηφία αγρότες θα σκέφτονταν: κι οι μπολσεβίκοι είναι το ίδιο ψεύτες με τον Κερένσκι. Υπόσχονται ειρήνη και συνεχίζουν τον πόλεμο.
θήκης με τους όρους της Γερμανίας: της Πετρούπολης και της Σεβαστούπολης (με επιφυλάξεις). Τα σοβιέτ των πιο σημαντικών εργατικών κέντρων τάχτηκαν αναφανδόν κατά, και υπέρ του «επαναστατικού πολέμου». Ο Λένιν και ο Τρότσκι ήταν υπέρ της συμφωνίας. Διαφωνούσαν στο χειρισμό: ο Λένιν έλεγε ότι πρέπει να υπογραφτεί χωρίς καθυστερήσεις. Διαφορετικά τίποτα δεν θα εμπόδιζε το γερμανικό στρατό να προελάσει και να πνίξει την επανάσταση. Ο Τρότσκι έλεγε ότι η ειρήνη έπρεπε να υπογραφτεί αφού γινόταν ξεκάθαρο σε όλο το κόσμο ότι η υπογραφή «μπαίνει κάτω από την απειλή της ξιφολόγχης». Οταν ξεκινήσει η προέλαση των γερμανών, τότε θα υπογράψουμε, υποστήριζε.
κομματική σύσκεψη, η θέση του Λένιν πήρε 15 ψήφους, του Τρότσκι 16 και του Μπουχάριν 32. Οι «αριστεροί κομμουνιστές» έβγαλαν μια εφημερίδα τη «Κομμουνίστ» που κυκλοφορούσε σε ένα εκατομμύριο αντίτυπα. Κατηγορούσαν τον Λένιν για εγκατάλειψη των διεθνιστικών αρχών της επανάστασης και του κόμματος. Να πολεμήσουμε κι ας συντριβούμε, έλεγαν, θα «ξυπνήσουμε» με το παράδειγμά μας τους εργάτες στη Γερμανία, γιατί η γερμανική επανάσταση είναι η μόνη ελπίδα.
παρόλη τη σκληρή αντίσταση σε μερικά σημεία Κόκκινων Φρουρών και μονάδων του Κόκκινου Στρατού που μόλις είχε αρχίσει να οργανώνεται. Οι εκπρόσωποι της επαναστατικής κυβέρνησης αναγκάστηκαν να υπογράψουν τη συνθήκη στις 3 Mάρτη 1918 –χωρίς καλά-καλά να μελετήσουν το τελικό κείμενο. Σύμφωνα μ’ αυτή η Ρωσία έχασε το 1/4 των εδαφών της, το 1/3 του πληθυσμού, το 1/3 των καλλιεργειών της. Από τις 16.000 περίπου βιομηχανικές επιχειρήσεις οι 9.000 βρίσκονταν στις χαμένες περιοχές, ανάμεσά τους το 75% των ανθρακωρυχείων. Με μια συμπληρωματική συνθήκη, η επαναστατική κυβέρνηση αναγκάστηκε σε καταβολή 6 δις ρουβλιών σε χρυσό για «πολεμικές αποζημιώσεις».
επανάστασης. Η καταστολή έφτασε σε εφιαλτικά επίπεδα. Τριάντα χιλιάδες «κόκκινοι» σφάχτηκαν. Aιχμάλωτοι εργάτες μαζί με τις οικογένειές τους ρίχνονταν σε ομαδικούς τάφους ή στις παγωμένες λίμνες.
Μαμαγκάκης Νίκος
Μόναχο με τους Ορφ και Γκέντσμερ. Το 1961 και 1962 σπούδασε και ηλεκτρονική μουσική με τον J.A, Riedl. Το 1962 πήρε το Β' βραβείο του μουσικού διαγωνισμού "Μάνος Χατζιδάκις" του ΑΤΙ, με τον "Μονόλογο" για σόλο τσέλο (ερμηνευτής ο Σωτήρης Ταχιάτης). Το 1964 πήρε το βραβείο μουσικής του Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Θεσ/νίκης για τη μουσική του στην ταινία «Μονεμβασιά» του Γιώργου Σαρρή. Επίσης, το 1968, πήρε το βραβείο των κριτικών του Φεστιβάλ Θεσ/νίκης για τη μουσική του στην ταινία Παρένθεση» του Τ. Κανελλόπουλου. Μετά από παραμονή 8 ετών στην Ευρώπη, επέστρεψε οριστικά στην Αθήνα το 1965.
ς", "Νυχτοπεντοζάλης", "Χειμωνιάτικη βραδιά", "Άιντε και ντε", κ.λπ.). Tραγούδια ο Μαμαγκάκης έγραφε ήδη από το 1957 (ίσως και νωρίτερα), αλλά πρωτοκυκλοφόρησαν το 1961. Σ' αυτά περιλαμβάνεται ο πασίγνωστος "Μιχαλιός" (του Καρυωτάκη) καθώς και άλλα τραγούδια σε στίχους παλιότερων ποιητών, όπως: "Ω, χαμηλώστε αυτό το φως" και "Ω, μη με βλέπετε που κλαίω" (της Πολυδούρη), "Αλαργινό καράβι" (του Καρυωτάκη), "Θα σε περιμένω" (του Κ. Χατζόπουλου), κ.λπ. Στη δεκαετία του 1960 (και στη συνέχεια) έγραψε αρκετά δημοφιλή τραγούδια (συνήθως για τις ανάγκες κινηματογραφικών ταινιών). Αναφέρουμε μερικά: "Τα πέτρινα λουλούδια της θάλασσας", "Η Ανθή", "Εφτά ψαράδες", "Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ", «Όχι μαζί», "Σκληρό μου αγόρι", "Ο Σαλονικιός", κ.λπ. Τότε επίσης έγραψε και Κύκλους τραγουδιών (που αργότερα τους μετέτρεψε σε Καντάτες και σε άλλες φωνητικές μορφές: "Μπολιβάρ", "Ερωτόκριτος", "Ερωφίλη", κ.λπ.). Το 1982 κυκλοφόρησε τον δίσκο με
Το Κρεμλίνο και η Κόκκινη Πλατεία
περιοχή που έχει έκταση 80Χ20 μέτρα και χωρητικότητα 3.000 θέσεων. Χάρη σρις φωτογραφίες του αρχικού σχεδίου που βρέθηκαν στα βασιλικά αρχεία του πύργου του Γουίντσορ στη Μεγάλη Βρετανία, με τη χρηματοδότηση 300 εκ. δολαρίων και την εργασία 2.500 ανθρώπων, οι εργασίες ολοκληρώθηκαν το 2000 με περίπλοκες διακοσμήσεις από γυψομάρμαρο και επίχρυσα διαζώματα. Το ανάκτορο εμφάνισε για μια ακόμη φορά τη μεγαλοπρέπεια της δυναστείας των Ρομανόφ. Αφήνοντας κατά μέρος τις ναπολεόντειες φιλοδοξίες των τσάρων, πρέπει να λεχθεί ότι το Κρεμλίνο ήταν επί αιώνες το κέντρο της πολιτικής και θρησκευτικής ζωής της Ρωσίας. Σε αυτό το μέρος κατοικούσαν οι τσάροι, οι πρίγκιπες και οι πατριάρχες της Ορθόδοξης Εκκλησίας και εδώ οι τσάροι συνέχισαν να στρέφονται ακόμη και όταν η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στην Αγία Πετρούπολη από τον Μεγάλο Πέτρο στις αρχές του 18ου αιώνα. Η μεγαλοπρεπής Κόκκινη Πλατεία μπροστά από το Κρεμλίνο ήταν ο τόπος όπου λάμβαναν χώρα οι στρατιωτικές παρελάσεις σε ανάμνηση της Οκτωβριανής Επανάστασης. Κα
ι στο Μεγάλο Ανάκτορο – παρά την αποστροφή του Στάλιν – ο Νικήτα Χρουστσόφ παρασημοφόρησε τον Γιούρι Γκαγκάριν μετά την επιστροφή του από το διάστημα το 1961 και ύστερα από την πρώτη τροχιά που πραγματοποίησε ο άνθρωπος γύρω από τη γη. Τα παλαιότερα αρχαιολογικά ευρήματα στην περιοχή της Μόσχας χρονολογούνται από την Εποχή του Χαλκού, όμως τα πρώτα ίχνη από τις σλαβικές αποικίες δεν είναι παλαιότερα από τον 11ο αιώνα. Αυτή την περίοδο άρχισε και η κατασκευή ενός οχυρωμένου χωριού σε μια περιοχή που κάλυπτε λιγότερο από 5 εκτάρια στον λόφο Μποροβίτσκαγια, ένα ακρωτήριο στη συμβολή των ποταμών Νεγκλίναγια και Μόσκβα. Το 1147 υπό την ηγεσία του Γιούρι Ντολγκορούκι, πρίγκιπα του Κιέβου, αυτό το
πρώτο χωριό επεκτάθηκε έξω από τον περιορισμό των τειχών και την ίδια περίοδο ιδρύθηκε η πόλη της Μόσχας. Μόλις τον 14ο αιώνα όμως, στη διάρκεια της βασιλείας του Ιβάν Καλίτα, το φρούριο άρχισε να θεωρείται ξεχωριστή ζώνη, διοικητικός πυρήνας της πόλης. Το 1367-1368, ο πρίγκιπας Ντιμίτρι Ντονσκόι κατασκεύασε ένα μεγάλο οχυρό με λευκά τείχη και ψηλούς πύργους με αποτέλεσμα η Μόσχα να γίνει γνωστή σαν «πόλη με τα λευκά τείχη». Μεταξύ 1485 και 1495, όταν ανακατασκευάστηκε εξ ολοκλήρου από τον Ιβάν Γ΄ τον Μεγάλο, τσάρο πάσων των Ρωσιών, το Κρεμλίνο άρχισε να παίρνει τη σημερινή του μορφή. Τα λευκά τείχη αντικαταστάθηκαν από οχυρωματικά έργα με επάλξεις σε μήκος μεγαλύτερο του χιλιομέτρου, όπου υπήρχαν 20 πύργοι στις γωνίες και στις διάφορες εισόδους. Τα δημόσια και τα θρησκευτικά κτίρια μέσα στην περίκλειστη περιοχή (που είχε έκταση 28 εκτάρια) χρονολογούνται από διαφορετικές περιόδους και σχεδιάστηκαν από αρχιτέκτονες διαφορετικών
εθνικοτήτων. Κατά τον 15ο και 16ο αιώνα μερικά από τα έργα ανατέθηκαν σε Ιταλούς αρχιτέκτονες, όπως ο Μάρκο Φριαζίν, ο Πιέτρο Αντόνιο Σολάρι και ο Αριστοτέλης Φιοραβάντι. Εισερχόμενοι στο Κρεμλίνο από τον πύργο Τρόιτσκαγια, τον δεύτερο σε σπουδαιότητα που αντικρίζει τον κήπο Αλεξαντρόφσκι, βλέπουμε στα αριστερά το Οπλοστάσιο που είναι έδρα της στρατιωτικής φρουράς του Κρεμλίνου. Μπροστά από το κτίριο, που υποτίθεται ότι είχε γίνει μουσείο του πατριωτικού πολέμου του 1812 στη διάρκεια των μέσων του 19ου αιώνα, υπάρχουν περισσότερα από 800 κανόνια που είχαν καταληφθεί από τον στρατό του Ναπολέοντα την ίδια εκείνη χρονιά. Δίπλα βρίσκεται η
Σύγκλητος που κατασκευάστηκε μεταξύ 1776 και 1787 και η οποία σήμερα αποτελεί κατοικία του προέδρου της ρωσικής ομοσπονδίας. Το Ανάκτορο των Συνεδρίων βρίσκεται απέναντι από αυτά τα δύο κτίρια. Κατασκευασμένο το 1961 κατά τη διάρκεια της σοβιετικής περιόδου, είναι το μόνο αρχιτεκτονικό συγκρότημα στο Κρεμλίνο που φαίνεται εκτός τόπου, όμως ευτυχώς ο Χρουστσόφ το είχε φτιάξει 15 μέτρα κάτω από την
επιφάνεια του εδάφους, ώστε να μην εμποδίζεται η θέα των άλλων κτιρίων. Ακόμη πιο πέρα στην πλατεία Ιβανόφσκαγια δεσπόζει ένα κωδωνοστάσιο που ολοκληρώθηκε το 1600 με ύψος 81 μέτρα και είναι το ψηλότερο κτίριο στη Ρωσία μέχρι σήμερα. Στη βάση του υπάρχει η «Καμπάνα του Τσάρου», ένα επιβλητικό μπρούτζινο έργο από τους ιδρυτές της Μόσχας, το οποίο με ύψος 6 μέτρα και με βάρος 220 τόνους είναι η μεγαλύτερη καμπάνα στον κόσμο. Μετά από μια πυρκαγιά που ξέσπασε το 1737 έπεσε από τη βάση της και έσπασε στα δύο. Έναν αιώνα αργότερα τοποθετήθηκε σε έν
α βάθρο για να θυμίζει το λαμπρό γεγονός. Το παρακείμενο «Κανόνι του Τσάρου» είχε επίσης άτυχη μοίρα: το μεγαλύτερο κανόνι στον κόσμο με εσωτερική διάμετρο κυλίνδρου 900 χιλιοστά και βάρος 44 τόνους αποσύρθηκε από τη λειτουργία χωρίς να έχει ρίξει ούτε μια κανονιά. Στην πλατεία Σαμπόρναγια όπου κάποτε βρισκόταν ο πρώτος ναός της Μόσχας μπορεί κανείς να βρει την πνευματική και αρχιτεκτονική καρδιά του Κρεμλίνου. Κατασκευασμένος από τον Φιοραβάντι μεταξύ 1475 και 1479 για τον Ιβάν τον Μεγάλο, ο καθεδρικός ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου είνα
ι το παλαιότερο και πιο εντυπωσιακό ιερό στην πλατεία. Εδώ γινόταν η στέψη των τσάρων, ανακοινώνονταν τα πιο σημαντικά διατάγματα και ενταφιάζονταν οι μητροπολίτες και οι πατριάρχες της Μόσχας. Πίσω από τον καθεδρικό ναό βρίσκεται η μικρή εκκλησία της Αποκαθήλωσης του Χιτώνα και δεξιά του, ο ναός των Δώδεκα Αποστόλων και τα Πατριαρχικά Ανάκτορα. Τις άλλες πλευρές της πλατείας μπορεί κανείς να δει τον καθεδρικό ναό του Ευαγγελισμού και τον καθεδρικό ναό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ με τρούλους σε σχήμα κρεμμυδιού. Έκαστος περιέχει θησαυρούς της ρωσικής εικονογραφίας και τοιχογραφίες από τεχνίτες όπως ο Αντρέι Ρουμπλιόφ. Πιο πέρα εμφανίζονται και άλλα ανάκτορα, όπως το Πολυεδρικό Ανάκτορο των Μ. Ρούφο και Πιέτρο Αντόνιο Σολάρι. Είναι το παλαιότερο δημό
σιο κτίριο στο Κρεμλίνο και έλαβε την ονομασία του από τις ασυνήθεις λευκές πρισματικές πλευρές στην πρόσοψή του. Ακολούθως, υπάρχει το ανάκτορο Τέρεμ, που κατασκευάστηκε εκ νέου τον 17ο αιώνα από τους πρώτους κυβερνήτες της δυναστείας των Ρομανόφ, όπου φυλάσσεται μια συλλογή από τελετουργικούς θρόνους και το μουσείο Άρμορι, όπου διατηρούνται οι θησαυροί των τσάρων και ρωσική συλλογή διαμαντιών. Στο τμήμα του Κρεμλίνου που κυριαρχεί στην Κόκκινη Πλατεία δεσπόζει ο πύργος Σπασκάγια (Πύργος την Σωτήρων) που κατασκευάστηκε το 1491 από τον Πιέτρο Αντόνιο Σολάρι για τον Ιβάν τον Μεγάλο και έλαβε την ονομασία το
υ από μια εικόνα σε ένα από τα τείχη του. Κατά το παρελθόν, όποιος περνούσε την πύλη έπρεπε να βγάζει το καπέλο του σε ένδειξη σεβασμού για τη μεγαλοπρέπεια του τόπου. Ακριβώς μπροστά από τον πύργο βρίσκεται ο ναός της Παρακλήσεως (ή ο καθεδρικός ναός του Αγίου Βασιλείου του Ευλογημένου), ίσως το πιο διάσημο μνημείο στην Κόκκινη Πλατεία. Η πλατεία δεν έχει λάβει την ονομασία της από τη σοβιετική ισχύ αλλά από τον όρο κράσνι, που σημαίνει υπέροχος στα ρωσικά και ο οποίος τώρα χρησιμοποιείται για να υποδηλώσει το «κόκκινο». Ο Ιβάν ο Τρομερός άρχισε την κατασκευή του καθεδρικού ναού σε ανάμνηση της κατάληψης του Καζάν, της πρωτεύουσας του βασιλεί
ου των Τατάρων, οι οποίοι είχαν από μακρού εισβάλει και είχαν λεηλατήσει τη Μόσχα. Η βασιλική σχεδιάστηκε από Ρώσους αρχιτέκτονες, τον Μπάρμα και τον Πόστνικ, που την κατασκεύασαν βάσει 8 κυλινδρικών παρεκκλησίων τα οποία περιβάλλουν το ένατο και μεγαλύτερο που καλύπτεται από κεκλιμένη οροφή. Κάθε παρεκκλήσιο είναι αφιερωμένο σε μια από τις ορθόδοξες εορτές. Συμπληρώνοντας την περίμετρο της πλατείας υπάρχουν νεοκλασικά κτίρια, όπως εκείνο που στέγασε το πρώτο μεγάλο κατάστημα της Μόσχας, το Γκουμ, από το 1893. Με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, τα ίχνη του σοβιετικού καθεστώτος εξαφανίστηκαν
αργά. Αν και ο τάφος του Λένιν εξακολουθεί να βρίσκεται στον Πύργο της Συγκλήτου, προσφάτως η Κόκκινη Πλατεία είδε επίσης να επανεμφανίζονται δύο «παλιές καινοτομίες» που είχαν αποσυρθεί από τη δεκαετία του 1920. Είναι η εκκλησία της Μαντόνας του Καζάν και οι θύρες της Αναστάσεως, οι οποίες είχαν μετακινηθεί μέχρι το 1995 για να επιτρέπουν στα άρματα μάχης να περνάνε κατά τη διάρκεια των μεγάλων στρατιωτικών παρελάσεων που γίνονταν στις 7 Νοεμβρίου κάθε χρόνο.
gher, 2 Μαρτίου 1948 Μπάλισανον, Ιρλανδία - 14 Ιουνίου 1995 Λονδίνο) ήταν Ιρλανδός κιθαρίστας των μπλουζ και της ροκ, συνθέτης και τραγουδιστής. Θεωρείται απ' τους σπουδαιότερους κιθαρίστες του ηλεκτρικού μπλουζ.
ον κάλεσε και σε άλλη μια ηχογράφηση, για το London Revisited του 1974.
κόσμο, ενώ οι δισκογραφικές του παρουσίες έγιναν σπανιότερες τη δεκαετία του '80. Στις 12 Σεπτέμβρη 1981 εμφανίστηκε και στην Ελλάδα, στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας. Η συναυλία, μια απ' τις πρώτες συναυλίες ξένων καλλιτεχνών που έγιναν στη χώρα, είχε 40.000 θεατές και συνοδεύτηκε από σοβαρά επεισόδια με την αστυνομία, από τη Φιλαδέλφεια μέχρι τον Περισσό. Σύμφωνα με την περιγραφή του ίδιου του Ρόρυ, Ήμασταν βρεγμένοι, τα μάτια μας δάκρυζαν κι όλοι φοβηθήκαμε. Η συναυλία από μόνη της ήταν καταπληκτική. Αλλά ήταν επικίνδυνη. Απλά δεν ήθελα να πεθάνω σ ένα γήπεδο ποδοσφαίρου στην Ελλάδα, χωρίς να ξέρω καν τι συνέβαινε.... Την επόμενη μέρα, οι εφημερίδες κυκλοφόρησαν με πρωτοσέλιδα όπως "Κάηκε ή Νέα Φιλαδέλφεια από τους ροκάδες". Η συναυλία αργότερα κυκλοφόρησε σε bootleg με τίτλο Live in Athens.
ν οποία κυκλοφόρησε δυο δίσκους. Η υγεία του άρχισε να καταρρέει στα τέλη της δεκαετίας, κάτι που δεν τον εμπόδισε να συνεχίσει να παίζει ζωντανά ακόμα και λίγο πριν το θάνατό του. Η τελευταία του εμφάνιση ήταν στην Ολλανδία στις 10 Ιανουαρίου 1995, στο Nighttown-theatre. Τον Απρίλιο υποβλήθηκε στο Λονδίνο σε μεταμόσχευση ήπατος λόγω των χρόνιων προβλημάτων του με το αλκοόλ, απ' τις επιπλοκές της οποίας πέθανε στις 14 Ιούνη του 1995 στο King's Hospital. Είναι θαμμένος στο νεκροταφείο Saint Oliver, στο Κορκ της Ιρλανδίας. Ο τάφος του στολίζεται από πέντε χρυσές ακτίνες, μια από τις οποίες έχει το ακριβές μήκος και τα τάστα της Fender του Ρόρυ.
ουζ τον θεωρούν κύρια επιρροή τους. Ακόμα, ήταν μια απ' τις πιο σεμνές και συνεπείς παρουσίες της ροκ. Όταν το 1976 το τραγούδι Edged In Blue είχε γίνει πολύ δημοφιλές στην Αμερική και η ξεχωριστή κυκλοφορία του ήταν σίγουρο ότι θα του χάριζε ακόμα πιο πλατιά επιτυχία, αρνήθηκε να το κυκλοφορήσει σαν single, αντιμετωπίζοντας τη δουλειά του Calling Card σαν σύνολο. Αρνήθηκε την πρόσκληση να γίνει μέλος των Rolling Stones το 1974, επειδή πίστευε ότι κάτι τέτοιο θα ήταν αντίθετο με την αντίληψή του για τη μουσική. Έπαιξε όμως με μερικά απ' τα μεγαλύτερα ονόματα της μπλουζ, όπως ο Μάντι Γουότερς, ο Άλμπερτ Κόλινς, ο Τζέρι Λι Λιούις, ο Λόνι Ντόνεγκαν κι ο Αλέξις Κόρνερ. Και ποτέ δε σταμάτησε να βάζει πάνω απ' όλα, ακόμα κι απ' την προσωπική του ζωή και την υγεία του, αυτό που θεωρούσε ότι τον ολοκλήρωνε σαν καλλιτέχνη και σαν άνθρωπο: την αγάπη του για τα μπλουζ και το πάθος του να παίζει μουσική. 
Καίτη Παπανίκα
Επιχείρηση Κράιπε - Ο τάφος του Γ΄ Ράιχ (1972)Ένας υπέροχος άνθρωπος (1971)

Μιχαήλ Γκορμπατσώφ
Ένωση δεν μπορούσε να στηριχτεί σε ένα τόσο κοινωνικά και πολιτικά ανοικτό και ανεκτικό καθεστώς.
Κ.Κ.Σ.Ε. (Κομμουνιστικό Κόμμα της Σοβιετικής Ένωσης) έγινε δεκτός έξι χρόνια αργότερα, ενώ σπούδαζε νομικά στο Πανεπιστήμιο Λεμονόσοφ της Μόσχας. Εξακολουθώντας να ενδιαφέρεται πάντα για την αγροτική οικονομία, είτε ως επαγγελματική ενασχόληση είτε ως αντικείμενο σπουδών, πήρε στη συνέχεια των σπουδών του την ειδικότητα του γεωπόνου-οικονομολόγου από το Ινστιτούτο Αγροτικής Οικονομίας της Σταυρούπολης (1967).
ατέας της τοπικής Επιτροπής του Κ.Κ.Σ.Ε. στη Σταυρούπολη. Η εξέλιξή του μέσα στο Κ.Κ.Σ.Ε. ήταν ραγδαία, καθώς ο ίδιος πάντα ακολουθούσε προσεκτική πορεία. Το 1971 εκλέχθηκε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής. Το 1978 αναδεικνύεται μέλος της Γραμματείας της Κεντρικής Επιτροπής, το 1979 αναπληρωματικό μέλος του Πολιτικού Γραφείου (Πολίτμπιρο) του Κ.Κ.Σ.Ε. και το 1985, διαδεχόμενος τον αποθανόντα Κονσταντίν Ουστίνοβιτς Τσερνιένκο, Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κ.Κ.Σ.Ε. Πρόεδρος του Πρεζίντιουμ (Presidium) του Ανώτατου Σοβιέτ, τη θέση του Αρχηγού του Κράτους ανέλαβε το 1988, όταν το όργανο αυτό απήλλαξε των καθηκόντων του τον Αντρέι Γκρομίκο.
ης Αυγούστου 1991. Tη χρονιά εκείνη, και ενώ βρισκόταν στη θερινή προεδρική κατοικία στην Κριμαία, η αντιπολιτευόμενη πτέρυγα του Κ.Κ.Σ.Ε., υπό τον τότε αντιπρόεδρο Γενάντι Γιανάγιεφ, απαίτησε την παραίτησή του. Ο Γκορμπατσόφ αρνήθηκε και επέστρεψε στη Μόσχα. Οι πραξικοπηματίες είχαν αποτύχει, χάρη στην παράλληλη εξέγερση των δημοκρατικών στοιχείων στην πρωτεύουσα και σε άλλες μεγάλες πόλεις. Έχασε, όμως, τον έλεγχο του σοβιετικού πολιτικού συστήματος και
υποσκελίστηκε από τον Μπορίς Γιέλτσιν. Τον Οκτώβριο του 1991 στη διάσκεψη της Μαδρίτης για την ειρήνευση στη Μέση Ανατολή, η θέση του ήταν ήδη αποδυναμωμένη. Οι φυγόκεντρες τάσεις στην πολύκεντρη και πολυεθνική Ε.Σ.Σ.Δ. ενισχύονταν συνεχώς. Το Νοέμβριο του ιδίου έτους, επτά δημοκρατίες (ανάμεσά τους και η Ρωσία) αποφάσισαν την ίδρυση της Ένωσης Ανεξαρτήτων Κρατών, οπότε ο ρόλος του Γκορμπατσόφ περιορίστηκε στο συντονισμό της εξωτερικής και αμυντικής πολιτικής. Τον Δεκέμβριο εκπρόσωποι της Ρωσίας, της Λευκορωσίας και της Ουκρανίας, συναντήθηκαν για να ιδρύσουν την Κοινοπολιτεία Ανεξαρτήτων Κρατών.
Λουί-Μισέλ βαν Λου
Vivier", "Grandeur nature", "La Clef de voute", το βραβείο Max Barthou της Γαλλικής Ακαδημίας, το 1938, για το σύνολο του μέχρι τότε έργου του, καθώς και το βραβείο Goncourt την ίδια χρονιά, για το νέο του μυθιστόρημα "L' Araigne" ("Η αράχνη", ελλ. εκδ. Γρηγόρης, 1970, κ.ά.). Το 1940 αποσύρεται οριστικά από την εργασία του στη δημόσια διοίκηση για να αφιερωθεί στο γράψιμο. Το 1952 τιμήθηκε με το Μέγα Βραβείο Λογοτεχνίας του Πρίγκιπα του Μονακό, και το 1959 έγινε δεκτός στις τάξεις της Γαλλικής Ακαδημίας. Άλλα γνωστά έργα του είναι: "Terrible tsarinas" (1998), "La fille de l' ecrivain" (2001), "Marina Tsvetaeva" (2001), "L' Etage des bouffons" (2002). Πέθανε στο Παρίσι στις 2 Μαρτίου 2007. ΑΠΟ ΤΟ [www.skroutz.gr]
Ντέιβιντ Λόρενς Ο Ντέιβιντ Χέρμπερτ Λόρενς γεννήθηκε στο Ίστγουντ του Νότινγκχαμσαϊρ στις 11 Σεπτεμβρίου 1885. Δημοσίευσε το πρώτο του μυθιστόρημα το 1911. Πολυταξιδεμένος, έζησε στην Ιταλία (Φλωρεντία), την Αυστραλία και την Κεντρική Αμερική, για να εγκατασταθεί τελικά στη Γαλλία. Τα πιο γνωστά μυθιστορήματά του είναι: "Το άσπρο παγόνι" (1911), "Γιοι και εραστές" (1913), "Ερωτευμένες γυναίκες" (1921), "Το φτερωτό φίδι" (1926
) και "Ο εραστής της λαίδης Τσάτερλι" (1928). Το τελευταίο προκάλεσε σκάνδαλο και η κυκλοφορία του απαγορεύτηκε για πολλά χρόνια στην Αγγλία και στις Η.Π.Α. Την ίδια τύχη είχε και το "Ουράνιο τόξο" (1915). Η καταγγελία του βιομηχανικού πολιτισμού και των πουριτανικών ηθών της εποχής του, προκάλεσε στον Ντ. Χ. Λόρενς προβλήματα και αντιδικίες με τη λογοκρισία και το λογοτεχνικό κατεστημένο. Η εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αλληλογραφία του δημοσιεύτηκε το 1932 με επιμέλεια του Άλντους Χάξλεϊ. Πέθανε στην Προβηγκία στις 2 Μαρτίου 1930.
Μπέντριχ Σμέτανα
λήφθηκε σε ένα διανοητικό νοσοκομείο στην Πράγα, όπου πέθανε το επόμενο έτος.
Το ιστορικό κέντρο του Ταλίν (Εσθονία)
ν άνω πόλη, μπορεί να ακολουθήσει την Πικ Γιάλγκ (μακριά διαδρομή), έναν δρόμο που ανεβαίνει σταδιακά ακολουθώντας τη γραμμή των τειχών. Υπάρχει και η εναλλακτική λύση να ακολουθήσει κανείς την πιο κουραστική Λουχίκε Γιάλγκ (σύντομη διαδρομή). Οι ονομασίες αυτές αποτελούν παράδειγμα της εσθονικής αίσθησης του χιούμορ, που τους έχει δώσει τη δυνατότητα να επιζήσουν από τις διάφορες εισβολές που έχουν υποστεί και έχουν σηματοδοτήσει την ιστορία τους. Τα πρώτα αποδεικτικά στοιχεία που πιστοποιούν την ύπαρξη του Ταλίν αποδίδονται σε έναν Άραβα γεωγράφο, τον Ιμπρισί, ο οποίος το 1154 σημείωσε στον χάρτη μια περιοχή που ονομάζεται Κουαλεβενί και αντιστοιχεί με τη σημερινή θέση της πόλεως. Η ονομασία Κουαλεβενί προέρχεται από εκείνη του Κάλεβ, του μυθικού ήρωα τον οποίο οι Εσθονοί θεωρούν πρόγονό τους. Το 1219 κατέφθασαν τα πλοία του βασιλιά Βαλντεμάρ Β΄ της Δανίας μεταφέροντας τους στρατιώτες που υποδούλωσαν τους Εσθονούς και έκαναν την Κουαλεβενί στρατιωτικό και
εμπορικό λιμάνι. Κατασκευάστηκε ένα φρούριο και δημιουργήθηκε μια επισκοπή, ενώ η πόλη μετονομάστηκε Ταλίν από το τάανι λιν που σημαίνει «πόλη των Δανών». Το 1227 έφτασαν οι Τεύτονες Ιππότες, όμως το 1238 το Ταλίν κατελήφθη ξανά από τους Δανούς, ενώ το 1258 προσχώρησε στη Χανσεατική Ένωση και έγινε ένα από τα κυριότερα εμπορικά κέντρα στη βόρεια Ευρώπη. Καθώς αύξανε ο πλούτος των κυρίαρχων της πόλης, μεγάλωνε και η δυσαρέσκεια των Εσθονών. Το 1343, μετά από κάποια από τις πολυάριθμες λαϊκές εξεγέρσεις, οι Δανοί παραχώρησαν το Ταλίν για μια ακόμη φορά στους Τεύτονες Ιππότες, τώρα όμως με αντάλλαγμα 19.0
00 ασημένιων μάρκων. Οι νέοι κυβερνήτες διοίκησαν χωρίς αμφισβητήσεις μέχρι την εποχή της Μεταρρύθμισης, η οποία προκάλεσε εντάσεις που βρήκαν διέξοδο το 1577 με την άφιξη των Μοσχοβιτών. Προς βοήθειά τους προσέτρεξαν οι Σουηδοί που ήταν σε αντιπαράθεση με τους Μοσχοβίτες και κατανίκησαν τον στρατό του Ιβάν του Τρομερού. Υπό τη μοναρχία των Σκανδιναβών η σημασία του Ταλίν άρχισε να μειώνεται. Το 1710, ο Ρώσος τσάρος Μέγας Πέτρος κατέλαβε την πόλη που επρόκειτο να παραμείνει σχεδόν απομονωμένη μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα όταν κατασκευάστηκε η σιδηροδρομική γραμμή που τη συνέδεε με την Αγία Πετρούπολη και τη Μόσχα. Η περίοδος αυτή επίσης είδε να
μεγαλώνει το πατριωτικό πνεύμα των Εσθονών που, εκμεταλλευόμενοι την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, ανακήρυξαν τον επόμενο Φεβρουάριο τη γέννηση της ελεύθερης δημοκρατίας της Εσθονίας. Το όνειρο τελείωσε το 1941 με την εισβολή των Ναζί την οποία ακολούθησαν φοβεροί βομβαρδισμοί και η σοβιετική κατοχή. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν, η χώρα βρισκόταν σταθερά στη ρωσική επιρροή με τη βιομηχανική ανάπτυξη του λιμανιού. Αν οι γηγενείς Εσθονοί αντιπροσώπευαν μόνο το 47% του πληθυσμού, όταν κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση, ανακήρυξαν τελικώς την ανεξαρτησία τους. Οι μεταβαλλόμενες τύχες του Ταλίν είχαν ελάχιστη επίδραση στην ποιότητα της αρχιτεκτονικής στο ιστορικό κέντρο μέσα στα τείχη της πόλεως. Το κάστρο, στον λόφο Τσομπέα, κατασκευάστηκε από τους Τεύτονες Ιππότες το 1229 στα θεμέλια του δανικού φρουρίου και αναδιοργανώθηκε από τους Ρώσους τον 18ο αιώνα. Απέναντι από το κάστρο βρίσκεται ο ορθόδοξος καθεδρικός ναός του Αλεξάνδρου Νιέφσκι ο οποίος, παρά το ευχ
άριστο σχέδιό του, τους τρούλους σε σχήμα κρεμμυδιού, τα μωσαϊκά στην πρόσοψη και τις πολλές εικόνες στο εσωτερικό, συμβόλιζε πάντοτε τη μισητή ρωσική κυριαρχία. Η σύνδεση αυτή ήταν τόσο ισχυρή ώστε το 1930 οι Εσθονοί επινόησαν ένα σχέδιο για να μετακινήσουν το κτίριο έξω από την πόλη. Σε μικρή απόσταση βρίσκεται το Τόομκιρικ (ναός της Παναγίας) που κατασκευάστηκε από τους Δανούς το 1240 και ανακατασκευάστηκε τον 16ο αιώνα σε ύστερο γοτθικό ρυθμό. Στην παλαιά πόλη – το κάτω τμήμα του Ταλίν – μπορεί κανείς να βρει τον ναό του Αγίου Νικολάου που κατασκευάστηκε το 1315 και ανακατασκευάστηκε μετά από έναν αιώνα, μετά από πυρκαγιά, χάρη στις δωρεές εμπόρων που ανήκαν στη Χανσεατική Ένωση. Αντικείμενα μεγάλης καλλιτεχνικής αξίας μέσα στον
ναό είναι το ιερό με τη διπλή αγία τράπεζα από τον καλλιτέχνη του Λιούμπεκ Χέρμαν Ρόντε και τον «Μακάβριο Χορό» του ζωγράφου Μπερντ Νότσκε. Στην παρακείμενη πλατεία, Ρεκόγια Πλατς, βρίσκεται άθικτο το μοναδικό γοτθικό δημαρχείο στη βόρεια Ευρώπη. Είναι εκεί όπου αρχίζει η Πικ Γιάλγκ, η κύρια οδός για πεζούς στο παλιό Ταλίν, που περιστοιχίζεται με κτίρια με γοτθικές προσόψεις τα οποία στέγαζαν τις συντεχνίες της Χανσεατικής Ένωσης. Το πιο εντυπωσιακό βρίσκεται στον αριθμό 17, η «Μεγάλη Συντεχνία» που σήμερα στεγάζει το ιστορικό μουσείο. Η «Συντεχνία της Αδελφότητας των Μαύρων Ιπποτών» βρίσκεται στον αριθμό 20 και είναι ένα ανάκτορο των τελών του 16ου αιώνα σε ρυθμό Αναγεννήσεως. Αυτή η ένωση είχε το δύσκολο έργο να υπερασπίζεται την πόλη και – ίσως όχι τυχαία- ήταν η τελευταία συντεχνία που υποτάχθηκε το 1940.
Άλλη το πρωί, άλλη το βράδυ
προσπαθεί να μεγαλώσει το παιδί της, απελπισμένη από τη δημοσιογραφική της καριέρα η οποία έχει κολλήσει στη στήλη των φαρμακείων που διανυκτερεύουν, αποφασίζει να γίνει συνοδός πλουσίων, επιχειρηματιών τα βράδια, προκειμένου να αυξήσει τα πενιχρά της εισοδήματα….
Όσκαρ Κοκόσκα
της με τον Βάλτερ Γκρόπιους. Ύστερα από κάποια χρόνια σχέσης, η Άλμα τον απέρριψε, λόγω του ότι το υπερβολικό του πάθος της προξενούσε φόβο. Εκείνος συνέχισε να την αγαπά σε όλη του την ζωή. Ένα από τα πιο διάσημα έργα του Η Νύμφη του Ανέμου ή αλλιώς Θύελλα, είναι αφιερωμένο στην Άλμα.
μετακινούνται λόγω της παράδοσης της Σουδητίας στη Γερμανία και της επικείμενης εισβολής της Βέρμαχτ, ο Κοκόσκα απέδρασε από την Τσεχία στο Ηνωμένο Βασίλειο, και παρέμεινε εκεί καθ' όλη τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Πήρε την αγγλική υπηκοότητα από το 1946, μέχρι και το 1978 οπότε και ξαναπήρε την αυστριακή υπηκοότητα.
στην "βαθειά σύλληψη", ενώ τον Μπέκμαν απασχόλησε με την μυστική ενόραση του βασιλείου του αόρατου. Και οι δυο υπήρξαν πρωτοπόροι καινοτόμων τεχνικών ελαιογραφίας, βασισμένων σε παλαιότερες καλλιτεχνικές παραδόσεις..jpg)
Γκαμπριέλε ντ' Ανούντσιο
Μίμης Κουγιουμτζής
και πέρυσι ο Μίμης Κουγιουμτζής συνυπέγραψε με ομάδα πρωτοεμφανιζόμενων σκηνοθετών μια κινηματογραφική ταινία, που διαγωνίστηκε στο Φεστιβάλ Δράμας.Στη διάθεση του είχε σημαντικό κινηματογραφικό αρχείο με καταγραφή όλων των μεγάλων στιγμών του Θεάτρου Τέχνης, στη χώρα μας, μια μελέτη στην αρχαία τραγωδία. Μάλιστα, το παράπονό του, ήταν ότι δεν μπόρεσε να το αξιοποιήσει λόγω οικονομικής δυσχέρειας.Τελευταία σκηνοθεσία του Μίμη Κουγιουμτζή, είναι η φετινή παράσταση "Ένα λεπτό και μια στιγμή" στο θέατρο της οδού Φρυνίχου. Τα τελευταία χρόνια συνεργαζόταν συστηματικά με το θέατρο της οδού Φρυνίχου (μια εκ των δυο σκηνών του Θεάτρου Τέχνης).Ο Μίμης Κουγιουμτζής είχε παντρευτεί δυο φορές, την πρώτη φορά με την ηθοποιό Ρένη Πιττακή.Απεβίωσε στις 1 Μαρτίου του 2003.
Κίνημα 1ης Μαρτίου 1935
δημοκρατίας. Πίσω από το στόχο αυτό βρισκόταν η επιθυμία των απότακτων βενιζελικών αξιωματικών να ξαναγυρίσουν στο στράτευμα και να προχωρήσουν σε ριζικές εκκαθαρίσεις των αντιφρονούντων καθώς και η επιδίωξη των πολιτικών της ίδιας παράταξης να επανέλθουν στην εξουσία.
παράταξης, ενίσχυαν οι κατά καιρούς αποτάξεις βενιζελικών αξιωματικών και εμφανείς στόχοι των κρατούντων μετά το 1932 να απομακρύνουν τους αντιπάλους τους από το στράτευμα και τον κρατικό μηχανισμό γενικά και να τους υποκαταστήσουν σε κάθε τομέα και με κάθε μέσο. Γενικότερα, επρόκειτο για την αντίδραση μιας πολιτικής ηγεσίας που είχε ταυτιστεί με την εξουσία και το κράτος, ύστερα από μακροχρόνια και μονοκομματική διακυβέρνηση, και αρνιόταν να εγκαταλείψει την εξουσία και να αφήσει το πεδίο ελεύθερο στους αντιπάλους της για την εγκαθίδρυση ανάλογου μακροχρόνιου και μονοκομματικού καθεστώτος.
δρασε δυναμικά, αναθέτοντας την καταστολή του κινήματος στον Υπουργό Στρατιωτικών Γεώργιο Κονδύλη και προσλαμβάνοντας τον Ιωάννη Μεταξά ως Υπουργό Άνευ Χαρτοφυλακίου. Ο Κονδύλης, με έδρα του τη Θεσσαλονίκη, κατέπνιξε γρήγορα το κίνημα στη Μακεδονία μετά από μια σειρά συγκρούσεων και ο ηγέτης των επαναστατών στην περιοχή υποστράτηγος Καμμένος, διοικητής του Δ΄ Σώματος Στρατού στην Καβάλα, αναγκάστηκε να ζητήσει καταφύγιο στις 11 Μαρτίου στη Βουλγαρία. Τελικά παραδόθηκε και ο στόλος, ενώ ο Βενιζέλος κατέφυγε στην Κάσο των ιταλοκρατούμενων Δωδεκανήσων και ζήτησε πολιτικό άσυλο. Ουσιαστικά, το κίνημα κατέρρευσε, γεγονός που οφειλόταν στην έλλειψη γενικά αποδεκτού στρατιωτικού αρχηγού, στον ελαττωματικό σχεδιασμό και την κακή εκτέλεση των σχεδίων, στις αντιζηλίες των διαφόρων ομάδων και στην έλλειψη συντονισμού. Τέλος, το κίνημα δεν είχε παρά ελάχιστη απήχηση στο λαό, ο οποίος ένιωθε δυσφορία και κόπωση από τις αυθαίρετες επεμβάσεις των στρατιωτικών στην πολιτική.
Μαξιμιανός
πολεμούσε Γερμανικά φύλα κατά μήκος του ποταμού Ρήνου. Ξεκίνησε το 288 με τον Διοκλητιανό μια εκστρατεία καμένης γης στα εδάφη των Αλεμάνων εξασφαλίζοντας προσωρινώς την άμυνα των βορείων επαρχιών κατά μήκος του Ρήνου.
το 305. Κατ' εντολή του Διοκλητιανού, ο Μαξιμιανός παραιτήθηκε την 1η Μαΐου του 305. Την θέση του Αυγούστου έλαβε ο Κωνστάντιος.
τον υποστήριξαν, και αιχμαλωτίστηκε στην Μασσαλία. Ο Μαξιμιανός αυτοκτόνησε τον Ιούλιο του 310 με εντολή του Κωνσταντίνου. Κατά την διάρκεια του πολέμου μεταξύ Μαξεντίου και Κωνσταντίνου η εικόνα του Μαξιμιανού εκκαθαρίστηκε από τους δημόσιους χώρους. Ωστόσο, αφού ο Κωνσταντίνος εκδίωξε και σκότωσε τον Μαξέντιο, η εικόνα του Μαξιμιανού αποκαταστάθηκε και αποθεώθηκε.
Διεθνές Νομισματικό Ταμείο
οικονομολόγος Τζον Μέιναρντ Κέινς, υπέρμαχος της κρατικής παρέμβασης στην οικονομία, και ο βοηθός υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Χάρι Γουάιτ. Η δημιουργία του υπάκουσε στην ανάγκη για τη μεταπολεμική ανασυγκρότηση του κόσμου. Στις 27 Δεκεμβρίου του 1945 εγκρίθηκε το καταστατικό του και την 1η Μαρτίου του 1947 άρχισε η λειτουργία του, με πρώτο διευθυντή τον βέλγο Καμίγ Γκιτ. Το ΔΝΤ και το «δίδυμο αδερφάκι του», η Παγκόσμια Τράπεζα, δημιουργήθηκαν από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών και σήμερα αριθμούν 184 μέλη. Για διάφορους λόγους, δεν συμμετέχουν η Βόρειος Κορέα, η Κούβα, το Λίχτενσταϊν, η Ανδόρα, το Μονακό, το Τουβαλού και το Ναούρου.|
Hellas Blogs: Evros Blogs (Έβρος) Kalamata Blogs (Καλαμάτα) Mykonos Blogs (Μύκονος) Thessaloniki Blogs (Θεσσαλονίκη) Santorini Blogs (Σαντορίνη) Pella Blogs (Πέλλα) |
![]() |
Copyright © 2008 Veria Blogs Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το δικό σας blog |
Last Update: 12.03.2010 03:30:18 |
