skip to content
Veria Blogs » Ν.Ε. ΣΥΝ Ημαθίας | |||
|
Όλα τα blogs της Βέροιας και του νομού Ημαθίας με μια ματιά |
Pass Free Internet με Extra! *ΝΕΟΣ* αριθμός: 899 300 300 300 Username: pass Password: free Δωρεάν Μουσική, SMS, WebVoice κ.α. | ||
19262 άρθρα από 64 πηγές
Aa - Zz
(11565)
4x4 Veria Club
(43)
Aerostato News
(2260)
Akis Grigo
(1)
Aktuellt i Grekland
(354)
Argyroula.net
(74)
AtiaFederation
(30)
Diver photo
(8)
Doctor Erotas
(17)
E-νημέρωση
(438)
Enter7
(197)
Ethnicarts
(20)
Faraona - το υφάδι
(68)
Find Alex
(3)
For-ever-yours
(29)
Giomel 64
(212)
KanePlaka
(608)
My whatever stuff mixer
(14)
Nikomel
(67)
SavSidir
(222)
Speed 982
(582)
Sportorama.gr
(3495)
State english teachers' union of imathia
(14)
Superheroes
(15)
Verianet.gr
(2284)
Xesiloiastoi Club
(9)
Αα - Ωω
(7697)
Α.Σ Μακεδών Φιλίπειο Γυμναστήριο
(26)
Αγγελος Γ. Σοφιανιδης
(2)
Αδάμος Μιχαήλ
(3)
Αεροπρόσκοποι Βεροίας
(2)
Βέροια... Πόλη Μαγική
(130)
Βεροιώτικα Χαμπέρια
(29)
Βουνίσιος...
(426)
Για τη μικρή Κατερίνα!
(2)
Δημόσια Κεντρική Βιβλιοθήκη Βέροιας
(361)
Επίκαιρος Τύπος
(410)
Ζωγράφος Γ. Χολέβας
(1)
Η πόλη στον αέρα
(57)
Η Βέροια, το Σέλι, ο Άνθρωπος
(428)
Κομνηνοί Ροδοχωρίου
(26)
Μπλιάτκας Θωμάς Blog
(78)
Μασλάτια
(29)
Ν.Ε. ΣΥΝ Ημαθίας
(137)
Νέα - Ανακοινώσεις - Επικαιρότητα - Ειδήσεις
(17)
Νίκος. Β. Λιολιόπουλος
(70)
Ο χρόνος που μετράει
(10)
Ο Ερευνητής της Βέροιας
(2798)
Ο Πολίτης
(93)
Οι Σταυραετοί
(75)
Προσωπικό Ημερολόγιο
(12)
Πυγμή Βέροιας Α.Σ. ΤαεΚβοΝτο
(55)
Περισκόπηση
(803)
Ποδηλάτες Βέροιας
(2)
Πολιτική Ενημέρωση και Νέα
(5)
Ράδιο Ημαθία 97,3
(182)
Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας Νάουσας
(8)
Σύλλογος Αμάραντος
(60)
Σύλλογος Βεροιέων Αθηνών
(20)
ΣΥ.ΡΙΖ.Α Ημαθίας
(108)
ΣΥΓΑΠΑ Ημαθίας
(50)
Σιδηρόπουλος Αναστάσιος
(79)
Τρέχα Βασίλη (της Ρένας Μάνιου)
(39)
Χρονικά
(1057)
Ν.Ε. ΣΥΝ Ημαθίας (100)
02:32
17:31
Αγρότες ,Αγρότισσες ροδακινοπαραγωγοί
17:40
16:44
15:44
13:39
00:35
16:49
16:44
23:30
23:12
20:37
01:46
17:37
17:31
17:31
10:59
01:29
16:21
16:14
09:57
01:55
15:45
01:42
00:06
01:33
01:03
00:22
00:08
17:23
«…Είναι δε απορίας άξιον, το γεγονός ότι μια θέση τόσο «ευάλωτη» περιβαλλοντικά προτάθηκε, ως η πλέον κατάλληλη για χωροθέτηση του έργου…»
Από την έκθεση του Συνηγόρου του Πολίτη της 27-10-2003 για τη θέση (12)
16:32
17:01
11:57
22:58
16:53
23:42
17:18
00:28
18:26
17:50
23:07
17:54
17:03
22:51
22:22
16:36
22:48
01:14
01:18
01:16
13:10
13:07
17:19
17:21
18:54
17:37
17:31
02:44
02:39
17:51
17:20
02:51
03:08
15:50
15:25
16:37
16:10
15:44
00:56
00:35
00:33
23:31
15:38
15:36
11:10
11:01
02:45
02:42
16:23
01:50
21:04
20:31
02:52
19:19
09:53
00:15
23:28
16:39
19:06
23/06/2009
19:04
23/06/2009Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Σας ευχαριστούμε θερμά που είσαστε όλοι εδώ απόψε.
Ο Συνασπισμός, ο πολιτικός μας χώρος γενικά, περνάει δύσκολες ώρες.
Η Ανανεωτική Πτέρυγα προφανώς δεν θα περιοριζόταν αυτές τις ώρες τις δύσκολες σε μια προσπάθειά της, (που έτσι κι αλλιώς την κάνει), μέσα στο Κόμμα, μέσα στις οργανώσεις του, για την επισήμανση των προβλημάτων και την προβολή προτάσεων για διέξοδο από την κρίση.
Το ρεύμα της Ανανεωτικής Αριστεράς στην Ελλάδα, διαμορφωμένο εδώ και 10ετίες έχει ισχυρές ιστορικές ρίζες και ξεπερνάει κατά πολύ τα όρια του Κόμματός μας.
Αφορά σε χιλιάδες αριστερούς και αριστερές που κράτησαν σε πολύ πιο δύσκολους καιρούς αναμμένη τη φλόγα για μια σύγχρονη και δημοκρατική Αριστερά και που αγωνιούν σήμερα βλέποντας αυτή τη φλόγα να τρεμοσβήνει.
Αυτός ο κόσμος έστειλε τις αγωνίες του ως ηχηρό μήνυμα στην κάλπη.
Η Ανανεωτική Πτέρυγα το μήνυμα το πήρε. Γι αυτό και το σημερινό Βήμα είναι ΔΗΜΟΣΙΟ, ανοιχτό στον κόσμο της Αριστεράς. Είναι Βήμα ειλικρίνειας, αλλά και αποφασιστικότητας.
Η μεγάλη υποχώρηση, αλλά περισσότερο η δυνατή καμπάνα για πολύ πιο δύσκολη συνέχεια επιβάλλει στον ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟ με τόλμη να τα ξαναδεί όλα απ΄την αρχή. Πολιτικές, συμμαχίες, ηγεσίες.
Μικρή σημασία έχουν για μας τα πήγαινε έλα των παραιτήσεων. Το δηλώσαμε από την πρώτη μέρα με τις ανακοινώσεις μας.
Πολύ μεγάλη σημασία έχουν όμως οι απίστευτες δηλώσεις του Αλέκου Αλαβάνου που συνόδευσαν χτες την ανάκληση της παραίτησής του ότι τον Σεπτέμβριο ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει μέλη, θα μοιράζει κάρτες μελών και θα εκλέγει την ηγεσία του απευθείας από τη βάση του.
Ποιός, πότε και πού αποφάσισε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα μετατραπεί σε ενιαίο πολιτικό οργανισμό. Ποιός, πότε και πού αποφάσισε ότι ο ΣΥΝ θα διαλυθεί και θα διαχυθεί στο νέο σχήμα ΣΥΡΙΖΑ. Παρακολουθούμε πολιτικές ακροβασίες και εμείς τουλάχιστον δεν θα μείνουμε αδιάφοροι.
Θα υπερασπίσουμε τα 40 χρόνια της ανανεωτικής μας προσπάθειας και το συμβόλαιο ίδρυσης προ 20ετίας του ΣΥΝασπισμού.
Γιατί εμείς αυτό το κόμμα φτιάξαμε.
Μπροστά σε άλλα σχήματα και άλλες εξελίξεις και μάλιστα αιφνιδιαστικά εξαγγελλόμενες, όλα επανεξετάζονται, όλα είναι ανοιχτά.
23:32
22/06/2009«Η πρώτη ευθύνη για όσα διαδραματίστηκαν από τον Σεπτέμβρη 2007 μέχρι τον Ιούνη του 2009 και οδήγησαν στην ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις Ευρωεκλογές ανήκουν στον Πρόεδρο της Κοινοβουλευτικής του Ομάδας.
Την αναλαμβάνω πλήρως.
Συζήτησα με τη Γραμματεία και την Κοινοβουλευτική Ομάδα.
Κυρίως, όμως έλαβα ένα σκληρό μήνυμα από τον κοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ. Γυναίκες και άνδρες από τη γενιά του Γλέζου, των Λαμπράκηδων, του Πολυτεχνείου που έχουν βιώσει βαρύ τον πέλεκυ του συστήματος και αβάσταχτη την απογοήτευση από ηγεσίες της αριστεράς. Μέχρι τις νέες και τους νέους του άρθρου 16 και τα παιδιά του Δεκέμβρη.
Αυτός ο κόσμος με τα βιώματα και τις καταβολές του είναι η μοναδική περιουσία μας, ελπίδα για τη χώρα μας.
Οι δύσκολες αυτές μέρες είχαν και τη χρησιμότητά τους. Αναδείχθηκαν προβλήματα, δύσκολα αλλά επιλύσιμα, έξω από το ημίφως κομματικών γραφείων. Αναδύθηκε ένας ζωντανός διάλογος ανάμεσα στις φίλες και τους φίλους μας. Απελευθερώθηκε, έστω και με τη μορφή της οργής ή της διάθεσης για παραίτηση, ένα πανίσχυρο συναίσθημα αγάπης για το πρωτότυπο εγχείρημά μας.
Αυτό το συναίσθημα είναι η μεγάλη μας δύναμη. Γιατί δίπλα στη σύγχυση του σήμερα τρέφεται η ελπίδα του αύριο.
Μπορούμε λοιπόν. Όλοι μαζί.
Μπορούμε γρήγορα να ανακτήσουμε την πολιτική πρωτοβουλία, που κάμφθηκε σοβαρά την προεκλογική περίοδο, ως η ουσιαστική, κινηματική, ριζοσπαστική δύναμη της αντιπολίτευσης απέναντι στη ΝΔ με προωθημένες προτάσεις και με πολιτικό σχέδιο έξω από τα όρια του δικομματισμού.
Μπορούμε να αναζωπυρώσουμε τους δεσμούς εμπιστοσύνης με το μεγάλο δημοκρατικό ρεύμα της κοινωνίας που θέλει αλλαγή σε βάθος. Με τον κόσμο της φτώχειας, των υποβαθμισμένων συνοικιών, της ανεργίας, της αβεβαιότητας.
Μπορούμε να αναπτύξουμε τις σχέσεις με τη νέα γενιά, με την συλλογικότητα και την αλληλεγγύη της αριστεράς απέναντι στην ανταγωνιστικότητα και τον ατομισμό του συστήματος.
Βρίσκω ιδιαίτερα θετικές τις σκέψεις και τις προτάσεις του συντονιστή της Γραμματείας Γ. Θεωνά για τον ΣΥΡΙΖΑ.
Έχουμε προ πολλού φθάσει στο σημείο τομής. Κάθε καθυστέρηση ή αναβολή θα είναι αρνητικά καθοριστική.
Συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ, όπως το κόμμα μου ο Συνασπισμός, μπορούν πια να κατανοήσουν ότι η πρόκληση δεν είναι να ελέγχουν το σχήμα συνεργασίας, ή να το βλέπουν ως διαπραγμάτευση μηχανισμών αλλά να το εμπνέουν, να το πυροδοτούν, να γονιμοποιούν την κοινή δράση, να φέρνουν ιδέες, να φιλοξενούν τους ανθρώπους της διανόησης και της τέχνης, χωρίς τους οποίους είμαστε άνυδρο τοπίο.
Τα μέλη και οι φίλοι του ΣΥΡΙΖΑ έχουν πια το δικαίωμα να έχουν ρόλο και λόγο, να εκλέγουν τους αντιπροσώπους τους, να βάζουν αυτοί τη σφραγίδα τους στις πολιτικές κατευθύνσεις και την εκλογή όχι αρχηγού, αλλά συλλογικής ηγεσίας.
Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του φθινοπώρου είναι το σημείο δοκιμής για όλους μας. Και για μένα.
Με τις μικρές μου δυνάμεις από σήμερα συμμετέχω σε αυτή τη προσπάθεια. Όχι μόνο ως Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής μας Ομάδας. Αλλά και ως μέλος του ΣΥΡΙΖΑ που διεκδικώ να έχω την κόκκινη κάρτα για να ψηφίσω στην Συνδιάσκεψη.»
23:30
22/06/2009Στη σημερινή συνεδρίαση η Π.Γ. συζήτησε τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών μετά την εκδήλωση της πρόθεσης του Αλ. Αλαβάνου να παραιτηθεί από βουλευτής και από Πρόεδρος της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ, εν όψει και της σημερινής συνεδρίασης της Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ και κατέληξε κατά πλειοψηφία στα εξής:
1) Αν και το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν κάτω από τις προσδοκίες όλων μας, η διαχείριση από την επόμενη μέρα δημιουργεί μια αναντίστοιχη εικόνα καταστροφής. Αντιλαμβανόμαστε την αγωνία και την απογοήτευση του κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ από το γεγονός αυτό και με αίσθημα ευθύνης δηλώνουμε πως θα εργαστούμε για να αναστραφεί αυτό το κλίμα. Οι συλλογικές διαδικασίες, η αλληλεγγύη και η συντροφικότητα είναι μονόδρομος για όλους μας. Με αυτή τη λογική, αλλά και με κατανόηση στα αυθόρμητα αισθήματα του κόσμου της αριστεράς, εκτιμάμε πως η συγκέντρωση που καλείται έξω από τα γραφεία του ΣΥΡΙΖΑ πριν την συνεδρίαση της γραμματείας δεν μας βοηθάει, δεν ταιριάζει στην κουλτούρα του χώρου .
2) Για μια ακόμα φορά δηλώνουμε πως δεν αποδεχόμαστε την παραίτηση του συντρόφου Αλαβάνου και τον καλούμε να ανακαλέσει. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι αποδεχόμαστε και το σύνολο της ερμηνείας του συντρόφου για το αποτέλεσμα ή τον επιμερισμό ευθυνών έτσι όπως μας παρουσιάστηκε στην προηγούμενη συνεδρίασή μας. Για όλους εμάς η αποτίμηση δεν μπορεί παρά να γίνει με συλλογικό τρόπο και οι ευθύνες δεν μπορούν επίσης παρά να είναι συλλογικές. Ήδη ως κόμμα έχουμε ξεκινήσει μια διαδικασία αποτίμησης του εκλογικού αποτελέσματος που θα ολοκληρωθεί με την συνεδρίαση της επόμενης ΚΠΕ του Συνασπισμού, όπου θα συζητήσουμε και τις πρωτοβουλίες για την επόμενη μέρα και θα εκλέξουμε νέο γραμματέα και νέα Πολιτική Γραμματεία. Αντίστοιχα θεωρούμε πως η συζήτηση πρέπει να ανοίξει και στην βάση του ΣΥΡΙΖΑ με οργανωμένο τρόπο μέσω ενός κειμένου αποτίμησης της γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ που θα συζητηθεί στις τοπικές επιτροπές και η συζήτηση θα ολοκληρωθεί στην συνεδρίαση του Πανελλαδικού Συντονιστικού στις αρχές Ιουλίου. Στην συνεδρίαση αυτή πρέπει επίσης τόσο να εκτιμήσουμε την νέα συγκυρία και να σχεδιάσουμε πρωτοβουλίες για την επόμενη περίοδο, όσο και να ετοιμάσουμε την Πανελλαδική Σύσκεψη του Οκτώβρη, που όπως έχουμε συμφωνήσει θα ασχοληθεί με τα ζητήματα της δομής και της λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ.
3) Τούτη την ώρα αντιλαμβανόμαστε και την κρισιμότητα της κατάστασης και την αγωνία του κόσμου της Αριστεράς και επαναβεβαιώνουμε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την στρατηγική μας επιλογή για το εγχείρημα του ΣΥΡΙΖΑ και την πρόθεση μας να συμβάλουμε καθοριστικά στα επόμενα βήματα που όλοι μαζί πρέπει να κάνουμε. Γνωρίζοντας πως ήδη έχουν ανοίξει μια σειρά από ζητήματα όσον αφορά τον τρόπο λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ δηλώνουμε πως σε αυτή την διαδικασία πρώτο μας μέλημα πρέπει να είναι η ενίσχυση της δημοκρατίας και η ουσιαστική συμμετοχή του κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ σε τοπικό, θεματικό και κεντρικό επίπεδο. Με βάση αυτά ξεκινάμε από τις αποφάσεις των πανελλαδικών συσκέψεων του ΣΥΡΙΖΑ, πολλές από τις οποίες ακόμα δεν έχουν υλοποιηθεί και είμαστε έτοιμοι να συζητήσουμε κάθε άλλη πρόταση. Θεωρούμε πως τόσο το Πανελλαδικό Συντονιστικό όσο και η Πανελλαδική Σύσκεψη είναι εξαιρετικής σημασίας για το μέλλον του ελπιδοφόρου εγχειρήματος του ΣΥΡΙΖΑ και θα συμβάλουμε και εμείς με συγκεκριμένες προτάσεις που θα συζητήσουμε στα συλλογικά μας όργανα το επόμενο διάστημα.
Πολιτική Γραμματεία του Συνασπισμού
07:26
14/06/2009Στο τέλος μιας διήμερης κουραστικής και σε ένταση συνεδρίασης, νομίζω ότι πρέπει να βγάλουμε όλοι και όλες τα συμπεράσματά μας. Και νομίζω ότι από ψυχολογικής άποψης κάναμε καλά που είμαστε σήμερα εδώ και συζητάμε. Είπαν πολλοί να μεταφέραμε τη συζήτηση για μια και δύο βδομάδες μετά. Νομίζω ότι όταν κάποιος κρατάει μέσα του και θυμό αλλά και θλίψη είναι χειρότερα. Και δεν πειράζει καμία φορά να συζητάμε και σε υψηλότερους τόνους. Ήταν η ένταση υψηλή, είναι λογικό, υπήρξε, όμως, και πλούσιος και ειλικρινής προβληματισμός.
Ενδεχομένως, συντρόφισσες και σύντροφοι, και αυτό το λέω για ακόμη μια φορά και το εννοώ, να γίνουμε ακόμα σοφότεροι αν ακούσουμε τι έχει να μας πει και η βάση του κόμματος, και οι φίλοι του κόμματος. Και είδα σ’ αυτή τη συνεδρίαση κάτι που δεν το βλέπουμε συχνά σε άλλες συνεδριάσεις: Να βγαίνουν οι Γραμματείς των Νομαρχιακών Επιτροπών να εκφράζουν τη δική τους αγωνία. Και αυτό είναι υγεία. Είναι μια διαδικασία που πιστεύω ότι πρέπει να φτάσει μέχρι τη βάση.
Και να ακούσουμε τι έχουν να μας πουν όλοι όσοι έδωσαν τη μάχη, ως στρατιώτες στην πρώτη γραμμή και όχι ως επιτελείς, όλοι όσοι δίνουν τη μάχη καθημερινά. Και παρότι κατανοώ τον κίνδυνο εσωστρέφειας και τον προβληματισμό που αναπτύσσεται από πολλούς, νομίζω ότι αυτή τη φορά πρέπει να ακούσουμε τη βάση. Και να μην περιοριστεί αυτή η συζήτηση σε επίπεδο κορυφής.
Παράλληλα, βεβαίως, δεν πρέπει να σταματήσουμε να βρισκόμαστε στην πρώτη γραμμή των μετώπων. Διότι, όπως έχει πει και ο Δ. Σαββόπουλος, η ζωή κυλάει δίχως να κοιτάζει τη δική μας μελαγχολία. Και υπάρχουν μπροστά μας μεγάλα μέτωπα στα οποία πρέπει να δώσουμε το παρόν, διότι αν δεν δώσουμε το παρόν δεν θα υπάρχει αντίβαρο στο πολιτικό σύστημα. Διότι αυτή τη στιγμή έχει κάνει στροφή το παιχνίδι σε ένα συντηρητικό γήπεδο, στο οποίο έχει επιλέξει να παίξει και το ΠΑΣΟΚ και η Ν.Δ., το ΚΚΕ αδυνατεί να είναι αντίβαρο σ’ αυτήν την προοπτική και ο δικός μας ο χώρος, ο χώρος της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς μπορεί να είναι το μόνο αντίβαρο και είναι αποδυναμωμένο αντίβαρο τούτη την ώρα.
Άρα λοιπόν, καμία εσωστρέφεια, παρουσία στα μέτωπα, στην πρώτη γραμμή, αλλά ταυτόχρονα, και μία ειλικρινής, ουσιαστική συζήτηση, όχι εσωστρέφειας αλλά μιας διαδικασίας να ακούσουμε τη βάση γιατί έχει πολύ σημαντικά πράγματα να μας πει. Να ακούσουμε τον κόσμο μας.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Είπα και στην εισηγητική μου ομιλία, η διαχείριση του αποτελέσματος είναι κρισιμότερη από το ίδιο το αποτέλεσμα. Και παρακολουθώ από τη συζήτηση ότι δεν είναι δεδομένο ότι υπάρχει από όλους διάθεση για θετική διαχείριση, για επικράτηση της λογικής, θα έλεγα. Και αναφέρομαι στο μείζον ζήτημα, που τέθηκε από πολλούς συντρόφους από το πρώτο βράδυ, κι αν όχι από το πρώτο βράδυ, από τη δεύτερη μέρα, όταν οι δηλώσεις στελεχών ήταν περισσότερες από κάθε άλλη φορά. Από κάθε άλλη φορά επιτυχούς αποτελέσματος. Όταν οι δηλώσεις στελεχών διαδέχονταν η μια την άλλη. Και ο κόσμος μας, αυτά τα βλέπει, ξέρετε. Δεν τα παραγνωρίζει. Και όταν το μείζον ζήτημα που τέθηκε από πολλούς ήταν αν το αποτέλεσμα ήταν ήττα, πόσο μεγάλη ήττα, πόσο πικρή ήττα και ακούσαμε και πολλούς να λένε τη λέξη ήττα και να γεμίζει το στόμα τους.
Συντρόφισσες και σύντροφοι, ναι ήταν ήττα και ήταν ήττα των προσδοκιών μας. Υπάρχει κανείς που να το αμφισβητεί αυτό; Ήρθε, όμως, το τέλος; Ήρθε η καταστροφή με το 4,7%; Αυτός ο χώρος δεν έχει καταστραφεί και δεν τελείωσε όταν είχε 1,8%. Δεν τελείωσε και δεν καταστράφηκε όταν ήταν για πάνω από μια δεκαετία στο όριο του μπαίνει-δεν μπαίνει στη βουλή, στο έμπα ψυχή, έβγα ψυχή. Αυτός ο χώρος δεν καταστράφηκε και δεν καταστράφηκε διότι οι πολιτικές δυνάμεις, τα πολιτικά υποκείμενα υπάρχουν όταν τα έχει ανάγκη η κοινωνία. Όχι για να εκφράζουν επιδιώξεις των ηγετικών ομάδων. Και η κοινωνία έχει ανάγκη μια σύγχρονη, ανανεωτική, ριζοσπαστική Αριστερά. Και θα υπάρχει αυτός ο χώρος. Δεν θα τελειώσει. Ο κίνδυνος της πραγματικής ήττας, όμως, δεν είναι το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών. Σε λίγους μήνες, άλλοι λένε από Σεπτέμβρη, αν όχι τον Σεπτέμβρη, τον Φλεβάρη, σε λίγους μήνες, πάντως, θα κληθούμε πάλι, όλοι μαζί, από το ίδιο μετερίζι να δώσουμε τη μάχη των εθνικών εκλογών. Αν, λοιπόν, το μείζον ζήτημα σήμερα και η κύρια επιδίωξη σήμερα είναι να πείσουμε τον κόσμο μας ότι πρέπει να νιώθει ταπεινωμένος και ηττημένος και ότι πρέπει να μπει σε μια βαριά και βαθιά κατάθλιψη, τότε είναι που θα έρθει ήττα και θα είναι πραγματική και δεν θα αφορά μόνο την ηγεσία, θα μας αφορά όλους.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Προσπάθησα εχθές με την εισήγησή μου να θίξω έναν πρώτο προβληματισμό για τις αιτίες του δυσμενούς για εμάς, για τις προσδοκίες μας αποτελέσματος. Μπορεί να ήταν ελλιπής αυτός ο πρώτος προβληματισμός. Μπορεί να χρειάζεται διορθώσεις και προσθήκες, ήταν, όμως, μια πρώτη και ειλικρινής προσπάθεια. Άκουσα, βεβαίως, όλο αυτό το διάστημα και μια σειρά από τοποθετήσεις, από όλες τις πλευρές και νομίζω ότι εμπλουτίζουν αυτήν την πρώτη εισηγητική προσπάθεια έναρξης ενός προβληματισμού. Έναρξης της συζήτησης. Ακούστηκαν παρατηρήσεις ότι έλειπαν πολλά στοιχεία από τα αίτια για το αποτέλεσμα στην εισήγηση. Βεβαίως. Υπήρχαν ελλείψεις. Κάποιοι είπαν για τον Δεκέμβρη. Βεβαίως. Να μιλήσουμε για τον Δεκέμβρη. Πριν μιλήσουμε, όμως, για τον Δεκέμβρη, θυμηθείτε. Ο Δεκέμβρης δεν ήταν μόνο η εξέγερση της νεολαίας. Τον Δεκέμβρη, αν θυμάστε καλά, είχαμε και μια άλλη σύγκρουση. Ένα άλλο μέτωπο που κανείς δεν το θυμάται ως αίτιο μιας πιθανής υποχώρησης. Ο Δεκέμβρης ήταν και ο μήνας του Βοτανικού. Το ξεχνάτε αυτό επειδή εκεί δεν διαφωνήσαμε και άρα πιθανόν δεν κάναμε λάθη; Ήταν η σφοδρή σύγκρουση που δώσαμε με τα συγκροτημένα και ενορχηστρωμένα επιχειρηματικά, μιντιακά και πολιτικά συμφέροντα αυτού του τόπου. Όταν να οικονομικά συμφέροντα στη χώρα μας συμφωνούν με τα δύο κόμματα εξουσίας, τότε πρέπει η Αριστερά να κάθεται στη γωνιά της. Και η κοινωνία να κάθεται στη γωνιά της. Και να χάνεται δημόσιος χώρος, δημόσιο συμφέρον προς όφελος των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων.
Εκεί δεχθήκαμε έναν πόλεμο που αντίστοιχο πόλεμο δεν έχει δεχθεί τα τελευταία χρόνια, από τη μεταπολίτευση και μετά, κανένας πολιτικός χώρος. Διότι βασίζεται στον κυρίαρχο λαϊκισμό των γηπέδων, της πολιτικής, των ΜΜΕ. Ήταν, λοιπόν, ένα πιθανό αίτιο της υποχώρησης; Βεβαίως, εκεί συμφωνήσαμε. Θα μου πείτε, όμως, μπορούσαμε να κάνουμε αλλιώς; Έπρεπε να κάνουμε αλλιώς; Συντρόφισσες και σύντροφοι, συνειδητά δεν κάνουμε αλλιώς. Και μπορεί να έχεις και κόστος και υποχώρηση όταν ανοίγεις τέτοια μέτωπα, αλλά πιστεύω σε μια τέτοια Αριστερά, μια Αριστερά που να είναι ανυποχώρητη και να μην φοβάται αυτό το πολιτικό κόστος.
Και έρχομαι και στο άλλο θέμα του Δεκέμβρη γιατί πρέπει να σας πω ότι εγώ θέλω να είναι η συζήτηση ουσιαστική και εφ όλης της ύλης.
Συντρόφισσες και σύντροφοι, η στάση μας να υπερασπιστούμε το κίνημα των νέων ανθρώπων, την εξέγερσή του απέναντι σε όλα αυτά που ένιωσαν να τους πνίγουν τον Δεκέμβρη, με αφορμή ένα αποτρόπαιο γεγονός, δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως λάθος. Και κανείς δεν πιστεύω ότι το λέει αυτό. Και γι’ αυτή μας τη στάση πρέπει να αισθανόμαστε περήφανοι. Κάναμε λάθη και παραλήψεις; Προφανώς. Υπήρξε αδυναμία να ξεχωρίσουμε τις πρώτες στιγμές - όχι στη γραμμή μας, στην αντίληψή μας - σε ορισμένες τοποθετήσεις, υπήρξε αδυναμία να ξεχωρίσουμε το αυθόρμητο από τον φετιχισμό της βίας; Υπήρξε η αδυναμία.
Αλήθεια, όμως, ήταν αυτός ο λόγος της λυσσαλέας επίθεσης που δεχθήκαμε από το μιντιακό και πολιτικό σύστημα; Τους έπιασε το παράπονο μην τυχόν και ξεστράτισε η ανανεωτική Αριστερά από τις αξίες της και τις αρχές της για τη μη βία; Όχι, συντρόφισσες και σύντροφοι, δεν ήταν αυτή η αιτία.
Και ο τρόπος - αν θέλετε, για να δούμε και τις δικές μας αδυναμίες - που εσωτερικά δεν τις συζητήσαμε, που ιδεολογικοποιήσαμε χωρίς ουσιαστική θεωρητική εμβάθυνση τις διαφωνίες μας, αλλά κυρίως η δημόσια κριτική που ασκήθηκε από στελέχη μας, όταν έχεις απέναντί σου όλο το μιντιακό και πολιτικό σύστημα, νομίζω ότι ήταν πιο καταστροφικά λάθη και αδυναμίες από ορισμένες πράγματι αμήχανες παρουσίες στους τηλεοπτικούς δέκτες την πρώτη εβδομάδα των γεγονότων.
Όμως, αυτά θα τα συζητήσουμε γόνιμα για να πάμε μπροστά ή για να τροφοδοτούμε μια θεωρητικοποίηση και μια ιδεολογικοποίηση, η οποία γίνεται χωρίς περιεχόμενο και χωρίς ουσία; Εγώ λέω ότι δεν έχει νόημα. Έχει νόημα να ανοίξουμε μια θεωρητική κουβέντα σε βάθος για το ζήτημα της βίας, έχει νόημα να ανοίξουμε μια ιδεολογική συζήτηση σε βάθος για το πώς η Αριστερά, σε αυτές τις συνθήκες, πρέπει να παρεμβαίνει και να δίνει μάχες, όχι, όμως, για να ιδεολογικοποιούμε διαφορετικές στάσεις και διαφορετικές εκτιμήσεις.
Δεύτερο ζήτημα: Η οικονομική κρίση. Μας διαφεύγει τελείως το γεγονός ότι αυτές οι εκλογές, αυτή η εκλογική αναμέτρηση ήταν η πρώτη εκλογική αναμέτρηση που έγινε μεσούσης μιας κρίσης που δεν έχει δει η Ευρώπη και η χώρα μας - ας πούμε για τη χώρα μας από τη μεταπολίτευση και μετά για να μην πάμε πιο πίσω, και η Ευρώπη από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Δεν θα πω κοινοτοπίες, ότι η κρίση συντηρητικοποιεί. Θα πω, όμως, το προφανές. Θα πω ότι η κρίση αλλάζει το πολιτικό πλαίσιο, το πλαίσιο με το οποίο σκέφτεται και λειτουργεί ο κόσμος, τα κοινωνικά υποκείμενα. Το πλαίσιο με το οποίο λειτουργούν τα πολιτικά κόμματα.
Ήμασταν, άραγε, έτοιμοι και προετοιμασμένοι επαρκώς να αντιμετωπίσουμε την αλλαγή του πολιτικού πλαισίου; Είναι ένα ερώτημα. Κάνουμε προσπάθειες κυρίως με το πρόγραμμά μας. Δεν ξέρω πόσο αποτελεσματικές είναι αυτές οι προσπάθειες, όμως. Και πόσο καταφέραμε στην ελληνική κοινωνία να προβάλουμε μια αξιόπιστη εναλλακτική αντιπρόταση απέναντι σ’ αυτήν την κρίση
Και έρχομαι σε ένα τρίτο σημείο. Στο θέμα του προγράμματος. Θυμάστε πέρσι: «Καλοί είναι αυτοί, έχουν και έναν νέο Πρόεδρο, εν πάσει περιπτώσει της μόδας τώρα, αλλά δεν έχουν πρόγραμμα». Και ας ήμασταν εκείνος ο χώρος, ο οποίος παραδοσιακά, από τη μεταπολίτευση και μετά, ο χώρος της ανανεωτικής και ριζοσπαστικής αριστεράς ήταν ο πιο βαθύς σε προγραμματικές και τεχνοκρατικές ακόμα αναλύσεις. «Δεν έχουν πρόγραμμα αυτοί, δεν έχουν απάντηση». Πρόγραμμα και απάντηση είχαν μόνο τα κόμματα εξουσίας.
Αποφασίσαμε - και σωστά κατά τη γνώμη μου - να κάνουμε ένα προγραμματικό Συνέδριο για να επεξεργαστούμε ένα πρόγραμμα απάντησης και στην κρίση και στα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο τόπος. Πόσο επαρκώς αξιολογήσαμε το πρόγραμμα το οποίο καταρτίσαμε; Και νομίζω ότι εδώ υπάρχουν και υποκειμενικές και αντικειμενικές ευθύνες. Υποκειμενικές γιατί, την ίδια στιγμή που εμείς συζητούσαμε για πρόγραμμα και με μια πολύ μεγάλη πλειοψηφία το εγκρίναμε, η κοινωνία ξέρετε τι συζητούσε; Αν είναι ώριμες οι συνθήκες η Αριστερά να στηρίξει δίχως να συμμετάσχει σε μια κυβέρνηση κεντροαριστεράς με το ΠΑΣΟΚ. Λες και αυτό ήταν το ζήτημα του Διαρκούς Συνεδρίου.
Και υπάρχουν και αντικειμενικές συνθήκες. Ότι ίσως καθυστερήσαμε να το παράξουμε. Υπάρχουν αντικειμενικές συνθήκες ότι ίσως να χάσαμε το timing. Όμως αυτές και τις υποκειμενικές και τις αντικειμενικές δυσκολίες πρέπει να τις δούμε κατάματα. Και το συμπέρασμα; Ότι δεν αξιοποιήσαμε ακόμα - δεν χάθηκε ο χρόνος - ένα από τα σημαντικότερα εργαλεία μας για να παράγουμε πολιτική
Τέταρτο σημείο: Η εικόνα Βαβυλωνίας που εκπέμπαμε προς τα έξω. Δεν θέλω να αναφερθώ ούτε στο πώς καταφέραμε να μετατρέψουμε ένα πρωτοπόρο εγχείρημα εσωκομματικής δημοκρατίας σε μια εικόνα εσωκομματικής διαπάλης και διαμάχης, ούτε για το πώς καταφέραμε να ανοίξουμε από το πουθενά μια συζήτηση που αφορούμε τις καταστατικές μας δεσμεύσεις, που έδινε την εικόνα αντιμαχόμενων παρατάξεων για θέσεις και οφίτσια. Θυμηθείτε, όμως κάτι. Όταν μπαίνεις σε τέτοιο καιρό, είσαι στις εκλογές του 2007. Από τότε και μετά είχαμε μια διαρκώς ανοδική πορεία. Ήμασταν περισσότερο ευρωπαϊστές; Ήμασταν λιγότερο προσηλωμένοι στην αριστερή πλεύση, στην αριστερή γραμμή; Είχαμε κλείσει το μάτι σε κυβέρνηση συνεργασίας με τα δύο μεγάλα κόμματα και είχαμε αυτήν την άνοδο; Όχι.
Είχαμε άλλο πλαίσιο εκτός κρίσης, κυρίως, όμως, ήταν άλλο το μήνυμα που εκπέμπαμε στην κοινωνία. Δεν είχαμε άλλη γραμμή πλεύσης. Είχαμε ηθικό πλεονέκτημα απέναντι στην κοινωνία. Και το είχαμε διότι δείχναμε προς τα έξω ότι είμαστε ένας πολιτικός χώρος που δεν μοιάζει με τους άλλους. Που με επιμονή προσπάθησε να υπερασπιστεί τη νέα γενιά και το κίνημα του άρθρου 16, που με επιμονή προσπάθησε να αναδείξει το καινούργιο στις δημοτικές εκλογές της Αθήνας και που αυτό το οποίο σηματοδοτούσε τόσο η επιλογή του Αλ. Αλαβάνου να μην είναι υποψήφιος στην Α’ ή Β’ Αθήνας με σίγουρη εκλογή όσο και το γεγονός - δεν θα το έλεγα αλλά άκουσα μια τοποθέτηση η οποία, επιτρέψτε μου να σας πω, αισθάνθηκα ότι ήταν υποτιμητική - ότι ήμουν υποψήφιος στις δημοτικές εκλογές της Αθήνας και πήραμε ένα ποσοστό που δεν έχουμε ξαναπάρει ποτέ, 11%. Και το ίδιο βράδυ βγήκα και είπα ότι δεν θα είμαι υποψήφιος στις επόμενες βουλευτικές εκλογές, που έρχονται σε λίγο καιρό, γιατί δεν με ενδιαφέρει να κάνω πολιτική καριέρα, αλλά θα μείνω στο Δήμο της Αθήνας για να υπερασπιστώ το λόγο που έδωσα απέναντι στους αθηναίους πολίτες και όταν ήρθαν οι εκλογές, έκανα πράξη αυτή μου τη δήλωση. Όταν όλοι έλεγαν «μα είναι δυνατόν;». Θα μπορούσα να είμαι βουλευτής. Επέλεξα να μην είμαι. Δεν με ενδιαφέρει να κάνω πολιτική καριέρα. Αυτό, συντρόφισσες και σύντροφοι, είναι μια ειδοποιός διαφορά που μας κάνει να ξεχωρίζουμε από άλλες πολιτικές δυνάμεις. Και εν πάσει, περιπτώσει, λίγος σεβασμός δεν βλάπτει όταν τοποθετούμαστε με τέτοιο τρόπο για μάχες εξουσίας και βυζαντινισμούς. Η μόνη εξουσία που αισθάνομαι ότι έχω, ξέρετε ποια είναι; Το ότι παίρνω e-mail και συναντώ κόσμο και αισθάνομαι την αγάπη του. Αυτή είναι η μόνη εξουσία που έχω. Δεν ανταλλάσσεται ούτε με θητείες στην ευρωβουλή ούτε στο ελληνικό κοινοβούλιο. Δεν ανταλλάσσεται με τίποτα.
Ηθικό πλεονέκτημα, λοιπόν, συντρόφισσες και σύντροφοι, για τον χώρο μας. Πού πήγε αυτό το ηθικό πλεονέκτημα; Πιστεύω ότι δεν το σπαταλήσαμε. Θολώσαμε την εικόνα, όμως. Και έχουμε ευθύνη που θολώσαμε την εικόνα, έχουμε ευθύνη να πάρουμε εκείνες τις πρωτοβουλίες που θα αναδεικνύουν τον χώρο μας ως μια δύναμη που δεν είναι μια από τα ίδια.
Προσπάθησα να ανοίξω τη συζήτηση και ζήτησα χθες να υπάρξουν καθαρές τοποθετήσεις και απαντήσεις. Μετά, όμως, στο τι κάνουμε, δηλαδή, από δω και στο εξής, απαντήσεις δεν δόθηκαν ή μάλλον δόθηκαν μισές.
Θέμα ηγεσίας υπάρχει; Όχι, δεν υπάρχει.
Να πάμε σε ένα Συνέδριο, να αλλάξουμε στρατηγική; Όχι, να μην πάμε, διότι είναι δεδομένοι οι συσχετισμοί.
Να αντιμετωπίσουμε δομικά και λειτουργικά προβλήματα που έχει ο χώρος μας εδώ και χρόνια, να κάνουμε ένα βήμα με τη συζήτηση στη βάση του κόμματος ή με την επανεκλογή Πολιτικής Γραμματείας; Όχι, ούτε αυτό.
Τι ακριβώς προτείνετε να κάνουμε; Πείτε μου.
Συνεννόηση είπε χθες ο σύντροφος Φώτης.
Μάλιστα, συνεννόηση.
Εγώ ήμουν και το ξέρετε και θα είμαι ο πρώτος που θα το επιδιώξει. Η συνεννόηση, όμως, προϋποθέτει δύο πράγματα.
Πρώτον, να είμαστε συγκεκριμένοι ως προς το τι ακριβώς προτείνουμε και τι θέλουμε να αλλάξει. Όχι γενικόλογα.
Και δεύτερον, να σταματήσουμε να πριονίζουμε το κλαδί πάνω στο οποίο καθόμαστε όλοι και όλες μας.
Αν επιδιώκουμε διορθωτικές κινήσεις στο επίπεδο της πολιτικής τακτικής μας, στο επίπεδο της επικοινωνίας, στο επίπεδο της λειτουργίας, είμαστε ανοιχτοί, είμαι ανοιχτός απολύτως να συνεννοηθούμε και για αλλαγές και για διορθωτικές κινήσεις και για τροποποιήσεις.
Αν, όμως, επιδιώξουμε δια της διολισθήσεως και δια της πρωτοφανέρωτης διαπίστωσης ότι οι συσχετισμοί στον κομματικό Συνασπισμό είναι διαφορετικοί και διαφορετικοί οι συσχετισμοί στον κοινωνικό Συνασπισμό, ώστε να ανατρέψουμε τη στρατηγική γραμμής πλεύσης, τότε με συγχωρείτε, αλλά αυτό δεν είναι συνεννόηση.
Διότι κανείς από εμάς, ούτε εγώ ούτε κανένας μπορεί να ισχυριστεί ότι έχει υπέρ του τους συσχετισμούς στον κοινωνικό Συνασπισμό.
Και διότι η παράδοση και η δημιουργία των κομμάτων της ανανεωτικής Αριστεράς δεν είχε ποτέ αυτό το χαρακτηριστικό.
Αυτό μου θύμισε μια κουβέντα που μου είχε κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση και με είχε στενοχωρήσει βαθιά, πριν από χρόνια όταν η τότε συντρόφισσά μας, η Μαρία Δαμανάκη είπε δημόσια ότι δεν δίνει αναφορά στο κόμμα αλλά στους ψηφοφόρους της.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Πρέπει να συνεννοηθούμε. Και κατανοώ ότι είναι κρίσιμες οι συνθήκες. Αλλά πρέπει να συνεννοηθούμε. Και εγώ θα πάρω πρωτοβουλίες για να συνεννοηθούμε. Και αυτό που λέει ο Παναγιώτης Λαφαζάνης μορατόριουμ, εγώ δεν θα το έλεγα μορατόριουμ. Μορατόριουμ κάνουν οι εμπόλεμες παρατάξεις.
Εγώ θα έλεγα την ανάγκη να ξεκινήσει ένας ειλικρινής διάλογος. Όχι μόνο σε επίπεδο βάσης, αλλά και σε επίπεδο κορυφής. Διότι έχουμε μπροστά μας κρίσιμες εκλογικές αναμετρήσεις. Διότι έχουμε μπροστά μας κρίσιμες μάχες και αυτές τις μάχες δεν έχουμε την επιλογή ούτε οι μεν ούτε οι δε να μην τις δώσουμε μαζί.
Και, αν θέλετε, και το εκλογικό αποτέλεσμα αυτό και αυτό των προηγούμενων εκλογών αυτό αποδεικνύει. Μαζί μπορούμε να καταφέρουμε πολλά, χώρια δεν μπορούμε να καταφέρουμε πολλά.
Άρα, ανοιχτοί στη συνεννόηση, στο διάλογο, στη συζήτηση, αρκεί να είναι προωθητική και εποικοδομητική και χωρίς να υπάρχουν όροι εκ των προτέρων, οι οποίοι είναι ασαφείς.
Άκουσα να λέγεται, επίσης, ότι η πρόταση για τον τρίτο πόλο, ήταν ένα πυροτέχνημα, το οποίο το μάθαμε, λέει, από το μπαλκόνι της προεκλογικής συγκέντρωσης της Πλ. Εθνικής Αντίστασης, του Δημαρχείου.
Επιτρέψτε μου να σας πω ότι δεν είναι έτσι. Και νομίζω ότι θα έπρεπε όλοι να αναγνωρίζουμε και να θυμόμαστε, παρότι στις μέρες μας δεν δίνουμε πολύ μεγάλη σημασία στα κείμενα και στις πολιτικές αποφάσεις, θα έπρεπε, όμως, να θυμόμαστε ότι το 5ο Συνέδριο, το οποίο κάναμε πριν ενάμισι χρόνο, το Φλεβάρη του 2008, λέγαμε ότι «στρατηγική επιλογή του ΣΥΝ είναι και παραμένει η κοινή δράση και η συνεργασία, πέρα από διαφορές, όλων των δυνάμεων της Αριστεράς και της ριζοσπαστικής Οικολογίας στη χώρα μας, στη βάση όλων των ώριμων μεγάλων κοινωνικών αιτημάτων και ενός υγιούς, σύγχρονου προοδευτικού προγράμματος, με σοσιαλιστική κατεύθυνση». Ακούγεται, βέβαια, να λένε πολλοί ότι εμπόδιο σε αυτήν την προοπτική είναι η στάση της ηγεσίας του ΚΚΕ. Βεβαίως, είναι εμπόδιο. Σε σχέση, όμως, με αυτό που είπαμε προχθές και που λέγαμε πάλι πριν από ενάμισι χρόνο - απόφαση Συνεδρίου και ξαναδιαβάζω: «Ο ΣΥΝ στο πλαίσιο του ΣΥΡΙΖΑ, παρά τη στάση της ηγεσίας του ΚΚΕ, δεν θα παρακολουθήσει μια τακτική άγονων και αποπροσανατολιστικών αντιπαραθέσεων στο χώρο της Αριστεράς. Θα συνεχίσει να έχει ως κύριο αντίπαλο την κυβερνητική πολιτική και συνολικά τον δικομματισμό, όπως θα συνεχίσει να εμμένει στην ιδέα της μεγάλης συμπαράταξης της Αριστεράς και της οικολογίας για την ανατροπή του κυρίαρχου πολιτικού σκηνικού, την ήττα του δικομματισμού», κ.λ.π
Πόσο μας ξάφνιασε πια που επαναλάβαμε ουσιαστικά τις στρατηγικές αποφάσεις του Συνεδρίου; Βεβαίως, ενδεχομένως να τις είχαμε εγκαταλείψει στην πορεία. Αυτό είναι άλλο καπέλο. Και αυτό ίσως να είναι και ένα έλλειμμα συνεννόησης μεταξύ μας. Αλλά δεν μπορεί να λέμε ότι μάθαμε για τον τρίτο πόλο, που είναι στρατηγική μας επιλογή, από το μπαλκόνι της προεκλογικής συγκέντρωσης.
Συντρόφισσες και σύντροφοι, να μιλήσουμε επί της ουσίας Και η ουσία είναι ότι σ’ αυτήν την κατεύθυνση την προγραμματική μπορούμε να δώσουμε βάθος.
Δεν υπάρχει άλλο σχέδιο. Δύο είναι τα σχέδια που μπορεί να έχει η σύγχρονη ριζοσπαστική Αριστερά: Το ένα είναι της κεντροαριστεράς - θυμάστε πόσο μας ταλάνισε, από το 1996 ως το 2003 που στο προγραμματικό Συνέδριο πήραμε με πολύ μεγάλη πλειοψηφία την απόφαση να χαράξουμε την κόκκινη γραμμή. Είναι, βεβαίως, μια επιλογή. Να το πούμε καθαρά. Από το 2003, με μεγάλη πλειοψηφία, έχουμε πάρει απόσταση από αυτό το σενάριο. Δεν ήμαστε στην εποχή που κάναμε Συνέδριο και ερχόταν ο κ. Σημίτης και χειροκροτούνταν περισσότερο από τον τότε Προεδρό μας, τον Ν. Κωνσταντόπουλο. Έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε.
Το ένα, λοιπόν, είναι αυτό και το άλλο σενάριο, που μπορούμε να υπηρετήσουμε και να του δώσουμε βάθος, είναι το σενάριο του τρίτου πόλου.
Πώς θα διεμβολίσουμε τον διπολισμό, τον δικομματισμό; Ενισχύοντας τη λογική της ανασύνθεσης του πολιτικού σκηνικού. Ενός τρίτου πόλου στα αριστερά του πολιτικού συστήματος.
Και να δώσουμε και συγκεκριμένο προγραμματικό περιεχόμενο σ’ αυτήν την πρόταση. Να προτείνουμε ανοιχτά στην κοινωνία και στα πολιτικά κόμματα πέραν του δικομματισμού ένα μίνιμουμ προγραμματικό πλαίσιο.
Πρόγραμμα έχουμε. Και όχι για να το έχουμε στις προθήκες της βιβλιοθήκης μας. Και, βεβαίως, έχουμε ένα πρόγραμμα με μεγάλη πλειοψηφία. Ένα πρόγραμμα το οποίο μίλαγε για την ανάγκη λειτουργίας μιας ασπίδας κοινωνικής προστασίας για τα αδικούμενα τμήματα του πληθυσμού, για την ανάγκη αναζήτησης και υπόδειξης μιας θετικής διεξόδου από την κρίση, κυρίως μέσα από δημόσια επενδυτικά προγράμματα, από τη δημιουργία τραπεζικού πυλώνα υπό δημόσιο κοινωνικό έλεγχο, από την ανάγκη επανάκτησης από το δημόσιο φορέων και οργανισμών που αφορούν κύρια κοινωνικές ανάγκες.
Έχουμε, λοιπόν, τη δυνατότητα να διαμορφώσουμε μια προγραμματική πρόταση, ένα μίνιμουμ πλαίσιο πρότασης και να συνεννοηθούμε.
Και αυτή είναι η μόνη στρατηγική πλεύσης που στην ουσία μπορεί να βρίσκεται σε μια διαρκή επικοινωνία με τον σοσιαλιστικό χώρο. Δεν είναι αντιπαραθετική πλεύση ως προς τον λεγόμενο σοσιαλιστικό χώρο. Δεν είναι αντιπαραθετική πλεύση ως προς τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ, που παρακολουθεί με αγωνία τις εξελίξεις στο πολιτικό γίγνεσθαι και στο ΠΑΣΟΚ και σε εμάς.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Θέλω να πω και δυο κουβέντες για τα δομικά προβλήματα λειτουργίας του κόμματος. Στη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας, που έγινε την Τετάρτη, προσπάθησα να θέσω ερωτήματα, κυρίως. Ερωτήματα όχι όσον αφορά τα αίτια της ήττας αλλά ως προς τα δομικά προβλήματα λειτουργίας στον ΣΥΝ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί πιστεύω βαθιά ότι μπορεί αυτό το εκλογικό αποτέλεσμα να μην το δούμε ως αφετηρία εσωκομματικής γκρίνιας, αλλά ως μια ευκαιρία να ακουμπήσουμε προβλήματα που δεν ακουμπήσαμε γιατί θεωρήσαμε προτεραιότητα να τα αντιμετωπίσουμε την περίοδο της ευφορίας. Και έθεσα κάποιους προβληματισμούς. Να σας τους επαναλάβω.
Ένας προβληματισμός είναι αν μας ικανοποιεί ο τρόπος λειτουργίας της ηγεσίας του κόμματος, της Πολιτικής Γραμματείας. Ήμαστε αποδοτικοί; Θεωρούμε ότι είναι παραγωγικό το πρόγραμμα; Θεωρούμε ότι γίνεται και ότι μπορεί να γίνει ουσιαστική συζήτηση σε βάθος για τη στρατηγική μας και τις κινήσεις τακτικής ή έχουμε πολλές φορές την αίσθηση ότι βρισκόμαστε μπροστά σε προκάτ αναλύσεις και προκάτ απαντήσεις, σε δύο αντίπαλες παρατάξεις, όπως γίνεται στα διοικητικά συμβούλια των συλλόγων που ό,τι και να γίνει ξέρουμε την απάντησή τους; Πιστεύετε αλήθεια ότι μπορεί να προχωρήσει έτσι ένα κόμμα, χωρίς αλληλεγγύη και εμπιστοσύνη στην ηγετική ομάδα του; Δεν μπορεί να προχωρήσει.
Να βάλω έναν δεύτερο προβληματισμό, για να ανοίξει η συζήτηση. Η λειτουργία των τάσεων. Όχι η ύπαρξή τους, προσέξτε. Δεν θα μιλήσω εγώ για την ανάγκη να είμαστε ένα μονολιθικό κόμμα και όχι πολυτασικό. Δεν θέλω να επαναφέρω μια ανούσια συζήτηση για την ύπαρξη ρευμάτων και ιδεών. Όταν υπάρχουν ρεύματα, πρέπει να έχουν την αποτύπωσή τους στον κομματικό ιστό. Θέλω να μιλήσω για τη λειτουργία τους. Είμαστε, όμως, σύμφωνοι με τον τρόπο που λειτουργούν; Λειτουργούν ως ρεύματα ιδεών, όσμωσης και ανταλλαγής απόψεων ή μήπως ως μηχανισμοί που θυμούνται τη λειτουργία τους όταν έρθει η ώρα να εκλέξουν μέλη της ΚΠΕ, λογικό αυτό, αφήστε το, αλλά και μέλη της Π.Γ.. Γιατί λογικό αυτό; Πείτε μου εσείς ένα σοσιαλδημοκρατικό ή αριστερό κόμμα στην Ευρώπη που λειτουργεί με τάσεις, που τα εκτελεστικά του όργανα - όχι τα βουλευόμενα - εκλέγονται με βάση τις λίστες και με βάση την αποτύπωση των συσχετισμών των τάσεων στο κόμμα; Κανένα.
Υπάρχει μια καταστατική δέσμευση στον ΣΥΝ που λέει ότι τα μέλη της Π.Γ. πρέπει να εκλέγονται με λίστες. Μάλιστα. Κατά τη γνώμη μου λάθος, αλλά υπάρχει και δεν μπορούμε να μην την τηρήσουμε. Καταστατικές δεσμεύσεις, Θα είμαι ο τελευταίος που θα πει να μην τις τηρήσουμε.
Αλλά ακόμα και σε αυτό παρακάμπτουμε το καταστατικό. Γιατί το καταστατικό λέει πως η εκλογή σε όλα τα όργανα, δηλαδή από το Συνέδριο στην Κεντρική Επιτροπή, έτσι και από την Κεντρική Επιτροπή στην Πολιτική Γραμματεία. Δηλαδή, λίστες, με λίστες - λάθος κατά τη γνώμη μου - αλλά με δυνατότητα διαπήδησης ψήφων, από τη μία λίστα στην άλλη. Ποτέ δεν το κάναμε αυτό. Οι τάσεις αποφασίζουν από πριν ποιον θα εκλέξουν. Να το συζητήσουμε αυτό ανοιχτά, δημόσια; Να αναρωτηθούμε. Είναι σωστό;
Τρίτο ζήτημα. Οι χρεώσεις ευθύνης των μελών της Π.Γ. και των Τμημάτων της ΚΠΕ. Αν υπάρχει κάποιος ουσιαστικός έλεγχος. Αν σας ικανοποιεί. Θα μου πείτε ότι είναι δευτερεύοντα ζητήματα αυτά τώρα. Τώρα έχουμε θέμα γραμμής. Σύμφωνοι. Έχουμε διαφορετική εκτίμηση της ιεράρχησης των δομικών προβλημάτων του κόμματος.
Θεωρώ ότι και με αυτή και με την άλλη γραμμή θα μπορούσαμε να πάμε καλύτερα, αν το κόμμα λειτουργούσε. Και θεωρώ ότι δεν είναι μόνο σε επίπεδο ηγεσίας, αλλά και ο μηχανισμός του κόμματος συνολικά.
Εγώ έβλεπα ότι οι οργανώσεις έδιναν μια μάχη ζωτικής σημασίας και στην πρώτη γραμμή και στα κεντρικά γραφεία της Κουμουνδούρου επικρατούσε σιωπή. Από πότε έχει να γίνει μια αντικειμενική αξιολόγηση της αποδοτικότητας αυτού του μηχανισμού; Να σχεδιάσουμε, λοιπόν, ένα οργανόγραμμα για την μεγαλύτερη παραγωγικότητα, στοιχειώδη έλεγχο της δουλειάς και να γίνουμε εμείς οι ίδιοι πιο αποτελεσματικοί.
Και αυτό, βεβαίως, δεν είναι το μόνο πρόβλημα. Υπάρχουν και άλλα προβλήματα, όπως η οργάνωση της δουλειάς μας και στο κόμμα, και στην κοινοβουλευτική ομάδα, ανεξάρτητα από τα πρόσωπα. Για τον τρόπο, για τη δομή, για τη λειτουργία μιλάω.
Σύντροφοι, εγώ λέω ότι αυτά είναι σημαντικά προβλήματα. Μπορεί να μου πείτε ότι ψάχνω να βρω δικαιολογίες. Δεν ψάχνω να βρω δικαιολογίες. Έχω βαριά την ευθύνη. Είμαι Πρόεδρος του κόμματος και είμαι υποχρεωμένος αφού τα βλέπω ενάμισι χρόνο σχεδόν, τουλάχιστον να τα πω με ειλικρίνεια στον κόσμο του κόμματος και στα μέλη της ΚΠΕ. Εφόσον τα διαπιστώνω, πρέπει να τα πω. Άλλο αν θα καταφέρουμε να τα αλλάξουμε.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
Θέλω πριν κλείσω, να μιλήσω για τον ΣΥΡΙΖΑ. Είμαι της άποψης ότι αν λύνονται σοβαρά προβλήματα λειτουργίας, συνεννόησης στο κόμμα μας, σε μεγάλο βαθμό, 90% θα λύνονται και προβλήματα λειτουργίας στον ΣΥΡΙΖΑ.
Βεβαίως, τίθεται ξανά και ξανά το ερώτημα σε σχέση με τη γραμμή μας, την πολιτική μας για τις συμμαχίες. Και επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ έχει μπει στο στόχαστρο εδώ και πολύ καιρό, από την περίοδο της δημοσκοπικής έκρηξης, όλων όσων ήθελαν να μην υπάρχει, όλων όσων ήθελαν να μην έχει δημιουργηθεί αυτή η δυναμική, εγώ έχω υποχρέωση από το βήμα της ΚΠΕ να απαντήσω σε όλους όσους πολεμάνε τον ΣΥΡΙΖΑ, λέγοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο υπάρχει, αλλά θα υπάρχει γιατί έχει μέλλον, γιατί τον έχει ανάγκη η κοινωνία. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι το άθροισμα των συνιστωσών του, δεν είναι άθροισμα τυχαίων δυνάμεων. Δεν είναι, αν θέλετε, η πολλές φορές γραφειοκρατική λειτουργία και στον ΣΥΡΙΖΑ των επικεφαλής των συνιστωσών του. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι οι άνθρωποι και οι οργανώσεις με τις οποίες βρισκόμαστε δίπλα-δίπλα εδώ και 10-15 χρόνια, πριν γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ, από το Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ που περπατήσαμε μαζί σε μεγάλες διαδηλώσεις, σε αγώνες. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αυτός που κατάφερε να επαναφέρει και να κρατήσει κοντά μας ανένταχτους αριστερούς στην ενεργό πολιτική και, σε τελευταία ανάλυση, να έχουμε στο μυαλό μας ότι τον ΣΥΡΙΖΑ ως όχημα, ως εργαλείο χρησιμοποιήσαμε για να μπούμε στη βουλή το 2004, σε μια εποχή που η αντίληψη για την κεντροαριστερή διαχείριση επιχειρούσε να μας διαλύσει.
Ο ΣΥΡΙΖΑ μας έβγαλε τότε από το αδιέξοδο, εδραίωσε τη θέση μας στα αριστερά του πολιτικού συστήματος, όπου τότε στεκόταν μόνο του το ΚΚΕ και η στράτευση του κόσμου μαζί μας σ’ αυτήν την προσπάθεια μας προώθησε σε καλύτερες θέσεις. Είμαστε πια ένα μαζικό αριστερό σχήμα, με παρουσία στους δρόμους, με παρουσία στα κοινωνικά μέτωπα και με πολύ μεγάλες αδυναμίες στον τρόπο λειτουργίας, τις οποίες οφείλουμε αυτοκριτικά να δούμε κατάματα και να δούμε πώς θα τις ξεπεράσουμε. Υπάρχουν αδυναμίες που πρέπει να τις δούμε, υπάρχουν αδυναμίες που πρέπει να τις συζητήσουμε και με τους συμμάχους μας, με τα μέλη μας, αλλά δεν μπορούμε να πάμε πίσω στην επιλογή μας για τον ΣΥΡΙΖΑ. Διότι, συντρόφισσες και σύντροφοι, αν κάνουμε πίσω στην επιλογή μας για τον ΣΥΡΙΖΑ σημαίνει επιστροφή σε άλλο πολιτικό σχέδιο, σε άλλο στρατηγικό σχέδιο, σημαίνει επιστροφή στην κεντροαριστερά. Δεν υπάρχει ενδιάμεσος δρόμος. Ειδικά τώρα, που πανευρωπαϊκά η κεντροαριστερά καταγράφει πτώση και βρίσκεται σε ένα μεγάλο αδιέξοδο εξαιτίας της προσχώρησής της στον νεοφιλελευθερισμό. Άρα, λοιπόν, και σε αυτό πρέπει να συνεννοηθούμε.
Και λέω, κλείνοντας: Η συζήτηση να ανοίξει σε βάθος στις οργανώσεις. Η συζήτηση, παράλληλα, να προχωρήσει και με τους συμμάχους μας και με τους φίλους μας και με τους φίλους της παράταξης. Να μην είναι, όμως, μια συζήτηση εσωστρέφειας. Εγώ ζήτησα να πάω στις Νομαρχιακές Επιτροπές που θα συνεδριάσουν αλλά βάζω έναν όρο: Όπου πάω θα υπάρχει και εξωστρεφής παρέμβαση και περιοδεία και κινητοποίηση.
Μακάρι η συζήτηση να μην μας πάρει αιώνες. Άκουσα κάτι κριτικές εδώ, ότι είναι λάθος να συζητάμε έναν μήνα. Θα συμφωνήσω. Να συζητήσουμε 20 ημέρες, τρεις εβδομάδες και σε τρείς εβδομάδες να έρθουμε σοφότεροι και με μια προσπάθεια να έχουμε συνεννοηθεί όλοι μας, να έχουμε ανταλλάξει σκέψεις ειλικρινείς και απόψεις, να έχουμε πάρει την εμπειρία από τη βάση του κόμματος. Και στην ΚΠΕ να προσπαθήσουμε με ειλικρίνεια να λύσουμε και προβλήματα συνεννόησης μεταξύ μας για το τι ακριβώς κάνουμε και πώς προχωράμε και κυρίως, όμως, να αγγίξουμε και τα δομικά προβλήματα λειτουργίας του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ.
Και για να διευκρινίσω αυτό που είπα χθες σχετικά με την ενιαία ηγετική λειτουργία του ΣΥΝ και του ΣΥΡΙΖΑ, πιστεύω ότι η Πολιτική Γραμματεία, η ηγεσία του ΣΥΝ, η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και η κοινοβουλευτική ομάδα μπορούν να βρουν τον τρόπο να συντονιστούν. Να συνεννοηθούμε, γιατί αυτά που μας χωρίζουν είναι πολύ λιγότερα από αυτά που μας ενώνουν. Και προπάντων μας ενώνει η προοπτική της μάχης που θα δώσουμε το επόμενο διάστημα, και της κοινωνικής και της εκλογικής που έχουμε μπροστά μας. Ας σοβαρευτούμε, λοιπόν, ας ανασκουμπωθούμε και ας έρθουμε σοφότεροι σε 20 ημέρες για να λύσουμε δομικά προβλήματα λειτουργίας και να πάμε όλοι μαζί μπροστά.
18:55
14/06/2009
18:54
14/06/2009Στη συνεδρίαση της ΚΠΕ του ΣΥΝ η Ανανεωτική Πτέρυγα πρότεινε η αναζήτηση των αιτίων της εκλογικής ήττας να στραφεί στην πολιτική γραμμή που ακολούθησε ο ΣΥΝ το προηγούμενο διάστημα. Πρότεινε αλλαγές στην πολιτική και τις συνεργασίες του κόμματος, απολύτως εφικτές και πραγματοποιήσιμες στο πλαίσιο της γενικής μας κατεύθυνσης.
Δυστυχώς, ο πρόεδρος και η πλειοψηφία της ΚΠΕ δεν αποδέχτηκαν τις προτάσεις αυτές.
Φαίνεται ότι το μήνυμα της κάλπης δεν ελήφθη.
01:31
Συντρόφισσες και σύντροφοι,Πριν ξεκινήσω την εισήγησή μου, θα ήθελα να απευθύνω και εκ μέρους της Κεντρικής Επιτροπής, ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους και όλες τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες του ΣΥΝασπισμού και του ΣΥΡΙΖΑ, που δώσαμε μαζί έναν δύσκολο αλλά όμορφο αγώνα.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω τα χιλιάδες μέλη, τα στελέχη και τους φίλους της παράταξης που έδωσαν από το υστέρημα του χρόνου και της ψυχής τους σε αυτή την εκλογική μάχη.
Να ευχαριστήσω και όλους τους υποψήφιους και υποψήφιες ευρωβουλευτές για τον αγώνα τους.
Ειδικότερα το Νίκο το Χουντή και να του ευχηθούμε καλή και δημιουργική θητεία στο ευρωκοινοβούλιο.
Την Ελένη τη Σωτηρίου για την αντοχή, την επιμονή και την αγωνιστικότητά της.
Και ακόμα πιο πολύ το Δημήτρη το Παπαδημούλη, που βρέθηκε στη πρώτη γραμμή και έδωσε έναν έντιμο και ανιδιοτελή αγώνα.
Συντρόφισσες και σύντροφοι,
το Κόμμα μας και η παράταξή μας ο ΣΥΡΙΖΑ, βγαίνουν από μια δύσκολη εκλογική αναμέτρηση με απώλειες.
Είχαμε ένα εκλογικό αποτέλεσμα κατώτερο των προσδοκιών και των στόχων μας. Οφείλουμε όλοι με αυτοκριτική διάθεση και με ειλικρίνεια να αποτιμήσουμε το αποτέλεσμα. Η αλήθεια είναι πάντα άλλωστε επαναστατική δύναμη.
Οφείλουμε να αποτιμήσουμε το αποτέλεσμα, και να το διαχειριστούμε θετικά, γιατί η διαχείρισή του είναι πιο κρίσιμη από το ίδιο το αποτέλεσμα.
Οφείλουμε να αναλύσουμε σε βάθος τα αίτια. Να μη προσπεράσουμε τις αδυναμίες μας. Να μη διστάσουμε την αυστηρή αυτοκριτική με στόχο να διορθώσουμε λάθη και παραλήψεις.
Να αντιμετωπίσουμε το εκλογικό αποτέλεσμα όχι ως μια νέα αφετηρία εσωκομματικής γκρίνιας και εσωστρέφειας αλλά ως καμπανάκι κινδύνου για να διορθώσουμε λάθη και να διορθωθούμε.
Ως μια ευκαιρία για να ασχοληθούμε σοβαρά με χρόνιες και δομικές δυσλειτουργίες που όλο το προηγούμενο διάστημα τις αναγνωρίζαμε αλλά τις κρύβαμε κάτω από το χαλί.
Συντρόφισσες και σύντροφοι όσο λάθος θα ήταν σήμερα να σφυρίζαμε αδιάφορα σα να μη συνέβη τίποτα, άλλο τόσο λάθος θα ήταν να το αντιμετωπίσουμε και ως καταστροφή.
Χάσαμε μια μάχη, έχουμε όμως το πόλεμο μπροστά μας και πρέπει γρήγορα να ανασυγκροτήσουμε τις δυνάμεις μας γιατί η κοινωνία έχει ανάγκη από μια διαρκή και ενεργό παρουσία της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής αριστεράς, ιδίως στις μέρες της οικονομικής κρίσης και των κοινωνικών εντάσεων.
Ποια συμπεράσματα πρέπει να βγουν από το εκλογικό αποτέλεσμα.
Πρώτον. Έχουμε μια αποχή που υπερβαίνει κάθε προηγούμενο. Προφανώς αυξημένη επειδή στις ευρωεκλογές, στα μάτια του κόσμου, το διακύβευμα δεν ήταν ουσιαστικό, αλλά μόνο συμβολικό.
Αλλά πάρα πολύς κόσμος και ιδιαίτερα νέοι άνθρωποι, δεν αισθάνθηκαν την ανάγκη να στείλουν κανένα πολιτικό μήνυμα σε κανέναν. Ή έστειλαν ένα συνολικό μήνυμα σε όλους μαζί. Και αυτό πρέπει να εκτιμηθεί σοβαρά, ειδικά όταν βρισκόμαστε μέσα σε συνθήκες οικονομικής κρίσης και σε συνθήκες σοβαρής όξυνσης των κοινωνικών αντιθέσεων.
Δεύτερον. Υπάρχει συνολική κρίση του πολιτικού συστήματος. Και αυτό σώζει τον δικομματισμό από την εικόνα της ολοκληρωτικής κατάρρευσης. Η Νέα Δημοκρατία γκρεμίζεται κατά 9.5 ποσοστιαίες μονάδες και χάνει περίπου 1 εκ. 400 χιλιάδες ψήφους. Αλλά και το ΠΑΣΟΚ, χάνει 1,7 ποσοστιαίες μονάδες από το αποτέλεσμα των εκλογών της ήττας του 2007 και περίπου 850 χιλιάδες ψηφοφόρους.
Συνολικά λοιπόν ο δικομματισμός χάνει 11.25 ποσοστιαίες μονάδες και σχεδόν 2 εκ 200 χιλιάδες ψηφοφόρους. Αλλά δεν μπορούμε να μιλήσουμε για ήττα του δικομματισμού, γιατί κανείς – πλην της ακροδεξιάς δεν καρπώνεται αυτές τις απώλειες.
Το ΠΑΣΟΚ σχεδόν πανηγυρίζει γιατί βγήκε πρώτο. Και η ΝΔ μπορεί να ισχυρίζεται ότι δεν καταδικάστηκε η οικονομική της πολιτική, και ότι μπορεί να ξανασυσπειρώσει τον κόσμο κυνηγώντας τους μετανάστες.
ΘΑ ήταν ήττα και καταδίκη του δικομματισμού, αν η κυβέρνηση σκεφτόταν από την επόμενη Δευτέρα ότι δεν μπορεί να βάλει νέους έμμεσους φόρους, δεν μπορεί να προχωρήσει τις ιδιωτικοποιήσεις, δεν μπορεί να βάλει πλέον στο στόχαστρο τις εργασιακές σχέσεις και το ασφαλιστικό.
Αλλά τώρα μπορεί να ισχυρίζεται ότι δεν έλαβε τέτοιο μήνυμα. Γιατί αν ήταν τέτοιο το μήνυμα θα είχε ενισχυθεί η αριστερά του πολιτικού συστήματος απέναντι στην δική της κατάρρευση.
Θα ήταν επίσης ήττα και καταδίκη του δικομματισμού, αν το ΠΑΣΟΚ υποχρεωνόταν, για τους ίδιους λόγους να αναγνωρίσει ότι δεν έχει ουσιαστική εναλλακτική πρόταση απέναντι στην οικονομική πολιτική της κυβέρνησης. Ούτε αυτό συμβαίνει, αφού το μήνυμα δεν εμπεριείχε καταδίκη της συγκεκριμένης πολιτικής και όσων την ακολουθούν.
Αυτό δεν σημαίνει απουσία δυσαρέσκειας από την οικονομική πολιτική. Αυτή υπάρχει, είναι έντονη και την βλέπουμε καθημερινά στην επαφή μας με τον κόσμο. Σημαίνει απουσία προσδοκιών για μια εναλλακτική πορεία. Και εδώ πρέπει να δούμε τις δικές μας ευθύνες και την δική μας αδυναμία να ανταποκριθούμε.
Τρίτον και ίσως το πιο σημαντικό. Έχουμε μια άνοδο της ακροδεξιάς, σε ποσοστά και σε ψήφους. Από μία άποψη αυτό μπορεί να αποδοθεί στην εκλογική κατάρρευση της Νέας Δημοκρατίας.
Διαβάστε ολόκληρη την εισήγηση εδώ.
21:51
Ο Ευρωβουλευτής του ΣΥΝ Δημήτρης Παπαδημούλης μιλώντας σήμερα στον «Αθήνα 9.84» (Σιδηροκαστρίτου – Τασσιόπουλος) για τις εξελίξεις στον ΣΥΝ δήλωσε: - Θα πρέπει να αισθάνεστε πολύ άσχημα με αυτό το ποσοστό που πήρε το κόμμα σας
Στις εκλογές χάσαμε. Το καλύτερο που έχει να κάνει κανείς όταν χάνει είναι, χωρίς στρουθοκαμηλισμούς, χωρίς «χρωματιστά» γυαλιά να δει γιατί έχασε και να κάνει τις αναγκαίες αλλαγές και διορθώσεις. Το χειρότερο λάθος που μπορεί να κάνει κανείς να αρνείται να δει τι λάθη έκανε.
Να σας πω τι έφταιξε κατά την άποψη μου. Πιστεύω ότι έπαιξε ρόλο η συγκρότηση του ψηφοδελτίου. Μας έβλαψε ένα «ναι μεν αλλά» τις πρώτες μέρες της εξέγερσης του Δεκέμβρη. Ενώ θα έπρεπε να έχουμε μια καθαρή θέση. Δίπλα στις ειρηνικές πορείες, απέναντι στα φαινόμενα της βίας. Επιτρέψαμε στους αντιπάλους μας μετά την πρώτη αμηχανία των πρώτων ημερών να μας «μουτζουρώσουν» και να δημιουργήσουν ένα στερεότυπο ότι ένα κόμμα ο ΣΥΝ που είναι κατεξοχήν απέναντι στη βία, τάχατες είναι συνοδοιπόρος των κουκουλοφόρων. Επίσης μας έβλαψε μια συμπεριφορά αλαζονείας και απομονωτισμού την περίοδο των υψηλών δημοσκοπικών ποσοστών. Όταν παίρναμε τα 15αρια και τα 18αρια είχα κάνει μια δήλωση που έλεγε: «Έχουν αέρα τα πανιά μας δεν παίρνουν αέρα τα μυαλά μας» Αυτή η δήλωση προς τα έξω ήταν μια διαβεβαίωση. Προς τα μέσα ήταν μια προ τροπή που πολύ φοβάμαι ότι δεν εισακούστηκε.
- Για το ευρωψηφοδέλτιο
Άκουγα, τον Αλέκο τον Αλαβάνο και τον Αλέξη τον Τσίπρα να λένε ψηφίστε μας, για να βγάλουμε τρεις ευρωβουλευτές, να πάρουμε διψήφιο ποσοστό γιατί έχουμε στην Τρίτη θέση τον εξαιρετικό ευρωβουλευτή που διακρίθηκε κλπ, κλπ. Ο κόσμος από κάτω αντιδρούσε με το εξής απλό επιχείρημα: μα άμα ήταν ο καλύτερος γιατί τον σπρώξατε στη τρίτη θέση;
- Γιατί σας έβαλαν τρίτο;
Διότι αντί για το κριτήριο της αποτελεσματικής εκπροσώπησης στην κοινωνία επικράτησαν οι εσωκομματικές σκοπιμότητες. Επειδή δεν ανήκω στην ηγετική ομάδα αλλά προέρχομαι από την ανανεωτική αριστερά, με αντιμετώπισαν μετά πολλών επαίνων αλλά ως εσωκομματικό αντίπαλο και όχι ως ατού. Η αριστερά ευαγγελίζεται για την κοινωνία κάποιες αξίες, την αλληλεγγύη, την αξιοκρατία, τα χώνει – και σωστά – στην ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ που συμπεριφέρνονται διαφορετικά. Όταν όμως αυτό που ευαγγελίζεσαι για την κοινωνία δεν το εφαρμόζεις στους κόλπους σου, τότε πείθεις λιγότερους.
Ο κόσμος μας λέει: «έχετε παίκτες αλλά πρέπει να γίνετε αποτελεσματική ομάδα».Ο κόσμος που δεν συναντηθήκαμε στις κάλπες δεν έχει φύγει οριστικά από εμάς. Γύρω από τον ΣΥΡΙΖΑ με δεσμούς συμπάθειας αλλά και άποψης πολλές φορές υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό. Που εκτιμά τις απόψεις μας, τα στελέχη μας, τη διαδρομή μας, το γεγονός ότι δεν έχουμε φιλήσει «κατουρημένες» ποδιές για να γίνουμε υπουργοί. Αυτός ο κόσμος όμως θέλει ένα καθαρό και σταθερό στίγμα από εμάς. Ένα στίγμα ότι είμαστε ένα κόμμα της σύγχρονης αριστεράς. Ένα κόμμα που συνδυάζει την κινηματική δράση με τις σοβαρές προγραμματικές προτάσεις. ‘Ένα κόμμα που αγωνίζεται να αλλάξει το τοπίο του δικομματισμού, σήμερα και όχι στην «δευτέρα παρουσία».
- Είναι εξασφαλισμένη η ενιαία πορεία του ΣΥΝ;
Είναι μονόδρομος για όλους μας. Πιστεύω κατηγορηματικά στην σύνθεση των απόψεων. Το σπίτι μου είναι ο ΣΥΝ και θέλω το σπίτι μου να γίνει καλύτερο. Ο Αλέξης ο Τσίπρας ο οποίος είναι ένας νέος άνθρωπος που εκλέχτηκε στο τιμόνι του κόμματος πρί από 16 μόλις μήνες καλείται να λειτουργήσει ως πρόεδρος όλου του κόμματος και όχι μόνο αυτών που τον ψήφισαν. Χωρίς ομηρίες, χωρίς κηδεμονίες να παραδεχτεί λάθη που έκανε και ο ίδιος και να μην προσπαθεί να τα ρίξει όλα στον διαιτητή ή το γήπεδο ή τον αντίθετο αέρα για να πάμε όλοι μαζί καλύτερα στο μέλλον.
- Η δική σας η στάση ποια θα είναι μέσα στα όργανα;
Ως απερχόμενος ευρωβουλευτής και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής θα πω την γνώμη μου και θα είμαι στη πρώτη γραμμή της συλλογικής προσπάθειας για να πάμε καλύτερα στο μέλλον. Τώρα από τα μέσα Ιουλίου που λήγει και η θητεία μου θα έχω περισσότερο χρόνο να ασχοληθώ με το να πάει καλύτερα το κόμμα μου.
- Υπάρχει περίπτωση να φτάσουμε σε αμφισβήτηση του κ. Τσίπρα;
Δεν τίθεται από κανέναν και από εμένα προσωπικά το τονίζω, δεν τίθεται θέμα αλλαγής ηγεσίας. Αυτό που τίθεται είναι θέμα αλλαγών στην πολιτική μας, στην λειτουργία μας, έτσι ώστε να δείξουμε έμπρακτα στον κόσμο ότι πήραμε τα μηνύματα των εκλογών για να γίνουμε καλύτεροι. Δηλαδή να μην το παίξουμε Καραμανλής που όλο λέει παίρνω το μήνυμα και δεν κάνει τίποτα διαφορετικό.
- Και το θέμα της διαρχίας;
Μέχρι πρόσφατα είχα την εντύπωση ότι ανάμεσα στον Αλέκο και τον Αλέξη υπάρχει μια άριστη συνεργασία όπως επιβάλλεται στο πλαίσιο των διακριτών τους ρόλων. Τα τελευταίο διάστημα με αφορμή το ντιμπέιτ δόθηκε η εντύπωση προς τα έξω, καλώς ή κακώς δεν ξέρω, ότι υπάρχουν κάποιες δυσλειτουργίες. Όσο πιο γρήγορα ξεκαθαρίσει αυτό το πράγμα ενόψει και των επερχόμενων εθνικών εκλογών τόσο το καλύτερο.
- Προβλέπεται σύγκρουση ανάμεσα τους;
Όχι σύγκρουση δεν βλέπω, βλέπω όμως την ανάγκη να ξεκαθαρίσουν τα πάντα έγκαιρα, συλλογικά και ωραία και νομίζω ότι θα γίνει.
To Γραφείο Τύπου
18:12
1269Μπροστά στο εκλογικό αποτέλεσμα της 7 Ιουνίου το τελευταίο που θα έπρεπε να κάνουμε είναι να δώσουμε χώρο στον πανικό και την σύγχυση. Η αριστερά στη χώρα μας έχει βγει δυνατή από ασύλληπτα σοβαρότερες καταστάσεις. Χρωστάμε λοιπόν στην ιστορία μας και στις ανάγκες των καιρών να αντιμετωπίσουμε με μέτρο τη σημερινή πραγματικότητα.
Το αναμφισβήτητα αρνητικό για τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ αποτέλεσμα, προσφέρει μέσα στην αρνητικότητα του δύο μεγάλες ευκαιρίες. Μία για να διδαχτούμε, να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας και την κοινωνική πραγματικότητα και μία για να βρούμε μια δημιουργική διέξοδο, που θα μας βγάλει δυνατότερους και δυνατότερες από τη συλλογική μας εμπειρία.
Το ποσοστό και ο αριθμός ψήφων που αποσπάσαμε σε ένα απρόσμενα για όλους αρνητικό κλίμα, αν και υπολείπεται κατά πολύ των προσδοκιών μας, αποτελεί σε αυτές της συνθήκες και έναν δείκτη που λέει ότι οι εποχές που βρισκόμασταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας βρίσκονται πίσω μας.
Αλλά ακόμα και οι πρόχειρες κριτικές περί απώλειας του «αριστερού ευρωπαϊσμού» ηχούν βαρετά μονότονες, σε ένα ευρωπαϊκό σκηνικό όπου δυστυχώς, τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ είναι πιο ευρωπαϊκά παρά ποτέ. Στη συνολική πτώση της αριστεράς και της σοσιαλδημοκρατίας είναι τουλάχιστον αφελές να απαντάει κανείς με τέτοια ρηχά επιχειρήματα περί «χαμένου αριστερού ευρωπαϊσμού». Είναι φανερό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ μοιράστηκε τις συνέπειες ενός πολύ βαθύτερου ευρωπαϊκού φαινομένου. Η δε πρωτοφανής αποχή δεν επιβεβαιώνει την ευρωπαϊκή προοπτική όπως την γνωρίζουμε, αλλά αντιθέτως τη βαθιά της κρίση. Από αυτό είναι προφανές ότι οι χειρότεροι εχθροί μιας ενιαίας Ευρώπης δεν είναι άλλοι από όσους υπηρετώντας τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές την κατέστησαν απολύτως αναξιόπιστη, αδιάφορη ή ακόμα και επικίνδυνη.
Το ευρωπαϊκό πλαίσιο δεν αποτελεί φυσικά παραλλαγή για να κρύψουμε το πρόβλημα του ΣΥΡΙΖΑ, πόσο μάλλον για να σκεπάσουμε χρόνια δομικά προβλήματα του Συνασπισμού, μόνο που αυτή είναι μια άλλη συζήτηση. Αντιθέτως αποτελεί έναν παραπάνω λόγο για να το αντιμετωπίσουμε. Να το αντιμετωπίσουμε όμως ως αυτό που είναι και όχι ως αυτό που μας βολεύει να είναι. Είναι περισσότερο από εμφανές πια ότι κάναμε λάθη. Είναι όμως επίσης εμφανές ότι κανείς μέχρι στιγμής δεν έχει μπορέσει να προσδιορίσει το ένα λάθος που ήταν το πιο καθοριστικό. Έστω τα δύο ή τα τρία. Γιατί; Πολύ απλά γιατί δεν υπάρχει. Άλλωστε το γεγονός ότι καμία πολιτική δύναμη, πλην της ακροδεξιάς (που πόνταρε στον αντι-μεταναστευτισμό), δεν ενισχύθηκε ουσιαστικά είναι και ένας δείκτης ότι καμία στάση σε κανένα ζήτημα δεν αποτέλεσε τον καθοριστικό παράγοντα.
Αν δεν μπορούμε λοιπόν να βρούμε το μεγάλο λάθος, θα πρέπει να αναζητήσουμε την μητέρα των πολλών μικρότερων λαθών. Και δεν είναι άλλη από το ότι δεν διαβάσαμε σωστά την συγκυρία. Ότι και να κάναμε πάνω σε μια λάθος ανάλυση θα ήταν περισσότερο ή λιγότερο προβληματικό ή αναποτελεσματικό. Στην ουσία προβάλαμε πάνω στην κοινωνία το σκηνικό αγωνίας της κρίσης, προσπερνώντας την πιθανότητα, η κρίση να μην γεννά, τουλάχιστον σε αυτή τη φάση, τα αντανακλαστικά που πιστεύαμε. Σίγουρα αυτή η λαθεμένη μας εκτίμηση δεν μας δίνει τη βολική διέξοδο να φορτώσουμε τις ευθύνες σε ένα επιτελείο, ένα πρόσωπο, μια οργάνωση. Πρόκειται για συλλογική αστοχία με διαφορετικά επίπεδα ευθυνών που δεν χωράνε στο κείμενο μας να αναφέρουμε.
Η αναζήτηση, όμως, ευθυνών μας παραπέμπει αυτόματα και στο ερώτημα με ποιες διαδικασίες καθορίστηκε η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ τουλάχιστον μετά τις εκλογές του 2007. Αυτό οδηγεί εκ τον πραγμάτων στο συμπέρασμα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ των εκπροσώπων των συνιστωσών και των μηχανισμών εξαντλεί τη δυνατότητα του να διαχειριστεί το εγχείρημα. Ένας πλουραλιστικός ΣΥΡΙΖΑ των μελών και των ρευμάτων του θα μπορούσε να είναι ένα πιο γειωμένο πεδίο παραγωγής πολιτικής. Ειδικά σε μια εποχή πρωτοφανούς κοινωνικής ρευστότητας και επιταχυνόμενων μετατοπίσεων καμιά αριστερά δεν μπορεί να αφουγκραστεί έγκαιρα τις αλλαγές, αν δεν έχει μια ζωντανή λειτουργούσα κοινωνική βάση και δεν έχει φυσικά και την διάθεση να την ακούσει. Αν αυτό ισχύει για το ΣΥΡΙΖΑ, φυσικά ισχύει πολλαπλάσια για το Συνασπισμό στο βαθμό που όλη η δομή και οι πολιτικές διαδικασίες του είναι δομημένες ώστε να εκχωρούνται αποκλειστικές αρμοδιότητες στην ηγεσία και στις τάσεις
Η άνοδος της ακροδεξιάς μας επιβάλει να είμαστε εξαιρετικά σοβαροί και αποφασιστικοί σε μια τέτοια κατεύθυνση. Γιατί είναι φανερό πως, αν και η άνοδος αυτή γίνεται με εργαλείο το μεγάλο ζήτημα της μετανάστευσης, στην ουσία η φανερή προώθηση του πόλου της ακροδεξιάς από τα μεγάλα κέντρα εξουσίας, μοιάζει να είναι μια πολιτική στρατηγική για να εξασφαλιστεί η τάξη και η ασφάλεια που απαιτείται για να ξεπεραστεί η οικονομική κρίση σε κλίμα αδυναμίας των εργαζομένων να αντιδράσουν και μια κοινωνία που θα σπαράσσεται από κοινωνικές συγκρούσεις μεταξύ στρωμάτων των εκμεταλλευομένων. Η εσπευσμένη υιοθέτηση της ακροδεξιάς ατζέντας για την «τάξη και την ασφάλεια», λίγες μέρες μετά τις ευρωεκλογές, και από τα 2 κόμματα του δικομματισμού το υπογραμμίζει εξ άλλου
Ποια πορεία και με ποια διαδικασία;
Είναι φυσικό κάθε πολιτική δύναμη μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και ο Συνασπισμός εξ άλλου, αλλά και κάθε απλός συμμέτοχος στην εκλογική μάχη να αναζητά τα αίτια ενός μη προσδοκώμενου αποτελέσματος και απαντήσεις για τη συνέχεια. Το χειρότερο που μπορεί να συμβεί, είναι να εμφανίζονται έτοιμες απαντήσεις, πολύ περισσότερο απευθείας στα ΜΜΕ, οι οποίες να δημιουργούν συνθήκες διαλυτικές, να επιτείνουν τη σύγχυση να βάζουν τον κόσμο του ΣΥΡΙΖΑ μπροστά σε εκβιαστικά διλήμματα. Κανείς δεν δικαιούται λίγες ώρες μετά το αποτέλεσμα, πριν καν έρθει σε επαφή και ακούσει τι έχει να πει η βάση, να βγάζει λαγούς από καπέλα, ακόμα και αν αυτοί οι λαγοί ήταν από χρυσάφι. Είναι τουλάχιστον ασέβεια προς τον κόσμο που έδωσε μια ηρωική μάχη σε αυτές τις αντίξοες συνθήκες, να αποτελέσει κομπάρσο μιας διαδικασίας απολογισμού και να βρεθεί στην καλύτερη περίπτωση να πρέπει να επιλέξει ανάμεσα σε έτοιμα πακέτα. Πολύ περισσότερο αν μερικά πακέτα μυρίζουν να είναι έτοιμα πριν τις 7 του Ιούνη. Θα είμαστε σαφείς. Κάθε άποψη έχει το δικαίωμα να ακουστεί με σεβασμό. Και η πιο προβληματική. Με την προϋπόθεση όμως ότι σέβεται το δικαίωμα των πολλών, να έχουν τον πρώτο λόγο.
Και αυτό δεν το λέει το Κοκκινοπράσινο. Το λένε οι στοιχειώδεις κανόνες δημοκρατίας. Κανόνες των οποίων η εξακολουθητική παραβίαση από ένα τμήμα του κόμματος θα πρέπει να προσμετρηθεί, μεταξύ πολλών άλλων, στα αίτια της δυσμενούς κατάστασης που βιώνουμε. Δεν ισχυριζόμαστε πως η χρόνια –και τωρινή- υπονομευτική πρακτική κάποιων στελεχών της Ανανεωτικής Πτέρυγας καθόρισε το αρνητικό εκλογικό αποτέλεσμα. Δεν μπορούμε, όμως, να μην παρατηρήσουμε πως ακόμη κι αν δεν είχε το παραμικρό πολιτικό αποτέλεσμα συνιστά ασυγχώρητη ανεντιμότητα –και «αυθάδεια», βεβαίως- απέναντι στον κόσμο που έδωσε και θα συνεχίσει να δίνει μια πολύ δύσκολη και πολύ καθοριστική για το ίδιο το μέλλον της Αριστεράς μάχη. Πολύ περισσότερο, μάλιστα, όταν συντονίστηκε με μια πραγματικά άθλια επίθεση ευρύτερων «ανανεωτικών» θινκ τανκς των συγκροτημάτων του τύπου μοιραζόμενη το σύνολο σχεδόν της «επιχειρηματολογίας» τους. Το γεγονός πως σημαντικός αριθμός συντρόφων που βλέπουν τον εαυτό τους στην ΑΠ έδωσαν τη μάχη του ΣΥΡΙΖΑ δεν αλλάζει την εκτίμησή μας σχετικά με τα προηγούμενα και δεν δίνει άλλοθι, βεβαίως, σε κανένα.
Ένας δρόμος υπάρχει για το κόμμα. Ο δρόμος της αριστερής στροφής, ο δρόμος του ΣΥΡΙΖΑ, αυτός που μας έφερε ως εδώ. Που μας έδωσε σημαντικές νίκες και θα σημείωνε αναγκαστικά και υποχωρήσεις σαν αυτή που βιώνουμε σήμερα. Ο δρόμος, που βγάζοντάς μας στο δρόμο, μας έκανε από συμπαθητικούς τύπους ενοχλητικούς για το σύστημα, τόσο που να πανηγυρίζεται ενθουσιωδώς το εκλογικό μας αποτέλεσμα από όλο το καθωσπρέπει εξουσιαστικό εσμό. Ούτε βήμα πίσω -επιστρέφουμε δυνατότεροι.
Γι’ αυτό και καλούμε τον ΣΥΡΙΖΑ να συγκαλέσει άμεσα σε συνεδριάσεις τοπικών και θεματικών οργανώσεων του ΣΥΡΙΖΑ στοχεύοντας σε μια εξαγωγή συμπερασμάτων που θα αντιπροσωπεύουν την φωνή της βάσης της αριστεράς. Δεν φανταζόμαστε ότι υπάρχει κανείς που δεν θέλει να ακούσει τη βάση. Υπάρχει;
18:09
12/06/09
01:47
Το εκλογικό αποτέλεσμα του ΣΥΡΙΖΑ στις πρόσφατες ευρωεκλογές συνιστά καθαρή ήττα των πολιτικών επιλογών της ηγεσίας του ΣΥΝ και επιβάλλει την ανάγκη έναρξης ενός ουσιαστικού διαλόγου, χωρίς ταμπού και ιδεολογικές αγκυλώσεις. Ενός διαλόγου που πρέπει, κατά την άποψή μου, να οδηγήσει όχι σε ημίμετρα και διορθωτικές κινήσεις αλλά σε μια μεγάλη πολιτική στροφή του ΣΥΝ και σε επανακαθορισμό της πολιτικής συμμαχίας του ΣΥΡΙΖΑ.
|
Hellas Blogs: Kavala Blogs (Καβάλα) Karditsa Blogs (Καρδίτσα) Sparti Blogs (Σπάρτη) Corfu Blogs (Κέρκυρα) Larissa Blogs (Λάρισα) Macedonia Blogs (Μακεδονία) |
 |
Copyright © 2008 Veria Blogs Πληροφορίες για το site Καταχωρήστε το δικό σας blog |
Last Update: 30.07.2010 09:30:18 
|
