Πληροφορίες
Πληροφορίες για το site
Καταχωρήστε το blog σας
Συχνές ερωτήσεις (FAQ)
Blogging για αρχάριους
Περισσότερα... »
Feeds
19262 άρθρα από 64 πηγές
Aa - Zz
(11565)
-
4x4 Veria Club (43)
-
Aerostato News (2260)
-
Akis Grigo (1)
-
Aktuellt i Grekland (354)
-
Argyroula.net (74)
-
AtiaFederation (30)
-
Diver photo (8)
-
Doctor Erotas (17)
-
E-νημέρωση
(438) -
Enter7
(197)
-
Ethnicarts (20)
-
Faraona - το υφάδι (68)
-
Find Alex (3)
-
For-ever-yours (29)
-
Giomel 64 (212)
-
KanePlaka (608)
-
My whatever stuff mixer (14)
-
Nikomel (67)
-
SavSidir (222)
-
Speed 982 (582)
-
Sportorama.gr
(3495)
-
State english teachers' union of imathia (14)
-
Superheroes (15)
-
The Voyager (502)
-
Verianet.gr
(2284)
-
Xesiloiastoi Club (9)
Αα - Ωω
(7697)
-
Α.Σ Μακεδών Φιλίπειο Γυμναστήριο (26)
-
Αγγελος Γ. Σοφιανιδης (2)
-
Αδάμος Μιχαήλ (3)
-
Αεροπρόσκοποι Βεροίας (2)
-
Βέροια... Πόλη Μαγική (130)
-
Βεροιώτικα Χαμπέρια (29)
-
Βουνίσιος... (426)
-
Για τη μικρή Κατερίνα! (2)
-
Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Βέροιας
(361)
-
Επίκαιρος Τύπος (410)
-
Ζωγράφος Γ. Χολέβας (1)
-
Η πόλη στον αέρα (57)
-
Η Βέροια, το Σέλι, ο Άνθρωπος (428)
-
Κομνηνοί Ροδοχωρίου (26)
-
Μπλιάτκας Θωμάς Blog (78)
-
Μασλάτια (29)
-
Ν.Ε. ΣΥΝ Ημαθίας (137)
-
Νέα - Ανακοινώσεις - Επικαιρότητα - Ειδήσεις (17)
-
Νίκος. Β. Λιολιόπουλος (70)
-
Ο χρόνος που μετράει (10)
-
Ο Ερευνητής της Βέροιας (2798)
-
Ο Πολίτης (93)
-
Οι Σταυραετοί (75)
-
Προσωπικό Ημερολόγιο (12)
-
Πυγμή Βέροιας Α.Σ. ΤαεΚβοΝτο (55)
-
Περισκόπηση (803)
-
Ποδηλάτες Βέροιας (2)
-
Πολιτική Ενημέρωση και Νέα
(5)
-
Ράδιο Ημαθία 97,3 (182)
-
Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας Νάουσας (8)
-
Σύλλογος Αμάραντος (60)
-
Σύλλογος Βεροιέων Αθηνών (20)
-
ΣΥ.ΡΙΖ.Α Ημαθίας (108)
-
ΣΥΓΑΠΑ Ημαθίας (50)
-
Σιδηρόπουλος Αναστάσιος (79)
-
Τρέχα Βασίλη (της Ρένας Μάνιου) (39)
-
Υφαντίδης Αχιλλέας (7)
-
Χρονικά (1057)
Expand/Collapse
Ο Ερευνητής της Βέροιας (100)
-
ΘΑ ΕΠΑΝΕΛΘΟΥΜΕ ΣΤΙΣ 1 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2010
» Ο Ερευνητής της Βέροιας -
JOY DIVISION: ''CEREMONY''
» Ο Ερευνητής της Βέροιας -
BUDAPEST,INCLUDING THE BANKS OF THW DANUBE,THE BUDA CASTLE(HUNGARY) - ΒΟΥΔΑΠΕΣΤΗ,ΟΙ ΟΧΘΕΣ ΤΟΥ ΔΟΥΝΑΒΗ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΗΣ ΒΟΥΔΑΣ(ΟΥΓΓΑΡΙΑ)
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Βουδαπέστη, οι όχθες του Δούναβη και το κάστρο της Βούδας
Στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν η Αυστροουγγρική Αυτοκρατορία είχε μεγάλη επιρροή στα διεθνή ζητήματα, η Βουδαπέστη απολάμβανε στιγμές δόξας. Ο Γκούσταβ Μάλερ και ο νεαρός Μπέλα Μπάρτοκ παρουσίαζαν τα έργα τους στη μουσική ακαδημία και τα κτίρια σε ρυθμό Αρτ Νουβό ξεφύτρωναν σαν μανιτάρια στις κατοικημένες περιοχές. Η πόλη φωτιζόταν τη νύχτα από σύστημα ηλεκτρικού φωτισμού και το 1896 ξεκίνησε το πρώτο σύστημα υπόγειου σιδηρόδρομου στην ηπειρωτική Ευρώπη. Το γεγονός συνέπεσε με τη
χιλιοστή επέτειο του ουγγρικού κράτους, αλλά η ιστορία της πόλης είχε αρχίσει πολύ νωρίτερα.
Ο πρώτος καταυλισμός στους λόφους Γκέλερτ με το όνομα Ακ Ινκ, που σημαίνει "βράχος πλούσιος σε νερό", κατασκευάστηκε από τους Κέλτες τον πρώτο αιώνα π.Χ. Στην αρχή της χριστιανικής εποχής έγινε πρωτεύουσα της ρωμαϊκής επαρχίας της Κάτω Πανονίας με την ονομασία Ακουίνκουμ, σύντομα όμως εισέβαλαν σε αυτή οι Ούννοι. Όταν διαμελίστηκε η αυτοκρατορία των Ούννων, ήλθε η σειρά των Γεπιδών, των Λομβαρδώνν, των Αβάρων και άλλων λαών από την κεντρική Ασία. Οι Μαγυάροι εμφανίστηκαν για πρώτη φορά περί τον 9ο αιώνα και εγκατέστησαν την πρωτεύουσά τους στο Έστεργκομ. Αργότερα, κατά τον 13ο αιώνα, τη μετ'εφεραν στην Ομπούντα (το ρωμαϊκό Ακουίνκουμ) κοντά στην Πέστη, μια εμπορική πόλη που την κατοικούσαν γερμανικοί και ουγγρικοί λαοί.
Στα μέσα του 13ου αιώνα, μετά την εισβολή των Τατάρων, ο βασιλιάς Μπέλα Δ΄ ξεκίνησε την κατασκευή ενός βασιλικού ανακτόρου και οχυρωματικών έργων και τειχών σε ένα επίπεδο που βρισκόταν περίπου 60 μέτρα πάνω από τη δεξιά όχθη του Δούναβη. Μπορούσαν να υπερασπιστούν ευκολότερα αυτή την πλευρά του ποταμού από την Πέστη, η οποία βρισκόταν σε πεδιάδα. Η Βούδα, που αναπτύχθηκε γύρω από το οχυρό του λόφου, ήταν η τρίτη πόλη που ιδρύθηκε σε αυτή την περιοχή και αναπτύχθηκε ταχύτατα. Εκεί εγκαταστάθηκε το δεύτερο πανεπιστήμιο της χώρας το 1395 και το 1473 τυπώθηκε το πρώτο ουγγρικό βιβλίο, το
"Μπουντάι Κρόνικα" (Τα χρονικά της Βούδας).
Η Βούδα, που εξελίχθηκε σε πολιτική, οικονομική και πολιτιστική πρωτεύουσα, απήλαυσε τη μεγαλύτερη λαμπρότητά της στα τέλη του 15ου και στις αρχές του 16ου αιώνα, όταν την επισκέπτονταν ταξιδιώτες από ολόκληρη την Ευρώπη. Στις αρχές του 16ου αιώνα οι επάλξεις της πόλης ενισχύθηκαν, δεν μπόρεσαν όμως να αντισταθούν στους Τούρκους που κατάφεραν να καταλάβουν την πόλη με πανουργία. Η οθωμανική κατοχή σηματοδότησε μια μακρά περίοδο παρακμής και τελείωσε το 1686 μετά από μακρά πολιορκία. Η Βούδα, που είχε χάσει σχεδόν όλους τους κατοίκους της εξ αιτίας των εχθροπραξιών, υποβαθμίστηκ
ε σε ρόλο μικρής επαρχιακής πόλεως στην Αυτοκρατορία των Αψβούργων μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα.
Η εμφάνιση της Βούδας, σήμερα, μετά από τις σημαντικές καταστροφές που υπέστη κατά τη διάρκεια της ναζιστικής κατοχής, έχει μια ποικιλία ρυθμών. Οι δρόμοι της - στους οποίους κυριαρχεί το φρούριο και η κατοικημένη περιοχή και προς νότο το βασιλικό ανάκτορο - περιστοιχίζονται με κτίρια γοτθικού, αναγεννησιακού και μπαρόκ ρυθμού. Η τουρκική κατοχή είναι επίσης αποτυπωμένη σε κτίρια, όπως τα δημόσια λουτρά Κίραλι, που κατασκευάστηκαν μεταξύ 1566 και 1570 και αργότερα επεκτάθηκαν με νεοκλασικές πτέρυγες.
Το πιο ενδιαφέρον κτίριο της πόλης είναι ο ναός της Ευλογημένης Παναγίας, γνωστός επίσης και σαν ναός του Ματίας, επειδή εκεί φυλάσσεται η πανοπλία του Ματίας Κορβίνο που βασίλεψε από το 1458 μέχρι το 1490. Η ιστορία αυτού του ναού είναι ιστορία πόνου και δυστυχίας όπως της πόλης: το πρώτο θρησκευτικό κτίσμα υψώθηκε σε αυτή την τοποθεσία τον 13ο αιώνα, όμως αντικαταστάθηκε σύντομα από έναν καθεδρικό ναό που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Στη διάρκεια της οθωμανικής εποχής το κτίριο μετατράπηκε σε τζαμί και κατά την πολιορκία του 1686 κατέρρευσαν ο πύργος και η οροφή. Η ανακατασκευή περιελάμβανε στοιχεία μπαρόκ, όμως τον 19ο αιώνα το γοτθικό κτίριο ανακατασκευάστηκε μετά από ανασκαφές των ερειπίων του μεσαιωνικού ναού. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν το νεογοτθικό κωδωνοστάσιο και η νότια θύρα. Η τελευταία έχει τοιχογραφηθεί με τη σκηνή
του "Θανάτου της Παρθένου" και το εσωτερικό αναζωογονήθηκε με εργασίες σε γυψομάρμαρο και πίνακες με διακοσμητικά θέματα.
Πίσω από τον ναό βρίσκεται ο Προμαχώνας των Ψαράδων, σε ρυθμό κατά κάποιο τρόπο μεταξύ νεογοτθικού και νεορωμανικού, από όπου μπορεί κανείς να θαυμάσει ολόκληρη την πόλη. Η ονομασία του έχει ληφθεί από την περιοχή στην οποία κατοικούσαν οι ψαράδες και από το γεγονός ότι εκεί υπήρχε μια ψαραγορά κατά την αρχαία εποχή, επειδή τα ήρεμα νερά του Δούναβη που χωρίζουν τα δύο μισά της ουγγρικής πρωτεύουσας κυλούσαν εκεί κοντά.
Πολύ γρήγορα η ισχυρογνωμοσύνη του αριστοκράτη Ιτσβάν Σέτσενι.jpg)
αποδείχθηκε χρήσιμη: επειδή αποκλείστηκε στην ανατολική όχθη κατά τη χρονική στιγμή που γινόταν η κηδεία του πατέρα του στη δυτική όχθη, δεν έχασε καιρό και κατάφερε να στήσει μια γέφυρα στο ποτάμι. Χάρη σε αυτόν, το 1848, ολοκληρώθηκε η Σέτσενι Λάντσιντ, μια μεγαλοπρεπής γέφυρα με αλυσίδες και για πρώτη φορά ενώθηκαν οι δύο όχθες του μεγάλου ποταμού.
ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ 'UNESCO - ΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ"
Περισσότερα... »
-
ΒΑΛΣΑΜΗ ΝΟΡΑ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Νόρα Βαλσάμη
Η Νόρα Βαλσάμη είναι Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, της τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Γεννήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου στις 24 Ιουνίου του 1948. Είναι σύζυγος του σκηνοθέτη Ερρίκου Ανδρέου.
Σπούδασε χορό και ρυθμική στην Αίγυπτο. Αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Γιώργου Θεοδοσιάδη. Έκανε την πρώτη της θεατρική εμφάνιση σε μια παραγωγή του 1965, στην κωμωδία του Αριστοφάνη Εκκλησιάζουσες, όταν ακόμη φοιτούσε στη δραματική σχολή. Ένα χρόνο αργότερα έκανε το ντεμπούτο της και στη μεγάλη οθόνη, στην ταινία "Τζένη Τζένη". Τότε ήταν που της παρείχε και το συμβόλαιό της η Φίνος Φίλμς. Μετά από μια πλειάδα ρόλων αποσύρθηκε από τις ταινίες το 1975
και ασχολήθηκε με το θέατρο αποκλειστικά. Ανάμεσα στις θεατρικές παραστάσεις στις οποίες συμμετείχε είναι "Ο Ματωμένος Γάμος" του Λόρκα, "Ένας Ιδανικός Σύζυγος" του Όσκαρ Ουάιλντ κ.ά.
Σήμερα ζει μακρυά από τα φώτα της δημοσιότητας στη Ραφήνα.
Φιλμογραφία
Οι Βάσεις και η Βασούλα (1975)....Βασούλα
Ο Αγνωστος Εκείνης της Νύχτας (1972)....Φωτεινή
Το Κοροϊδάκι της Πριγκηπέσσας (1972)....Νόρα
Ξένοιαστος Παλαβιάρης (1971)....Ελπίδα
Ο Κατεργάρης (1971)....Εύα Βαρνή
Εν Ονόματι του Νόμου (1970)....Μυρτώ Αλεβίζου
Η Θεία μου η Χίπισσα (1970)....Κάθριν
Ο Γόης (1969)....Έλλη
Πεθαίνω Κάθε Ξημέρωμα (1969)....Χαρά
Τα Δυο Πόδια σ`ένα... Παπούτσι! (1969)....Μάρω Αγραφιώτου
Το Λεβεντόπαιδο (1969)....Φιλιώ
Για Ποιον Χτυπά η... Κουδούνα (1968)....Αλίκη Λαμπιρίκου
Γοργόνες και Μάγκες (1968)....Χρύσα
Ο Ψεύτης (1968)....Ρένα Αργυρίου
Πολύ Αργά για Δάκρυα (1968)
....Νόρα
Γαμπρός απ`το Λονδίνο (1967)....Μαίρη
Κάτι Κουρασμένα Παληκάρια (1967)....Κορίνα Μαλτέζου
Πυρετός στην Ασφαλτο (1967)....Βασιλική Ζήκα
Οι Κυρίες της Αυλής (1966)....Άννα Μπόσικου
Στεφανία (1966)....Εσθήρ
Σειρές που έχει παίξει
Έλλη και Άννα 1995 ΑΝΤ1
Αναδυομένη (Η) 1978 ΥΕΝΕΔ
Αστροφεγγιά 1980 ΕΡΤ
Αφροδίτη 1977 ΥΕΝΕΔ
Η γειτονιά μας 1972 ΥΕΝΕΔ
Η δικαιοσύνη μίλησε 1976
Η εξαφάνιση του Τζων Αυλακιώτη 1985 ΕΡΤ
Και εύθυμη και χήρα 991 ΑΝΤ1
Μια γυναίκα από το παρελθόν 1992 ΑΝΤ1
Μυστικοί αρραβώνες 1979 ΥΕΝΕΔ
Ο χήρος η χήρα και τα χειρότερα 1993 ΑΝΤ1
Ρωμαίος και Ιουλιέτα 1975 ΥΕΝΕΔ
Στησιχόρου ’73 1972 ΥΕΝΕΔ
Ταβέρνα (Η) 1972 ΕΙΡΤ
Τμήμα ηθών 1992 ΑΝΤ1
Τρεις χήρες (Οι) 2001 ALPHA
Βιντεοταινίες που έχει παίξει
Ένας λαθρεπιβάτης στην καρδιά μου 1988
Ο Πεταλούδας πάει στον Παράδεισο 1988
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ, ΤΟ www.cine.gr ΚΑΙ ΤΟ www.retrodb.gr
Περισσότερα... »
-
BATTLE OF SOLFERINO - Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΣΟΛΦΕΡΙΝΟ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Η μάχη του Σολφερίνο
Σημαντική μάχη, στο πλαίσιο του Δεύτερου Πολέμου της Ιταλικής Ανεξαρτησίας. Έλαβε χώρα στις 24 Ιουνίου 1859 κοντά στην κωμόπολη Σολφερίνο της Λομβαρδίας, μετξύ του αυστριακού στρατού υπό τον Κάιζερ Φραγκίσκο - Ιωσήφ Α΄ και των συνασπισμένων δυνάμεων Γαλλίας και Ποδεμοντίου, υπό τους βασιλείς των δύο χωρών Ναπολέοντα Γ΄ και Βίκτωρα - Εμμανουήλ Β΄,αντίστοιχα.
Οι δύο στρατοί, που αριθμούσαν από 120.000 χιλιάδες άνδρες περίπου, συναντήθηκαν τυχαία και δεν είχαν προπαρασκευαστεί για μάχη. Οι Γάλλοι πίστευαν ότι θα συναντούσαν την οπισθοφυλακή των Αυστριακών και οι
Αυστριακοί την εμπροσθοφυλακή των Γαλλο-Πεδεμοντίων. Η σύγκρουση άρχισε το πρωί και συνεχίστηκε μέχρι το μεσημέρι, μέσα σε κλίμα σύγχυσης και αταξίας. Ήταν όμως ιδιαίτερα σκληρή,με αποτέλεσμα ο αριθμός των θυμάτων να αυξάνει με γεωμετρική πρόοδο.
Οι Γαλλο-Πεδεμόντιοι κατόρθωσαν να διασπάσουν το απόγευμα το αυστριακό μέτωπο, αλλά με. μεγάλες απώλειες. Εξαντλημένοι και οι δύο στρατοί υπέγραψαν ανακωχή το βράδυ, με πρωτοβουλία του Ναπολέοντα Γ΄. Οι απώλειες για τους Αυστριακούς ανήλθαν σε 14.000 νεκρούς και τραυματίες και 8.000 αγνοούμενους ή αιχμαλώτους, ενώ οι Γαλλο-Πεδεμόντιοι είχαν 15.000
νεκρούς και τραυματίες και 2.000 αγνοούμενους ή αιχμαλώτους.
Η μάχη του Σολφερίνο είχε δύο μείζονες συνέπειες:
1. Με τη "Συνθήκη της Βιλαφράνκα" (12 Ιουλίου 1859), ένα μεγάλο μέρος της Λομβαρδίας αποσπάστηκε από την Αυστρία και ενσωματώθηκε στο βασίλειο Σαρδηνίας - Πεδεμοντίου, γεγονός που συνέβαλε στην ενοποίηση της Ιταλίας το 1861.
2. Η τραγική κατάσταση των χιλιάδων τραυματιών στο πεδίο της μάχης ευαισθητοποίησε τον ελβετό έμπορο Ερρίκο Ντυνάν (αυτόπτη μάρτυρα της μάχης), που ανέλαβε πρωτοβουλία για την ίδρυση του Ερυθρού Σταυρού.
ΑΠΟ ΤΟ www.sansimera.gr
Περισσότερα... »
-
''Ο ΗΧΟΣ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ'': ΣΑΠΟΥΝΟΠΕΡΑ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Ο ήχος της σιωπής
Σαπουνόπερα 77 επεισοδίων των 30 λεπτών
Πρεμιέρα στην ΕΤ1 την Τρίτη 16 Φεβρουαρίου 1993
Προγραμματισμός κάθε Τρίτη και Πέμπτη στις 18:45
Παραγωγή, σενάριο και σκηνοθεσία του Βαγγέλη Φουρνιστάκη
Ηθοποιοί Δάνης Κατρανίδης (Αλέξανδρος Δανέζης), Άντελα Γκερέκου (Μιράντα Δανέζη), Δήμητρα Παπαδήμα (Αθηνά Φωκά), Τρύφων Καρατζάς (Σωκράτης Βρανάς), Νίκος Βελέκης (Στηβ Τόγκας), Γιάννης Μόρτζος (ντετέκτιβ), Θόδωρος Έξαρχος (ανακριτής Δρακάτος)
….Μια σπείρα στο Μαϊάμι της Φλόριντα, απάγει το μικρό παιδί της διάσημης γλύπτριας Αθηνάς Φωκά. Για να το αφήσουν ελεύθερο ζητούν από τη Φωκά να γίνει πιόνι τους και να παγιδεύσει ερωτικά τον ορυκτολόγο Αλέξανδρο Δανέζη υπεύθυνο μεταλλειολόγο μιας μεγάλης αμερικανικής εταιρίας, στα ορυχεία της οποίας σκοτώθηκαν από έκρηξη δέκα οκτώ άτομα. Πράγματι με τη μεσολάβηση του Στηβ, η Αθηνά γνωρίζει σε μια έκθεσή της τον Δανέζη και γοητεύεται από το παρουσια
στικό του, την εξυπνάδα του και τους καλούς του τρόπους. Εκείνος νιώθει ανάμικτα συναισθήματα, αφού του αρέσει πολύ
η Αθηνά, αλλά έχει τύψεις γιατί αισθάνεται πως προδίδει την εμπιστοσύνη της γυναίκας του, δημοσιογράφου Μιράντας Δανέζη, η οποία είναι αρχισυντάκτης της εφημερίδας «Ελεύθερη Ώρα». Με αυτόν τον τρόπο αρχίζει μια ιστορία εκβιασμού σε βάρος του Δανέζη ώστε να περιοριστούν οι ευθύνες της εταιρίας για τη θανατηφόρα έκρηξη, αλλά και ο συναισθηματικός του διχασμός ανάμεσα σε δυο γυναίκες….
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998
Περισσότερα... »
-
KENNETH ARNOLD UFO SIGHTING - ΟΙ ''ΙΠΤΑΜΕΝΟΙ ΔΙΣΚΟΙ'' ΤΟΥ ΚΕΝΕΘ ΑΡΝΟΛΝΤ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Οι Ιπτάμενοι Δίσκοι του Κένεθ Άρνολντ
Στις 24 Ιουνίου του 1947 ο Κένεθ Άρνολντ (Keneth Arnold) Αμερικανός πιλότος και επιχειρηματίας, ισχυρίστηκε ότι είδε εννιά αεροσκάφη με σχήμα "ημισέληνου", να πετούν ακανόνιστα και με εκπληκτική ταχύτητα κοντά στο όρος Rainier της πολιτείας Ουάσιγκτον. Είπε ότι του θύμισαν δίσκους που πλανάρουν πάνω στο νερό. Ένας συντάκτης της εφημερίδας Eastern Oregonian ανέφερε ότι ο Άρνολντ είδε "στρόγγυλα" αντικείμενα. Άλλες αναφορές λένε για "δισκοειδή" αντικείμενα. Μέσα σε μερικές εβδομάδες, υπήρχαν εκατοντάδες αναφορές από όλη την Αμερική για θεάσεις ιπτάμενων "δίσκων".
Κάποιοι πιστεύουν πως το γεγονός ότι τόσες θεάσεις A.T.I.A. (UFO) και εξωγήινων συμορφώνονται με ένα γενικό πρότυπο, αυτό σημαίνει ότι οι παρατηρητές δεν έχουν κάνει λάθος. Πρέπει να βλέπουν τα ίδια πράγματα. Είναι πιο πιθανό ότι βλέπουν αυτά που βλέπουν λόγω των προσδοκιών τους, που βασίζονται σε στερεότυπα που δημιουργήθηκαν, κατά μεγάλο βαθμό, από τα μέσα μαζική ενημερωσης. Υπό αυτό το πρίσμα, ίσως και υπό μερικά άλλα, οι θεάσεις Α.Τ.Ι.Α. και εξωγήινων μπορούν να συγκριθούν με τις θεάσεις του Άγιου Βασίλη.
(σ.τ.μτφ: Ο Keneth Arnold ποτέ δεν ανέφερε ότι είδε δισκοειδή σκάφη. Η αναφορά του αφορούσε σε σκάφη με σχήμα "ημισέληνου", όπου ο ιδιος περιγράφει την αναφορά του. Προφανώς η αναφορά του αυτή διαστρεβλώθηκε από τα ΜΜΕ και καταλήξαμε στους ιπτάμενους δίσκους.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η ομοιότητα των σκαφών που ανέφερε ο Arnold, με κάποια πειραματικά και πρωτοποριακά σκάφη της εποχής. Ένα από αυτά είναι το γε
ρμανικό Gotha Go-22, το οποίο πέταξε για πρώτη φορά το 1945, αλλά και διάφορα άλλα πειραματικά μοντέλα τύπου "ιπτάμενης πτέρυγας" της αμερικανικής εταιρίας Northrop, όπως το N1M “Jeep”, που πέταξε τον Ιούλιο του 1940, το XB-35, το YB-49 και το YRB-49A, που αποτελούν και τους προδρόμους του σημερινού στελθ βομβαρδιστικού Β-2. Ίσως τελικά αυτό που είδε ο Arnold να μην ήταν και τόσο απόκοσμο, αλλά σίγουρα κάτι μπροστά από την αεροναυπηγική εποχή του.)
Η περιγραφή του Άρνολντ γι' αυτά τα μυστηριώδη αντικείμενα έμεινε και έκτοτε αποκαλούμε τα UFO ''ιπτάμενους δίσκους''.
ΑΠΟ ΤΟ [www.skepdic.gr]
Περισσότερα... »
-
LUCREZIA BORGIA - ΛΟΥΚΡΗΤΙΑ ΒΟΡΓΙΑ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Λουκρητία Βοργία
Η Λουκρητία Βοργία ήταν Μεγάλη Δούκισσα και Πριγκίπισσα ιταλικών πόλεων και περιοχών, πασίγνωστη για την ομορφιά της, τους σκανδαλώδεις έρωτές της αλλά και για τα εγκλήματα στα οποία φέρεται να είχε αναμειχθεί. Ήταν η φυσική κόρη του Ροδερίγου Βοργία, του μετέπειτα Πάπα Αλέξανδρου Στ΄, και της επίσης γνωστής Ρόζα – Βανότζα ντε Κατανέι και συνεπώς αδελφή των Καίσαρα Βοργία, Ιωάννη Βοργία και Τζόφρη ή Γοδεφρείδο Βοργία.
Γενικά
Η Λουκρητία Βοργία γεννήθηκε σε περίχωρο της Ρώμης στις 18 Απριλίου του 1480 και πέθανε στη Φεράρα στις 24 Ιουνίου του 1519. Τα νεανικά της χρόνια τα πέρασε στην αυλή των Βοργιών ονομαστή για τις ραδιουργίες και τα εγκλήματά της. Η ίδια διέθετε εξαιρετική ομορφιά και πολλές χάρες, ενώ ο ήπιος χαρακτήρας και η ιδιαίτερη ευφυΐα της την βοήθησαν στο ρόλο τον οποίο ίσως ασυναίσθητα να διαδραμάτισε. Οι αλλεπάλληλοι γάμοι της μάλλον υπήρξαν σκόπιμοι προκειμένου να ικανοποιήσουν τη φιλοδοξία του πατέρα της και την αύξηση της δύναμης του αδελφού της.
Γάμοι και πάθη
Σε πολλή νεαρή ηλικία αρραβωνιάστηκε διαδοχικά δύο Ισπανούς ευγενείς τον Δον Χερουβίν ντε Σεντέλλος και τον Γασπάρντο ντε Προσίντα. Όταν όμως ο πατέρας εξελέγη Πάπας και προκειμένου να εξυπηρετήσει τις πολιτικές του βλέψεις, διέλυσε τους αρραβώνες της Λουκριτίας και την πάντρεψε με τον Ιωάννη Σφόρτζα ντε Πεζάρο, νόθο γιο του Αλέξανδρου Σφόρτζα, κόμη του Μιλάνου.
Αργότερα όταν ο αδελφός της αντελήφθη ότι αδυνατούσε να προσπορίσει οικονομικά οφέλη από τον γάμο της αδελφής του αποπειράθηκε να δολοφονήσει το γαμπρό του μέσα στη κρεβατοκάμαρα της αδελφής του.Οι χρονικογράφοι της εποχής εκείνης του Πέζαρο αφηγούνται την απόπειρα εκείνη, που διέφυγε τελικά ο Ιωάννης Σφόρτζα ως εξής: (σε ελεύθερη μετάφραση)
«Ένα βράδυ ο Τζακουΐνο, θαλαμηπόλος του Ιωάννη Σφόρτζα βρισκόταν στον κοιτώνα της Λουκρητίας όταν μπήκε σ΄ αυτό ο αδελφός της Καίσαρ. Πριν όμως μπει, η Λουκριτία διέταξε αυτόν να κρυφτεί πίσω από ένα ανάκλιντρο. Μπαίνοντας ο αδελφός της, της ανακοίνωσε ότι έδωσε εντολή να σκοτώσουν τον σύζυγό της. Έτσι μόλις στη συνέχεια έφυγε ο Κάισαρ Βοργίας η Λουκρητία έστειλε τον αυτήκοο μάρτυρα θαλαμηπόλο να ειδοποιήσει τον Ιωάννη Σφόρτζα. Τότε αυτός ιππεύοντας ένα άλογο έφθασε στο Πέζαρο μετά από 24 ώρες όπου φθάνοντας το άλογο έπεσε νεκρό από το συνεχές καλπασμό».
Μετά απ΄ αυτόν τον έντεχνο χωρισμό ο πατέρας της, Πάπας, ακύρωσε τον γάμο της κόρης του με τον Σφόρτζα, μετά τον οποίο η Λουκρητία κατέφυγε σε Μοναστήρι καλογριών του Αγίου Σίξτου.
Τον Ιούλιο του 1498 η Λουκρητία παντρεύεται, πάλι για πολιτικούς σκοπούς, τον Αλφόνσο ντι Μπιντέλια, νόθος και
αυτός, γιος του Βασιλέως της Νάπολης Αλφόνσου Β' της Αραγωνίας. Και αυτός ο γάμος υπήρξε ατυχής. Τότε, οι Βοργίες ανέλαβαν την ιδέα να καθυποτάξουν το Βασίλειο της Νάπολης συμμαχώντας με τον Βασιλέα της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΒ΄. Έτσι την επομένη της εορτής του ιωβηλαίου του 1500 που γιόρταζε όλη μαζί η οικογένεια του Ποντίφικα, ο Αλφόνσος δέχθηκε επίθεση από τέσσερις προσωπιδοφόρους κοντά στην εκκλησία του Αγίου Πέτρου όπου τραυματίσθηκε σοβαρά δεχόμενος τις φροντίδες που έσπευσε να του παράσχει η σύζυγός του Λουκριτία, επί 34 συνεχείς ημέρες, ενώ ο Πάπας διέθεσε 14 άνδρες για τη φρούρησή του. Όταν τη περίοδο εκείνη ο Καίσαρας Βοργίας πήγε να επισκεφθεί τον ημιθανή τραυματία φέρεται να δήλωσε «ότι δεν γίνεται στο γεύμα, μπορεί να γίνει στο δείπνο». Έτσι στις 18 Αυγούστου του 1500 αφού εισήλθε στη κρεβατοκάμαρα του γαμπρού του και απομάκρυνε την αδελφή του, στραγγάλισε τον Αλφόνσο με τη βοήθεια του σωματοφύλακά του Μικελόττο.
Αιμομιξία;
Μετά τον θάνατο του δεύτερου συζύγου της η Λουκρητία κατέφυγε στο πύργο του Νέππι. Τότε ξέσπασε το σκάνδαλο για αιμομικτικές σχέσεις που μπορεί να είχε με τον πατέρα της και τον αδελφό της. Αφορμή αυτού ήταν το γεγονός ότι το 1498 η Λουκρητία είχε γεννήσει κατά τον 2ο γάμο ένα βρέφος άρρεν. Το 1501 φέρεται και με δεύτερο βρέφος με το όνομα Τζοβάνι (Ιωάννη) το οποίο και ανέτρεφε και για το οποίο ο Πάπας εξέδωσε δύο αναγνωριστικές βούλες που φυλάσσονταν στα αρχεία της Μοδένας. Στο μεν
ένα εξ αυτών ο Πάπας αναγνώριζε το βρέφος ως τέκνο του Καίσαρα Βοργία, στο δε άλλο ως τέκνο δικό του. Η διπλή αυτή αναγνώριση της πατρότητας του παιδιού ενισχύει παρά συσκοτίζει ακόμη περισσότερο τις κατηγορίες των χρονικογράφων της εποχής για τις πιθανές αισχρές και οργιώδεις σχέσεις πατέρα, αδελφού και κόρης. Βέβαια σ΄ αυτό το σημείο έδωσε λαβή να υποστηρίζεται και η ενεργή συμμετοχή της Λουκριτίας σε όλες τις οργιώδεις εορτές που συνήθιζε ο Πάπας στα ποντιφικά ανάκτορα.
Τρίτος γάμος - ανάταση
Το 1501, ένα χρόνο μετά τη δολοφονία του 2ου συζύγου της η Λουκριτία παντρεύεται τον Αλφόνσο της Έστης, Δούκα της Φεράρας τον οποίο και ακολούθησε στη Φεράρα. Εκεί η Λουκριτία δημιούργησε περί αυτής σπουδαίο κύκλο ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών. Μεταξύ αυτών ήταν και ο Μπέμπο, ο οποίος χάρη στη Λουκριτία έγινε καρδινάλιος, και ο Αριόστος ο οποίος εξύμνησε τις αρετές της Λουκριτίας σε ένα οκτάστιχο που αναφέρεται στο έργο του «Μαινόμενος Ρολάνδος». Έτσι μέσα σ΄ ένα τέτοιο κύκλο και σ΄ ένα πλήθος τίτλων από τους γάμους της συνέχισε να ζει η Λουκρητία στην ίδια πόλη μέχρι τον θάνατό της το 1519. Σημαντικότεροι των τίτλων που έφερε ήταν Πριγκίπισσα του Σαλέρνο,
Δούκισσα της Μοντένα, του Ρέτζιο και της Φεράρας, Δούκισσα της Βισκεγλίας και Λαίδη του Πέζαρο και της Γραδάρας. Σημειώνεται ότι τότε οι κληρονομικοί τίτλοι φέρονταν κατά σειρά από τον νεότερο προς τον αρχαιότερο αποκτηθέντα και όχι κατά την σύγχρονη αξιωματική σειρά από ανώτερο προς κατώτερο.
Κριτικές
Οι σύγχρονοι της Λουκρητίας χρονικογράφοι της απέδωσαν πλήθος κατηγοριών. Αντίθετα οι νεότεροι ιστοριοδίφες εξετάζοντας τα πολιτικά πάθη και τις θρησκευτικές έριδες της εποχής εκείνης στέκονται απέναντι από το πρόσωπό της με περισσότερο ίσως σεβασμό. Συγκεκριμένα ο Γρηγορόβιος καίτοι αναγνωρίζει τη Λουκρητία ως φιλήδονη γενικά, δεν δέχεται να είχε εγκληματική φύση, θεωρώντας πως όλα αυτά είναι κατηγορίες των εχθρών των Βοργιών. Βέβαια υπήρξαν και συγγραφείς που προσπάθησαν να την εξαγνίσουν από κάθε κατηγορία.
Κατά την ασφαλέστερη κρίση η Λουκρητία δεν ήταν τύπος ανήθικου ανθρώπου (immorale), αλλά μάλλον εξωηθική (amorale) που όμως μπορούσε να διακρίνει τα όρια μεταξύ της ηθικής και της ανηθικότητας. Όπως σημειώνει ο Γέμπχαρτ (Gebhart).
«Όλα της ήταν φευγαλέα, ακαθόριστα, αμφίρροπα, άτολμα, τόσο στο
πνεύμα όσο και στην έκφρασή της και προπάντων ο χαρακτήρας της. Κατέστη κοντά στον πατέρα της και τους φιλόδοξους αδελφούς της "ευμάλακτος κηρός", "χαρίεσσα σκλάβα", που όμως η εκπαίδευσή της δεν μόρφωσε την αιδώ, ούτε τον λεπτοφυή γυναικείο αυτοσεβασμό.Έτσι ως γλυκύτατη γυνή προετοιμάστηκε να δεχτεί χωρίς αντιστάσεις τις σκανδαλωδέστερες περιπέτειες του Οίκου των Βοργιών τις οποίες κάποια ψυχική αναισθησία τις καθιστούσες λιγότερο οδυνηρές για την ίδια. Συνήθισε στο πόνο, (συνεχίζει ο Γέμπχαρτ) όπως συνήθισε τα παράξενα θεάματα της παπικής αυλής».
Σε κάποια δε επιστολή της, λίγο πριν πεθάνει, προς τον Πάπα Λέοντα Ι΄ διαφαίνεται το παράπονο μιας πικραμένης ύπαρξης στην οποία το παρελθόν, της είχε αφήσει μάλλον μελαγχολικές παρά φρικιαστικές αναμνήσεις.
Η Λουκρητία στη τέχνη
Εκφράσεις
Στις δημώδεις ελληνικές εκφράσεις με το πλήρες όνομα Λουκρητία Βοργία αποδίδεται συνηθέστερα ως χαρακτηρισμός ατόμου ραδιούργου, γυναίκα ή άνδρα. Στον ελληνικό κινηματογράφο η έκφραση αυτή έχει αναφερθεί σε κωμωδίες από τον Γιάννη Γκιωνάκη, τη Γεωργία Βασιλειάδου, τον Μίμη Φωτόπουλο κ.ά.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Περισσότερα... »
-
BIERCE AMBROSE - ΜΠΙΡΣ ΑΜΠΡΟΟΥΖ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Μπίρς Αμπρόουζ
(24 Ιουνίου 1842 - ? 1914)
Ο "Πικρόχολος Μπηρς", ο πιο "Μοχθηρός άνθρωπος του Σαν Φρανσίσκο", γεννήθηκε το 1842, στο Οχάιο. Παρακολούθησε μαθήματα ενός χρόνου στο Στρατιωτικό Ινστιτούτο του Κεντάκι και ήταν απ` τους πρώτους που κατατάχτηκαν στο στρατό του Λίνκολν όταν ξέσπασε ο Αμερικανικός εμφύλιος. Πολέμησε σε όλες τις μεγάλες μάχες από το Σιλό ως την Τσικαμάουγκα, με το στρατό των Βορείων. Μετά τη νίκη των Βορείων επέστρεψε στο Σαν Φρανσίσκο και ασχολήθηκε με τη δημοσιογραφία καυτηριάζοντας την εγκληματική συμπεριφορά των Χριστιανών συμπολιτών του, τον κλήρο και τους πολιτικούς. Παράλληλα αρχίζει να γράφει διηγήματα. Θα μπορούσε να θεωρηθεί πρόδρομος του "μαγικού ρεαλισμού", του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα. Το βιβλίο του "Chickamauga", είναι ένα από τα δυναμικότερα σύγχρονα αντιπολεμικά πεζογραφήματα. Το γεγονός πως η δημοσιογραφία τον έκανε διάσημο, δεν τον εμπόδισε να την εγκαταλείψει, έχοντας σιχαθεί τη σχέση της με την πολιτική. Στο απόγειο της φήμης του, το 1913, αποφάσισε να πάει στο Μεξικό, που εκείνη την εποχή συνταρασσόταν από την εξέγερση του Pancho Villa, προφανώς για να ενωθεί με τον στρατό του. Έκτοτε αγνοείται η τύχη του. Η εξαφάνισή του δημιούργησε μια ολόκληρη μυθολογία στην Αμερική. Πλήθος μελετών και
λογοτεχνικών βιβλίων (όπως το "Gringo Viejo" -"Ο γερο-Γκρίνγκο"- του Κάρλος Φουέντες) γράφτηκαν. Γυρίστηκαν κινηματογραφικές ταινίες (όπως η βασισμένη στο βιβλίο του Φουέντες, "The Old Gringo" του Luis Puenzo, με τον Γκρέγκορι Πεκ και την Τζέιν Φόντα), ανέβηκαν θεατρικά έργα και δημιουργήθηκαν σύλλογοι θαυμαστών του έργου του. Ακόμη και σήμερα ανακαλύπτονται συνεχώς στοιχεία που περιπλέκουν τα γεγονότα ακόμη περισσότερο. Ο Μπηρς δεν ανεχόταν τους ηλίθιους, δεν χαριζόταν στους εχθρούς και έφτυνε κατάμουτρα τους θεούς που έφτιαχναν οι άνθρωποι και όσους προσεύχονταν σε εκείνους. Είναι φημισμένος για τις υπερφυσικές του ιστορίες, καθώς επίσης και για το θρυλικό του πνεύμα, που μπορεί κανείς να εκτιμήσει καλύτερα διαβάζοντας το "Αλφαβητάρι του διαβόλου". Εκτός από τον H.L. Mencken, πνευματικό κληρονόμο του, δεν υπήρξε ποτέ άνθρωπος των γραμμάτων σαν τον Αμπρόουζ Μπηρς. Κι αν η τύχη του παραμένει ένα μυστήριο, ο Μπηρς παραμένει ένα αίνιγμα. Βιβλιογραφία: "Nuggets and Dust, Chatto and Windus", Λονδίνο/1872 "The Fiend`s Delight", John Camden Hotten, Λονδίνο/1873 "Cobwebs from an Empty Skull", Routledge, Λονδίνο/1874 "The Dance of Death", Henry Keller and Company, Σαν Φρανσίσκο/1877 "Black Beetles In Amber", Western Authors Publishing, Σαν Φρανσί
σκο/1892 "The Monk and the Hangman`s Daughter", F.J. Schulte, Σικάγο/1892 "Tales of Soldiers and Civilians", E.L.G. Steele, Σαν Φρανσίσκο/1892 "Can Such Things Be?", Cassell Publishing Company, Νέα Υόρκη/1893 "Fantastic Fables", G.P. Putnam`s Sons, Νέα Υόρκη/1899 "Shapes of Clay", W.E. Wood, Σαν Φρανσίσκο/1903 "The Cynic`s Word Book", Doubleday, Νέα Υόρκη/1906 "The Shadow on the Dial and Other Essays", A.M. Robertson, Σαν Φρανσίσκο/1909 "Write It Right", Neale Publishing Company, Νέα Υόρκη/1909 "The Collected Works of Ambrose Bierce 12 Volumes", Neale, Νέα Υόρκη/1909-1912.
ΑΠΟ ΤΟ [www.perizitito.gr]
Περισσότερα... »
-
VICTOR FRANCIS HESS - ΒΙΚΤΟΡ ΦΡΑΝΤΣ ΕΣ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Βίκτορ Φραντς Eς
Ο Βίκτορ Φραντς Eς (24 Ιουνίου 1883 - 17 Δεκεμβρίου 1964) ήταν Αμερικανο-αυστριακός φυσικός, ο οποίος ανακάλυψε τις κοσμικές ακτίνες. Το 1936 πήρε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής.
Βιογραφία
Πρώτα χρόνια
Ο πατέρας του ήταν ο Vinzens Hess και η μητέρα του η Serafine Edle von Grossbauer-Waldstätt, γεννήθηκε στο κάστρο Waldstein στη Στυρία, Αυστρία. Ο πατέρας του ήταν βασιλικός δασοφύλακας στην υπηρεσία του πρίγκηπα Öttingen-Wallerstein. Φοίτησε στο γυμνάσιο του Γκρατς από το 1893 μέχρι το 1901.
Σταδιοδρομία
Από το 1901 μέχρι το 1905 ο Ες ήταν προπτυχιακός φοιτητής στο
Πανεπιστήμιο του Γκρατς, και συνέχισε τις μεταπτυχιακές σπουδές του στη Φυσική, μέχρι που έλαβε το διδακτορικό του από εκεί το 1910. Εργάστηκε ως βοηθός του Stefan Meyer στο Ινστιτούτο Έρευνας για το ράδιο, στην Ακαδημία Επιστημών της Βιέννης (1910 - 1920). Ο Ες πήρε άδεια απουσίας το 1921 και ταξίδεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου εργάστηκε στην US Radium Corporation, στο Νιου Τζέρσεϊ, και ως σύμβουλος Φυσικός για το Bureau of Mines, στην Ουάσιγκτον. Το 1923 επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο του Γκρατς, και ορίστηκε τακτικός καθηγητής της Πειραματικής Φυσικής το 1925. Το Πανεπιστήμιο του Ίνσμπρουκ τον διόρισε καθηγητή και Διευθυντή του Ινστιτούτου Ακτινολογίας, το 1931.
Ο Ες μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες με την εβραϊκής καταγωγής γυναίκα του το 1938, για να αποφύγει τις διώξεις των Ναζί. Το ίδιο έτος το πανεπιστήμιο Fordham τον διόρισε καθηγητή της Φυσικής, και αργότερα
το 1944 έγινε πολιτογραφημένος πολίτης των Ηνωμένων Πολιτειών. Συνταξιοδοτήθηκε από το Fordham το 1956, και πέθανε στις 17 Δεκεμβρίου 1964, στο Mount Vernon, Νεα Υόρκη, Ηνωμένες Πολιτείες.
Πρωτοποριακή ανακάλυψη
Μεταξύ του 1911 και 1913, ο Ες έκανε το έργο με το οποίο κέρδισε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1936. Για πολλά χρόνια, οι επιστήμονες είχαν αμηχανία για τα επίπεδα της ιονίζουσας ακτινοβολίας που μετράται στην ατμόσφαιρα. Η υπόθεση εκείνη την εποχή ήταν ότι η ακτινοβολία θα μειωθεί καθώς η απόσταση από τη γη, της πηγής της ακτινοβολίας, θα αυξηθεί. Το ηλεκτροσκόπιο που είχε χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν έδωσε μια κατά προσέγγιση μέτρηση της ακτινοβολίας, αλλά άφησε να εννοηθεί ότι στα υψηλότερα επίπεδα της ατμόσφαιρας το επίπεδο της ακτινοβολίας μπορεί να είναι περισσότερο από ότι στο έδαφος. Ο Ες προσέγγισε αυτό το μυστήριο πρώτα, αυξάνοντας κατά πολύ την ακρίβεια των συσκευών μέτρησης, και στη συνέχεια τη λήψη του εξοπλισμό ψηλ
ά σε ένα μπαλόνι. Συστηματικά μετρούσε την ακτινοβολία σε υψόμετρο έως και 5,3 χιλιόμετρα κατά τη διάρκεια του 1911-12. Οι τολμηρές πτήσεις που έκανε τόσο κατά την ημέρα και κατά τη διάρκεια της νύχτας, διατρέχοντας σημαντικό κίνδυνο για τον εαυτό του.
Το αποτέλεσμα της ενδελεχούς εργασίας του Ες, που δημοσιεύθηκε στα Πρακτικά της Ακαδημίας Επιστημών της Βιέννης, έδειξε οτι το επίπεδο της ακτινοβολίας μειώνεται μέχρι και σε υψόμετρο περίπου 1 χμ, αλλά πάνω από το επίπεδο αυτό αυξάνεται σημαντικά, με την ακτινοβολία που διαπιστώθηκε σε 5 km περίπου είναι διπλάσια από αυτή στο επίπεδο της
θάλασσας. Το συμπέρασμά του ήταν ότι υπάρχει ακτινοβολία που διαπερνά την ατμόσφαιρα από το διάστημα, και η ανακάλυψη επιβεβαιώθηκε από τον Ρόμπερτ Μίλλικαν το 1925, ο οποίος έδωσε στην ακτινοβολία το όνομα «κοσμικές ακτίνες». Η ανακάλυψη άνοιξε την πόρτα σε πολλές νέες ανακαλύψεις στην πυρηνική φυσική.
Τιμητικές διακρίσεις και βραβεία · Βραβείο Lieben (1919)
· Βραβείο Memorial Abbe
· Μετάλλιο Abbe της Carl Zeiss Ινστιτούτου στην Ιένα (1932)
· Βραβείο Νόμπελ Φυσικής (1936)
Δημοσιεύσεις
· Hess, Victor F. (1928). The Electrical Conductivity of the Atmosphere and Its Causes. Constable & Company.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Περισσότερα... »
-
The B-52's: ''LEGAL TENDER''
» Ο Ερευνητής της Βέροιας -
OLD CITY OF DUBROVNIK (CROATIA) - Η ΠΑΛΙΑ ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΝΤΟΥΜΠΡΟΒΝΙΚ (ΚΡΟΑΤΙΑ)
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Η παλιά πόλη του Ντουμπρόβνικ
Μεταξύ Νοεμβρίου 1991 και Μαίου 1992, ο γιουγκοσλαβικός στρατός υπέβαλε την πόλη του Ντουμπρόβνικ σε έναν ανιλεή βομβαρδισμό, μειώνοντας την αντοχή του πληθυσμού στα έσχατα όρια του και προκαλώντας ζημιές περίπου στο 70% των κτιρίων του ιστορικού κέντρου του. Σήμερα το Ντουμπρόβνικ έχει διατηρήσει τα σημάδια εκείνης της τρομερής πολιορκίας, όμως χάρη σε ένα πρόγραμμα αποκατάστασης ευρείας κλίμακας που συντόνισε η ΟΥΝΕΣΚΟ, οι τοίχοι, οι ναοί και τα κτίριά του από ασβεστόλιθο έχουν επανέλθει στην προηγούμενη λαμπρότητά τους.
Κατά την έναρξη του πολέμου που οδήγησε στη διάσπαση της Γιουγκοσλαβίας, οι Κροάτες, υποτιμώντας τη συμβολική αξία του
"Μαργαριταριού της Δαλματίας", δεν θεώρησαν ότι το Ντουμπρόβνικ θα γινόταν θέατρο του πολέμου. Στη διάρκεια της ιστορίας της, η πόλη ξεχώρισε τον εαυτό της σαν πρότυπο ελευθερίας, ανεξαρτησίας και αστικής ανοχής και ποτέ δεν υποχρεώθηκε να καταφύγει στα όπλα.
Το Ντουμπρόβνικ, ποι ιδρύθηκε σε ένα μικρό νησάκι το 614 με την ονομασία Λους, μετονομάστηκε σε Ραγκούζα από τους λαούς που έφτασαν από την γειτονική Επίδαυρο (σύγχρονη Καφτάτ) διαφεύγοντας από τις επιδρομές και τις λεηλασίες των Σλάβων και των Αβάρων. Η νέα πόλη απέκτησε σύντομα σταθερά αμυντικά τείχη.
Από τον 7ο μέχρι τον 12ο αιώνα απολάμβανε της προστασίας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και έγινε σημαντικό εμπορικό κέντρο στην ανατολική Μεσόγειο. Μέχρι το 1205 βρισκόταν σε ειρηνική συνύπαρξη με τον
παρακείμενο σλαβικό καταυλισμό στην ενδοχώρα από τον οποίο έλαβε την οναμασία Ντουμπρόβνικ (από το ντουμπράβα που σημαίνει αριός, αδίλακας, ένα δέντρο που καλύπτει τους γύρω λόφους), όμως την ίδια χρονιά κατακτήθηκε από τη Βενετία. Παρά ταύτα, υπό τη διακυβέρνηση της Γαληνοτάτης συνέχισε να ασκεί το εμπόριό του χωρίς εξωτερικές παρεμβάσεις.
Ανεξάρτητη για μια ακόμη φορά το 1358, ενήμερη όμως ότι δεν μπορούσε να υπερασπιστεί τον εαυτό της από μελλοντικές επιθέσεις, η πόλη ζήτησε την προστασία των βασιλέων της Κροατίας και της Ουγγαρίας με ανταπόδοση ετήσιου φόρου. Ελεύθερη
, συνεπώς, να συγκεντρωθεί στις υποθέσεις της, η Ρεμπούμπλικα Ραγκουζίνα εξασφάλισε το μονοπώλιο της εμπορίας του αλατιού στα Βαλκάνια και πέρασε από μακρά περίοδο δόξας. Παρά τον σεισμό του 1667 που τη συγκλόνισε και την κατεδάφισε συθέμελα σκοτώνοντας 5.000 ανθρώπους, συνέχισε να ευημερεί σε τέτοιο βαθμό ώστε κατά τον 17ο αιώνα είχε προξένους σε 80 χώρες. Επί πλέον, θεωρούσε τη διπλωματία τόση σημαντική ώστε να καταστεί η πρώτη ευρωπαική χώρα που αναγνώρισε τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής. Το τέλος της ανεξαρτησίας της πόλης έφτασε το 1806 όταν ο Ναπολέων ενσωμάτωσε το Ντουμπρόβνικ στις Ιλλυρικές Επαρχίες.
Η επιτυχία του Ντουμπρόβνικ αντανακλάται στην αρχιτεκτονική του και στον σχεδιασμό της πόλεως. Τα τείχη του
- που έφταναν σε ύψος τα 25 και σε ορισμένα σημεία είχαν πάχος 6 μέτρα - ήταν ενισχυμένα με γοτθικούς πύργους και ημικυκλικές επάλξεις σε αναγεννησιακό ρυθμό. Τα σημαντικά θρησκευτικά και δημόσια κτίρια της πόλης, όταν κανείς την προσεγγίσει από τη θάλασσα, φαίνονται σαν διάδημα που υψώνεται πάνω από το νερό. Ο κύριος δρόμος της πόλης είναι η Στραντούν, ο φαρδύς λιθόστρωτος δρόμος που ακολουθεί τη γραμμή του καναλιού, το οποίο χώριζε το νησί από την ενδοχώρα κατά τους αρχαίους χρόνους. Η Στραντούν περιστοιχίζεται με κτίρια μπαρόκ που κατασκευάστηκαν μετά τον σεισμό και οδηγεί στο ανάκτορο Σπόνζα του 16ου αιώνα που έχει χτιστε
ί σε μια αρμονική ανάμιξη γοτθικού και αναγεννησιακού ρυθμού και το οποίο κάποτε αποτελούσε έδρα του τελωνείου και του νομισματοκοπείου.
Μπροστά από το ανάκτορο βρίσκεται ο ναός του Σαν Μπιάτζο. Το σημερικό κτίριο χρονολογείται από το πρώτο ήμισυ του 18ου αιώνα και έχει κομψή μπαρόκ πρόσοψη και πλούσια διακοσμημένο εσωτερικό με αγάλματα και επιχρυσώσεις. Ο καθεδρικός ναός της Σάντα Μαρία Ματζόρε είναι επίσης μπαρόκ και ολοκληρώθηκε το 1713 στα ερείπια ενός ρωμανικού ναού που φαίνεται ότι είχε κατασκευαστεί χάρη στη γενναιοδωρία του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου, τα πλοία του οποί
ου είχαν βρει καταφύγιο στο λιμάνι μετά από μια καταιγίδα.
Ανάμεσα στα άλλα μνημεία υπάρχει η φραγκισκανική μονή Μάλα Μπράκα με έναν ναό σε ρυθμό μπαρόκ και μια κομψή μονή του 14 αιώνα που περιβάλλεται από 60 λεπτούς δίδυμους κίονες, έκαστος των οποίων διέθετε μοναδικά κιονόκρανα που σηματοδοτούν τη μετάβαση από τον ρωμανικό στον γοτθικό αρχιτεκτονικό ρυθμό. Το 1317 ιδρύθηκε εκεί η παλαιότερη γνωστή δημόσια φαρμακευτική εταιρία της Ευρώπης. Τέλος, το Ανάκτορο των Ηγεμόνων που ξεκίνησε το 1460 αποτελεί επίσης ένα αρχιτεκτονικό αριστούργημα. Το εξωτερικό είναι διακοσμημένο με προπύλαια με περίτεχνα γλυπτά κιονόκρανα, ενώ η είσοδος σε αναγεννησιακό ρυθμό
οδηγεί μέσα στις αίθουσες του μουσείου της πόλης. Την εποχή της δημοκρατίας χρησίμευε για κατοικία του ευγενή που εκλεγόταν κάθε μήνα για να εκφράζει, αν και μόνο ονομαστικά, τη διοικητική εξουσία. Στην πραγματικότητα η τιμητική αυτή εξουσία εφαρμοζόταν με ένα σημαντικό μειονέκτημα:έναν πολλά υποσχόμενο για το μέλλον απομονωτισμό. Ο εν λόγω ευγενής δεν επιτρεπόταν να εγκαταλείψει το ανάκτορο χωρίς τη συγκατάθεση των εκλεκτόρων του. Ίσως αυτό το παράξενο έθιμο της "έγκλειστης" εξουσίας ήταν το θεμέλιο της φιλελεύθερης παράδοσης αυτής της αρχαίας παράκτιας χώρας.
ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "UNESCO - ΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ"
Περισσότερα... »
-
23 ΙΟΥΝΙΟΥ 1986: Α.Ε.Κ. - ΗΡΑΚΛΗΣ: ΤΟ ΜΠΑΡΑΖ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
23 Ιουνίου 1986. Α.Ε.Κ. - Ηρακλής: Το μπαράζ της ντροπής
Μετά την απόφαση-σκάνδαλο για την αφαίρεση βαθμών (λόγω της σύλληψης επ' αυτοφόρω παράγοντα της Α.Ε.Κ. από την Αστυνομία,νε δωροδοκεί ποδοσφαιριστές του Πανσερραϊκού) απ'το... επόμενο πρωτάθλημα (κι όχι υποβιβασμό όπως προβλεπόταν στη Β΄Εθνική), η ΑΕΚ με τον Ηρακλή ισοβάθμησαν στην 3η θέση με 36 βαθμούς. Η διοργανώτρια αρχή όρισε αγώνα μπαράζ που θα διεξαγόταν στο Βόλο στις 21/06/1986.
Ο Ηρακλής εξ'αρχής δεν ήθελε να κατέβει να αγωνιστεί, αλλά για να αποφύγει κυρώσεις (αφαίρεση
βαθμών, τιμωρία έδρας) αναγκάστηκε να κατέβει.Ο Ηρακλής εμφανίστηκε με 9 παίκτες διαθέσιμους, καθώς η διοίκηση του Ηρακλή είπε πως οι παίκτες δεν ήξεραν για μπαράζ και είχαν ξεκινήσει τις διακοπές τους!).
Το παιχνίδι ξεκίνησε και μετά απ'τη συμπλήρωση 10 λεπτών αγώνα, εμφανίστηκε ο Ζήφκας, ο οποίος και μπήκε στον αγώνα! Ο Ηρακλής συνέχισε με 10. Απο εκεί και πέρα άρχισε το γλεντοκόπι :
26ο λεπτό : Πιάς (ΑΕΚ) και Ζήφκας αποβάλλονται με απ'ευθείας κόκκινη κάρτα. Η ΑΕΚ συνεχίζει με 10, ο Ηρακλής με 9.45ο λεπτό : Δεύτερη κίτρινη κάρτα στον Καραΐσκο, αποβολή, ο Ηρακλής με 8 και ο Αλέφαντος χτυπιέται στον πάγκο.47ο λεπτό : Ο Σαντεξής (στην μοναδική του συμμετοχή στο πρωτάθλημα)
κάνει σκληρό φάουλ στο Τζίμη Πατίκα. Ο Πατίκας δε μπορεί να συνεχίσει (η ΑΕΚ έχει κλείσει τις αλλαγές της) και ο Σαντεξής αποβάλλεται με απ'ευθείας κόκκινη κάρτα. Η ΑΕΚ μένει με 9, ο Ηρακλής με 753ο λεπτό : Το σκορ είναι ακόμη 0 - 0 και ο Αδάμου θα τραυματιστεί και δε θα μπορέσει να συνεχίσει. Δεν υπάρχει άλλος παίκτης να πάρει τη θέση του, ο Ηρακλής μένει με 6 και ο διαιτητής διακόπτει τον αγώνα υπέρ της ΑΕΚ, για να κερδίσει έτσι η ΑΕΚ το εισητήριο της εξόδου - έστω "στα χαρτιά" - στο κύπελλο UEFA...
ΑΠΟ ΤΟ [pesetero-blog.blogspot.com]
Περισσότερα... »
-
''ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΑΡΗ ΜΠΟΝΣΑΛΕΝΤΗ'': ΠΑΛΙΟ ΣΙΡΙΑΛ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Το μυστικό του Άρη Μπονσαλέντη
Διασκευή της νουβέλας του Γ. Μαρή "Ζήτημα εμπιστοσύνης"
Αστυνομικό σίριαλ 26 επεισοδίων των 30 λεπτών
Πρεμιέρα στο MEGA την Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου 1990
Παραγωγή του Ανδρέα Λάππα
Σενάριο του Βασίλη Μανουσάκη
Σκηνοθεσία του Βασίλη Μανουσάκη
Ηθοποιοί Ανδρέας Μπάρκουλης (Άρη Μπονσαλέντης και Βασίλης Μαυρίδης), Γιούλη Γαβαλά, Χριστίνα Θεοδωροπούλου, Άλκης Παναγιωτίδης, Ντίνος Καρύδης, Τατιάνα Παπαμόσχου , Τρύφων Παπουτσής , Δημήτρης Πετρόπουλος , Γιώργος Σαμπάνης , Αλέκα Τουμαζάτου, Χάρης Εμμανουήλ , Γιώργος
Καλατζής (Νιόνιος) , Αλίκη Καμινέλη , Ζωή Κανελλοπούλου , Γιώργος Κυρίτσης (Τηλέμα
χος Αυγουστίδης), Νίκος Παπακωνσταντίνου.
...Ο Βασίλης Μαυρίδης είναι ένας κατεστραμμένος χαρτοπαίκτης. Ενώ βρίσκεται σε οικονομική απόγνωση, ένας μυστηριώδης άγνωστος του προτείνει έναντι αδράς αμοιβής να πάρει για ένα διάστημα τη θέση του επιχειρηματία Άρη Μπονσαλέντη, με τον οποίο φαίνεται πως έχει μεγάλη φυσιογνωμική ομοιότητα. Του εξηγεί πως ο σωσίας του νοσηλεύεται σε μια νευρολογική κλινική της Ελβετίας, αλλά το γεγονός αυτό πρέπει να κρατηθεί μυστικό
γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα υποστεί οικονομική 
καταστροφή. Ο Μαυρίδης, δέχεται αλλά από τις πρώτες μέρες σχηματίζει την πεποίθηση πως ο άνθρωπος που αντικαθιστά είναι νεκρός και κατά πάσα πιθανότητα δολοφονημένος. Τα πράγματα περιπλέκονται όταν βρίσκεται στραγγαλισμένη μια γυναίκα, η οποία στο παρελθόν υπήρξε ερωμένη του Μπονσαλέντη και ο αστυνόμος Μπέκας, διερευνώντας τις συνθήκες θανάτου της, βρίσκεται πρόσωπο με πρόσωπο με τον Μαυρίδη και αρχίζει να του κάνει ενοχλητικές ερωτήσεις....
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998
Περισσότερα... »
-
ZINEDINE ZIDANE - ΖΙΝΕΝΤΙΝ ΖΙΝΤΑΝ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Ζινεντίν Ζιντάν
Γεννήθηκε στη Μασσαλία στις 23 Ιουνίου 1972. Ο Ζινεντίν Ζιντάν (πλήρες όνομα στα γαλλικά: Zinedine Yazid Zidane), συχνά αποκαλούμενος και με το παρατσούκλι Ζιζού, είναι παλαίμαχος Γάλλος ποδοσφαιριστής με καταγωγή από την Αλγερία. Αγωνιζόταν ως μέσος και οι διακρίσεις του τον κατατάσσουν ανάμεσα στους κορυφαίους ποδοσφαιριστές όλων των εποχών. Έχει κατακτήσει εθνικά πρωταθλήματα με τη Γιουβέντους και τη Ρεάλ Μαδρίτης, διεθνείς τίτλους με την Εθνική Γαλλίας και πολλά ατομικά βραβεία.
Είναι παντρεμένος με την ισπανίδα χορεύτρια Βερονίκ, με την οποία έχει αποκτήσει τέσσερις γιους.
Επαγγελματική καριέρα
Ο Ζιντάν έπαιξε για πρώτη φορά σε αγώνα της πρώτης κατηγορίας του γαλλικού πρωταθλήματος σε ηλικία 16 έτων με την ομάδα των Καννών..jpg)
Έμεινε στις Κάννες για τέσσερα χρόνια και το 1992 πήρε μεταγραφή για τη Ζιροντέν Μπορντό. Με τη Ζιροντέν Μπορντό κατέκτησε το Κύπελλο Ιντερτότο και έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Το 1996 πήρε μεταγραφή για τη Γιουβέντους, όπου και καθιερώθηκε σαν ένας από τους κορυφαίους ευρωπαίους ποδοσφαιριστές. Με προπονητή το Μαρτσέλο Λίπι και το Ζιντάν στις τάξεις της η Γιουβέντους κατέκτησε δύο πρωταθλήματα Ιταλίας και έφτασε δύο συνεχόμενες φορές στον τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, χωρίς όμως να καταφέρει να κερδίσει. Το 2001 πήρε μεταγραφή στη Ρεάλ Μαδρίτης για το ποσό ρεκόρ των 74,5 εκατομμυρίων ευρώ. Στη Ρεάλ είχε συμπαίκτες τους Ραούλ, Λουίς Φίγκο, Ρομπέρτο Κάρλος και αργότερα Ρονάλντο και Ντέιβιντ Μπέκαμ. Με το Ζιντάν η Ρεάλ κέρδισε δύο πρωταθλήματα Ισπανίας και το 2002 κατέκτησε και το Τσάμπιονς Λιγκ, κερδίζοντας στον τελικό 2 - 1 τη Μπάγερ Λεβερκούζεν. Το γκολ που σημείωσε ο Ζιντάν σ' αυτόν τον τελικό θεωρείται ένα από τα καλύτερα στην ιστορία του θεσμού. Τερμάτισε την επαγγελματική του καριέρα με τη Ρεάλ, το τελευταίο του παιχνίδι ήταν στις 7 Μαΐου 2006, ένα μήνα πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006
Η τελική φάση του Μουντιάλ 2006 διεξήχθη τον Ιούνιο-Ιούλιο του 2006 στ
η Γερμανία. Ο Ζιντάν, σε ηλικία 34 χρονών, είχε μόλις τελειώσει την επαγγελματική του καριέρα. Είχε παίξει το τελευταίο του παιχνίδι με τη Ρεάλ ένα μήνα πριν και είχε δηλώσει ότι μετά το τέλος του Μουντιάλ θα αποχωρήσει οριστικά από τα γήπεδα. Παρόλ' αυτά συνέβαλε σημαντικά στην επιτυχημένη πορεία της Γαλλίας μέχρι τον τελικό με την Ιταλία. Στην κανονική διάρκεια του τελικού πέτυχε το μοναδικό γκολ της Γαλλίας με πέναλτι. Με σκορ 1 - 1 το παιχνίδι οδηγήθηκε στην παράταση και στο 110ο λεπτό ο Ζιντάν έγινε ο πρωταγωνιστής ενός πολυσυζητημένου επεισοδίου, μαζί με τον αμυντικό της Ιταλίας Μάρκο Ματεράτσι. Ο Ζιντάν, αντιδρώντας σε ένα προκλητικό σχόλιο του Ματεράτσι, κουτούλησε τον Ιταλό και τον έριξε στο έδαφος. Ο διαιτητής δεν αντιλήφθηκε το επεισόδιο, καθώς ήταν εκτός φάσης, μετά όμως από συνεννόηση με το βοηθό διαιτητή απέβαλε το Ζιντάν. Η ΦΙΦΑ διερεύνησε το περιστατικό, και το ακριβές περιεχόμενο των λόγων του Ματεράτσι που προκάλεσε την οργή του Ζιντάν, και τελικά τιμώρησε και τους δύο παίχτες. Η Γαλλία έχασε τον τίτλο, καθώς οι Ιταλοί επικράτησαν στα πέναλτι. 
Η αποβολή ήταν άδοξο τέλος για τη διεθνή καριέρα του Ζιντάν, αλλά δεν κατάφερε να επισκιάσει τη μεγάλη προσφορά του στην ομάδα και δεν τον εμπόδισε να ψηφιστεί ως ο καλύτερος παίχτης της διοργάνωσης. Επίσης πρόλαβε να γίνει ένας από τους λίγους παίχτες που έχουν σκοράρει σε δύο διαφορετικούς τελικούς Μουντιάλ (οι άλλοι είναι οι Πελέ, Βαβά, και Πολ Μπράιτνερ). Συνολικά έχει πετύχει τρία γκολ σε τελικούς, όσα και οι Πελέ, Βαβά και Τζεφ Χέρστ.
Δημοτικότητα και φιλανθρωπική δράση
Η ποδοσφαιρική αξία του Ζινεντίν Ζιντάν αναγνωρίστηκε από το φίλαθλο κοινό σε όλο τον κόσμο. Ειδικά στη Γαλλία η δημοτικότητα του είναι πολύ μεγάλη και ξεπερνά τα ποδοσφαιρικά όρια. Σε πολλές δημοσκοπήσεις έχει ανακηρυχθεί ως ένα από τα δημοφιλέστερα πρόσωπα, ανεξαρτήτως επαγγέλματος. Η καταγωγή του από την Αλγερία έχει ιδιαίτερη σημασία για τη δημόσια ζωή της Γαλλίας, καθώς αποτελεί παράδειγμα ενός εξαιρετικά επιτυχημένου Γάλλου με καταγωγή από τη Βόρεια Αφρική. Είναι επίσης ιδιαίτερα δημοφιλής και στην Αλγερία. Ο Ζιντάν έχει αναπτύξει αξιόλογη φιλανθρωπική δράση. Έχει πάρει πολλές φορές μέρος σε ποδοσφαιρικούς αγώνες για φιλανθρωπικούς σκοπούς. Είναι επίσης πρεσβευτής καλής θέλησης για το Πρόγραμμα Ανάπτυξης των Ηνωμένων Εθνών. Το Νοέμβριο του 200
6 επισκέφτηκε το Μπαγκλαντές, καλεσμένος του βραβευμένου με Νομπέλ Ειρήνης Μοχάμεντ Γιουνούς.
Τίτλοι
Ζιροντέν Μπορντό
Φιναλίστ Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ: 1995-1996
Κύπελλο Ιντερτότο: 1996
Γιουβέντους
2 Πρωταθλήματα Ιταλίας: 1996-1997, 1997-1998
Σούπερ Κύπελλο Ευρώπης: 1996
Διηπειρωτικό Κύπελλο: 1996
Σούπερ Κύπελλο Ιταλίας: 1997
2 φορές φιναλίστ στο Τσάμπιονς Λιγκ: 1996-1997, 1997-1998
Ρεάλ Μαδρίτης
Πρωτάθλημα Ισπανίας: 2002-2003
Τσάμπιονς Λιγκ: 2001-2002
Διηπειρωτικό Κύπελλο: 2002
Σούπερ Κύπελλο Ευρώπης: 2002
Εθνική Γαλλίας
Παγκόσμιο Κύπελλο: 1998, φιναλίστ το 2006 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα: 2000
Ατομικές διακρίσεις.jpg)
Βραβεία Συλλόγων ΟΥΕΦΑ, καλύτερος μέσος: 1997-1998
Παίχτης της χρονιάς (περιοδικό WorldSoccer): 1998
Παίχτης της χρονιάς ΦΙΦΑ:
3 φορές πρώτος: 1998, 2000, 2003
1 φορά δεύτερος: 2006 2 φορές τρίτος: 1997, 2002
Ευρωπαίος παίχτης της χρονιάς («Χρυσή Μπάλα» του περιοδικού France Football): 1998
Πολυτιμότερος παίχτης Τσάμπιονς Λιγκ: 2001-2002
Χρυσό Ιωβηλαίο ΟΥΕΦΑ (Καλύτερος ευρωπαίος παίχτης των τελευταίων 50 ετών): 2004
Χρυσή Μπάλα Παγκόσμιου Κυπέλλου ΦΙΦΑ: 2006
Καλύτερος παίχτης Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος: 2000
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Περισσότερα... »
-
ΡΩΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Γιώργος Ρώης
Ο ηθοποιός Γιώργος Ρώης γεννήθηκε το 1910 στον Παλαιό Σκοπό Ανατολικής Θράκης και το πραγματικό του επώνυμο ήταν Χαλκίδης. Τα νεανικά του χρόνια τα έζησε στις Σέρρες, όπου εκεί άρχισε να ασχολείται με το θέατρο, ιδρύοντας μαζί με άλλους τον Ερασιτεχνικό Θεατρικό Σύλλογο του Γυμνασίου Σερρών. Σπούδασε στην Επαγγελματική Σχολή Θεάτρου και πρωτοεμφανίστηκε το 1930 στο Θέατρο Κοτοπούλη με το θίασο της "Ελευθέρας Σκηνής" (Μαρίκα Κοτοπούλη, Σπύρος Μελάς, Μήτσος Μυράτ). Το 1931 έγινε μέλος του Σ.Ε.Η. και έπαιξε στο θίασο του Αιμίλου Βεάκη. Το 1932 προσελήφθη στο Εθνικό Θέατρο. Το 1943 στράφηκε στο μουσικό Θέατρο. Από το 1960 άρχισε να εργάζεται ως μακιγιέρ στο θέατρο και τον κινηματογράφο. Ως ηθοποιός, έχει πολλές συμμετοχές σε ταινίες. Χαρακτηριστικοί του ρόλοι στις ταινίες Η γυνή να φοβείται τον άνδρα (Ξενοφών Παπαμήτρος) και ΘΒ Επιχείρησις γης μαδιάμ (καθηγητής). Στα μέσα της δεκαετίας του '70 εγκαταστάθηκε στην Αμερική, όπου σκηνοθετούσε και έπαιζε για τους Έλληνες ομογενείς στο Σικάγο και το Μαϊάμι. Είχε παντρευτεί την ηθοποιό Διονυσία Κουμαριώτου (1917-;). Πέθανε το 1994.
Φιλμογραφία
Νειάτα στη λάσπη (1984)
Θου-Βου φαλακρός πράκτωρ (επιχείρησις: Γης μαδιάμ) (1969)
Στον ίλιγγο της ζωής (1969)
Η ώρα της οργής (1968)
Με τη λάμψη στα μάτια (1966)
Είναι ένας... τρελλός τρελλός Βέγγος (1965)
Η γυνή να φοβήται τον άνδρα (1965) [Ξενοφών Παπαμήτρου]
Ου κλέψεις (1965)
Κάτι να καίη (1964)
Ο αδελφός Άννα (1963)
Τρελλοί πολυτελείας (1963) [Σάββας (;)]
Δουλειές του ποδαριού (1962)
Του Κουτρούλη ο γάμος (1962)
Ψηλά τα χέρια Χίτλερ (1962)
Διαβόλου κάλτσα (1961)
Έγκλημα στο Κολωνάκι (1959)
Η λίμνη των στεναγμών / Η κυρα Φροσύνη και ο Αλή πασάς (1959) [(αρχιδούκας)]
Της νύχτας τα καμώματα (1957)
Της τύχης τα γραμμένα (1957)
Δολλάρια και όνειρα (1956)
Θυσία της μάνας (1956)
Ο ζηλιαρόγατος (1956)
Diamonds on her naked flesh (1972)
The two faces of love / Πιο θερμή και από τον ήλιο (1972)
Ο άγνωστος εκείνης της νύχτας (1972)
Μια γυναίκα, μια αγάπη, μια ζωή! (1971)
Γοργοπόταμος (1968)
Καλώς ήλθε το δολλάριο (1967)
Ο Μελέτης στην Άμεσο Δράση (1966)
Ο μπαμπάς μου ο τεντυμπόυς (1966)
Περάστε την πρώτη του μηνός (1965)
Τα 201 καναρίνια (1964)
Έτσι ήταν η ζωή μου (1963)
Αστροναύτες (1962)
Φτωχαδάκια και λεφτάδες (1961) Πλούσιοι χωρίς λεφτά!... (1960)
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ 90lepta.com
Περισσότερα... »
-
ANNA AKHMATOVA - ΑΝΝΑ ΑΧΜΑΤΟΒΑ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Άννα Αχμάτοβα
(23 Ιουνίου 1889 - 5 Μαρτίου 1968)
Η ρωσίδα ποιήτρια Άννα Αχμάτοβα γεννήθηκε το 1889 στην Οδησσό της Ουκρανίας. Το πραγματικό της όνομα ήταν Άννα Γκορένκο, αλλά υιοθέτησε το επίθετο της ταταρικής καταγωγής προγιαγιάς της ως ποιητικό ψευδώνυμο, όταν ο πατέρας της δεν της επέτρεψε να χρησιμοποιεί το οικογενειακό τους όνομα για τις ποιητικές της ενασχολήσεις - ''για να μην το λερώσει''. Τελείωσε με δυσκολία το Γυμνάσιο λόγω προβλημάτων υγείας και σπούδασε στο Νομικό Τμήμα Ανωτάτων Σπουδών για Γυναίκες στο Κίεβο. Το 1910 παντρεύτηκε τον ποιητή Νικολάι Γκουμιλιόφ και το 1912 γέννησε τον γιο τους Λέοντα. Μαζί με το σύζυγό της έγιναν το κέντρο του ποιητικού κύκλου των Ακμεϊστών ενώ ταξίδεψαν στο εξωτερικό: στο Παρίσι γνώρισε το ζωγράφο Μοντιλιάνι με τον οποίο είχε ένα σύντομο ειδύλλιο - μάλιστα
την ζωγράφισε αρκετές φορές, όμως μόνο μερικά γυμνά σκίτσα έχουν σωθεί. Επιστρέφοντας στη Ρωσία, ο Γκουμιλιόφ και η Αχμάτοβα χωρίζουν - αργότερα έκανε δύο ακόμη γάμους: με τον επιστήμονα και ποιητή Βλαντίμιρ Σιλέικο και με τον ιστορικό τέχνης Νικολάι Πούνιν, οι οποίοι επίσης κατέληξαν σε διαζύγιο. Το 1921 ο Γκουμιλιόφ εκτελέστηκε ως προδότης της επανάστασης, γεγονός καθοριστικό για την εξέλιξη της ζωής της ποιήτριας: παρά το διαζύγιό τους, η Αχμάτοβα έπεσε σε δυσμένεια, τα βιβλία της πολτοποιήθηκαν ενώ τα ποιήματά της απαγορεύτηκαν από το 1925 έως το 1940. Με την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου πατριωτικά ποιήματά της δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα «Πράβντα», ενώ κατά τη διάρκεια της πολιορκίας των 900 ημερών του Λένινγκραντ μιλούσε στο ραδιόφωνο εμψυχώνοντας τις γυναίκες της πόλης - όμως μετά τη λήξη του πολέμου το καθεστώς την καταδίκασε και πάλι σε σιωπή.Το μεγάλο 
όμως δράμα της ζωής της Αχμάτοβα ήταν η πολύχρονη φυλάκιση του γιου της: αρχικά καταδικασμένος σε θάνατο, ο Λέων Γκουμιλιόφ κλείστηκε από το 1938 έως το 1956 σε στρατόπεδο καταναγκαστικής εργασίας. Το 1950 η Αχμάτοβα για να σώσει τη ζωή του γιου της, υπερβαίνει τον εαυτό της και γράφει έναν κύκλο ποιημάτων αφιερωμένο στον διώκτη της Στάλιν, με τίτλο «Δόξα στον Κόσμο». Τελικά, το 1954, τυγχάνει της συγνώμης του καθεστώτος και της επιτρέπεται να ταξιδέψει στο εξωτερικό όπου λαμβάνει το 1964 το Διεθνές Βραβείο ''Αίτνα-Ταορμίνα'', ενώ το 1965 πηγαίνει στην Οξφόρδη για να παραλάβει τιμητικό διδακτορικό για το σύνολο του έργου της για τον Πούσκιν. Η Άννα Αχμάτοβα πέθανε στις 5 Μαρτίου 1966, κατά τραγική ειρωνεία την ημέρα της επετείου του θανάτου του Στάλιν. Στην κηδεία της πλήθος κόσμου την αποχαιρέτησε στο τελευταίο της ταξίδι...
Εργογραφία:
- Εσπέρα, 1912- Ροζάριο, 1914- Λευκό κοπάδι, 1917- Αγριοβότανο, 1921- Anno Domini MCMXXI, 1922- Η εικόνα τη
ς Αχμάτοβα,1924- ποιητική ανθολογία- Από έξι βιβλία, συλλεκτικός τόμος, 1940- Ποίημα δίχως Ήρωα, 1962- βασισμένο στο έργο του Πούσκιν ''Ευγένιος Ονέγκιν''. - Ρέκβιεμ, Μόναχο 1963- Το διάβα του χρόνου,1965
Στα ελληνικά κυκλοφορούν:
- Ποίημα χωρίς Ήρωα, Ωκεανίδα (1982)- Ρέκβιεμ, Υπερίων (1998)- Ρέκβιεμ, Αρμός (2007)Ποιήματα της Άννα Αχμάτοβα υπάρχουν επίσης στις ανθολογίες:- Ρώσοι ποιητές του 20ου αιώνα, Ελληνικά Γράμματα (2004)- Ξένη Ποίηση του 20ου αιώνα, Ελληνικά Γράμματα (2007)
ΑΠΟ ΤΟ [www.diavasame.gr]
Περισσότερα... »
-
ΚΑΤΣΑΡΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Γιώργος Κατσαρός
(Συνθέτης και τραγουδιστής του ρεμπέτικου)
Ο Κατσαρός γεννήθηκε το 1895 στην Αμοργό και το πραγματικό του όνομα ήταν Γιώργος Θεολογίτης. Το παρατσούκλι Κατσαρός του το κόλλησαν στην Αμερική, εξαιτίας της χαρακτηριστικής σγουρής κόμης του, την οποία διατηρούσε πλούσια μέχρι το θάνατό του. Το 1907 η φτώχεια τον αναγκάζει να κατέβει στην Αθήνα, όπου ζει και εργάζεται για λίγα χρόνια και κατόπιν μεταναστεύει στην Αμερική. Εκεί εγκαταστάθηκε στη Φλόριντα και απετέλεσε τον σημαντικότερο ρεμπέτη δημιουργό του πρώτου κύματος της μετανάστευσης. Ο Κατσαρός έχαιρε μεγάλης εκτίμησης όχι μόνο από τους Έλληνες της Αμερικής, αλλά και από όλο τον κόσμο. Οι μοναδικές ερμηνείες του, τον έκαναν να ξεχωρίζει, ενώ το καταπληκτικό παίξιμο της κιθάρας του, τον έκανε ξακουστό σε όλη την υφήλιο. Μερικές μόνο από τις προσωπικότητες που πήγαιναν να τον ακούσουν είναι ο Κλαρκ Γκέιμπλ, ο Αλ Καπόνε, ο Αντρέας Σεγκόβια, ενώ ο ίδιος ο πρόεδρος Ρούσβελτ τον είχε καλέσει στο λευκό οίκο το 1942.Ο Κατσαρός στα σόλα του έπαιζε κιθάρα με ένα δικό του ιδιόρρυθμο τρόπο. Ενώ έπαιζε τη μελωδική γραμμή με τις κάτω χορδές, ταυτόχρονα χρησιμοποιούσε τις μπάσες χορδές της κιθάρας με τρόπο που θύμιζε έντονα το ίσο κράτημα στη βυζαντινή μουσική ή το μπάσο
κοντίνιουο στη μουσική μπαρόκ. Κάποτε λοιπόν πίσω στο 1930, ενώ δούλευε ο Κατσαρός σε ένα μαγαζί στο Σαν Φρανσίσκο, μπαίνει μέσα μια παρέα, ένας εκ των οποίων ήταν καρφωμένος συνεχώς στα δάχτυλα του Κατσαρού, που έπαιζε κιθάρα. Όταν τέλειωσε το πρόγραμμα τον κάλεσε στο τραπέζι του και συστήθηκε σαν Αντρέας Σεγκόβια. Ο Κατσαρός έμεινε άναυδος, τι να πει κανείς για τον Σεγκόβια; Αναμορφωτής της κλασσικής κιθάρας, ο οποίος την εισήγαγε για πρώτη φορά στη συμφωνική ορχήστρα και την μετέτρεψε από συνοδευτικό σε σολιστικό όργανο. Συνθέτης, δημιουργός και ίσως ο μεγαλύτερος δεξιοτέχνης κλασσικής κιθάρας που έχει γεννηθεί μέχρι σήμερα. Όμως εξίσου άναυδος είχε μείνει και ο πολύς Σεγκόβια από το παίξιμο του Κατσαρού, που όμοιό του δεν είχε ξανασυναντήσει. Ταπεινοί και πηγαίοι άνθρωποι και οι δύο (χαρακτηριστικό των αυθεντικών μεγάλων μουσικών), έγιναν από τότε φίλοι στενοί και σε όποιο μέρος έδινε συναυλίες ο Σεγκόβια, πάντα έστελνε εισιτήρια Α! θέσης για να παραβρεθεί και να τον παρακολουθήσει ο Κατσαρός. Πέρα όμως από τις μουσικές
του κατακτήσεις, ο Κατσαρός ήταν πραγματικά κι ένας μεγάλος Έλληνας. Ταξίδεψε σε όλον τον κόσμο, Ινδία, Αυστραλία και παντού όπου είχε Έλληνες κι έδινε συναυλίες για τον απόδημο Ελληνισμό. Βασικό του μέλημα ήταν η διατήρηση της Ελληνικής γλώσσας, της θρησκείας και των παραδόσεων. Με άλλα λόγια η διάσωση της πνευματικής μας κληρονομιάς. Είναι χαρακτηριστικό ότι σε όλα τα μέρη που έδινε συναυλίες, έλεγε ότι θα παίξει για 2-3 βραδιές παραπάνω χωρίς χρήματα, έτσι ώστε να συγκεντρωθούν έσοδα για χτίσιμο εκκλησιών. Η πρώτη εκκλησία που χτίστηκε ήταν ο ¶γιος Γεώργιος στη Νέα Υόρκη. Για να δώσω ένα μέτρο της προσπάθειάς του, μόνο για την περιοχή του Σικάγου, μέχρι σήμερα, με πρωτοβουλία του Κατσαρού, έχουν κτιστεί 25 ναοί. Βαθιά θρησκευόμενος άνθρωπος ο Γιώργος Κατσαρός, τόνιζε πάντα την αξία της πίστης και της προσευχής.Το 1995 έγινε στη Θεσ/νίκη το πρώτο παγκόσμιο συμβούλιο απόδημου Ελληνισμού. Παρόν κι εκεί ο αιωνόβιος γέροντας, με την αγέρωχη και λεβέντικη κορμοστασιά του, ένας ζωντανός θρύλος, 
παραβρέθηκε και μίλησε στους αποδήμους, που είχαν την μοναδική ευκαιρία να αντλήσουν συμπεράσματα και συμβουλές από την 100ετή εμπειρία του.Στις 23 Ιουνίου 1997 και σε ηλικία 102 ετών, ο Γιώργος Θεολογίτης ή Κατσαρός ξεκίνησε το απέραντο ταξίδι, για να συναντήσει αυτόν που τόσο αγάπησε και τίμησε όσο ζούσε, το Μεγαλοδύναμο Θεό.Τα λόγια του, τα τραγούδια του και οι χορδές της κιθάρας του, θα πάλλονται στις καρδιές μας και θα θυμόμαστε πάντα με μεγάλη αγάπη και σεβασμό, τον υπερήφανο Έλληνα που μεγαλούργησε χωρίς να ξεπουλήσει κανένα από τα ιδανικά του. Ας γίνει φωτεινό παράδειγμα για τις επόμενες γενεές.
ΑΠΟ ΤΟ [www.musicheaven.gr]
Περισσότερα... »
-
OLYMPIC DAY - ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΗΜΕΡΑ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Ολυμπιακή Ημέρα
Το 1946 η Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή, με τη συμπλήρωση 50 ετών από την αναβίωση των πρώτων Ολυμπιακών Αγώνων το 1896, άρχισε να εορτάζει την επέτειο της έναρξης των Αγώνων στις 6 Απριλίου, έχοντας μάλιστα κάνει πρόταση στη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή, όπως η ημερομηνία αυτή αποτελέσει κοινό εορτασμό.Η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή αποφάσισε, όμως, να ορίσει ως «Ολυμπιακή Ημέρα» την 23η Ιουνίου, ημέρα ίδρυσής της το 1894 και ανάθεσης των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα.
Η ΕΟΕ και όλες οι Εθνικές Ολυμπιακές Επιτροπές ανά τον κόσμο, ακολουθώντας την απόφαση της ΔΟΕ, εορτάζουν την «Ολυμπιακή Ημέρα» στις 23 Ιουνίου κάθε χρόνο.
ΑΠΟ ΤΟ www.istoria.exnet.gr
Περισσότερα... »
-
BORIS VIAN - ΜΠΟΡΙΣ ΒΙΑΝ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Μπορίς Βιάν
Ο Μπορίς Βιάν (γαλ. Boris Vian, (10 Μαρτίου 1920 στην Αβρύ (Ville d'Avray) - 23 Ιουνίου 1959 στο Παρίσι) υπήρξε Γάλλος συγγραφέας, τζαζίστας, τραγουδοποιός, ηθοποιός, μεταφραστής, μέλος της 'Παταφυσικής και διευθυντής του τμήματος τζαζ της δισκογραφικής εταιρίας Philips. Αναγνωρίζεται σήμερα ως ένας από τους πιο έξοχους διανοούμενους της μεταπολεμικής Γαλλίας.
Έργογραφία
Μυθιστορήματα, Διηγήματα, Ποίηση
· Trouble dans les Andains (1942)
· L'Arrache-coeur (1942)
· L'Ecume des jours (1946)
· L'Automne à Pékin (1946)
· Vercoquin et le plancton
· Cantilènes en gelée 1949
· Les Fourmis (1949)
· L'Herbe rouge (1950)
· Le Ratichon baigneur (1950)
· Le Loup-garou (1970)
· Les Bâtisseurs d'empire
Με το ψευδώνυμο Vernon Sullivan:
· J' irai cracher sur vos tombes (1946)
· Les Morts ont tous la même peau (1947)
· Et on tuera tous les af
freux (1948)
· Elles se rendent pas compte (1950)
Θεατρικά έργα
· Équarrissage pour tous (1947) 1950
· Le Goûter des généraux (1950) 1951
· Paris varie ou fluctuat nec mergitur 1952
· Les Bâtisseurs d'Empire ou Le Schmürz (1957) 1959
Λιμπρέτο
· Fiesta. Όπερα. Μουσική (1958): Νταριούς Μιλό (Darius Milhaud), 1958
Τραγούδι
· Le déserteur (1954)
· Les jardins de banlieue
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Περισσότερα... »
-
X: ''JOHMY HIT AND RUN PAULINE''
» Ο Ερευνητής της Βέροιας -
PUEBLO DE TAOS (USA) - ΠΟΥΕΜΠΛΟ ΝΤΕ ΤΑΟΣ (ΗΠΑ)
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Πουέμπλο ντε Τάος Η εναρκτήρια τελετή στο Πουέμπλο ντε Τάος λαμβάνει χώρα στη γαλάζια λίμνη κάθε χρόνο στα τέλη Αυγούστου. Είναι μια απαραίτητη τελετή εάν κάποιος θέλει να γίνει δεκτός στη θρησκευτική ζωή και στις πολιτικές θέσεις της κοινότητας. Για τους Ινδιάνους της κοιλάδας του Πουέμπλο ντε Τάος μέσω της οποίας ένας μικρός παραπόταμος του Ρίο Γκράντε κυλάει προς βορρά, η λίμνη ήταν η πηγή του γηγενούς πληθυσμού που ζούσε στις περιοχές του Νέου Μεξικού και της Αριζόνας. Σε μια απόφαση του 1970 που αποτελούσε κρίσιμο σημείο για τη συμφιλίωση μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και των ιθαγενών που είχαν απομείνει, η Ομοσπονδιακή κυβέρνηση επέστρεψε στη φυλή Πουέμπλο την ιερή λίμνη, ψηλά στο βουνό που δεσπόζει στην κοιλάδα όπου ζουν. 
Έχουν βρεθεί ενδείξεις για πρωτόγονους ανθρώπινους οικισμούς στην κοιλάδα πριν από 5.000 χρόνια, αλλά οι πρώτοι κάτοικοι για τους οποίους υπάρχουν ακλόνητα στοιχεία είναι οι Ινδιάνοι Ανασάζι - οι "Αρχαίοι" - που ζούσαν στην περιοχή περί τον 9ο μ. Χ. αιώνα. Λίγα πράγματα είναι γνωστά για τον πολιτισμό τους, είναι όμως βέβαιο ότι ζούσαν σε καταφύγια σκαμμένα στο έδαφος πριν από την εποχή κατά την οποία είχαν κατασκευαστεί τα κτίρια στο Πουέμπλο. Το χωριό Πουέμπλο ντε Τάος, λίγα χιλιόμετρα βόρεια από τη σύγχρονη πόλη Τάος, κατασκευάστηκε στα μέσα του 14ου αιώνα.
Οι πρώτοι Ευρωπαίοι που πάτησαν το πόδι τους στο Πουέμπλο ντε Τάος ήταν, το 1540, οι κονκισταδόρες του Ερνάν Αλβαράδο, τον οποίο αργότερα ακολούθησαν Φραγκισκανοί ιεραπόστολοι. Χάρη στην καλή θέληση του Ισπανού βασιλιά Φίλιππου Β΄, παραχωρήθηκε στους Ινδιάνους Πουέμπλο ένας ορισμένος βαθμός αυτονομίας και οι κοινότητες έζησαν σχετικά ειρηνικά μέχρι το τέλος του αιώνα. Στη διάρκεια της περιόδου αυτής οι κατασκευές από ψημένα τούβλα των Πουέμπλο δέχτηκαν την επιρροή της ισπανικής και εμμέσως της αραβικής αρχιτεκτονικής που δέσποζε στα νότια της Ιβηρικής χερσονήσου. Οι Πουέμπλο γνώριζαν την τεχνική του ψησίματος των τούβλων επί αιώνες, όμως από τότε και μετά άρχισαν να χρησιμοποιούν ξύλινα καλούπια για να δώσουν στα τούβλα κανονικό σχήμα και να κατασκευάζουν στρογγυλούς
φούρνους για να ψήνουν ψωμί που η φύση του ήταν καθαρώς αραβική.
Κατά τον 17ο αιώνα οι Ισπανοί έκαναν την παρουσία τους πιο έντονη και το 1680 οι Πουέμπλο επαναστάτησαν, όμως η στάση τους κατεστάλη το 1692. Ο επόμενος αιώνας έφερε μεγάλο αριθμό γεωργικών μεταναστών στο Νέο Μεξικό και είδε την ίδρυση αυτόνομων αγροκτημάτων κοντά στα χωριά των εντοπίων. Το τέλος των ισπανικών μεταναστεύσεων έδωσε στους Πουέμπλο έναν ορισμένο βαθμό απομόνωσης που τους επέτρεψε να συνεχίσουν τις παραδόσεις τους και να έχουν το πνεύμα της ανεξαρτησί
ας που εξακολουθεί να τους διακατέχει. Όταν το Μεξικό κέρδισε την ανεξαρτησία του από την Ισπανία το 1821 αυξήθηκαν οι προστριβές μεταξύ της νέας χώρας και των γουνεμπόρων που διέσχιζαν τη μεγάλη απόσταση από τις ανατολικές ακτές. Αυτοί οι ορεσίβιοι - που συμβολίζονταν στην ασυναίσθητη συλλογικότητα του Ντάνιελ Μπουν και στην εικόνα της απομονωμένης περιοχής του πολιτικού Ντέιβιντ Κρόκετ - έζησαν δίπλα-δίπλα με τους Ινδιάνους, μαθαίνοντας τις κυνηγετικές τεχνικές τους και θιοθετώντας τα έθιμά τους. Επίσης πολέμησαν μαζί τους υπερασπιζόμενοι τα χωριά των Πουέμπλο που έμεναν
σε μόνιμη περιοχή κατά των επιθέσεων των νομαδικών φυλών των πεδιάδων, όπως ήταν οι Ναβάχο και οι Απάτσι.
Η εξάπλωση των Ηνωμένων Πολιτειών προς δυσμάς κορυφώθηκε με τον πόλεμο του 1846 μετά ον οποίο οι επαρχίες του Νέου Μεξικού και της Αριζόνας ενώθηκαν με το έδαφος των Ηνωμένων Πολιτειών. Ήταν οι χρονιές που πολέμησε ο Κιτ Κάρσον στον εμφύλιο πόλεμο, υπερασπιζόμενος τη σημαία της Ένωσης που ανέμιζε στο Πουέμπλο ντε Τάος.
Η άφιξη των "εισβολέων" δεν σταμάτησε
εκεί και στη δεκαετία του 1870 ξεκίνησε η τρέλα της αναζήτησης χρυσού, που έφερε νέους κατοίκους σε αναζήτηση της τύχης στην κοιλάδα. Στη συνέχεια, στις αρχές του 20ου αιώνα ήταν η σειρά των καλλιτεχνών. Ο Έρνεστ Μπλούμενσαϊν και ο Μπέρτ Φίλιπς ήταν οι πρώτοι από μια ομάδα που σχετίστηκαν με διανοούμενους όπως η ζωγράφος Τζόρτζια Ο΄Κίφι, ο φωτογράφος Άνσελ Άνταμς, ο ψυχαναλυτής Καρλ Γιούνγκ και ο συγγραφέας Ν. Λόρενς. 
Ανεξαρήτως των πολλών εξωτερικών επιρροών, η αρχιτεκτονική και ο πολιτισμός της κοινότητας Πουέμπλο ντε Τάος κατάφερε να διασωθεί και σήμερα το χωριό είναι μια από τις παλαιότερες αποικίες στο αμερικανικό έδαφος. Οι Πουέμπλο διατηρούν την κυριαρχία τους στην περιοχή μέσω του αρχηγού και του συμβουλίου της φυλής. Η οικονομική ανεξαρτησία τους εξασφαλίζεται από την άνθιση των χειροτεχνημάτων και από τους τουρίστες.
ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "UNESCO - ΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ"
Περισσότερα... »
-
''ΝΕΜΕΣΙΣ'': ΠΑΛΙΟ ΣΙΡΙΑΛ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Νέμεσις
Κοινωνικό σίριαλ 52 επεισοδίων των 30 λεπτών
Πρεμιέρα στην ΕΤ1 την Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 1992
Παραγωγή του Ντένις Πετρόπουλου
Σενάριο της Άννας Μακράκη και της Ντόρας Σιμοπούλου
Σκηνοθεσία του Δημήτρη Σοφιανόπουλου (6) και του Παύλου Μιχαήλ (46)
Ηθοποιοί Τάκης Χρυσικάκος, Άννυ Πασπάτη, Ζαχαρίας Ρόχας, Ελευθερία Βιδάκη
....Ένας άντρας με σκοτεινό παρελθόν επιστρέφει στην Ελλάδα από την Αφρική. Αγοράζει σπίτι απέναντι από τη βίλα ενός πλούσιου επιχειρηματία που όπως πιστεύει κατέστρεψε τον πατέρα του, εμπλέκοντάς τον άδικα σε μια υπόθεση αρχαιοκαπηλείας με αποτέλεσμα την καταδίκη του σε πολυετή φυλάκιση και την αυτοκτονία του στις φυλακές. Φροντίζει λοιπόν να
γνωριστεί μαζί του και με τις ενέργειές του σπρώχνει την αντίπαλη οικογένει
α στην καταστροφή. Παντρεύεται την κόρη για να την κάνει δυστυχισμένη, αποκαλύπτει τις παράνομες δουλειές του πατέρα της, στρέφει το γιο σε άσωτη ζωή, εμπλέκοντάς τον σε υποθέσεις ναρκωτικών. Λίγο πριν την ολοκλήρωση του σχεδίου του, αντιλαμβάνεται ότι είναι στην πραγματικότητα ερωτευμένος με τη γυναίκα του και αναστέλλει τη συνέχεια των πράξεών του....
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998
Περισσότερα... »
-
FRED ASTAIRE - ΦΡΕΝΤ ΑΣΤΕΡ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Φρεντ Αστέρ
(10 Μαίου 1899 - 22 Ιουνίου 1987)
Ο άνθρωπος που έμελλε να αλλάξει ριζικά τον ρουν της ιστορίας του μιούζικαλ. Το δεύτερο παιδί του Φρέντρικ και της Ανν Τζέλιους Οστερλιτζ, γεννήθηκε στις 10 Μαΐου του 1899 στην Ομάχα της Νεμπράσκα. Σε ηλικία μόλις πέντε ετών μαζί με τη μητέρα του θα βρεθεί στην Ακαδημία του καθηγητή Κλοντ Αλβιέν όπου θα παρακολουθήσει τα πρώτα του μαθήματα χορού έχοντας ντάμα την αδελφή του Αντέλ. Εχοντας χαρακτηριστεί και οι δύο εξαιρετικά ταλέντα έπρεπε να περιμένουν 17 χρόνια για να κερδίσουν τους πρώτους ρόλους τους σε θεατρική παράσταση. Μελετώντας στο μεσοδιάστημα χορό, μουσική και γαλλικά, τον Νοέμβριο του 1917 στο έργο
«Over the top» έκαναν το όνειρό τους πραγματικότητα. Εχοντας λάβει τις καλύτερες των κριτικών, η καριέρα τους δεν μπορούσε παρά να απογειωθεί. Μετά τα «For Goodness Sake» και «Stop Flirting» εργάστηκαν μαζί για ακόμη οκτώ χρόνια. Το 1932 η Αντέλ αποσύρεται για να παντρευτεί, κάτι το οποίο κάθε άλλο παρά φόβισε τον Φρεντ. Η καριέρα του είχε ήδη εκτιναχθεί στα ύψη, παρ' όλα αυτά εξακολούθησε να δουλεύει σκληρά ξοδεύοντας ατέλειωτες ώρες στα στούντιο MGM και η επιβράβευση δεν άργησε να του χτυπήσει την πόρτα. Την ίδια χρονιά παίζει για πρώτη φορά με τη μετέπειτα σχεδόν μόνιμη παρτενέρ του Τζίντζερ Ρότζερς στην ταινία «Flying Down to Rio». Ετσι γεννήθηκε το πιο δημοφιλές χορευτικό ζευγάρι στην ιστορία του κινηματογράφου. Πλασμένοι ο ένας για τον άλλον, συνεργάστηκαν για δεκαέξι ολόκληρα χρόνια, πρωταγωνιστώντας σε δέκα μιούζικαλ.
Τις δεκαετίες του '40 και του '50, έχοντας ήδη ταυτιστεί με το πρότυπο του τρυφερού και ευγενικού τζέντλεμαν, η πορεία του Φρεντ Αστέρ
στον κινηματογράφο ήταν ονειρική. Το πέρασμα του χρόνου και οι συνεχείς πρόβες τον ανάγκασαν να αποχωρήσει σιγά σιγά από τον κινηματογράφο, όχι όμως και από τον κόσμο του θεάματος. Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '60 στις εκπομπές του, στο αμερικανικό δίκτυο NBC, «Ενα βράδυ με τον Φρεντ Αστέρ», «Ωρα του Αστέρ» και «Το σόου του Φρεντ Αστέρ» υπήρξε απολαυστικός. Με δύο βραβεία Οσκαρ και τέσσερα βραβεία ΕΜΜΥ, αποδείκνυε κάθε φορά πόσο ακμαίος και ενεργητικός εξακολουθούσε να είναι. Το 1954 η γυναίκα του Φίλις, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά, πέθανε από καρκίνο. Δύο δεκαετίες αργότερα γνωρίστηκε με τη Ρόμπιν Σμιθ, την οποία παντρεύτηκε το 1980. Στις 22 Ιουνίου 1987, ύστερα από ένα κρυολόγημα και αφού ο οργανισμός του δεν μπορούσε πλέον να αντεπεξέλθει, ο Φρεντ Αστέρ έκλεισε τα μάτια του για πάντα.
ΑΠΟ ΤΟ [www.tovima.gr]
Περισσότερα... »
-
ΜΠΟΥΧΛΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Μιχάλης Μπούχλης
Ταινίες στις οποίες έχει παίξει:
Όσο υπάρχουν γυναίκες 1959
Η δούκισσα της Πλακεντίας 1956
Κόκκινα τριαντάφυλλα 1955
Ο Καραγκιόζης [Πίτερ Πάπας] 1959
Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας 1956
Ο θείος της Βιολέτας [Αλέκος] 1957
Τα τρία μωρά [Μπάμπης Μανδαρόπουλος] 1955
Το κορίτσι της γειτονιάς 1954
Χαλιμά 1954
Θεατρικές παραστάσεις στις οποίες έχει παίξει:
Ευτυχισμένες μέρες 1982
Κατά φαντασίαν ασθενής 1981
ΑΠΟ ΤΟ www.retrodb.gr
Περισσότερα... »
-
HENRY RIDER HAGGARD - ΧΕΝΡΥ ΡΑ'Ι'ΝΤΕΡ ΧΑΓΚΑΡΝΤ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Χένρυ Ράιντερ Χάγκαρντ
Ο Σερ Χένρυ Ράιντερ Χάγκαρντ (αγγλ. Sir Henry Rider Haggard - 22 Ιουνίου, 1856 – 14 Μαΐου, 1925), γεννημένος στο Νόρφολκ της Αγγλίας, ήταν ένας Βικτωριανός συγγραφέας γνωστός για τα περιπετειώδη του μυθιστορήματα που εκτειλίσονταν σε εξωτικές χώρες.
Βιογραφία
Ο Χάγκαρντ, χάρη στα πολλά του ταξίδια, είχε προσωπικές εμπειρίες από τις εξωτικές χώρες που περιέγραφε. Ταξίδεψε για πρώτη φόρα στην επαρχία της Νοτίου Αφρικής, Kwazulu-Natal, ως γραμματέας του Βρετανού κυβερνήτη Bulwer. Υπηρετούσε σε αυτή τη θέση όταν στην Πρετόρια έγινε η επίσημη ανακοίνωση της προσάρτησης στη Βρετανία της «Δημοκρατίας του Τρανσβάαλ» που άλλοτε ανήκε στους Μπόερς.
Το 1878 έγινε αρχειογράφος στο Ανώτατο Δικαστήριο του Τρανσβάαλ, στην περιοχή που μετέπειτα έγινε κομμάτι του Νότιο-Αφρικανικού κράτους. Γύρισε στην Αγγλία προκειμένου να βρεί σύζυγο και τελικά επέστρεψε στην Αφρική νυμφευμένος με την Mariana Louisa Margitson. Απέκτησαν τρεί
ς κόρες και ένα γιό, που πέθανε σε ηλικία 10 ετών από ιλαρά. Το 1882 το ζεύγος επέστρεψε στην Αγγλία για να εγκατασταθούν αρχικά στο Ditchingham του Νόρφολκ και μετέπειτα στο Kessingland. Ο Χάγκαρντ σπούδασε νομικά και άρχισε να εξασκεί το επάγγελμα του δικηγόρου το 1884. Εξαιτίας της ενασχόλησης του με την συγγραφή, η άσκηση του επαγγέλματος του υπήρξε παρεκβατική και ασυστηματοποίητη.
Το πιο γνωστό έργο του Χάγκανρτ είναι το King Solomon's Mines (Οι Θησαυροί του Βασιλιά Σολομώντα ). Μεγάλη επιτυχία γνώρισαν ακόμη τα βιβλία: She, Ayesha (Αγιέσα) που αποτελεί συνέχεια του She, Allan Quatermain που είναι η συνέχεια του King Solomon's Mines και το επικό ρομάντζο της εποχής των Βίκινγκς, Eric Brighteyes.
Αν και ο Χάγκαρντ δεν είναι πλέον τόσο δημοφιλής όσο την εποχή που πρωτοεμφανίστηκαν τα βιβλία του, κάποιοι από τους ήρωες που δημιούργησε με την πένα του είχαν σημαντική επίδραση στη διανόηση και την κουλτούρα του 20ου αιώνα. Η Αγιέσα, κεντρική ηρωίδα του μυθιστορήματος She, αναφέρεται τόσο από τον Σίγκμουντ Φρόυντ στο βιβλίο του Η ερμηνεία των ονείρων όσο και από τον Καρλ Γιουνγκ σαν το αρχετυπικό θυληκό. Ο Allan Quater
main, ήρωας στο βιβλίο Oι Θησαυροί του Βασιλιά Σολομώντα εμφανίζεται ακόμη και σήμερα στη Δυτική κουλτούρα. Ο κινηματογραφικός ήρωας Ιντιάνα Τζόουνς έχει κατα μεγάλο μέρος βασιστεί στον Quatermain, ενώ πολλές είναι και οι απευθείας κινηματογραφικές μεταφορές των βιβλίων με πρωταγωνιστή τον συγκεκριμένο ήρωα. Ο Χάγκαρντ έχοντας τοποθετήσει τις ιστορίες του συχνά στους αποκαλούμενους "χαμένους κόσμους" έχει επηρεάσει το είδος της επιστημονικής φαντασίας και των φανταστικών κόσμων.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Περισσότερα... »
-
WILHELM VON HUMBOLDT - ΒΙΛΧΕΛΜ ΦΟΝ ΧΟΥΜΠΟΛΤ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Βίλχελμ φον Χούμπολτ
Ο Φρίντριχ Βίλχελμ Κρίστιαν Καρλ Φέρντιναντ φον Χούμπολτ (γερμανικά: Friedrich Wilhelm Christian Karl Ferdinand von Humboldt, 8 Ιουνίου, 1767 - 8 Απριλίου, 1835) ήταν κρατικός λειτουργός, διπλωμάτης, φιλόσοφος, ιδρυτής του Πανεπιστημίου Φρειδερίκου-Γουλιέλμου στο Βερολίνο, το οποίο αργότερα μετονομάστηκε προς τιμήν αυτού και του αδελφού του σε Πανεπιστήμιο Χούμπολτ, φίλος του Γκαίτε και ιδιαίτερα του Φρήντριχ Σίλερ, μνημονεύεται ιδιαίτερα ως ο Γερμανός γλωσσολόγος που εισήγαγε τη
γνώση της βασκικής γλώσσας στους ευρωπαίους διανοούμενους.
Ο νεότερος αδελφός του Αλεξάντερ φον Χούμπολτ ήταν ένα εξίσου γνωστός φυσιοδίφης και επιστήμονας.
Ο Φιλόσοφος
Ο Χούμπολτ ήταν διακεκριμένος φιλόσοφος και έγραψε το έργο Σχετικά με τα όρια της Κρατικής Δράσης το 1791-2 (αν και δεν δημοσιεύθηκε μέχρι το 1850, μετά τον θάνατο του Χούμπολτ), ένα από τα πιο ξεχωριστά υπερασπιστικά κείμενα των ελευθεριών της εποχής του Διαφωτισμού.
Αυτό προηγήθηκε του δοκιμίου του Τζον Στιούαρτ Μιλλ Περί Ελευθερίας μέσω του οποίου οι ιδέες του φον Χούμπολτ έγιναν γνωστές στον αγγλόγωνο κόσμο. (Στην πραγματικότητα, ο Χούμπολτ σκιαγράφησε μια πρώιμη έκδοση αυτού που ο Μιλλ αργότερα αποκαλούσε "βλαπτική αρχή.") Ο Χούμπολτ περιγράφει την
ανάπτυξη του φιλελευθερισμού και ο ρόλος της ελευθερίας στην ατομική ανάπτυξη και η επιδίωξη της τελειότητας. Ο Χούμπολτ επέμενε σε μια ελάχιστη δυνατή κατάσταση αφιερωμένη αυστηρά στην διατήρηση της ασφάλειας.
Ο Χούμπολτ έγραψε ένα άρθρο με τον τίτλο ‘Ιδέες για μια προσπάθεια να αποσαφηνιστούν τα όρια της κρατικής δράσης’ το οποίο ολοκληρώθηκε το 1792, αλλά δεν δημοσιεύθηκε πλήρως παρά πολύ αργότερα μετά τον θάνατό του. Το κεφάλαιο που ασχολείται με την εκπαίδευση δημοσιεύθηκε τον Δεκέμβριο του 1792 στο τεύχος της Berlinische Monatsschrift υπό τον τίτλο ‘Για την δημόσια κρατική εκπαίδευση’. Με αυτήν τη δημοσίευση ο Χούμπολτ πήρε μέρος στην φιλοσοφική διαμάχη για την κατεύθυνση της εθνικής εκπαίδευσης που ήταν σε εξέλιξη στην Γερμανία και αλλού μετά την Γαλλική Επανάσταση.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Περισσότερα... »
-
ERICH MARIA REMARQUE - ΕΡΙΧ ΜΑΡΙΑ ΡΕΜΑΡΚ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Έριχ Μαρία Ρεμάρκ
(Όσναμπρικ Γερμανίας - 22 Ιουνίου 1898 – Λοκάρνο Ελβετίας - 25 Σεπτεμβρίου 1970)
Ο Έριχ Μαρία Ρεμάρκ γεννήθηκε το 1898 στο Όσναμπρικ της Γερμανίας και μεγάλωσε μέσα στη νοσηρή ατμόσφαιρα που προηγήθηκε του
Α’ παγκόσμιου πολέμου. Το 1916 πήγε στρατιώτης όπου βρέθηκε μπροστά «στο μεγαλύτερο ομαδικό έγκλημα στην ιστορία». Το 1929 κυκλοφόρησε το βιβλίο του «Ουδέν νεότερον από το δυτικό μέτωπο», που θεωρήθηκε η πιο ειλικρινής και σπαρακτική μαρτυρία για τον Α’ παγκόσμιο πόλεμο και γνώρισε παγκόσμια επιτυχία. Το 1933 τα βιβλία του κάηκαν από το ναζιστικό καθεστώς και ο ίδιος αυτοεξορίστηκε στην Ελβετία. Το 1940 μετανάστευσε στις Ηνωμένες Πολιτείες και λίγα χρόνια αργότερα πήρε την αμερικανική υπηκοότητα. Πέθανε στο Λοκάρνο το 1970. Ανάμεσα στα μυθιστορήματά του περιλαμβάνονται «Ο μαύρος οβελίσκος», «Τρεις σύντροφοι», «Η αψίδα του θριάμβου» και «Ο παράδεισος δεν έχει ευνοουμένους», που εκδόθηκε το 1958 και μεταφράστηκε αμέσως στα αγγλικά. Ο Έριχ Μαρία Ρεμάρκ έγραψε επίσης σενάρια για το Χόλλυγουντ όπου πέρασε τα χρόνια της ωριμότητάς του.
ΑΠΟ ΤΟ [pedia.elogos.gr]
Περισσότερα... »
-
NORBERT ELIAS - ΝΟΡΜΠΕΡΤ ΕΛΙΑΣ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Νόρμπερτ Ελίας
(22 Ιουνίου 1897 - 1 Αυγούστου 1990)Ο Norbert Elias γεννήθηκε το 1897 στο Breslau της Γερμανίας, από γονείς εβραϊκής και πολωνικής καταγωγής, και πέθανε το 1990 στο Άμστερνταμ. Σπούδασε φιλοσοφία, ψυχολογία και κοινωνιολογία με δάσκαλους τους Jaspers, Rickert, Husserl και Alfred Weber. Το 1924 αναγορεύθηκε διδάκτορας με την εργασία "Idee und Individuum. Eine kritische Untersuchung zum Begriff der Geschichte" ("Ιδέα και άτομο. Μια κριτική διερεύνηση πάνω στην έννοια της ιστορίας"). Το 1930 έγινε βοηθός του Karl Mannheim στην Φρανκφούρτη. Το 1935 αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Γερμανία και εγκαταστάθηκε αρχικά στο Παρίσι και κατόπιν στο Λονδίνο, όπου εργάσθηκε ως ψυχοθεραπευτής και ειδικός σε θέματα εκπαίδευσης ενηλίκων. Το 1941 έχασε τη μητέρα του σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Από το 1954 δίδαξε κοινωνιολογία στο πανεπιστήμιο του Leicester. Εκτός από το
θεμελιώδες έργο του "Uber den Prozess der Zivilisation" ("Η εξέλιξη του πολιτισμού", ελλ. εκδ. Νεφέλη, 1997), που εκδόθηκε το 1939 και πέρασε στην αρχή, για τρεις δεκαετίες, σχεδόν απαρατήρητο, έγραψε μεταξύ άλλων: "Die hofische Gesellschaft. Untersuchungen zur Soziologie des Konigtums und der hofischen Aristokratie" ("Η αυλική κοινωνία. Έρευνες πάνω στην κοινωνιολογία της βασιλείας και στην αυλική αριστοκρατία") (1969)· "Was ist Soziologie?" ("Τι είναι κοινωνιολογία;" (1970)· "Die Gesellschaft der Individuen" ("Η κοινωνία των ατόμων") (1987)· "Studien uber die Deutschen" ("Μελέτες για τους Γερμανούς") (1989)· "Uber die Einsamkeit der Sterbenden" ("Για τη μοναξιά των ετοιμοθάνατων") (1982)· "Mozart. Zur Soziologie eines Genies" ("Μότσαρτ. Σχετικά με την κοινωνιολογία μιας μεγαλοφυίας", ελλ. εκδ. Ίνδικτος, 2001) (1991)· "The symbol theory" (1991)· "Die Ballade vom armen Jacob" (1996). Η έκδοση των απάντων του άρχισε το 1997 στη Φρανκφούρτη και προβλέπεται να περιλάβει 19 τόμους.
ΑΠΟ ΤΟ [www.perizitito.gr]
Περισσότερα... »
-
U2: ''STILL HAVEN 'T FOUND WHAT I 'M LOOKING FOR
» Ο Ερευνητής της Βέροιας -
CULTURAL LANDSCAPE OF SINTRA (PORTUGAL) - ΤΟ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΤΟΠΙΟ ΤΗΣ ΣΙΝΤΡΑ (ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ)
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Το πολιτιστικό τοπίο της Σίντρα
"Ανάκτορα και κήποι βρίσκονται ανάμεσα σε ψηλούς, βραχώδεις λόφους, καταρράκτες και γκρεμούς, μαζί με μοναστήρια σε υπέροχα ύψη και μια μακρινή θέα της θάλασσας και του Τάγκο που συνδυάζει την αγριότητα των ορεινών περιοχών της Σκοτίας με την πρασινάδα της νότιας Γαλλίας". Έτσι περιέγραψε ο 21χρονος λόρδος Τζορτζ Μπάιρον υα θαύματα της Σίντρα σε μια επιστολή
στη μητέρα του. Λίγο ενδιέφερε ότι δεν είχε αντικρίσει ποτέ ούτε τις ορεινές περιοχές ούτε την Προβηγκία, αφού τα λόγια του ήταν πιστή αναπαράσταση αυτής της ημιορεινής περιοχής καντά στη Λισαβόνα που βλέπει στον Ατλαντικό Ωκεανό από το Κάμπο ντε Ρόκα, το δυτικότερο σημείο της Ευρώπης.
Ο Μπάιρον είχε αποσυρθεί εδώ το 1809 για να γράψει το "Προσκύνημα του Τσάιλντ Χάρολντ", το επικό ποίημα, τμήμα του οποίου περιγράφει το τοπίο της Σίντρα. Η τοποθεσία αυτή, που θεωρήθηκε στη διάρκεια της ρομαντικής εποχής σαν "παράδεισος της Ευρώπης", αποτελούσε προορισμό των πλούσιων και των ευγενών κάθε εθνικότητας για τη θερινή περίοδο. Η ιστορία της Σ΄'ιντρα, πάντως, είναι πολύ παλαιότερη.
Η γεωγραφική θέση της και η γραφική θέα από τα βουνά της Σίντρα αφύπνισε το ενδιαφέρον των Μαυριτανών, οι οποίοι κατά τον 8ο και 9ο
αιώνα κατασκεύασαν εκεί ένα οχυρό γνωστό με την ονομασία Καστίγιο ντος Μούρος. Το οχυρό κατακτήθηκε το 1147 από τον Ντομ Αλφόνσο Ενρίκες και παρέμεινε κατοικία της πορτογαλικής βασιλικής οικογένειας μέχρι τον 14ο αιώνα οπότε εγκαταλείφθηκε, ενώ ανακαινίστηκε αργότερα, στη διάρκεια της ρομαντικής εποχής.
Την εποχή αυτή, ο Ντομ Ζοάο Α΄ διέταξε την κατασκευή ενός ανακτόρου στην Τσάο ντα Ολίβα, η οποία σήμερα αποτελεί το ιστορικό κέντρο της Σίντρα και ίσως την τοποθεσία ενός παλαιού μαυριτανικού κτιρίου. Η γοτθική όψη της Σίντρα που έχει αποτυπωθεί σε πολλά άλλα πορτογαλικά
κτίρια ήταν έργο ενός άλλου βασιλιά, του Ντομ Μανουέλ, από τον οποίο έλαβε την ονομασία του ο ρυθμός Μανουελίν. Σήμερα το συγκρότημα Πάκο Ρεάλ, που ανακαινίστηκε κυρίως κατά την περίοδο της Αναγέννησης, χαρακτηρίζεται από υπερβολικές αρχιτεκτονικές μορφές και σχήματα, όπως οι δύο κωνικές καπνοδόχοι πάνω από τις κουζίνες που έχουν γίνει σύμβολο της Σίντρα. Το ανάκτορο προσείλκυσε έναν κύκλο καλλιτεχνών και ανθρώπων των γραμμάτω
ν και σύμφωνα με την παράδοση, ο Λουίς ντε Καμόες έκανε εδώ την πρώτη ανάγνωση του ποιήματός του "Λουσιάδες".
Κατά τους αιώνες που ακολούθησαν η πορτογαλική βασιλική οικογένεια έκανε τη Σίντρα "μπουέν ρετίρο" (αγαπημένη εξοχική κατοικία). Το 1747 ο Ντομ Πέντρο αγόρασε την ιδιοκτησία της περιοχής από τον μαρκήσιο του Καστέλο Ροντρίγκο και ανήγειρε εκεί το Παλάσιο Κουελούζ, ένα κομψό κτίριο που περιβάλλεται από ένα πάρκο στολισμένο με αγάλματα ροκοκό, ένα πλωτό κανάλι διακοσμημένο με αθουλέχος, ένα περίπτερο σχεδιασμένο από τον Γάλλο αρχιτέκτονα Ζαν Μπατίστ Ρομπιγιόν και πίδακες, ένας από τους οποίους, η Φόντε ντε Νεπτούνο, αποδίδεται στον Τζαν Λορέντσο Μπερνίνι.
Το πιο εκπληκτικό κτίριο της Σίντρα είναι ίσως το Παλάσιο ντα Πένα, ψηλά
στις βραχώδεις κορυφές των όρων της Σίντρα. Υψωνόταν μέσα από τα ερείπια της Ιερωνυμικής μονής της Νόσα Σενιόρα ντα Πένα και είχε κατασκευαστεί τον 16ο αιώνα για την εξύμνηση των κατορθωμάτων του Βάσκο ντα Γκάμα. Την κατασκευή του ανακτόρου παρήγγειλε ο Φερδινάνδος Β΄ του Σαξ Κόμπουργκ το 1839 για τη σύζυγό του, βασίλισσα Μαρία Β΄ της Πορτογαλίας, από τον Λούντβιχ φον Εσβέγκε. Ο αρχιτέκτων δημιούργησε ένα υπέροχο σύνολο από θόλους, επάλξεις, διαδρόμους και διακοσμήσεις που είχε εν μέρει εμπνευστεί από το κάστρο του Λουδοβίκου Β΄ στη Βαυαρία και εν μέρει από τα έργα του Σίνκελ στην κεντρική Ευρώπη. Εκτός από τις βασιλικές κατοικίες, η Σίντρα είναι επίσης τοποθεσία ναών, μονών και αριστοκρατικών κουίντας. Μια
από αυτές είναι η εκπληκτική βικτοριανή κατοικία του Μονσεράτ.
Η ιστορία του ξεκίνησε το 1793 όταν ο Γουίλιαμ Μπέκφορντ, ο πλουσιότερος αυτοδημιούργητος Άγγλος της εποχής, νοίκιασε την ιδιοκτησία αυτή και άρχισε να διακοσμεί το εσωτερικό και τους κήπους της με το λεπτό προσωπικό του γούστο. Μετά από 50 χρόνια περίπου, το Μονσεράτ αγοράστηκε από έναν άλλο Άγγλο, τον σερ Φράνσις Κουκ, ο οποίος ανακατασκεύασε την κατοικία εμπνεόμενος από τα ανάκτορα Μογκούλ της Ινδίας.
Με το άνοιγμα της σιδηροδρομικής γραμμής μεταξύ Λισαβόνας και Σίντρα το 1887, τα θέλγητρα αυτής της τοποθεσίας έγιναν προσιτά σε όλους, όμως παρά την τάση για πρόοδο, η ρομαντική γοητεία της περιοχής έχει παραμείνει αναλλοίωτη.
ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "UNESCO - ΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ"
Περισσότερα... »
-
ΣΓΟΥΡΙΔΟΥ ΝΙΝΑ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Νίνα Σγουρίδου
Ηθοποιός η οποία είχε την ευκαιρία να γίνει μεγάλη "φίρμα" έχοντας επιλεγεί να πρωταγωνιστήσει από τον σκηνοθέτη Μιχάλη Κακογιάννη στην τεράστια επιτυχία του ελληκικού κινηματογράφου "Στέλλα", αλλά αποχώρησε μυστηριωδώς και τη θέση της-αλλά και τη δόξα- την πήρε η Μελίνα Μερκούρη.
Ταινίες στις οποίες έχει παίξει: Κυριακάτικοι ήρωες / Άσσοι του γηπέδου [Νίνα Μανταλόζη] 1956
Ένα κορίτσι σε περιμένει 1960
Εύα [Εύα] 1953
Ζάλογγο το κάστρο της λευτεριάς [Μάρω] 1959
Θέλω να ζήσω στον ήλιο [Ντόρα] 1966
Πιο θερμή και από τον ήλιο [Τζούλια] 1972
Σκλάβοι της μοίρας 1966
Τζο ο τρομερός [Σόνια Καλλίρη] 1955
Το νησί της σιωπής 1958
ΑΠΟ ΤΟ www.cine.gr ΚΑΙ ΤΟ www.retrodb.gr
Περισσότερα... »
-
MICHEL PLATINI - ΜΙΣΕΛ ΠΛΑΤΙΝΙ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Μισέλ Πλατινί
Ο Μισέλ Πλατινί είναι παλαίμαχος Γάλλος ποδοσφαιριστής και Πρόεδρος της UEFA από το 2007. Γεννήθηκε στο Ζοέφ στις 21 Ιουνίου 1955 και ξεκίνησε την καριέρα του στη Nancy-Lorraine, για να πάει μετά στην Saint-Etienne, κατακτώντας με αυτήν το γαλλικό πρωτάθλημα του 1981. Το 1982 μεταγράφεται στη Γιουβέντους και σκοράρει 68 γκολ σε 147 αγώνες πρωταθλήματος από τη θέση του μέσου. Βοήθησε την ομάδα να κερδίσει 2 πρωταθλήματα, το Κύπελλο Ιταλίας, το Ευρωπαϊκό Κύπελλο και το Κύπελλο Πρωταθλητριών. Ήταν αρχηγός της εθνικής ομάδας της Γαλλίας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1984 και ήταν ο πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης, με 9 γκολ. Ψηφίστηκε ως ο Ευρωπαίος παίκτης της χρονιάς (Χρυσή Μπάλα, Ballon d'or) για τρεις συνεχόμενες χρονιές 1983, 1984 και 1985 – ρεκόρ χωρίς προηγούμενο. Το 1992 άναψε μαζί με τον Francois-Cyrille Grange την Ολυμπιακή φλόγα στη Χειμερινή Ολυμπιάδα στην Αλμπερβίλ της Γαλλίας. Στις 26 Ιανουαρίου 2007 εξελέγη με 27 ψήφους Πρόεδρος της UEFA και διαδέχθηκε στο αξίωμα το Λέναρτ Γιόχανσον, ο οποίος είχε πάρει στην ψηφοφορία 23 ψήφους.
Ομάδες
· AS Joeuf, Γαλλία (1966–1972)
· Nancy-Lorraine, Γαλλία (1973–1979)
· Saint-Etienne, Γαλλία (1979–1982)
· Γιουβέντους, Τορίνο, Ιταλία (1982-1987)
Τίτλοι
Σε επίπεδο συλλόγων
· 1978 Κύπελλο Γαλλίας(AS Nancy-Lorraine)
· 1981 Πρωτάθλημα Γαλλίας(AS Saint-Etienne)
· 1983 Κύπελλο Ιταλίας(Juventus)
· 1983 Κύπελλο Ευρώπης (Juventus)
· 1983 Πρώτος σκόρερ στη Serie A (16 γκολ)
· 1983 Ballon d'or
· 1984 Πρωτάθλημα Ιταλίας(Juventus)
· 1984 Κύπελλο Πρωταθλητριών UEFA (Juventus)
· 1984 Super Cup Ευρώπης (Juventus)
· 1984 Πρώτος σκόρερ στη Serie A (20 γκολ)
· 1984 Ballon d'or
· 1985 Κύπελλο Ευρώπης(Juventus)
· 1985 Διηπειρωτικό Κύπελλο(Juventus)
· 1985 Πρώτος σκόρερ στη Serie A (18 γκολ)
· 1985 Ballon d'or
· 1986 Πρωτάθλημα Ιταλίας(Juventus)
Σε διεθνείς διοργανώσεις
· 1978 Παγκόσμιο Κύπελλο Αργεντινής: Πρώτος γύρος
· 1982 Παγκόσμιο Κύπελλο Ισπανίας: 4η θέση
· 1984 Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στη Γαλλία: Νικήτρια χώρα η Γαλλία
· 1985 Διηπειρωτικό Κύπελλο: Νικήτρια χώρα η Γαλλία
· 1986 Παγκόσμιο Κύπελλο στο Μεξικό: 3η θέση
· Πήρε μέρος συνολικά σε 72 διεθνείς αγώνες και ήταν αρχηγός της εθνικής Γαλλίας 49 φορές. Πέτυχε συνολικά 41 γκολ και είναι ο μεγαλύτερος Γάλλος σκόρερ όλων των εποχών.
Προπονητική καριέρα
· 1992 Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα στη Σουηδία 92 συμμετοχές (στον 1ο γύρο)
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Περισσότερα... »
-
''ΜΥΡΤΩ'': ΠΑΛΙΟ ΣΙΡΙΑΛ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Μυρτώ
Διασκευή του μυθιστορήματος της Ι. Μπουκουβάλα - Αναγνώστου
Κοινωνικό σίριαλ 20 επεισοδίων των 45 λεπτών
Πρεμιέρα στην ΕΡΤ1 την Τετάρτη 5 Ιουνίου 1991
Παραγωγή του Κώστα Μεσάρη
Σενάριο της Σούλας Πιερράκου
Σκηνοθεσία του Φράνσις Κάραμποτ
Ηθοποιοί Ευαγγελία Βαλσαμά (Μυρτώ), Νίκος Βερλέκης, Κώστας Μεσάρης, Τάκης Χρυσικάκος, Στέλιος Μάινας, Ντενίζ Μπαλτσαβιά, Μαρία Ζαφειράκη
...Στην Αθήνα του μεσοπολέμου, η Μυρτώ, μια έξυπνη και χειραφετημένη κοπέλα που σπουδάζει νομικά στο πανεπιστήμιο, ζει με την απλοϊκή μητέρα της και τον ξεπεσμένο επαγγελματικά πατέρα της σ' ένα χαμόσπιτο στην Πλάκα. Όμως παρά τη μίζερη ζωή το μέλλον της Μυρτώς με τα προσόντα που διαθέτει φαίνεται να είναι λαμπρό και η ίδια αισιοδοξεί παρά τη συνεχή γκρίνια της μητέρας της. όμ
ως ένας γοητευτικός γιατρός με τον οποίο θα συνδεθεί αισθηματικά θα αποδειχθεί πως δεν είναι παρά ένας προικοθήρας που στόχευε στην προίκα που θα έπαιρνε από μια πλούσια θεία της. Η αισθηματική απογοήτευση και η τέλεια οικονομική καταστροφή του πατέρα της, καταρρακώνουν τα όνειρά της, ενώ το άριστα του πτυχίου της εξαργυρώνεται με θέση δακτυλογράφου σε δικηγορικό γραφείο. όταν αργότερα ο μεσήλικας 
δικηγόρος της προτείνει γάμο, η Μυρτώ που έχει χάσει όλο τον δυναμισμό της δέχεται και αποκτά μαζί του ένα ασθενικό παιδί. Ασφυκτιώντας από τη μίζερη ζωή της, αποκτά εραστή, αλλά από μια ατυχή συγκυρία, το παιδί της πεθαίνει την ώρα που εκείνη βρίσκεται μαζί του, γεγονός που το εισπράττει σαν θεϊκή οργή, με αποτέλεσμα να βυθιστεί σε μελαγχολία. Πολλά χρόνια αργότερα, ατενίζοντας μελαγχολικά το παρελθόν βλέπει πως δεν κατάφερε να πραγματοποιήσει κανένα από τα νεανικά της όνειρα.
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998
Περισσότερα... »
-
FRANCOISE SAGAN - ΦΡΑΝΣΟΥΑΖ ΣΑΓΚΑΝ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Φρανσουάζ Σαγκάν
(21 Ιουνίου 1935 - 24 Σεπτεμβρίου 2004)
Πραγματικό όνομα: Françoise Quoirez
Υπάρχει αυτή η κοινότοπη φράση με την οποία αρχίζουν πολλές νεκρολογίες: «έφυγε πλήρης ημερών». Για τη Φρανσουάζ Σαγκάν δεν ξέρω αν υπάρχει πληρότητα χρόνου. Ηταν 69 ετών. Εφυγε πάντως «πλήρης». Γεμάτη από ζωή. Εκανε ζωή ροκ σταρ. Στο Σεν Τροπέ οδηγούσε το κάμπριο σαν δαιμονισμένη. Εκανε κατάχρηση στα πάντα - στο αλκοόλ, στην κοκαΐνη, στα τσιγάρα. Τα εισοδήματά της έμοιαζαν ατελείωτα - ξόδεψε τα περισσότερα στο καζίνο προτού κατηγορηθεί για φοροδιαφυγή. Ειπώθηκε ότι πήρε μίζα από την εταιρεία πετρελαίων Elf για να μεσολαβήσει στον Φρανσουά Μιτεράν για κάποια ευνοϊκή μεταχείριση. Το τρελοκόριτσο της δεκαετίας του '50 κράτησε όλη την τρέλα του ως την
τελευταία στιγμή. M' αυτά και μ' αυτά, πάντα ο Τύπος έγραφε περισσότερο για εκείνη παρά για το έργο της. Σε μισόν αιώνα εξέδωσε περί τα 50 βιβλία - στην πλειονότητά τους μυθιστορήματα. Τα θέματά της «σοβαρά». H αντιμετώπισή τους «ελαφριά». H δημοτικότητα στα ύψη. Εγινε διάσημη από την παρθενική της νουβέλα, το εμβληματικό «Καλημέρα θλίψη», η οποία πουλήθηκε σε εκατομμύρια αντίτυπα το 1954 όταν κυκλοφόρησε (ενδεικτικά, η μετάφραση που κυκλοφόρησε στις ΗΠΑ ξεπέρασε τον πρώτο χρόνο το ένα εκατομμύριο). .jpg)
H Φρανσουάζ Σαγκάν είχε ταξιδέψει στην Ελλάδα στα μέσα της δεκαετίας του '80. Είχε έλθει για να παρουσιάσει στο Γαλλικό Ινστιτούτο το «Αίμα ακουαρέλας», που είχε τότε κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Ζαχαρόπουλος. Είχε ανεβεί στη σκηνή του αμφιθεάτρου με τον σκύλο της. Τόσο άνετη, τόσο κοσμογυρισμένη, τόσο ετοιμόλογη. Την επομένη υπέγραφε αντίτυπα του βιβλίου της στο πατάρι του Κάουφμαν. Πόσο μεγάλη η διαφορά! Τόσο ντροπαλή, τόσο διάφανη. Το είχε δηλώσει άλλωστε σε συνεντεύξεις της. Πίσω από την κοσμική γυναίκα κρυβόταν ένα μοναχικό κορίτσι: έγραφε για να αποδιώξει τη μοναξιά της. Στα τελευταία χρόνια της η μοναξιά της έχασε το κοσμικό λούστρο: ο περίγυρος την εγκατέλειψε. Εχασε το σπίτι της, καταδικάστηκε σε έναν χρόνο φυλάκισης, αρρώστησε. Ευτυχώς ανάμεσα στις πολυπληθείς παρέες υπήρξαν και οι ελάχιστοι φίλοι. Τα τελευταία τρία χρόνια τη φιλοξενούσαν σε διαμέρισμα της avenue Foch. Οσο για τα χρεωστούμενα, βρέθηκαν ορισμένοι επιφανείς να δηλώσουν ότι «χρωστά πολλά χρήματα στο γαλλικό κράτος, αλλά η Γαλλία τής χρωστά πολύ περισσότερα».
H Φρανσουάζ Σαγκάν
γεννήθηκε το 1935 στο Καζάρκ με το όνομα Φρανσουάζ Κουαρέ. Στην εφηβεία της εκδιώχθηκε από το καθολικό σχολείο στο οποίο φοιτούσε. Οταν ήρθε η ώρα για το απολυτήριο προτίμησε τα ξενύχτια στο Σεν Ζερμέν ντε Πρε, όπου έπιασε φιλίες με τη Ζυλιέτ Γκρεκό, τον Ζαν Πολ Σαρτρ. Σε ηλικία 18 ετών έγραψε το «Καλημέρα θλίψη» μέσα σε επτά εβδομάδες. Κατέθεσε το χειρόγραφο στον Ρενέ Ζυλιάρ με τον τίτλο της «δανεικό» από στίχους του Πολ Ελυάρ (από την ίδια στροφή είναι δάνειος και ο δικός μας τίτλος). H εμπορική επιτυχία του βιβλίου δεν μπορεί να συγκριθεί με κανενός άλλου στη Γαλλία του 20ού αιώνα. H μικρή Φρανσουάζ αρχίζει να χτίζει τον μύθο της: αγοράζει μια Τζάγκουαρ XK, την τρακάρει και νοσηλεύεται τραυματισμένη. Μόλις βγαίνει από το 
νοσοκομείο αγοράζει μια Αστον Μάρτιν.
Το θέμα του πρώτου βιβλίου ήταν επαναστατικό για την εποχή του - με την ηρωίδα να ζηλεύει τις ερωμένες του πατέρα της. H γραφή ανάλαφρη, κοφτή, διαυγής. Ο χειρισμός του θέματος εξίσου προκλητικός για την εποχή: η Σαγκάν επιδεικνύει έναν αμοραλισμό για τον οποίο θα τη λατρέψει η γενιά της και θα την καταραστεί το συντηρητικό σινάφι ακαδημαϊκών και συγγραφέων. Πρώτος και καλύτερος ο Φρανσουά Μοριάκ, που δεν μπόρεσε ποτέ να συγχωρήσει στο «χαριτωμένο 18χρονο τερατάκι» ότι του πήρε το βραβείο των Κριτικών (τη σημαντικότερη διάκριση τότε) μέσα από τα χέρια του. Εκτοτε ακολούθησε πάντα την ίδια τακτική στα βιβλία της: σοβαρά θέματα, ενίοτε τραγικά, γραμμένα ώστε ο αναγνώστης να μπορεί να γελάσει ή έστω να χαμογελάσει.
ΑΠΟ ΤΟ [www.tovima.gr]
Περισσότερα... »
-
WORLD HYDROGRAPHY DAY - ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΥΔΡΟΓΡΑΦΙΑΣ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Παγκόσμια Ημέρα Υδρογραφίας
Η Παγκόσμια Ημέρα Υδρογραφίας γιορτάστηκε για πρώτη φορά στις 21 Ιουνίου 2006, μετά από απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ.
Το επίκεντρο του εορτασμού σε παγκόσμιο επίπεδο βρέθηκε ο Διεθνής Υδρογραφικός Οργανισμός, στην έδρα του οποίου στο Μονακό, πραγματοποιήθηκαν διάφορες εκδηλώσεις, μέ θέμα τα "85 χρόνια συνεισφοράς του Διεθνούς Υδρογραφικού Οργανισμοιύ (International Hydrographic Organization -IHO) στην ασφάλεια της διεθνούς ναυσιπλοίας". Το Διεθνές Υδρογαφικό Γραφείο ιδρύθηκε την 21η Ιουνίου 1921, με σκοπό την ασφαλέστερη και ευκολότερη ναυσιπλοία. Σήμερα, μετά από 85 χρόνια λειτουργείας, ο Διεθνής Υδρογραφικός Οργανισμός είναι ένας διακυβερνητικός Οργανισμός, που αποτελείται από 76 κράτη και συντονίζει, θέτει τα πρότυπα και προωθεί τη συλλογή, απεικόνιση και διασπορά των ναυτιλιακών πληροφοριών.
Η Ελληνική Υδρογραφική Υπηρεσία, όντας ένα από τα ιδρυτικά μέλη του Διεθνούς Υδρογραφικού Οργανισμού, έχει διαδραματίσει αυτά τα χρόνια το δικό της ξεχωριστό ρόλο και έχει συνδράμει σημαντικά στην εξέλιξη των διαδικασιών για την προώθηση της ασφαλούς ναυσιπλοίας.
ΑΠΟ ΤΟ www.sansimera.gr
Περισσότερα... »
-
ΝΙΚΟΛΑΙ RIMSKY-KORSALOV - ΝΙΚΟΛΑ'Ι' ΡΙΜΣΚΥ-ΚΟΡΣΑΚΟΦ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Νικολάι Ρίμσκυ-Κόρσακοφ
(18 Μαρτίου 1844 - 21 Ιουνίου 1908)
Ο Νικολάι Ρίμσκυ-Κόρσακοφ (Νικολάι Αντρέγιεβιτς Ρίμσκυ-Κόρσακοφ, Николай Андреевич Римский-Корсаков ήταν Ρώσος συνθέτης, δάσκαλος αρμονίας και ενορχήστρωσης και καθηγητής σύνθεσης στο Ωδείο της Πετρούπολης, που γεννήθηκε στις 18 Μαρτίου 1844 (6 Μαρτίου 1844 σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο) στην πόλη Τίχβιν της Ρωσίας, 200 χλμ ανατολικά της Αγίας Πετρούπολης. Καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια και ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως αξιωματικός του ναυτικού.
Ο Ρίμσκυ-Κόρσακοφ ήταν ένας από τους ιδρυτές της "Ομάδας των Πέντε", μαζί με τους Μίλυ Μπαλακίρεφ (1837 - 1910), Αλεξάντρ Μποροντίν (1833 - 1887), Σεζάρ Κούι (1835 - 1918) και Μόντεστ Μουσόργκσκι (1839 - 1881). Ο
ι πέντε συνθέτες, με βάση τους την Αγία Πετρούπολη, επεδίωκαν την ανεξαρτησία της ρωσικής μουσικής από τα δυτικότροπα πρότυπα, θέλοντας να δημιουργήσουν ένα πραγματικά ρωσικό μουσικό ύφος.
Η θεματολογία του Ρίμσκυ-Κόρσακοφ για τις όπερές του και τα άλλα μουσικά έργα του, όπως και των άλλων μελών της Ομάδας των Πέντε, ήταν επηρεασμένη από το ρομαντισμό του Μπερλιόζ (Berlioz), πολύ αγαπητού συνθέτη στη Ρωσία, καθώς και από τη ρωσική λαϊκή μουσική του Γκλίνκα (Glinka), διανθισμένη μερικές φορές με στοιχεία οριενταλισμού. Αντλούσε την έμπνευσή του από την κλασική ρωσική λογοτεχνία του 19ου αιώνα, τα λαϊκά διηγήματα και τα παραδοσιακά ρωσικά παραμύθια και την ιστορία της Ρωσίας. Θεωρείται ένας από τους θεμελιωτές της εθνικής ρωσικής μουσικής.
Ανάμεσα στους μαθητές του συγκαταλέγονται οι Προκόφιεφ, Γκλαζούνοφ, Στραβίνσκι και Ρεσπίγκι. Ως διευθυντής ορχήστρας έκανε πολλές εμφανίσεις στο εξωτερικό αποκαλύπτοντας τη ρωσική μουσική στους
νεαρούς Ευρωπαίους συνθέτες.
Στο έργο του συμπεριλαμβάνονται 15 όπερες, πολλά έργα μουσικής δωματίου, κονσέρτα και άλλα. Αξιοσημείωτη είναι επίσης η συμβολή του στη συγκέντρωση συλλογών λαϊκών τραγουδιών. Από το συγγραφικό του έργο ξεχωρίζει το «Εγχειρίδιο ενορχήστρωσης». Έγραψε επίσης το αυτοβιογραφικό έργο Χρονικό της μουσικής μου ζωής.
Ο Ρίμσκυ-Κόρσακοφ πέθανε, μετά από σοβαρές κρίσεις στηθάγχης, στο Λιούμπενσκ (Lyubensk) στις 21 Ιουνίου 1908 (8 Ιουνίου 1908 σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο). Είναι θαμμένος στο Κοιμητήριο Τίχβιν (Tikhvin) της Μονής Αλέξανδρου Νέφσκι στην Αγία Πετρούπολη, δίπλα στους.jpg)
τάφους των Ρώσων συνθετών Μουσόργκσκι, Μποροντίν, Κούι, Γκλίνκα και Τσαϊκόφσκι.
Συνθέσεις - το έργο του
Ο Ρίμσκυ-Κόρσακοφ είχε ένα τεράστιο μουσικό έργο. Έγραψε 15 όπερες, ανάμεσα στις οποίες οι πιο σημαντικες είναι: «Ιβάν ο τρομερός», «Νύχτα Μαΐου», «Νύχτα Χριστουγέννων», «Κοσέι ο αθάνατος», «Η ιστορία του τσάρου Σαλτάν», «Η αρραβωνιαστικιά του τσάρου» (ιστορικό μελόδραμα), «Νύχτα του Μάη» (λαϊκή όπερα), «Η κόρη του χιονιού» (εμπνευσμένο από το λαϊκό παραμύθι για τη Σνεγκουρότσκα), καθώς επίσης τα ορχηστρικά έργα "Φαντασία σε σέρβικα θέματα" (1867), "Ισπανικό καπρίτσιο (1887), "Σεχραζάντ" (1888) και "Σάντκο" (1898). Μια από τις πιο δημοφιλείς όπερες του Ρίμσκυ-Κόρσακοφ, "Ο Χρυσός Πετεινός" (1909), ήταν απαγορευμένη από το σοβιετικό καθεστώς και άρχισε να παίζεται ξανά στα χρόνια της "περεστρόικα" στο Θέατρο Μπολσόι. Έγραψε επίσης πολλά κομμάτια ορχηστρικής μουσικής (αυτά είναι και τα πιο γνωστά στη Δύση, όπως η Σεχραζάντ), λαϊκά τραγούδια, έργα μουσικής δωματίου ακόμη και μουσική
για τη λειτουργία του Ιωάννου του Χρυσοστόμου, μολονότι ήταν άθεος.
Κύρια γραπτά έργα του
· Χρονικό της μουσικής μου ζωής (Летопись моей музыкальной жизни)
· Πρακτικός Οδηγός Αρμονίας (Практический учебник гармонии), 1885.
· Οι βάσεις της Ενορχήστρωσης (Основы оркестровки). Το άρχισε το 1873 και το τελείωσε μετά το θάνατό του ο Μαξιμίλιαν Στάινμπεργκ (Maximilian Steinberg) το 1912. Εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1922, στα Ρωσικά.
· Απο το 2002 "Οι βάσεις της ενορχήστρωσης" κυκλοφορούν και στα ελληνικά σε επιμέλεια και μετάφραση Γιώργου Π. Πλουμπίδη. Η ελληνική έκδοση συνοδεύεται από 4 C.D. με τις ηχογραφήσεις των μουσικών παραδειγμάτων. Εκδόσεις Παπαγρηγορίου - Νάκας.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Περισσότερα... »
-
IAN McEWAN - ΙΑΝ ΜΑΚ ΓΙΟΥΑΝ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Ίαν ΜακΓιούαν
Ο Ίαν ΜακΓιούαν (Ian McEwan, γεννημένος στις 21 Ιουνίου 1948) είναι Βρετανός συγγραφέας και σεναριογράφος. Τιμήθηκε με το βραβείο Μπούκερ για τη νουβέλα του Άμστερνταμ.
Γεννήθηκε στο Άλντερσοτ της Αγγλίας και σπούδασε Αγγλική λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Σάσσεξ.
Η πρώτη του συλλογή διηγημάτων First Love, Last Rites κέρδισε το Βραβείο Σώμερσετ Μωμ το 1976. Έχει προταθεί τρεις φορές για το βραβείο Μπούκερ, το οποίο κέρδισε το 1998 (για το Άμστερνταμ). Το μυθιστόρημα Atonement (Εξιλέωση) τιμήθηκε με τα βραβεία WH Smith Literary Award (2002), National Book Critics' Circle Fiction Award (2003), Los Angeles Times Prize for Fiction (2003) και Santiago Prize for the European Novel (2004). Σύντομα θα μεταφερθεί και στον κινηματογράφο από τον σκηνοθέτη Τζο Ράιτ (Joe Wright), με πρωταγωνιστές τους Κίρα Νάιτλι, Τζέιμς ΜακΑβόι και Μπρέντα Μπλέθιν.
Έργα
Μυθιστορήματα
· The Cement Garden (Ο τσιμεντόκηπος) (1978)
· The Comfort of Strangers (1981)
· The Child in Time (1987)
· The Innocent (1989)
· Black Dogs (1992)
· Enduring Love (1997)
· Amsterdam (Άμστερνταμ) (1998)
· Atonement (Εξιλέωση) (2001)
· Saturday (Σάββατο) (2005)
Συλλογές διηγημάτων
· First Love, Last Rites (1975)
· In Between the Sheets (1978)
Παιδική λογοτεχνία
· Rose Blanche (1985)
· The Daydreamer (1994)
Σενάρια
· Ploughman's Lunch (1985)
· Sour Sweet (1989)
· The Good Son (1993)
Θεατρικά
· The Imitation Game (1981)
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Περισσότερα... »
-
DURAN DURAN: ''THE REFLEX''
» Ο Ερευνητής της ΒέροιαςΣαν σήμερα στις 20 Ιουνίου 1960 γεννήθηκε στο Μπέρμπινχαμ της Αγγλίας, ο ιδρυτής και μπασίστας των Duran Duran, John Taylor.
Περισσότερα... »
-
THE CAVE OF PETRALONA - ΤΟ ΣΠΗΛΑΙΟ ΤΩΝ ΠΕΤΡΑΛΩΝΩΝ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Σπήλαιο Πετραλώνων
Το σπήλαιο Πετραλώνων βρίσκεται περίπου 1 χιλιόμετρο από το χωριό Πετράλωνα του νομού Χαλκιδικής της Μακεδονίας. Εντοπίστηκε στις 20 Ιουνίου 1959 από τον κάτοικο Πετραλώνων Φίλιππο Χατζαρίδη
Είναι ανοικτό για το κοινό από το 1979. Στο σπήλαιο ανακαλύφθηκαν από τον διεθνούς φήμης Δρα Άρη Πουλιανό τα ίχνη κατοίκησης Αρχανθρώπων 700.000 περίπου ετών, των αρχαιότερων Ευρωπαίων προγόνων που έχουν βρεθεί μέχρι σήμερα.
Αρχαιολογία
Το σπήλαιο έγινε γνωστό για τα παλαιοντολογικά και παλαιοανθρωπολογικά του ευρήματα ήδη από το 1960, μετά την τυχαία ανακάλυψη σε αυτό από τον κάτοικο των Πετραλώνων Χ. Σαρρηγιανίδη, του περίφημου απολιθωμένου ανθρώπινου κρανίου. Η αξία του ευρήματος και η μοναδικότητά του έδωσαν αφορμή σε μια σειρά εργασιών, μέσα και έξω από το σπήλαιο. Το 1968 και την περίοδο 1974-1988 διενεργήθηκαν ανασκαφές στο σπήλαιο από τον (παλαιο)ανθρωπολόγο Άρη Πουλιανό.
Στις δημοσιεύσεις του Πουλιανού για το σπήλαιο γίνεται λόγος για λίθινα και οστέινα εργαλεία, ο προσωρινός όμως χαρακτήρας των δημοσιευμάτων δεν μας δίνει μια σαφή εικόνα τους. Τα ευρήματα οπωσδήποτε είναι σπουδαιότατα και αποτελούν τις πρώτες μαρτυρίες κατοίκησης του ελληνικού γεωγραφικού χώρου.
Από ανθρωπολογικής άποψης το απολιθωμένο κρανίο είναι σπουδαιότατο εύρημα, όμως δεν υπάρχει ομοφωνία των ειδικών για την χρονολόγησή του ή ακόμα χειρότερα για την αξιολόγησή του. Οι κύριες απόψεις αποκλίνουν
σημαντικά και το κρανίο θεωρείται ως ανήκον σε άνθρωπο που έζησε περίπου 700.000 χρόνια πριν από σήμερα κατά την μία και περίπου 200.000 χρόνια πριν από σήμερα κατά την άλλη.
Δυστυχώς δεν διαφαίνεται κάποιος συμβιβασμός ούτε προδιαγράφεται κάποια προσέγγιση μεταξύ των ειδικών και το εύρημα παραμένει ανεκμετάλλευτο ανθρωπολογικά και αρχαιολογικά. Είναι επιτακτική η ανάγκη να δοθεί μια αξιόπιστη απάντηση για την αξιολόγηση των σημαντικότατων ευρημάτων του σπηλαίου των Πετραλώνων.
Το κρανίο petralona 1
Ανακαλύφθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου, 1960 στο Λόφο Κατσίκα Πετραλώνων, από τον Χρήστο Σαρηγιαννίδη (εφημ. «Μακεδονία» 18-9-1960), μέσα στο ασβεστολιθικό σπήλαιο και κολλημένο σε ένα σταλαγμίτη 23 εκ. πάνω από το έδαφος.
Το Petralona 1 είναι ιδιαίτερα μεταβατικό στη μορφολογία του -τόσο πολύ, ώστε ορισμένοι πιστεύουν πως αντιπροσωπεύει μια ενδιάμεση κατάσταση ανάμεσα στον Homo neandertalensis και τον πιο αρχέγονο πρόγονό του. Στην πραγματικότητα μοιράζεται αρκετά χαρακτηριστικά και με άλλα απολιθώματα Νεάντερταλ, αλλά υπάρχουν επίσης και
χαρακτηριστικά πολύ πρωτόγονα. Στη γενική του εμφάνιση το Petralona 1 έχει το πρόσωπο ενός Νεάντερταλ αλλά το κρανίο ενός αρχαϊκότερου τύπου. Αρχικά, το Petralona 1 ταξινομήθηκε ως Homo neandertalensis, αλλά αργότερα επαναπροσδιορίστηκε ως Homo erectus. Σήμερα, όμως, οι περισσότεροι ερευνητές ότι ανήκει στο είδος των απολιθωμάτων που βρέθηκαν στην Αταπουέρκα και άλλα σημεία στην Ευρώπη - Homo heidelbergensis.
Αρχικά, το Petralona 1 χρονολογήθηκε στο βάθος των 70.000 χρόνων, μια ημερομηνία που αντιστοιχεί στα πιο πρόσφατα υπολείμματα Νεάντερταλ. Σύγχρονες χρονολογήσεις απέδωσαν το χρονικό βάθος των 700.000 χρόνων. Η πιο πρόσφατη, βασισμένη σε τεχνικές αντήχησης ηλεκτρονίου σε συνδυασμό με ραδιοχρονολόγηση και στρωματογραφικά δεδομένα, αποδίδει το ελάχιστο χρονικό βάθος των 200,000 χρόνων. Ωστόσο, η μορφολογία του κρανίου υποδεικνύει με μεγαλύτερη ακρίβεια στο χρονικό βάθος των 300.000 ή 400.000 χρόνων
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Περισσότερα... »
-
Η ΑΠΑΓΩΓΗ ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ''ΜΑΡΣΕΛΙΝΟ''
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Η απαγωγή και δολοφονία του "Μαρσελίνο"
Ο 17χρονος Γιάννης Τσατσάνης, ποδοσφαιριστής του Κεραυνού Αγίας Βαρβάρας, γνωστός και ως Μαρσελίνο, εξαφανίζεται στις 18 Μαρτίου του 1990 από το σπίτι του. Δύο μέρες αργότερα, ο πατέρας του δέχεται ένα τηλεφώνημα. Μια άγνωστη αντρική φωνή λέει: «Εδώ ιταλιάνο καλό παιδί». Η γραμμή κλείνει για να ηχήσει, λίγο αργότερα, ξανά το τηλέφωνο: «Θέλουμε 150.000.000 δραχμές για να σου δώσουμε πίσω τον γιο σου». Οι απαγωγείς δίνουν το τηλέφωνο στον Μαρσελίνο. «Μπαμπά, κανόνισε μαζί τους, γιατί δεν θα με ξαναδείς...». Ο Γιώργος Τσατσάνης, πατέρας του θύματος, είχε μεγάλη οικονομική επιφάνεια, με εμπορικές συναλλαγές που εκτείνονταν από την Ιταλία ως την Κίνα. Ενώ η τηλεφωνική οδύσσεια συνεχιζόταν επί καιρώ και η μαγνητοφωνημένη φωνή του γιου του ήταν μόνιμη επωδός σε κάθε επικοινωνία, ο πατέρας του Μαρσελίνο μάζεψε 50 εκατομμύρια δραχμές και έκλεισε ραντεβού με τους απαγωγείς στις 21 Μαίου. Είχε ειδοποιήσει και την Αστυνομία αλλά δεν ήρθε κανείς. «Εσύ πολύ μιλάς» του είπαν αργότερα. Τραγική κατάληξη αυτής της ιστορίας ήταν η δολοφονία του Μάρσα, του παιδιού που όλοι έλεγαν «Μαραντόνα του Αιγάλεω». Τρεις μήνες μετά την απαγωγή ο θάνατος συμπλήρωσε το εφιαλτικό παζλ. Στις 20 Ιουνίου το σώμα του βρέθηκε θαμμένο σε κοπριές, μέσα σε μια στάνη, στα Σκούρτα Βοιωτίας. Τα μέλη της 6μελούς σπείρας, ανάμεσα στους οποίους ο Δημήτρης Αγαπητός, ο Κ. Σπινάρης και ο Τζίνο, συγγενής του θύματος, είχαν κίνητρο το χρήμα. Ο Βασ. Βασιλείου ή Τζίνο ήταν ο «κατάσκοπος» των απαγωγέων, αφού έδινε συνεχώς πληροφορίες από το οικογενειακό περιβάλλον του Μαρσελίνο για τις κινήσεις του πατέρα, για τη συγκέντρωση των χρημάτων που θα έδινε ως λύτρα στους απαγωγείς.Ύστερα από δεκαοκτώ ολόκληρα χρόνια συνελήφθη χθες στο Νιου Τζέρσεϊ της Νέας Υόρκης ο Δημήτρης Σκαφτούρος, ένας από τους πρωτεργάτες της πρώτης απαγωγής για λίτρα στην Ελλάδα και τελικά δολοφονίας του Μαρσελίνο. Ο Δ. Σκαφτούρος ήταν ο μοναδικός που διέφευγε από τη συμμορία που διέπραξε το έγκλημα το οποίο συγκλόνισε τότε το Πανελλήνιο και καταζητείτο από τις Ελληνικές αρχές με διεθνές ένταλμα της Ιντερπόλ.Πριν από 4 χρόνια, η Ελληνική Αστυνομία έφτασε κοντά στη σύλληψή του έπειτα από πληροφορίες ότι είχε έρθει στην Ελλάδα για να γιορτάσει το Πάσχα με συγγενείς του, αλλά και πάλι κατάφερε να διαφύγει. Τελικά το 2008,εντοπίστηκε στο Νιου Τζέρσεϊ νεκρός.
ΑΠΟ ΤΟ [www.acrobase.gr]
Περισσότερα... »
-
''ΑΠΩΝ'': ΠΑΛΙΟ ΣΙΡΙΑΛ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Απών
Κοινωνικό σίριαλ 20 επεισοδίων των 45 λεπτών
Πρεμιέρα στο MEGA την Πέμπτη 5 Οκτωβρίου 1995
Παραγωγή του Νίκου Βεργέτη
Μουσική του Δημήτρη Παπαδημητρίου
Σενάριο της Μιρέλλας Παπαοικονόμου
Σκηνοθεσία του Γιώργου Κορδέλα
Ηθοποιοί Θέμις Μπαζάκα, Γιάννης Μπέζος, Μελίνα Μποτέλλη, Μυρτώ Αλικάκη, Μηνάς Χατζησάββας («Απών»), Δήμος Παπαδόπουλος, Χάρης Εμμανουήλ, Νίκος Ορφανός, Σούλα Αθανασιάδου (Ειρήνη)
….Οι δυσκολίες προσαρμογής μιας εγκαταλελειμμένης από τον άντρα της γυναίκας, καθώς προσπαθεί να συγκολλήσει τα κομμάτια της πληγωμένης της καρδιάς και να δημιουργήσει μια καινούργια ζωή. Η δράση της σειράς τοποθετείται σε μια επαρχιακή πόλη (Χανιά) και το σενάριο προσπαθεί να προσεγγίσει τα κοινωνικά και συναισθηματικά προβλήματα που αντιμετωπίζει μια γυναίκα όταν απροσδόκητα την εγκαταλείψει ο άντρας της….
Σχετικά αργόσυρτο στην εξέλιξή του δραματικό σίριαλ, που αγγίζει ωστόσ
ο το «καυτό» θέμα της μοναξιάς και των προβλημάτων της καθημερινότητας που αντιμετωπίζει μια εγκαταλελειμμένη από τον άντρα της γυναίκα και μάλιστα στο ασφυκτικό περίγυρο μιας μικρής επαρχιακής πόλης. Το σίριαλ σημείωσε σταθερά υψηλές τηλεθεάσεις και διακρίθηκε χάρη στις καλές ερμηνείες και την προσεγμένη παραγωγή και σκηνοθεσία που ανέδειξε τα θετικά στοιχεία του σεναρίου (καλοί διάλογοι, ολοκληρωμένοι χαρακτήρες, γνώση της γυναικείας ψυχολογίας).
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998
Περισσότερα... »
-
ΦΟΡΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Γεώργιος Φόρας
Ο Γεώργιος Φόρας γεννήθηκε το 1937 στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Οι γονείς του όμως είχαν γεννηθεί και μεγαλώσει στην Ελλάδα, η μητέρα του στην Αγιάσο της Λέσβου και ο πατέρας του στους Ολύμπους της Χίου. Ξεκίνησε την ως ηθοποιός το 1959 και συνέχισε μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1970 παίζοντας δίπλα σε μεγάλα ονόματα άλλες φορές ως πρωταγωνιστής και άλλες σε δεύτερους ρόλους. Εγκατέλειψε τον κινηματογράφο λόγω οικονομικών προβλημάτων. Συνέχισε την καριέρα στην Ολυμπιακή Αεροπορία, διατελώντας Διευθυντής σε σταθμούς του εξωτερικού και του Τμήματος Εξυπηρέτησης των Ιδιωτικών Αεροσκαφών μέχρι την συνταξιοδότησή του. Κρατούσε επαφή και φιλικές σχέσεις με όλους τους ηθοποιούς που ξεκινήσανε μαζί και ιδιαιτέρως με την Μελίνα Μερκούρη. Πέθανε έπειτα από πολυετή μάχη με τον καρκίνο στις 13 Ιουλίου του 1996.
Φιλμογραφία
The navel / Συνομωσία στη Μεσόγειο (1975)
Ομφαλος (1975)
Κατασκοποι στο Σαρωνικο - Assignment Skybolt (1968)
Ουδεις Αναμαρτητος (1967)
Δοσατζου Επιχειρησις Γαμπρος (1966)
Είμαι μάνα και πονώ (1966)
Καημοι στη Φτωχογειτονια (1965)
Μας ενώνει ο πόνος (1964)….Τάκης
Για λιγη Στοργη (1963)
Δεσπω (1962)….Νάσος
Ποθοι στα Σταχυα (1960)...Γιώργος
Ποτε την Κυριακη (1960)
Το Γεφυρι του Πεπρωμενου (1960)….αδελφός του Ζώη
Μπουμπουλινα (1959)
Να Ζήσουν τα Φτωχόπαιδα (1959)…..Βαγγέλης
Απαγορευμενη Αγαπη (1958)
Γερακίνα (1958)….Λιάκος
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ΚΑΙ ΤΟ www.retrodb.gr
Περισσότερα... »
-
NICOLE KIDMAN - ΝΙΚΟΛ ΚΙΝΤΜΑΝ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Νικόλ Κίντμαν
H Νικόλ Κίντμαν (Nicole Mary Kidman) γεννήθηκε στις 20 Ιουνίου του 1967 και είναι μια βραβευμένη με Όσκαρ Αυστραλή ηθοποιός. Το 2006 ήταν η πιο ακριβοπληρωμένη ηθοποιός της κινηματογραφικής βιομηχανίας.
Αφού έκανε αρκετές εμφανίσεις στην τηλεόραση και τον κινηματογράφο, η Κίντμαν έκανε το ντεμπούτο της στο θρίλερ Dead Calm (1989). Έκτοτε, η καριέρα της ηθοποιού έχει αναπτυχθεί αρκετά. Οι ερμηνείες της σε αρκετές ταινίες, όπως τα To Die For (1995), Moulin Rouge! (2001) και The Hours (2002), επιβραβεύτηκαν με πολλά βραβεία και πολύ καλές κριτικές. Το 1999 πρωταγωνίστησε μαζί με τον τότε συζυγό της Τομ Κρουζ, στην τελευταία ταινία του Στάνλει Κιούμπρικ, Μάτια Ερμητικά Κλειστά (1999), ενώ το 2002 απέσπασε την πρώτη της υποψηφιότητα για Όσκαρ, ερμηνεύοντας την Σατίν, μια χορεύτρια στο γνωστό παριζιάνικο καμπαρέ Moulin Rouge!
(2001), στην ταινία με τον ομώνυμο τίτλο. Το 2003 κέρδισε το βραβείο Όσκαρ Καλύτερης Α' Γυναικείας Ερμηνείας για την ταινία The Hours (2002). Τον ίδιο χρόνο, η Κίντμαν απέσπασε το Αστέρι της στην Οδό της Δόξας στο Χόλιγουντ της Καλιφόρνια. Έπειτα συνεργάστηκε με γνωστούς σκηνοθέτες όπως τον Άντονι Μιγκέλα, στην ταινία Cold Mountain (2003) και τον Λαρς Φον Τρίερ στο Dogville (2003). Έχει συνεργαστεί με αρκετούς γνωστούς ηθοποιούς όπως με τον υποψήφιο για Όσκαρ Τζουντ Λο, στην ταινία Cold Mountain (2003), την βραβευμένη με Όσκαρ Μέριλ Στριπ, στην ταινία The Hours (2002), τον Γιούαν ΜακΓκρέγκορ στο Moulin Rouge! (2001), τον βραβευμένο με Όσκαρ Άντονι Χόπκινς στην ταινία Human Stain (2003) και πολλούς άλλους. Το Νοέμβριο του 2008 θα τη δούμε για πρώτη φορά στη μεγάλη οθόνη στο πλευρό του πολύ κ
αλού της φίλου Χιου Τζάκμαν, στην ταινία Αυστραλία. Με τον Τζάκμαν έχει συνεργαστεί και στο παρελθόν αλλά πίσω από τις κάμερες με το animation Happy Feet (2006), όπου τραγούδησαν μαζί το Kiss του Πρινς και το Heartbreak Hotel του Έλβις Πρίσλεϋ. Η Κίντμαν είναι επίσης Πρέσβυρα Καλής Θελήσεως της UNICEF.
Το 2001 τραγούδησε με τον τραγουδιστή της ποπ Robbie Williams την διασκευή του τραγουδιού "Something Stupid", που είχε πρωτοτραγουδήσει ο Φρανκ Σινάτρα το 1967. Το τραγούδι έγινε μεγάλη επιτυχία και έφτασε έως και την πρώτη θέση στα charts του Ηνωμένου Βασιλείου.
Είναι παντρεμένη με τον τραγουδιστή Κιθ Ούρμπαν, με τον οποίο απέκτησε το πρώτο της παιδί (7 Ιουλίου 2008), την Σάντυ Ρόουζ Κίντμαν Ούρμπαν. Επίσης, έχει δύο υιοθετημένα παιδιά με τον πρώην σύζυγό της Τομ Κρουζ, την Ιζαμπέλα και τον Κόνορ.
Διακρίσεις
Όσκαρ
· Βραβείο Καλύτερης Α' Γυναικείας Ερμηνείας: The Hours (2002)
· Υποψηφιότητα για το Βραβείο Καλύτερης Α' Γυναικείας Ερμηνείας: Moulin Rouge! (2001)
Χρυσές Σφαίρες
· Υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας - Δράμα: Birth (2004)
· Υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας - Δράμα: Cold Mountain (2003)
· Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας - Δράμα: The Hours (2002)
· Υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας - Δράμα: The Others (2001)
· Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας - Kωμωδία ή Μιούζικαλ: Moulin Rouge! (2001)
· Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης
Γυναικείας Ερμηνείας - Kωμωδία ή Μιούζικαλ: To Die For (1995)
· Υποψηφιότητα για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Β' Γυναικείας Ερμηνείας: Billy Bathgate (1991)
BAFTA
· Βραβείο Καλύτερης Α' Γυναικείας Ερμηνείας: The Hours (2002)
· Υποψηφιότητα για Βραβείο Καλύτερης Α' Γυναικείας Ερμηνείας: The Others (2001)
· Υποψηφιότητα για Βραβείο Καλύτερης Α' Γυναικείας Ερμηνείας: To Die For (1995)
Screen Actors Guild Awards
· Υποψηφιότητα για Βραβείο Καλύτερης Α' Γυναικείας Ερμηνείας: The Hours (2002)
· Υποψηφιότητα για Βραβείο Καλύτερης Συνολικής Ερμηνείας: The Hours (2002)
· Υποψηφιότητα για Βραβείο Καλύτερης Συνολικής Ερμηνείας: Moulin Rouge! (2001)
London Critics Circle Awards
· Βραβείο Ηθοποιού της Χρονίάς: Moulin Rouge! (2001), The Others (2001)
· Βραβείο Ηθοποιού της Χρονίάς: To Die For (1995)
MTV Movie Awards
· Βραβείο Γυναικείας Ερμηνείας: Moulin Rouge! (2001)
· Βραβείο Καλύτερης Χορευτικής Σκηνής: Moulin Rouge! (2001) (μαζί με τον Γιούαν ΜακΓκρέγκορ)
· Υποψηφιότητα για Βραβείο Καλύτερου Φιλιού: Moulin Rouge! (2001)
· Υποψηφιότητα για Βραβείο Καλύτερης Χορευτικής Σκηνής: Moulin Rouge! (2001)
· Υποψηφιότητα για Βραβείο Πιο Σέξυ Ηθοποιού: Batman Forever (1995)
· Υποψηφιότητα για Βραβείο Πιο Σέξυ Ηθοποιού: To Die For (1995)
· Υποψηφιότητα για Βραβείο Καλύτερου Επι Οθόνης Ζευγαριού: Far and Away (1992) (μαζί με τον Τομ Κρουζ)
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Περισσότερα... »
-
JACQUES OFFENBACH - ΖΑΚ ΟΦΕΝΜΠΑΧ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Ζακ Όφενμπαχ
Ο Ζακ Όφενμπαχ (Jacques Offenbach, 20 Ιουνίου 1819 - 5 Οκτωβρίου 1880), συνθέτης και βιολοντσελίστας της ρομαντικής εποχής, ήταν ένας από τους δημιουργούς του μουσικού είδους της οπερέτας, και ένας από τους προδρόμους της σύγχρονης μουσικής κωμωδίας. Ήταν ένας από τους μεγαλύτερους συνθέτες της δημοφιλούς μουσικής στην Ευρώπη του 19ου αιώνα, και πολλές από τις εργασίες του παραμένουν και σήμερα στο ρεπερτόριο γνωστων καλλιτεχνών.
Ο Όφενμπαχ γεννήθηκε στην Κολωνία της Γερμανίας και ήταν ο γιος του εβραίου Ισαάκ Τζούντα Έμπερστ (Isaac Juda Eberst), σολίστα, βιβλιοδέτη, διδάσκαλου μουσικής και συνθέτη. Ο πατέρας του ζούσε σε μία εποχή όπου, όπως απαιτουσε το ναπολεόντειο διάταγμα, οι Εβραίοι έπρεπε να πάρουν τα κληρονομικά επώνυμα. Έτσι άλλαξε το ονομα του σε Όφενμπαχ, δεδομένου ότι ήταν γνωστός ήδη στα ακροατήριά του ως "der Offenbacher" μια και καταγόταν απο την πόλη Όφενμπαχ στην περιοχή του Μάιν. Ο γιος του έλαβε το όνομα "Jakob Offenbach", αν και το άλλαξε σε
Ζακ όταν εγκατασταθηκε στη Γαλλία.
Ο Όφενμπαχ μετακόμισε στο Παρίσι το 1833 για να μελετήσει το βιολοντσέλο. Βρήκε εργασία στην ορχήστρα της Opera Comique και έγραψε πολλές συνθέσεις για τσέλο. Το 1844 αλλαξε θρήσκευμα, έγινε καθολικός και παντρεύτηκε με την Ερμινί ντ' Αλκέν (Herminie de Alcain). Μετακόμισε στη Γερμανία με τη σύζυγο και την κόρη του το 1848 για να αποφύγει την επαναστατική βία στη Γαλλία, αλλά επέστρεψε ένα χρονο αργοτερα, για να γίνει ο μουσικός που συνδέθηκε περισσότερο με τον βασιλέα Λουδοβίκο Ναπολέοντα τον τρίτο.
Το 1850 έγινε μαέστρος του Γαλλικού Θεάτρου, αλλά το 1855 ενοικίασε δικό του θέατρο, το Μπουφ Παριζιέν (Bouffes Parisiens), στην οδο Μονσινί, και άρχισε μια επιτυχή σταδιοδρομία που αφιερώθηκε κατά ένα μεγάλο μέρος στην οπερέτα και στην κωμική όπερα, μέχρι το θάνατό του.
Οι δημοφιλέστερες συνθέσεις του εκτελούνται τακτικά ακόμα και σήμερα. Οι γνωστότερες
οπερέτες του στον αγγλόφωνο κόσμο είναι Ο Ορφέας στον Άδη, Η Παρισινή Ζωή, Η Ωραία Ελένη, Η Περισόλ, Η Μεγάλη Δούκισσα του Γκέρολσταϊν κ.α. Το Χαρωπό Παρίσι είναι ένα θέμα που ακουγεται συχνά σε μπαλέτα και είναι σύνθεση των μελωδιών του Όφενμπαχ που τροποποιήθηκαν και ενορχηστρώθηκαν από τον Μανουέλ Ρόζενταλ το 1938. Η τελευταία του όπερα Τα Παραμύθια του Χόφμαν ήταν η σοβαρότερη από τις άλλες εργασίες του, ίσως γιατι απεικονίζει την αιώνια επιθυμία του κλόουν που θελει αντιμετωπίζεται με σοβαροτητα. Ήταν ακόμα ημιτελης όταν πέθανε το 1880, αλλά ολοκληρώθηκε από το φίλο του Ερνέστ Γκιρό (Ernest Guiraud) και έκανε πρεμιέρα το 1881.
Ο Όφενμπαχ πέθανε το 1880 και ετάφη στο Κοιμητήριο της Μονμάρτρης, στο Παρίσι.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Περισσότερα... »
-
EMILE MICHEL CIORAN - ΕΜΙΛ ΜΙΧΑ'Ι' ΣΙΟΡΑΝ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Εμίλ Μιχάι Σιοράν
Ο Εμίλ Μιχάι Σιοράν γεννήθηκε στις 8 Απριλίου 1911 στο Ρασινάρι της Ρουμανίας. Πολύ νέος ανακάλυψε τον Νίτσε, τον Ντοστογιέφκι, τον Σοπενχάουερ, τον Φλωμπέρ, τον Λίχτενμπεργκ, τον Μπαλζάκ, τον Ταγκόρ και τον Σένγκλερ, οι οποίοι επηρέασαν τη σκέψη του, όπως αργότερα ο Χέγκελ, ο Χούσερλ, ο Καντ, ο Βάινιγκερ, ο Φίχτε και ο Κίρκεγκωρ. Το 1937, με υποτροφία του Γαλλικού Ινστιτούτου της Ρουμανίας, εγκαθίσταται στο Παρίσι, όπου και παραμένει έως το τέλος της ζωής του. Ο Εμίλ Σιοράν δεν θέλησε ποτέ να γίνει ένας συστηματικός φιλόσοφος, ένας επαγγελματίας της φιλοσοφίας ή ένας ακαδημαϊκός στοχαστής. Το πρώτο βιβλίο ήταν ήδη ένα κατηγορητήριο εναντίον της φιλοσοφίας, που αποδείχτηκε «αργόσχολη σκέψη, ανίκανη να αντιμετωπίσει την ουσιώδη σύγχυση». Αυτός ο «αντιφιλόσοφος» επέλεξε τη λακωνική μορφή του αφορισμού για να
εκφραστεί. Η μέθοδος του ήταν εκείνη της αβυσσαλέας άρνησης που στρέφεται ενάντια σε όλες τις βεβαιότητες, ενάντια στις ιδεολογίες και τις ουτοπίες, ενάντια στην εξέγερση ή ακόμη και ενάντια στη δράση. Εγινε έτσι ένας δάσκαλος της απελπισίας, που ήθελε να διαλύσει όλες τις αυταπάτες, να υπονομεύσει όλες τις ελπίδες. Παρά το ότι στη νεότητά του σαγηνεύτηκε από τη μοίρα των αγίων, ο ριζικός σκεπτικισμός του τον οδήγησε στην άρνηση κάθε πίστης. Οπως όλοι οι «βλάσφημοι», ο Σιοράν ήταν στο βάθος μια θρησκευόμενη συνείδηση χωρίς θεό, ένας στοχαστής που τον έθελγε ταυτόχρονα ο πειρασμός του απόλυτου και το τραγικό συναίσθημα της κενότητας των πραγμάτων και της ματαιότητας των πάντων. Πέθανε στις 20 Ιουνίου 1995.
ΑΠΟ ΤΟ [www.biblionet.gr] ΚΑΙ ΤΟ [archive.enet.gr]
Περισσότερα... »
-
KILLING JOKE: ''THE WAIT''
» Ο Ερευνητής της Βέροιας -
SECOND BALKAN WAR - Β΄ ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος
Ο Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος ήταν ένοπλη σύγκρουση που εξελίχτηκε από 16 Ιουνίου ως 18 Ιουλίου 1913, ξέσπασε σχεδόν αμέσως μετά τη λήξη του Α' Βαλκανικού Πολέμου. Ο πόλεμος διεξήχθη ανάμεσα στην Βουλγαρία και τις υπόλοιπες χώρες του βαλκανικού συνασπισμού (με τις οποίες είχε συμμαχήσει κατά τον Α' Βαλκανικό Πόλεμο) τη Σερβία και την Ελλάδα, επίσης κατά της Βουλγαρίας στράφηκαν η Ρουμανία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η διαφορά με τον πρώτο πόλεμο ήταν ότι τώρα η Βουλγαρία πολέμησε τους πρώην συμμάχους της, προκειμένου να πετύχει ευνοϊκότερη διανομή των ευρωπαϊκών εδαφών που αποσπάστηκαν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία στον προηγούμενο πόλεμο. Ο Β' Βαλκανικός Πόλεμος τελείωσε με επικράτηση της Σερβίας και της Ελλάδας, οι οποίες πέτυχαν σημαντικές νίκες στην ευρύτερη περιοχή της Μακεδονίας και των κεντρικών Βαλκανίων. Με την βουλγαρική ήττα αποκρούστηκαν και οι όποιες βλέψεις για τη δημιουργία μιας μεγάλης Βουλγαρίας. Η Ρουμανία απέσπασε την πρώην βουλγαρική Δοβρουτσά, εν
ώ η Οθωμανική Αυτοκρατορία ανακατέλαβε την περιοχή της Αδριανούπολης. Λίγους μήνες μετά τη λήξη του Β' Βαλκανικού Πολέμου ακολούθησε ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος που θα έβαζε και πάλι τα βαλκανικά κράτη σε πολεμικές περιπέτειες.
Αίτια
Η διάσπαση του βαλκανικού συνασπισμού
Κύριο αίτιο του πολέμου ήταν το θέμα της διανομής των νεοαποκτιθέντων από τον Α΄Βαλκανικό Πόλεμο πρώην οθωμανικών εδαφών. Μεταξύ των μελών του βαλκανικού συνασπισμού, και ιδιαίτερα μεταξύ της Βουλγαρίας από τη μία πλευρά και Σερβίας και Ελλάδας από την άλλη, είχαν ενσκήψει
σοβαρές διαφορές. Αν και η Σερβία με τη Βουλγαρία είχαν συνάψει συμφωνία διανομής, η Σερβία έπαψε να την αναγνωρίζει λόγω του ότι τμήμα του προβλεπόμενου μεριδίου της γινόταν ανεξάρτητη Ηγεμονία, (η Αλβανία), μη αποκτώντας διέξοδο στην Αδριατική, περιοριζόμενη έτσι από τα δυτικά. Η Βουλγαρία όμως επέμενε στα συμφωνηθέντα εδάφη. Αντίθετα με την Ελλάδα δεν υπήρξε καμία συμφωνία διανομής, η μεν Σερβία αναγνώριζε τα δικαιώματα κατοχής του ελληνικού στρατού, (Πρωτόκολλο Αθηνών (1913), γνωστό και ως Πρωτόκολλο Κορομηλά - Μπόσκοβιτς, ενώ η Βουλγαρία επεδίωκε την έξωση των Ελλήνων από τα εδάφη αυτά, προκειμένου να ιδρύσει την προβλεπόμενη Μεγάλη Βουλγαρία της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου.
Τα βουλγαρικά στρατεύματα κατά τον χρόνο που είχαν καταλάβει την Ανατολική Μακεδονία διέπραξαν εγκλήματα κατά των (αλλοθρήσκων) Τούρκων κατοίκων. Επίσης τους (ομόθρησκους) Έλληνες και Σέρβους κατοίκους ανάγκαζαν να υπαχθούν εκκλησιαστικά στη Βουλγαρική εξαρχία, να χρησιμοποιούν τη βουλγαρική γλώσσα και να εκβουλγαρίζουν τα ονοματεπώνυμά τους. Μάλιστα στις Σέρρες προχώρησ
αν και σε αλλαγή των καταλήξεων των ονομάτων στους τάφους στο νεκροταφείο της πόλης. Ειδικότερα στη γραμμή επαφής των στρατευμάτων οι Βούλγαροι συνεχώς χρησιμοποιούσαν μεθόδους συνεχούς διείσδυσης με συνέπεια ν΄ ακολουθούν συγκρούσεις. Βλέποντας τότε η Σερβία και η Ελλάδα τη Βουλγαρία ως κοινό κίνδυνο στις 19 Μαΐου (π.ημ.), ή 1 Ιουνίου (ν.ημ.) του 1913 συνδέθηκαν με αμυντική συμφωνία γνωστή ως Συνθήκη συμμαχίας Θεσσαλονίκης.
Έτσι η Βουλγαρία υπό την πεποίθηση της πολιτικής και στρατιωτικής της ηγεσίας στην υπεροχή του βουλγαρικού στρατού και στις στρατηγικές ικανότητές του πήρε την απόφαση της αιφνιδιαστικής ομόχρονης επίθεσης κατά των τότε θέσεων του Σερβικού και Ελληνικού στρατού. Ορισμένοι ιστορικοί καταλογίζουν ένα μέρος της ευθύνης αυτής στην "υπερβολικά διαλλακτική" στάση της ελληνικής κυβέρνησης έναντι της Βουλγαρίας στη διάρκεια των προστριβών που προηγήθηκαν του πολέμου,
που ενδεχομένως δημιούργησε την εντύπωση στο βουλγαρικό στρατηγείο πως μια βίαιη ενέργεια θα δημιουργούσε τετελεσμένα γεγονότα τα οποία οι Μεγάλες Δυνάμεις επεμβαίνοντας κατευναστικά θα αποδέχονταν. Η Αυστρία υποστήριζε τις διεκδικήσεις της Ρουμανίας στη Βουλγαρική Δοβρουτσά με αντάλλαγμα την παραχώρηση της Θεσσαλονίκης στη Βουλγαρία. Στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, η ανάληψη της εξουσίας από τους Νεότουρκους υπό την ηγεσία του Εμβέρ Πασά και του Ταλαάτ Πασά μετά την παραίτηση των φιλελευθέρων, προοιώνιζαν δυσάρεστες εκπλήξεις για το μέλλον.
Η πολιτική υψηλών τόνων της Βουλγαρίας (κυβέρνηση Ντάνεφ)
Στις 14 Ιουνίου, στην Βουλγ
αρία σχηματίστηκε νέα κυβέρνηση υπό τον Στόγιαν Ντάνεφ. Αν και ρωσόφιλος, στις νέες συγκυρίες της εποχής εκείνης υποχώρησε στις πιέσεις φιλοπόλεμων στρατιωτικών κύκλων. Στις 15 Ιουνίου ο υπουργός εξωτερικών της Ρωσίας κάλεσε τους πρωθυπουργούς των χριστιανικών βαλκανικών κρατών σε διάσκεψη στην Πετρούπολη, υπό την διαιτησία του Τσάρου για την εξομάλυνση των διαφορών. Η βουλγαρική πλευρά έθεσε υπερβολικούς όρους στις συνομιλίες, ταυτόχρονα η ρουμανική πλευρά δήλωνε ότι σε περίπτωση που διασπαστεί οριστικά η βαλκανική συμμαχία θα εισέλθει στον πόλεμο για να εξασφαλίσει τα συμφέροντά της στα διαφιλονικούμενα εδάφη με την Βουλγαρία.
Η βουλγαρική πολιτική στην ουσία καθοριζόταν περισσότερο από το υπουργείο πολέμου και τους στρατιωτικούς κύκλους και όχι τόσο από τον ίδιο τον πρωθυπουργό της.
Έτσι, στις 21 Ιουνίου, ο στρατηγός Μιχαήλ Σαβόφ, επικαλούμενος την εξάντληση του στρατού του, επέδωσε τελεσίγραφο στον Βούλγαρο πρωθυπουργό να αποσαφηνίσει άμεσα τη θέση του: πόλεμος ή αποστράτευση. Ο βασιλιάς της Βουλγαρίας Φερδινάνδος, τασσόμενος με τις πληροφορίες του Σαβόφ συνηγόρησε υπέρ της στρατιωτικής λύσης. Έτσι ήταν όλα έτοιμα για την επικείμενη σύγκρουση. Αντίπαλες δυνάμεις
Ελληνικός στρατός
Κατά το Β' Βαλκανικό πόλεμο ο ελληνικός στρατός είχε αυξηθεί κατά πολύ με εκγυμνάσεις και νεότερων κλάσεων και της παρένταξης αυτών σε παλαιότερες μονάδες. Επίσης το Γενικό Επιτελείο είχε οργανώσει ακόμη μια μεραρχία τη 10η, από 8 αρχικά σε 9 περί το τέλος του πολέμου. Έτσι ο ελληνικός στρατός που είχε ταχθεί υπό την αρχιστρατηγία του Βασιλέως Κωνσταντίνου του Α' με επιτελάρχη τον συνταγματάρχη Β. Δούσμανη, συγκροτούνταν από τις εξής μεραρχίες:
Η συνολική δύναμη του ελληνικού στρατού ανέρχονταν σε πεζικό: 118.000, ιππικό: 1000 και 176 Πυροβόλα όπλα.
Σερβικός στρατός
Ο Σερβικός στρατός όπως και ο Ελληνικός είχε ενισχυθεί ιδιαίτερα με την είσοδο νεότερων κλάσεων με παρένταξη αυτών σε υπάρχουσες μονάδες, αποφεύγοντας όμως να δημιουργήσει νέες. Ενισχύθηκε επίσης και από μια μεραρχία (12.000 άνδρες) από το Βασίλειο του Μαυροβουνίου. Έτσι ο σερβικός στρατός που είχε ταχθεί υπό την αρχιστρατηγία του Βασιλιά Πέτρου Α' με επιτελάρχη τον Βοεβόδα Ραντομίρ Πούτνικ συγκροτούνταν από τις εξής 11 μεραχίες και μια ταξιαρχία:.
Η συνολική δύναμη του σερβικού στρατού ήταν πεζικό: 260.000, ιππικό: 3000 και 500 Πυροβόλα όπλα.
Βουλγαρικός στρατός
Ομοίως και η δύναμη του βουλγαρικού στρατού είχε αυξηθεί σημαντικά, αφού εκτός της εκγύμνασης πολλών νεότερων κλάσεων κλήθηκαν και πολλές κλάσεις εθνοφρουράς από τις οποίες και δημιουργήθηκαν 4 νέες μεραρχίες: η 12η, η 13η, η 14η και η 15η.Ο β
ουλγαρικός στρατός είχε ταχθεί υπό την αρχιστρατηγία του Βασιλέως Φερδινάνδου με βοηθό τον στρατηγό Μιχαήλ Σαβόφ, μέχρι τις 21 Ιουνίου (π.ημ.), όταν ανέλαβε ο στρατηγός Ράντκο Δημητρίεφ. Αυτοί ήταν και οι πραγματικοί αρχιστράτηγοι με γενικό επιτελάρχη τον στρατηγό Φίτσεφ.
Η συνολική δύναμη του βουλγαρικού στρατού ξεπερνούσε τις 576,878 με 1,116 πυροβόλα. Συνεπώς, ο βουλγαρικός στρατός υπερείχε συντριπτικά της αντίπαλης συμμαχίας Ελλήνων και Σέρβων τόσο σε άνδρες όσο και σε πυροβολικό. Η υπεροχή αυτή σε συνδυασμό με το βουλγαρικό μεγαλοϊδεατισμό που είχε δημιουργήσει η παλαιότερη, κατά 35 χρόνια, συνθήκη του Αγίου Στεφάνου ήταν αυτές που οδήγησαν τη Βουλγαρία στη τυχοδιωκτική απόφαση να στρέψει τα όπλα της κατά των συμμάχων της, σ΄ έναν ακήρυχτο μεν,
αλλά και αιφνίδιο πόλεμο.
Πολεμικές επιχειρήσεις
Πρώτες κινήσεις
Η κύρια βουλγαρική επίθεση κατά τον Σέρβων πραγματοποιήθηκε με τις 1η, 3η, 4η και 5η μεραρχίες, ενώ η 2η κατευθύνθηκε κατά ελληνικών θέσεων στην Θεσσαλονίκη. Οι Βούλγαροι ήταν λιγότεροι σε αριθμό όσον αφορά τις επιχειρήσεις κατά του ελληνικού στρατού. Η ασθενής επίθεσή στη Νιγρίτα όχι μόνο απωθήθηκε αλλά μετατράπηκε σε αμυντικό αγώνα σε ολόκληρο το μέτωπο, από τις 19 Ιουνίου. Οι βουλγαρικές δυνάμεις γρήγορα υποχώρησα
ν βόρεια και οχυρώθηκαν μεταξύ Κιλκίς και Στρυμώνα.
Ο βουλγαρικός στρατός ταυτόχρονα επιτέθηκε και στους Σέρβους, στη Γευγελή. Οι σερβικές δυνάμεις αρχικά αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν μπροστά στη βουλγαρική επίθεση, η οποία αποσκοπούσε να καταλάβει το Κρίβολακ για να αποκόψει την επαφή Ελλήνων και Σέρβων. Γρήγορα όμως κατόρθωσαν να σταματήσουν τη βουλγαρική προέλαση και να εισέλθουν σε βουλγαρικό έδαφος. Η σερβική αντεπίθεση ήταν ορμητική και πολύ σύντομα ο σερβικός στρατός κατάφερε να καταλάβει βασικούς αντικειμενικούς του στόχους.
Ταυτόχρονα, στην πόλη της Θεσσαλονίκης,
με την βοήθεια της Κρητικής χωροφυλακής αλλά και των κατοίκων της πόλης, αιχμαλωτίστηκαν οι βουλγαρικές μονάδες που είχαν στρατοπεδεύσει πριν την έναρξη των επιχειρήσεων.
Βουλγαρική υποχώρηση
Η 2η βουλγαρική στρατιά υπό τον Ιβανόφ ήταν παρατεταγμένη στη γραμμή Δοϊράνη-Κορώνεια-Βόλβη. Σύμφωνα με τη επίσημη βουλγαρική έκθεση επιχειρήσεων του 1932 η δύναμή της αριθμούσε 108.000 στρατιώτες
σύμφωνα με μεταγενέστερη έκδοση (1941) 80.000 και 175 πυροβόλα. Οι Βούλγαροι είχαν οχυρωθεί σε στρατηγικές τοποθεσίες. Ιδιαίτερα, στο Κιλκίς είχαν κατασκεύασει ισχυρές οχυρώσεις.
Στις 3 Ιουλίου η 2η, 4η και 5η ελληνική μεραρχία ξεκίνησε την επίθεση, υποστηριζόμενη από πυροβολικό. Παρόλο που υπήρξαν σημαντικές απώλειες κατάφεραν να προωθηθούν. Εν τω μεταξύ, η 7η μεραρχία κατέλαβε τη Νιγρίτα και η 1η και 6η τον Λαχανά. Το δυτικό άκρο του μετώπου, στους Ευζώνους καταλήφθηκε ύστερα από έφοδο, απειλώντας έτσι όποια ενέργεια για βουλγαρική υποχώρηση. Από φόβο κυκλω
τικής ενέργειας το βουλγαρικό επιτελείο διέταξε σύμπτυξη η οποία μετατράπηκε εν μέρει και σε άτακτη υποχώρηση. Οι βουλγαρικές ενισχύσεις καθυστέρησαν να μεταβούν στο μέτωπο. Στις 5 Ιουλίου, οι ελληνικές δυνάμεις κατέλαβαν την Δοϊράνη, όμως δεν κατάφεραν να κυκλώσουν τον βουλγαρικό στρατό. Στη συνέχεια με συνδυασμένες Σερβο-Ελληνικές ενέργειες, από τις 11 Ιουλίου, οι Βούλγαροι απωθήθηκαν προς βορά, κατά μήκος του ποταμού Στρυμώνα.
Κατά την διάρκεια τον επιχειρήσεων απελευθερώθηκαν από τον ελληνικό
στρατό, το Σιδηρόκαστρο, οι Σέρρες, μάλιστα ελληνικές δυνάμεις προωθήθηκαν βαθιά στο βουλγαρικό έδαφος, ακόμα και σε εδάφη της "Παλαιάς Βουλγαρίας" (1878-1912), απειλώντας την ίδια την πόλη της Σόφιας από τα νότια.
Οριστική βουλγαρική ήττα και λήξη των συγκρούσεων
Όταν ο Σερβικός στρατός σταμάτησε τις επιχειρήσεις, ο διάδοχος Κωνσταντίνος πιστεύοντας ότι οι Βούλγαροι είχαν ήδη ηττηθεί συνέχισε την προέλαση του Ελληνικού Στρατού βόρεια παρά τις έντονες αντιρρήσεις του Βενιζέλου με σκοπό να συντρίψει και να ταπεινώσει τους Βουλγάρους. Στις 24 Ιουλίου, οι ελληνικές δυνάμεις προωθή
θηκαν στα στενά της Κρέσνας. Ταυτόχρονα, οι Βούλγαροι μετέφεραν δυνάμεις από το Σερβικό μέτωπο ενώ οι ελληνικές δυνάμεις προήλασαν κατά μήκος του ποταμού Στρυμώνα διαδοχικά από Κρέσνα σε Σιμιτλή και τελικά έφτασαν στην Τζουμαγιά (Μπλαγκόεβγκραντ). Ο Ελληνικός Στρατός τελικά, λόγω εφοδιαστικών προβλημάτων αλλά και λόγω εξάντλησης από την επίμονη επέλαση, αναγκάστηκε να ανακόψει την πορεία του. Σε αυτό το σημείο και οι δύο πλευρές θεώρησαν ότι περαιτέρω παράταση των συγκρούσεων δεν οδηγούσε πουθενά και συμφώνησαν σε ανακωχή.
Εν τω μεταξύ, η Ρουμανία και η Οθωμανική Αυτοκρατορία, επωφελούμενες από τη δύσκολη θέση της Βουλγαρίας, της κήρυξαν τον πόλεμο και προέλασαν χωρίς να συναντήσουν αντίσταση στο βουλγαρικό έδαφος.
Η Συνθήκη του Βουκουρεστίου
Ο Β' Βαλκανικός Πόλεμος έληξε με τη συνθήκη Βουκουρεστίου (1913) δημιουργώντας μια νέα κατάσταση στα Βαλκάνια. Η Ελλάδα προσάρτησε την νότια Μακεδονία με τη Θεσσαλονίκη, την Καβάλα μέχρι τις εκβολές του Νέστου ποταμού, τη Νότια Ήπειρο και την Κρήτη. Η συμφιλίωση της Ελληνικής με την Γερμανική βασιλική οικογένεια μέσω του γάμου του Κωνσταντίνου με την αδελφή του Κάιζερ εξαργυρώθηκε με την προσάρτηση της Καβάλας, όταν στην συνθήκη του Βο
υκουρεστίου, παρενέβη ο ίδιος ο Κάιζερ υπέρ της Ελλάδος. Λίγα χρόνια αργότερα, στην αρχή του Α' Παγκοσμίου Πολέμου και πριν η Ελλάδα εισέλθει στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ, η Βουλγαρία θα καταλάβει προκλητικά την πόλη της Καβάλας.
Η Σερβία προσάρτησε τη βόρεια Μακεδονία με το Μοναστήρι, τα Σκόπια και τη Στρώμνιτσα. Η Βουλγαρία απέκτησε έξοδο στο Αιγαίο μεταξύ Αλεξανδρούπολης και Πόρτο Λάγος, ενώ η Οθωμανική Αυτοκρατορία με την επίθεση που έκανε στον B' Βαλκανικό Πόλεμο μπόρεσε και κράτησε την ανατολική Θράκη μέχρι και την Αδριανούπολη.
Η Ρουμανία επίσης τακτοποίησε προς όφελος της τις συνοριακές της
διαφορές με την Βουλγαρία στην περιοχή της Δοβρουτσάς.
Η Αλβανία έγινε ανεξάρτητο κράτος, στο οποίο περιλήφθηκε και η Βόρεια Ήπειρος, ύστερα από εντονότατες ιταλικές πιέσεις και απειλές εναντίον της Ελλάδος, ενώ τα νησιά του Αιγαίου αποδόθηκαν στην Ελλάδα ένα χρόνο αργότερα με το πρωτόκολλο της Φλωρεντίας (13 Φεβρουαρίου 1914). Τα Δωδεκάνησα παρέμειναν προσωρινά υπό ιταλική κατοχή.ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Περισσότερα... »
-
''ΤΟ ΝΕΡΟ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ'': ΤΗΛΕΤΑΙΝΙΑ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Το νερό της βροχής
Διασκευή της νουβέλας του Μ. Καραγάτση
Τηλεταινία διάρκειας 50 λεπτών
Πρεμιέρα στην ΕΡΤ την Πέμπτη 24 Νοεμβρίου 1983
Παραγωγή της ΕΡΤ
Σενάριο της Φρίντας Λιάππα και του Κυριάκου Αγγελάκου
Φωτογραφία του Ανδρέα Σινάνου
Σκηνοθεσία της Φρίντας Λιάππα
Ηθοποιοί Πέμη Ζούνη, Φάνης Χηνάς, Γιώργος Μοσχίδης, Δημήτρης Καταλειφός, Έρση Μαλικένζου
....Η ιστορία ενός ερωτικού τριγώνου που το αποτελούν ένας φαρμακοποιός μια εφησυχασμένη σύζυγος και μια φιλόδοξη ερωμένη σε μια μικρή επαρχιακή πόλη....
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998
Περισσότερα... »
-
SALMAN RUSHDIE - ΣΑΛΜΑΝ ΡΟΥΣΝΤΙ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Σαλμάν Ρούσντι
Άγγλος συγγραφέας, ινδικής καταγωγής, γνωστός στο ευρύ κοινό από την περιπέτειά του με τους φανατικούς ισλαμιστές. Γεννήθηκε στη Βομβάη στις 19 Ιουνίου 1947 στους κόλπους μιας μεσοαστικής μουσουλμανικής οικογένειας. Ο παππούς του ήταν ποιητής και ο πατέρας του επιχειρηματίας με σπουδές στο Κέμπριτζ.Σε ηλικία 14 ετών, ο Αχμέτ Σαλμάν Ρουσντί, όπως είναι το πλήρες όνομά του, μεταβαίνει στην Αγγλία για να συνεχίσει τις σπουδές του. Το 1964 η οικογένειά του, παρά τη θέλησή της, μετακομίζει στο Πακιστάν, λόγω του θρησκευτικού της πιστεύω. Ο Σαλμάν παραμένει στην Αγγλία και σπουδάζει ιστορία στο Κέιμπριτζ. Μετά την αποφοίτησή του εργάζεται για ένα διάστημα στην τηλεόραση του Πακιστάν, στη συνέχεια ως ηθοποιός στην Αγγλία και από το 1971 ως το 1981 είναι κειμενογράφος στη μεγάλη διαφημιστική εταιρεία Ogilvy & Mather.Το 1975 εκδίδει το πρώτο του βιβλίο με τίτλο «Grimus», ένα μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας, που πέρασε απαρατήρητο. Έξι χρόνια αργότερα, ο Ρούσντι γράφει το δεύτερο βιβλίο του με τίτλο «Τα παιδιά του μεσονυκτίου», που του χαρίζει διεθνή φήμη κι ένα βραβείο «Μπούκερ». Πρόκειται για μια κωμική αλληγορία σχετικά με την ιστορία της Ινδικής Χερσονήσου και πολλοί το θεωρούν ως το καλύτερο βιβλίο του. Ο Ρούσντι στο έργο του μπλέκει τη φαντασία και τον μύθο με την πραγματική ζωή και εντάσσεται στο λογοτεχνικό ρεύμα που ονομάζεται μαγικός ρεαλισμός.Το Σεπτέμβριο του 1988 κυκλοφορεί το
τέταρτο βιβλίο του «Σατανικοί Στίχοι», ένα μυθιστόρημα με πολλές θρησκευτικές αναφορές για τον Προφήτη και το Κοράνι. Ούτε που το φανταζόταν ότι η έκδοση του βιβλίου αυτού θα του άλλαζε τόσο δραματικά τη ζωή. Όταν, όμως, πρόκειται για το Ισλάμ, όλα μπορούν να συμβούν... Η έκδοση των «Σατανικών Στίχων» προκαλεί σάλο στις τάξεις των μουσουλμάνων, επειδή θεωρούν το βιβλίο βλάσφημο για τον Μωάμεθ. Αμέσως απαγορεύεται σε όλες τις μουσουλμανικές χώρες, ενώ αντίτυπα του καίγονται στην Αγγλία και τις ΗΠΑ.Στις 14 Φεβρουαρίου 1989 ο θρησκευτικός ηγέτης του Ιράν, Αγιατολάχ Χομεϊνί, εκδίδει «φετφά», δηλαδή ένα δεσμευτικό διάταγμα, με το οποίο κάθε καλός μουσουλμάνος έχει το ιερό καθήκον να σκοτώσει όχι μόνο τον βλάσφημο Ρούσντι, αλλά και όποιον ενεπλάκη στην έκδοση των «Σατανικών Στίχων». Η θανατική διαταγή συνοδεύεται και από επικήρυξη 3 εκατομμυρίων δολαρίων, που προσέφερε ένας ιρανός επιχειρηματίας.Από εκείνη τη στιγμή, ο Ράσντι ζει με το φάσμα του θανάτου. Εξαφανίζεται από προσώπου γης για να αποφύγει τους διώκτες του, που σκοτώνουν, εν τω μεταξύ, τον ιάπωνα μεταφραστή του Χιτόσι Ιγκαράσι και τραυματίζουν σοβαρά τον νορβηγό εκδότη του Γουίλιαμ Νάιγκααρντ και τον ιταλό μεταφραστή του Έτορε Καπριόλο. Ο αιγύπτιος νομπελίστας Ναγκίμπ Μαχφούζ τον υπερασπίζεται κατηγορώντας τον Χομεϊνί για «διανοητική τρομοκρατία». Όμως, αργότερα, θα αλλάξει γνώμη και θα πει ότι «ο Ρούσντι δεν έχει το δικαίωμα να προσβάλλει τα ιερά και τα όσια του Ισλάμ». Ο κυπριακής καταγωγής άγγλος τραγουδοποιός Κατ Στίβενς, που έχει ασπασθεί τη μουσουλμανική θρησκεία με το όνομα Γιουσέφ Ισλάμ, δηλώνει ότι «αν δει με τα μάτια του το
ν Ρούσντι θα πάρει τηλέφωνο τον Αγιατολάχ Χομεϊνί για να τον κανονίσει». Στις 2 Ιουνίου 1993, 27 άτομα σκοτώνονται στη Σεβάστεια της Τουρκίας, όταν φανατικοί ισλαμιστές βάζουν φωτιά σ' ένα ξενοδοχείο, όπου βρίσκεται ο μεταφραστής των «Σατανικών Στίχων» στα τουρκικά, γνωστός συγγραφέας και στη χώρα μας και υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, Αζίζ Νεσίν.Από το 1998 ο Ρούσντι αποκαθιστά εν μέρει τους ρυθμούς της ζωής του, όταν η ιρανική κυβέρνηση απευθύνει έκκληση για τη μη εφαρμογή του φετφά, κατόπιν διεθνών πιέσεων. Όμως, δεν μπορεί να τον καταργήσει. Ο μοναδικός άνθρωπος που μπορεί να το πράξει, ο Αγιατολάχ Χομεϊνί, δεν βρίσκεται πια στη ζωή.Παρά τη δραματική αλλαγή στη ζωή του, ο Ρούσντι συνεχίζει να γράφει και να μας δίνει σπουδαία μυθιστορήματα και δοκίμια. Σήμερα ζει στη Νέα Υόρκη με την τέταρτη σύζυγό του, την κατά πολύ νεώτερή του Πάντμα Λαξμί, μοντέλο και ηθοποιό από την Ινδία.
ΑΠΟ ΤΟ www.istoria.exnet.gr
Περισσότερα... »
-
DIRK WERNER NOWITZKI - ΝΤΙΡΚ ΝΟΒΙΤΣΚΙ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Ντιρκ Νοβίτσκι
Ο Ντιρκ Νοβίτσκι (Dirk Werner Nowitzki, γεννημένος στις 19 Ιουνίου 1978) είναι Γερμανός καλαθοσφαιριστής. Θεωρείται ευρέως ως ο καλύτερος Γερμανός καλαθοσφαιριστής όλων των εποχών και ένας από τους κορυφαίους αθλητές που ασχολήθηκαν ποτέ με το μπάσκετ. Έχει ύψος 2.13 μέτρα και αγωνίζεται στη θέση του πάουερ-φόργουορντ, αλλά στην πραγματικότητα μπορεί να καλύψει πολλές θέσεις στο παρκέ.
Καριέρα
Ξεκίνησε να παίζει μπάσκετ από την άσημη γερμανική ομάδα Βίρζμπουργκ (DJK Würzburg), προτού τον ανακαλύψουν οι Αμερικανοί σκάουτερ και γίνει ντραφτ (νούμερο 9 το 1998) για λογαριασμό των Ντάλας Μάβερικς (Dallas Mavericks). Από το 1998 μέχρι σήμερα αγωνίζεται στην ομάδα το
υ Τέξας. Έχει συμμετάσχει 6 φορές στο All-star game του NBA και έχει συμπεριληφθεί 8 φορές σε μια από τις καλύτερες ομάδες της χρονιάς στο NBA. Το 2007 έγινε ο πρώτος Ευρωπαίος καλαθοσφαιριστής που ανακηρύχθηκε MVP της κανονικής διάρκειας του NBA και έτσι κάπως άρχισε η διασημότητά του.
Είναι μέλος της Εθνικής Γερμανίας και από το Ευρωμπάσκετ του 1999, με την οποία έχει ως ύψιστα κατορθώματα το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2002 και το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ του 2005. Ο ίδιος μετράει πολλές προσωπικές διακρίσεις και σε επίπεδο εθνικών ομάδων.
Επιρροές
Είναι ο αθλητής που προκάλεσε τεράστιο ενδιαφέρον για την καλαθοσφαίριση στη Γερμανία, αφού στη χώρα το άθλημα είχε υποτιμηθεί μετά το Ευρωμπάσκετ του 1993. Θεωρείται ο πιο αναγνωρίσιμος Γερμανός αθλητής της σύγχρονης εποχής
μαζί με τον, πιλότο της Φόρμουλα 1, Μίκαελ Σουμάχερ. Αξιολογείται ως αναμφισβήτητα ο καλύτερος Ευρωπαίος καλαθοσφαιριστής της τελευταίας δεκαετίας και είναι αυτός που έχει τα πιο σημαντικά ατομικά επιτεύγματα.
Το 2001 ίδρυσε το Dirk Nowitzki Foundation που σκοπό έχει να παρέχει παιδεία και υγεία σε παιδιά όλου του κόσμου.
Κύριες προσωπικές διακρίσεις
· MVP του Μουντομπάσκετ 2002
· MVP του Ευρωμπάσκετ 2005
· Νικητής του διαγωνισμού τριπόντων του NBA το 2006
· MVP του NBA το 2007
· 6 συμμετοχές σε All-star game του NBA
· 7 φορές μέλος μιας από τις καλύτερες πεντάδες της χρονιάς στο NBA
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Περισσότερα... »
-
ΠΕΡΗ ΠΟΡΑΒΟΥ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Πέρη Ποράβου
Τόπος Γέννησης: Κηπουρια, Γρεβενων
Φιλμογραφία
Ευγένιος…αγνώστων λοιπών στοιχείων (1997)
Οι Δρομοι της Αγαπης ειναι νυχτερινοι - Love wanders in the Night (1981)
Το πέρασμα (1974)
Ερωτομανεις (1971) [Μητέρα]
Ο τελευταιος Αιχμαλωτος (1970) [Μάρθα]
Ο τελευταιος των Κομιτατζηδων (1970)
Σιλουέττες (1967) [(μητέρα – Έλλη Αντωνίο]
Αχ!.. και νάμουν άντρας (1966) [Μελπομένη Μακροχέρη]
Ό,τι λάμπει είναι χρυσός (1966)
Σειρές στις οποίες έχει παίξει:
Ένας ιππότης μεταξύ μας 1976 ΥΕΝΕΔ
Αρχιπέλαγος 2004 ALPHA
ΑΠΟ ΤΟ www.cine.gr ΚΑΙ ΤΟ 90lepta.com
Περισσότερα... »
-
ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ ΕΥΓΕΝΙΟΣ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Βούλγαρης Ευγένιος
Από τις επιφανέστερες φυσιογνωμίες του νεώτερου Ελληνισμού, φωτισμένος δάσκαλος και κληρικός. Γεννήθηκε στην Κέρκυρα στις 11 Αυγούστου 1716. Φοίτησε αρχικά στις σχολές της Άρτας και των Ιωαννίνων και στη συνέχεια στην Πατάβιο παρακολούθησε μαθήματα θεολογίας και φιλοσοφίας, αρχαία ελληνική, λατινική και εβραϊκή φιλολογία, αλλά και φυσική και μαθηματικά. Μελέτησε ιδιαίτερα τα έργα των Λοκ και Λάιμπνιτς.Με την επιστροφή του στα Γιάννενα ανέλαβε τη διεύθυνση της Ματουτσαίας Σχολής. Ορισμένα απ' όσα δίδασκε παρεξηγήθηκαν από επιτήδειους που τον φθονούσαν και προκάλεσαν σε βάρος του αντίδραση συντηρητικών κύκλων της πόλης. Η κατάσταση τον έκανε να φύγει και να πάει στην Κοζάνη, όπου ανέλαβε την ευθύνη της εκεί Σχολής.Στη συνέχεια, ο Πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης Κύριλλος του ανέθεσε της διεύθυνση της Αθωνιάδας Σχολής του Αγίου Όρους. Στο σιγίλιο του διορισμού, ο Πατριάρχης χαρακτηρίζει τον Ευγένιο Βούλγαρη «άνδρα πεπαιδευμένο, λόγιο και παντοδαπαίς επιστήμαις κεκοσμημένο και γεγυμνασμένο και δυνάμενο παιδεύσαι τους μαθητάς ου μόνον την γραμματικήν και λογικήν τέχνην, αλλά και την φιλοσοφίαν και τας μαθηματικάς επιστήμας και όσα εις την ηθικήν φιλοσοφίαν ανήκουσι, ως εν πάσι τούτοις αποχρώντως μεμυημένον».
Ο μέγας διδάχος του Γένους δια της διδασκαλίας του στην Αθωνιάδα ανέδειξε άλλους μεγάλους δασκάλους του Γένους και Αγίους της Εκκλησίας, όπως ο Αθανάσιος ο Πάριος και ο Κοσμάς ο Αιτωλός. Ο φθόνος που προκαλούσε τον υποχρέωσε να φύγει από την Ελλάδα και να μεταβεί στη Λειψία, όπου γνώρισε τον Ορλώφ και αυτός τον οδήγησε στην πετρούπολη και στην αυλή της Αυτοκράτειρας μεγάλης Αικατερίνης. Εκεί παρέμεινε για τρία χρόνια και χειροτονήθηκε ιερέας και στη συνέχεια Αρχιεπίσκοπος
Σλαβηνίου και Χερσώνος.Το 1802 και σε ηλικία 86 ετών αποσύρθηκε στη Μονή Αγίου Αλεξάνδρου Νέφκι, όπου πέθανε στις 19 Ιουνίου 1806. Έως το τέλος της ζωής του διατηρούσε τη διαύγεια του πνεύματος και τη δυνατότητα να μελετά και να προσεύχεται.
Έγραψε πολλά και αξιόλογα έργα, θεολογικά, φιλοσοφικά, φυσικής, μαθηματικών, αστρονομίας, μουσικής. Μερικά από αυτά είναι: «Στοιχεία γεωμετρίας Τακουετίου», «Περί εκπορεύσεων του Αγίου Πνεύματος», Στοιχεία Μαθηματικών», «Αι καθ' Όμηρον αρχαιότητες», «Εισαγωγή εις την φιλοσοφίαν του Γραβεζάνδου», «Λογική», Μεταφυσικά» κ.α. Επιπλέον, προέβη και σε πολλές μεταφράσεις αξιόλογων φιλολογικών έργων, όπως είναι η «Αινειάδα» του Βιργίλιου, την οποία εξέδωσε με αξιόλογα σχόλια και υποσημειώσεις. Πέθανε στην Αγία Πετρούπολη στις 19 Ιουνίου 1806.
ΑΠΟ ΤΟ www.istoria.exnet.gr
Περισσότερα... »
-
ΦΟΥΣΤΑΛΙΕΡΗΣ ΣΤΕΛΙΟΣ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Στέλιος Φουσταλιέρης
«Εγώ λεφτά δεν έκαμα από το μπουλγαρί μου,
έκαμα φίλους μπιστικούς και το 'χω σε τιμή μου.»
Βιογραφία
Γεννήθηκε στις 19 Ιουνίου του 1911 στο Ρέθυμνο. Πήρε το όνομα του πατέρα του, που σκοτώθηκε σε ατύχημα προτού αυτός γεννηθεί. Πηγαίνει μέχρι την τρίτη Δημοτικού σε νυχτερινό σχολείο, μαθαίνει όμως και την τέχνη του ρολογά. 13 χρονών με την πρώτη του πληρωμή και τη μεσολάβηση του πατριού του αγοράζει το πρώτο μπουλγαρί του.
«Την εποχή αυτή το Ρέθυμνο ήταν γεμάτο από μπουλγαριά. Κάθε ταβέρνα είχε κι από ένα. Εκεί πήρα τα πρώτα μου ακούσματα. Έβλεπα τους άλλους που παίζανε και –στο λόγο της αντρικής μου τιμής - έκλαιγα!…».
Δυο χρόνια αργότερα, μόλις 15 χρονών, συμμετείχε στο πρώτο του γλέντι ως οργανοπαίχτης με το συγκρότημα του θείου του Αντώνη Καρεκλά, ονομαστού λυράρη της εποχής του. Έτσι με τα πρώτα ακούσματα από τις ταβέρνες του Ρεθύμνου και τη συνεργασία του με τον Καρεκλά, ο Φουσταλιέρης αρχίζει σιγά-σιγά να παίζει με το μπουλγαρί του απ’ όλα: συρτό, πεντοζάλια, πηδηχτά καστρινά, ταξίμια καθιστικά «αχόρευτα, της
ταβέρνας, της παρέας», ακόμη και ρεμπέτικα.
«Ο Καρεκλάς ... συχνά «αλάφρωνε» το δοξάρι και άνοιγε δρόμο για να περνάω εγώ μπροστά. Σιγά - σιγά πήρα δρόμο, πετάχτηκα, έφυγα, απομακρύνθηκα από τη λύρα κι έκανα δικιά μου κυβέρνηση, δικό μου συγκρότημα!...».
Συνεργάστηκε και με άλλους λυράρηδες όπως το Σοφοκλή Παπατζανή, το Γιώργο Πατεράκη, το Γιουλούντα και πολλούς άλλους ακόμα. Το 1930, αγόρασε το δεύτερο μπουλγαρί του που δεν το αποχωρίστηκε μέχρι το τέλος της ζωής του:
«…εγώ το ’χω από τρίτο χέρι και τό ’χω 52 χρόνια...»
Το 1934 ο Στέλιος Φουσταλιέρης φεύγει από την Κρήτη. Στον Πειραιά έπιασε αρχικά δουλειά σα βοηθός σε ρολογάδικο. Στο καφενείο του Μπάτη στην πλατεία Καραϊσκάκη, γνωρίζεται με όλα τα μεγάλα ονόματα του ρεμπέτικου όπως το Μάρκο Βαμβακάρη, τον Παναγιώτη Τούντα, το Γιάννη Παπαϊωάννου, το Στράτο Παγιουμτζή, τον Μπαγιαντέρα, τον Τσιτσάνη κ.ά.
Την ίδια εποχή μπαίνει και στη δισκογραφία και συνεργάζεται με τον Αντώνη Καρεκλά, τον επίσης Ρεθυμνιώτη Γιάννη Μπερνιδάκη (ή
Μπαξεβάνη όπως έμεινε γνωστός), τον Κώστα Καρίπη, το Στέλιο Χρυσίνη το Βαγγέλη Φραγκιαδάκη, το Στελλάκη Περπινιάδη κ.ά.
Μεταπολεμικά αν και συνεχίζει τη συνεργασία του με τον Μπερνιδάκη, και για πολλά χρόνια παραμένουν αχώριστοι και στο πάλκο και στα πανηγύρια, ηχογράφησε μόνο τρεις δίσκους, με το Θεοχάρη Ζωγράφο και το Γιώργο Τζιμάκη στο τραγούδι. Από το 1937 που επέστρεψε στο Ρέθυμνο και μέχρι το 1992 που πέθανε ο Στέλιος Φουσταλιεράκης ζούσε συνδυάζοντας πάντοτε τις δύο μεγάλες του αγάπες: την τέχνη του ρολογά και το μπουλγαρί.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Περισσότερα... »
-
WILLIAM GERALD GOLDING - ΟΥΙΛΙΑΜ ΓΚΟΛΝΤΙΝΓΚ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Ουίλιαμ Γκόλντινγκ
Ο σερ Ουίλιαμ Τζέραλντ Γκόλντινγκ (William Gerald Golding) (19 Σεπτεμβρίου 1911 – 19 Ιουνίου 1993), Βρετανός μυθιστοριογράφος και ποιητής, τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το (1983). Επίσης, το 1980 κέρδισε το λογοτεχνικό βραβείο Μπούκερ, για το μυθιστόρημα The Rites of Passage.
Νεανική ζωή
Ο Γκόλντινγκ γεννήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου, 1911 στο Κόλομπ Μάινορ, ένα χωριό κοντά στο Νιούκουέι, της Κορνουάλης, στην Αγγλία. Άρχισε να γράφει στην ηλικία των επτά ετών. Το κορνουαλικό του υπόβαθρο σπάνια σχολιάζεται, αλλά όταν ήταν νέος έμαθε την κορνουαλική γλώσσα.
Ο πατέρας του ήταν διευθυντής σε τοπικό σχολείο και διανοούμενος, που είχε ριζοσπαστικές πολιτικές πεποιθήσεις και πίστευε πολύ στην επιστήμη. Η οικογένεια μετακόμισε στο Μάρλμπορο και ο Ουίλιαμ παρακολούθησε
μαθήματα στο Marlborough Grammar School. Αργότερα πήγε στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης (Κολέγιο Brasenose) το 1930, όπου σπούδασε φυσικές επιστήμες και Αγγλική γλώσσα. Το πρώτο του βιβλίο, μια συλλογή ποιημάτων, εκδόθηκε ένα χρόνο πριν ο Γκόλντινγκ πάρει το πτυχίο του.
Παντρεύτηκε την Ανν Μπρούκφιλντ, μια χημικό, το 1939. Έγινε καθηγητής Αγγλικής φιλολογίας και φιλοσοφίας στο Bishop Wordsworth's School στο Salisbury.
Κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο υπηρέτησε στο Βασιλικό Ναυτικό και συμμετείχε στη βύθιση του ισχυρότερου γερμανικού θωρηκτού, του Βίσμαρκ. Επίσης συμμετείχε στην απόβαση στη Νορμανδία, και μετά το τέλος του πολέμου ξαναγύρισε στη διδασκαλία και την συγγραφή.
Το 1961 η επιτυχία των βιβλίων του επέτρεψε στον Γκόλντινγκ να αφήσει τη θέση του ως καθηγητής και να περάσει ένα χρόνο ως φιλοξενούμενος συγγραφέας στο Κολέγιο Χόλινς στη Βιρτζίνια. Από τότε ασχολήθηκε αποκλειστικά με τη συγγραφή. Ζούσε στο ίδιο χωριό με τον Τζέιμς Λάβλοκ στο Wiltshire και καθώς ο Λάβλοκ του εξηγούσε την θεωρία του, ο Γκόλντινγκ του πρότεινε να την ονομάσει Γαία όπως η αρχαία Ελληνίδα θεά της γης.
Πεζογραφία
Η συχνά αλληγορική πεζογραφία του Γκόλντινγκ κάνει ευρεία χρήση υπαινικτικών αναφορών στην κλασική λογοτεχνία, στην μυθολογία, και στο Χριστιανικό συμβολισμό. Αν και δεν υπάρχει ευδιάκριτη σύνδεση μεταξύ των μυθιστορημάτων του και η τεχνική του ποικίλει, ο Γκόλντινγκ ασχολείται κυρίως με την έννοια του κακού και καταλήγει με κάτι που έχει χαρακτηριστεί ως ένα είδος σκοτεινής αισιοδοξίας. Το πρώτο του μυθιστόρημα, Lord of the Flies (1954; ταινία, 1963), εισήγαγε ένα από τα συχνά θέματα της πεζογραφίας του—τη μάχη ανάμεσα στην εγγενή βαρβαρότητα της ανθρωπότητας και την εκπολιτιστική επίδραση της λογικής. Το έργο του The Inheritors (Οι κληρονόμοι) (1955) φτάνει μέχρι την προϊστορία, αναπτύσσοντας τ
η θέση ότι οι εξελιγμένοι πρόγονοι της ανθρωπότητας, "οι κατασκευαστές της φωτιάς," θριάμβευσαν επί μιας ευγενέστερης φυλής μέσω της βίας και της απάτης, αλλά και μέσω της φυσικής ανωτερότητας. Στο Pincher Martin (1956) και το Free Fall (Ελεύθερη πτώση), (1959), ο Γκόλντινγκ εξερευνά θεμελιώδη προβλήματα της ύπαρξης, όπως η επιβίωση και η ανθρώπινη ελευθερία, χρησιμοποιώντας ονειρικές αφηγήσεις και φλας μπακ. Το The Spire (1964) είναι μια αλληγορία που αφορά τη μανιώδη αποφασιστικότητα του πρωταγωνιστή να χτίσει ένα μεγάλο καθεδρικό οβελό στέψης, ανεξαρτήτως των συνεπειών. Τα μεταγενέστερα μυθιστορήματα του Γκόλντινγκ δεν 
έτυχαν της ίδιας εκτίμησης με τα πρώτα του έργα. Ανάμεσά τους είναι τα Darkness Visible (Ορατό σκοτάδι), (1979) και η ιστορική θαλασσινή τριλογία Rites of Passage (1981), Close Quarters (1987), και Fire Down Below (1989).
Τελευταία χρόνια
Χρίστηκε ιππότης από την Βασίλισσα Ελισάβετ Β' το 1988.
Ο Σερ Ουίλιαμ Γκόλντινγκ πέθανε στο σπίτι του στο Perranarworthal, κοντά στο Truro, στην Κορνουάλη στις 19 Ιουνίου, 1993 και τάφηκε στο προαύλιο του ναού Holy Trinity, στο Bowerchalke, Wiltshire, στην Αγγλία.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Περισσότερα... »
-
UB40: ''MANY RIVERS TO CROSS''
» Ο Ερευνητής της Βέροιας -
ΖΑΠΠΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Ευάγγελος Ζάππας
Ο Ευάγγελος Ζάππας (1800–1865) ή Ευάγγελης Ζάππας ήταν ένας Έλληνας επιχειρηματίας, φιλάνθρωπος και εθνικός ευεργέτης. Πρωτοστάτησε και έπαιξε κύριο ρόλο στην αναβίωση των Ολυμπιακών αγώνων.
Βιογραφία
Γεννήθηκε στο χωριό Λάμποβο στην Βόρεια Ήπειρο (σημερινή Αλβανία) το 1800. Ήταν ο νεότερος γιος του Βασίλη Ζάππα, έμπορος από τους σημαντικούς της περιοχής και της Σωτηρίας, το γένος Μέξη. Το χωριό ανήκε στην επαρχία Τεπελενίου, πατρίδα του Αλή Πασά. Ο Ευαγγέλoς, σε ηλικία 13 ετών, στρατολογήθηκε απ τον Αλή Πασά και στάλθηκε φρουρός σε ένα φρούριο κοντά στα Γιάννενα. Με τη συμμαχία των Σουλιωτών με τον Αλή, ο Ζάππας βρέθηκε στο στρατόπεδο του Αγώνα και μεταπήδησε στην εξουσία του Μάρκου Μπότσαρη. Έγινε, μάλιστα, υπασπιστής και τον ακολούθησε. Μετά το θάνατο του Μάρκου Μπότσαρη, ο Ευαγγέλης Ζάππας πολέμησε με τον Κωνσταντίνο Μπότσαρη, αδερφό του
ήρωα, και στη συνέχεια με τον στρατηγό Νικόλαο Ζέρβα, τον Λάμπρο Βέικο, τον Γκούρα, με συναγωνιστή τον Μακρυγιάννη, τον Νοταρά και τον Πανουργιά. Το 1824, έγινε ταξίαρχος και διοίκησε τα Βλαχοχώρια των Σαλώνων. Σύμφωνα με άλλες πηγές, πολέμησε με τον Καραϊσκάκη, τον Κολοκοτρώνη και τον Οδυσσέα Ανδρούτσο. Στο τέλος της επανάστασης αρνείται την χρηματική αποζημίωση για τους ήρωες της Επανάστασης και μεταναστεύει στο Βουκουρέστι το 1831. Η περιοχή αυτή των Παραδουνάβιων Ηγεμονιών είχε την περίοδο εκείνη μεγάλη ελληνική παράδοση, από την εποχή που η Υψηλή Πύλη διόριζε Φαναριώτες στις διοικητικές θέσεις. Ο Ζάππας εγκαταστάθηκε στη Βλαχία. Η κοινωνικοοικονομική δομή της περιοχής χαρακτηριζόταν από την ισχνότητα αστικών κέντρων και τα μεγάλα κτήματα. Ο Ζάππας εντάχθηκε στην τοπική κοινωνία χρησιμοποιώντας ένα 
εκλεπτυσμένο σύστημα δημοσίων σχέσεων. Φρόντισε να εξοικειωθεί με τους άρχοντες και τους ηγούμενους των ελληνικών μοναστηριών οι οποίοι διαχειρίζονταν τα μοναστηριακά κτήματα. Ο Ζάππας ακολούθησε την τακτική και άλλων Ελλήνων, νοίκιασε και εκμεταλλεύτηκε μοναστηριακά κτήματα στην περιοχή της Γιαλόμιτζας, κοντά στο Βουκουρέστι. Σε τρεις περίπου δεκαετίες απέκτησε τεράστια περιουσία και αντίστοιχα εισοδήματα. Η μακροχρόνια απουσία του Ευαγγέλου απ' την Ελλάδα και το ρίζωμα του στη βλαχική κοινωνία δημιούργησε περιπλοκές στην έκφραση της εθνικής του συνείδησης. Η διάθεση του ήταν να ευεργετήσει και τις δύο πατρίδες του.
Ο κύριος αποδέκτης των ευεργεσιών του ήταν η Ελλάδα. Η πιο εντυπωσιακή εκδήλωση της προσφοράς του Ευαγγέλου προς την Ελλάδα ήταν το εγχείρημα αναβίωσης των Ολυμπιακών αγώνων. Ο Ευάγγελος Ζάππας, μαζί με τον εξάδελφό του Κωνσταντίνο Ζάππα τιμούνται ως εθνικοί ευεργέτες από το 1859, όταν ιδρ
ύθηκαν τα "Νέα Ολύμπια", έκθεση γεωργική, τεχνική και βιομηχανική που ορίστηκε να πραγματοποιούνται ανά τετραετία (στο "Ζάππειο"). Το 1863 ο Ευαγγέλης προσβλήθηκε από ψυχική νόσο. Ο Έλληνας Γενικός Πρόξενος στο Βουκουρέστι χαρακτηρίζει την αρρώστια του ως "φρενιτίαση" ή κάποιου είδους "μονομανία". Ο Ευαγγέλης Ζάππας πέθανε στις 19 Ιουνίου του 1865 στο Μπροστένι, και ο ξάδερφος του Κωνσταντίνος στις 20 Ιανουαρίου του 1892 στο Μάντον της Γαλλίας. Ένα μεγάλο μέρος της περιουσίας τους το διέθεσαν για κοινωφελείς και εθνικούς σκοπούς στην ιδιαιτέρα πατρίδα τους. Συγκεκριμένα, ίδρυσαν εκπαιδευτήρια στο Λάμποβο, την Πρεμετή, τη Νίβανη, το Δέλβινο και τη Δρόβιανη.
Το 1856 έγραψε στο βασιλιά Όθωνα προσφέροντας 400 μερίσματα της Εθνικής Ατμοπλοΐα ώστε τα κέρδη να χρησιμοποιηθούν για την ίδρυση των Ολυμπιακών αγώνων, την Ολυμπιάδα και για τα βραβεία των νικητών των αγώνων. Το 1859 κατάφερε να αναβιώσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες σε μια πλατεία της Αθήνας. Το 1865 πέθανε αφήνοντας ένα μεγάλο χρηματικό ποσό, που χρηματοδότησαν τους αγώνες του 1870 και 1875 που πραγματοποιήθηκαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο που επίσης αναστύλωσε .Οι Ζάππειοι αγώνες του 1859, 1870 και 1875 ήταν επίσης διεθνείς αφού συμμετείχαν αθλητές από την Ελλάδα και από την Οθωμανική αυτοκρατορία. Ο Ζάππας αναβιώνοντας τους Ολυμπιακούς Αγώνες για
πρώτη φορά από την Αρχαιότητα, έθεσε τη βάση για τους μεγάλους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896. από το βαρώνο Πιέρ ντε Κουμπερτέν και τη Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή που ιδρύθηκε το 1894. Ο Ζάππας επίσης χρηματοδότησε τη δημιουργία του Ζαππείου μεγάρου που χρησιμοποιήθηκε για τους αγώνες ξιφασκίας στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1896 και ως κέντρο τύπου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Περισσότερα... »
-
ΜΑΡΙΝΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Γιώργος Μαρίνος
Βιογραφία
Ο Γιώργος ο Μαρίνος, είναι ηθοποιός, τραγουδιστής, παρουσιαστής, χορευτής, στιχουργός και αποτελεί από μόνος του ένα φαινόμενο για την Ελλάδα. Δεν είναι απλώς ο μοναδικός, ίσως, εναπομένων show-man, μιάς εποχής όπου η λέξη σήμαινε κάτι, αλλά αποτελεί και παράδειγμα ήθους προς μίμηση. Σεβόμενος την ιδιαιτερότητά του, και μάλιστα σε εποχές δύσκολες, κατάφερε να μιλήσει στην καρδία του κόσμου όσο λίγοι
με τις παραστάσεις, τα σκετς και τα τραγούδια του. Γεννήθηκε στον Βοτανικό της Αθήνας στις 18 Ιουνίου 1939.
Φιλμογραφία
Όμορφες μέρες 1970
Για την καρδιά της ωραίας Ελένης 1967 Μπουμ ταρατατζούμ 1972
Ο τρίτος δρόμος 1963
Οκέι φίλε 1974
Στα δίχτυα της αράχνης 1973
Ακροβάτες του κήπου 2001 [Μιχαήλ]
Προστάτης οικογενείας 1997 [Τεό Καλαποθάκης]
Ηνίοχος 1995
Εκπομπές στις οποίες συμμετείχε:
Ciao ΑΝΤ1 1992Ζόουμπιζ 1998
Βιντεοταινίες στις οποίες έχει παίξει:
Άλλος Χαβάη άλλος πληρώνει Νο1 1987
Σειρές στις οποίες έχει παίξει:
Στα δίχτυα της αράχνης 1972 ΕΙΡΤ
ΑΠΟ ΤΟ http://www.mygreek.fm ΤΟ 90lepta.com ΚΑΙ ΤΟ www.retrodb.gr
Περισσότερα... »
-
ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Αλέξανδρος Παπαδημητρίου
Ο Αλέξανδρος Παπαδημητρίου γεννήθηκε στη Νικήτη Χαλκιδικής (άλλο site αναφέρει τη Λάρισα) στις 18 Ιουνίου 1973 και είναι Έλληνας σφυροβόλος, αθλητής του Ηρακλή Θεσσαλονίκης άλλο site αναφέρει την Α.Ε.Κ.).
Οι πρώτες επιτυχίες του έγιναν στις αρχές της δεκαετίας του 90:
· 2ος Παγκόσμια Γυμνασιάδα ( 1990 )
· 7ος Πανευρωπαϊκούς εφήβων-νεανίδων ( 1991 )
· 6ος στο Παγκόσμιο εφήβων-νεανίδων (1992)
· 2ος Πανευρωπαϊκούς για αθλητές κάτω των 23 ετών ( 1994 )
· 4ος Μεσογειακούς ( 1997 ), 3ος Μεσογειακούς (2001-2009), 2ος Μεσογειακούς (2005)
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2000 στο Σίδνεϋ κατόρθωσε να μπει σε τελικό μεγάλης διοργάνωσης στο επίπεδο τω ανδρών για πρώτη φορά, αφού στον προκριματικό ήταν 12ος με επίδοση 76,61μ. Ωστόσο, στον τελικό τα 73,30μ. δεν του έδιναν τη δυνατότητα να υπερβεί την 12η θέση.
Η μεγαλύτερη επιτυχία του έγινε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Στίβου 2002 στο Μόναχο. Αφού εξασφάλισε την πρόκριση ως 8ος με 78,39μ., στον τελικό ξεπέρασε το φράγμα των 80μ. στην 5η του προσπάθεια του, με επίδοση 80,21μ., κατακτώντας την 3η θέση, 0,04μ. πάνω από τον 4ο και 0,06μ. πάνω από τον 5ο.
Το 2003 προκρίθηκε στον τελικό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2003 στο Παρίσι ως 9ος, με βολή στα 77,53μ. και εκεί με καλύτερη προσπάθεια
στα 77,79μ. κατέκτησε τελικά την 8η θέση.
Το 2004, δεν προκρίθηκε στον τελικό των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα, ενώ το 2005 ήταν 13ος στον προκριματικό στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2005, στο Ελσίνκι. Το 2006, δεν κατάφερε να προκριθεί στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Το ίδιο συνέβη και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2007 (Οζάκα) αλλά και στο Βερολίνο (2009). Το 2008 συμμετείχε για 4η συνεχόμενη φορά στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Πεκίνο και με βολή 74,33μ κατετάγη 18ος. Δυστυχώς ένας σοβαρός τραυματισμός το 2010 δε του επέτρεψε να αγωνιστεί καθόλου αυτή τη χρονιά.
Η εξέλιξη του Αλέξανδρου Παπαδημητρίου στη σφυροβολία :
· 2000 : 80,45μ. (πανελλήνιο ρεκόρ)
· 2001 : 79,52μ.
· 2002 : 80,21μ.
· 2003 : 79,52μ.
· 2004 : 80,35μ.
· 2005 : 78,28μ.
· 2006 : 77,00μ.
· 2007 : 75,93μ.
· 2008 : 77,07μ
· 2009 : 76,52μ.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Περισσότερα... »
-
''ΜΙΛΗΣΕ ΜΟΥ ΓΙΑ ΕΡΩΤΑ'': ΤΗΛΕΤΑΙΝΙΑ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Μίλησέ μου για έρωτα
Τηλεταινία διάρκειας 60 λεπτών
Πρεμιέρα στην ΕΤ-2 την Τρίτη 25 Ιουνίου 1996
Σενάριο και σκηνοθεσία του Δημήτρη Αθανίτη
Ηθοποιοί Γιάννης Μποσταντζόγλου, Αγλαϊα Παππά, Εύα Στιλάντερ
....Ένας ψυχίατρος, ανακαλύπτει πως τον απατά τόσο η ερωμένη του όσο και η γυναίκα του και η κατάρρευση της αυτοπεποίθησής του τον οδηγεί στους δρόμους των ροζ τηλεφώνων....
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998
Περισσότερα... »
-
THABO MBEKI - ΤΑΜΠΟ ΜΠΕΚΙ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Τάμπο Μπέκι
Ο Τάμπο Μπέκι (Thabo Mvuyelwa Mbeki) είναι Νοτιοαφρικανός πολιτικός. Υπήρξε ο 12ος Πρόεδρος της Νότιας Αφρικής.
Γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου του 1942 στην Ιντουτίγουα. Παντρεύτηκε τη Ζανέλε Ντλαμίνι. Είναι γιος του Γκόβαν Μπέκι (Govan Mbeki, 1910 - 2001).
Έγινε αντιπρόεδρος της Νότιας Αφρικής το Μάιο του 1994 και διαδέχθηκε το Νέλσον Μαντέλα στη θέση του Προέδρου του ANC το 1997 και ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας το 1999. Ορκίστηκε
Πρόεδρος στις 16 Ιουνίου 1999. Για δεύτερη θητεία επανεξελέγη τον Απρίλιο του 2004.
Παραίτηση
Στις 20 Σεπτεμβρίου του 2008 , σε απάντηση της απόφασης του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου να μην υποστηρίξει στο Κοινοβούλιο τον ίδιο, ο Μπέκι ανακοίνωσε την παραίτησή του από την προεδρία της χώρας. Το κόμμα του ζήτησε την παραίτηση του Μπέκι, επικαλούμενο δικαστική απόφαση, με βάση την οποία ο Μπέκι προσπάθησε να επηρεάσει απόφαση της Δικαιοσύνης σε υπόθεση που αφορούσε τον βασικό εσωκομματικό του αντίπαλο, Τζέικομπ Ζούμα. Ο Μπέκι παραιτήθηκε επίσημα στις 21 Σεπτεμβρίου του 2008 και αρνήθηκε κατηγορηματικά τις κατηγορίες εναντίον του ότι παρακώλυσε το έργο της Δικαιοσύνης. Επίσης, ευχαρίστησε το λαό της χώρας του που του έδωσαν την ευκαιρία να υπηρετήσει στο αξίωμα του Προέδρου. Για να τον διαδεχθεί εξελέγη στις 22 Σεπτεμβρίου ο Καλέμα Μοτλάντε. Η παραίτηση του Μπέκι άρχισε να ισχύει από τις 25 Σεπτεμβρίου του 2008.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Περισσότερα... »
-
JUERGEN HABERMAS - ΓΙΟΥΡΓΚΕΝ ΧΑΜΠΕΡΜΑΣ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Γιούργκεν Χάμπερμας Ο Γερμανός φιλόσοφος και κοινωνιολόγος (εκπρόσωπος της κριτικής θεωρίας) Γιούργκεν Χάμπερμας γεννήθηκε στο Ντίσελντορφ στις 18 Ιουνίου 1929. Μετά από σπουδές στη Φρανκφούρτη, αναγορεύτηκε υφηγητής στο Πανεπιστήμιο του Μάρμπουργκ με το έργο Strukturwandel der Offentlichkeit (Αλλαγή δομής της δημοσιότητας, μτφρ. Λ. Αναγνώστου, 1997). Το 1962 εξελέγη καθηγητής φιλοσοφίας στη Χαϊδελβέργη και το 1964 διαδέχτηκε τον Χόρκχαiμερ στην έδρα φιλοσοφίας και κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης. Στη συνέχεια, την περίοδο 1971-1983, διηύθυνε το Ινστιτούτο Μαξ Πλανκ στο Στάρνμπεργκ του Μονάχου. Το 1986 του απονεμήθηκε το βραβείο Λάιμπνιτς και το 1988 εξελέγη μέλος της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών.Είναι επισκέπτης καθηγητής στις ΗΠΑ και έχει δώσει πλείστες διαλέξεις στην Ευρώπη, στην Κίνα και στην Ιαπωνία. 
Υποστηρίζει ότι η ανθρώπινη επικοινωνιακή δεξιότητα βασίζεται σε δομές διαπροσωπικής γλωσσικής επικοινωνίας και ότι η επικοινωνία στη σύγχρονη κοινωνία διαταράσσεται λόγω της επικυριαρχίας στην κοινωνική ζωή, στον κρατικό μηχανισμό και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης ενός εργαλειακού ορθολογισμού.
Στην Ελλάδα έχουν μεταφρασθεί πολλά έργα του, όπως: Αυτονομία και αλληλεγγύη (μτφρ. Ζ. Σαρίκας, 1987), Ο φιλοσοφικός λόγος της νεωτερικότητας (μτφρ. Λ. Αναγνώστου - Α. Καραστάθη, 1993), Αγώνες αναγνώρισης στο δημοκρατικό κράτος δικαίου (μτφρ. Θ. Γεωργίου, 1994), Το πραγματικό και το ισχύον (μτφρ. Θ. Λουπασάκης - επιμ. Ν. Κοτζιάς, 1996), Η ηθική της επικοινωνίας (μτφρ. Κ. Καβουλάκος, 1997), Το μέλλον της ανθρώπινης φύσης. Πίστη και γνώση (μτφρ. Μ. Τοπάλη - επιμ. Γ. Ξηροπαίδης, 2004), Ο μεταεθνικός αστερισμός (μτφρ. Λ. Αναγνώστου, 2003) κ.ά.
ΑΠΟ ΤΟ [www.kastaniotis.com]
Περισσότερα... »
-
RAYMOND RADIGUET - ΡΕ'Ι'ΜΟΝ ΡΑΝΤΙΓΚΕ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Ρεϊμόν Ραντιγκέ
(18 Ιουνίου 1903—12 Δεκεμβρίου 1923)
Ο Ρεϊμόν Ραντιγκέ γεννήθηκε στο προάστιο του Παρισιού Σεν-Μορ το 1903. Μανιώδης αναγνώστης, άρχισε να γράφει ποιήματα στην εφηβεία και εγκατέλειψε το σχολείο για να εργαστεί ως δημοσιογράφος. Ήρθε σε επαφή με τους λογοτεχνικούς κύκλους του Παρισιού και έκανε παρέα με τον Πικάσο, τον Στραβίνσκι και τον Ζαν Κοκτό, που έγινε ο μέντορας και εραστής του.Το 1921 εξέδωσε μια ποιητική συλλογή, και ακολούθησαν "Ο διάβολος στο κορμί" (κυκλοφόρησε το 1923) και ο "Ο χορός του κόμη ντ` Ορζέλ", που εκδόθηκε μετά το θάνατό του. Πέθανε από τυφοειδή πυρετό το 1923.
ΑΠΟ ΤΟ [www.perizitito.gr]
Περισσότερα... »
-
ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΔΙΚΙΕΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ
» Ο Ερευνητής της ΒέροιαςΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΔΙΚΙΕΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ
Αγωνιστική περίοδος 1974 - 1975
Η υπόθεση των λουλουδιών την περίοδο 1974-’75 ταρακούνησε τον «Γηραιό». Στον ημιτελικό του Κυπέλλου με τον Παναθηναϊκό (28/5/75) ήρθε η ήττα με κατεβασμένα χέρια. Οι Νικολούδης, Χαλιαμπάλιας και Ροκίδης ομολόγησαν ότι έγινε απόπειρα εξαγοράς τους από παράγοντες του Παναθηναϊκού (Αντώνης Μαντζαβελάκης μέσω του προέδρου Απόστολου Νικολαίδη) για να έχουν
μειωμένη απόδοση. Στο ξενοδοχείο όπου είχε καταλύσει η αποστολή του Ηρακλή ήρθαν τρεις ανθοδέσμες προς τους τρεις παίκτες γεμάτες δεσμίδες χιλιάρικα. Ύστερα από θυελλώδεις συζητήσεις στο διοικητικό συμβούλιο του Ηρακλή, αποφασίστηκε να διαγραφούν οριστικά οι Χαλιαμπάλιας και Ροκίδης, την ώρα που υπήρξε επιείκεια για τον Τάκη Νικολούδη, στον οποίο επιβλήθηκε εξάμηνη διακοπή συμβολαίου.
Στο δικαστήριο (Άρειος Πάγος) ο Παναθηναϊκός κρίθηκε ένοχος, όταν όμως το θέμα έφτασε στη Δ.Α.Ε. γλίτωσαν τη β'εθνικη από τον πρόεδρο του Ολυμπιακού, Γιώργο Ανδριανόπουλο (παιδικό φίλο του προέδρου του Παναθηναικού)!!!! Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ ΔΕΝ ΥΠΟΒΙΒΑΣΤΗΚΕ ΟΠΩΣ Ο ΗΡΑΚΛΗΣ ΤΟ 1980Αγωνιστική περίοδος 1979 - 1980Την περίοδο 1979-80 το ελληνικό ποδόσφαιρο συγκλονίζεται από μια υπόθεση δωροδοκίας. Ο ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ Φιλώτας Πέλλιος κατήγγειλε ότι ο τότε πρόεδρος του Ηρακλή, Κώστας Περτσινίδης, επιχείρησε να τον δωροδοκήσει για να έχει μειωμένη απόδοση στη ρεβάν
ς του ημιτελικού Κυπέλλου μεταξύ των δύο ομάδων. Οι κατηγορίες δεν επιβεβαιώθηκαν νομικά, ωστόσο ο Ηρακλής υποβιβάστηκε στη Β' Εθνική για πρώτη φορά στην 72χρονη ιστορία του. Παράγοντες και φίλαθλοι του Ηρακλή έφτασαν μέχρι τον τότε πρωθυπουργό, Γεώργιο Ράλλη, για να ζητήσουν την προσωπική παρέμβασή του για την ηθική αποκατάσταση του συλλόγου. Οι «κυανόλευκοι» συμβιβάστηκαν με τη μοίρα τους. Αργότερα το δικαστήριο δικαίωσε τον Ηρακλή με τελεσίδικη απόφαση και το όνομά του αποκαταστάθηκε στη συνείδηση των Ελλήνων φιλάθλων, όχι όμως και η βλάβη από τον υποβιβασμό. Ο «Γηραιός», έστω και χωρίς τον Βασίλη Χατζηπαναγή, επέστρεψε… τρένο στη φυσική του θέση, όμως εξαιτίας εκείνης της απόφασης δεν συγκαταλέγεται μεταξύ των ομάδων που είναι ανελλιπώς παρούσες στη μεγάλη κατηγορία (Ολυμπιακός, ΠΑΟ, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ) από το 1959, όταν σχηματίστηκε η Α΄ Εθνική.
Αγωνιστική περίοδος 1981-1982
Το 1982 ο ποδοσφαιριστής του Ηρακλή Γιώργος Ορφανίδης κατήγγειλε ότι ο τότε πρόεδρος της Καστοριάς, Γιώργος Χαλκίδης, του πρόσφερε 2 εκατομμύρια δρχ. για να 'χει μειωμένη απόδοση στον αγώνα Ηρακλή-Παναθηναϊκού για το Κύπελλο. Όλα αυτά για λογαριασμό του μεγαλομετόχου του Παναθηναϊκού, Βαρδή Βαρδινογιάννη, όπως ισχυρίστηκε ο παίκτης. Οι δύο παράγοντες κάθισαν στο εδώλιο του κατηγορουμένου, ο Χαλκίδης καταδικάστηκε
πρωτοδικώς σε 3χρονη φυλάκιση και απαλλάχτηκε στο Εφετείο, ενώ ο Βαρδής Βαρδινογιάννης αθωώθηκε. Ο Παναθηναϊκός τη γλίτωσε και στο ΑΣΕΑΔ, όχι επειδή οι δικαστικοί που συγκροτούν το όργανο δεν πείστηκαν για την ενοχή της ΠΑΕ, αλλά γιατί ο νόμος δεν προέβλεπε επιβολή ποινής, αφού ο δράστης ήταν απλώς μέτοχος και όχι μέλος του ΔΣ της εταιρίας.
Ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ ΔΕΝ ΥΠΟΒΙΒΑΣΤΗΚΕ ΟΠΩΣ Ο ΗΡΑΚΛΗΣ ΤΟ 1980Αγωνιστική περίοδος 1985 - 1986Η ΑΕΚ επρόκειτο ν'ανέβει στις Σέρρες για να αντιμετωπίσει τον Πανσερραϊκό. Ο - τότε - γενικός αρχηγός της ΑΕΚ, Γιάννης Χρυσοβιτσιάνος, είχε "πιάσει" τους ποδοσφαιριστές της ομάδας των Σερρών, Γιάννη Αντωνιάδη, Γιώργο Σφακιανάκη και Μιχάλη Γαλατίδη, προτείνοντας τους να έχουν μειωμένη απόδοση ώστε να βοηθήσουν να "έλθει διπλό" το ματς, με το αντίστοιχο βέβαια... τίμημα. Μεσάζων ήταν ένας τύπος ονόματι Ρήγας, που στο παρελθόν είχε φορέσει τη φανέλα της ΑΕΚ. O μεγαλοπαράγοντα
ς της Α.Ε.Κ. πιάστηκε επ' αυτοφόρω από την Αστυνομία να δωροδοκεί. Αποτέλεσμα; Η πολιτεία όχι μόνο δεν την έστειλε όπως προβλεπόταν στην Β΄Εθνική, αλλά απλώς της αφαίρεσε 4 ΟΛΟΚΛΗΡΟΥΣ βαθμούς από το ΕΠΟΜΕΝΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ(;;;;;;;;) Τότε η Α.Ε.Κ. έπαιξε μπαράζ στον Βόλο με τον Ηρακλή για το ποιά ομάδα θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ. Ο αγώνας έμεινε στην ιστορία ως "ΜΠΑΡΑΖ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ" γιατί ο Ηρακλής έστειλε τους παίκτες του (ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΟΜΕΝΟΣ) για διακοπές και κατέβηκε με 9 αναπληρωματικούς παίκτες και μετά από λίγο ο αγώνας διακόπηκε σε βάρος του, ενώ ήταν 0-0 γιατί η ομάδα της Θεσσαλονίκης έμεινε με 5 παίκτες λόγω 3 κόκκινων καρτών και ενός τραυματισμούΗ ΑΕΚ ΔΕΝ ΥΠΟΒΙΒΑΣΤΗΚΕ ΟΠΩΣ Ο ΗΡΑΚΛΗΣ ΤΟ 1980 ΚΑΙ Ο ΗΡΑΚΛΗΣ ΔΕΝ ΒΓΗΚΕ ΣΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ ΟΥΕΦΑ
Αγωνιστική περίοδος 1986 - 1987Ο Αλεσάντρο Ίσις που έπαιζε στον Ο.Φ.Η. ήταν ένας πολύ καλός αμυντικός χαφ, κλασικός Λατινοαμερικάνος κανάγιας, υπερβολικά σκληρός πολλές φορές, αλλά με σχετικά σύντομη παρουσία λόγω των... ούρων του. Τα πιο διάσημα ούρα ποδοσφαιριστή στην ιστορία του Ελληνικού ποδοσφαίρου.Η νομοθεσία τότε προέβλεπε πως αν ένας παίκτης πιαστεί "ντοπέ", τιμωρείται και ο ίδιος αλλά και η ομάδα με αφαίρεση βαθμών. Ο ΟΦΗ,
δεύτερος τότε στο πρωτάθλημα, αν τιμωρούνταν θα έχανε την ευρωπαϊκή έξοδο που για πρώτη φορά του χαμογελούσε. Επειδή όμως θα ξεσπούσε λαϊκή επανάσταση στο Ηράκλειο αν η ομάδα έχανε με τέτοιο τρόπο την Ευρώπη, επιστρατεύτηκε η γνωμάτευση ενός απίθανου "ντοπολόγου" (κάποιου Μάνφρεντ Ντόνικε) και τα ούρα του Ίσις βγήκαν... γάργαρο νερό. Οι εφημερίδες έκαναν λόγο για σκάνδαλο αλλά όταν το Ηράκλειο έδινε 60% στο ΠΑΣΟΚ εκείνη την περίοδο, ποιος τις άκουγε;
ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ Ο ΗΡΑΚΛΗΣ ΔΕΝ ΒΓΗΚΕ ΣΤΟ ΚΥΠΕΛΛΟ ΟΥΕΦΑ
Αγωνιστική περίοδος 1987-1988Η Λάρισα, η οποία καθοδηγούμενη απ'τον Γιάτσεκ Γκμοχ και τον μεγάλο Βασίλη Καραπιάλη, πλησιάζει ολοένα και περισσότερο στην κατάκτηση του πρωταθλήματος.Μάρτιος του 1988 και η Λάρισα αντιμετωπίζει τον Παναθηναϊκό. Στο ημίχρονο του αγώνα γίνεται η κλήρωση των δύο ποδοσφαιριστών από κάθε ομάδα που θα περνούσαν από έλεγχο. Ξαφνικά, οι "πράσινοι" ζητούν να υποβληθεί κατ' εξαίρεση σε έλεγχο και ο Βούλγαρος ποδοσφαιριστής Γκεόργκι Τσίγκοφ, κάτι που προέβλεπε σαν
δυνατότητα ο κανονισμός, αλλά ποτέ δεν είχε συμβεί στο παρελθόν. Τα αποτελέσματα βγάζουν θετικό το δείγμα του Βούλγαρου με την απαγορευμένη ουσία κοδεΐνη, που ουσιαστικά δεν προσφέρει καμιά απολύτως βοήθεια στην αύξηση της απόδοσης. Ακολουθεί... τρικούβερτο γλέντι, καθώς η νομοθεσία τότε προέβλεπε πως σε περίπτωση ντόπινγκ ενός ποδοσφαιριστή τιμωρείται ΚΑΙ η ομάδα. Η Λάρισα τιμωρήθηκε με -4 βαθμούς, με αποτέλεσμα να "κατεβαίνει" στη 2η θέση και η ΑΕΚ να περνάει πρώτη. Οι οπαδοί της Λάρισας ξεσηκώνονται και κλείνουν την Εθνική οδό Αθηνών - Θεσσαλονίκης για 36 ώρες, "κόβοντας" την Ελλάδα στα δύο. Η ατμόσφαιρα στη περιοχή είναι βαριά και η δυσοσμία έντονη, από το κάψιμο εκατοντάδων ελαστικών.Με τις απειλές για γενίκευση των επεισοδίων αλλά και τη δύναμη του εκλογικού σώματος στον κάμπο τότε, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ άλλαξε τον νόμο, τιμωρήθηκε μόνο ο Βούλγαρος ποδοσφαιριστής και επιστράφηκαν οι βαθμοί. Η Λάρισα έγινε εκείνη τη χρονιά η πρώτη επαρχιακή ομάδα που αναδείχθηκε πρωταθλήτρια Ελλάδας. Ο Τσίγκοφ έγινε... σύνθημα ("Τσίγκοφ, πρεζάκια, δώσε μας χαπάκια", "Τσίγκοφ, κατούρα να γίνουμε μαστούρα") και η απορία για το ποιός έπαιξε το ρόλο του... Πήλιου Γούση, "δίνοντας" το θέμα του ντοπαρίσματος Τσίγκοφ στον Παναθηναϊκό, αναζητείται ακόμα. Οι φήμες έλεγαν (και λένε) πως η πληροφορία δόθηκε απο ανθρώπους της... Λάρισας και το σχετικό ερώτημα της εποχής ήταν : "Ποιός έριξε την κοδεΐνη στο ποτό του Τσίγκοφ;". Δυστυχώς ο Τσίγκοφ δεν είχε κανέναν γνωστό... ντοπολόγο, όπως ο Ίσις.
ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΧΑΝ ΚΑΠΟΙΑ ΕΠΙΠΤΩΣΗ ΣΤΟΝ ΗΡΑΚΛΗ ΑΛΛΑ ΤΑ ΑΝΑΦΕΡΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΞΟΥΜΕ ΟΤΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΒΑΣΕΙ ΨΗΦΩΝΑγωνιστική περίοδος 1986 - 1987 Το 1987 ο πρόεδρος της Παναχαϊκής κατηγόρησε ευθέως τη διοίκηση της ΑΕΚ ότι προσέγγισε με σκοπό να δωροδοκήσει
τον παίκτης της ομάδας της Πάτρας, Λεωνίδα Βόσδου χωρίς όμως να έχει κάποιο στοιχείο στα χέρια του. Η ιστορία μπήκε στο... χρονοντούλαπο, αφού κανείς θέλησε να ασχοληθεί.
Η ΑΕΚ ΔΕΝ ΥΠΟΒΙΒΑΣΤΗΚΕ ΟΠΩΣ Ο ΗΡΑΚΛΗΣ ΤΟ 1980Αγωνιστική περίοδος 2009 - 2010
Η Ε.Π.Ο. μετά από οχλήσεις του φιλοκυβερνητικού προέδρου του Λεβαδειακού Κομπότη και με δήθεν πρόσχημα την οικονομική κατάσταση του Ηρακλή, δεν δίνει άδεια στον Ηρακλή με τη συνέπεια τον υποβιβασμό της ομάδας στη Β΄Εθνική και την ταυτόχρονη παραμονή της ομάδας της Λιβαδειάς, τη στιγμή που η Α.Ε.Κ. και ο Π.ΑΟ.Κ. έχουν πολύ πιο μεγάλα οικονομικά προβλήματα......Όπως είδαμε στα παραπάνω γεγονότα, το ''κράτος'' 'οτι θέλει κάνει κι αποφασίζει με γνώμονα τον αριθμό οπαδών - άρα και ψήφων.
Περιμένουμε στις 17 Ιουνίου για τη τελική απόφαση.ΚΑΠΟΙΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟ ΤΑ [pesetero-blog.blogspot.com]
[www.navimania.gr]
http://bp3.blogger.com/
[pesetero-blog.blogspot.com] http://www.xaros7.gr/
Περισσότερα... »
-
DEAD KENNEDYS: ''CALIFORNIA UBER ALLES''
» Ο Ερευνητής της ΒέροιαςΣαν σήμερα στις 17 Ιουνίου του 1958, γεννήθηκε ο τραγουδιστής των Dead Kennedys Jello Biafra (πραγματικό όνομα Eric Reed Boucher στο Κολοράντο των Η.Π.Α.
Περισσότερα... »
-
HISTORIC TOWN OF GUANAJUATO AND ADJACENT MINES(MEXICO) - Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΟΛΗ ΓΚΟΥΑΝΑΧΟΥΑΤΟ ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΓΥΡΩΡΥΧΕΙΑ ΤΗΣ (ΜΕΞΙΚΟ)
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Η ιστορική πόλη Γκουαναχουάτο και τα αργυρωρυχεία της
Όταν το 1541 ο αντιβασιλιάς Αντόνιο ντε Μεντόθα έδωσε ένα κομμάτι γης που βρισκόταν στη Μπαράνκα ντε Κουάναξ Χουάτα στο δον Ροδρίγο ντε Βάσκεθ σαν δώρο, ο Ροδρίγο δεν ένιωσε ιδιαίτερα τιμημένος. Οι απότομες πλαγιές του λόφου που σηματοδοτούσαν την άκρη της λαγκαδιάς ήταν απρόσιτες ακόμη και για τους Ινδιάνους που ζούσαν στην περιοχή. Επειδή μόνο στα αμφίβια και στα ερπετά ήταν δυνατόν να προκαλέσει άνεση αυτός ο τόπος, οι ιθαγενείς τον αποκαλούσαν Κουάναξ Ουάτα (Λόφος των Βατράχων), ονομασία την οποία η εσφαλμένη προφορά των Ισπανών μετέτρεψε σε Γκουαναχουάτο.
Παρ' όλα αυτά, αν και χρειάστηκε 7 έτη για να το ανακαλύψει, ο δον Ροδρίγο ήταν τυχερός επειδή το 1548 ένας ημιονηγός που ήταν στην υπηρεσία του εντόπισε ψήγματα αργύρου στις στάχτες της φωτιάς που είχε ανάψει για να
ζεσταθεί στη διάρκεια μιας ψυχρής νύχτας στηη κορυφή της ρεματιάς. Είτε είναι αληθινή ιστορία είτε όχι, το επεισόδιο αυτό αποτέλεσε την αιτία ανακάλυψης του ορυχείου του Σαν Μπαρναμπέ, του πρώτου σε αποθέματα χρυσού και αργύρου, το οποίο σε λιγότερο από άναν αιώνα επρόκειτο να μετατρέψει ένα ορεινό χωριό των συνόρων στη Σάντα Φε Ρεάλ ντε Μίνας ντε Γκουαναχουάτο στην τρίτη σε μέγεθος πόλη της ισπανικής αυτοκρατορίας μετά το Μεξικό και την Αβάνα.
Στα μέσα του 17ου αιώνα η Γκουαναχουάτο ήταν μια ''διχασμένη'' πόλη. Ομάδες σκλάβων εξόρυσσαν το ένα τρίτο της παγκόσμιας παραγωγής
αργύρου αργύρου στα ορυχεία κάτω από τη γη, πάνω από τα κεφάλια τους, ευγενείς και τυχοδιώκτες πλούτιζαν μέσα σε μια γενιά. Κατασκεύασαν υπέροχες κατοικίες από ροζ πέτρα, αναμιγνύοντας το τσιμέντο (όπως λεγόταν) με ασημένια σκόνη.
Η Γκουαναχουάτο ήταν η πρώτη πόλη στον νέο κόσμο όπου κατασκευάστηκαν επάλξεις, αλλά κατά παράξενο τρόπο δεν ήταν για αμυντικούς σκοπούς. Μάλλον επρόκειτο να χρησιμοποιηθούν για να περιορίσουν τη γη προς αποφυγή διολισθήσεων σε περιπτώσεις συχνών ισχυρών βροχοπτώσεω
ν. Για τον λόγο αυτό σκάφτηκε ένα μεγάλο υπόγειο πέρασμα που επέτρεπε στο νερό να φεύγει μακριά κάτω από την κατοικημένη περιοχή. Σήμερα αυτή η περιοχή είναι ένας λαβύρινθος από πλατείες, σκάλες και δρομάκια, μερικά από τα οποία είναι τόσο στενά (όπως το Καλεχόν ντελ Μπέσο) ώστε δύο εραστές να μπορούν να ανταλλάσσουν φιλιά σκύβοντας από τα παράθυρά τους στις δύο πλευρές του δρόμου.
Το θρησκευτικό συναίσθημα ήταν ισχυρότερο στη Γκουαναχουάτο από οπουδήποτε αλλού στη Νέα Ισπανία. όσοι είχαν κάνει την τύχη τους από την απάνθρωπη μεταχείρηση χιλιάδων Ινδιάνων αισθάνονταν υποχρεωμένοι να καταβάλλουν κάποιο τίμημα για να εξασφαλίσουν την είσοδό τους στον παράδεισο. Συνέπεια αυτού ήταν να κατασκευάσουν μεγαλοπρεπείς ναούς και μονές όπως το
Τέμπλο ντε λ Κομπανία ντε Χεσούς και τη Μπασίλικα Μενόρ ντε Νουέστρα Σενιόρα ντε Γκουαναχουάτο. Ο ναός αυτός στην Πλάζα ντε λα Παζ χαρακτηρίζεται από μια περίπλοκη πρόσοψη μπαρόκ βαμμένη κίτρινη και στο εσωτερικό από ένα ξύλινο άγαλμα του 8ου αιώνα της Παρθένου που δώρισε στην πόλη ο βασιλιάς Φίλιππος Β΄ το 1557, δείχνοντας την ευγνωμοσύνη του για την ανακάλυψη που γέμισε τα θησαυροφυλάκια της Ισπανίας.
Το πιο ασυνήθιστο θρησκευτικό κτίριο της πόλης - αν όχι όλου του Μεξικού - είναι η εκκλησία ντε Σαν Καγετάνο, γνωστή σαν Λα Βαλενθιάνα. Το εσωτερικό έχει 3 μπαρόκ ιερά καλυμμένα με χρυσά φ
ύλλα και μια παράξενη σκαλιστή εκκλησιαστική χορωδία που μοιάζει με κινεζική παγόδα. Κατασκευάστηκε μεταξύ 1765 και 1780 στον ίδιο λόφο με την είσοδο προς τη Βέλα Μάδρε - το πλουσιότερο αργυρωρυχείο του Μεξικού - με εντολή του δον Αντόνιο ντε Ομπρεγόν Αλκοθέρ, Κόντε ντε λα Βαλενθιάνα, ιδιοκτήτη της γης και αυτού που ανακάλυψε τη φλέβα του μεταλλεύματος το 1760, όταν τα υπόλοιπα ορυχεία είχαν αρχίσει να στερεύουν. Το ορυχείο εξακολουθεί και 
σήμερα να βρίσκεται σε λειτουργία (αν και βεβαίως σε πολύ μικρότερο βαθμό). Διαθέτει έναν κύριο άξονα γνωστό σαν Μπόκα ντελ Ινφιέρνο (Στόμιο της Κόλασης) το οποίο κατεβαίνει σε βάθος 525 μέτρα μέσα σε έναν λαβύρινθο από στοές που συνολικά καλύπτουν απόσταση 40 χιλιομέτρων.
Το τέλος του 18ου αιώνα ήταν επίσης η περίοδος κατασκευής της Αλόντιγα ντε Γκραναδίτας, του μεγαλύτερου δημο
σίου κτιρίου της πόλης. Κατασκευάστηκε σαν σιταποθήκη, στη συνέχεια χρησιμοποιήθηκε σαν φυλακή και σήμερα είναι έδρα του περιφερειακού μουσείου. Το 1810 η Αλόντιγα έγινε θέατρο των πιο άγριων μαχών του πολέμου για την ανεξαρτησία. Οι Ισπανοί είχαν ταμπουρωθεί μέσα σε αυτή για να αμυνθούν κατά των επαναστατών του Μιγκέλ Ιδάλγο, όμως αναγκάστηκαν να βγουν έξω από έναν Ινδιάνο, τον Ελ Πίπιλα, που επιτέθηκε στην πύλη και της έβαλε φωτιά χάνοντας τη ζωή του σε αυτή την προσπάθεια.
Το 1886 γεννήθηκε ο πιο διάσημος καλλιτέχνης του Μεξικού σε ένα μικρό
κόκκινο σπίτι στον γκρεμό Κάλε Ποκίτος στην καρδιά της πόλης. Οι τοιχογραφίες του Διόγο Ριβέρα είναι γεμάτες χρώμα και πάθος και αποτελούν ίσως την καλύτερη εκπροσώπηση του πνεύματος της Γκουαναχουάτο, μιας πόλης όπου η τύχη και η καλή διάθεση πήγαιναν χέρι-χέρι με τον φυσικό μόχθο και τον θάνατο,
ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ''ΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ''
Περισσότερα... »
-
ΔΙΑΛΥΝΑ ΡΙΚΑ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Ρίκα Διαλυνά
H Ρίκα Διαλυνά, ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου, γεννήθηκε στην Κρήτη στις 8 Αυγούστου του 1937.
Τελειώνοντας το γυμνάσιο ήρθε στην Αθήνα για να μπει στο πολυτεχνείο και να δώσει κι εξετάσεις στη σχολή καλών τεχνών όπου περνά με επιτυχία.
Αρχίζει μαθήματα ζωγραφικής με δάσκαλό της το μεγάλο ζωγράφο Πάμπλο Πικάσο και συγχρόνως γράφεται και στη δραματική σχολή του Εθνικού
Θεάτρου. Δάσκαλοί της: Δ. Ροντήρης, Κ. Παξινού, Σολομός, Σπύρος Μελάς κ.ά
Το 1954 λαμβάνει μέρος στα καλλιστεία της εποχής και εκλέγεται Σταρ Ελλάς, στη συνέχεια πάει την Αμερική για το διαγωνισμό της Μις Υφήλιος όπου κερδίζει την πέμπτη θέση. Παραμένει αρκετά εκεί γιατί στο μεταξύ παντρεύεται και αποκτά κι ένα κοριτσάκι, παράλληλα σπουδάζει αγγλικά στο New York University ενώ κάνει και ιδιωτικά μαθήματα υποκριτικής από την Judith Elliot.
Συνεργάζεται με το θίασο Λεμού και παίζει στο Νυφιάτικο τραγούδι του Περγιάλη στο Ούτε γάτα ούτε ζημιά του Σακελλάριου και στο Ζητείται μπαμπάς Στη συνέχεια γνωρίζει τον Ηλία Καζάν που την παροτρύνει να σπουδάσει στη σχολή του Wyn Handman, ενός απ’ τους καλύτερους δασκάλους της Νέας Υόρκης και πολύ επιλεκτικός. Γίνεται αποδεκτή από τον αυστηρό δάσκαλο κι αρχίζει τις σπουδές.
Στο μεταξύ συνεχίζει τα μαθήματα ζωγραφικής και λαμβάνει μέρος και σε
ομαδικές εκθέσεις, καθώς και στην 6η ετήσια έκθεση διαγωνισμού της Benedictine Art Awards, όπου ανάμεσα σε 2000 περίπου καλλιτέχνες που έλαβαν μέρος στο διαγωνισμό επιλέγονται μόνο 40 ζωγράφοι για να παρουσιάσουν την δουλειά τους στη γνωστή γκαλερί της Park Avenue . Ανάμεσα σ’ αυτούς τους 40 ήταν και η ίδια.
Μετά από λίγο φεύγει για το Hollywood και λαμβάνει μέρος στο σίριαλ Pat Patrol με τον Christopher George και σε διάφορες άλλες εκπομπές όπως το show του Μέρφι Γρίφιν, του Τζώνυ Κάρσον κ.ά.
Στη συνέχεια πάει στην Ιταλία και παίρνει μέρος στην πρώτη της ταινία « Τα τέρατα» με τον Βιτόριο Γκάσμαν και σκηνοθεσία Ντίνο Ρίτζι. Ακολουθούν κι άλλες ταινίες δίπλα στους: Μπορίς Καρλόφ, Μισέλ Μερσιέ, Βάλτερ Κιάρι,
το μεγάλο σκηνοθέτη Φελίνι και τον επίσης σπουδαίο σκηνοθέτη Μπλατζέτι.
Μετά την Ιταλία πηγαίνει στη Γερμανία όπου παίρνει μέρος στην ταινία «Δόκτορ Μαμπούζ» με τον Πίτερ Βαν Άικ .
Επιστρέφοντας στην Ελλάδα για να συμμετάσχει στην ταινία «Summer lovers» με την Ντάριλ Χάνα και στην ταινία «Οι Θεοί του Ολύμπου» με τον Ολιβερ Ριντ, γίνεται περιζήτητη από τους Έλληνες παραγωγούς και αρχίζει τα γυρίσματα μιας σειράς ταινιών στα Ελληνικά πια εδάφη.
Παίζει δίπλα σε μεγάλους ηθοποιούς όπως: Κ. Βουτσά, Μ. Φωτόπουλο, Χ. Ευθυμίου, Γ. Γκιωνάκη, Β. Αυλωνίτη, Ορέστη Μακρή, Δ. Παπαγιαννόπουλο, Ν. Ηλιόπουλο, Κ. Στολίγκα, Άννα Καλουτά, Ρένα Ντορ, Αλίκη Βουγιουκλάκη, Τζ. Καρέζη κ.ά.
Στο θέατρο πρωτοεμφανίζεται σαν πρωταγωνίστρια του θιάσου Κ. Χατζηχρήστου, στη συνέχεια συμμετέχει στους θιάσους των: Κατερίνας, Λάμπρου Κωνσταντάρα, Μ. Φωτόπουλου κ.ά.
Επίσης συνεργάζεται με το μοντέρνο θέατρο που ανεβάζει στο Λυκαβηττό το «Λόρδο Βύρωνα» του Α. Λιδωρίκη με τον Χ. Πολίτη στον ομώνυμο ρόλο. Δεν παραμελεί όμως τη ζωγραφίζει, συνεχίζει να φτιάχνει έργα και κάνει και την πρώτη της ατομική έκθεση στη γκαλερί Παπαγεωργίου του Χίλτον όπου σημειώνει μεγάλη επιτυχία.
Έχει γράψει τους στίχους «Λόγια αγάπης» στο δίσκο του Β. Φώτου καθώς και την αυτοβιογραφία της, που εξεδόθη το 1991.
Το 2000 ασχολήθηκε και πάλι με τη συγγραφή και κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Πατάκη το πρώτο της μυθιστόρημα.
Φιλμογραφία
Ξένες παραγωγές
Ο τρόμος (1963) .... Μαρία
Η κούκλα
Οι Κληρονόμοι
Δόκτωρ Μαμπούζ (1964) .... Τζούντι
Ιουλιέτα των Πνευμάτων (1965) του Φελίνι .... γυναίκα στον εφιάλτη
Εγώ... εγώ και οι άλλες (1966) του Μλαζέτι
Summer lovers (1982) .... Μόνικα
Οι θεοί του Ολύμπου
Ελληνικές ταινίες
Χαμένοι στο Μανχάταν
Μπανάνες (1987) [Μαρία]
Περάστε... φιλήστε... τελειώσατε! (1986) [Ρίκα Λεμπέση]
Τa kaμakia / Τα καμάκια (1981) [Ντανιέλ]
Και το πρώτο καμάκι (1981) .... Νάντια
Ο παρθενοκυνηγός (1980) [Τάνια]
Τα διαμάντια δεν λένε ψέματα (1980)
Τι 30... τι 40... τι 50... (1972) [Ναταλία Μαργαρίτη-Ρενιέρη]
Εθελοντής στον έρωτα (1971) [Τζίνα Καρνέλη]
Ο αγαθιάρης και η ατσίδα (1971)
Ο δρόμος των ηρώων (1971)
Ο τρελοπενηντάρης (1971) [Δόμνα Τζέφερσον]
Πίσω μου σ' έχω σατανά (1971)
Ο φαφλατάς (1971) [Φώφη]
Η ταξιτζού (1970)
Ο ξεροκέφαλος (1970) [Σόφη]
Να 'τανε το 13 να 'πεφτε σε μας (1970) [Λόλα]
Διπλοπεννιές (1966) [Ρίτα]
Γάμος αλά ελληνικά (1964)
Το σπίτι της ηδονής (1961)
Ο καλός μας άγγελος (1961) [Νέλλη Ναρλή]
Ραντεβού στη Βενετία (1960) [Ρίκα]
Το κοροϊδάκι της δεσποινίδος (1960) [Αλίκη]
Ένας βλάκας και μισός (1959) [Ουρανία Καραμαούνα-Τσαλαβούτα]
Λαός και Κολωνάκι (1959) [Ντέντη Μουρούζη]
Να ζήσουν τα φτωχόπαιδα (1959) [Ντιάνα Παχουλού]
Διακοπές στην Κολοπετινίτσα (1959)
Για το ψωμί και τον έρωτα / Συννεφιασμένη Κυριακή (1957) [Χίλντα]
Κοκκινα Τριανταφυλλα (1955)
Το ποντικάκι (1954)
Βιντεοταινίες στις οποίες έχει παίξει:
Εραστής με ανταλλακτικό 1988
Μπανάνες 1987
Ο κοντός με το παπάκι 1988
Οικογένεια παντρευόμαστε 1986
Ρεπορτάζ (Το) 1988
Ταραχή μες τη ζωή μου 1989
Χαμένοι στο Μανχάταν 198?
Σειρές στις οποίες έχει παίξει:
Αγάπη στο Αιγαίο 1992 ΕΤ2
Γιούγκερμαν 1976 ΥΕΝΕΔ
Εκείνες κι εγώ 1976 ΥΕΝΕΔ
Η ώρα η καλή 2004 MEGA
Ιστορίες με απρόοπτο τέλος 1989 ΕΤ2
Καλή πεθερά 1993 ΑΝΤ1
Κόκκινο δωμάτιο : Οι κομπάρσοι 2005-06 MEGA
Μαρία Πάρνη 1981 ΕΡΤ
Ο θάνατος του Τιμόθεου Κώνστα 1987 ΕΡΤ2
Ονειροπαρμένος 1973ΥΕΝΕΔ
Ποιος είναι ο ένοχος 1973 ΥΕΝΕΔ
Προστάτες του νόμου 1973 ΥΕΝΕΔ
Σερσέ λα φαμ 1994 STAR
Στησιχόρου ’73 1972 ΥΕΝΕΔ
Ταγκό για τρεις 2000 ΑΝΤ1
Υποψίες 1977 ΕΡΤ
Φωνή 2000 ΕΤ1
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ ΤΟ 90lepta.com ΚΑΙ ΤΟ www.retrodb.gr
Περισσότερα... »
-
ΠΑΓΔΑΤΗΣ ΜΑΡΚΟΣ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Μάρκος Παγδατής
Ο Μάρκος Παγδατής είναι επαγγελματίας αθλητής της αντισφαίρισης (τένις). Γεννήθηκε στις 17 Ιουνίου 1985 στην Λεμεσό της Κύπρου από Λιβανέζο πατέρα και Ελληνοκύπρια μητέρα.
Επιτυχίες στην Αντισφαίριση
2003
Ο Παγδατής ήταν ο παγκόσμιος πρωταθλητής αντισφαίρισης εφήβων το 2003. Έγινε επαγγελματίας τον ίδιο χρόνο.
2006
Ο Παγδατής ξεκίνησε το 2006 στον αριθμό 54 της παγκόσμιας κατάταξης και με ένα συνεχώς αναβαθμισμένο παιγνίδι νικώντας τον Αμερικανό Andy Roddick, δεύτερο στην παγκόσμια κατάταξη, στον τέταρτο γύρο του Australian Open σε τέσσερα σετ (6-4, 1-6, 6-3, 6-4).
Συνέχισε με νίκη επί του Αργεντινού David Nalbandian, αριθμό 4, με 3-6, 5-7, 6-3, 6-4, 6-4. Είναι η πρώτη φορά που ο Παγδατής προχωρά μέχρι και τον τελικό ενός Grand Slam.
Τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους κατάφερε να κερδίσει στον τελικό του China Open τον Κροάτη Mario Ancic και να αναδειχθεί νικητής της διοργάνωσης.
2007
Στις 4 Φεβρουαρίου του 2007 κατέκτησε το τουρνουά στο Ζάγκρεμπ, κερδίζοντας στον τελικό τον Κροάτη Ιβάν Λιούμπισιτς, με 2-1 (7-6, 4-6, 6-4).
Στις 17 Ιουνίου αγωνίστηκε στον τελικό του τουρνουά Gerry Weber, στη Χάλε της Γερμανίας, ηττήθηκε όμως από τον Τσέχο Τόμας Μπέρντιχ με 7-5, 6-4.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Περισσότερα... »
-
''Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ ΦΑΚΕΛΟΣ'': ΠΑΛΙΟ ΣΙΡΙΑΛ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Ο κίτρινος φάκελος
Διασκευή του μυθιστορήματος του Μ. Καραγάτση
Κοινωνικό σίριαλ 39 επεισοδίων των 45 λεπτών
Πρεμιέρα στον ΑΝΤ1 την Δευτέρα 1 Οκτωβρίου 1990
Παραγωγή ELITE – T.V. PRODUCTION
Σενάριο του Βαγγέλη Γκούφα
Σκηνοθεσία του Κώστα Κουτσομύτη
Ηθοποιοί Γιώργος Κιμούλης (Μάνος Τασάκος), Καρυοφιλλιά Καραμπέτη (Μαρία Ρούσση), Ηλίας Λογοθέτης (Θανάσης
Πετρόπουλος), Γιώργος Μιχαλακόπουλος (Κώστας Ρούσσης), Βλαδίμηρος Κυριακίδης (Νίκος Ρούσσης), Πέτρος Φυσσούν (Γιούγκερμαν), Γεράσιμος Σκιαδαρέσης (Μίλτος Ρούσσης), Δημήτρης Τάρλοου (Θανάσης Ρούσσης), Μαργαρίτα Ζορμπαλά (Νίνα Νικολάου), Ζωζώ Ζάρπα (Κατερίνα), Νίκος Μπουσδούκος (ανακριτής), Ντίνος Λύρας (Καραγάτσης)
….Ο Μάνος Τασάκος, λογοτέχνης και δικηγόρος, βρίσκετι νεκρός έχοντας υπογράψει ένα μονολεκτικό σημείωμα «αυτοκτονώ». Δέκα χρόνια αργότερα, η ερωμένη του Μαρία Ρούσση παραδίδει έναν κίτρινο φάκελο στο συγγραφέα Μιχάλη Καραγάτση. Ο φάκελος περιέχει τα χειρόγραφα το
υ ημιτελούς αυτοβιογραφικού βιβλίου του Τασάκου «Θέσεις
κι αντιθέσεις» και ο Καραγάτσης καλείται σύμφωνα με την επιθυμία του νεκρού να ολοκληρώσει το έργο. Διαβάζοντας τα χειρόγραφα και ακούγοντας με προσοχή την αφήγηση της Μαρίας, ο Καραγάτσης, συνθέτει σιγά-σιγά τη ζωή του Μάνου Τασάκου και την ιστορία ενός ερωτικού τριγώνου που σχηματίστηκε ανάμεσα σ’ αυτόν, τον καλύτερό του φίλο και διάσημο νομπελίστα συγγραφέα Κωστή Ρούσση και τη γυναίκα του Μαρία. Αποκορύφωμα της ιστορίας τους ήταν ο τραυματισμός του Τασάκου από τη Μαρία για λόγους ερωτικής αντιζηλίας, το βράδυ του θανάτου του. Αν και ο τραυματισμός δεν ήταν θανάσιμος, ο Τασάκος, επειδή είχε προσβληθεί από ανίατη αρρώστια, έδιωξε την Μαρία από το σπίτι, υπέγραψε το σημείωμα της αυτοκτονί
ας και αφέθηκε να πεθάνει από αιμορραγία….
Γοητευτική διασκευή του μυθιστορήματος με κυρίαρχη
οπτική την εωσφορική προσωπικότητα του Μάνου Τασάκου, ενός μοναχικού άντρα αρχοντικής καταγωγής, αδιόρθωτου γυναικά και πανέξυπνου επιχειρηματία. Η έμπειρη σκηνοθεσία του Κώστα Κουτσομύτη αναδεικνύει τους χαρακτήρες με μια οπτικά μελαγχολική και λυρική διάσταση που τονίζεται από την πλαστικότητα των πλάνων και τις ευαίσθητες ερμηνείες.
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998
Περισσότερα... »
-
GEORGE ARTHUR AKERLOF - ΤΖΟΡΤΖ ΑΚΕΡΛΟΦ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Τζωρτζ Άκερλοφ
Ο Τζόρτζ Άρθουρ Άκερλοφ (George Arthur Akerlof· Νιου Χάβεν, Κονέκτικατ, ΗΠΑ, 17 Ιουνίου 1940) είναι Αμερικανός οικονομολόγος και καθηγητής στην έδρα Koshland του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Μπέρκελεϊ. Το 2001 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Οικονομικών Επιστημών από κοινού με τον Μάικλ Σπενς (Michael Spence) και τον Τζόζεφ Στίγκλιτς (Joseph E. Stiglitz).
Ο πατέρας του ήταν Σουηδός και η μητέρα του Αμερικανίδα γερμανικής και εβραϊκής καταγωγής. Ο Άκερλοφ έλαβε το πτυχίο του από το Πανεπιστήμιο του Γέιλ το 1962 ενώ ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στο MIT (Massachusetts Institute of Technology) το 1966. Έχει διδάξει επίσης στο London School of Economics.
Η σύζυγός του Τζάνετ Γέλεν (Janet Yellen) είναι από το 2004 πρόεδρος του παραρτήματος της Ομοσπονδιακής Τράπεζας των ΗΠΑ στο Σαν Φρανσίσκο (Federal Reserve
Bank of San Francisco) και καθηγήτρια οικονομικών στο Μπέρκελεϊ· η Γέλεν έχει επίσης υπάρξει πρόεδρος στην Ομάδα Οικονομικών Συμβούλων του προέδρου Μπιλ Κλίντον.
Έργο
Ο Άκερλοφ έχει γίνει γνωστός για το άρθρό του The Market for Lemons: Quality Uncertainty and the Market Mechanism (Η αγορά των λεμονιών: αβέβαιη ποιότητα και μηχανισμός της αγοράς) που δημοσιεύτηκε το 1970 στην επιθεώρηση Quarterly Journal of Economics. Στο θεμελιώδες άρθρο αυτό ανέλυσε τα σοβαρά προβλήματα τα οποία μπορεί να πλήξουν τις αγορές που χαρακτηρίζονται από ασύμμετρη πληροφόρηση και κατέδειξε το πρόβλημα της «δυσμενούς επιλογής» (adverse selection).
Χρησιμοποιώντας σαν παράδειγμα τα μεταχειρισμένα αυτοκίνητα και την ορολογία των πωλητών τους (όπου «λεμόνια» [«lemons»] είναι όσα έχουν προβλήματα και «ροδάκινα» [«peaches»] όσα είναι σε καλή κατάσταση) έδειξε το πώς οι μεν αγοραστές δεν γνωρίζουν προκαταβολικά τίποτα για
την ποιότητα των οχημάτων, ενώ οι πωλητές αντίθετα γνωρίζουν πολύ καλά την ποιότητά τους (ασύμμετρη πληροφόρηση). Αυτή η ασύμμετρη πληροφόρηση οδηγεί στην κατάρρευση της αγοράς. Επειδή οι αγοραστές δε γνωρίζουν την ποιότητα των προσφερόμενων αυτοκινήτων και δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τα «λεμόνια» από τα «ροδάκινα», είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν μόνο μια μέση τιμή. Έτσι όμως οι πωλητές με τη σειρά τους έχουν κέρδος μόνο αν προσφέρουν χειρότερης ποιότητας αυτοκίνητα, τα οποία κοστίζουν λιγότερο, αφού και καλύτερης ποιότητας να προσφέρουν, πάλι την ίδια μέση τιμή θα επιτύχουν. Με αυτόν τον τρόπο η τιμή των αυτοκινήτων διαρκώς μειώνεται και αντίστοιχα η ποιότητα των αυτοκινήτων διαρκώς χειροτερεύει μέχρι που η αγορά καταρρέει, παρόλο που και από τις δύο πλευρές υπάρχει ενδιαφέρον για προσφορά και αγορά καλής ποιότητας μεταχειρισμένων αυτοκινήτων.
Στο βιβλίο Efficiency Wage Models of the Labor Market (Μοντέλα μισθών αποτελεσματικότητας και αγορά εργασίας), ο Άκερλοφ και η Τζάνετ Γέλεν καταθέτουν προτάσεις για την υπόθεση των μισθών αποδοτικότητας όπου οι εργοδότες πληρώνουν περισσότερα χρήματα σε σχέση με τους μι
σθούς όπου έχει ισορροπήσει η αγορά σε αντίθεση με τα συμπεράσματα της νεοκλασικής σχολής των οικονομικών.
Στην διάλεξη της 6ης Ιανουαρίου 2007 ενώπιον της American Economic Association με τίτλο The Missing Motivation in Macroeconomics (Η Χαμένη παρακίνηση στην μακροοικονομία), ο Άκερλοφ προτείνει τα φυσικά πρότυπα (natural norms) τα θα πρέπει να έχουν τα πρόσωπα που λαμβάνουν αποφάσεις. Προτείνει ακόμα νέα θεματολογία για την μακροοικονομία που περιλαμβάνει και αυτά τα πρότυπα.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Περισσότερα... »
-
CHARLES XII OF SWEDEN - ΚΑΡΟΛΟΣ ΙΒ΄ ΤΗΣ ΣΟΥΗΔΙΑΣ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Κάρολος ΙΒ΄ της Σουηδίας
Ο Κάρολος ΙΒ' (ή Αλέξανδρος του Βορρά ή Demirbaş Şarl για τους Τούρκους) υπήρξε βασιλιάς της Σουηδίας (1697-1718), όντας ο τέταρτος της δυναστείας των Βίτελσμπαχ. Γεννήθηκε στις 17 Ιουνίου 1682 και ως παιδί φαινόταν ότι θα είχε αδύναμη κράση, αλλά δυνάμωσε το σώμα του κάνοντας ιππασία και κυνηγώντας.
Όταν πέθανε ο πατέρας του Κάρολος ΙΑ', ο δεκαπενταετής Κάρολος ανέβηκε στο θρόνο (1697). Η Σουηδία που κληρονόμησε ήταν η μεγαλύτερη δύναμη της ΒΑ Ευρώπης, διαθέτοντας ένα υπερσύγχρονο (για τα δεδομένα της εποχής) στράτευμα, χάρη στο οποίο είχε προσαρτήσει ολόκληρη τη Φινλανδία και διάφορα γερμανικά, δανικά και ρωσικά εδάφη.
Το 1699 η Σαξονία, το βασίλειο Δανίας-Νορβηγίας, η Πολωνολιθουανική Κοινοπολιτεία και το Βασίλειο της Ρωσίας υπέγραψαν τη Συνθήκη του Πρεομπραζένσκογιε, με την οποία δεσμεύονταν ότι θα αναλάμβαναν κοινή δράση για να εκδιώξουν τους σουηδούς από τα
εδάφη τους. Οι στρατιωτικές ενέργειες ξεκίνησαν στις αρχές του 1700, διήρκεσαν 21 έτη και έμειναν στην ιστορία ως Μεγάλος Βόρειος Πόλεμος.
Ο πόλεμος εξελίχθηκε σε σύγκρουση δύο νεαρών βασιλέων: του 18χρονου Καρόλου και του 28χρονου Πέτρου της Ρωσίας. Τα πρώτα χρόνια ο Κάρολος έδειξε πως ήταν ικανός στρατιωτικός ηγέτης, αλλά στη συνέχεια αποδείχθηκε ότι υστερούσε σε συνολική στρατηγική ικανότητα και διπλωματία. Αρνήθηκε ειρηνευτικές κρούσεις του Πέτρου όταν βρισκόταν ακόμα σε θέση ισχύος, εξεστράτευσε εναντίον του εν μέσω του βαρύ ρωσικού χειμώνα (και φυσικά συνετρίβη), ενώ και αργότερα απέρριπτε πεισματικά οποιαδήποτε συμφωνία που τουλάχιστον θα τον βοηθούσε να περισώσει ό,τι μπορούσε.
Σύμφωνα με το Βολταίρο, ο Κάρολος είχε πει στην έναρξη του πολέμου ότι δε θα ξεκινήσει ποτέ έναν άδικο πόλεμο, αλλά και δε θα τερματίσει ποτέ έναν νόμιμο προτού νικήσει τους εχθρούς του. Ακολούθησε την απόφαση αυτή μέχρι τα άκρα, γεγονός που οδήγησε στο τέλος της Σουηδικής Αυτοκρατορίας και της κυρια
ρχίας της στη Βαλτική. Πολλοί μάλιστα του καταλογίζουν ότι μετά τα πρώτα χρόνια του πολέμου είχε τυφλωθεί από την προσωπική του εμπάθεια προς τον Πέτρο της Ρωσίας και τον Αύγουστο της Πρωσίας, σε βαθμό που είχε χάσει την αίσθηση της πραγματικότητας.
Ο Κάρολος σκοτώθηκε πολιορκώντας τη νορβηγική πόλη Φρέντρικσχαλντ (νυν Χάλντεν) στις 30 Νοεμβρίου 1718, όταν μια σφαίρα του διαπέρασε το κεφάλι. Ήδη η Σουηδία είχε απωλέσει όλες τις εκτός Σκανδιναβίας κτήσεις της. Τον διαδέχθηκε η αδελφή του Ούλρικε-Ελεονόρα, η οποία συνέχισε πεισματικά την πολιτική του Καρόλου να αρνείται τη νέα τάξη πραγμάτων στη Βαλτική. Συνθηκολόγησε μόνο όταν ο Πέτρος μετέφερε τον πόλεμο στην καρδιά της Σουηδίας και φοβήθηκε την πλήρη κατάλυση του κράτους της, το Σεπτέμβριο του 1721.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Περισσότερα... »
-
JOHN WESLEY - ΤΖΟΝ ΓΟΥΕΣΛΕ'Υ'
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Τζον Γουέσλεϋ
Ο Τζον Γουέσλεϋ ή Γουέσλι (αγγλ.: John Wesley, 17 Ιουνίου 1703 - 2 Μαρτίου 1791) ήταν Αγγλικανός κληρικός και Χριστιανός θεολόγος. Θεωρείται ιδρυτής του Μεθοδιστικού κινήματος, και είχε καταλυτικό ρόλο στο ότι τελικά η πλειοψηφία του κινήματος είχε Αρμινιανιστική κατεύθυνση.
Γενικά
Ο Γουέσλεϋ βοήθησε να οργανωθούν σε όλη την Αγγλία, τη Σκωτία, την Ουαλία και την Ιρλανδία, μικρές ομάδες Χριστιανών που ανέπτυσσαν την εντατικότητα, την προσωπική ευθύνη για μαθητεία και τη θρησκευτική κατάρτιση μεταξύ των μελών τους. Μεγάλη συμβολή του ήταν ότι προετοίμασε και απέστειλε περιοδεύοντες κήρυκες, οι οποίοι ταξίδευαν σε διάφορα μέρη ευαγγελίζοντας και φροντίζοντας τους πιστούς που βρίσκονταν σε αυτές τις μικρές ομάδες.
Υπό την καθοδήγηση του Γουέσλεϋ, οι Μεθοδιστές πρωτοστάτησαν σε διάφορα ζητήματα της εποχής που είχαν να κάνουν με την κοινωνική δικαιοσύνη, όπως στο θέμα της μεταρρύθμισης των φυλακών και το κίνημα για την κατάργηση της δουλείας.
Το μεγαλύτερο Θεολογικό επίτευγμα του Γουέσλεϋ ήταν η προώθηση της "Χριστιανικής Τελειοποίησης", ή της αγιότητας καρδιάς και ζωής. Διακήρυττε ότι οι Χριστιανοί θα μπορούσαν να έρθουν σε μια κατάσταση στην οποία η αγάπη του Θεού, θα κυριαρχεί στις καρδιές τους. Ενέμενε στη προσευχή, στη μελέτη της Αγίας Γραφής, στη μετάνοια, και στη συμμετοχή στη Θεία Κοινωνία, υποστηρίζοντας πως είναι μέσα χάριτος, με τα οποία ο Θεός αγιάζει και μεταμορφώνει τον πιστό.
Σε όλη του τη ζωή ο Γουέσλεϋ παρέμεινε στην Εκκλησία της Αγγλίας και επέμενε ότι η κίνηση του ήταν σαφώς εντός των ορίων της Αγγλικανικής παράδοσης.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΠΑΙΔΕΙΑ
Περισσότερα... »
-
WILLIAM CROOKES - ΟΥΙΛΙΑΜ ΚΡΟΥΚΣ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Ουίλιαμ Κρουκς
(Λονδίνο 17 Ιουνίου 1832 - Λονδίνο 4 Απριλίου 1919)
Ο σερ Ουίλλιαμ Κρουκς (William Crookes) υπήρξε άγγλος χημικός και φυσικός, ειδικός στη φασματοσκοπία, καθηγητής του Βασιλικού Κολλεγίου Χημείας (Royal College of Chemistry) και οπαδός του πνευματισμού.
Το 1862 ο Κρουκς ανακάλυψε το στοιχείο θάλλιο και το 1895 ήταν ο πρώτος που ταυτοποίησε το πρώτο γνωστό δείγμα ηλίου. Επίσης εφηύρε το επονομαζόμενο «Ραδιόμετρο του Κρουκς», ένα είδος λαμπτήρα με ελάσματα, τα οποία παρείχαν με την περιστροφή τους μία ένδειξη ποσοτικής μέτρησης της έντασης της ηλεκτρομαγνητικής ακτινοβολίας καθώς και τους "Σωλήνες του Κρουκς".
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Περισσότερα... »
-
PROSPER JOLYOT DE CREBILLON - ΠΡΟΣΠΕΡ ΖΟΛΙΟ ΝΤΕ ΚΡΕΜΠΙΓΙΟΝ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Προσπέρ Ζολιό ντε Κρεμπιγιόν
Ο Προσπέρ Ζολιό ντε Κρεμπιγιόν (Prosper Jolyot de Crébillon) ήταν Γάλλος δραματικός ποιητής (13 Ιανουαρίου 1674 – 17 Ιουνίου). Γεννήθηκε στην πόλη Ντιζόν όπου ο πατέρας του ήταν βασιλικός γραμματέας. Ακολούθησε εγκύκλιες σπουδές στο Κολέγιο των Ιησουϊτών της πόλης και στη συνέχεια φοίτησε στο Κολέγιο Μαζαρέν (Collège Mazarin). Αρχικά ασχολήθηκε με τη δικηγορία βρίσκοντας εργασία στο δικηγόρο Πριέρ (Prieur) στο Παρίσι. Αργότερα όμως στράφηκε προς τη λογοτεχνία. Έγραψε 9 τραγωδίες, στις οποίες έντεχνα εναλλάσσονται το απρόοπτο, ο τρόμος, το πάθος, και η σκευωρία. Οι τραγωδίες του κατά χρονολογική σειρά είναι οι ακόλουθες: Ιδομενέας, Ατρέας και Ορέστης, Ηλέκτρα, Ζηνοβία, Ξέρξης, Σεμίραμις, Πύρρος, Κατιλίνας, Τριανδρία.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Περισσότερα... »
-
THE PSYCHEDELIC JURS: ''LOVE MY WAY''
» Ο Ερευνητής της Βέροιας -
CATHEDRAL,ALCAZAR AND ARCHIVO DE INDIAS IN SEVILLE(SPAIN) - ΚΑΘΕΔΡΙΚΟΣ ΝΑΟΣ,ΑΛΚΑΖΑΡ ΚΑΙ ΤΑ ΑΡΧΕΙΑ ΤΩΝ ΙΝΔΙΩΝ,ΣΕΒΙΛΛΗ(ΙΣΠΑΝΙΑ)
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Ο καθεδρικός ναός, το Αλκαζάρ και τα αρχεία των Ινδιών
Μετά από δύο ετών υπομονετική πολιορκία, στις 23 Νοεμβρίου 1248 ο Φερδινάνδος Γ΄ της Καστίλης υποχρέωσε τους Μαυριτανούς της Σεβίλλης να παραδοθούν και έκανε τη θριαμβευτική είσοδό του στην πόλη. Ο καθολικός βασιλιάς βρήκε μια πανέμορφη πόλη που τη χαρακτήριζε σε μεγάλο βαθμό η ισλαμική αρχιτεκτονική της ακμάζουσας περιοχής της αλ Ανταλούς. Η επιστροφή των χριστιανών σηματοδότησε επίσης την επάνοδο των θρησκευτικών τελετών τους και επειδή δεν υπήρχαν ναοί για να τις εκτελέσουν, ο αρχιεπίσκοπος ευλόγησε το τέμενος Αλμοχάν
τ που είχε κατασκευαστεί πριν 50 χρόνια.
Χρειάστηκε να περιμένουν μέχρι το 1401 για να ξεκινήσει η κατασκευή ενός καθεδρικού ναού. Ο καθεδρικός ναός, που ιδρύθηκε στην τοποθεσία ενός παλαιότερου τζαμιού, είχε διαστάσεις 116 x 76 μέτρα, με κυρίως ναό, 4 διαδρόμους και 25 παρεκκλήσια. Γνωστός σαν Μάγκνα Ισπανένσις, ήταν ο δεύτερος σε μέγεθος ναός στον κόσμο μετά τον Άγιο Πέτρο. Χρειάστηκαν 100 χρόνια για να ολοκληρωθεί η εξωτερική κατασκευή και περισσότερα από 300 για να τελειώσει και η εσωτερική διακόσμηση. Μετά την ανακάλυψη του νέου κόσμου από τον Χριστόφορο Κολόμβο (η σορός του οποίου βρίσκεται ενταφιασμένη εδώ), τα πλούτη που εισέρευσαν στη Σεβίλλη επέτρεψαν στον κα
θεδρικό ναό να στολιστεί με μεγάλα παράθυρα, ρετάμπλος και υπέροχους πίνακες καλλιτεχνών, όπως ο Μουρίλο, ο Θουμπουράν, ο Πέδρο ντε Καμπάνια και ο Γκόγια. Εκτός από τους πάμπολλους πίνακες, άλλα καλλιτεχνικά αριστουργήμτα μέσα στον καθεδρικό ναό περιλαμβάνουν το υψηλό ιερό που χρονολογείται από το 1482 και θεωρείται το πιο περίπλοκο στην Ισπανία, καθώς και την εντυπωσιακή αίθουσα των θρησκευτικών συνόδων.
Ο καθεδρικός ναός διαθέτει 9 θύρες. Η κύρια θύρα, η Πουέρτα Μαγιόρ βρίσκεται στη δυτική πλευρά. Η βόρεια θύρα, η Πουέρτα ντελ Περντόν αποτελεί τέλειο δείγμα ρυθμού μουντεχάρ και ενσωματώνει στοιχεία του αρχικού τεμένους Αλμοχάντ. Ο ρυθμός μουντεχάρ είναι αποτέλεσμα του συγκρητισμού της ισλαμικής και της χριστιανικής αρχιτεκτονικής και ο όρος χρησιμοποιήθηκε αρχικώς για να προσδιορίσει τους μουσουλμάνους που αποφάσισαν να παραμείνουν στην Ισπανία μετά την ανακατάληψή της από
τους χριστιανούς, αν και χωρίς να προσηλυτιστούν στον καθολικισμό (η λέξη προέρχεται από την αραβική "μουνταγιάν" που σημαίνει "εκείνος που επιτρέπεται να μείνει"). Η Πουέρτα ντελ Περντόν οδηγεί στην Πάτιο ντε λος Ναράνχος (Αυλή των Πορτοκαλιών), έναν κήπο που σχεδιάστηκε με ισλαμικά κριτήρια (περιλαμβάνει πηγή για την εκτέλεση τελετουργικών πλύσεων). Ομοίως, η Χιράλδα, ένας κομψός μιναρές που κατασκευάστηκε μεταξύ 1172 και 1195, μετατράπηκε σε κωδωνοστάσιο και προστέθηκαν δύο καμπάνες στα τέλη του 16ου αιώνα.
Απέναντι από τον καθεδρικό ναό βρίσκε
ται το Αλκαζάρ, το οχυρωμένο ανάκτορο που κατασκευάστηκε το 913 από τον Αλμοραβίδη χαλίφη Αμπντ ελ Ραχμάν Γ΄ και μετατράπηκε σε βασιλική κατοικία από τον Πέδρο Α΄ "τον Σκληρό" το 1350. Οι μετατροπές που πραγματοποίησε αντιπροσωπεύουν το ύψος του ρυθμού μουντεχάρ στη Σεβίλλη, όμως ο Πέδρο δεν ήταν ο μοναδικός που έκανε αλλαγές στο κτίριο και σήμερα περιέχει πολλούς ρυθμούς στους οποίους συγκαταλέγονται ο ρυθμός της Αναγέννησης και ο νεοκλασικός. Η ίδια ανάμιξη υπάρχει και στους κήπους, για παράδειγμα στο περίπτερο του Καρόλου Ε΄ του 16ου αιώνα που συνδυάζει μαυριτανικά στοιχεία με αγάλματα κλασικών μυθολογικών μορφών, ευτράπελα 
υδραυλικά αντικείμενα, τυπικά της ιταλικής αναγέννησης, όπως όργανα που εκσφενδονίζουν νερό και στον Αγγλικό Κήπο του 18ου αιώνα στον μαγευτικό ρυθμό των αγγλικών νησιών.
Όλο το εμπόριο στη Σεβίλη έλβε χώρα μπροστά από το Αλκαζάρ, ανάμεσα στα σκαλιά του καθεδρικού ναού και στην Πάτιο ντε λος Ναράνχος, μέχρι το 1572 όταν ο αρχιεπίσκοπος δον Κριστομπάλ ντε Ρόχας Σαντοβάλ έστειλε μια οργισμένη επιστολή στον βασιλιά Φίλιππο Β΄, ο οποίος αμέσως διέταξε την κατασκευή μιας Λόνχα (ανοιχτής
στοάς για τους εμπόρους) που βλέπει στην ίδια πλατεία. Υπεύθυνος αρχιτέκτων ορίστηκε ο Χουάν ντε Ερέρα, ο οποίος είχε σχεδιάσει το βασιλικό μοναστήρι του Σαν Λορέντσο ντε Ελ Εσκοριάλ. Το κτίριο είναι τετράγωνο με δίχρωμη πρόσοψη που απαλύνει με κίονες και θόλους.
Πάντως, λιγότερο από έναν αιώνα μετά, η εμπορική τύχη της Σεβίλλης άρχισε να φθίνει. Το 1660 το κτίριο μετατράπηκε για να στεγάσει τη σχολή ζωγραφικής του Μουρίλο και στη συνέχεια αφέθηκε να καταρρεύσει. Η ιδέα να χρησιμοποιηθεί για να
στεγάσει όλα τα ισπανικά έγγραφα που σχετίζονταν με την Ινδία εγκρίθηκε το 1778 από τον Κάρολο Γ΄.
Η αναστήλωση της Λόνχα, που μετονομάστηκε σε γενικό αρχείο των Ινδιών, ολοκληρώθηκε το 1789. Σήμερα διαθέτει περίπου 40.000 έγγραφα χωρισμένα σε 16 κατηγορίες και περιλαμβάνει χειρόγραφες επιστολές του Χριστόφορου Κολόμβου, ναυτικούς και γεωγραφικούς χάρτες και ακόμη την αίτηση του Μιγκέλ ντε Θερβάντες για ένα φορτίο από τις Ινδίες.
ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ''UNESCO - ΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ''
Περισσότερα... »
-
''ΤΟ ΜΑΤΙ ΤΟΥ ΦΙΔΙΟΥ'': ΣΑΠΟΥΝΟΠΕΡΑ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Το μάτι του φιδιού
Σαπουνόπερα 21 επεισοδίων των 30 λεπτών
Πρεμιέρα στον ΣΚΑ'Ι' την Τρίτη 20 Σεπτεμβρίου 1994
Παραγωγή TELERAMA
Σενάριο της Μάρως Καραγιαννοπούλου και της Χριστίνας Κουτσουδάκη
Σκηνοθεσία του Αντώνη Τέμπου
Ηθοποιοί Κώστας Αθανασόπουλος (Δημήτρης), Λάζαρος Γεωργακόπουλος (Ορέστης), Γιώργος Παρτσαλάκης (αστυνόμος Στέφανος Κόντος), Μαρία Τζομπανάκη (Λήδα), Σμαράγδα Σμυρναίου (Μαντώ), Βάνα Πεφάνη (Μαρίνα), Πέτρος Ζαρκάδης (ένας τρόφιμος του Άουσβιτς), Κλέων Γρηγοριάδης, Γιάννης Κασδαγλής
....Ο αστυνόμος Στέφανος Κόντης, διερευνώντας τις συνθήκες απαγωγής και δολοφονίας ενός ρεπόρτερ που βρισκόταν στα πρόθυρα μιας μεγάλης αποκάλυψης, ανακαλύπτει τις παράνομες δραστηριότητες ενός δήθεν
κοινωφελούς ιδρύματος αποκαταστάσεως ανηλίκων. Το ίδρυμα λειτουργούσε σαν ''βιτρίνα'' μιας νεοναζιστικής οργάνωσης η οποία στρατολογούσε και εκπαίδευε τρομοκράτες με σκοπό την επαναδημιουργία του γερμανικού Ράιχ....
Το σίριαλ λόγω έκτακτων οικονομικών δυσχερειών ''κόπηκε'' εσπευσμένα και χωρίς να ολοκληρώσει την ιστορία του.
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998
Περισσότερα... »
-
ΣΑΝΤΟΡΙΝΑΙΟΣ ΚΩΣΤΑΣ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Κώστας Σαντοριναίος
Φιλμογραφία
Δέκα μικροί νέγροι (1991)
Η πολιτσμάνα (1981) [Φαγάνης]
Καθένας με την τρέλλα του...(1980)
Τελευταία Πτήση (1978)
Χρυσό αγόρι (Το) (1978)
Η κληρονομιά της θάλασσας (1977)
Η ταβέρνα του Σωκράτη (1976)
Ισιδωρα (1975)
Δεν ειμαι ατιμασμενη (1966)
Υπάρχει και φιλότιμο (1965)
Αγάπη και θύελλα (1961)
Ηρθες Αργά (1961)
Μόνο για μια Νύχτα (1958)
Καταδικασμένη κι απ' το παιδί της (1955)
Βιντεοταινίες που έχει παίξει:
Ο δολοφόνος φορούσε σμόκιν (1985)
Σειρές στις οποίες έχει παίξει:
Απέναντι όχθη (Η) 1983 ΕΡΤ
Ισιδώρα 1973 ΕΙΡΤ
Πάτερ φαμίλιας 1972 ΥΕΝΕΔ
Σκοτεινές δυνάμεις 1976 ΕΡΤ
Το ξεκίνημα της φωτιάς-Ρόκκος Χοϊδάς 1982 ΕΡΤ
ΑΠΟ ΤΟ 90lepta.com ΤΟ www.retrodb.gr ΚΑΙ ΤΟ www.cine.gr
Περισσότερα... »
-
PAPST INNOZENZ III - ΠΑΠΑΣ ΙΝΝΟΚΕΝΤΙΟΣ Γ΄
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Πάπας Ιννοκέντιος Γ΄
Ο Ιννοκέντιος Γ΄ ήταν Πάπας της Ρώμης (1198-1216) και κόμης του Σένι.
Γεννήθηκε το 1160 και το πραγματικό του όνομα ήταν Ιωάννης Λοθάριος. Σπούδασε θεολογία στο πανεπιστήμιο Παρισίων και δίκαιο στο πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Το 1190 εκλέχτηκε καρδινάλιος. Εξελέγη Πάπας το 1198. Υποστήριξε τη Δ' Σταυροφορία και τη σταυροφορία εναντίον των Αλβιγηνών στη Γαλλία. Συγκάλεσε την Δ' Σύνοδο του Λατερανού, η οποία θεωρείται η σημαντικότερη των μεσαιωνικών Συνόδων για τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.
Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους, οι μοναχοί του Αγίου Όρους απευθύνθηκαν σε αυτόν, καθώς οι Σταυροφόροι τους κακομεταχειρίστηκαν. Ο Ιννοκέντιος τους πήρε υπό την προστασία του και στις επιστολές του (ΧΙΙΙ, 40 XVI, 168) αποτίει φόρο τιμής στις μοναστικές αρετές τους.
Πέθανε στις 16 Ιουνίου 1216 από ελονοσία ενώ σχεδίαζε νέα σταυροφορία για την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Περισσότερα... »
-
ERNST JULIUS ROHM - ΕΡΝΣΤ ΓΙΟΥΛΙΟΥΣ ΡΕΜ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Ερνστ Ρεμ
Ο Ερνστ Γιούλιους Ρεμ (Ernst Julius Röhm), (1887 – 1934) ήταν Γερμανός αξιωματικός και σημαίνον στέλεχος του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος. Ήταν ιδρυτικό στέλεχος και κύριος οργανωτής της παραστρατιωτικής οργάνωσης SA (Sturmabteilung = Θυελλώδεις Μαχητές), της οποίας αργότερα έγινε ο ηγέτης. Δολοφονήθηκε το 1934 με διαταγή του Χίτλερ κατά την "νύχτα των μεγάλων μαχαιριών".
Βιογραφία
Ο Ρεμ γεννήθηκε στο Μόναχο της Βαυαρίας στις 28 Νοεμβρίου 1887. Ήταν ένα από τα τρία παιδιά του Γιούλιους Ρεμ, υπαλλήλου των Γερμανικών σιδηροδρόμων και της Έμιλι (πατρ. Μπαλτάιζερ (Emilie Baltheiser)). Ολοκληρώνοντας τις βασικές σπουδές του κατατάχτηκε στον Βαυαρικό Στρατό το 1906 και, δύο χρόνια αργότερα έγινε αξιωματικός. Όταν άρχισε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν υπολοχαγός και στάλθηκε με το 13ο Σύνταγμα του Βαυαρικού Στρατού στην Λωραίνη της Γαλλίας, όπου και τραυματίστηκε σοβαρά από βολιδοφόρο βλήμα (σράπνελ). Οι ουλές που του προκάλεσε το βλήμα στο πρόσωπο παρέμειναν εμφανείς και μετά την αποθεραπεία του. Το τέλος του Πολέμου τον βρήκε να υπηρετεί ως Λοχαγός στο Επιτελείο της μονάδας του, όπου είχε ξεχωρίσει για τις οργανωτικές του ικανότητες, αν και η ιδιοσυγκρασία του ήταν του μαχητή της πρώτης γραμμής, πράγμα που δεν του φαινόταν. Ο παχουλός, κοντός άνδρας με το χονδρό λαιμό, το κόκκινο πρόσωπο με τα σημάδια και τα μάτια του χοίρου ήταν ιδιαίτερα παράτολμος. Η λήξη του Πολέμου τον απογοήτευσε, όπως και πολλούς εθνικιστές Γερμανούς, πράγμα που
του δημιούργησε άσβεστο μίσος για τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης και τους "Προδότες του Νοεμβρίου" που υπέγραψαν την ανακωχή.
Σταδιοδρομία
Επιστρέφοντας στην γενέτειρά του το 1918 κατατάχτηκε στο "ελεύθερο σώμα" (γερμ. Freikorps, Φράικορπς) του Μονάχου, μια από τις πολλές παραστρατιωτικές οργανώσεις της εποχής, η οποία είχε ως βασικό στόχο τον πόλεμο κατά των Κομμουνιστών. Όραμά του ήταν να επαναδημιουργήσει μια ισχυρή, εθνικιστική Γερμανία και, όπως ο Χίτλερ, πίστευε ότι αυτό θα ήταν δυνατό να επιτευχθεί μόνο από ένα Κόμμα που θα βασιζόταν στις κατώτερες τάξεις, απ' όπου προερχόταν και ο ίδιος. Έτσι, ήταν από τα πρώτα μέλη του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, στο οποίο εντάχθηκε το 1920, πριν από τον Χίτλερ. Ήταν ένας τραχύς, σκληρός άνθρωπος και, όπως πολλά από τα πρώτα μέλη του Κόμματος, ομοφυλόφιλος. Ήταν από τους ιδρυτές και ο βασικός οργανωτής των "μονάδων κρούσης" του Κόμματος, που, αργότερα, θα εξελίσσονταν στην παραστρατιωτική του οργάνωση Στουρμαμπτάιλουνγκ (Sturmabteilung), γνωστότερη ως SA. Επισήμως, η οργάνωση ιδρύθηκε στις 3 Αυγούστου 1921, (κατ' άλλους στις 4 Νοεμβρίου 1921), ύστερα από συνάντηση των ανώτερων μελών του Κόμματος και ο Ρεμ ανέλαβε τόσο την επάνδρωση όσο και την οργάνωσή της. Στρατολογούσε τους αξιωματικούς της κυρίως απ
ό την δολοφονική οργάνωση "Consul" του Λοχαγού Χέρμαν Έρχαρτ (Hermann Ehrhardt) και τα κατώτερα στελέχη της (υπαξιωματικούς και στρατιώτες) από όλες τις παραστρατιωτικές οργανώσεις της Βαυαρίας. Οι άνδρες της φορούσαν παραστρατιωτικές στολές φαιού χρώματος (γι' αυτό και αποκλήθηκαν "φαιοχίτωνες") και η SA άρχισε να ειδικεύεται στην τρομοκράτηση όσων τολμούσαν να αντιταχθούν στον Χίτλερ, ιδιαίτερα στις πολιτικές συζητήσεις που οργανώνονταν στις μπιραρίες της πόλης, στις πολιτικές δολοφονίες και στους ξυλοδαρμούς πολιτικών αντιπάλων του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος. Η SA είχε, εκείνη την εποχή, στενούς δεσμούς με την τοπική Ράιχσβερ (Γερμανικός Στρατός), που παρείχε στους άνδρες της την βασική στρατιωτική εκπαίδευση. Με αυτό τον τρόπο κατάφερε όχι μόνο να προσηλυτίσει στο Κόμμα πολλούς πρώην στρατιωτικούς και εθελοντές του Φράικορπς, που αποτέλεσαν τον κορμό του Κόμματος κατά τα πρώτα χρόνια της ύπαρξής του, αλλά και να προστατεύει τον Χίτλερ, λόγω των διασυνδέσεών του, από τις τοπικές αρχές, εξασφαλίζοντας, πολλές φορές, την υποστήριξή τους. Χωρίς αυτή τη βοήθεια, ο Χίτλερ ίσως δεν θα κατάφερνε να αρχίσει την εκστρατεία του να πείσει τους πολίτες για την ανατροπή της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης. Φυσικά, ο Ρεμ δεν θα είχε αποφύγει τη σύλληψη, λόγω των μεθόδων εκφοβισμού και τρομοκράτησης που χρησιμοποιούσε, αν δεν είχε εξασφαλίσει την ανοχή τόσο 
της Βαυαρικής Κυβέρνησης, όσο και της τοπικής Αστυνομίας. Ο εκάστοτε επικεφαλής της Οργάνωσης έφερε τον τίτλο "Oberster SA-führer" (Ανώτατος Αρχηγός της SA). Στη θέση αυτή, το 1921, τοποθετήθηκε ο Χανς Ούλριχ Κλίντσε (Hans Ulrich Klintzsche), ο οποίος προερχόταν από την ομάδα Consul του Έρχαρτ. Πριν από αυτόν, επικεφαλής της προγόνου οργάνωσης "Turn- und Sportabteilung" (1920-1921), ήταν ο Εμίλ Μορίς (Emil Maurice). Κατά το τέλος του 1921 ο Χίτλερ συγκρούστηκε με τον Ρεμ, καθώς ο τελευταίος ήθελε να μετατρέψει την SA σε κανονικό στρατό, αλλά ο Χίτλερ ήθελε την Οργάνωση αποκλειστικά για λόγους προπαγάνδας και κατατρομοκράτησης των πολιτικών του αντιπάλων και των Εβραίων. Ο Ρεμ άρχισε να οργανώνει πράγματι την SA ως στρατό, μη λαμβάνοντας υπόψη τον επικεφαλής της Κλίντσε, ο Χίτλερ, όμως, έθεσε τέλος στις ενέργειες του Ρεμ, όταν τις πληροφορήθηκε. Θέλοντας να έχει τον πλήρη έλεγχο της οργάνωσης, τοποθέτησε επικεφαλής της τον Χέρμαν Γκέρινγκ.
Πραξικόπημα και αναχώρηση
Το 1923 ο Χίτλερ, με την υποστήριξη της SA αποπειράθηκε το Πραξικόπημα της μπιραρίας, το οποίο απέτυχε. Ο Ρεμ συνελήφθη, αποτάχθηκε από τον Στρατό και έμεινε επί δεκαπέντε μήνες στην
φυλακή, όπου και ανέπτυξε ισχυρή φιλία με τον Χίτλερ: Ήταν ένας από τους ελάχιστους ανθρώπους που μπορούσε να του απευθύνεται στον ενικό. Ο Ρεμ αποφυλακίστηκε το 1924 και συνεργάστηκε στενά με τον Χίτλερ στην επανίδρυση του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος. Αρχικά δημιούργησαν το "Frontbann", το νόμιμο υποκατάστατο της SA (που είχε τεθεί εκτός νόμου) και στη συνέχεια εξελέγη μέλος του Ράιχσταγκ ως μέλος του Εθνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος Ελευθερίας (μετονομασία του Εθνικοσοσιαλιστικού Κόμματος, που επίσης είχε τεθεί εκτός νόμου). Και πάλι, όμως, ανέκυψαν διαφωνίες μεταξύ Ρεμ και Χίτλερ. Ο Ρεμ παραιτήθηκε από το βουλευτικό αξίωμα το 1925 και έφυγε για την Βολιβία, όπου εργάστηκε ως σύμβουλος στον βολιβιανό Στρατό.
Ηγέτης της SA
Αρχηγός της ανασυσταθείσης SA τοποθετήθηκε, το 1926, ο Φραντς Πφέφερ φον Σάλομον (Franz Pfeffer von Salomon). Το 1930 ο Χίτλερ ανέλαβε ο ίδιος την ηγεσία της SA, αλλάζοντας και τον τίτλο του επικεφαλής της σε "Chef des Stabes" (Αρχηγός του Επιτελείου). Απέστειλε προσωπική παράκληση στον Ρεμ να επιστρέψει και να αναλάβει "Αρχηγός του Επιτελείου", πρόταση που ο Ρεμ αποδέχτηκε το 1931. Η επάνοδός του συνοδεύτηκε από ριζοσπαστικές ιδέες και φρόντισε να τοποθετήσει προσωπικούς του φίλους σε ηγετικές θέσεις. Η SA αριθμεί πλέον περίπου 1.000.000 μέλη και συνεχίζει τις οδομαχίες κατά των Κομμουνιστών
και των Εβραίων. Τρομοκρατεί, επίσης, όλους τους αντιτιθέμενους στο Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα, κυρίως τους εκδότες, τους καθηγητές, τους πολιτικούς, τους επιχειρηματίες, αλλά και τους τοπικούς αξιωματούχους που "δεν είναι συνεργάσιμοι". Συχνά, επίσης, παίρνει το μέρος των εργαζομένων που απεργούν, επιτίθεται και ξυλοκοπεί τους απεργοσπάστες και συμμετέχει σε διαδηλώσεις και πικετοφορίες. Έχει, όμως, χάσει τον αρχικό της ρόλο ως σωματοφυλακής του Ηγέτη (Φύρερ), ο οποίος ανατίθεται σε μια μικρή (αρχικά) ομάδα, η οποία τιτλοφορείται "Σουτσστάφφελ" (Schutzstaffel = Ομάδα Προστασίας) ή, συντομογραφικά, SS.
Ο Ρεμ κατηγορείται ανοικτά πλέον για ομοφυλοφιλία. Το 1931 η εφημερίδα Munchener Post δημοσιεύει επιστολές του προς ένα φίλο, στον οποίο εξομολογείται τις σεξουαλικές του σχέσεις με άνδρες. Διαπιστωμένα ομοφυλόφιλος είναι, επίσης, ο υπαρχηγός του Έντμουντ Χάινες (Edmund Heines). Το Κόμμα ισχυρίζεται ότι οι επιστολές είναι πλαστές, αλλά τα γεγονότα δεν διαψεύδονται: Ο ταγματάρχης (Gruppenführer) Καρλ Ερνστ (Karl Ernst) είναι μπράβος σε λέσχη ομοφυλόφιλων. Η ισχύς του Ρεμ, όμως, παραμένει μεγάλη: Δεν θίγεται από την ηγεσία της SA παρά το γεγονός ότι το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα αποκηρύσσει ανοικτά και με κάθε τρόπο την ομοφυλοφιλία.
Η "δεύτερη επανάστ
αση"
Το 1933 ο Χίτλερ αναλαμβάνει Καγκελάριος της Γερμανίας. Ο Ρεμ περιμένει ριζοσπαστικές αλλαγές, αύξηση της δύναμής του και επιβράβευση της Οργάνωσής του. Όμως, ο Χίτλερ έχει επιτύχει τον βασικό του στόχο, την ανάληψη της εξουσίας, και η SA είναι μια πολύ ισχυρή οργάνωση, την οποία δεν χρειάζεται πλέον. Ο Ρεμ, επιπλέον, έχει διαφορετικές αντιλήψεις από τον Χίτλερ: Ανήκει στην "Σοσιαλιστική" πλευρά του Κόμματος, καθώς αντιτίθεται στον καπιταλισμό, τον οποίο ταυτίζει με τους Εβραίους, και πιέζει για την εθνικοποίηση των μεγάλων επιχειρήσεων. Αρχίζει να μιλά ανοικτά πλέον για μια "δεύτερη επανάσταση" κατά των "αντιδραστικών" (όπως αποκαλούσε τα συντηρητικά μέλη του Κόμματος) και να επιζητεί την μεταχείρισή τους με τον ίδιο τρόπο που το Κόμμα αντιμετώπισε τους Κομμουνιστές και τους Σοσιαλιστές. Οι "μαχητές" του προέρχονται από τις φτωχότερες τάξεις και περιμένουν ένα "σοσιαλιστικό" πρόγραμμα. Οι ενέργειες αυτές έχουν το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που ο Ρεμ επιδιώκει: Τρομοκρατούν τον επιχειρηματικό κόσμο, ο οποίος στρέφει την υποστήριξή του στον Χίτλερ. Η αρχική επιδίωξη του Ρεμ να αντικαταστήσει την Ράιχσβερ, ως τακτικό Στρατό, με την SA δεν έχει σβήσει. Η SA αριθμεί ήδη 3.000.000 μέλη και ο Ρεμ κατηγορεί τους ευγενούς καταγωγής αξιωματικούς της ως "σκουριασμένους" που "δεν διαπνέονται από επαναστατικό πνεύμα". Ζητά την ενσωμάτωση της Ράιχσβερ στην SA, ώστε να αποκτήσει και πάλι η Γερμανία την στρατιωτική ισχύ του παρελθόντος, μέσω ενός "λαϊκού Στρατού". Ο Χίτλερ έχει την ίδια γνώμη για τους εξ επαγγέλματος στρατιωτικούς (και θα το αποδείξει κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμ
ου εκτελώντας ή αποτάσσοντας πολλούς ανώτατους αξιωματικούς), ωστόσο χρειάζεται τον Στρατό για τις μελλοντικές του βλέψεις. Όπως είναι φυσικό, ολόκληρο το Σώμα των αξιωματικών αντιτάσσεται στην πρόταση του Ρεμ, πιστεύοντας ότι η στρατιωτική τιμή και πειθαρχία θα εξαφανίζονταν, αν ο Ρεμ και η SA του αναλάμβαναν τον έλεγχο του Στρατού. Ο Χίτλερ αναγκάζεται να δηλώσει, χωρίς να το επιθυμεί εκείνη τη χρονική στιγμή, ότι οι μεν επιχειρήσεις δεν πρόκειται να εθνικοποιηθούν, ο δε Στρατός ασφαλώς θα επεκταθεί, όπως και το πολεμικό ναυτικό και η αεροπορία. Η σύγκρουση με τον Ρεμ είναι, πλέον, αναπόφευκτη.
Η σύλληψη και η δολοφονία του
Τον Ιανουάριο του 1934 ο Χίτλερ δίνει εντολή στην Γκεστάπο να συλλέξει στοιχεία που να ενοχοποιούν τον Ρεμ, τον οποίο βλέπει πλέον ως πολιτικό του αντίπαλο. Τον Φεβρουάριο αναγγέλλει τον περιορισμό των δραστηριοτήτων της SA και εκμυστηρεύεται στον Βρετανό Υπουργό Εξωτερικών Άντονι Ίντεν ότι σκοπεύει να μειώσει κατά τα 2/3 τον αριθμό των μελών της. Ο Ρεμ ανταπαντά αυξάνοντας τον αριθμό των ενόπλων της SA, κάτι που πολλοί εκλαμβάνουν ως προετοιμασία ανταρσίας και πραξικοπήματος. Ο Ρεμ προτείνει την ένταξη αρκετών ηγετών της οργάνωσης στον Στρατό, που αρνείται την "προσφορά".
Ο Χίτλερ αναθέτει το προπαγανδιστικό τμήμ
α της υπόθεσης εκμηδενισμού του Ρεμ στους Χίμλερ, Γκέρινγκ και Γκέμπελς. Αυτοί συλλέγουν όλες τις δημοσιευμένες ομιλίες του Ρεμ, στις οποίες εκφραζόταν κατά του Χίτλερ. Ο Χίμλερ δίνει σχετικές εντολές στους άνδρες της SS, οι οποίοι, τον Ιούνιο του 1934 και με επικεφαλής τον Ζεπ Ντίτριχ καταρτίζουν ένα κατάλογο "προγραφών" της ηγεσίας της SA με βάση την εικασία ότι ο Ρεμ ετοιμάζει πραξικόπημα (αποκλήθηκε Rhm Putsch). Η μυστικότητα είναι τόση, που κανείς από την ηγεσία της SA δεν αντιλαμβάνεται το παραμικρό: Στα τέλη Ιουνίου ο Ρεμ φεύγει για διακοπές στο θέρετρο Μπαντ Βίζεε (Bad Wiesee). Στις 30 του μηνός του τηλεφωνεί ο Χίτλερ και του ζητά να συγκεντρώσει εκεί - για να μη χαλάσει τις διακοπές του - τους ηγέτες της SA για μια σύσκεψη. Ο Ρεμ, ανυποψίαστος, δέχεται.
Στις 30 Ιουνίου, κατά τη διάρκεια της νύχτας, ολόκληρη η ηγεσία της SA συλλαμβάνεται και μεταφέρεται στην φυλακή Στάντελχάιμ (Stadelheim) του Μονάχου. Ο Χίτλερ έχει διατάξει, χωρίς φυσικά να διεξαχθεί κανενός είδους δίκη, το σφαγιασμό της. Ωστόσο, έχει αναστολές να περιλάβει σε αυτόν και τον παλαιό του φίλο και σύντροφο Ρεμ. Με εντολή του, ο Ταξίαρχος των SS Τέοντορ Άικε,
διοικητής τότε του Στρατοπέδου συγκέντρωσης Νταχάου επισκέπτεται τον Ρεμ στο κελί του και αφήνει στο τραπεζάκι του ένα πιστόλι με μια μόνο σφαίρα, υποδεικνύοντάς του να αυτοκτονήσει. Δέκα λεπτά αργότερα επανέρχεται στο κελί και αντιμετωπίζει τον θαρραλέο σαρκασμό του Ρεμ: "Αν ο Αδόλφος θέλει να πεθάνω, ας έλθει να με σκοτώσει ο ίδιος!". Ο Ρεμ εκτελείται με πυρά αυτόματων όπλων από άνδρες της SS. Είναι 2 Ιουλίου 1934.
Η σορός του μεταφέρθηκε και ενταφιάστηκε στο Κοιμητήριο Westfriedhof του Μονάχου. Τον αντικατέστησε στην ηγεσία της, αποδυναμωμένης πλέον, SA o Βίκτορ Λούτσε (Viktor Lutze). Στα μέσα ενημέρωσης ο Χίτλερ παρουσιάσtηκε ως υποψήφιο θύμα συνωμοσίας του Ρεμ. Στις 3 Ιουλίου η σφαγή της νύχτας των Μεγάλων Μαχαιριών νομιμοποιήθηκε ετεροχρονισμένα ως αυτοάμυνα του κράτους βάσει του Εξουσιοδοτικού Νόμου (Ermächtigungsgesetz), ενός νόμου που είχε τεθεί σε ισχύ επί Δημοκρατίας της Βαϊμάρης.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Περισσότερα... »
-
THE POLICE: ''DON'T STAND SO CLOSE TO ME''
» Ο Ερευνητής της Βέροιας -
CONVENT OF CHRIST IN TOMAR (PORTUGAL) - Η ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΟ ΤΟΜΑΡ (ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΑ)
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Η μονή του Χριστού στο Τομάρ
Τη νύχτα της 13ης Οκτωβρίου 1307, ο βασιλιάς της Γαλλίας, Φίλιππος ο Ωραίος διέταξε την πρώτη αστυνομική επιχείρηση στην ιστορία. Στην επιχείρηση αυτή συνελήφθησαν όλοι οι ιππότες του τάγματος του Ναού του Παναγίου Τάφου.
Οι Ναίτες Ιππότες εξαπλώθηκαν σε ολόκληρη τη μεσαιωνική Ευρώπη και έπαιξαν ηγετικό ρόλο στις Σταυροφορίες και στην εκδίωξη των Μαυριτανών από την Ισπανία και την Πορτογαλία. Πάντως, όταν ξεκουράστηκαν οι εξωτερικοί κίνδυνοι, η επιρροή τους απείλησε την πολιτική ισχύ των μοναρχών και για τον λόγο αυτό, όταν ολοκληρώθηκε η γαλλική επιχείρηση, το κυνηγητό συνεχίστηκε στην Ισπανία. Το 1312, ο πάπας Κλήμης Ε΄ διέλυσε το Τάγμα και διέταξε τη
δήμευση όλων των αγαθών τους. Οι Ναίτες Ιππότες βρήκαν καταφύγιο στην αυλή του Ντομ Ντίνις στην Πορτογαλία, ο οποίος επανίδρυσε το Τάγμα το 1320 με νέα ονομασία, το Τάγμα του Χριστού και μετέφερε όλες τις πορτογαλικές περιουσίες των Ναϊτών στον νέο οργανισμό, ξεκινώντας από την περιοχή του Τομάρ.
Η μονή του Χριστού ιδρύθηκε το 1162 στην κορυφή του λόφου που δεσπόζει στο χωριό Τομάρ από τον Γκουαλντίν Παίς, τον πρώτο και ανώτατο αρχηγό των Ναϊτών, που το έκανε θρησκευτικό και στρατιωτικό κέντρο. Η καρδιά του συγκροτήματος ήταν η Σαρόλα, γνωστή επίσης και σαν αψίδα ή ροτόντα των Ναϊτών, ένας 16πλευρος ναός με το ψηλό ιερό τοποθετημένο στο κέντρο. Όπως και άλλα θρησκευτικά κτίρια της εποχής, το σχήμα του ήταν εμπνευσμένο από τον Ναό του Πανάγιου Τάφου στην
Ιερουσαλήμ, για την υπεράσπιση του οποίου είχε ιδρυθεί το Τάγμα των Ναϊτών. Ο στρατιωτικός ρόλος του τόπου αντικατοπτριζόταν στην απλότητα της ρωμανικής αρχιτεκτονικής και στο μέγεθός της, αφού φαίνεται ότι οι Ναίτες συμμετείχαν στις λειτουργίες καβάλα στα άλογά τους.
Ο δεσμός ανάμεσα στη βασιλική δυναστεία και στο Τάγμα του Χριστού ήταν χαρακτηριστικός κατά τον 15ο και τον 16ο αιώνα, εποχή των υπερπόντιων πορτογαλικών κατακτήσεων. Από το 1417 μέχρι το 1460, ο Ερρίκος Ο Θαλασσοπόρος ήταν ο μέγας αρχηγός και οι ιππότες εξασφάλιζαν πνευματική δικαιοδοσία σε όλες τις νέες χώρες. Για τον λόγο αυτόν ακριβώς τα πανιά στις καραβέλες έφεραν τ σήμα του Σταυρού, που ήταν το σύμβολο
του Τάγματος. Ο Ερρίκος κατασκεύασε το ανάκτορό του στο Τομάρ, αν και σήμερα είναι πλέον ερείπιο και υπάρχουν μόνο δύο μοναστήρια, το Κλάουστρο ντο Σεμιτέριο και το Κλάουστρο ντο Λάβαγκεμ.
Οι πιο εκτεταμένες αλλαγές στο συγκρότημα στο Τομάρ έγιναν από τον διάδοχο του Ερρίκου, Ντομ Μανουέλ, ο οποίος προσέλαβε τον αρχιτέκτονα Ντιέγκο ντε Αλμέιντα για να κατασκευάσει έναν μεγάλο ορθογώνιο διάδρομο στη δυτική πλευρά της Σαρόλα για να τοποθετηθούν το εκκλησιαστικό χοροστάσιο και το σκευοφυλάκιο. Σήμερα αυτός ο διάδρομος είναι γνωστός σαν αίθουσα θρησκευτικών συναθροίσεων.
Οι εκτεταμένες γλυπτικές διακοσμήσεις σε αυτή τη νέα κατασκευή και πάνω από όλα τα μεγάλα παράθυρα εκφράζουν τον μυστικισμό των ιπποτών και την αποστολή τους στον αιώνα των υπερπόντιων εξερευνήσεων. Τα θέματα περιλαμβάνουν κορμούς δέντρων, ρίζες, ακάνθους, φύλλα, φρούτα, αγκινάρες, φύκια και φανταστικά ζώα, που όλα είναι ενωμένα μ
ε δεσμά, σκοινιά, αλυσίδες, φωτιά και κύματα σε μια πρόδηλη αναφορά στην ενότητα της ζωής. Αυτό το γλυπτικό έργο μπορεί να θεωρηθεί το περίγραμμα του αρχιτεκτνικού ρυθμού Μανουελίν που εμφανίζεται σε πολλά πορτογαλικά κτίρια της εποχής.
Το 1521, ο Ντομ Ζοάο Γ΄ διαδέχθηκε τον Ντομ Μανουέλ και, σύμφωνα με τις διατάξεις του Τρέντου, έκανε σαρωτικές αλλαγές στο Τάγμα, μεταβάλλοντας τον κανονισμό του ώστε να μετατραπεί σε μοναστική κοινότητα χωρίς καμία πολιτική δύναμη ή στρατιωτικό ρόλο. Η ''επανάσταση'' αυτή αντικατοπτρίστηκε στην αρχιτεκτονική του συγκροτήματος. Ο Ζοάο Γ΄ κατασκεύασε κοιτώνες, κουζίνες και το απλό διώροφο κτίριο διακοσμεμένο με κίονες, γνωστό σαν Μεγάλες Μονές. Τα κτίρια αυτά ολοκληρώθηκαν το 1557 σε καθαρό αναγεννησιακό ρυθμό, του οποίου ο βασιλιάς ήταν
ενθουσιώδης γνώστης και τεχνοκράτης. Οι τελικές αλλαγές έγιναν κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Φιλίππων (1580-1640), αυτή τη φορά με μανιεριστικό ρυθμό.
Το 1789 ο πάπας Πίος ΣΤ΄ εξέδωσε το διάταγμα Qualqunque a majoribus που επέτρεπε στη βασίλισσα Μαρία Α΄ να αναδιαρθρώσει το Τάγμα του Χριστού. Από τη στιγμή εκείνη και εντεύθεν, το προνόμιο της ιδιότητας του Ιππότη του Ναού υποβιβάστηκε σε απλή τιμιτική διάκριση. Σήμερα μπορεί να απονεμηθεί από τον πρόεδρο της Πορτογαλίας, η θέση του οποίου τον εξουσιοδοτεί να κατέχει τον τίτλο του Μεγάλου Διδασκάλου.
ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ''UNESCO - ΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ''
Περισσότερα... »
-
ΠΑΠΑΧΡΟΝΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Κυριάκος Παπαχρόνης – Ο «δράκος» της Δράμας
«Το ‘ξερα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά με αυτό το παιδί. Πάντα έτρωγε πρώτα το γλυκό του και μετά το φαγητό του».Μ’ αυτήν την φράση, θέλησε η μάνα του Κυριάκου Παπαχρόνη να απεικονίσει την ιδιόρρυθμη συμπεριφορά του γιου της και προσπαθώντας να δώσει την δική της εξήγηση στο κακό που ακολούθησε.
Ο Κυριάκος Παπαχρόνης γεννήθηκε στην Ξάνθη το 1960 και η ιστορία του ξεκινά στην ηλικία των 14 ετών. Σ’ αυτήν την τρυφερή ηλικία, ο Παπαχρόνης είχε μια τραυματική εμπειρία με μια ιερόδουλο, η οποία «πρόσβαλλε» και ειρωνεύτηκε τον ανδρισμό του, λέγοντάς τον «ανίκανο». Ο Κυριάκος Παπαχρόνης προφανώς και δεν λησμόνησε το γεγονός αυτό, που του δημιούργησε ένα αίσθημα κατωτερότητας απέναντι στις γυναίκες. Στο πίσω μέρος του μυαλού του, άρχισε να χτίζει ένα σχέδιο εκδίκησης. Οι γυναίκες γι’ αυτόν πλέον είχαν γίνει «κόκκινο πανί».
Στα 19 του, όντας δόκιμος έφεδρος αξιωματικός (Δ.Ε.Α.) και υπηρετώντας στην 5η Μοίρα των ΛΟΚ στην Δράμα, αρχίζει την δράση του, κινούμενος μεταξύ Θεσσαλονίκης, Δράμας, Καβάλας και Ξάνθης. Βιασμοί και
δολοφονίες γυναικών, καθώς και βομβιστικές επιθέσεις θα του αποδώσουν το προσωνύμιο «Ο δράκος της Δράμας». Το σκοτάδι γίνεται ο καλύτερος σύμμαχός του.
Η δράση του τελείωσε όταν συνελήφθη στις 13 Δεκεμβρίου 1982 από την Ασφάλεια Δράμας και μετά από κινητοποίηση όλων των Αρχών της Ανατολικής Μακεδονίας.Αρχικά αρνήθηκε τα πάντα. Μετά από μαραθώνια ανάκριση, τελικά ο Παπαχρόνης ομολογεί:Τον βιασμό και την δολοφονία με στιλέτο στις 5-9-1981, της ιερόδουλης Γρ. Θεοχαρίδου, στην Δράμα.Την απόπειρα δολοφονίας στις 20-12-1981, της Μ. Ποστιάδου, στην Δράμα.Την απόπειρα βιασμού και δολοφονία στις 15-1-1982, της φοιτήτριας Ε. Παπαδοπούλου, στην Δράμα.Τον βιασμό και την άγρια δολοφονία στις 15-8-1982, της 20χρονης φοιτήτριας Αναστασίας Αλεξανδρίδου, στους Αμπελόκηπους Θεσσαλονίκης.Τις απόπειρες βιασμού και δολοφονίας κατά της 18χρονης Αγοραστής Τέζα και της 30χρονης νοσοκόμας Βασιλικής Λαζαρίδου, στην πόλη της Δράμας.Την απόπειρα βιασμού και δολοφονίας κατά της 23χρονης Δ. Πεχλιβανίδου.Δύο ακόμη απόπειρες βιασμού και δολοφονίας κατά μια
ς ιερόδουλης και μιας άλλης γυναίκας, στην Ξάνθη.Πέντε βομβιστικές επιθέσεις. Συγκεκριμένα, 2 ωρολογιακές βόμβες στις 12-3-1982 στο Ταχυδρομείο και την Εθνική Τράπεζα της Ξάνθης, άλλες 2 στις 13-3-1982 στην Τράπεζα Πίστεως κι σε ένα κατάστημα στην Καβάλα και μια πέμπτη στις 16-6-1982 στην είσοδο του στρατοπέδου της Δράμας.Έναν εμπρησμό στο Διεθνές Αεροδρόμιο Καβάλας.
Κατά την διάρκεια των ανακρίσεων, η κοινή γνώμη συγκλονίζεται από τον κυνισμό και τις δηλώσεις του Παπαχρόνη. «Θόλωνε το μυαλό μου. Ήθελα να χτυπήσω. Έφθανα στο μεγαλείο. Την χτυπούσα, τελείωνε…». Έλεγε πως τον τρέλαινε και τον ερέθιζε ο ήχος των τακουνιών. Απευθυνόμενος μάλιστα σε μια δημοσιογράφο της ΕΡΤ, της είπε «Εσένα σ’ αγαπάω γιατί έχεις ψηλά τακούνια»!
Στη δίκη που ξεκίνησε στις 15 Ιουνίου 1983 καταδικάστηκε δις εις θάνατον και σε κάθειρξη 2
3 ετών, αλλά η ποινή του μετατράπηκε σε ισόβια. Όταν άκουσε την ποινή, σηκώθηκε και χειροκροτώντας είπε: «Ευχαριστώ» και στην συνέχεια «Τι βάζετε τέτοιες ποινές; Πόσα χρόνια θα ζήσουμε;». Δήλωνε αμετανόητος: «Στείλτε με στο απόσπασμα, γιατί αν βγω έξω, πάλι τα ίδια θα κάνω».Το Διαρκές Στρατοδικείο Θεσσαλονίκης τον καταδίκασε για τις βομβιστικές επιθέσεις, σε 15 χρόνια φυλάκιση και 20ετή στέρηση των πολιτικών του δικαιωμάτων. Παρά την προηγούμενη καταδίκη του, το δικαστήριο μετά από πρόταση του στρατιωτικού επιτρόπου, του αναγνώρισε το ελαφρυντικό ότι «δεν κινούταν στις πράξεις του εκ ταπεινών ελατηρίων».
Από τους γνωστούς του και τους συναδέλφους του, ο Παπαχρόνης περιγράφονταν σαν άτομο βίαιο, με ιδιαίτερη σωματική δύναμη και μεγάλη «λόξα» με τα των στρατιωτικών. Οι ειδικοί έκαναν λόγο για ένα «μωσαϊκό παραλογισμού».Παραδόξως όμως, στην φυλακή ο Παπαχρόνης έγινε ίνδαλμα για πολλές γυναίκες, οι οποίες αλληλογραφούσαν μαζί του,.bmp)
εκφράζοντας μάλιστα την επιθυμία να τον γνωρίσουν κι…από κοντά! Αντίστοιχα, μετέπειτα επίδοξοι «δράκοι», «εμπνεύστηκαν» απ’ αυτόν και θέλησαν τον μιμηθούν.
Ο Κυριάκος Παπαχρόνης, μετά από 21 χρόνια και 6 μήνες στις φυλακές, έκανε αίτηση αποφυλάκισης και αποφυλακίστηκε τον Δεκέμβριο του 2004, σε ηλικία 44 ετών και με περιοριστικούς όρους. Ζει στη Λάρισα και δίνει το παρών σε αστυνομικό τμήμα της πόλης δύο φορές τον μήνα. Σύμφωνα με έγκυρες πληροφορίες, κατά τις επισκέψεις του είναι ιδιαίτερα ευγενικός και μειλίχιος, ενώ πολλές φορές κερνάει καφέδες, γλυκά αλλά και λουλούδια τους αστυνομικούς.
ΑΠΟ ΤΟ [www.pare-dose.net]
Περισσότερα... »
-
ΖΩΓΡΑΦΟΥ ΑΛΙΚΗ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Αλίκη Ζωγράφου
Φιλμογραφία
Ο άνθρωπος που έσπαγε πλάκα! (1972) [Ολυμπία]
Το προξενιό της Άννας (1972)
Συμμορία εραστών (1972) [Μάγδα Σαλταμούρη]
Το προξενιό της Άννας (1972) [Ελισάβετ]
Η εφοπλιστίνα (1971) [Γεράκη]
Ο Μανωλιός ξαναχτυπά (1971)
Η οργή του αδικημένου (1969)
Κοντά σου γνώρισα την αγάπη (1969)
Ένας κλέφτης με φιλότιμο (1968)
Οι κολασμένοι (1966) Τέντυ μπόυ... αγάπη μου (1965) [Μαρίκα Ματσακούλη-]
Το φυλαχτό της μάνας (1965)
Με πότισες φαρμάκι (1965)
Η μοίρα μιας ορφανής (1965)
Δίψα για ζωή (1964)
Η δική σου μοίρα με σέρνει (1964)
Αυτοί που ξέχασαν το Θεό (1964)
Λόλα (1964) [(γυναίκα που φροντίζει τη Λόλα)]
Ο κράχτης (1964) [κ. Καγιάφα]
Ένας ντελικανής (1963) [Πανάγω Ποντίκη]
Ο μπαμπάς μου κι εγώ (1963)
Τερέζα (1963)
Ο κύριος πτέραρχος (1963) [Θοδώρα Στριγγάρη]
Νόμος 4000 (1962)
Οι υπερήφανοι (1962)
Το ταξίδι (1962) [Μαρία Τρέντη]
Ο θρίαμβος (1960)
Βιντεοταινίες στις οποίες έχει παίξει:
Κλασσική περίπτωση βλάβης (1987)
ΑΠΟ ΤΟ 90lepta.com ΚΑΙ ΤΟ www.retrodb.gr
Περισσότερα... »
-
''ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΠ΄ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ'': ΠΑΛΙΟ ΣΙΡΙΑΛ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Μια γυναίκα απ' το παρελθόν
Διασκευή της ομώνυμης νουβέλας του Γ. Μαρή
Αστυνομικό σίριαλ 16 επεισοδίων των 45 λεπτών
Πρεμιέρα στον ΑΝΤ1 την Πέμπτη 27 Φεβρουαρίου 1992
Παραγωγή του Ανδρέα Λάππα
Μουσική του Γιώργου Χατζηνάσιου
Σενάριο του Πέτρου Μάρκαρη
Σκηνοθεσία του Ερρίκου Ανδρέου
Ηθοποιοί Νόρα Βαλσάμη (Αμάντα Μόραλη), Νικήτας Τσακίρογλου (Μάριος Μόραλης), Σταύρος Ξενίδης (αστυνόμος Μπέκας), Άντζελα Γκερέκου, Θάνος Καληώρας, Γιώργος Κοτανίδης, Τάκης Χρυσικάκος
....Η οικογένεια Μόραλη επιστρέφει στην Ελλάδα, ύστερα από πολύχρονη διαμονή στην Αργεντινή, όπου είχε καταφύγει αμέσως μετά τον πόλεμο. Από το πρώτο βράδυ της επιστροφής, η Αμάντα
δέχεται την επίσκεψη ενός παράξενου εκβιαστή. Προτείνει να της ''πουλήσει'' έγγραφα και ντοκουμέντα που αφορούν τη δράση της οικογένειάς της στα χρόνια της Κατοχής και τη συνεργασία τους με τους κατακτητές. Το γεγονός αυτό αποτελεί την αφετηρία για μια αναζήτηση και διερεύνηση του παρελθόντος της οικογένειας Μόραλη και με τη μεσολάβηση του αστυνόμου Μπέκα, της αποκάλυψης της συμμετοχής της στην κατάχρηση μεγάλου μέρους των εβραϊκών περιουσιών....
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998
Περισσότερα... »
-
ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΣ Γ΄ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Ανδρόνικος Γ' Παλαιολόγος
Ο Ανδρόνικος Γ' Παλαιολόγος (Κωνσταντινούπολη, 25 Μαρτίου 1297 - Κωνσταντινούπολη, 15 Ιουνίου 1341) ήταν αυτοκράτορας του Βυζαντίου στο διάστημα 1328 − 1341.
Με τον πατέρα του, διάδοχο και συναυτοκράτορα Μιχαήλ Θ' να έχει πεθάνει ήδη από το 1320, ο Ανδρόνικος Γ' κατέλαβε την εξουσία με ήπιο πραξικόπημα κατά του παππού του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β' Παλαιολόγου. Ο Ανδρόνικος Β', κατηγορώντας τον εγγονό του για ανάμειξη στο θάνατο του αδελφού του Μανουήλ, τον είχε ήδη αποκηρύξει παλαιότερα ορίζοντας ως διάδοχο τον δικό του δευτερότοκο γιο Κωνσταντίνο. Όμως ο δραστήριος Ανδρόνικος Γ' κατάφερε να συγκεντρώσει πολιτικούς και στρατιωτικούς συμπαραστάτες και τελικά να εκτοπίσει τον παππού του από την εξουσία το 1328, στέλνοντάς τον έγκλειστο σε μοναστήρι, μέχρι το θάνατό του. Ο εμφύλιος πόλεμος που ακολούθησε, και διήρκησε με διαλείμματα από το 1321 ως το
1328, εξάντλησε την αυτοκρατορία.
Ο εγγονός του Ανδρόνικου Β’ αποδείχτηκε ικανότερος ηγεμόνας από τον παππού του. Ήταν άξιος στρατιώτης, πολιτικός ηγέτης αλλά και διπλωμάτης. Καταπολέμησε τη διαφθορά, ενίσχυσε το στρατό και επανίδρυσε το ναυτικό, που είχε καταργήσει ο Ανδρόνικος Β' προκειμένου να εξοικονομήσει χρήματα. Η προέλαση των Οθωμανών στην Μικρά Ασία πάντως, παρά τις προσπάθειες του Ανδρόνικου, ήταν ασταμάτητη, κυρίως λόγω των αποθεμάτων τους σε έμψυχο δυναμικό. Ο Ανδρόνικος ηττήθηκε στην μάχη του Πελεκάνου το 1329 από τον Ορχάν, το σουλτάνο των Οθωμανών. Η Νίκαια της Βιθυνίας χάθηκε για τους Βυζαντινούς το 1331 και η Νικομήδεια το 1337. Ο Ανδρόνικος τότε προσπάθησε να προσεταιρισθεί, σαν αντίβαρο στους Οθωμανούς, τους εμίρηδες του Σαρουχάν και του Αϊδινίου που βρισκόταν πιο νότια. Αυτή η συνεργασία ήταν αρκετά ωφέλιμη και για τα δύο μέρη.
Στις δυτικές επαρχίες, υπήρχε συνεχής αναταραχή, με ανάμιξη τόσο των Δεσποτών της Ηπείρου, όσο και Φράγκων ευγενών που νέμονταν τις εκτάσεις. Ο Ανδρόνικος κατόρθωσε να επιβάλλει τον ορισμό βυζαντινού διοικητή τόσο στη Θεσσαλία όσο και στην Ήπειρο, επαναφέροντας αυτές τις περιοχές κάτω από τον αυτοκρατορικό έλεγχο. Ακόμη, κατάφερε να σταματήσει την προέλαση των Σέρβων στην Μακεδονία (όπου όμως πριν τη συμφωνία ειρήνης έχασε αρκετές πόλεις, όπως την Οχρίδα και την Καστοριά) και την προέλαση των Βουλγάρων στη Θράκη.
Στο εσωτερικό, προχώρησε σε μεταρρυθμίσεις στο νομικό σύστημα με την εισαγωγή, το 1329, του θεσμού των Καθολικών κριτών των Ρωμαίων. Ήταν μία ομάδα τεσσάρων ανώτατων δικαστών - δύο κληρικών και δύο λαϊκών - έργο των οποίων ήταν η επίβλεψη της απονομής δικαιοσύνης
σε όλη την αυτοκρατορία. Αν και το 1337 τρεις από τους τέσσερις κριτές κρίθηκαν ένοχοι δωροδοκίας και αντικαταστάθηκαν, ο θεσμός αυτός διατηρήθηκε ως την οριστική κατάλυση της αυτοκρατορίας, το 1453.
Βασικό στοιχείο ισχύος της διακυβέρνησής του, ήταν η παρουσία στο πλευρό του στενού φίλου του, ικανότατου στρατηγού και Μεγάλου Δομέστιχου Ιωάννη Καντακουζηνού, που συνέβαλλε δραστικά στις επιτυχίες του Ανδρόνικου. Παρά τις κοινές τους προσπάθειες όμως, η κατάσταση σταθερής παρακμής και αποδυνάμωσης συνεχίζονταν σταθερά. Ο Ανδρόνικος πέθανε ξαφνικά τον Ιούνιο του 1341, χωρίς να έχει ορίσει διάδοχο.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Περισσότερα... »
-
HERBERT SIMON - ΧΕΡΜΠΕΡΤ ΣΑ'Ι'ΜΟΝ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Χέρμπερτ Σάϊμον
(15 Ιουνίου 1916 - 9 Φεβρουαρίου 2001)
Αμερικανός οικονομολόγος με βραβείο Νόμπελ το 1978, καθηγητής της επιστήμης των υπολογιστών και της ψυχολογίας. Σπούδασε πολιτικές και οικονομικές επιστήμες και δίδαξε σε πολλά αμερικανικά πανεπιστήμια, μεταξύ των οποίων του Σικάγου, του Κάρνεγκι και του Μπέρκλεϊ. Ασχολήθηκε κυρίως με τη βιομηχανική οργάνωση και τις επενδυτικές επιχειρηματικές αποφάσεις. Εντάσσεται στους πρωτοπόρους της επιστήμης της γνωστικής ψυχολογίας. Ο Σάιμον θεμελίωσε τη διαδικασία μέσω της οποίας εντοπίζονται ανθρώπινες τεχνικές επίλυσης προβλημάτων και ενσωματώνονται σε προγράμματα στον υπολογιστή. Υπήρξε πολυγραφότατος και εστίασε τις μελέτες του κυρίως στη μικροοικονομία. Εξάλλου, η ορθολογική προσέγγιση στη λήψη των αποφάσεων, το mainstream στη μικροοικονομία, ήταν και το πρόκριμά του για το βραβείο. Τα βιβλία του, ειδικά από το 1949 και μετά, υπήρξαν αναρίθμητα. Ξεχωρίζει «Η επιστήμη του τεχνητού», όπου ο Σάιμον διατυπώνει τη διακήρυξη της
επιστήμης των τεχνημάτων και την υπολογιστική άποψη του νου, ενώ μελετά την πολυπλοκότητα και την ανάλυση συστημάτων.
Αλλοι σημαντικοί τίτλοι μελετών του: Οικονομικά και Ψυχολογία, Ο αντίκτυπος των νέων πληροφοριών, Προγράμματα ως συντελεστές της παραγωγής, Τεχνολογία και Περιβάλλον, Μοντέλα του Discovery, Rationality ως διαδικασία και ως διαφήμιση των προϊόντων της σκέψης, Ορθολογική λήψη αποφάσεων σε επιχειρήσεις και οργανισμούς, Λήψη αποφάσεων και επίλυση προβλημάτων, Το παιχνίδι του σκακιού, Πώς οι διευθυντές εκφράζουν τη δημιουργικότητά τους.
ΑΠΟ ΤΟ [www.ethnos.gr]
Περισσότερα... »
-
EDWARD III BLACK PRINCE - ΕΔΟΥΑΡΔΟΣ Ο ΜΑΥΡΟΣ ΠΡΙΓΚΗΨ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Εδουάρδος ο μαύρος πρίγκηψ
Ο Εδουάρδος ο μαύρος πρίγκηψ (15 Ιουνίου 1330 - 8 Ιουνίου 1376) ήταν πρίγκηπας της Ουαλίας και πρίγκηπας - δούκας της Ακουιτανίας (1361 - 1372), μεγαλύτερος γιος του βασιλιά της Αγγλίας Εδουάρδου Γ' και της Φιλίππης του Αινώ.
Ήταν ένας από τους θρυλικότερους στρατιωτικούς αρχηγούς του Μεσαίωνα, που δεν κατόρθωσε να ανέβει στον Αγγλικό θρόνο, αφού πέθανε έναν χρόνο πριν τον πατέρα του. Το όνομα μαύρος πρίγκηπας το πήρε πιθανότατα από το χρώμα της στολής του, κατά μερικούς από τις μελανές καταστάσεις που προκάλεσε στους Γάλλους με την εκστρατεία του.
Στέφθηκε πρίγκηπας της Ουαλίας (1343) και διετέλεσε αντιβασιλιάς με όλες τις κρατικές διαπραγματεύσεις στα χέρια του, την εποχή που ο πατέρας του έλλειπε σε εκστρατείες (1339, 1340, 1342) παρά την πολύ μικρή του ηλικία. Ερωτεύθηκε την ξαδέλφη του, Ιωάννα του Κεντ, και ζήτησε την συγκατάθεση του πάπα Ιννοκέντιο ΣΤ' να την παντρευτεί λόγω της
συγγενικής σχέσης που είχε μαζί της. O γάμος έγινε το 1361 στο κάστρο του Γουίνδσορ, προκαλώντας μερικές αντιδράσεις τόσο λόγω της συγγένειας όσο και του γεγονότος ότι με τον γάμο με μια Αγγλίδα έχασε η Αγγλία την ευκαιρία να πραγματοποιήσει ξένες συμμαχίες.
Από τον γάμο του απέκτησε δύο παιδιά, τον Εδουάρδο (1365 - 1372) και τον Ριχάρδο Β'.
Ο Εδουάρδος ζούσε σε μια περίοδο παρακμής του ιπποτισμού, κάτι που του κίνησε το ενδιαφέρον να την επαναφέρει. Του κινήθηκε το ενδιαφέρον για νέες Σταυροφορικές εκστρατείες στο εξωτερικό, γεγονότα από τα οποία ήταν γεμάτα η αγγλική ζωή τους δύο τελευταίους αιώνες. Από την μια πλευρά στάθηκε πολύ ιπποτικός απέναντι στους ευγενείς αντιπάλους του, κάτι που έδειξε με την στάση του απέναντι στον βασιλιά της Γαλλίας Ιωάννη Β' και τους γιους του. Μετέφερε τον
Ιωάννη στην Αγγλία, όπου του παρείχε όλες τις ανέσεις, επιτρέποντας του ακόμα και να δραπετεύσει, συμπεριφορά πρωτόγνωρη σε αιχμάλωτους ξένους βασιλείς. Προ των μαχών (όπως του Πουατιέ), ήταν κάθε στιγμή διατεθειμένος να προχωρήσει σε διαπραγματεύσεις για ειρήνη, αλλά από την στιγμή που τον λόγο είχαν τα όπλα, η μαχητικότητα του στο πεδίο της μάχης ήταν πάντοτε απαράμιλλη.
Από την άλλη πλευρά, ήταν πολύ βίαιος και αυταρχικός απέναντι στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις, κάτι που φάνηκε στους πολύ ψηλούς φόρους σαν πρίγκηπας της Ακουιτανίας, την οποία του παραχώρησε ο πατέρας του, Εδουάρδος Γ', δίνοντας του δυνατότητες αποκλειστικής διακυβέρνησης στην περιοχή. Επίσης, και οι σφαγές στην Καέν και την Λιμόζ, του έδωσαν τον τίτλο της διφορούμενης προσωπικότητας.
Κατορθώματα
· Η εκστρατεία του στη μάχη του Κρεσύ (1346), όπου σακάτεψε τον Γαλλικ
ό στρατό για 10 χρόνια, καταλαμβάνοντας στην συνέχεια άνετα το Καλαί προ της επιδημίας πανώλης. Συγκεκριμένα, στην μάχη αυτή ήταν μόλις 16 ετών και ένας στρατιώτης του δραπέτευσε, ώστε να πάει στον πατέρα του, βασιλιά Εδουάρδο Γ' να ζητήσει βοήθεια, γιατί φοβόταν την ζωή του πρίγκηπα. Αλλά ο βασιλιάς είχε τόσο μεγάλη εμπιστοσύνη στον γιο του που δεν καταδέχθηκε καν να του στείλει βοήθεια.
· Η πολιορκία του Καλαί (1346), όπου οι πολιορκημένοι υπέφεραν τόσο πολύ που αναγκάστηκαν να τρώνε σκυλιά και ποντίκια. Η πολιορκία έδω
σε στην Αγγλία τον έλεγχο όλης της Βόρειας Γαλλίας.
· Η μεγάλη επιδρομή της Ακουιτανίας (1355), με την οποία καταβαράθρωσε την Γαλλική οικονομία. Η κατάκτηση της Ακουιτανίας έδωσε δυνατότητα στην Αγγλία να πραγματοποιήσει συμμαχίες με γειτονικές χώρες, όπως με τον Κάρολο Β' της Ναβάρρας. Έτσι, επέτρεψε σε πολλές γαλλικές περιοχές να αποκτήσουν πλήρη αυτονομία από την κεντρική γαλλική κυβέρνηση, αφού τότε η Γαλλία δεν είχε την εθνική και κρατική συνοχή της Αγγλίας.
· Η εκστρατεία του Πουατιέ (1356) σακάτεψε τον Γαλλικό στρατό και ολόκληρο το Γαλλικό κράτος για τα επόμενα 13 χρόνια. Ο βασιλιάς Ιωάννης Β' μεταφέρθηκε αιχμάλωτος στην Αγγλία και η χώρα του παραδόθηκε στο
χάος και την αναρχία, αναγκαζόμενοι να υπογράψουν την ταπεινωτική συνθήκη του Μπρετινί (1360)
· Η εκστρατεία του Ρεμς (1360) που επακολούθησε της Συνθήκης του Μπρετινί μετά από την απόρριψη των παράλογων απαιτήσεων του πατέρα του από τον βασιλιά της Γαλλίας Κάρολο Ε'. Η εκστρατεία αυτή τελείωσε με συμφωνία. Ο Ιωάννης ελευθερώθηκε με το 1/3 της Δυτικής Γαλλίας (με την Ακουιτανία) στα χέρια των Άγγλων, ενώ έριξε το ποσό των λύτρων στα 3.000.000 εκιού.
· Η εκστρατεία της Ναγιέρα (1367) όπου κατατρόπωσε τον ισχυρό Γάλλο πολεμιστή Γκεσλίν.
· Η πολιορκία της Λιμόζ (1370) όπου ο Εδουάρδος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την μάχη λόγω ασθένειας, αρχίζοντας από τότε η παρακμή και η ανάκαμψη των Γάλλων. ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΠΑΙΔΕΙΑ
Περισσότερα... »
-
NICOLA POUSSIN - ΝΙΚΟΛΑ ΠΟΥΣΕΝ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Νικολά Πουσέν
Ο Νικολά Πουσέν (15 Ιουνίου 1594 – 19 Νοεμβρίου 1665) γεννήθηκε σε μια μικρή πόλη του Σηκουάνα κοντά στο Παρίσι και, όταν αποφάσισε να γίνει ζωγράφος, προσπάθησε να στεριώσει στον τόπο του. Το Παρίσι όμως του δείχθηκε αφιλόξενο και ο πάμπτωχος νεαρός ζωγράφος το 1624 αποφάσισε να φύγει για τη Ρώμη όπου έμεινε 16 χρόνια αφού εκεί όχι μόνο βρήκε δουλειά αλλά άρχισε και να γίνεται διάσημος. Η φήμη του μάλιστα έφθασε και στα αφτιά του παντοδύναμου καρδιναλίου Ρισελιέ, ο οποίος τον κάλεσε στο Παρίσι γεμίζοντάς τον υποσχέσεις. Επιστρέφοντας στο Παρίσι ο Πουσέν άντεξε μόνο δύο χρόνια. Το 1642 επέστρεψε στη Ρώμη, την πρωτεύουσα της τέχνης εκείνη την εποχή, όπου και έμεινε ως τον θάνατό του. Αυτή την αφοσίωση και την αγάπη του μεγάλου γάλλου καλλιτέχνη στη χώρα τους τιμούν οι Ιταλοί με την έκθεση στο Palazzo delle Esposizioni της
ιταλικής πρωτεύουσας που θα διαρκέσει ως την 1η Μαρτίου 1999. Την έκθεση συνθέτουν 40 πίνακες του Πουσέν από την πρώτη κυρίως περίοδό του στη Ρώμη. Στην έκθεση περιλαμβάνεται και Η καταστροφή και η λεηλασία του Ναού της Ιερουσαλήμ του 1625. Τα ίχνη αυτού του πίνακα είχαν χαθεί επί 320 χρόνια όταν ξαφνικά, το 1995, το έργο αναδύθηκε μέσα από τη συλλογή του βρετανού συλλέκτη Ερνεστ Ονιανς και αγοράστηκε πρόσφατα από το Μουσείο του Ισραήλ της Ιερουσαλήμ, όπου και πρόκειται να μεταφερθεί τον ερχόμενο Μάιο μέσω Λονδίνου, αφού, μετά την έκθεση στη Ρώμη, Η καταστροφή και η λεηλασία του Ναού της Ιερουσαλήμ θα κάνει μια στάση στην Εθνική Πινακοθήκη της βρετανικής πρωτεύουσας. Ενας «Μάκβεθ» για το 2000.
ΑΠΟ ΤΟ [www.tovima.gr]
Περισσότερα... »
-
EDVARD GRIEG - ΕΝΤΒΑΡΝΤ ΓΚΡΙΓΚ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Εντβαρντ Γκριγκ
(15 Ιουνίου 1843 - 4 Σεπτεμβρίου 1907)
Ο Έντβαρντ Γκρίγκ θεωρείται ως ο εθνικός συνθέτης της Νορβηγίας.
Ο Γκριγκ συνέθεσε μουσική κατά τη ρομαντική περίοδο, αλλά τελειοποίησε το προσωπικό του ύφος γραφής χρησιμοποιώντας ως «πρώτη ύλη» τη λαϊκή μουσική της πατρίδας του. Εγραψε μεγάλο αριθμό τραγουδιών και σύντομων κομματιών για πιάνο, το πολύ σπουδαίο «κοντσέρτο για πιάνο και ορχήστρα σε λα ελάσσονα», τρεις σονάτες για βιολί και πιάνο, μία για τσέλο κ.ά.Μετά τη μάχη του Καλόντεν, ο παππούς του έφυγε από τη Σκοτία και πήγε στη Νορβηγία. Ο πατέρας του ακολούθησε διπλωματική καριέρα και τοποθετήθηκε πρόξενος της Βρετανίας στη νορβηγική πόλη Μπέργκεν. Εκεί γεννήθηκε και ο συνθέτης, το 1843. Αν και με σκοτσέζικες ρίζες (από την πλευρά του πατέρα του), ο Εντβαρντ Γκριγκ αναγνωρίζεται από όλους ως ο πιο σημαντικός Σκανδιναβός μουσικός του 19ου αιώνα. Η μητέρα του, Γκεζίνε Χάγκερουπ, ανήκε σε μια αρκετά ευκατάστατη οικογένεια της χώρας - μάλιστα, είχε σπουδάσει μουσική στο Αμβούργο της Γερμανίας.
Όταν ο μικρός Εντβαρντ έφτασε σε ηλικία έξι χρονών, άρχισε να του δείχνει πώς να παίζει πιάνο. Το 1858, ύστερα από σύσταση του δεξιοτέχνη βιολιστή Όλε Μπουλ, ο δεκαπεντάχρονος Εντβαρντ ταξίδεψε στη Γερμανία και γράφτηκε στο ωδείο της Λειψίας. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του εκεί γνώρισε τη μουσική σε βάθος και επηρεάστηκε πολύ από τα έργα του Σούμαν και του Μέντελσον, αλλά είχε και μια δυσάρεστη εμπειρία: προσβλήθηκε από πλευρίτιδα, κάτι που λίγο-πολύ τον ταλαιπωρούσε σε όλη την υπόλοιπη ζωή του. Στα είκοσι χρόνια του έφυγε για την Κοπεγχάγη, όπου συνάντησε το νεαρό Νορβηγό συνθέτη Ρίκαρντ Νόρντραακ. Η γνωριμία αυτή αποτέλεσε σημαντικό σταθμό στη ζωή του Γριγκ. Ανακάλυψε τις μελωδίες του Βορρά - δεν είναι τυχαίο που ένα χρόνο μετά ίδρυσε, μαζί με άλλους μουσικούς, την εταιρεία συναυλιών Κοπεγχάγης «Ευτέρπη», με σκοπό την προώθηση του έργου νέων Σκανδιναβών συνθετών. Μεταξύ των ετών 1867 και 1901 ο Γκριγκ συνέθεσε δέκα συλλογές από λυρικά κομμάτια για πιάνο, όλα με πρωτότυπες, φρέσκες μελωδίες, εξέλιξη -κατά κάποιον
τρόπο- του ρομαντικού τρόπου γραφής. «Λεπτός και ιδιόρρυθμος. Παραμένει πάντοτε ανεξάρτητος» παρατήρησε για τη συνθετική του γραφή ο μεγάλος Γάλλος συνθέτης Γκαμπριέλ Φορέ. Το 1867 ο συνθέτης παντρεύτηκε την εξαδέλφη του, Νίνα Χάγκερουπ, η οποία και αναδείχτηκε η αυθεντική ερμηνεύτρια των τραγουδιών του. Τους χειμώνες των επόμενων χρόνων ο Γκριγκ ταξίδευε στην Ιταλία. Στη Ρώμη γνώρισε το συνθέτη Φραντς Λιστ, ο οποίος άκουσε ενθουσιασμένος τις συνθέσεις του για πιάνο. Μετά τη γνωριμία με το συμπατριώτη του συγγραφέα Ερρίκο Ιμπσεν, ο δεύτερος του ζήτησε να γράψει μουσική για το περιπετειώδες δράμα του «Πέερ Γκιντ». Ο Γκριγκ .jpg)
συνέθεσε μουσική διάρκειας περίπου ενενήντα λεπτών και, καθώς το κείμενο του Ιμπσεν δεν παιζόταν συχνά στο σανίδι, αλλά, αντίθετα, η μουσική του Γκριγκ είχε μια αναμφισβήτητη ποιότητα -μια στόφα «all-time classic», όπως θα παρατηρούσαμε σήμερα- το έργο του συνθέτη «απέβαλε» τον αρχικό του χαρακτήρα, της μουσικής επένδυσης ενός θεατρικού έργου, και άρχισε να παίζεται «αυτόνομα», γνωρίζοντας μεγάλη επιτυχία. Το 1866 ο συνθέτης εγκαταστάθηκε στη Χριστιανία (σημερινό Οσλο), όπου παρέμεινε τα επόμενα οκτώ χρόνια, υποστηριζόμενος από τη νορβηγική κυβέρνηση. Κατόπιν επέστρεψε στη γενέτειρά του, αλλά παρά την εύθραυστη υγεία του, δεν παρέλειπε να περιοδεύει συχνά σε όλη τη Σκανδιναβία, τη Βρετανία, αλλά και την υπόλοιπη Ευρώπη. Πέθανε στο Μπέργκεν το 1907.
ΑΠΟ ΤΟ [www.naftemporiki.gr]
Περισσότερα... »
-
THE CURE: ''LOVE SONG''
» Ο Ερευνητής της Βέροιας -
ALHAMBRA, GENERALIFE AND ALBAYZIN, GRANADA(SPAIN) - ΑΛΑΜΠΡΑ, ΧΕΝΕΡΑΛΙΦΕ ΚΑΙ ΑΛΜΠΑΙΘΙΝ ΣΤΗ ΓΡΑΝΑΔΑ(ΙΣΠΑΝΙΑ)
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Η Αλάμπρα, το Χενεραλίφε και το Αλμπαϊθίν στη Γρανάδα
Αναγκασμένος σε υποχώρηση από την αγαπημένη του Γρανάδα στις 2 Ιανουαρίου 1492, ο Αμπού Αμπνταλάχ, τελευταίος κυβερνήτης της δυναστείας των Νασριδών, σταμάτησε για να ρίξει μια τελευταία ματιά στην Αλάμπρα. Η ιστορία αναφέρει ότι τα μάγουλά του γέμισαν δάκρυα, πράγμα που του έφερε στη μνήμη την επίπληξη της μητέρας του, "Θα κλάψεις σαν γυναίκα επειδή δεν θα μπορέσεις να υπερασπιστείς το βασίλειό σου σαν
άνδρας". Σήμερα, στην ίδια τοποθεσία βρίσκεται ένα βενζινάδικο, όμως οι Ισπανοί εξακολουθούν να το ονομάζουν "Ελ Σουσπίρο ντελ Μόρο" (Ο αναστεναγμός του Μαυριτανού) σε ανάμνηση του θλιμμένου και ηττημένου ηγεμόνα.
Η δυναστεία που έλαβε την ονομασία της από τον Μοχάμεντ ιμπν Νασρ ποτέ δεν φημιζόταν για τις στρατιωτικές ικανότητές της, όμως χάρη στη διπλωματία κατάφερε να αποφύγει την ανακατάληψη από την Ισπανία επί δύο αιώνες περισσότερο από όλες τις άλλες μουσουλμανικές κτήσεις στην Ανδαλουσία.
Η ιστορία του εμιράτου των Νασριδών - που εκτείνεται από τη Γρανάδα μέχρι τη Μεσόγειο και από την Ταρίφα μέχρι την Αλμέιρα - άρχισε το 1245 όταν ο Ιμπν Νασρ εκδιώχθηκε από τη χώρα του από τους στρατιώτες του Φερδινάνδου Γ΄ της Καστίλης. Μετέφερε την πρωτεύουσά του στη Γρανάδα όταν βρήκε καταφύγιο εκεί. Απειλούμενος από τους ολοένα και ισχυρότερους χριστιανούς βασιλείς από τη μια πλευρά και εκτεθειμένος από την άλλη στις
επιθέσεις της δυναστείας των Μαρινιδών στο Μαρόκο, το εμιράτο της Γρανάδας δεν περνούσε εύκολη ζωή. Για να αποφύγει την ισπανική πίεση, ο Ιμπν Νασρ αναγκάστηκε σύντομα να υπογράψει ανακωχή με τον Φερδινάνδο Γ΄ και να του καταβάλλει ετήσιο φόρο, συμφωνώντας παράλληλα να του παράσχει βοήθεια σε περίπτωση πλέμου. Οι όροι της συνθήκης έφεραν τον μουσουλμάνο ηγεμόνα στη δυσάρεστη θέση να υποχρεωθεί να στείλει στρατό όταν η Σεβίλλη πολιορκήθηκε από τον Φερδινάνδο το 1248, πράγμα που έκανε πολύ δυσμενή τη θέση του Ιμπν Νασρ στους αδελφούς του μουσουλμάνους. Αυτό επιδεινώθηκε όταν μαζί με τον γιο του Μοχάμεντ Β΄ αναγκάστηκε να στραφεί προς βοήθεια στους Μαρινίδες για να αντισταθεί στις ανυπόφορες πιέσεις από τον θρόνο της Καστίλης.
Η συνθήκη μπορούσε να προκαλέσει στρατιωτική αντίδραση των Ισπανών, όμως περιόρισαν τις ορέξεις τους και παραμέλησαν τη μικρή περιοχή στις πλαγιές της Σιέρα Νεβάδα, ενώ αντιθέτως αύξησαν την πίεση στις μουσουλμανικές περιοχές που
είχαν ήδη επανακτήσει οι Μαυριτανοί. Έτσι η Γρανάδα αποτέλεσε ένα ιστορικό, θρησκευτικό και πολιτικό παράδοξο: είχε 150.000 κατοίκους, όλοι μουσουλμάνοι ή εβραίου, αλλά ήταν υποχρεωμένη να δεχτεί την κυριαρχία των χριστιανών που την περικύκλωσαν. Μέσα στα τείχη της πόλης, το σύνθημα των Νασριδών "λάα γκα λίμπα ίλα λαχ" (δεν υπάρχει νικητής που δεν ακολουθεί τον Αλλάχ) ήταν γραμμένο παντού και επαναλαμβανόταν συνεχώς στα τείχη της Αλάμπρας.
Παρά την παράξενη τύχη της, η Γρανάδα του 14ου αιώνα ήταν μια πόλη όπου άνθισαν οι τέχνες και οι επιστήμες, με σχολεία, νοσοκομεία και δημόσια λουτρά. Το εμπόριο του μεταξιού με την Ιταλία απέφερε σημαντικά έσοδα και η γεωργία παρήγαγε άφθονα τρόφιμα που αποστέλλονταν στο λιμάνι της Μάλαγας για εξαγωγή.
Το 1238, όταν η αυλή των Νασριδών βρισκόταν ακόμη στη Χαέν, ο
Μοχάμεντ ιμπν Νασρ ξεκίνησε την κατασκευή ενός ανακτόρου στην κορυφή ενός λόφου όπου κάποτε βρισκόταν το οχυρό των Βερβερίνων Αλκαθάμπα. Το φιλόδοξο σχέδιό του ήταν να μετατρέψει τα ερείπια του στρατιωτικού οχυρού σε έναν επίγειο παράδεισο όπως περιγράφεται στο Κοράνι, όπου ένας πολυτελής κήπος ποτίζεται από ρυάκια. Οι μηχανικοί του άλλαξαν τον ρου των ποταμών που κυλούσαν κάτω από τη Σιέρα Νεβάδα για να τροφοδοτήσουν κανάλια, δεξαμενές και πηγές και για την άρδευση των κήπων. Τα σχέδια του Μοχάμεντ τελείωσαν εκεί και ήταν κ
αθήκον των διαδόχων του, Γιουσούφ Α΄ (1333-1354) και Μοχάμεντ Ε΄ (1354-1391), να ολοκληρώσουν το πιο εκπληκτικό έργο της ισλαμικής αρχιτεκτονικής στη Δύση: την Αλάμπρα. Η ονομασία προήλθε από την αραβική αλ Χαμρά (η κόκκινη) που περιγράφει το χρώμα του πηλού με τον οποίο χτίστηκαν τα τείχη της.
Στο ανάκτορο των Νασριδών εισέρχεται κανείς από την Πουέρτα ντε λα Χουστίθια του 1348. Ο θεμέλιος λίθος του θόλου στην εξωτερική αψίδα είναι σκαλισμένος με την εικόνα μιας ανοιχτής παλάμης όπου τα 5 δάχτυλα συμβολίζουν τις κολόνες του Ισλάμ: την ομολογία της πίστης, την προσευχή, τη νηστεία, τη φιλευσπλαχνία και το προσκύνημα στη Μέκκα. Στη συνέχεια εισερχόμεθα στην Πάτιο ντε λος
Αραγιάνες (Αυλή με τις Μυρτιές) όπου υπάρχει μια μεγάλη λίμνη με ψάρια. Στην α΄λή με τη σειρά του δεσπόζει η Σαλόν ντε Εμπαχαδόρες (Αίθουσα των Πρεσβευτών). Κατασκευασμένη μεταξύ 1334 και 1354, είναι η μεγαλύτερη αίθουσα στην Αλάμπρα και χαρακτηρίζεται από ένα δάπεδο με πολύ λεπτή διακόσμηση που παριστάνει τους 7 ουρανούς στη μουσουλμανική κοσμολογία.
Στα δεξιά βρίσκεται το χαρέμι (τα ιδιαίτερα διαμερίσματα των γυναικών) που βλέπει στην Πάτιο ντε λος Λεόνες (Αυλή των Λεόντων). Η ονομασία προέρχεται από τους 12 μαρμάρινους λέοντες που συμβολίζουν τα σημεία του ζωδιακού κύκλου και στηρίζουν το σιντριβάνι στο κέντρο της
αυλής. Το σιντριβάνι έχει μια μοναδική αλαβάστρινη λακάνη όπου συγκεντρώνεται το νερό πριν εκτοξευτεί από τα στόματα των λεόντων. Τροφοδοτείται από 4 κανάλια που ευθυγραμμίζονται με τα σημεία του ορίζοντα για να παριστάνουν τους ποταμούς του ουράνιου παραδείσου. Η αυλή περιβάλλεται από προπύλαια με 124 λεπτούς κίονες. Οι δύο ωραιότερες αίθουσες του ανακτόρου βρίσκονται εκετέρωθεν της αυλής: είναι η Σάλα ντε λας ντος Ερμάνας (Αίθουσα με τις δύο Αδελφές) που έλεβε την ονομασία της από τις δύο μαρμάρινες πλάκες στο έδαφος και η Σάλα ντε λος Αμπενθεράχες (Αίθουσα Αμπενθεράχες). Η τελευταία ονομάστηκε έτσι από 
μια αντίζηλη οικογένεια ευγενών που λέγεται ότι σφαγιάστηκε στη διάρκεια επίσημης συνεστίασης στην αίθουσα. Οι τοίχοι και των δύο αιθουσών περιβάλλονται με αταουρίκε, εξαιρετικά ζωγραφισμένες και στιλβωμένες επισμαλτωμένες ψηφίδες από πηλό. Η οροφή από γύψο στη δεύτερη αίθουσα είναι διακοσμημένη με σταλακτίτες σε 5.000 κοιλώματα που μοιάζουν περισσότερο με κυψέλες.
Η φύση της Αλάμπρας σαν επίσημης κατοικίας σήμαινε ότι ήταν αναγκαίο να κατασκευαστεί σύντομα ένα θερινό αν
άκτορο στο οποίο οι Νασρίδες κυβερνήτες θα μπορούσαν να αναζωογονούνται μακριά από τις απαιτήσεις της διακυβέρνησης. Για τον λόγο αυτό χτίστηκε το Χενεραλίφε το 1318 σε έναν λόφο στα βόρεια της Αλάμπρας υπό την επίβλεψη του αρχιτέκτονα Άμπεν Βαλίντ Ισμαήλ. Η ονομασία του κτιρίου προέρχεται από το αραβικό Γιανάτ αλ Αρίφ (κήπος του Ανυπέρβλητου Παραδείσου). Σήμερα διασώζονται μόνο δύο περίπτερα του ανακτόρου που βρίσκονται το ένα απέναντι του άλλου στο Πάτιο ντε λα Αθέκια, έναν ανατολικό κήπο γύρω από μια μακριά δεξαμενή με τοξοειδή σιντριβάνια. Ολόγυρα εκτείνονται άλλοι κήποι, που κάποτε ήταν φυτεμένοι με οπωροφόρα δέντρα, καθώς και λιβάδια όπου βοσκούσαν τα ζώα. Πάνω από όλα, όμως, αποτελούσαν τοποθεσία για ραντεβού μεταξύ των κυβερνητών και των αγαπημένων τους.
Στη μοιραία χρονιά 1492, ο Φερδινάνδος Β΄ της Αραγονίας και η βασίλισσά
του, Ισαβέλλα της Καστίλης, κατοίκησαν την Αλάμπρα και το Χενεραλίφε, τα οποία οι Νασρίδες είχαν αφήσει εγκαταλελειμμένα. Την επιθυμία των Ισπανών μοναρχών να δώσουν στην πόλη καθολική ατμόσφαιρα μείωσε ο θαυμασμός τους για την Αλάμπρα. Αποδέχτηκαν με προμυθία τον ισλαμικό ρυθμό ζωής και ανέλαβαν πρωτοβουλίες αποκατάστασης του χώρου χρησιμοποιώντας μουσουλμάνους τεχνίτες, θέλοντας να επαναφέρουν το ανάκτορο στην προηγούμενη λαμπρότητά τους. Δεν έκαναν τίποτα παραπάνω από το να κατασκευάσουν μια φραγκισκανική μονή εκεί κοντά και να μετατρέψουν το τέμενος του ανακτόρου σε ναό. Η πιο εμφανής τροποποίηση έγινε από τον Πέδρο ντε Ματσούκα, αρχιτέκτονα του Καρόλου Ε΄, ο οποίος στις αρχές του 16ου αιώνα κατεδάφισε ορισμένα δωμάτια ώστα να κάνει χώρο για ένα βασιλικό ανάκτορο.
Η καλύτερη θέα από τους λόφους όπου βρίσκονται η
Αλάμπρα και το Χενεραλίφε είναι κατά το σούρουπο από το Αλμπαιθίν, την κύρια κατοικήσιμη περιοχή στη διάρκεια της μουσουλμανικής εποχής. Εδώ ο Φερδινάνδος και η Ισαβέλλα έχτισαν μόνο ένα μικρό μονστήρι ώστε να μη διαταράξουν την αρμοινία της αραβικής αρχιτεκτονικής. Αν και περιοχή έκτοτε έχει ανακατασκευαστεί σε μεγάλο βαθμό, έχει δοθεί έμφαση μόνο στον αρχικό χαρακτήρα της, που αποτελεί τον λόγο για τον οποίο η ΟΥΝΕΣΚΟ αποφάσισε να τον καταστήσει τοποθεσία παγκόσμιας κληρονομιάς το 1994, εκτός από τα δύο πιο αντιπροσωπευτικά μνημεία της μαυριτανικής εποχής. Ανάμεσα στις πολλές σκάλες της περιοχής, τους ολόλευκους τοίχους και τα στριφογυριστά στενά δρομάκια, υπάρχουν 
σπίτια χτισμένα με την παραδοσιακή μαυριτανική αρχιτεκτονική, κρεμαστοί κήποι, παλιά τζαμιά, τειοποιεία και δημόσια λουτρά. Προσφάτως, με την αύξηση της μετανάστευσης, μια κοινότητα Σούφι, μυστικό παρακλάδι του Ισλάμ, μετακινήθηκε στην περιοχή και υπάρχουν πολλοί στη Γρανάδα που αναφέρονται σε μια νέα εισβολή των Μαυριτανών.
ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "UNESCO - ΟΙ ΘΗΣΑΥΡΟΙ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ"
Περισσότερα... »
-
ΓΚΕΛΗΣ ΠΑΝΤΕΛΗΣ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Γκελής Παντελής (Σμηναγός)
Στις 14 Ιουνίου 2006 αεροσκάφος Mirage 2000EG της Πολεμικής Αεροπορίας κατέπεσε στο Πτώο όρος, κοντά στο Γαλαξίδι, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ο πιλότος του, Παντελής Γκελής καταγόμενος από την Αετόπετρα Κονίτσης.
Στις 15 Ιουνίου σε απόκρημνη περιοχή του Πτώου όρους, βόρεια της λίμνης Παραλίμνης και σε υψόμετρο 1.000 ποδών, βρέθηκαν τα συντρίμμια του μαχητικού αεροσκάφους Mirage 2000 η τύχη του οποίου αγνοούνταν από το πρωί του Σαββάτου 13 Ιουνίου 2006.
Ο χειριστής του αεροσκάφους, σμηναγός Παντελής Γκέλης, βρέθηκε νεκρός. Ο πιλότος δεν χρησιμοποίησε το εκτινασσόμενο κάθισμα, προσπαθώντας ώς την τελευταία στιγμή να σώσει το αεροσκάφος.
Τα πρώτα μικρά κομμάτια του Mirage βρέθηκαν στις 10:08 από επίγειες ομάδες Έρευνας και Διάσωσης. Την ανεύρεση των συντριμμιών επιβεβαίωσε ο τότε Αρχηγός Τακτικής Αεροπορίας, αντιπτέραρχος Ιωάννης Γιάγκος, ο οποίος πέταξε το πρωί του Σαββάτου 14 Ιουνίου 2006 με ελικόπτερο πάνω από την περιοχή.
Ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Αεροπορίας, αντιπτέραρχος Γεώργιος Αυλωνίτης μετέβη στην περιοχή προκειμένου να συντονίσει τις περαιτέρω διαδικασίες.
Τα συντρίμμια του αεροσκάφους, ακόμα και με γνωστή τη θέση πρόσκρουσης και παρά τις καλύτερες καιρικές συνθήκες ήταν δύσκολο να εντοπιστούν λόγω των ιδιομορφιών του εδάφους και τις συνθήκες φωτισμού της περιοχής.
Το ΓΕΑ χαρακτήρισε την επιχείρηση έρευνας-διάσωσης ως «μία από τις μεγαλύτερες που έχουν γίνει στη χώρα μας».
Οι έρευνες συνεχίστηκαν καθ όλη τη διάρκεια της νύχτας της 14 Ιουνίου 2006 από πεζοπόρα τμήματα στο τρίγωνο Υλίκη-Ελικώνας-Γαλαξίδι και από το πρωί του Σαββάτου επανήλθαν τα εναέρια μέσα τα οποία είχαν αποσυρθεί με τη δύση του ηλίου.
Η επιχείρηση εντοπισμού του μαχητικού αεροσκάφους είχε επεκταθεί στο βόρειο και νότιο Ευβοϊκό αλλά και τον Κορινθιακό. Στην προσπάθεια βοηθούσε και φρεγάτα του Πολεμικού Ναυτικού η σάρωνε το βυθό Ευβοϊκού.
Το Mirage διέκοψε κάθε επαφή στις 9:02 της Παρασκευής, λίγα λεπτά μετά την απογείωσή του από την Τανάγρα μαζί με ένα άλλο αεροσκάφος του ίδιου τύπου.
Λίγο πριν χαθούν τα ίχνη του, και ενώ το μαχητικό ήταν σε φάση ανόδου, μέσα σε πυκνή νέφωση, ο πιλότος ανέφερε βλάβη που σχετίζεται με τον υπολογιστή του αεροσκάφους (ADC).
Έμπειροι πιλότοι της Πολεμικής Αεροπορίας εκτιμούσαν ότι η βλάβη που αναφέρθηκε δεν ήταν ικανή να προκαλέσει από μόνη της πτώση του μαχητικού.
Ανέφεραν ωστόσο ότι με αφετηρία τη βλάβη αυτή πιθανόν να υπήρξαν πρόσθετα επιβαρυντικά στοιχεία που να έφεραν το Mirage σε «ανεξέλεγκτη κατάσταση». Και ως τέτοια στοιχεία ανέφεραν τυχόν άλλα προβλήματα μηχανικά ή χειρισμού.
Πάντως, ο πιλότος, όπως δείχνουν τα στίγματα στα ραντάρ, όταν ήταν κοντά στην Υλίκη με κατεύθυνση δυτικά, έκανε στροφή δεξιά προς το όρος Πτώον, προς την κατεύθυνση του Ευβοϊκού. Η κίνηση αυτή εκτιμήθηκε ως προσπάθεια επιστροφής στην Τανάγρα. Έκτοτε κάθε επαφή διεκόπη.
Στις 16.11.2008 έγιναν τα αποκαλυπτήρια προτομής του πιλότου στο χώρο έξω από το Γυμνάσιο της Κονίτσης.
ΑΠΟ ΤΟ [news.in.gr]
Περισσότερα... »
-
''ΟΙ ΜΙΚΡΟΜΕΣΑΙΟΙ'': ΠΑΛΙΟ ΣΙΡΙΑΛ ΤΗΣ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗΣ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Οι μικρομεσαίοι
Κοινωνικό σίριαλ 40 επεισοδίων των 30 λεπτών
Πρεμιέρα στο MEGA την Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου 1992
Παραγωγή του Δημήτρη Τσεμπελή
Σενάριο και σκηνοθεσία του Γιάννη Δαλιανίδη
Ηθοποιοί Μάρθα Καραγιάννη (Μάρθα), Παύλος Ευαγγελόπουλος (Παύλος), Ελένη Τσαβαλιά, Τζέσυ Παπουτσή, Νεφέλη Ορφανού, Θόδωρος Συριώτης, Γιάννης Νέζος, Μαρία Παπαδοπούλου
....Εύθυμες περιπέτειες δύο οικογενειών που προσπαθούν να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες της καθημερινής ζωής και να σταθούν στο ύψος των
περιστάσεψν, χωρίς να παραλείπουν τους μεταξύ τους καυγάδες για ασήμαντες αφορμές, των οποίων τα μέλη είναι χαρακτηριστικοί ''μικρομεσαίοι'' νεοέλληνες. Η πρώτη οικογένεια αποτελείται από έναν άντρα και το σόι του: η γυναίκα του, η χωρισμένη αδελφή του, η μητέρα του και η τρομερή πεθερά του για την οποία μάλιστα υπάρχει κι ένας υποψήφιος γαμπρός. Και η δεύτερη οικογένεια αποτελείται από μια γυναίκα δύο φορές χωρισμένη και τη μητέρα της, η οπόια εργάζεται σ' ένα γραφείο εισαγωγών-εξαγωγών και αντιμετωπίζει εχθρικά όλους τους άντρες....
ΑΠΟ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟ ΤΗΛΕΟΠΤΙΚΩΝ ΣΕΙΡΩΝ 1967-1998
Περισσότερα... »
-
ΙΩΑΝΝΙΔΗΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Γιάννης Ιωαννίδης
Φιλμογραφία
Η γυνή να φοβήται τον άνδρα (1965)
Το δόλωμα (1964)
Κατατρεγμένοι της μοίρας (1964)
Αγάπη γραμμένη με αίμα (1962)
Ο Σταμάτης και ο Γρηγόρης (1962)
Η φτωχούλα και το βασιλόπουλο (1960)
Λαός και Κολωνάκι (1959) [Γιώργος Ραγάκος]
Μια ζωή την έχουμε! (1958)
Ο Κόμης... Χατζηχρήστος (1958)
3 τρελλοί ντετέκτιβς (1957)
Ο Φανούρης και το σόι του (1957) [Μπιλ]
Το αμαξάκι (1957) [Γιάννης]
Τρακαδόροι της Αθήνας (1956)
Ιστορία μιας κάλπικης λίρας (1955)
Οι παπατζήδες (1954)
Το σωφεράκι (1953) [Νέστωρ]
Έλα στο θείο... (1950) [Χαρίλαος Ντούκουρας]
Εκατό χιλιάδες λίρες (1948)
Μαρίνα (1947)
Αρραβών μετ’ εμποδίων (1938)
ΑΠΟ ΤΟ 90lepta.com ΚΑΙ ΤΟ www.cine.gr
Περισσότερα... »
-
ΛΑΥΡΕΝΤΙΔΗΣ ΙΣΑΑΚ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Ισαάκ Λαυρεντίδης
Γεννήθηκε στο Ορτάκιοϊ του Κυβερνείου Καρς το 1911, όπου είχε μεταναστεύσει ο παππούς του Αβραάμ Λαυρεντίδης, το 1878, όπως και δεκάδες χιλιάδες Έλληνες από τον Πόντο, που είχαν αποικίσει περίπου 80 χωριά της περιοχής.Η οικογένεια του Ισαάκ Λαυρεντίδη μαζί με πολλές άλλες οικογένειες και ύστερα από πολλές ταλαιπωρίες εγκαταστάθηκε το 1923 στο χωριό Λευκώνα/Σερρών. Σε ηλικία 7 ετών έμεινε ορφανός. Ο πατέρας του πέθανε στο Βλαδικαύκασο της Οσετίας και η μητέρα του στο Καραμπουρνού της Θεσσαλονίκης.Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και σταδιοδρόμησε ως δικηγόρος στις Σέρρες από το 1938. Στον πόλεμο του 1940-41 υπηρέτησε ως διοικητής λόχου, με το βαθμό του εφέδρου υπολοχαγού πεζικού, όπου και τραυματίστηκε.Μετά την κατάρρευση του μετώπου εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπως και άλλοι πολλοί Σερραίοι. Διετέλεσε γενικός γραμματέας της Επιτροπής Προσφύγων Σερρών, της οποίας πρόεδρος ήταν ο αείμνηστος μητροπολίτης Κωνσταντίνος Μεγγρέλης. Από το 1946 πολιτεύθηκε. Εξελέγη 10 φορές βουλευτής και διετέλεσε κοσμήτωρ και αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων. Το 1956 πήρε μέρος σε 15μελή κοινοβουλευτική αποστολή στη Σοβιετική Ένωση. Το 1960 εκλέχτηκε πρόεδρος του Κοινοβουλευτικού Ομίλου Ελληνοτουρκικής φιλίας. Διετέλεσε επίσης μέλος πολλών κοινοβουλευτικών Επιτροπών και ως αντιπρόεδρος της Βουλής ήταν επικεφαλής κοινοβουλευτικών αντιπροσωπειών που επισκέφθηκαν την Ουγγαρία, Δανία και τη Βουλγαρία. Ακόμη, αγωνίστηκε με αυταπάρνηση και θάρρος για την υπεράσπιση των
εθνικών δικαίων και ιδιαίτερα του Ποντιακού Ελληνισμού.Την ανεκτίμητη παρουσία και προσφορά του εμπλουτίζουν διαλέξεις, άρθρα σε εφημερίδες και περιοδικά και οι περισπούδαστες μελέτες του: «Πρόσφυγες εξ ανταλλαγής και ανταλλάξιμος περιουσία», «Τα πεπρωμένα της φυλής – Νέα ιστορική αφετηρία», «Η κατά το 1895-1907 μετοικεσία Ελλήνων Ποντίων του Καυκάσου εις Ελλάδα» («Αρχείων Πόντου» τ. 31). «Οι εκ της Σοβιετικής Ενώσεως Έλληνες ποντιακής καταγωγής και τα εκ της συνθήκης της Λοζάννης δικαιώματά των» («Αρχείων Πόντου» παράρτημα 15, 1986), «Το χάσμα μεταξύ των γενεών» κ.ά.Άοκνος, ακούραστος, έντιμος, αντικειμενικός, υπερασπιστής της αλήθειας και του δικαίου είναι μερικά από τα στοιχεία της προσωπικότητάς του.Για το σπάνιο ήθος και τις ανεκτίμητες υπηρεσίες του στον ποντιακό κόσμο ανακηρύχθηκε επίτιμος πρόεδρος του σωματείου «Παναγία Σουμελά» και της «Επιτροπής Ποντιακών Μελετών», καθώς και άλλων σωματείων.Τιμήθηκε με το Χρυσούν Αριστείων Ανδρείας και με το παράσημο Εθνικής Αντίστασης 1941-44, ως μέλος της Οργάνωσης Αναστάσεως του Γένους (ΟΑΓ). Πέθανε στις 14 Ιουνίου του 1997.
ΑΠΟ ΤΟ [clubs.pathfinder.gr]
Περισσότερα... »
-
STEFFI GRAF - ΣΤΕΦΙ ΓΚΡΑΦ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Στέφι Γκραφ
Η Στέφι Γκραφ γεννήθηκε στις 14 Ιουνίου 1969 στο Μπρούελ της Γερμανίας. Από νεαρή ηλικία παράτησε τις κούκλες και προτίμησε να ασχοληθεί με το τένις. Το αποτέλεσμα ήταν να κυριαρχήσει στο άθλημα των «γαλαζοαίματων» επί 17 χρόνια. Το άστρο της ανέτειλε στις 25 Οκτωβρίου 1982, όταν στο Φίλντερστναντ έπαιξε το πρώτο της επαγγελματικό τουρνουά αντιμετωπίζοντας την Αμερικανίδα Τρέισι Οστιν. Ηταν μόλις 13 χρόνων, τεσσάρων μηνών και εννέα ημερών!
Η πιο σημαντική χρονιά ήταν το 1988. Τότε πέτυχε το «απόλυτο» κατακτώντας και τα τέσσερα τουρνουά Γκραν Σλαμ (Αυστραλιανό Οπεν, Ρολάν Γκαρός, Γουίμπλεντον, Αμερικανικό Οπεν), καθώς επίσης και το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ. Εκλεισε το 1989 έχοντας ποσοστό επιτυχίας 97,7% (86 νίκες και 2 ήττες)! Παρέμεινε 377 εβδομάδες στο Νο 1 της παγκόσμιας κατάταξης. Από αυτές οι 186 ήταν συνεχόμενες. Από τον Μάρτιο του 1987 ως και τον Ιούνιο του 1997 ποτέ δεν ήταν κάτω από το Νο 2. Είναι δε ιδιαίτερα σημαντικό το γεγονός ότι αποχώρησε σε ηλικία 30 χρόνων και ενώ ήταν Νο 3 στον κόσμο! Η Γκραφ είχε δηλώσει μετά τη νίκη της επί της Χίνγκις τον Ιούνιο του 1999 στο Ρολάν
Γκαρός ότι δεν θα αγωνιζόταν ξανά στο Παρίσι. Στις 4 Ιουλίου του ιδίου χρόνου ήταν φιναλίστ στο Γουίμπλεντον (ηττήθηκε από την Ντάβενπορτ) λέγοντας ότι αποχαιρετούσε και τα χορτάρινα γήπεδα της Αγγλίας. Ηταν η τελευταία παρουσία της σε τελικό στα γήπεδα. Λίγες ημέρες αργότερα ανακοίνωσε την αποχώρησή της γιατί δεν είχε κίνητρα για να συνεχίσει να αγωνίζεται. Η Στέφι Γκραφ πάλεψε με τις αναμνήσεις της, «μέτρησε» το μέλλον και, όταν διαπίστωσε ότι ο χρόνος ήταν «νικητής», αποφάσισε να βάλει στον σάκο τις ρακέτες της και να αποχαιρετήσει οριστικά τα γήπεδα του τένις. Το κορίτσι των 22 τίτλων Γκραν Σλαμ ανακοίνωσε ότι πλέον «δεν είχε κίνητρα». «Αισθάνομαι πολύ καλά» είπε. «Στο τένις πέτυχα όλα όσα επιθυμούσα. Δεν έχω πλέον άλλον στόχο. Δεν διασκεδάζω πλέον με το τένις». Η αποχώρηση της Γκραφ σχολιάστηκε έντονα από αρκετές προσωπικότητες του γερμανικού αθλητισμού: «Η Στέφι έχει κάνει τόσο πολλά για τον γερμανικό αθλητισμό. Πρόκειται για αθλήτρια-φαινόμενο. Η αποχώρησή της αποτελεί πλήγμα αλλά αξίζει να τη σεβαστούμε» τόνισε ο ποδοσφαριστής-ορόσημο Φραντς Μπεκενμπάουερ.
Η τόσο σοβαρή στο παρελθόν Στέφι Γκραφ άλλαξε με την αποχώρησή της. Αρχισε να διευθύνει τη Λα Ολα (το γνωστό κύμα της εξέδρας) και να δείχνει τα συναισθήματά της. Επιζητεί να συμφιλιωθεί με τους φίλους του αθλήματος οι οποίοι την ώρα που αγωνιζόταν την έβλεπαν απόμακρη, παγερή και στυγν
ή επαγγελματία.
Ο άνθρωπος που κατάλαβε πρώτος ότι η Γκραφ μπορεί να είναι και ζεστός άνθρωπος είναι ο σύζυγός της (παντρεύτηκαν τον Οκτώβριο του 2001) και μεγάλος τενίστας Αντρέ Αγκάσι. Η σχέση τους άρχισε τον Μάιο του '99 στο Παρίσι, όταν και οι δύο είχαν κατακτήσει τον τίτλο στο Ρολάν Γκαρός. Λίγες ημέρες μετά τον γάμο τους η Γκραφ (πριν από τον Αγκάσι ήταν επτά χρόνια αρραβωνιασμένη με τον οδηγό ταχύτητας Μίχαελ Μπαρτέλ) έφερε στον κόσμο τον γιο τους. Η γερμανική εφημερίδα «Bild» αναφέρθηκε στο γεγονός σημειώνοντας ότι ο Αγκάσι τζούνιορ είναι το «μωρό της χρονιάς», ενώ το εκπληκτικό είναι ότι η είδηση έφθασε ως... τα γραφεία στοιχημάτων. Ποιο είναι το στοίχημα; Αν ο μικρός θα παίξει τένις και αν θα κατακτήσει το τουρνουά του Γουίμπλεντον.
ΑΠΟ ΤΟ [www.tovima.gr]
Περισσότερα... »
-
G. K. CHESTERTON - ΤΖ. Κ. ΤΣΕΣΤΕΡΤΟΝ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Τζ. Κ. Τσέστερτον
Ο Τζ. Κ. Τσέστερτον (29 Μαίου 1874 - 14 Ιουνίου 1936) γεννήθηκε στο Λονδίνο και πέθανε στο Beaconsfield του Μπάκινχαμσαϊρ. Πέρασε τα μαθητικά του χρόνια στο St Paul`s School, όπου, παρ` όλες τις προσπάθειές του να παραμείνει διακριτικά αφανής, ξεχώρισε από πολύ μικρός για τις λογοτεχνικές του επιδόσεις. Στη συνέχεια παρακολούθησε μαθήματα φιλολογίας στο University College του Λονδίνου και εικονογράφησης στο Slade School of Art, χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές του· εκεί συνάντησε τον Ernest Hodder-Williams, ο οποίος τον παρότρυνε να ασχοληθεί με την κριτική βιβλίων για λογαριασμό του Bookman. Έτσι ξεκίνησε την καριέρα του ως μυθιστοριογράφος. Ασχολήθηκε με όλα τα είδη του γραπτού λόγου
(πεζογραφία, ποίηση, θέατρο, πολιτικό και θεολογικό δοκίμιο, λογοτεχνική κριτική), και άσκησε -με τη μυθοπλασία και την ειρωνία του- έντονη κοινωνική κριτική. Εκτός από τους πέντε τόμους αστυνομικών ιστοριών με ήρωα τον Πατέρα Μπράουν ("The Innocence of Father Brown", 1911, "The Wisdom of Father Brown", 1914, "The Incredulity of Father Brown", 1926, "The Secret of Father Brown", 1927 και "The Scandal of Father Brown", 1935), γνωστότερα έργα του είναι: "The Napoleon of Notting Hill" ("Ο Ναπολέων του Νότινγκ Χιλ", 1904), "The Man Who Was Thursday" ("Ο άνθρωπος που τον έλεγαν Πέμπτη", 1908), η μελέτη του για τον Ντίκενς, "Charles Dickens: A Critical Study" (1906), τα δοκίμιά του "Orthodoxy" (1908) και "The Everlasting Man" (1925), κ.ά.
ΑΠΟ ΤΟ [www.perizitito.gr]
Περισσότερα... »
-
YASUNARI KAWABATA - ΓΙΑΣΟΥΝΑΡΙ ΚΑΒΑΜΠΑΤΑ
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Γιασουνάρι Καβαμπάτα
Ο Γιασουνάρι Καβαμπάτα γεννήθηκε κοντά στην Οσάκα στις 14 Ιουνίου 1899. Σπούδασε ιαπωνική και αγγλική λογοτεχνία στο Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο του Τόκιο. Το 1955, ένα χρόνο μετά την αποφοίτησή του, κάνει την πρώτη του εμφάνιση στον ιαπωνικό λογοτεχνικό χώρο με το βιβλίο "Χορεύτρια του Ίζον". Τα μυθιστορήματα που τον έκαναν γνωστό στο διεθνές παρασκήνιο είναι "Η χώρα του χιονιού" (1956) και το "Χιλιάδες γερανοί" (1959). Το 1968 βραβεύτηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Στα γραπτά του συνδυάζει με μοναδικό τρόπο τη μυθιστορηματική φόρμα και εκείνη της ποίησης χαϊκού. Εκτός από συγγραφέας υπήρξε και κριτικός λογοτεχνίας και ανέδειξε συγγραφείς όπως Γιούκιο Μπισίμα. Αυτοκτόνησε στις 16 Απριλίου του 1972.
ΑΠΟ ΤΟ [www.biblioasi.gr]
Περισσότερα... »
-
ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΜΕΘΟΔΙΟΣ Α΄
» Ο Ερευνητής της Βέροιας
Πατριάρχης Μεθόδιος Α΄
Ο Μεθόδιος Α΄ (ο λεγόμενος και Ομολογητής) διετέλεσε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 842 έως το 846.
Γεννήθηκε μεταξύ του 788 και του 800 στις Συρακούσες. Πήγε για σπουδές στην Κωνσταντινούπολη, επί Λέοντος του Ε΄, και εκάρη μοναχός σε κάποιο μοναστήρι της Βιθυνίας. Λόγω της εκδηλούμενης εικονολατρείας του εστάλη στη Ρώμη από τον Πατριάρχη Νικηφόρο το 815. Όταν επέστρεψε, το 821, μετά την άνοδο στο θρόνο του Μιχαήλ Τραυλού, συνελήφθη και υπέστη πολλές διώξεις, ιδιαίτερα από τον τελευταίο εικονομάχο αυτοκράτορα Θεόφιλο. Επί των ημερών του μαστιγώθηκε δημόσια και φυλακίσθηκε για 7 χρόνια σε κρύπτη στη νήσο Αντιγόνη, όπου σώζεται μέχρι σήμερα το κρατητήριό του.
Ο Μεθόδιος είχε χαρακτηριστεί εικονολάτρης, καθώς εργάστηκε ιδιαίτερα για την καταπολέμηση της αίρεσης των εικονομάχων, από τους οποίους υπέφερε πολλά. Μετά το θάνατο του Αυτοκράτορα και τη λήξη της περιόδου της εικονομαχίας, ο εικονομάχος Πατριάρχης Ιωάννης Ζ΄ Γραμματικός εκδιώχθηκε από το Θρόνο μετά από παρέμβαση της Αυτοκράτειρας Θεοδώρας, και Πατριάρχης έγινε ο Μεθόδιος. Αυτός σφράγισε και τη λήξη της εικονομαχίας με συμβολική τελετή μεταφοράς των εικόνων στην Αγία Σοφία. Συγκεκριμένα πέντε ημέρες μετά την ανάρρησή του, στις 19 Φεβρουαρίου του 842 συνεκάλεσε τοπική Σύνοδο η οποία και αναθεμάτισε τους εικονομάχους. Λίγες ημέρες μετά, στις 11 Μαρτίου, με ιδιαίτερη λαμπρή τελετή αναστήλωσε τις ιερές εικόνες, όπου έκτοτε εορτάζεται κατ΄ έτος, την λεγόμενη Κυριακή της Ορθοδοξίας, που είναι η πρώτη Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.Επί Πατριαρχίας του επίσης έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του πατριάρχη Νικηφόρου και του Αγίου Θεοδώρου του Στουδίτου.
Απεβίωσε στις 14 Ιουνίου του 846. Μετά το θάνατό του ανακηρύχθηκε Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η μνήμη του γιορτάζεται στις 14 Ιουνίου.
ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Περισσότερα... »
.jpg){kind=spacer}
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.bmp)
.jpg)
|
Hellas Blogs: Volos Blogs (Βόλος) Kalamata Blogs (Καλαμάτα) Fokida Blogs (Φωκίδα) Kefalonia Blogs (Κεφαλονιά) Sparti Blogs (Σπάρτη) Paros Blogs (Πάρος) |
 |
Copyright © 2008 Veria Blogs Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το δικό σας blog |
Last Update: 30.07.2010 09:30:18 
|