Επειδη μεσα σε αυτη την ανοιξιατικη ξαφνικη σιωπη οσων συναγωνιστων -τριων βρεθηκαμε μαζι τον τελευταιο χρονο ενιωσα ξαφνικα μια μοναξια και ανασφαλεια θυμιζω στον εαυτο μου αλλα και στους υπολοιπους πως δεν ειμαι ενας μονος του.

Αυτα που αυτο το ιστολογιο υποστηριζει σταθερα συνεχως και οσο το δυνατον πιο τεκμηριωμενα δεν τα εχω βγαλει απο το κεφαλι μου.Δεν ειναι προσωπικες εμμονες και παραξενιες. Και κυριως δεν ζητουν καμμια πολιτικη υπεραξια η αντιπολιτευση.

Τα ιδια θα λεω οποιος και ναναι στα πραγματα και θα τα υποστηριζω γιατι τα βρισκω σωστα.

Ειναι αυτα που πιστευω απο τοτε που μπηκα στο οικολογικο κινημα αρχες του 1980.

Απλα πιο δουλεμενα τωρα.Ειναι αυτα για τα οποια αγωνιστηκα μεσα απο την οικολογικη κινηση Ερμιονιδας πριν απο εικοσι χρονια. Πανω κατω τα ιδια λεω ακομα.

Ειναι αποψεις και θεσεις του οικολογικου περιβαλλοντικου και αριστερου κινηματος της χωρας μας (αλλα και παγκοσμια)τις οποιες ενστερνιζομαι και αγωνιζομαι να γινουν πραξη εδω στον τοπο που ζουμε.

Παντα προσπαθωντας να αγωνιστω μεσα απο συλλογικοτητες και συσπειρωσεις δημοσια και στο φως της ημερας και οχι σαν παραγοντας και ειδικος με μυστικες συμφωνιες και υπογειες διαδρομες.Αυτα ειναι τα μονα ορια στην δραση μου.

Οικολογικη εταιρεια Ανακυκλωσης,

Μεσογειος SOS,

Green peace,

WWF

Το νομοσχέδιο δεν δίνει οριστική και ξεκάθαρη απάντηση στο πιο κρίσιμο δίλημμα:

ορθολογική διαχείριση απορριμμάτων (Πρόληψη – Ανακύκλωση – Κομποστοποίηση)

ή ακριβή, αναποτελεσματική και επικίνδυνη καύση απορριμμάτων;

Η απουσία ξεκάθαρης πολιτικής προς την κατεύθυνση της περιβαλλοντικά βιώσιμης διαχείρισης των απορριμμάτων, τελικά ευνοεί την καύση.

Όπως έχει δείξει και η διεθνής εμπειρία, στις περιπτώσεις που «η επιλογή αφήνεται στην αγορά» επικρατούν οι πιο ακριβές (στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι και επικίνδυνες) τεχνολογίες, αφού αυτές αποφέρουν το μεγαλύτερο κέρδος για τον επενδυτή εις βάρος της εθνικής οικονομίας και της βιώσιμης ανάπτυξης.

Σε αυτούς τους δύσκολους οικονομικά καιρούς για την Ελλάδα, οι 4 οργανώσεις καλούν την πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΚΑ αλλά και τους βουλευτές των κομμάτων να τροποποιήσουν το νομοσχέδιο, ώστε αυτό να εγγυάται το τρίπτυχο Πρόληψη – Ανακύκλωση – Κομποστοποίηση.

Συγκεκριμένα, οι 4 οργανώσεις προτείνουν:

• Υιοθέτηση της οικιακής κομποστοποίησης ως μέτρου πρόληψης-μείωσης του όγκου των απορριμμάτων αλλά και της κομποστοποίησης ως τεχνολογίας διαχείρισης των οργανικών υπολειμμάτων.
• Διαλογή των υλικών στην πηγή.
• Δημιουργία νέων Συστημάτων Εναλλακτικής Διαχείρισης.
• Δημιουργία διαδημοτικών Κέντρων Ανακύκλωσης (ΚΑ) σε όλη την Ελλάδα.
• Δημιουργία κινήτρων για τους πολίτες (μέσα από τα δημοτικά τέλη).
• Επένδυση στην ευαισθητοποίηση και ενημέρωση

«Στην εποχή που κυβερνούσε την Ελλάδα ο Καποδίστριας ζούσε στο Ναύπλιο μια ζητιάνα, που την έλεγαν «Ψωροκώσταινα». Σε μια λοιπόν συνεδρίαση της Συνέλευσης, κάποιος θέλοντας να πει για τη φτώχεια τού Ελληνικού Δημοσίου (θλιβερή έμπνευση), το παρομοίασε με την πασίγνωστη ζητιάνα. Από τότε η λέξη επαναλήφθηκε στις συζητήσεις και τελικά επικράτησε. Μόνο που, όταν λέγεται τώρα δεν εννοεί το Ελληνικό Δημόσιο, αλλά ολόκληρη τη χώρα.

Η όλη ιστορία τής Ψωροκώσταινας (Ευ. Δαδιώτης, «Αιγαιοπελαγίτικα» τεύχος 13) είναι η εξής: «Δεν έχω τίποτα άλλο από αυτό το ασημένιο δαχτυλίδι κι' αυτό το γρόσι. Αυτά τα τιποτένια προσφέρω στο μαρτυρικό Μεσολόγγι», είπε περήφανα η γριά πλύστρα Χατζηκώσταινα και τα άφησε πάνω στο τραπέζι που είχε στήσει στην πλατεία του Ναυπλίου η ερανική επιτροπή, εκείνη την Κυριακή του 1826.Ύστερα από αυτή την απρόσμενη χειρονομία, κάποιος από το πλήθος φώναξε: «Για δείτε, η πλύστρα η Ψωροκώσταινα πρώτη πρόσφερε τον οβολό της.»
Κι' αμέσως το φιλότιμο πήρε και έδωσε. Βροχή έπεφταν πάνω στο τραπέζι λίρες, γρόσια και ασημικά. Αυτή ήταν η συνέχεια της φτωχής προσφοράς τής πλύστρας Χατζηκώσταινας, που από εκείνη τη στιγμή αποθανατίστηκε με το παρατσούκλι «Ψωροκώσταινα». Και το παρανόμι αυτό κόλλησε έπειτα στην Ελλάδα. Αλλά, ποιά
ήταν αυτή η «Ψωροκώσταινα»; Ήταν η κάποτε αρχόντισσα των Κυδωνιών, τού Αϊβαλιού, Πανωραία Χατζηκώστα, σύζυγος πάμπλουτου Αϊβαλιώτη εμπόρου, που φημιζότανε όχι μόνο για τα πλούτη του άνδρα της, μα και για τα πολλά δικά της κι ακόμα για την ομορφιά της.
Όταν αργότερα οι Τούρκοι πυρπόλησαν την πολιτεία του Αϊβαλί, και έσφαξαν άνδρες και γυναικόπαιδα, ανάμεσα σε αυτούς που σώθηκαν ήταν και η αρχόντισσα Πανωραία Χατζηκώστα, που είδε να σφάζουν οι Τούρκοι τον άνδρα της και τα παιδιά της. Κατά καλή της τύχη ένας ναύτης τη βοήθησε και μαζί με άλλους την ανέβασε σε ένα καράβι που ξεμπάρκαρε στα Ψαρά. Εκεί αναγνωρίστηκε από τον ομοιοπαθή της Βενιαμίν τον Λέσβιο, την προστάτεψε και τον ακολούθησε στην Πελοπόννησο. Στο Ναύπλιο, ο Βενιαμίν παρέδιδε μαθήματα για να ζήσει και η Πανωραία, για να ζήσει, άρχισε να ξενοπλένει και αργότερα, με σαλεμένα σχεδόν τα λογικά της, ζητιάνευε στους δρόμους του Ναυπλίου. Έπειτα από το περιστατικό τού εράνου στο Ναύπλιο, όταν έφτασε ο Καποδίστριας στην Ελλάδα, τη συμμάζεψε κι' όταν ίδρυσε το ορφανοτροφείο, η Πανωραία, που τώρα έγινε γνωστή με το παρανόμι «Ψωροκώσταινα», προσφέρθηκε να πλένει τα ρούχα τών ορφανών χ ω ρ ί ς κ α μ ι ά π λ η ρ ω μ ή.
«Λεξικό Λαϊκής Σοφίας», Τάκη Νατσούλη-Εκδ. Σμυρνιωτάκη-σελ. 581. (Ευ. Δαδιώτης, «Αιγαιοπελαγίτικα» τεύχος 13)

Φταίω εγώ που δεν μπορώ να καταλάβω το μεγαλείο της δημοκρατίας που ζω, η οποία ρίχνει το φταίξιμο σε μένα τον δημόσιο υπάλληλο και εκπαιδευτικό που μετά από 12 χρόνια παίρνω 1300 ευρώ και πρέπει να πληρώσω εγώ.

Φταίω εγώ που δεν είμαι πατριώτης όπως ο κ. Παπανδρέου και οι υπόλοιποι βουλευτές που δεν έχουν υπηρετήσει ποτέ οι περισσότεροι στο στρατό αλλά όμως νοιάζονται.

Φταίω εγώ που δεν μπορώ να καταλάβω ότι δημοκρατία είναι το πολίτευμα όπου βουλευτές, υπάλληλοι της βουλής, φοροφυγάδες, ιδιοκτήτες νυχτερινών κέντρων, πρόεδροι ποδοσφαιρικών ομάδων, ιδιοκτήτες εφημερίδων και τηλεοπτικών μέσων, είναι όλοι πιο ίσοι στα προνόμια από τους υπόλοπους και ίσως και πιο πατριώτες και για αυτό δεν θίγονται από τα μέτρα.

Φταίω εγώ που δεν λέω να κατανοήσω τους εθνικούς λόγους για τους οποίους οι δικηγόροι δεν καταβάλλουν ΦΠΑ, οι γιατροί δεν πληρώνουν φόρους, οι υπάλληλοι της βουλής παίρνουν 16 μισθούς.

Φταίω εγώ ο δημόσιος υπάλληλος που εκατομμύρια ευρώ δίνονται σε θνησιγενείς και μεταθανάτιες εφημερίδες μέσω κρατικών χρημάτων και σε ποδοσφαιρικές ομάδες.

Φταίω εγώ ο εκπαιδευτικός γιατί αντί να κάνω ιδιαίτερα και να μην έχω οικονομικό πρόβλημα περιμένω να μου δώσει μισθό το κράτος.

Φταίω εγώ γιατί δεν μπορώ να αντιληφτώ ότι πρέπει να δώσω ως πατριώτης και το 13 μισθό για να μπορούν οι εργολάβοι να φτιάχνουν δρόμους με τριπλάσιο κόστος από ότι στην υπόλοιπη Ευρώπη. Για να μπορούν οι ίδιοι εργολάβοι να εισπράττουν υπέρογκα ποσά από τα διόδια και μετά μέσα από τις εφημερίδες τους και τους σταθμούς τους να στοχοποιούν τους δημόσιους υπαλλήλους για το χάλι της οικονομίας. Για να μπορούν να προβάλλουν και να προωθούν τους πολιτικούς της αρεσκείας τους. Αλήθεια ποιοί εργάστηκαν στα μεγάλα έργα και με τι μεροκάματα;

Φταίω εγώ που δεν νοιώθω πατριώτης για να δώσω και το 12^ο μισθό στο κράτος για να μην αποδίδει κανένας καναλάρχης ασφαλιστικές εισφορές αγγελιόσημα και κάθε ιδιοκτήτης εφημερίδας να μπορεί να έχει αφορολόγητο ποσό από τον τζίρο του και να μπορούν συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι να είναι στη μισθοδοσία υπουργείων.

Φταίω εγώ που δεν έχω Πόρσε καγιεν και offshoreεταιρεία όπως όλοι οι καλοί πατριώτες και που πιστεύω ότι νόμιμο είναι μόνο ότι είναι και ηθικο.

Φταίω εγώ ο προδότης της πατρίδας που δεν δίνω και τον 11^ο μισθό μου για να μπορούν οι τράπεζες να δηλώνουν πριν λίγα χρόνια αστρονομικά κέρδη τετραπλάσια σε σχέση με τις ευρωπαικές και μόλις τα στελέχη τους έπεσαν έξω να τους δίνει το κράτος 22 δις ?.Βλέπετε για να πλουτίσουν λίγοι πατριώτες τραπεζίτες πρέπει όλοι εμείς για 2 δις ? να φάμε παντεσπάνι.

Φταίω εγώ ο τεμπέλης δημόσιος υπάλληλος που το κράτος χαρίζει δις σε φαρμακευτικές εταιρείες για εθνικούς λόγους και δεν συλλαμβάνει λαθρέμπορους καυσίμων όταν είναι πρόεδροι ΠΑΕ.

Φταίω εγώ που δεν είμαι τόσο πατριώτης για να βοηθήσω με το μισθό μου τους εργατικούς επιχειρηματίες του ιδιωτικού τομέα που έχουν τη χαμηλότερη φορολογία στην Ευρωζώνη και δεν φορολογούνται τα μερίσματά τους.

Φταίω εγώ λοιπόν που λόγω έλλειψης πατριωτισμού δεν μπορώ να αντέξω το γεγονός ότι για το κράτος εγώ ο εκπαιδευτικός των 1400 ευρώ θεωρούμαι δαπάνη περικοπτέα και ίσως και σπατάλη.

Για όλους αυτούς τους λόγους προχωρώ κι εγώ στα δικά μου επώδυνα πλην όμως αναγκαία μέτρα για την ανόρθωση της οικονομίας μας και παροτρύνω και όλους όσους νοιώθουν το ίδιο να τα ακολουθήσουν για το δύσκολο χρονικό διάστημα που έρχεται. Προτείνω λοιπόν σε όλους τους δημόσιους υπαλλήλους μέχρι να μας δώσουν πίσω τα χρήματα που μας παίρνουν τώρα ή μέχρι να φυλακιστούν κάποιοι πολιτικοί ή να δημευτούν περιουσίες φοροφυγάδων να θυμούνται τα εξής.

1. Δεν αγοράζω τίποτα πέρα από τα πολύτως αναγκαία. Για τα υπόλοιπα εάν δεν μου κάνουν επί τόπου έκπτωση 20% όσο και η απώλεια του εισοδήματός μου δεν τα αγοράζω. Ας κινηθεί η αγορά από τους τίμιους και εργατικούς υπαλλήλους του ιδιωτικού τομέα.

2. Δεν βγαίνω έξω για καφέ εάν δεν μειώσουν κατά 20% την τιμή του. Το ίδιο και για το σινεμά θέατρο και λοιπά.

3. Δεν αγοράζω εφημερίδα για λόγους τάξης καθώς όλες μας θεωρούν την αιτία του κακού αλλά και γιατί επιδοτούνται από το κράτος.

4. Δεν επιβραβεύω με τηλεθέαση δημοσιογράφους που επιχαίρουν ως είναι φυσικό σε μίσθαρνα γλοιώδη υποκείμενα οικονομικών συμφερόντων.

5. Δεν πιστεύω κανένα δημοσιογράφο αν δεν αποκαλύψουν ποιοι και πώς καταχράστηκαν δις ? την περίοδο των Ολυμπιακών αγώνων; Αν δεν μας πούν πόσοι Έλληνες εργάτες επωφελήθηκαν των μεγάλων έργων και εάν καταβλήθηκαν οι εργατικές εισφορές; Εάν δεν μας πουν πόσα διόδια έπρεπε να πληρώνουμε και τι είδους κομπίνα γίνεται με τους εργολάβους που παίρνουν διόδια πριν κατασκευάσουν τους δρόμους. Εάν δεν μας αποκαλύψουν ποιοι δημοσιογράφοι πληρώνονται από υπουργεία.

Παρόλο δε που δεν είμαι και τόσο πατριώτης προτείνω στην κυβέρνηση που σίγουρα όλοι είναι πατριώτες τα εξής μέτρα περιμένοντας να μας πει και κάποιος πόσα δις ? θα απέφεραν

1. Φορολόγηση 1% των χρηματιστηριακών συναλλαγών.

2. Φορολόγηση 40 % των επιχειρήσεων.

3. Φυλάκιση για όσους δεν αποδίδουν ΦΠΑ

4. Φόρος 5% επί των στρατιωτικών δαπανών.

5. Παύση χρηματοδότησης ΠΑΕ και ΚΑΕ.

6. Παύση χρηματοδότησης ιδρυμάτων πρωθυπουργών.

7. Παύση χρηματοδότης εφημερίδων και ιδιωτικών καναλιών με κρατκή διαφήμιση

8. Οι πλούσιοι που φυλάσσονται από αστυνομικούς να καλύπτουν και τη μισθοδοσία τους

9. Οι επιχειρηματίες να συμβάλλουν και αυτοί επώνυμα αν όχι με 20% τουλάχιστον με 10% έκτακτη εισφορά ως καλοί πατριώτες που δεν είμαστε εμείς οι δημόσιοι υπάλληλοι.

10. Φόρος 10% στα έσοδα από τα διόδια χωρίς να αυξηθεί η τιμή γιατί οι εργολάβοι είναι και οι περισσότερο πατριώτες από όλους.

ΣΤΕΙΛΕ ΤΟ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΜΠΟΡΕΙΣ

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΤΩΣΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΘΑ ΧΥΘΕΙ ΑΙΜΑ ΕΑΝ ΠΑΛΙ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΜΑΣ ΚΑΤΑΛΗΞΟΥΝ ΣΤΙΣ ΓΝΩΣΤΕΣ ΤΣΕΠΕΣ

Κερδοφορία: Το 2006 ο ρυθμός αύξησης των κερδών πλησίασε το 60%, δηλ. 15 φορές μεγαλύτερος από το ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ. Ειδικότερα τα κέρδη των τραπεζών αυξήθηκαν κατά την περίοδο του ΠΑΣΟΚ (1994-2003) κατά 564% και της ΝΔ (2004-2007) κατά 201%, ενώ αύξηση σημειώθηκε και το 2008 παρά την κρίση. Για τις 6 μεγαλύτερες τράπεζες, το 2008 τα κέρδη αυξήθηκαν από 4228 σε 4308 εκ. ευρώ.

Για τις εισηγμένες τα κέρδη πήγαν από 4 δις. Ε το 2003 σε 11.3 δις. Ε το 2008 –Στη πενταετία οι μέτοχοί τους έβγαλαν περισσότερα από 15 δις. Ε σε μερίσματα. Ειδικά το 2008 τα μερίσματα έφθασαν τα 5.4 δις. Ε

Κεφάλαιο –Εργασία στην Ελλάδα:

Τιμές Ελλάδας -95% της ΕΕ

Παραγωγικότητα -92%

Μισθοί -82%

Το 75% των εργαζομένων έχει μισθούς μεταξύ 500 και 1000 Ε.

Ο κατώτερος μισθός στο 60% της ΕΕ (776 για το Δημόσιο, 662 για τον Ιδιωτικό έναντι 1184 της ΕΕ).

Μεταξύ 1991 και 2008 το ΑΕΠ έχει αυξηθεί κατά 4.72 φορές, ενώ το κατώτερο μεροκάματο κατά 3.12.

Το εργατικό κόστος μεταξύ 1981 και 2009 έχει μειωθεί κατά 12%

Σε ό,τι αφορά τις ετήσιες ώρες εργασίας οι μόνος χώρες των οποίων οι μισθωτοί εργάζονται περισσότερο είναι το Μεξικό, η Τσεχία και η Πολωνία (μιλάμε μόνο για τους μισθωτούς, όχι αυτο απασχολούμενους)

Φορολογία

Οι έμμεσοι φόροι –που πληρώνει όλος ο κόσμος- αποτελούν τα 2/3 των φορολογικών εσόδων, οι μισθωτοί προσθέτουν ακόμη 12% και οι ΑΕ άλλο 10%. 800000 έμποροι και βιοτέχνες προσφέρουν μόλις το 4% και 500000 ελεύθεροι επαγγελματίες το 3%.

Χαρακτηριστικά για το 2008 το μέσο ετήσιο εισόδημα που δήλωσαν από κύριο επάγγελμα οι μισθωτοί ήταν 14437 Ε, οι συνταξιούχοι 11873, οι έμποροι, βιομήχανοι 10440 και οι ελεύθεροι επαγγελματίες 9057

Ετήσια φοροδιαφυγή: 12 δις. Ε (εκτός αυτού παραοικονομία τουλάχιστον 30% του ΑΕΠ –με ένα φορολογικό συντελεστή 20% θα είχαμε άλλα 20 δις. Ε δημόσια έσοδα)

Ετήσια φοροκλοπή ΦΠΑ τουλάχιστον 8δις.

Φοροαπαλλαγές πάνω από 8 δις. (τρομερά ταξικές -4000 Ε για όσους έχουν εισοδήματα πάνω από 75000 Ε και μόλις 600 Ε για τους κάτω από 20000 Ε)

Μόνο αυτά –χωρίς να βάλλουμε εξοπλιστικά και προμήθειες προς κατασκευαστικές κλπ- είναι 48 δις. Η είσπραξή τους θα σήμαινε πλεόνασμα 4% ( το σημερινό έλλειμμα είναι γύρω στα 35 δις. Ε)

Για σύγκριση οι συνολικές αμοιβές στο δημόσιο τομέα είναι κάτω από 20 δις., λιγότερο δηλαδή από το μισό της διαφυγής και της κλοπής!

Δημοσιονομική τρομοκρατία

Δημόσιο Έλλειμμα: στη διάρκεια της δεκαετίας, με εξαίρεση το 2009 που είμαστε μαζί, ΗΠΑ και Ιαπωνία έχουν πολύ μεγαλύτερα

Δημόσιο Χρέος: Έχουμε 112% του ΑΕΠ (2009) –η Ιταλία μεγαλύτερο, η δε Ιαπωνία 200%. Για σύγκριση, το 2001 είχαμε 113% και παρόλα αυτά δαπανούσαμε για Ολυμπιάδα.

Δημόσιο+Ιδιωτικό Χρέος: Εχουμε 179% του ΑΕΠ (2009), ενώ η Ιταλία 194, η Πορτογαλία 197, η Ισπανία 207, το Βέλγιο 219, η Ιρλανδία 222 και η Ολλανδία 234%.

Άλλο στοιχείο δημοσιονομικής τρομοκρατίας η βλακώδης εμμονή στο κόστος δανεισμού, στα περίφημα spreads: 100 μονάδες βάσης δεν είναι παρά 0.5 δις. επιπλέον κόστος. Συγκρίνετε με τους αριθμούς παραπάνω για να αντιληφθείτε πόσο προπαγανδιστικό είναι.

Το πραγματικό ζήτημα είναι πως οι ελληνικές τράπεζες βγάζουν από αυτήν την υπόθεση δανειζόμενες χρήμα με 1% από την ΕΚΤ και δίνοντάς το στο κράτος με 6%. Η άνοδος των spread αυτούς ευνοεί.

Του Πάνου Τότσικα

Και ξαφνικά, εν έτει 2010, η διεθνής κοινή γνώμη ανακάλυψε την ελληνική αναξιοπιστία.

Ανακάλυψε την «δημιουργική λογιστική», τα ψεύτικα και παραποιημένα στατιστικά στοιχεία με τα οποία δημιουργούσε η Ελλάδα μια διαφορετική εντύπωση για την οικονομική της κατάσταση. Όλοι φαίνονται πώς αγνοούν ότι η Ελλάδα μπήκε στην Ευρω-ζώνη αν και δεν συγκέντρωνε τα κριτήρια που είχαν τεθεί, χάρις στα παραπλανητικά νούμερα που παρέθεσε και που οι ευρωπαίοι «εταίροι» αποδέχτηκαν. αν και γνώριζαν ότι ήταν ψεύτικα. Άλλωστε δεν ήταν μόνο η Ελλάδα που παρέθεσε ψεύτικα στοιχεία…

Δεν είναι όμως η πρώτη φορά που η Ελλάδα συγκεντρώνει τα φώτα μιας παγκόσμιας αρνητικής δημοσιότητας: Το 2004, λίγους μήνες πριν την διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα, η «διεθνής κοινότητα» κρατούσε την ανάσα της αν θα μπορέσουν τελικά να είναι έτοιμες στην ώρα τους οι ολυμπιακές εγκαταστάσεις και υποδομές που ήταν απαραίτητες για να γίνουν οι Aγώνες. Τότε οι ελληνικές ευρεσιτεχνίες και πατέντες έδωσαν και πήραν, οι εργολάβοι χρέωσαν τα έργα πολύ παραπάνω «λόγω του κατεπείγοντος», θυσιάστηκαν και κάποιοι εργάτες , κυρίως ξένοι, και τελικά «τα καταφέραμε», είπαν. Μίλησαν για τους «επιτυχημένους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας» και ξέχασαν ότι το πραγματικό κόστος ήταν 4-5 φορές περισσότερο από το αρχικά προϋπολογισθέν. Ξέχασαν ότι ο φάκελος με τον οποίο «κέρδισε» η Αθήνα τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 ήταν εντελώς διάτρητος, ότι ήταν γεμάτος ψεύτικα στοιχεία, ότι ήταν αναξιόπιστος.

Ο Σουηδικός λαός θεωρείται από τους πιο φιλειρηνικούς. Όταν όμως του τέθηκε το1997το δίλημμα αν θέλει να διεξαχθούν οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004 στην Στοκχόλμη, η απάντηση δόθηκε με ένα μπαράζ βομβιστικών εκρήξεων σε αθλητικές εγκαταστάσεις: το κύριο επιχείρημα των αντιτιθέμενων Σουηδών ήταν ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες θα επιβάρυναν σοβαρά την οικονομία της χώρας τους και θα περιόριζαν τους πόρους που προορίζονταν για κοινωνικές δαπάνες. Έτσι, με χαμηλή βαθμολογία στο κριτήριο «λαϊκή αποδοχή», οι Σουηδοί απέτρεψαν την διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων στη χώρα τους. Μέχρι σήμερα αρνούνται να ενταχθούν στην Ευρω-ζώνη.

Στο Βερολίνο, στις αρχές της δεκαετίας του ’90, η μη διεκδίκηση των Ολυμπιακών Αγώνων τέθηκε ως όρος για την συνεργασία στις Δημοτικές εκλογές μεταξύ αριστερών και οικολογικών δυνάμεων. Μέχρι σήμερα, στο Βερολίνο, το ισχυρό αντι-Ολυμπιακό κίνημα που αναπτύχθηκε, απέτρεψε τη διεκδίκηση των περιζήτητων παγκοσμίως Ολυμπιακών Αγώνων…

Στην χώρα μας αντιθέτως, η «Μεγάλη Ιδέα» των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα, άγγιξε την φαντασία ενός μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού. Ο ανεκδιήγητος φάκελος που κατατέθηκε στην ανεκδιήγητη «Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή» του Σάμαρανγκ, των «αθανάτων» και των μαφιόζων, περιείχε στημένο γκάλοπ όπου το 97,5% των ελλήνων ήταν υπέρ των Αγώνων στην Αθήνα. Όσοι εναντιώθηκαν, θεωρήθηκαν από «αντεθνικά στοιχεία» έως γραφικοί. Τα επιχειρήματά τους για τις οικονομικές, κοινωνικές, περιβαλλοντικές επιπτώσεις της διεξαγωγής των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα, αποσιωπήθηκαν ή λογοκρίθηκαν. Έτσι, κάποιοι φαίνεται να πέφτουν από τα σύννεφα όταν αντιλήφθηκαν λίγα χρόνια μετά τους Αγώνες ότι το δημόσιο χρέος και ο δανεισμός είχαν εκτοξευθεί στα ύψη.

Το πραγματικό ωστόσο κόστος της «επιχείρησης Ολυμπιάδα 2004» δεν το μάθαμε ποτέ. Φρόντισε γι’ αυτό η Γιαννούλα και ο Σημίτης και στη συνέχεια ο Καραμανλής και ο Αλογοσκούφης. Αυτό που ξέρουμε είναι ότι ακόμα πληρώνουμε κι’ ακόμα χρωστάμε τα κερατιάτικα. Πριν λίγες μέρες κάτι ψέλλισε ο Δήμαρχος Αθήνας…

Σήμερα η κατάσταση είναι τραγική για τη χώρα. Αυτοί που μας «χάρισαν» τους Ολυμπιακούς

Αγώνες του 2004, αυτοί που μας επέβαλαν να αγοράσουμε άχρηστους εξοπλισμούς και πανάκριβα συστήματα ασφαλείας, αυτοί που παρακολουθούσαν τα τηλέφωνά μας, οι Γερμανοί της Siemens και αυτοί που εισέπραξαν τις μίζες και τις προμήθειες, μας μιλάνε για «αναξιοπιστία» της χώρας . Μας ζητάνε να καθηλώσουμε τους ήδη χαμηλούς μισθούς και συντάξεις, να περικόψουμε ακόμη περισσότερο τις κοινωνικές δαπάνες και ταυτόχρονα παίρνουν μέτρα για να στηρίξουν τις τράπεζες που τόσα χρόνια μας ξεζούμιζαν κανονικά.

Στο Μόντρεαλ του Καναδά δεν απέκρυψαν ότι οι Ολυμπιακοί Αγώνες ήταν γι’αυτούς μια οικονομική καταστροφή. Ακόμα πληρώνουν…

Στην Ελλάδα, αποκρύπτεται επιμελώς ότι η χρεωκοπία της χώρας ξεκινάει από το 2004 και κορυφώνεται σήμερα. Οι εμφανισθέντες «υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης», τα χαμηλά ποσοστά ανεργίας των προηγούμενων χρόνων δεν μπορούν να αποκρύψουν την ουσιαστική «προίκα» των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004 στην Αθήνα, δηλαδή την πραγματικότητα των τεράστιων ελλειμμάτων, του αχαλίνωτου δανεισμού. Η φούσκα έσπασε. Το ζήτημα είναι αν και πότε θα ξεχειλίσει το ποτάμι της οργής.

Το ενδεχόμενο χρεοκοπίας της Ελλάδας -το «ελληνικό δράμα», όπως αρέσκεται να το χαρακτηρίζει ο διεθνής Τύπος- προκαλεί με εντυπωσιακό τρόπο αντιδράσεις στα τέσσερα σημεία του πλανήτη: ανάλογα με τις εξελίξεις στο μέτωπο της «ελληνικής χρεοκοπίας», κάνουν δηλώσεις Αμερικανοί και Ευρωπαίοι αξιωματούχοι, ο επικεφαλής του ΔΝΤ Στρος Καν και ο μεγαλοκερδοσκόπος Τζορτζ Σόρος, παρεμβαίνουν οι διαβόητοι οίκοι αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας, αλλάζουν οι ισοτιμίες του ευρώ με το δολάριο και το γεν, αλλά και του πέσο, του ρεάλ κ.λπ. με το δολάριο, ανεβοκατεβαίνουν τα χρηματιστήρια – κι όχι μόνο το ελληνικό, ακόμη και η κραταιά Wall Street ανέκαμψε μόλις μαθεύτηκαν τα νέα για ευρωπαϊκό σχέδιο «διάσωσης» της Ελλάδας ύστερα από την πρόσφατη ευρωπαϊκή σύνοδο κορυφής. Η «ελληνική περίπτωση» φαίνεται να επιβεβαιώνει το γνωστό «ρητό» της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης: «το πέταγμα μιας πεταλούδας στον Ειρηνικό προκαλεί καταιγίδα στην Ευρώπη». Με μία έννοια, είναι σωστό: ό,τι συμβαίνει έχει πρωτίστως να κάνει με μια ευρύτερη διαταραχή ισορροπιών στο πλαίσιο της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, και όχι απλά με ένα εσωτερικό ζήτημα της ευρωζώνης ή διμερές ζήτημα Ελλάδας - Ε.Ε.

Πού κολλάει, λοιπόν, η Ελλάδα; Ότι ως «υπό χρεοκοπία» χώρα μετέχουσα στο ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα έχει την τιμή να είναι όχι απλά ο «αδύναμος κρίκος» της ευρωζώνης, αλλά κάτι πολύ περισσότερο: η «αχίλλειος πτέρνα» των παγκόσμιων νομισματικών ισορροπιών και η η «Ωραία Ελένη» του νέου «Τρωικού Πολέμου» για την αναδιάταξη των παγκόσμιων ισορροπιών, καθώς η κρίση του χρέους μεταφέρεται πλέον στον αναπτυγμένο Βορρά.

Ενάμισης χρόνος καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης είχε -μεταξύ άλλων- αποτέλεσμα τη δημιουργία των προϋποθέσεων για να εκδηλωθεί μια «κρίση χρέους» σε όλο τον αναπτυγμένο καπιταλιστικό κόσμο. Μια κρίση χρέους, πλέον, στον αναπτυγμένο Βορρά. Τα επεισόδια της κρίσης χρέους στον αναπτυσσόμενο κόσμο, δηλαδή στον παγκόσμιο Νότο, τις δεκαετίες του ’80 και του ’90, οι συνέπειες για τις χώρες που έγιναν το θέατρό της, αλλά και οι αναταράξεις στο ίδιο το παγκόσμιο σύστημα που τη συνόδευσαν είναι σε γενικές γραμμές γνωστά. Με εργαλείο τα επιτόκια και τις νομισματικές ισοτιμίες και «εκτελεστές» τα διεθνή κερδοσκοπικά κεφάλαια, χώρες ολόκληρες κατέρρευσαν και λεηλατήθηκαν (από το Μεξικό τη δεκαετία του ’80 ως την Αργεντινή στα τέλη της δεκαετίας του ’90). Τους κερδοσκόπους ελάχιστα απασχολεί το πολιτικό ρίσκο, οι κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες των πράξεών τους ή ποιος είναι κάθε φορά ο «αδύναμος κρίκος», δηλαδή η χώρα που προσφέρεται για επίθεση και αποκόμιση κερδών. Όπως είναι γνωστό, στις αρχές της δεκαετίας του ’90 ο Τζόρτζ Σόρος δεν δίστασε να επιτεθεί και να γονατίσει την αγγλική λίρα…

Η κρίση του χρέους των χωρών του Νότου οφειλόταν και οφείλεται στη νέα αρχιτεκτονική των σχέσεων Βορρά – Νότου που επιβλήθηκε σταδιακά μετά την πετρελαϊκή κρίση των αρχών της δεκαετίας του ’70, ιδιαίτερα όμως στην πολιτική υψηλών επιτοκίων ιδιαίτερα στη δεκαετία του '80 και την πολιτική στις εμπορικές σχέσεις που κατάφερε να επιβάλει ο αναπτυγμένος Βορράς στο Νότο. Η κρίση του χρέους ήταν η «επεισοδιακή μορφή» ενός νεοαποικιακού μηχανισμού μεταφοράς υπεραξίας από το Νότο στο Βορρά. Δευτερευόντως και κατ’ εξαίρεση, δεν έλειψαν τα επεισόδια και ανακατανομής υπεραξίας (κερδοσκοπικής αλληλο-λεηλασίας) στον ίδιο το Βορρά – παράδειγμα η προαναφερθείσα επίθεση στην αγγλική λίρα.

Καθώς όμως μπαίνουμε στη δεύτερη δεκαετία του νέου αιώνα, οι όροι για μια μακρόχρονη κρίση χρέους στον ίδιο το Βορρά έχουν ήδη συγκεντρωθεί: Το δημόσιο χρέος των 10 πιο αναπτυγμένων, των χωρών του ΟΟΣΑ αλλά και των χωρών της ευρωζώνης τείνει ήδη προς το 100% του ΑΕΠ και αναμένεται να το ξεπεράσει το αργότερο ως το 2014. Ο αναπτυγμένος Βορράς είναι βουτηγμένος στα χρέη για δύο λόγους: Πρώτο, γιατί κοινωνικοποίησε σε μεγάλη έκταση τις ιδιωτικές ζημιές (με πακέτα στήριξης προς τις τράπεζες, αλλά και προς άλλους επιχειρηματικούς τομείς, που επιβάρυναν κατά κύριο λόγο το δημόσιο χρέος και δευτερευόντως το δημόσιο έλλειμμα). Δεύτερο, εξαιτίας της ύφεσης, η οποία μειώνει δραστικά τα δημόσια έσοδα, άρα αυξάνει τα ελλείμματα και εν τέλει το χρέος. Στο δεύτερο αυτό σημείο μπορούμε να κάνουμε μια γενικότερη παρατήρηση: ότι τα δημοσιονομικά συστήματα του νεοφιλελευθερισμού, που είχαν στηθεί πάνω στη λιτότητα των μισθών και των κοινωνικών δαπανών και τη δραστική ελάφρυνση της φορολογίας των κερδών, μέσα στην κρίση αποδείχθηκαν καρυδότσουφλα σε τρικυμία. Η προσπάθεια να διατηρηθούν άθικτα μέσα στην κρίση (με υφεσιακές πολιτικές περικοπής των δαπανών), παρατείνει, επιδεινώνει και περιπλέκει την κρίση, βαθαίνοντας εν τέλει την κρίση του χρέους. Τρίτο, γιατί όσο αυξάνεται το χρέος τόσο ακριβαίνει η αναχρηματοδότησή του, αφενός γιατί ενισχύεται η τάση αποφυγής του ρίσκου και αφετέρου μέσα από τη γνωστή διαδικασία: υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας, αύξηση των spread - αύξηση επιτοκίων δανεισμού, περισσότεροι τόκοι για την ίδια «ποσότητα» χρέους, άρα αύξηση του χρέους μέσα από τη διαδικασία αναχρηματοδότηςσης - διαχείρισής του! Τέταρτο, γιατί τεράστια κεφάλαια (μη επανεπενδυμένα κέρδη) κατευθύνονται πλέον στην κερδοσκοπία στον τομέα των κρατικών ομολόγων και των νομισματικών ισορροπιών καθώς μέσα στην κρίση στερεύουν γι’ αυτά άλλες, "παραδοσιακές" πηγές αξιοποίησης (δηλαδή κερδοσκοπίας).

Οι τέσσερις αυτοί λόγοι (ο πρώτος και ο δεύτερος πρωτογενείς, ο τρίτος και ο τέταρτος δευτερογενείς) αναδεικνύουν την κρίση του χρέους σε βασικό αντικείμενο των παγκόσμιων ανταγωνισμών και επιταχύνουν τη διαμόρφωση στον ίδιο τον αναπτυγμένο Βορρά μηχανισμών ανακατανομής της υπεραξίας, ανάμεσα στους κυρίαρχους πόλους (ΗΠΑ, Γερμανία, Μ. Βρετανία, Ιαπωνία κ.λπ.) αλλά και ανάμεσα σ’ αυτούς και στις περιφέρειες του αναπτυγμένου Βορρά, δηλαδή τις πιο αδύναμες αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες. Σ’ αυτές τις δύο κατευθύνσεις διεξάγεται ήδη με ιδιαίτερη σφοδρότητα ο παγκόσμιος πόλεμος για τη διαχείριση της κρίσης του χρέους στον αναπτυγμένο Βορρά. Και φυσικά αυτός ο πόλεμος θα οδηγήσει σε αλλαγή των παγκόσμιων συσχετισμών δύναμης, σε επανιεράρχηση της παγκόσμιας ιμπεριαλιστικής αλυσίδας.

Στην ανταγωνιστική διαχείριση της κρίσης του χρέους αναδεικνύονται σε βασικά τα νομισματικά - χρηματοοικονομικά εργαλεία αλλά και ο ανταγωνισμός των δημοσιονομικών συστημάτων:

• Τα επιτόκια: Τα υψηλότερα επιτόκια ενός νομίσματος κάνουν ελκυστικότερη την τοποθέτηση στα αξιόγραφα που έχουν εκδοθεί σε αυτό το νόμισμα (μεταξύ των οποίων και τα κρατικά ομόλογα). Όμως η πολιτική επιτοκίων συναρτάται και με τους ρυθμούς ανάπτυξης (αύξηση επιτοκίων σημαίνει μείωση επενδύσεων και άρα ρυθμών ανάπτυξης), άρα εκεί αρχίζουν οι αντιφάσεις με την «πραγματική οικονομία».
• Η πολιτική ρευστότητας των κεντρικών τραπεζών και ο πληθωρισμός: Το κόψιμο χρήματος από τις κεντρικές τράπεζες αυξάνει τον κίνδυνο πληθωρισμού, που με τη σειρά του απαξιώνει το νόμισμα. Ταυτόχρονα, ο υψηλός πληθωρισμός απαξιώνει το χρέος. Μέσα στην κρίση όλες οι κεντρικές τράπεζες των αναπτυγμένων καπιταλιστικών πόλων έκοψαν νέο χρήμα, παίρνοντας το ρίσκο του πληθωρισμού σε επόμενη βάση - όλες πλην της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, που επέμεινε στην αντιπληθωριστική ορθοδοξία.
• Η αξιολόγηση της πιστοληπτικής ικανότητας: Καθορίζει σε μεγάλο βαθμό το κόστος αναχρηματοδότησης του χρέους, δηλαδή πόσο ακριβά θα είναι τα επιτόκια για τα νέα ομόλογα που εκδίδουν τα κράτη. Οι οίκοι αξιολόγησης της πιστοληπτικής ικανότητας, ωστόσο, είναι ιδιωτικές εταιρείες και είναι ευκολότερο να εξαγοραστούν ή χειραγωγηθούν από μεγάλους κερδοσκόπους παρά από κράτη.
• Τα συναλλαγματικά αποθέματα και οι τοποθετήσεις σε κρατικά ομόλογα: Η Κϊνα, η Ινδία, η Βραζιλία και οι χώρες του Κόλπου έχουν υψηλά συναλλαγματικά αποθέματα, μεγάλο μέρος των οποίων επενδύουν σε ομόλογα που έχουν εκδοθεί σε ισχυρό νόμισμα: δολάριο κατά κύριο λόγο, ευρώ δευτερευόντως. Υψηλές τοποθετήσεις σε δολάρια έχει επίσης η Ιαπωνία, της οποίας το υπέρογκο δημόσιο χρέος (ξεπερνά το 200% του ΑΕΠ) χρηματοδοτείται κατά 95% από εγχώριες τοποθετήσεις. Ο ανταγωνισμός αλλά και η σύμπτωση συμφερόντων ανάμεσα σε Κίνα - ΗΠΑ και Ιαπωνία (τον πωλητή δημόσιου χρέους με τα τεράστια ελλείμματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, δηλαδή τις ΗΠΑ, και τους αγοραστές αμερικανικού δημόσιου χρέους Κϊνα και Ιαπωνία) ορίζει ένα εφιαλτικό σημείο ασταθούς ισορροπίας για το παγκόσμιο σύστημα. Τα συναλλαγματικά αποθέματα βεβαίως είναι απόρροια πλεονάσματος στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, τα πλεονάσματα έχουν σχέση με τον όγκο αλλά και τους όρους διεξαγωγής του παγκόσμιου εμπορίου, με την παραγωγικότητα και το κόστος εργασίας κ.λπ.
• Τα δημοσιονομικά συστήματα: Σ’ αυτόν τον παγκόσμιο ανταγωνισμό συμμετέχουν κράτη με τα εθνικά τους νομίσματα και η ευρωζώνη με το ευρώ. Καθώς η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση είναι το πιο στυγνό σύστημα υπεράσπισης των συμφερόντων των δανειστών (γενικεύοντας: των συμφερόντων όσων επενδύουν σε χρήμα), οι παγκοσμιοποιημένες αγορές του παγκόσμιου καπιταλισμού απαιτούν την προσαρμογή των δημοσιονομικών συστημάτων (δημόσια έσοδα και δημόσιες δαπάνες) σ’ αυτή την προτεραιότητα: δραστικές περικοπές των δημόσιων δαπανών, δηλαδή των δαπανών για μισθούς, συντάξεις και κοινωνική προστασία, και αύξηση έμμεσων φόρων, δηλαδή της μορφής φορολογίας που κατανέμεται ισοβαρώς σε όλο τον πληθυσμό, άρα άδικα. Αυτοί είναι οι όροι για να είναι σίγουροι όσοι επενδύουν σε κρατικά ομόλογα, δηλαδή όσοι δανείζουν τα κράτη, ότι «θα πάρουν τα λεφτά τους πίσω». Και κάτι παραπάνω: ότι θα δανείζουν με όλο και πιο συμφέροντες όρους, δηλαδή ακριβότερα.

Είναι φανερό ότι τα «όπλα» του πολέμου σχετίζονται όλα με τις εξελίξεις στην «πραγματική οικονομία» και την επηρεάζουν. Τα χαμηλά επιτόκια και η χαλαρή πολιτική ρευστότητας των κεντρικών τραπεζών λειτουργούν αντίρροπα στην ύφεση, οι αξιολογήσεις της πιστοληπτικής ικανότητας και η προσαρμογή των δημοσιονομικών συστημάτων στις ανάγκες των δανειστών επιτείνουν την ύφεση. Να γιατί η κρίση του χρέους και η διαχείρισή της προσθέτουν νέους βαθμούς αβεβαιότητας και κάνουν πιο επισφαλή και περίπλοκη τη διαχείριση της κρίσης του ίδιου του συστήματος ως συνόλου. Η κρίση του χρέους στον αναπτυγμένο Βορρά "τεστάρει" τις ισορροπίες -ή μάλλον την έως τώρα διαχείριση των ισορροπιών- της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης στο σύνολό της. Ήδη είναι σε πλήρη εξέλιξη ο νομισματικός πόλεμος μεταξύ δολαρίου - ευρώ, με αντικείμενο όχι μόνο τη μεταξύ τους ισοτιμία αλλά και το ποιο από τα δύο θα αναδειχθεί στο παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα του μέλλοντος, μεταξύ άλλων το νόμισμα στο οποίο θα προτιμούν να επενδύουν διαθέσιμά τους άλλες χώρες ή οι "παίκτες" των διεθνών χρηματαγορών, αγοράζοντας ομόλογα και άλλα αξιόγραφγα σε αυτό το νόμισμα.

Η ελληνική «κρίση του χρέους» και η επέκτασή της στις Ιρλανδία, Ισπανία, Πορτογαλία (τα περιβόητα PIGS), ενδεχομένως και στην Ιταλία, αποτελεί ένα επεισόδιο ένταξης της ευρωζώνης στην παγκόσμια, ανταγωνιστική διαχείριση της κρίσης χρέους στον αναπτυγμένο Βορρά. Ό,τι συμβαίνει με την Ελλάδα και τα PIGS, αφορά όχι μόνο την προσαρμογή της Ελλάδας, αλλά πρώτιστα την προσαρμογή τη ευρωζώνης στους όρους του παιχνιδιού. Οι μαζικές κερδοσκοπικές επιθέσεις στο μαλακό υπογάστριο της ευρωζώνης «τεστάρουν» συστημικές αδυναμίες στην αρχιτεκτονική της ευρωζώνης, δηλαδή συστημικές αδυναμίες του ευρωνομίσματος. Το γεγονός ότι οι ευρωπαϊκές συνθήκες δεν επιτρέπουν μεταφορά πόρων για ενίσχυση κρατών-μελών, ότι υπάρχει κοινό νόμισμα χωρίς κοινό προϋπολογισμό και κοινή δημοσιονομική αρχή, ότι η κοινή πολιτική στις δαπάνες δεν συνοδεύεται από κοινό φορολογικό σύστημα κ.λπ. Οι παγκόσμιοι ανταγωνιστές του ευρώ και οι αγορές δεν υπενθυμίζουν μόνο στον ελληνικό καπιταλισμό ότι η ανάπτυξη με δανεικά και με αύξηση του χρέους πληρώνεται πολύ ακριβά στο μάταιο τούτο κόσμο της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης, αλλά επίσης στη Γερμανία και τις ηγέτιδες δυνάμεις της ευρωζώνης ότι το ισχυρό ευρώ - παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα δεν μπορεί να στηριχτεί στο «τρύπιο» οικοδόμημα και την ανάπηρη αρχιτεκτονική της σημερινής ευρωζώνης (ΟΝΕ) και Ε.Ε. – με πορδές δεν βάφονται αυγά, όπως θα έλεγε ο σοφός λαός…

Στην πρόσφατη άτυπη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε. εκφράστηκε η πολιτική στήριξη στην Ελλάδα, αλλά το περιβόητο «σχέδιο διάσωσης» ακόμη δεν έχει δει το φως της δημοσιότητας. Οι ηγέτες της Ε.Ε. έχουν αντιληφθεί απολύτως ότι η επίθεση στην Ελλάδα είναι μέρος της γενικότερης επίθεσης στο ευρώ, αλλά βρίσκονται προ αδιεξόδου: η "αλληλεγγύη" στην Ελλάδα μπορεί να τους κοστίσει το άνοιγμα μιας διαδικασίας που το πραγματικό της αντικείμενο θα είναι η αλλαγή της αρχιτεκτονικής της ευρωζώνης. Οι νεοφιλελεύθεροι ηγήτορες της Ε.Ε. δεν θέλουν να ανοίξει αυτός ο δρόμος, γιατί φοβούνται ότι έτσι θα ανοίξει ο δρόμος να αμφισβητηθεί η νεοφιλελεύθερη αρχιτεκτονική του ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Πέρα από αυτό, καθοριστικός είναι ο ρόλος του «θεματοφύλακα» του ευρώ, της Γερμανίας: είναι η μόνη χώρα της Ε.Ε. που ωφελείται πολλαπλώς από το ισχυρό ευρώ. Έτσι, η έκφραση της «κοινοτικής αλληλεγγύης» προς την Ελλάδα κατέληξε στο εξής εξοργιστικό: μια πολιτική δήλωση ότι δεν θα αφεθεί να χρεοκοπήσει αλλά χωρίς συγκεκριμενοποίηση των όρων της «βοήθειας», δήλωση που συνδυάστηκε από απαιτήσεις για άμεση λήψη νέων σκληρών μέτρων περικοπής δαπανών (κατάργηση 14ου μισθού κ.λπ.) και αύξησης των εσόδων (αύξηση συντελεστών ΦΠΑ). Η σύνοδος επέβαλε επίσης τριμερή διεθνή επιτροπεία, από την Κομισιόν, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο - το τελευταίο σε ρόλο …εμπειρογνώμονα. Όσο για τον τρόπο της βοήθειας, αυτός δεν έχει ακόμη ανακοινωθεί, με αποτέλεσμα οι κερδοσκοπικές επιθέσεις στα ελληνικά ομόλογα να συνεχίζονται. Σύμφωνα με όσα διαρρέουν, όμως, η μέθοδος θα είναι η πιο ακριβή για την Ελλάδα: η απορρόφηση ελληνικών ομολόγων από τράπεζες χωρών-μελών. Δηλαδή η "κοινοτική αλληηλεγγύη" μεταφράζεται στη δέσμευση ότι οι ευρωπαϊκές τράπεζες εγγυώνται την κάλυψη των ελληνικών εκδόσεων ομολόγων αλλά στα σημερινά, ακριβά επίπεδα επιτοκίων. Αυτό σημαίνει ότι η ελληνική οικονομία θα συνεχίσει να σέρνεται βαλλόμενη στις αγορές και θα πληρώσει ακριβά (δηλαδή με υψηλά επιτόκια) την «κοινοτική αλληλεγγύη».

Ήδη η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, μπροστά στη «σκληρή αγάπη» των Βρυξελλών, αρχίζει να καλοβλέπει το ΔΝΤ – όχι σαν εμπειρογνώμονα αλλά σαν δανειστή. Όλο και περισσότεροι στην κυβέρνηση λένε ότι με την προσφυγή στο ΔΝΤ η κερδοσκοπία πάνω στα ελληνικά ομόλογα θα σταματήσει και ότι «τι παραπάνω θα μας ζητήσει να κάνουμε το ΔΝΤ;»…

Προσφυγή στο ΔΝΤ, ωστόσο, οι Ευρωπαίοι ιθύνοντες τη θεωρούν casus belli, γιατί απειλεί με «ξήλωμα» την ευρωζώνη. Οι Ευρωπαίοι ηγέτες υπενθυμίζουν ότι σε αυτή την περίπτωση έχουν τρόπους να τιμωρήσουν την Ελλάδα… Ήδη στους Financial Times είδε το φως της δημοσιότητας σχέδιο για "αποβολή" της Ελλάδας από το ευρώ, επιστροφή για μία πενταετία στη δραχμή με την ισοτιμία της εισόδου στο ευρώ (1 ευρώ = 340,75 δραχμές) και στο τέλος της πενταετίας (που εννοείται ότι θα είναι πενταετία αιματηρής λιτότητας) ...επιστροφή στο ευρώ με ισοτιμία 1/600!!!

Ο ευρωπαϊσμός του κεφαλαίου καταρρέει με πάταγο, αφού μεταφράζεται πλέον κυνικά στην εξής προσταγή: θα μείνετε με το ζόρι στην ευρωζώνη γιατί πρέπει να σωθεί η αξιοπιστία του ευρώ και η νεοφιλελεύθερη αρχιτεκτονική της ευωζώνης, θα περάσετε πολλά χρόνια αιματηρής λιτόητας και λεηλασίας, κι όλα αυτά για να προστατεύσει η Ελλάδα το ευρώ - κι όχι να προστατευτεί από αυτό, όπως ήταν η μέχρι σήμερα κυρίαρχη μυθολογία.

Από την άλλη, προσφυγή στο ΔΝΤ θα σημάνει μετατόπιση στον αγγλοσαξονικό «άξονα» συμμαχιών. Η ελληνική αστική τάξη ψάχνει σαν ζαλισμένο κοτόπουλο συμμαχίες στη ζούγκλα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης, όπου οικειοθελώς εντάχθηκε και πέτυχε τον άθλο της αναβάθμισής της σε αστική τάξη αναπτυγμένης καπιταλιστικής χώρας.

Ύστερα από τα προηγούμενα, μπορούμε να ανακεφαλαιώσουμε - συμπεράνουμε τι συμβαίνει πραγματικά:

• Το δόκανο είναι το χρέος κι όχι το έλλειμμα: Αν ήταν απλώς το έλλειμμα, θα ήταν εσωτερικό ζήτημα της ευρωζώνης, θα υπήρχαν οι ευρωπαϊκές πιέσεις για σκληρά μέτρα, αλλά δεν θα ετίθετο ζήτημα χρεοκοπίας. Για να το πούμε απλά: ακόμη κι αν οι Βρυξέλλες επέτρεπαν στην Ελλάδα να συνεχίσει να παραβιάζει το 3% στο έλλειμμα που προβλέπει το Σύμφωνο Σταθερότητας, οι αγορές θα συνέχιζαν να πιέζουν ασφυκτικά την Ελλάδα, απειλώντας την με χρεοκοπία. Για τον απλό λόγο ότι το ελληνικό χρέος (δηλαδή πάνω από 300 δισ. ευρώ ελληνικά ομόλογα) βρίσκεται διάσπαρτο και διαπραγματεύεται στα χρηματιστήρια ομολόγων σε όλο τον κόσμο. Αρκεί η μαζική φυγή από τα ελληνικά ομόλογα και από το ελληνικό χρηματιστήριο για να φτάσει η ελληνική οικονομία στο χείλος του γκρεμού – πολύ περισσότερο όταν βρίσκεται σε ύφεση που απ’ ό,τι φαίνεται θα διαρκέσει. Το θέμα λοιπόν είναι το χρέος, κι αν γίνεται λόγος για το έλλειμμα, είναι γιατί οι σκληρές περικοπές θεωρούνται η μόνη πειστική απόδειξη ότι το χρέος μπορεί να μειωθεί μεσοπρόθεσμα. Εξάλλου, από τις 27 χώρες-μέλη της Ε.Ε. οι …26 έχουν έλλειμμα μεγαλύτερο του 3%! Με λίγα λόγια, τις νόρμες για το πόσο σκληρά «πρέπει» να είναι τα μέτρα, δεν τις βάζουν οι Βρυξέλλες, αλλά η διεθνής των κερδοσκόπων, δηλαδή οι παγκοσμιοποιημένες αγορές κεφαλαίων. Οι Βρυξέλλες «απλώς» αφήνουν την Ελλάδα έκθετη σ’ αυτές τις νόρμες και της ζητούν να κάνει αυτά που επιθυμούν οι αγορές για να μην πληγεί το ευρώ. Και, προκειμένου να προστατέψουν το νεοφιλελεύθερο τερατούργημά τους, της «προσφέρουν» μια μόνιμη έκθεση στις κερδοσκοπικές επιθέσεις, δηλαδή να συνεχίσει να είναι ο «σάκος του μποξ», διασφαλίζοντάς της μόνο ότι …δεν θα χρεοκοπήσει.
• Η επίθεση των κερδοσκόπων στην Ελλάδα είναι επίθεση και στην ευρωζώνη: Όχι μόνο αντικειμενικά, αλλά και υποκειμενικά. Έχοντας διαγνώσει σωστά τις «τρύπες» της αρχιτεκτονικής της ευρωζώνης και γνωρίζοντας ότι υπάρχουν και άλλοι «αδύναμοι κρίκοι», έχουν βάλει στόχο το ευρώ και την ευρωζώνη. Ό,τι συμβαίνει είναι ένα επεισόδιο, ή μάλλον το πρώτο από πολλά επεισόδια, στην ανταγωνιστική διαχείριση της «κρίσης του χρέους» στον αναπτυγμένο κόσμο, στον παγκόσμιο καπιταλιστικό Βορρά. Στον πόλεμο που άρχισε δεν μπορεί να αποκλειστεί τίποτε: από την κατάρρευση της ευρωζώνης εξαιτίας των κερδοσκοπικών επιθέσεων και της άρνησης των ηγέτιδων δυνάμεων της Ε.Ε. να συμπληρώσουν την αρχιτεκτονική της στην κατεύθυνση της πολιτικής ενοποίησης, μέχρι τον πειθαναγκασμό της Γερμανίας και των άλλων ηγέτιδων δυνάμεων της Ε.Ε. να προχωρήσουν σε βήματα πολιτικής ενοποίησης. Εύγλωττη απόδειξη ότι το παιχνίδι είναι ευρύτερο και σύνθετο είναι και το υπαρκτό ενδεχόμενο να διαλυθεί η ευρωζώνη κάτω από τα χτυπήματα των κερδοσκόπων, δηλαδή οι κερδοσκόποι και οι ανταγωνιστές του ευρώ να «καταργήσουν» την ευρωζώνη μαζί με το Μάαστριχτ, το Σύμφωνο Σταθερότητας και όλες της τις συνθήκες!
• Η «ελληνική χρεοκοπία» δεν είναι ένα ενδοευρωπαϊκό θέμα: Ο αντίπαλος δεν είναι ειδικά το Σύμφωνο Σταθερότητας ή η Ε.Ε., αλλά το ευρύτερο πλέγμα των μηχανισμών πειθάρχησης και λεηλασίας (δηλαδή μεταφοράς υπεραξίας) του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και των παγκοσμιοποιημένων αγορών του. Η Ελλάδα είναι η πρώτη χώρα του αναπτυγμένου Βορρά που θα υποστεί τις συνέπειες του νομισματικού και γενικότερου πολέμου της «κρίσης του χρέους» αποστερημένη από αμυντικά οικονομικά εργαλεία, καθώς έχει οικειοθελώς εκχωρήσει τα δικαιώματα άσκησης νομισματικής, βιομηχανικής, αγροτικής, εμπορικής και δημοσιονομικής πολιτικής στις Βρυξέλλες και τον ΠΟΕ. Η κυβέρνησή της αμφιταλαντεύεται ποια επιτροπεία να διαλέξει: της ΕΚΤ και των Βρυξελλών ή του ΔΝΤ; Να μείνει στην ευρωζώνη και να προσφύγει στο ΔΝΤ; Αυτό θα ήταν ένα πλήγμα κατά του ευρώ, που είναι βέβαιο ότι οι Βρυξέλλες δεν θα της συγχωρούσαν. Να φύγει από την ευρωζώνη, μένοντας ή και φεύγοντας από την Ε.Ε.; Μπορεί να βρεθεί στη θέση της Λετονίας, της Ουγγαρίας και της Ουκρανίας, με μαζική φυγή κεφαλαίων, κατάρρευση των εξαγωγών, απώλεια κοινοτικών χρηματοδοτήσεων, μεγάλη υποτίμηση του νομίσματος, αναστολή κοινοτικών χρηματοδοτήσεων και βύθιση σε βαθιά και μακρόχρονη ύφεση.
• Υπάρχει «έδαφος» όπου είναι ρεαλιστικό να ανακτηθεί ό,τι χάθηκε σε εθνικό επίπεδο με την απώλεια των εργαλείων οικονομικής πολιτικής; Για τις χώρες-μέλη της Ε.Ε. -ακόμη και τις ισχυρές, αλλά πολύ περισσότερο τις αδύναμες- η επιστροφή στη μοναχική πορεία του εθνικού νομίσματος και του εθνικού προστατευτισμού θα ήταν ένα καταστροφικό «ξεμονάχιασμα» στη ζούγκλα του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και των παγκοσμιοποιημένων αγορών του. Καθώς ο «ευρωπαϊσμός» του κεφαλαίου καταρρέει (είναι η Ελλάδα που πρέπει να σώσει το ευρώ και όχι το ευρώ που θα προστατεύσει την Ελλάδα), είναι η Αριστερά και τα κινήματα, που πρέπει να σηκώσουν τη σημαία της «άλλης Ευρώπης». Οι νομισματικοί πόλεμοι και γενικότερα η ανταγωνιστική διαχείριση της «κρίσης του χρέους» στον αναπτυγμένο Βορρά, στο φόντο της παγκόσμιας - δομικής καπιταλιστικής κρίσης, θα δημιουργούν συνέχεια τις αφορμές και το έδαφος για την αλληλεγγύη των ευρωπαϊκών λαών, ιδιαίτερα του ευρωπαϊκού Νότου, και την κοινή τους πάλη ενάντια στο νεοφιλελεύθερο τερατούργημα που λέγεται Ε.Ε. Ήδη η ίδια η κρίση και οι επιθέσεις των κερδοσκόπων «τεστάρουν» τις μειωμένες αντοχές του και το «ευρωπαϊκό οικοδόμημα» άρχισε να μπάζει νερά στην πρώτη δοκιμασία - και είμαστε ήδη στην αρχή. Στην παγκοσμιοποιημένη ζούγκλα του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού και στην αυγή της κρίσης του χρέους στο Βορρά (που είναι συνέπεια και μορφή εκδήλωσης ταυτόχρονα της γενικότερης καπιταλιστικής κρίσης) ό,τι χάθηκε σε εθνικό επίπεδο όσον αφορά την αυτονομία της οικονομικής πολιτικής δεν μπορεί πλέον να ανακτηθεί παρά μόνο σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η τωρινή Ε.Ε. δεν μπορεί να το κάνει και πρέπει να αντικατασταθεί από ένα άλλο οικοδόμημα, αυθεντικό δημιούργημα των ευρωπαϊκών λαών, των αγώνων τους και της αλληλεγγύης τους. Η μάχη αυτή θα δοθεί μέσα στη σημερινή Ε.Ε. και ενάντιά της. Και προφανώς δεν θα τη δώσουν αντί για μας οι κερδοσκόποι ή οι ανταγωνιστές του ευρώ, που επιτίθενται στο ευρώ για τους δικούς τους, ανταγωνιστικούς με τους δικούς μας λόγους. Εχθρός μας δεν είναι ο «ευρωπαϊσμός» γενικώς αλλά ο νεοφιλελεύθερος «ευρωπαϊσμός του κεφαλαίου» που χρεοκοπεί μπροστά στα μάτια μας.

Η θέση της ελληνικής αστικής τάξης, του πολιτικού της συστήματος και της κυβέρνησής της είναι δεινή. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ δεν το κρύβει ότι «εδώ που φτάσαμε» θα προτιμούσε να προσφύγει στο ΔΝΤ: θα αναγκαστεί να εφαρμόσει την ίδια «συνταγή» σκληρών μέτρων αλλά «τουλάχιστον θα σταματήσουν οι κερδοσκοπικές επιθέσεις και θα ομαλοποιηθούν οι συνθήκες δανεισμού». Η αστική τάξη όμως δεν αμφιταλαντεύεται καθόλου στις γενικότερες επιλογές της: θέλει να μείνει στην ευρωζώνη (τυχόν έξοδος ή εκδίωξη - που δεν προβλέπεται) θα ήταν επιζήμια για τα συμφέροντά της και προφανώς δεν έχει … συναισθηματικά προβλήματα με το να πληρώσουν πάλι οι εργαζόμενοι. Έχει όμως δύο προβλήματα: Πρώτο, ότι οι πολιτικές που καλείται να εφαρμόσει είναι υφεσιακές και απειλούν με φαύλο κύκλο: επιδείνωση της ύφεσης της ελληνικής οικονομίας, διατήρηση των υψηλών ελλειμμάτων, απαίτηση για νέα μέτρα κ.λπ. Η προοπτική ενός τέτοιου φαύλου κύκλου δεν ενθουσιάζει τους Έλληνες καπιταλιστές και την κυβέρνηση, γιατί είναι συνώνυμη με την πτώση της οικονομικής δραστηριότητας και τη μείωση των κερδών.Δεύτερο, με τη συνεχή πίεση για μέτρα και ιδίως τη ραγδαία κλιμάκωσή τους αυξάνεται κατακόρυφα το «πολιτικό ρίσκο», δηλαδή ο κίνδυνος εκτεταμένης κοινωνικής αναταραχής. Το πολιτικό ρίσκο, με τη σειρά του, προκαλεί διπλό φόβο: Αφενός γιατί η Ελλάδα δεν θα φανεί συνεπής στις διεθνείς της δεσμεύσεις και άρα οι πιέσεις των κερδοσκόπων θα ενταθούν και ο κίνδυνος της χρεοκοπίας θα έρθει πιο κοντά, αφετέρου γιατί θα δοκιμαστεί το πολιτικό σύστημα και η ικανότητά του να απορροφήσει μεγάλη έκτασης κοινωνικούς κραδασμούς. Όλα αυτά δημιουργούν το φάσμα της υποβάθμισης του ελληνικού καπιταλισμού στο διεθνή καπιταλιστικό καταμερισμό εργασίας.

Το σίγουρο είναι ότι η ελληνική αστική τάξη και το πολιτικό της σύστημα έχουν αποφασίσει, χωρίς καμιά αμφιταλάντευση, ότι θα διαχειριστούν τους κινδύνους φορτώνοντας τα βάρη στην εργατική τάξη, τη νεολαία, τους μετανάστες, δηλαδή στους «από κάτω». Από τη σκοπιά των συμφερόντων της, πράττει εντελώς σωστά: για τους ίδιους λόγους που οικειοθελώς εντάχθηκε στον καταμερισμό εργασίας του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού και ιδιαίτερα στην ευρωζώνη, στον αναπτυγμένο πυρήνα του παγκόσμιου Βορρά, για τους ίδιους λόγους θα δώσει τη μάχη για να μην υποβαθμιστεί η ένταξή της και τα όποια οφέλη αυτή η ένταξη συνεπάγεται. Με την «εθνική συναίνεση» και την τρομοκρατία ότι «υπάρχουν και χειρότερα», «καλύτερα θυσίες παρά να καταρρεύσει η χώρα» κ.λπ., η ελληνική αστική τάξη θα απαιτήσει από τους υπηκόους να δεχθούν αδιαμαρτύρητα τα μέτρα. Όμως το σενάριο μπορεί για πολλούς λόγους να μη δουλέψει. Ο σημαντικότερος από αυτούς είναι ότι, παρά τις θυσίες, η χρεοκοπία και μια γενικότερη βαθιά κρίση που θα προσομοιάζει με κατάρρευση μπορεί να μην αποφευχθεί. Για να διεκδικήσει το καλύτερο δυνατόν στο διεθνή καταμερισμό και να εξασφαλίσει διεθνείς συμμαχίες, η ελληνική αστική τάξη θα κάνει το παν για να μας φορτώσει στην πλάτη όλα τα «απαραίτητα» μέτρα και να πειθαναγκάσει τους εργαζόμενους να τα δεχτούν χωρίς σοβαρές αντιδράσεις, διαπραγματευόμενη με τους υποψήφιους διεθνείς της συμμάχους τους ρυθμούς και τους όρους επιβολής των σκληρών μέτρων και προσπαθώντας να τους καταστήσει συμμέτοχους στο πρόβλημα του «πολιτικού ρίσκου».

Τις αγορές βέβαια δεν τις αφορά το πολιτικό ρίσκο, εκτός αν καταλήξει σε στάση πληρωμών. Τις Βρυξέλλες το πολιτικό ρίσκο, δηλαδή μια μείζων κοινωνική αναταραχή και εξέγερση ενάντια στα μέτρα, τις αφορά πολύ πιο άμεσα: Αφενός γιατί θα μπορούσε να αποδειχθεί μεταδοτική στην ευρωπαϊκή ήπειρο και αφετέρου γιατί θα πολλαπλασίαζε τις κερδοσκοπικές πιέσεις ενάντια στο ευρώ.

Εν τέλει, η "αλυσίδα" των συνεπειών έχει ως εξής:

• Ο νομισματικός πόλεμος δολαρίου - ευρώ είναι μια μείζων αναταραχή των παγκόσμιων ισορροπιών στο ξεκίνημα του "παγκόσμιου πολέμου" για την ανταγωνιστική διαχείριση της κρίσης του χρέους, η οποία "τεστάρει" τις υφιστάμενες ισορροπίες της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.
• Η μαζική επίθεση στο ευρώ "τεστάρει" τις ισορροπίες και τα ελλείμματα της αρχιτεκτονικής του ευρώ και της ευρωζώνης.
• Η επιλογή των καπιταλιστικών ελίτ της ευρωζώνης, προεξάρχουσας της Γερμανίας, είναι να μεταφέρουν όλη την πίεση στον ελληνικό καπιταλισμό, ζητώντας του να φανεί αντάξιος του ευρώ (που τόσα κέρδη του έχει χαρίσει), ώστε να παραμείνει άξιο μέλος της "αγίας οικογενείας" του αναπτυγμένου καπιταλισμού.
• Η ελληνική κυβέρνηση, για λογαριασμό του ελληνικού καπιταλισμού και του ελληνικού κεφαλαίου, αποδέχεται να "μεταφερθούν" οι τρομακτικές αυτές πιέσεις στους Έλληνες εργαζόμενους, τη νεολαία, τους μετανάστες, τις γυναίκες. Για να διατηρήσει τα κεκτημένα της ένταξής του στον αναπτυγμένο πυρήνα της ευρωζώνης και να έχει τις μικρότερες δυνατές απώλειες από αυτή την "περιπέτεια", ο ελληνικός καπιταλισμός επιλέγει να πάρει "όλα τα απαραίτητα μέτρα". Ο μεγάλος συνασπισμός της συναίνεσης που διαμορφώνεται (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑΟΣ), η στρατηγική της "ασφάλειας" και της "μηδενικής ανοχής" και η συναίνεση του φόβου («υπάρχουν και χειρότερα») είναι τα όπλα του. Δεν πρέπει να υπάρχει καμία αμφιβολία ότι για να αποτρέψει τη ματαίωση της εφαρμογής των μέτρων θα χρησιμοποιήσει αδίστακτα, στο όνομα των «εθνικών συμφερόντων», και το κοφτερό μαχαίρι της καταστολής αν η συναίνεση του φόβου αποτύχει. Για να υπερασπιστεί τα δικά του συμφέροντα που απειλούνται και όχι επειδή είναι υπόδουλος στις Βρυξέλλες.

Είναι γι’ αυτούς τους λόγους που:

• Το βασικό καθήκον της ελληνικής Αριστεράς είναι να οργανωθεί και να οργανώσει μια μεγάλη ταξική - κοινωνική αναμέτρηση με την ελληνική αστική τάξη, τους Έλληνες τραπεζίτες, βιομήχανους και εργοδότες, αλλά και το πολιτικό τους σύστημα και την κυβέρνησή τους. Ο εχθρός είναι εντός των τειχών, στις τράπεζες, στον ΣΕΒ, στα υπουργεία, στα «στρατηγεία» του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΛΑΟΣ! Γι’ αυτό, το βασικό μας σύνθημα πρέπει να είναι: ΚΑΤΩ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ! Αυτό το σύνθημα συμπυκνώνει περιεκτικά την πολιτική της Αριστεράς: Στοχοποιεί τον αντίπαλο εδώ (και όχι «αλλού»), μέσα και όχι «έξω». Ξεκαθαρίζει τα αντίπαλα μπλοκ δυνάμεων: είναι από τη μια μεριά ο ελληνικός καπιταλισμός, η αστική τάξη και οι σύμμαχοί της, το πολιτικό της σύστημα, η κυβέρνησή της, κι όχι όσοι θέλουν (ή «έχουν τα κότσια») να αντισταθούν τις Βρυξέλλες εναντίον όσων υποτάσσονται σ’ αυτές. Στοχεύει στην «αχίλλειο πτέρνα» του όλου πλέγματος δυνάμεων που απειλούν να συνθλίψουν τα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα: ο πιο απτός, άμεσος, προσιτός και αποτελεσματικός τρόπος για να χτυπηθεί η νεοφιλελεύθερη αρχιτεκτονική της ευρωζώνης και να αποκρουστούν τα σχέδια των «αγορών» είναι να ανατραπεί η πολιτική που αντιπροσωπεύει και εξειδικεύει τις επιδιώξεις τους: το κυβερνητικό Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης 2010-2013. Μόνο αν μετατρέψουμε την Ελλάδα σε «αδύναμο κρίκο» της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης της κρίσης του χρέους θα συνεισφέρουμε με τον πιο αποφασιστικό τρόπο το «εθνικό μας μερίδιο» στο διεθνή αγώνα ενάντια στους πλανητικούς και ευρωπαϊκούς μηχανισμούς πειθάρχησης και λεηλασίας των λαών. Αν το σύστημα κινείται από το όλον στο μέρος, επιβάλλοντας και ομογενοποιώντας πολιτικές και εξαπολύοντας τους μηχανισμούς πειθάρχησης, η διαλεχτική της αντίστασης των λαών είναι από το μέρος προς το όλον. Η παλιά, καλή, θεμελιώδης αρχή: ο διεθνισμός θεμελιώνεται και «αποδεικνύεται» πρώτα απ’ όλα από τη βούληση και ικανότητα να παλεύουμε το «δικό μας» καπιταλισμό, τη «δική μας» αστική τάξη. Ταξικός «προσδιορισμός» των αγώνων, των κινημάτων και των αντιστάσεων σε εθνικό επίπεδο - διεθνοποίηση των δυναμικών που αναπτύσσονται. Πολλαπλασιασμός των «αδύναμων κρίκων» και διεθνιστική αλληλεγγύη, συντονισμός και συνεργασία μεταξύ τους. Συντονισμένες διεθνείς κινητοποιήσεις από τα κινήματα αντίστασης και την Αριστερά. Αυτό θα έπρεπε να είναι το σχέδιο της Αριστεράς. Οι αφορμές και τα σημεία αιχμής για τη δημιουργία «αδύναμων κρίκων» και την επίτευξη ρήξεων στο σύστημα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και την Ε.Ε. του κεφαλαίου μπορεί να ποικίλλει ανάλογα με τις αφορμές και τις αιχμές. Όταν ήθελαν να επιβάλλουν στους ευρωπαϊκούς λαούς το «ευρωσύνταγμα», η μέθοδος για τη δημιουργία αδύναμων κρίκων ήταν η καταψήφισή του σε χώρες που γίνονταν δημοψηφίσματα. Ακόμη και τότε όμως, η μεγάλη σύγκρουση γινόταν μέσα, στις ίδιες αυτές τις χώρες. Φυσικά, χρειαζόμαστε και ένα πλαίσιο διεθνούς αλληλεγγύης των λαών στον κοινό αυτό αγώνα και αγωνιστικής συνεργασίας ανάμεσα στους από κινηματική σκοπιά «αδύναμους κρίκους». Ποιο είναι το διεθνές και ευρωπαϊκό μας «πρόγραμμα»;

Εδώ θα χρειαστεί η Αριστερά και τα κινήματα να επεξεργαστούν κοινές αιχμές, συνθήματα, στόχους:

• Απέναντι στους διεθνείς κερδοσκόπους πρέπει να προβληθεί το αίτημα για ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ και ΜΕΡΙΚΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΤΟΥ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥ! Τέτοια αιτήματα θα ωριμάσουν γρήγορα καθώς θα προστίθενται διαρκώς νέα επεισόδια και νέοι «αδύναμοι κρίκοι» στην «κρίση του χρέους» στον αναπτυγμένο κόσμο.
• Απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να προβληθεί το άμεσο αίτημα για ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ του ελληνικού χρέους και όποιων άλλων χωρών-μελών της Ε.Ε. απαιτηθεί από την ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ, αίτημα που είναι η καλύτερη «εισαγωγή» στο συνολικότερο αίτημα για ανατροπή του νεοφιλελευθερισμού σε ευρωπαϊκό επίπεδο και ανατροπή του σημερινού ευρωπαϊκού οικοδομήματος. Με αιτήματα όπως: ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΣΥΝΘΗΚΗΣ ΤΟΥ ΜΑΑΣΤΡΙΧΤ (αυτή και όχι το Σύμφωνο Σταθερότητας απαγορεύει τη χρηματοδότηση των χωρών-μελών από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα), ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΦΩΝΟΥ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ, ΠΛΗΡΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΚΡΙΤΗΡΙΩΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗΣ!

Αν, αντί να έχουμε και να εφαρμόσουμε μια τέτοια, ταξική και διεθνιστική πολιτική, εγκλωβιστούμε σε μια σε τελική ανάλυση αφήγηση περί «παλλαϊκού ξεσηκωμού ενάντια στους ξένους δυνάστες», αν υποκύψουμε στα θέλγητρα του ρομαντικού εθνοκεντρισμού, ελλοχεύει ο κίνδυνος πολλαπλών στρεβλώσεων και στην πορεία μεγάλων και καθοριστικών λαθών. Να βάλουμε τη διαχωριστική ανάμεσα σ’ αυτούς που «έχουν κότσια», «εθνική αξιοπρέπεια» και μπορούν «να ορθώσουν ανάστημα» στις Βρυξέλλες ή τις αγορές και στους «υποτελείς». Να πιστέψουμε ότι η ελληνική αστική τάξη δεν οργανώνει συνειδητά την επίθεση ενάντια στα εργατικά και κοινωνικά δικαιώματα για να υπερασπιστεί τα κεκτημένα από την ένταξή της στο «κλαμπ» του αναπτυγμένου καπιταλισμού, αλλά επειδή -χωρίς να το θέλει ίσως- υποτάσσεται στις Βρυξέλλες. Θα ήταν το καλύτερο άλλοθι για τον «συμπαθή» Παπανδρέου, που «προσπαθεί, δεν θέλει να πάρει τέτοια μέτρα, αλλά «δεν μπορεί να κάνει αλλιώς». Και η καλύτερη συνηγορία στα κυβερνητικά κλαψουρίσματα ότι «προκειμένου να καταστραφούμε εντελώς» και να χάσουμε «την εθνική μας κυριαρχία», πρέπει να υπομείνουμε τα σκληρά μέτρα. Να κολακευτούμε ότι «Εκδικούνται την Ελλάδα για το Δεκέμβρη του 2008» ή «γιατί έχει υψηλό επίπεδο κοινωνικών αντιστάσεων», διαστρέφοντας αφορμές και αιτίες του προβλήματος (αν είναι έτσι όμως, γιατί …πάνε γυρεύοντας για κοινωνικές αναταραχές και διακινδυνεύουν ένα νέο ελληνικό Δεκέμβρη που θα μπορούσε να αποδειχθεί μεταδοτικός – αυτή τη φορά μάλιστα εργατικό;).

Και τελικά να μείνουμε έκθετοι σε ακόμη πιο ριζοσπαστικές εθνικές αφηγήσεις άλλων, του τύπου «οι Γερμανοί ξανάρχονται» (η Γερμανία που …συνεχίζει τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κατά της Ελλάδας αδυνατώντας να ξεχάσει τη Γραμμή Μαζινό – σε λίγο η λαϊκή μυθολογία θα τροφοδοτείται από νέες εκδοχές ελληνο-γερμανικού μίσους και ελληνο-γαλλικής φιλίας), «η Ευρώπη δεν σέβεται την Ελλάδα» (που κάποια, όχι πολύ μακρινή στιγμή μπορεί να αποτελέσει τη βάση του νέου φιλοαμερικανισμού ή της υποκινούμενης συμπάθειας στο ΔΝΤ) ή και ανάποδα «οι Αμερικάνοι που με όλα αυτά θέλουν να επιβάλουν στην Ελλάδα αντεθνικές λύσεις σε Μακεδονικό, Κυπριακό και Αιγαίο» κ.λπ. Μπορεί εύκολα να φανταστεί κανείς ότι σιμά κοντά θα εμφανιστεί και η σχετική ακροδεξιά ρητορεία, οπότε μπορεί να μάθουμε ότι όλα αυτά δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια παγκόσμια συνωμοσία των Εβραίων κατά του ελληνισμού. Άλλωστε, προ καιρού ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΛΑΟΣ είχε δηλώσει σχολιάζοντας τις αντιδράσεις των Ευρωπαίων συμμάχων «θα βομβαρδίσουν για δεύτερη φορά την Ελλάδα;»…

Είμαστε στην αρχή εξελίξεων που οδηγούν σε μια μεγάλη, ιστορικής σημασίας ταξική και κοινωνική αναμέτρηση. Για τον ελληνικό καπιταλισμό και τις κυβερνήσεις του η εξίσωση είναι απλή, γιατί δεν συνηθίζουν να λαθεύουν στην αναγνώριση των ταξικών συμφερόντων: πρέπει να συντρίψουν τις εργατικές και κοινωνικές αντιστάσεις, να καθυποτάξουν τη «δική τους» εργατική τάξη, για να αποφύγουν μεγάλες απώλειες στη διαδικασία επαϊεράρχησης των συσχετισμών στο κλαμπ των αναπτυγμένων χωρών. Η εργατική τάξη, τα κινήματα και η Αριστερά βρίσκονται στον αντίποδα: δεν πρέπει να επιτρέψουν μια ιστορικών διαστάσεων καθίζηση των δικαιωμάτων τους που θα «χρηματοδοτήσει» τα συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου. Η ταξική - κοινωνική αναμέτρηση θα είναι σκληρή. Η πιθανότητα να σπάσουν τα «αναχώματα», να σπάσει η «συναίνεση του φόβου», να έχουμε μια μεγάλη εργατική - κοινωνική κινητοποίηση και πολιτικούς κλυδωνισμούς μεγάλης κλίμακας δεν είναι καθόλου αμελητέα.

Μπροστά στις αδήριτες αναγκαιότητες μιας κοινωνικής - ταξικής σύγκρουσης τέτοιας έκτασης και με τέτοιες διακυβεύσεις, στο μέσον μιας «αιματηρής» οικονομικής και κοινωνικής συγκυρίας ο λόγος και η πράξη της Αριστεράς πρέπει να είναι ανατρεπτικός, αιχμηρός, σοσιαλιστικός. Ο σημερινός οργανωτής των επιθέσεων ε ]]> http://www.veriablogs.gr/feed.php?channel=39&y=2010&m=02&d=26&iid=12634 XarisK c c Πολιτική ρητορική εν μέσω κρίσης

Παπανδρέου: «Ζητώ από τα πολιτικά κόμματα να στηρίξουν την πολιτική εξυγίανσης... για να απελευθερωθεί η χώρα από την «διπλή κηδεμονία» των χρηματοπιστωτικών αγορών και της… Ευρωπαϊκής Ένωσης» ... «Αφαιρέθηκε ένα κομμάτι της κυριαρχίας μας... [Α]ς κάνουμε τώρα τη δουλειά μας με σκοπό η Ελλάδα να γίνει ξανά κυρίαρχη της τύχης της».

Δασκαλόπουλος (ΣΕΒ):«Ή θα υποστούμε συνειδητά ως λαός τις αναγκαίες θυσίες... ή θα περιέλθουμε στην ακόμη σκληρότερη κηδεμονία των Βρυξελλών και των αγορών...».

Τεγόπουλος (Ελευθεροτυπία): «Η τιμωρία... που επιβάλλουν οι Βρυξέλλες και αποδέχεται... η ελληνική κυβέρνηση είναι αναποτελεσματική».

Η κρίση που ζούμε είναι πολυδιάστατη, δομική και θα είναι παρούσα πολλά χρόνια. Ωστόσο, οι πολιτικές εξελίξεις αφορούν τη δημοσιονομική διάσταση της κρίσης. Η Ελλάδα βρίσκεται στο επίκεντρο, όμως τα ζητήματα που αναδεικνύονται αφορούν το σύνολο του παγκόσμιου προηγμένου καπιταλισμού και ιδιαίτερα την Ευρώπη (ασυδοσία των διεθνών χρηματαγορών, εμμονή των κυρίαρχων δυνάμεων της ΕΕ στη νεοφιλελεύθερη ορθοδοξία, προσπάθεια να εκμεταλλευτούν οι εθνικές αστικές τάξεις της ΕΕ την κρίση για να ισοπεδώσουν ό,τι κατακτήσεις των εργαζομένων έχουν απομείνει). Επομένως, τα δημοσιονομικά προβλήματα και η συνεπακόλουθη τρομοκρατία δεν είναι ένα ελληνικό, ένα εθνικό ζήτημα. Η δραματική κατάσταση των εργαζομένων σε Ισπανία, Ιρλανδία, Πορτογαλία κα (αλλά και στη Γερμανία που παρά τα «καλά δημοσιονομικά», επιβάλλεται ο μεγαλύτερος ρυθμό μείωσης αποδοχών στην ΕΕ) αναδεικνύει oτι το πολιτικό σχέδιο των εργαζομένων πρέπει να συμβαδίζει με το γεγονός ότι τα προβλήματα είναι απολύτως αλληλένδετα και αλληλοτροφοδοτούμενα στον ευρωπαϊκό χώρο.

Πώς θα αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες της κρίσης από τη σκοπιά των εργαζομένων; Η λογική που πρέπει να εκπέμψουμε είναι «ούτε βήμα πίσω», η οποία προϋποθέτει α) την αποκάλυψη της πολιτικής ρητορικής των ισχυρών: την κεντρική επιλογή της εθνικής συναίνεσης (όλοι μαζί εναντίον της κρίσης), τη δευτερεύουσα του πατριωτικού μετώπου (‘εμείς’ εναντίον των ευρωπαίων ‘κηδεμόνων’) και μίγμα αυτών. Και β) την ανάδειξη της πρότασης της ριζοσπαστικής αριστεράς για ένα πανευρωπαϊκό μέτωπο εργαζομένων και υποτελών τάξεων (συνεδριακή απόφαση).

Και ενώ η περίπτωση της εθνικής συναίνεσης είναι προφανές ότι ισοδυναμεί με ταξική αυτοκτονία, η περίπτωση του πατριωτικού μετώπου θέλει μεγάλη προσοχή. Το πατριωτικό μέτωπο συνιστά υπαγωγή των εργαζομένων στην ηγεμονία μεσαίων και ανώτερων μερίδων, οι οποίες τα προηγούμενα χρόνια με ευαγγέλιο τον νεοφιλελευθερισμό και την ΟΝΕ πλιατσικολόγησαν στην κυριολεξία πάνω στους εργαζόμενους.

Η ρητορική του πατριωτικού μετώπου ισοδυναμεί με αθώωση των υπεύθυνων οικονομικών και πολιτικών δυνάμεων στο εσωτερικό της χώρας για τη σημερινή κατάσταση (αφού φταίνε κυρίως οι ξένοι). Σήμερα που αποκαλύπτεται η καταστροφή που προκάλεσαν και πιέζονται και οι ίδιες, προσπαθούν να θολώσουν τα νερά.

Στη δήθεν φιλεργατική εκδοχή της επιρρίπτει στους υπαίτιους την κατηγορία ότι είναι υποτελείς και δεν αντιστέκονται στους ξένους! Δηλαδή, οι θύτες, αυτοί που υλοποίησαν και συνεχίζουν να υλοποιούν την πιο σκληρή, αντιλαϊκή πολιτική εμφανίζονται να είναι από τη μεριά των θυμάτων - κομμάτι του εθνικού κορμού που δήθεν καταπιέζεται από εξωτερικούς εχθρούς - και το πρόβλημα είναι η υποτέλειά τους!

Η αλήθεια είναι ότι αυτές οι δυνάμεις κέρδισαν από την πολιτική που οδήγησε στην κρίση και σχεδίασαν από κοινού με τις αντίστοιχες δυνάμεις στις άλλες χώρες το νεοφιλελεύθερο έκτρωμα της ΕΕ. Δεν εξαναγκάστηκαν να το κάνουν! Το επέλεξαν και εμμένουν σε αυτή τη σκληρά ταξική επιλογή. Παρά το άνισο επίπεδο ανάπτυξης στο εσωτερικό της ΕΕ, το βασικό της χαρακτηριστικό είναι ο συντονισμός μεταξύ των κυριάρχων δυνάμεων για την επιβολή της πολιτικής τους σε όλες τις χώρες. Σε κάθε περίπτωση, δεν αποτελεί πρόβλημα των εργαζομένων ο εσωτερικος ανταγωνισμος των αστικών τάξεων, αλλά ο κοίνος τους αγώνας εναντίον των δυνάμεων της εργασίας σε όλη την Ευρώπη.

Αποκαλυπτική είναι η περίπτωση της «επιτήρησης» της ελληνικής οικονομίας. Ενώ η όλη διαδικασία συνιστά (σε ό,τι αφορά τους εργαζόμενους) στήριξη των κυρίαρχων δυνάμεων της ΕΕ στην επίθεση της ελληνικής κυβέρνησης και των οικονομικά ισχυρών στους εργαζόμενους (τα επιπλέον μέτρα αποτελούν διακαή πόθο τους πολλά χρόνια), εμφανίζεται ως «χτύπημα» στην εθνική κυριαρχία. Δηλαδή, μια σκληρά ταξική επίθεση μετατρέπεται σε εθνική υπόθεση! Αν όντως πλήττεται η εθνική κυριαρχία τότε η μόνη απάντηση είναι ο κοινος αγώνας καταπιεστών και καταπιεζόμενων...

Η φιλεργατική εκδοχή (οι Έλληνες εναντίον των ξένων και των ντόπιων συνεργατών τους) παρέχει ένα πλαίσιο αγώνα που αποπροσανατολίζει (η σύγκρουση είναι ταξική και όχι εθνική), ενσωματώνει στον κυρίαρχο λόγο και τελικά υπονομεύει την έκβαση της πάλης.

Η δική μας απάντηση για ένα πανευρωπαϊκό μέτωπο των εργαζόμενων και των υποτελών τάξεων για την ανατροπή σημαίνει συντονισμένη αντεπίθεση των εργαζομένων απέναντι στις εθνικές αστικές τάξεις τους και την αρχιτεκτονική της ΕΕ. Η ένταξη σε αυτό το μέτωπο και άλλων στρωμάτων που πλήττονται εξασφαλίζει την ηγεμονία των δυνάμεων της εργασίας και όχι το αντίστροφο. Αποτελεί τη μόνη επικίνδυνη γραμμή (κοινή σε Ελλάδα και Γερμανία) κατά του νεοφιλελευθερισμού και της αρχιτεκτονικής της ΕΕ.

Εν κατακλείδι, α) πρέπει να αναμετρηθούμε με τη λογική της εθνικής υπόθεσης (σε όλες τις εκδοχές της). Όπως δεν ήμασταν όλοι μέρος της «ισχυρής Ελλάδας» την περίοδο της «ανάπτυξης» (οι εργαζόμενοι ήταν τα θύματα) έτσι και στην περίοδο της κρίσης δεν μας αφορούν οι «εθνικοί αγώνες» αλλά να μην πληρώσουν την κρίση οι εργαζόμενοι. Και β) οσο και να «σκληρύνουμε» την πολιτική μας εκφώνηση δεν θα συμβάλουμε στον αγώνα των εργαζομένων αν δεν την εντάσσουμε σε ένα σχέδιο που υπηρετεί τα συμφέροντά τους και δεν αποφύγουμε διατυπώσεις που ακούσια ενισχύουν την πολιτική ρητορική των αντιπάλων (και αν δεν αλλάξουμε προσανατολισμό στη δράση μας όπως έχω υποστηρίξει αλλού).

«ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΑΡΠΑΝΕ ΤΟ ΦΑΪ ΑΠ’ ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ

κηρύχνουν τη λιτότητα.

Αυτοί που παίρνουν όλα τα δοσίματα

ζητάν θυσίες.

Οι χορτάτοι μιλάν στους πεινασμένους

για τις μεγάλες εποχές που θα ‘ρθουν.»

Μπέρτολτ Μπρέχτ

“Επιτέλους”! Αυτό αναφώνησε ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Δημ. Δασκαλόπουλος, μετά το πρόσφατο διάγγελμα του πρωθυπουργού. Ενθουσιάστηκε από τη σκληρότητα των μέτρων που εξαγγέλθηκαν. Τώρα που μπήκαμε σε επιτήρηση θα πλέει σε πελάγη ευτυχίας. Τον περασμένο Οκτώβριο βρέθηκε σε μια έκθεση στο Λονδίνο κι αγόρασε ένα πίνακα 1,5 εκατ. $. Όσα θα βγάλει ένας εκπαιδευτικός δουλεύοντας 60 χρόνια ή ένας εμποροϋπάλληλος δουλεύοντας 80 χρόνια ! Είναι να μη χαίρεται με τη σκληρή λιτότητα (των εργαζομένων) και με την επιτήρηση;

Στην ελληνική κοινωνία υπάρχει συσσωρευμένος τεράστιος πλούτος κι εμείς πρέπει πάλι να πληρώσουμε για χρέη που ποτέ δεν δημιουργήσαμε. Τα ταμεία είναι άδεια αλλά και οι τσέπες μας επίσης. Ποιοι έχουν τέλος πάντων τα λεφτά;

Ας δούμε ορισμένα παραδείγματα :

• Τα τελευταία 12 χρόνια το ΑΕΠ της χώρας αυξήθηκε κατά 60%. Αφού το δικό μας – των εργαζομένων – εισόδημα δεν αυξήθηκε καθόλου, ΠΟΥ ΠΗΓΕ ΟΛΟΣ ΑΥΤΟΣ Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ;
• 30.000 ελληνικές οικογένειες διαθέτουν στα τμήματα private banking των τραπεζών περίπου 50 δις € ενώ άλλα 40 δις έχουν καταθέσει έλληνες πολίτες στο εξωτερικό. Μάλλον δημόσιοι υπάλληλοι θα ‘ναι.
• Μόνο οι εισηγμένες στο Χρηματιστήριο εταιρείες είχαν κέρδη: 11,8 δις € το 2009, 10 δις το 2008 και 11,3 δις το 2007. Η Εθνική Τράπεζα την τελευταία πενταετία είχε κέρδη 6,3 δις €. Το 2009 η ΔΕΗ πραγματοποίησε κέρδη 1,1 δις ενώ προέβλεπε ο προϋπολογισμός της 531 εκατ. €.
• Ελληνικές επιχειρήσεις (υπολογίζονται 4.000) έχουν επενδύσει σχεδόν 20 δις € στο εξωτερικό, από τα οποία τα 16 δις στα Βαλκάνια.
• Την τετραετία 2004 – 2008 χαρίστηκαν πάνω από 9 δις € σε περίπου 50.000 επιχειρήσεις ( τα 5,1 δις από τη μείωση του συντελεστή φορολόγησης των κερδών από 35% σε 25% και 3,5 δις από τις δυο ρυθμίσεις περαίωσης ανέλεγκτων χρήσεων.)
• Υπάρχουν 10.000 υπεράκτιες (offshore) εταιρείες ελληνικών συμφερόντων που διακινούν γύρω στα 500 δις € και το δημόσιο χάνει ετησίως από φόρους 6 δις.
• Κάθε χρόνο οι καταναλωτές πληρώνουν και οι επιχειρήσεις εισπράττουν αλλά δεν αποδίδουν περί τα 6 με 6,5 δις € από ΦΠΑ.
• Η εισφοροδιαφυγή φτάνει τα 8 δις € ετησίως.
• Πάνω από 5.000 επιχειρήσεις οφείλουν 31 δις € στο δημόσιο.
• Οι έλληνες εφοπλιστές αγόρασαν το 2009 -χρονιά κρίσης- 164 μεταχειρισμένα πλοία διαθέτοντας 3,16 δις $. Μικρό ποσό για τους εφοπλιστές. Ο ελληνικός εφοπλισμός ελέγχει σχεδόν το 20% του παγκόσμιου στόλου και το 40,9% της κοινοτικής ναυτιλίας. Αν και αποτελεί παγκόσμια δύναμη στηρίζεται σημαντικά από το ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Η Εθνική Τράπεζα τους έχει δανείσει 3,5 δις €, η Πειραιώς 2 δις € κι ακολουθούν οι υπόλοιπες. Με τις δικές μας, τις λαϊκές αποταμιεύσεις – καταθέσεις οι τράπεζες χρηματοδοτούν το «θαύμα» της ελληνικής ναυτιλίας.
• Κι επειδή είμαστε παραδοσιακά ναυτική χώρα δεν θα μπορούσε να υστερούμε και σε κότερα, θαλαμηγούς κλπ. Ο Θοδ. και Γιάννα Αγγελοπούλου πούλησαν τη θαλαμηγό τους -που ήταν η καλύτερη στη χώρα- κι αγόρασαν ένα υπερσύγχρονοmega yacht μήκους 85,6 μέτρων κι αξίας 150 εκατομ. $. Ο εφοπλιστής Προκοπίου έχει παραγγείλει θαλαμηγό 106 μέτρων και αξίας πάνω από 100 εκατ.$. Ο Π. Δράγνης έχει κότερο 82 μέτρα. Έχει γραφτεί ότι η θαλαμηγός του Μελισσανίδη κοστίζει 65 εκ., του Κούστα 60 εκ., του Βαφειά το ίδιο κι ακολουθούν άλλοι με ακριβότερα κι άλλοι με φθηνότερα κότερα, όπως Κοπελούζος, Πατέρας, Τσάκος, Αλαφούζος, Δημ. Κωστόπουλος, Ρέστης, Βασιλάκης, Κοντομηνάς, Μαρινόπουλος κλπ. Ο Σπ. Λάτσης νοικιάζει την 117 μέτρων «Τurama», σε μη έχοντες κότερο επιχειρηματίες, αντί 90.000 € τη μέρα !
• Μη νομίσετε ότι υστερούμε και στον αέρα. Διακόσια είκοσι ιδιωτικά αεροπλάνα είναι καταγεγραμμένα στα ελληνικά νηολόγια (χώρια όσα είναι σε νηολόγια του εξωτερικού ). Η Μαρ. Λάτση έχει 3 ιδιωτικά τζετ (Boeing 757, Boeing 737 και Gulfstream IV), o Βγενόπουλος 2 (Cesna και Falcon 900), o M.Κυριακού ένα και καλό αξίας 50 εκ., ο Ρέστης ένα των 47 εκ., ο Κόκκαλης, ο Μελισσανίδης, ο Τσακίρης, ο Μαρινάκης, ο Θοδ. κι η Γ. Αγγελοπούλου και πολλοί άλλοι. Τα έξοδα συντήρησης ενός τέτοιου αεροσκάφους φτάνουν το χρόνο 1 με 1,5 εκατ. € !
• Ο Λ. Λαυρεντιάδης ξόδεψε το Δεκέμβρη 70 εκ. € κι αγόρασε το 31,3% τηςProton Bank αφού πρωτύτερα είχε δώσει 36 εκ. για το 50% του γηπέδου Καραϊσκάκη και άλλα 86 εκ. για να επαναγοράσει τη «Νεοχημική», από την πολυεθνική Carlyle. Έδωσε και κάτι «ψιλά» για ν’ αποκτήσει μερτικό σε κάποια από τα μεγαλύτερα ΜΜΕ της χώρας (13,53% στον Πήγασο, που ελέγχει ΜEGA και Έθνος, 9,62% στην Ελευθεροτυπία, κι ελέγχει Flash 9.61, Espresso, City Press, Αthens News, Σφήνα, Ισοτιμία κλπ). Ο Β. Ρέστης αγόρασε το πιο αναγνωρίσιμο τουριστικό αξιοθέατο του Μαυροβουνίου, το νησάκι του Αγ. Στεφάνου, ξοδεύοντας 30 εκ. € και σχεδιάζει να επενδύσει 50 εκ. χτίζοντας βίλες σε αυτό.
• Έρευνα του Hotels.com (καλοκαίρι 2009) έδειξε πως η ακριβότερη σουϊτα στον κόσμο νοικιάζεται 50.000$ και είναι του Grand Resort στο Λαγονήσι Αττικής!
• Σύμφωνα με στοιχεία του ΕΟΤ, από το Μάρτη του 2005 ως τον Οκτώβρη του 2009, είχαν υπαχθεί στον αναπτυξιακό νόμο (Ν. 3290/04) 1790 επενδύσεις ξενοδόχων προϋπολογισμού 5,7 δις € και επιδοτήθηκαν με 2,5 δις €. Δηλαδή το 44% ήταν από δικά μας λεφτά. Τζάμπα επενδυτές μιας και τα υπόλοιπα είναι δανεικά από τις δικές μας καταθέσεις στις τράπεζες.
• Πάνω που πήγαν να μας πείσουν πως «δεν υπάρχει σάλιο» και λίγο μετά την ανακοίνωση της επιτήρησης, πληροφορηθήκαμε ότι αγοράζουμε 6 γαλλικές φρεγάτες κόστους 2,5 δις €, για να υπερασπίζουν τα «εθνικά μας δίκαια» ανοιχτά της Σομαλίας και στον Περσικό κόλπο.

Δεν αναφέρομαι καθόλου στις μίζες και στα σκάνδαλα (Siemens, Βατοπαίδι, δομημένα ομόλογα, διαγραφή προστίμου 5,5 δις € της «Ακρόπολης» κλπ) γιατί είναι γνωστά. Άλλωστε έχει επιληφθεί κι η ελληνική …«δικαιοσύνη».

Ούτε στα 28 δις € που τέθηκαν στη διάθεση των τραπεζών και τώρα τα χρησιμοποιούν για να δανείσουν το κράτος σαν κοινοί τοκογλύφοι.

Μπορεί να ζούμε όλοι στην ίδια χώρα αλλά είμαστε δυο διαφορετικές χώρες, δυο διαφορετικοί και αντίθετοι κόσμοι. Δυο κόσμοι μέσα στην ίδια χώρα.

Από τη μια ο κόσμος μας: ανεργία, απολύσεις, τρομοκρατία κι εξευτελισμοί στους χώρους δουλειάς, ανασφάλιστη εργασία, μερική απασχόληση, προσωρινή απασχόληση, συντάξεις των 400€ , μισθοί των 700 €, σύνταξη στα 67, δάνεια και κάρτες, τα φροντιστήρια των παιδιών, η βενζίνη στα 1,4 €, ο 14^ος μισθός που κόβεται , η κατάργηση των συμβάσεων, ο φόβος κι η αγωνία για το αύριο.

Κι απ’ την άλλη ο κόσμος τους: τραπεζίτες, επενδυτές, golden boys, βιομήχανοι κι εφοπλιστές, πολυτελείς επαύλεις, ιδιωτικά τζετ, θαλαμηγοί, χειροποίητες Bentley και θηριώδη Hummer, διαμάντια και τσάντες Luis Vitton και Hermes, η Μύκονος, το Κολωνάκι και η Εκάλη, σαλέ και σούσι μπαρ, χαριτωμένοι μόδιστροι και «καλλιτεχνάδες διανοούμενοι λινάτσες», όπως λένε κι οι Active Member. Ένας κόσμος σπατάλης, χλιδής , σαπίλας και παρακμής.

Τελικά λεφτά υπάρχουν αλλά όχι για μας. Είναι δικά μας αλλά δεν είναι για μας. Εμείς τα «γεννήσαμε» αλλά δε μας ανήκουν. Φταίμε όμως κι εμείς γιατί όπως λέει κι η παροιμία «αν δεν εγονάτιζε η καμήλα δεν τηνε φορτώνανε». Η επίθεση που δεχόμαστε από ΠΑΣΟΚ – ΝΔ –ΕΕ και κεφαλαιοκράτες (διεθνείς και εθνικούς) δε θα σταματήσει ποτέ από μόνη της. Τώρα πρέπει να αναχαιτίσουμε την επίθεση, τώρα να διεκδικήσουμε αναδιανομή του πλούτου, έξοδο από τη ληστρική Ε.Ε. του κεφαλαίου. Για να επιστρέψει πάνω από την Ευρώπη το φάντασμα που κάποτε πλανιόταν, όπως έλεγε ο Μαρξ. Για ν’ αρχίσουν πάλι να τρέμουν οι ξεσαλωμένες, σήμερα, κυρίαρχες τάξεις.

Γιάννης Κυρ

Οικονομολόγος, εκπαιδευτικός

Δημοσιογράφοι, οι Διανοούμενες πόρνες.

Δεν υπάρχει κάτι, μέχρι τη σημερινή μέρα στον κόσμο, που να χρίζει τον τίτλο ''ανεξάρτητος Τύπος''. Το γνωρίζετε και το γνωρίζω. Δεν υπάρχει ούτε ένας από εσάς που να τολμάει να γράψει την ειλικρινή του γνώμη, και αν το κάνετε ξέρετε εκ των προτέρων ότι δεν θα τυπωθεί ποτέ.
Πληρώνομαι εβδομαδιαία για να κρατάω τις έντιμες απόψεις μου έξω από την εφημερίδα με την οποία συνδέομαι. Άλλοι από εσάς λαμβάνετε παρόμοιους μισθούς για παρόμοια θέματα και όποιος από εσάς φανεί τόσο ανόητος ώστε να γράψει ειλικρινείς απόψεις, θα βρεθεί στο δρόμο να ψάχνει για άλλη δουλειά. Αν επέτρεπα στις ειλικρινείς απόψεις μου να εμφανιστούν στην εφημερίδα μου, πριν περάσουν είκοσι τέσσερις ώρες, θα έχανα τη δουλειά μου.

Η δουλειά του δημοσιογράφου είναι να καταστρέφει την αλήθεια, να ψεύδεται κατάφορα, να διαστρεβλώνει, να διαβάλει, να κολακεύει το θεό του χρήματος και να πουλάει τη χώρα του και τους συνανθρώπους του για το καθημερινό του ψωμί. Το γνωρίζετε και το γνωρίζω και δεν μπορώ να καταλάβω τι ανοησία είναι αυτή η πρόποση στον ''ανεξάρτητο Τύπο''.

Είμαστε υποτελείς και εργαλεία των πλουσίων ανθρώπων που βρίσκονται στο παρασκήνιο. Είμαστε μαριονέτες, εκείνοι τραβάνε τα κορδόνια κι εμείς χορεύουμε. Τα ταλέντα μας, οι δυνατότητες και οι ζωές μας είναι όλα ιδιοκτησία άλλων ανθρώπων.

Είμαστε διανοούμενες πόρνες.
Τάδε Εφη ο Σκοτσέζος δημοσιογράφος John Swinton, (1829 - 1901) ο οποίος διατέλεσε αρθρογράφος και υπεύθυνος προσωπικού στην εφημερίδα New York Times για μια δεκαετία περίπου.

Με κοινούς παρανομαστές το design και την αισθητική η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ Περιβάλλοντος και Πολιτισμού και η Athens Xclusive Designers Week σας προσκαλούν τη Δευτέρα 2 Νοεμβρίου και ώρα 14.00 στο Συνεδριακό Κέντρο Εθνικής Ασφαλιστικής (Λ. Συγγρού 103-105) σε μια ανοιχτή συζήτηση με θέμα "Μόδα και Αρχιτεκτονική".

Τη συζήτηση θα ανοίξει ο Πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Περιβάλλοντος και Πολιτισμού, κ. Γιάννης Μιχαήλ.

Θα ακολουθήσει εισήγηση του διακεκριμένου αρχιτέκτονα κ. Αλέξανδρου Τομπάζη και παρουσίαση της φωτογραφικής έκθεσης από την κα Κατερίνα Χατζηκωνσταντίνου, αρχιτέκτονα, υπεύθυνη του προγράμματος "Προστασία και ανάδειξη της αρχιτεκτονικής κληρονομιάς της δεκαετίας του 1930 (μοντέρνου κινήματος) του Δήμου Αθηναίων".

Στη συζήτηση θα πάρουν μέρος οι κκ. Γιάννης Τσεκλένης (Σχεδιαστής Μόδας και Διακοσμητής), Κωνσταντίνος Τζούμας (Ηθοποιός, Ραδιοφωνικός Παραγωγός και Συγγραφέας) καθώς και η κα Αικατερίνη Κατσαμπέ (Πρόεδρος της Εταιρίας Τουριστικής & Οικονομικής Ανάπτυξης Δήμου Αθηναίων), παρουσιάζοντας τη δική τους προσέγγιση για την αμφίδρομη σχέση ανάμεσα στο design και την αρχιτεκτονική μέσα από αναφορές στην καθημερινότητα και την ποιότητα ζωής των κατοίκων της πόλης.

Υ.Γ.

Ένα απόσπασμα απο το βιβλίο "Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ ΤΟΥ ΕΦΙΑΛΤΗ" (η εξουσία των πολιτών) που έγραψε ο Χρήστος Γ. Ρήγας. Εκδόσεις ΕΛΕΥΣΙΣ 2008. Με γλαφυρό τρόπο ο Ρήγας φωτίζει αθέατες πλευρές της ιστορίας. Εξαιρετικό απο κάθε άποψη.

ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΑΠΟ ΤΟ BLOG του Θανάση Γκαϊφύλια:

Ιούνιος 23, 2009

Στις 26 Μαΐου ενώσαμε τις φωνές μας με τα αντίστοιχα γραφεία της Greenpeace στην Ιταλία, τη Γαλλία και την Ισπανία για να τεκμηριώσουμε την αδυναμία των Μεσογειακών κρατών να προστατεύσουν τους «πνεύμονες» των θαλασσών, τα λιβάδια της Ποσειδωνίας.

Η τεκμηρίωση έγινε μέσα από μια επίσημη καταγγελία που υποβλήθηκε στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, με αποδείξεις ότι οι παραπάνω χώρες παραβιάζουν τις ευρωπαϊκές νομοθεσίες βάζοντας σε κίνδυνο ένα από τα σημαντικότερα θαλάσσια οικοσυστήματα της Μεσογείου.

Τα υποθαλάσσια λιβάδια του φυτού Posidonia oceanica, γνωστά και ως δάση της θάλασσας, θεωρούνται ένα από τα σημαντικότερα είδη της Μεσογειακής παράκτιας ζώνης. Είναι καταφύγια και περιοχές αναπαραγωγής για περισσότερα από 1200 θαλάσσια είδη, προστατεύουν τις ακτές από τη διάβρωση και κάθε τετραγωνικό τους μέτρο παράγει περίπου 14 λίτρα οξυγόνο την ημέρα. Ενώ όμως έχουν αναγνωριστεί από τη Ευρωπαϊκή Ένωση ως οικότοποι προτεραιότητας που πρέπει να προστατευθούν, τα λιβάδια της Ποσειδωνίας έχουν υποστεί σημαντική καταστροφή και υποβάθμιση λόγω της ρύπανσης, των παράκτιων δραστηριοτήτων, της αλιείας, των κλιματικών αλλαγών και της εισβολής ξενικών ειδών.

Στην Ελλάδα, παρατηρείται μια εγκληματική κωλυσιεργία της πολιτικής ηγεσίας, η οποία όχι μόνο δεν έχει προχωρήσει εδώ και χρόνια στις απαραίτητες κινήσεις όπως είναι η χαρτογράφηση των λιβαδιών της Ποσειδωνίας, αλλά και αρνείται να λάβει τα απαραίτητα μέτρα προστασίας ακόμα και για περιοχές που έχουν χαρτογραφηθεί. Πρόσφατο παράδειγμα, η απουσία υπουργικής απόφασης που θα απαγορεύει την αλιεία με συρόμενα εργαλεία στις περιοχές της Άνδρου που χαρτογράφησε πριν ένα χρόνο περίπου η Greenpeace σε συνεργασία με την Ομοσπονδία Παράκτιων Αλιέων και εθελοντές επιστήμονες.

Η χαρτογράφηση είχε λάβει χώρα στα πλαίσια πρωτοβουλίας των παράκτιων αλιέων της περιοχής για τη δημιουργία θαλάσσιου καταφυγίου στην ευρύτερη περιοχή των Βόρειων Κυκλάδων που θα περιλαμβάνει τα νησιά Άνδρος, Τήνος, Μύκονος, Σύρος, Κύθνος και Κέα. Μέσα στην περιοχή προστασίας θα δραστηριοποιούνται αποκλειστικά οι αλιείς της μικρής παράκτιας αλιείας, ενώ θα υπάρχει και ένας πυρήνας απόλυτης προστασίας από κάθε μορφή αλιείας την θαλάσσια περιοχή περιμετρικά του νησιού Γυάρος.

Η Μεσόγειος Θάλασσα χρειάζεται άμεσα ένα δίκτυο θαλάσσιων καταφυγίων που θα προστατεύσουν αποτελεσματικά τα ευαίσθητα οικοσυστήματα, θα οδηγήσουν στην αποκατάσταση των αλιευτικών αποθεμάτων και θα θωρακίσουν τα θαλάσσια οικοσυστήματα από τις κλιματικές αλλαγές. Τα λιβάδια της Ποσειδωνίας αφού εντοπιστούν και γίνει η χαρτογράφησή τους, θα πρέπει να αποτελέσουν κύριο τμήμα του δικτύου των θαλάσσιων καταφυγίων.

greenpeace.gr

29-07-2009

Προς τον κ. Υπουργό Πολιτισμού

Θέμα: Ευώνυμος Οικολογική Βιβλιοθήκη

Η Ευώνυμος Οικολογική Βιβλιοθήκη συμπληρώνει φέτος 15 χρόνια συνεχούς λειτουργίας. Αποτελεί τη μοναδική οικολογική βιβλιοθήκη στην Ελλάδα με την πλουσιότερη συλλογή οικολογικού υλικού κάθε μορφής (20.000 βιβλία, 15.000 τεύχη περιοδικών, 100.000 φωτογραφίες, καρτ ποστάλ, γκραβούρες, χάρτες, πολλές χιλιάδες φύλλα παλαιών εφημερίδων, αποκόμματα, CD ROM, αντικείμενα, χειρόγραφα, πανεπιστημιακά και σχολικά εγχειρίδια, εργασίες ομάδων Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, μελέτες, φυλλάδια, λεξικά, εγκυκλοπαίδειες κ.ά.). Τα θέματα που καλύπτει αναφέρονται στην οικολογία, με την ευρύτερη έννοια: περιβάλλον, φυσιολατρεία, παραδοσιακή και οικολογική γεωργία, ορειβασία, οικογεωγραφία, πολιτική οικολογία, ταξιδιωτικά, λαογραφία, προστασία καταναλωτών, πολεοδομία, χωροταξία, οικολογική δόμηση, εργασιακό περιβάλλον, περιβαλλοντική εκπαίδευση, πολιτιστικό περιβάλλον, αρχαιολογία, περιβαλλοντική τεχνολογία, κλπ. στα ελληνικά ή άλλες γλώσσες. Η ιστοσελίδα της είναι από τις πλουσιότερες διεθνώς σε οικολογικό υλικό, με διεθνή αναγνώριση και χιλιάδες “link” από όλο τον κόσμο (15.000 επισκέπτες το μήνα).

Επίσης, η Ευώνυμος σχεδιάζει και υλοποιεί πολύμορφες δράσεις περιβαλλοντικής ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης, με το ειδικό βάρος να δίνεται σε νέες εκδόσεις σημαντικών οικολογικών τίτλων. Ανάμεσα στα βιβλία που έχει εκδώσει η Ευώνυμος τα τελευταία χρόνια (συνολικά περισσότερα από 20 τίτλους) ξεχωρίζουν τα επιστημονικά έργα και διατριβές νέων Ελλήνων επιστημόνων που ασχολούνται με την περιβαλλοντική θεματική καθώς και η καθιερωμένη διεθνώς ετήσια έκδοση της Κατάστασης του Κόσμου του Ινστιτούτου Worldwatch.

Η Ευώνυμος, η οποία είναι αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία, έχει εγκατασταθεί από την αρχή της λειτουργίας της σε τμήμα διατηρητέου κτιρίου του Υπουργείου Πολιτισμού, που βρίσκεται επί της οδού Ασωμάτων 9 στο Θησείο, ύστερα από άδεια νομίμως εγκατεστημένου φορέα, ο οποίος στη συνέχεια έπαψε να λειτουργεί. Το κτίριο παρουσίαζε σοβαρά προβλήματα, θα είχε δε υποστεί ανεπανόρθωτες ζημιές ή και μερική κατάρρευση, εάν δεν είχε δεχτεί την φροντίδα των ανθρώπων της Ευωνύμου, παρά το γεγονός ότι δεν της έχει γίνει επίσημη παραχώρηση της χρήσης από το Υπουργείο. Μέχρι σήμερα έχει επισκευαστεί και μονωθεί η πρόσοψη και το δώμα, ενώ έχουν εγκατασταθεί φωτοβολταϊκά πάνελς που παρέχουν στο κτίριο υψηλό βαθμό ενεργειακής αυτονομίας.

Όλοι οι χώροι του κτιρίου θα μπορούσαν να έχουν ανακαινισθεί για τη διενέργεια εκδηλώσεων σχετικών με το περιβάλλον, το βιβλίο, την περιβαλλοντική εκπαίδευση, τον πολιτισμό. Κτιριακά, θα μπορούσαν να αναδιοργανωθούν τα λειτουργικά στοιχεία του κτίσματος, με απόλυτο πάντοτε σεβασμό στην εξαίρετη διατηρητέα αρχιτεκτονική του φυσιογνωμία, προς την κατεύθυνση του οικολογικού κτιρίου, προσφέροντας ένα ζωντανό παράδειγμα ανακαίνισης υφιστάμενου δημόσιου κτιρίου στο κέντρο της Αθήνας, με τη χρήση καινοτόμων τεχνολογιών εξοικονόμησης ενέργειας, ανακύκλωσης νερού και απορριμμάτων, φιλικών στο περιβάλλον οικοδομικών υλικών, διαμορφώνοντας ένα κτίριο που θα εξασφαλίζει σε μεγάλο βαθμό τις ενεργειακές του ανάγκες από ΑΠΕ.

Η οικολογία, το βιβλίο, ο πολιτισμός, χρειάζονται χώρους ζωντανούς, ανοιχτούς σε δημιουργικές πρωτοβουλίες κάθε προέλευσης, χρειάζονται μια Στέγη της Οικολογικής Σκέψης.

Ερωτάται ο κ.κ. Υπουργός:

- Προτίθεται να ανταποκριθεί στην έκκληση, που έχει παραδοθεί από τις 22/1/2009, των 1.300 ανθρώπων που σας καλούν να παραχωρήσετε στην Ευώνυμο Οικολογική Βιβλιοθήκη τη χρήση του κτιρίου επί της οδού Αγίων Ασωμάτων 9, στο Θησείο, ενέργεια με την οποία έχουν συμφωνήσει και οι υπηρεσίες του υπουργείου σας ;

Οι ερωτώντες βουλευτές

Ανδριοπούλου Σοφία

Κουβέλης Σπύρος

Μητσοτάκης Κυριάκος

Τσούκαλης Νίκος

Ο ΔΑΙΜΩΝ ΤΗΣ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑΣ

Τηλέφωνο: 210 3316738, e-mail: daimon@enternet.gr

Τεύχος 95, Ιούλιος -Αύγουστος 2009

(με 32 σελίδες - αντί των 24)

Από τα περιεχόμενα

Αφιέρωμα: Μιχάλης Παπαγιαννάκης

Λεωνίδας Λουλούδης, Μιχάλης Παπαγιαννάκης, η Αριστερά του Συγκεκριμένου

Μαργαρίτα Καραβασίλη, Μιχάλης Παπαγιαννάκης: Κομμάτια μνήμης Ένα άλλο κοίταγμα

Γιάννης Σακιώτης, Ένας φυσικός ηγέτης της Αριστεράς και της νοητής, καλύτερης, που δεν υπάρχει- Ελλάδας

Γιώργος Ζεβελάκης, Η πνευματική εξάρτυση ενός 20χρονου

Picasso, απόδοση: Μιχάλη Παπαγιαννάκη

Μιχάλης Παπαγιαννάκης, Για την Τοπική Αυτοδιοίκηση και την αυτονομία της

Ανοιχτή επιστολή Μιχάλη Παπαγιαννάκη, Μάαστριχτ: Να πρασινίσουμε την Ευρωπαϊκή Ένωση

Μιχάλης Παπαγιαννάκης: Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ βολεύονται από τη συζήτηση για τα σκάνδαλα

Μιχάλη Παπαγιαννάκη: Ευρω-οικολογικά, Αχελώος

Νέες ταυτότητες στην Ελλάδα

Δημιουργία κέντρου επεξεργασίας τοξικών αποβλήτων στον Ελαιώνα

Συνέντευξη του Μιχάλη Παπαγιαννάκη, Δημοκρατία, θεσμοί, Ευρώπη

Ακόμη

· Βάσω Κανελλοπούλου, Διατροφικοί Πολιτισμοί, Απόλαυση, Γεύση και Ευημερία. Συνέντευξη με τον Adam Forbes

· Βασίλης Παπακριβόπουλος, Η επιτυχία των Γάλλων Οικολόγων και ο Κον Μπεντίτ

· Καινοτόμες δράσεις: Γιολάντα Ζιάκα, Πόλεις σε μετάβαση: ένα κίνημα για την αναγέννηση της γεωργίας στη Μεγάλη Βρετανία

· Κλιματική αλλαγή: Σεβαστιανός Μοιρασγεντής, Πράσινα κλιματιστικά και ... πράσινα άλογα

· Δήμος Τσαντίλης, Τα όρια του κ. Σουφλιά

· Περιβαλλοντικός Σύλλογος Ρεθύμνου, Απίστευτο κι όμως...

· Βασίλης Πεσμαζόγλου, Μετευρωεκλογικό οικοδιήγημα: Χρονοτριβώντας στο παραβάν

· Βιβλίο: «80 ώρες σε πύρινο κλοιό», Βιβλίο του Πάνου Τριγάζη για το ολοκαύτωμα της Ηλείας

· Ευθύμης Παπαδημητρίου, Διεθνή οικολογικά νέα

· Δημήτρης Κωστόπουλος: Οικοιστορία, οι Φαραώ του Νείλου

· Εγκλήματα πολέμου στη Γάζα

· Πεντακόσια Χρόνια Eλληνο-Αλβανικής Συνύπαρξης: San Cosmo Albanese

Κύριε Πρόεδρε, Αξιότιμα Μέλη, Κυρίες και Κύριοι

Καταρχήν επιτρέψτε μου να ευχαριστήσω την OXFORD UNION που έφερε το θέμα αυτό για συζήτηση και ευχαριστώ που με προσκαλέσατε. Νομίζω ότι θα ήταν καλό αυτό το βράδυ ν΄ακουστεί μια ελληνική φωνή. Μια φωνή έστω με τη φτωχή μου προφορά. Την ακούω και μορφάζω. Θυμάμαι εκείνο που είπε κάποτε ο Brendan Behan για κάποιο εκφωνητή "Μιλάει σαν να΄χει τα Ελγίνεια Μάρμαρα στο στόμα του."

Θα ήθελα να ευχαριστήσω επίσης το μεγάλο αριθμό Βρετανών πολιτών που συνηγόρησαν υπέρ των θέσεων της κυβέρνησης με τα αξιότιμα μέλη και των δύο σωμάτων του κοινοβουλίου που εκδήλωσαν ενδιαφέρον και συμπάθεια για το αίτημα της επιστροφής των μαρμάρων. Και βεβαίως εκφράζω τη βαθιά ευγνωμοσύνη μου στη Βρετανική Επιτροπή για την Eπιστροφή των Mαρμάρων του Παρθενώνα, για τις προσπάθειες της να αποκαλύψει την αλήθεια στο βρετανικό λαό.

Υπάρχουν τα Μάρμαρα του Παρθενώνα. Δεν υπάρχουν Ελγίνεια Μάρμαρα. ΄Οπως

υπάρχει ο Δαβίδ του Michael Angelo

υπάρχει η Αφροδίτη του Da Vinci

υπάρχει ο Ερμής του Πραξιτέλη

υπάρχουν οι Ψαράδες στη θάλασσα του Turner

υπάρχει η Capella Sixtina

Δεν υπάρχουν Ελγίνεια Μάρμαρα.

Ξέρετε, λένε ότι εμείς οι ΄Ελληνες είμαστε ένας θερμόαιμος λαός. Να σας πω κάτι, είναι αλήθεια. Και είναι γνωστό πως δεν αποτελώ εξαίρεση. Γνωρίζοντας τι σημαίνουν τα γλυπτά αυτά για τον ελληνικό λαό δεν είναι εύκολο να μιλήσω ψύχραιμα για το πως πάρθηκαν τα Μάρμαρα από την Ελλάδα, αλλά θα προσπαθήσω. Το υπόσχομαι.

Ενας από τους διακεκριμένους καθηγητές σας με συμβούλεψε να εξιστορήσω το πως πάρθηκαν τα μάρμαρα από την Αθήνα και έφθασαν στις βρετανικές ακτές. Ισχυρίστηκα ότι αυτό είναι αρκετά γνωστό, αλλά μου είπε ότι ακόμη και αν υπάρχει και ένα άτομο σ΄αυτό το ακροατήριο στο οποίο τα γεγονότα αυτά είναι ασαφή, το ιστορικό πρέπει να ειπωθεί. Ετσι θ΄αρχίσω όσο μπορώ σύντομα.

Βρισκόμαστε στα τέλη του 19ου αιώνα. Ο Ναπολέων σκέφτεται να αποπειραθεί να εισβάλει στην Αγγλία. Αποφασίζει να μην το πράξει. Αντί αυτού εισβάλει στην Αιγυπτο αποσπώντας την από την τουρκική κυριαρχία, γεγονός που δυσαρεστεί πολύ τους Τούρκους. Διακόπτουν τις διπλωματικές σχέσεις με τη Γαλλία και κυρήσσουν πόλεμο. Η Βρετανία βρίσκει ότι αυτή είναι μια πρώτης τάξεως στιγμή να διορίσει πρεσβευτή στην Τουρκία.

Τα καθήκοντα αναλαμβάνει ο Λόρδος Elgin. Μόλις έχει παντρευτεί την όμορφη Mary Nisbett και τελειώνει το ωραίο εξοχικό του. Ο αρχιτέκτονας του του μιλάει για τα θαύματα της ελληνικής αρχιτεκτονικής και γλυπτικής και του λέει πως θα ήταν μια θαυμάσια ιδέα να κάνει αντίγραφα από τα πραγματικά έργα στην Αθήνα. "Θαυμάσιο πράγματι" λέει ο Elgin. Αρχίζει να συγκροτεί μια ομάδα ανθρώπων που θα μπορούσαν να κάνουν αρχιτεκτονικά σχέδια με επικεφαλής έναν ικανό ζωγράφο που δεν ήταν άλλος από τον ιταλό Giovanni Lusieri.

Δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό να μη σας πω ένα ανέκδοτο. Ο Elgin είχε προηγουμένως πλησιάσει τον Turner. Ναι τον Turner. Ο νεαρός ζωγράφος ενδιαφέρθηκε και ο Elgin θέτει τους παρακάτω όρους. Το κάθε σχέδιο και σκίτσο που θα έκανε ο Turner θα περιερχόταν στην κυριαρχία του και στον ελεύθερο χρόνο θα έκανε μαθήματα σχεδίου στη Λαίδη Elgin. " Okay " λέει ο Turner, "αλλά τότε θα ήθελα 400 λίρες το χρόνο". "Οχι" λέει ο Elgin, "Είναι πολλά, πάρα πολλά". ΄Ετσι έγιναν τα πράγματα χωρίς τον Turner. Τέλος του ανέκδοτου.

Εφημέριος της ομάδας του Elgin ήταν ο Αιδεσιμώτατος Philip Hunt. Δεν θα μιλήσω με πολύ σεβασμό γι΄αυτόν. Αν είχα να εξαιρέσω του Λόρδο Elgin ο αρχιαπατεώνας στην υπόθεση όπως τη βλέπω ήταν ο Αιδεσιμώτατος Hunt, αλλά γι΄αυτόν θα μιλήσω αργότερα. Οι Elgins γίνονται δεκτοί στην Κων/πολη με μεγαλοπρέπεια. Ανταλλάσονται πλούσια δώρα. Οι άνεμοι του πολέμου είναι ευνοϊκοί για τους Βρετανούς και ο Σουλτάνος είναι ικανοποιημένος. Ας στραφούμε τώρα στην Ελλάδα. Την Ελλάδα εκείνη που για 400 τόσα χρόνια βρίσκεται κάτω από τον Οθωμανικό ζυγό.

Η ομάδα των καλλιτεχνών του Elgin φθάνει στην Αθήνα. Οι Τούρκοι έχουν ορίσει δύο κυβερνήσεις, μια πολιτική και μια στρατιωτική. Πολλά έχουν ειπωθεί και συνεχίζονται να λέγονται για το πόσο λίγο ενδιαφέρον εκδήλωναν οι Τούρκοι για τους θησαυρούς της Ακρόπολης. Εν τούτοις, χρειάστηκαν 6 μήνες για να επιτραπεί η είσοδος στην ομάδα του Elgin. Αλλά τα κατάφεραν με 5 λίρες , στο χέρι του στρατιωτικού κυβερνήτη, για κάθε επίσκεψη. Αυτό εγκαινίασε μια διαδικασία δωροδοκίας και διαφθοράς των αξιωματικών που δεν θα σταματούσε μέχρι να συσκευαστούν και να φορτωθούν τα μάρμαρα για την Αγγλία.

Ομως όταν στήθηκαν οι σκαλωσιές και τα αντίγραφα ήταν έτοιμα να γίνουν, ξαφνικά έφθασαν φήμες για προετοιμασία στρατιωτικής δράσης των Γάλλων. Ο Τούρκος κυβερνήτης διέταξε την ομάδα του Elgin να κατέβει απο την Ακρόπολη. Με 5 λίρες την επίσκεψη ή όχι, η πρόσβαση στην Ακρόπολη ήταν απαγορευμένη. Μόνο ένας τρόπος υπήρχε για να τους επιτραπεί η είσοδος ξανά. Να χρησιμοποίησει ο Elgin την επιρροή του πάνω στο Σουλτάνο στην Κων/πολη, ν΄αποσπάσει ένα έγγραφο το λεγόμενο φιρμάνι που θα διέταζε τις αρχές των Αθηνών να επιτρέψουν τη συνέχιση των εργασιών.

Ο Αιδεσιμώτατος Hunt πηγαίνει στην Κων/πολη να συναντήσει τον Λόρδο Elgin. Ζητά στο έγγραφο να αναφέρεται ότι οι καλλιτέχνες -- παρακαλώ προσέξτε το αυτό -- είναι αποκλειστικά στην υπηρεσία του Βρετανού Πρεσβευτή . Ο Elgin επισκέπτεται το Σουλτάνο και αποσπά το φιρμάνι. Το κείμενο του εγγράφου είναι μάλλον ύπουλα συντεταγμένο. Επιτρέψτε μου να σας διαβάσω τις εντολές που δόθηκαν από το Σουλτάνο και που αφορούν τη συζήτηση μας. Παραθέτω.

" Οι καλλιτέχνες να μη συναντήσουν αντίδραση στο να περπατήσουν, να επιθεωρήσουν, να μελετήσουν τις μορφές και τα κτίρια που επιθυμούν να σχεδιάσουν ή να αντιγράψουν , ή στο να τοποθετήσουν σκαλωσιές γύρω από τον αρχαίο ναό, ή στο να αντιγράψουν σε ασβεστόλιθο ή σε γύψο τα αναφερόμενα κοσμήματα και μορφές ή στο να σκάψουν, αν το βρίσκουν αναγκαίο, σε αναζήτηση επιγραφών ανάμεσα στα απορρίματα. Ούτε να παρεμποδιστούν απο το να πάρουν οποιαδήποτε κομμάτια από πέτρες με επιγραφές ή με μορφές ".

(Η μετάφραση του Hunt που παρουσιάστηκε αργότερα στην Εξεταστική Επιτροπή λέει -- Qualche pezzi di pietra --μερικά κομμάτια από πέτρα). Οι εντολές αυτές δόθηκαν στους Κυβερνήτες και το σημείο αυτό τονίζεται στο φιρμάνι, "χάριν των λαμπρών σχέσεων ανάμεσα στις δύο χώρες" και παραθέτω ξανά: "Ιδιαίτερα αφού δεν βλάπτουν τα αναφερόμενα κτίρια επιθεωρώντας τα, μελετώντας τα και σχεδιάζοντάς τα ".

Πριν καλά καλά φθάσει το φιρμάνι στην Αθήνα, γίνεται μιά φοβερή επίθεση πάνω σ΄ένα οικοδόμημα που μέχρι σήμερα θεωρείται από πολλούς, η ευγενέστερη και ωραιότερη από τις ανθρώπινες δημιουργίες.

Οταν έγινε η έφοδος στην πύλη των Καρυατίδων ο πυρετός ανέβηκε τόσο που ο Αιδεσιμώτατος Hunt έριξε την ιδέα να μετακινηθεί όλο το κτίριο αν από τη Βρετανική πολεμική μηχανή μπορούσε να αποσταλεί ένας άνθρωπος γι΄ αυτό. Ο Elgin ανατρίχιασε με την ιδέα και ζήτησε να σταλεί ένα καράβι. Το αίτημα δεν θεωρήθηκε εξωφρενικό, αλλά εκείνη τη στιγμή, δεν υπήρχε διαθέσιμο καράβι. (Φαντάζεστε τι θα γινόταν αν υπήρχε).

Για να αφηγηθώ όλη την τερατωδία χρειάζεται αρκετός χρόνος και αρκετή ψυχραιμία. Οι λέξεις "λεηλασία", "ερήμωση", "αχαλίνωτη καταστροφή", "αξιοθρήνητη συντρηβή και συμφορά" δεν είναι δικές μου για να χαρακτηριστεί το γεγονός. Είπώθηκαν από τους σύγχρονους του Elgin. Ο Horace Smith αναφέρεται στον Elgin σαν τον "ληστή των μαρμάρων ". Ο Lord Byron τον αποκάλεσε πλιατσικολόγο. Ο Thomas Hardy χαρακτήρισε αργότερα τα μάρμαρα σαν "αιχμάλωτους σ΄εξορία ".

Η κυβέρνησή μου έχει ζητήσει την επιστροφή των μαρμάρων του Παρθενώνα. Μας το αρνήθηκαν. Ας σημειωθεί ότι δεν θα εγκαταλείψουμε ποτέ το αίτημα αυτό. Επιτρέψτε μου να απαντήσω τα μόνιμα επιχειρήματα ενάντια στην επιστροφή και να ασχοληθώ με αυτά ένα προς ένα.

Τα μάρμαρα πάρθηκαν με νόμιμη διαδικασία. Ρωτώ αν η δωροδοκία και εξαχρείωση των αξιωματικών δεν αντιτίθενται στη "νόμιμη διαδικασία ". Οταν ορίστηκε η Εξεταστική Επιτροπή, μελετώντας την πρόταση να αγοραστούν τα μάρμαρα, ο Elgin υπέβαλε ένα αναλυτικό πίνακα των δαπανών για τη απόκτησή τους. Παραθέτω απόσπασμα του: "Τα εμπόδια, οι διακοπές και οι αποθαρρύνσεις που δημιουργήθηκαν από τις ιδιοτροπίες και τις προκαταλήψεις των Τούρκων" υποβάλει κονδύλι 21.902 λιρών για δώρα στις αρχές των Αθηνών. Είναι νόμιμο ποσό. Και βεβαίως θα πρέπει να ρωτήσουμε. Είναι νόμιμο να διαπραγματεύεται με τους Τούρκους για το πιο πολύτιμο από τα ελληνικά υπάρχοντα όταν η Ελλάδα βρίσκεται κάτω από τουρκικό ζυγό;

Παραμένει ένα δεύτερο επιχείρημα παρά το ότι έχει έκτοτε αμφισβητηθεί από πολλούς Βρετανούς περιηγητές στην Ελλάδα την εποχή αυτή.

"Οι αδαείς και δεισιδαίμονες Ελληνες ήταν αδιάφοροι για την τέχνη και τα μνημεία τους".

Αυτό βέβαια υπονοεί ότι ήταν τυφλοί , ασυνείδητοι και άκαρδοι. Ποιοί; Οι Ελληνες που πολύ μετά του Περικλή δημιούργησαν τα θαύματα της Βυζαντινής Τέχνης. Οι Ελληνες που, ακόμα και κάτω από την Οθωμανική κατοχή, δημιούργησαν σχολές τέχνης και χειροτεχνίας. Οι ΄Ελληνες που παρά 400 χρόνια τουρκικής κατοχής, διατήρησαν με πείσμα τη γλώσσα και τη θρησκεία τους. Οι ίδιοι ΄Ελληνες που κατά τον αγώνα για την ανεξαρτησία τους έστειλαν στους Τούρκους στρατιώτες βόλια να χρησιμοποιηθούν εναντίον τους. Ναι, εναντίον τους.

Οι Τούρκοι στρατιώτες κλεισμένοι στην Ακρόπολη έμειναν από πολεμοφόδια και άρχισαν να καταστρέφουν τις κολώνες για να αφαιρέσουν το μολύβι να κάνουν με αυτό βόλια. Οι ΄Ελληνες τους έστειλαν πολεμοφόδια με το μήνυμα, "Να τα βόλια, μην αγγίξετε τις κολώνες".

Μόλις έγινε ανεξάρτητη η Ελλάδα, ένα από τα πρώτα νομοθετικά διατάγματα πού πέρασαν από την ελληνική κυβέρνηση ήταν εκείνο για την προστασία και συντήρηση των εθνικών μνημείων.Είναι αυτό αδιαφορία; Θεωρούμε αυτή την κατηγορία τερατώδη. Θα έχετε σίγουρα ακούσει, αλλά επιτρέψτε μου, να επαναλάβω τι είπε ένας γέρος καρδιοπαθής Ελληνας στον J.C. Hobhouse."Παίρνετε τους θησαυρούς μας. Σας παρακαλώ να τους φυλάξετε καλά. Μια μέρα θα τους ζητήσουμε πίσω". Μπορούμε να πιστέψουμε ότι ο άνθρωπος αυτός μιλούσε για λογαριασμό του;

Τώρα τελευταία έχει προταθεί μια καινούργια θεωρία. Ωραίο και αυτό. Ο κύριος Gavin Stamp που θα έχω την τιμή να τον συναντήσω απόψε, έχει την άποψη ότι οι σύγχρονοι Ελληνες δεν είναι απόγονοι του Περικλή. Μας πήραν τα μάρμαρα. Ποιός θα διεκδικήσει τα λείψανα των προγόνων μας;

Ως Υπουργός Πολιτισμού προσκαλώ τοv κύριο Stamp να έρθει στην Αθήνα. Θα του οργανώσω εκπομπή σε ώρα μεγάλης ακροαματικότητας στην τηλεόραση για να μιλήσει στους Ελληνες δημοσιογράφους και τον ελληνικό λαό για την ταυτότητά τους.

Επιχείρημα 3ο. Αν τα μάρμαρα επιστραφούν, αυτό θα αποτελέσει ένα προηγούμενο που μπορεί να οδηγήσει στην εκκένωση των μουσείων.Συγχωρέστε με, αλλά αυτό είναι κοινή κολακεία. Ποιός πρόκειται να ζητήσει και ποιός πρόκειται να επιτρέψει το άδειασμα των μουσείων;

Επιτρέψτε μου να δηλώσω, για άλλη μια φορά, ότι πιστεύουμε πως οπουδήποτε και αν βρίσκονται τα μουσεία, αποτελούν ζωτική κοινωνική και πολιτιστική ανάγκη και πρέπει να προστατεύονται. Εχω επανειλημμένα δηλώσει ότι ζητούμε ένα αναπόσπαστο μέρος κτιρίου που ακρωτηριάστηκε. Σε όλο τον κόσμο το ίδιο το όνομα της πατρίδας μας είναι άμεσα συνδεδεμένο με τον Παρθενώνα.

Ζητούμε απλώς κάτι μοναδικό, κάτι απαράμιλλο, κάτι ιδιαίτερο της ταυτότητάς μας. Αγαπητοί φίλοι, αν υπήρχε ο παραμικρός κίνδυνος για τα μουσεία, τότε γιατί το Διεθνές Συμβούλιο των Μουσείων πρότεινε μια "ανοιχτόμυαλη στάση " στα μέλη του.

Επιχείρημα 4ο. Αυτή είναι η πρόσφατη σοδειά. Μόλυνση. Μόλυνση πάνω από την Ακρόπολη. Τι σας λέει αυτό; Οταν το Λονδίνο αντιμετώπιζε το σοβαρό πρόβλημα μόλυνσης, υπήρξαν κραυγές πανικού για τα μάρμαρα; Βεβαίως όχι. Για τον απλούστατο λόγο ότι τα μάρμαρα ήταν στεγασμένα στο Βρετανικό Μουσείο. Εμείς δεν προφασιζόμαστε ότι τα γλυπτά θα επανατοποθετηθούν. Νομίζουμε ότι αυτό δεν γίνεται, αλλά η κυβέρνησή μου έχει διατυπώσει ότι την ημέρα που θα επιστραφούν τα μάρμαρα στην Αθήνα θα υπάρχει έτοιμο να τα δεχθεί ένα όμορφο μουσείο με τα πιό προηγμένα συστήματα ασφάλειας και συντήρησης, δίπλα στην Ακρόπολη. Μπορώ να προσθέσω ότι είμαστε περήφανοι για τις συνεχιζόμενες εργασίες στην Ακρόπολη.

Η δουλειά αυτή παρουσιάστηκε σ΄ένα συμβούλιο κορυφαίων αρχαιολόγων απ΄όλο τον κόσμο που προσκλήθηκαν στην Αθήνα ειδικά. Ο έπαινος ήταν ομόφωνος και ενθουσιαστικός. Από τότε έχει παρουσιαστεί στις περισσότερες ευρωπαίκές πόλεις. Με χαρά την υποδέχθηκε και το Βρετανικό Μουσείο. Οι Financial Times αναφέρθηκαν στην ποιότητα της εργασίας αυτής και την παραδειγματική ικανότητα των ελλήνων συντηρητών. Ζήτησα να υπάρχουν αντίγραφα στη διάθεση όσων από σας ενδιαφέρονται. Το μόνιμο επιχείρημα των Βρετανών είναι ότι μετακινώντας τα μάρμαρα, τα έσωζαν από τη βαρβαρότητα των Τούρκων. Το να αρνηθώ το βανδαλισμό των Τούρκων θα μ΄έβαζε σε δύσκολή θέση, αλλά γεγονός είναι ότι οι Τούρκοι δεν έδωσαν άδεια στον να μετακινηθούν γλυπτά από τα μνημεία και τους τοίχους της Ακρόπολης και ότι με την ευλογία του Αιδεσιμώτατου Hunt μετακινήθηκαν κατά βάρβαρο τρόπο. Παραθέτω ένα από τα γράμματα του Lusieri προς τον Elgin: "

Εχω την ευχαρίστηση να σας ανακοινώσω την απόκτηση της 6ης μετωπής, εκείνης με τον κένταυρο που απαγάγει τη γυναίκα. Με το έργο αυτό είχαμε πολλά προβλήματα από κάθε άποψη, και αναγκάστηκα να γίνω λίγο βάρβαρος". Σε άλλο γράμμα ελπίζει ότι, "οι βάρβαρισμοί που είμουνα υποχρεωμένος να διαπράξω ελπίζω να ξεχαστούν". Ο Edward Dodwell έγραψε: "Εννοιωσα την απερίγραπτη ταπείνωση να είμαι παρών όταν ο Παρθενώνας απογυμνώνονταν από τα λαμπρότερα γλυπτά του. Είδα ορισμένες μετώπες της ακραίας νότιας πλευράς του ναού να σέρνονται κάτω. Ηταν σφηνωμένες ανάμεσα στις τριγλύφους με μια εσοχή και προκειμένου να τις σηκώνουν, ήταν απαραίτητο να ρίξουν στο έδαφος το θαυμάσιο γείσο με το οποίο καλύπτονταν. Η νοτιοανατολική πλευρά του αετώματος μοιράστηκε την ίδια τύχη". Δεν μπορούμε παρά να καταραστούμε το βάρβαρο πνεύμα που τους παρότρυνε να θρυμματίσουν και να ακρωτηριάσουν, να λεηλατήσουν και να ανατρέψουν τα λαμπρά έργα που είχε αναθέσει ο Περικλής και που είχε εκτελέσει η απαράμιλλη μεγαλοφυία του Ικτίνου και του Φειδία.

Ενας άλλος μάρτυρας ο Robert Smirke γράφει: "Ταράχθηκα ιδιαίτερα όταν είδα την καταστροφή που γινόταν με το γκρέμισμα των αναγλύφων της ζωοφόρου. Κάθε πέτρα καθώς έπεφτε έσειε το έδαφος με το ασήκωτο βάρος της και ο βαθύς υπόκωφος ήχος που έκανε έμοιζε σαν αγωνιώδες βογγητό του πληγωμένου πνεύματος του ναού. Αυτά σχετικά με τον βαρβαρότητα". Το 1816 ορίζεται η Εξεταστική Επιτροπή για να μελετήσει την πρόταση του Elgin. Τα μάρμαρα είχαν ήδη εκτεθεί σε διάφορους χώρους και αποθήκες.

Ο Elgin αντιμετώπιζε δυσκολίες στο να πουλήσει τα μάρμαρα στην Κυβέρνηση. Η Επιτροπή είχε να αποφασίσει: * Με ποιά διαδικασία αποκτήθηκε η συλλογή. * Κάτω από ποίες προύποθέσεις εκχωρήθηκε η δικαιοδοσία. * Ποιά ήταν η αξία των μαρμάρων σαν έργα τέχνης. * Τι ποσό θάπρεπε να διατεθεί για την πιθανή αγοράτους. Αν διαβάσετε την έκθεση, θα δείτε ότι το βάρος πέφτει στο πόσο καλά ήταν τα μάρμαρα και τι θάπρεπε να πληρώσουν για την απόκτησή τους. Αλλά προκειμένου να υποδειχθεί η αγορά τους έπρεπε να βρεθεί μια κομπίνα. Οτι δηλαδή οι διαδικασίες της συναλλαγής ήταν σωστές και ότι τα μάρμαρα πάρθηκαν από τον Elgin τον ιδιώτη και όχι κάτω από την επιρροή του ως Βρετανού Πρεσβευτή. Διαβάζω από την έκθεση της Εξεταστικής Επιτροπής . "Ο Κόμης Aberdeen σε απάντηση στο ερώτημα κατά πόσο το κύρος και η επιρροή μιάς δημόσιας θέσης ήταν κατά τη γνώμη του αναγκαία για να πραγματοποιηθεί η μετακίνηση αυτών των μαρμάρων απάντησε ότι δεν νομίζει πως ένας ιδιώτης θα μπορούσε να έχει καταφέρει ότι κατάφερε ο Elgin." (O Κόμης Aberdeen συλλέκτης ο ίδιος, ήταν στην Ελλάδα την εποχή αυτή και σε θέση να γνωρίζει τα πράγματα.) Διαβάζω από την έκθεση: "Ο Doctor Hunt, καλά πληροφορημένος πάνω σ΄αυτό το θέμα, όταν ερωτήθηκε, έδωσε την παρακάτω απάντηση. 'Ενας βρετανός πολίτης, μη πρεσβευτής , δεν θα μπορούσε να αποσπάσει ένα τέτοιο φιρμάνι με τόσο εκτεταμένες δικαιοδοσίες από την τουρκική κυβέρνηση.' "

Διαβάζω από την έκθεση: "Οι επιτυχίες του βρετανικού στρατού στην Αίγυπτο και η αναμενόμενη απόδοση της επαρχίας αυτής στην Πύλη, είχε σαν αποτέλεσμα μιά πολύ θετική μεταστροφή προς το έθνος μας στις συνειδήσεις όλου του κόσμου." Κι ακόμα ακούστε αυτό το πόρισμα της Εξεταστικής Επιτροπής: "Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Λόρδος Elgin έβλεπε τον εαυτό του σ΄ένα ρόλο τελείως διαφορετικό από εκείνο της επίσημης θέσης του. Αλλά το κατά πόσο η κυβέρνηση από την οποία απέσπασε την άδεια τον έβλεπε ή όχι έτσι, είναι ερώτημα που μπορεί ν΄απαντηθεί μόνο με εικασίες μή έχοντας συγκεκριμένη μαρτυρία". (Αν αυτό δεν είναι διφορούμενος λόγος τότε τί είναι;) Απουσία συγκεκριμένης μαρτυρίας;

Παραθέτω απόσπασμα εγγράφου του Λόρδου Elgin προς την Επιτροπή: "Είχα να διαπραγματευθώ με τις μεγαλύτερες προσωπικότητες του κράτους". Μπορούσε πράγματι η Επιτροπή να πιστεύει ότι ένας απλός πολίτης μπορούσε να φτάσει στο να διαπραγματεύεται με τις μεγαλύτερες προσωπικότητες του τουρκικού κράτους; Ο Λόρδος Elgin μιλάει στην Επιτροπή για την ευγνωμοσύνη που αισθάνθηκε επειδή του παραχωρήθηκε πλοίο της Αυτού Μεγαλειότητος για τη μεταφορά των κιβωτίων με τα μάρμαρα. Μπορούσε ένας απλός πολίτης να έχει στη δίαθεσή του ένα βασίλειο οπλιταγωγό; Ερώτηση της Επιτροπής προς τον Αιδεσιμώτατο Hunt: "Φαντάζεστε ότι το φιρμάνι έδωσε την άδεια να μετακινηθούν μορφές και τμήματα γλυπτών από τους ναούς ή θα πρέπει νάταν θέμα ιδιωτικής διαπραγμάτευσης με τις τοπικές αρχές"; Ο Hunt απαντά: " Αυτή ήταν η ερμηνεία που υποχρεώθηκε να δώσει ο κυβερνήτης των Αθηνών." Πείσθηκε από ποιόν; Απο έναν ιδιώτη; Απουσία συγκεκριμένης μαρτυρίας; Απο έναν ιδιώτη ή από έναν Πρεσβευτή; Λοιπόν ας δούμε το ίδιο το φιρμάνι. Η άδεια δόθηκε στον Λόρδο Elgin. Παραθέτω: "Χάριν της φιλίας ανάμεσα στην Υψηλη και Αιώνια Οθωμανική Αυλή και εκείνη της Αγγλίας".

Κύριε Πρόεδρε, Αξιότιμα Μέλη, Κυρίες και Κύριοι.

Με όλο το σεβασμό νομίζω ότι η απόφαση της Επιτροπής ότι ο Λόρδος Elgin έδρασε σαν ιδιώτης είναι είτε πολύ αφελής είτε αμφίβολης πίστης. Ομως αυτό έγινε πριν 170 χρόνια.. Αυτή είναι μια διαφορετική Αγγλία. Διαφορετικές είναι οι αντιλήψεις για τις έννοιες Αυτοκρατορία και κατάκτηση. Επικρατεί διαφορετική ηθική. Θαταν ενδιαφέρον να ξέραμε ποιό θα ήταν το πόρισμα μιάς Εξεταστικής Επιτροπής σήμερα αν λαβαίναμε υπόψη τη μαρτυρία εκείνων που κλήθηκαν να καταθέσουν ενώπιον της και τις κρίσεις εκείνων που δεν κλήθηκαν. Θα έβαζα ένα μικρό στοίχημα, ακόμα και μεγάλο, ότι το πόρισμα θα ήταν διαφορετικό.

Εχω πάρει πολύ χρόνο και ξέρω πως η συζήτηση είναι αυτή που θα αγγίξει τις συνειδήσεις. Ελπίζω η συζήτηση να προκαλέσει μερικές ερωτήσεις. Θέτω μερικές από αυτές. * Τα μάρμαρα πάρθηκαν κακώς; Και αν κακώς πάρθηκαν, είναι σωστό να κρατούνται; * Ακόμα, αν είναι σωστό το ότι πάρθηκαν, είναι λάθος να επιστραφούν; * Τι βαρύτητα θα πρέπει να δοθεί στο επιχείρημα ότι αν δεν τα είχε πάρει ο Elgin , άλλος ΄Αγγλος ή Γάλλος θα τα είχε πάρει; * Πειράζει που το 95% του ελληνικού λαού μπορεί ποτέ να μη δεί τα λαμπρότερα έργα της ελληνικής δημιουργίας; * Είναι δυνατόν μια ελεύθερη Ελλάδα να είχε επιτρέψει τη μετακίνηση των μαρμάρων; Η Αγγλία και η Ελλάδα είναι φίλες χώρες. Αγγλικό αίμα έτρεξε στα ελληνικά χώματα στη διάρκεια του πολέμου κατά του φασισμού. Και οι Ελληνες έδωσαν τη ζωή τους για να προστατεύσουν του ΄Αγγλους πιλότους. Διαβάστε το Churchill, μιλάει για το πόσο σημαντικός ήταν ο ελληνικός ρόλος στην αποφασιστική νίκη στην έρημο κατά του Ρόμελ. Το περασμένο καλοκαίρι έγινε ένα αφιέρωμα στον Σαίξπηρ στο Αμφιθέατρο που βρίσκεται στους πρόποδες της Ακρόπολης. Το Covent Garden έπεξε το Μάκβεθ του Βέρντι.Το Εθνικό σας θέατρο ήρθε με τον Κοριολανο. ΄Ηταν αξέχαστες βραδυές.΄Οχι μόνο για την υψηλή ποιότητα των παραστάσεων αλλά επίσης για την εκπληκτική επικοινωνία ανάμεσα στους βρετανούς καλλιτέχνες και το ελληνικό κοινό. Ο Ian McKellen ας με συγχωρέσει αν μιλήσω για τα δάκρυα του από συγκίνηση καθώς και για εκείνα των συναδέλφων του καλλιτεχνών καθώς το ελληνικό κοινό επευφημούσε. Τα δάκρυα αυτά είχαν να κάνουν με την επαφή ανάμεσα στους λαούς, με φιλία, με τον Σαίξπηρ που παρουσιάζονταν σ΄αυτό τον ιερό χώρο. Ηταν θαυμάσια, αξέχαστα. Στο όνομα αυτής της φιλίας σας λέμε, έγινε μια αδικία που μπορεί τώρα ν΄αποκατασταθεί.

Διάβασα με ενδιαφέρον την προκήρυξη της “Σέχτας Επαναστατών” από το nonews- NEWS και πραγματικά έμεινα άναυδος. Γιατί ;

Πρώτον για τα κίνητρα ενός νέου κύκλου αίματος που ξεκινάει. Δηλαδή “Οι παράνομες επαναστατικές οργανώσεις δεν είναι εργαλεία για τον κόσμο του μέλλοντος, αλλά πρόταση ζωής για το σήμερα”; Δεν έχω ακούσει πιο ωραία δήλωση οπορτονισμού. Στα πόσα πτώματα ικανοποιείται η αναγκαία συνθήκη για αυτή την πρόταση ζωής; Και έχουμε ρίξει στο καλάθι όλα αυτά που έχει παράξει το ανθρώπινο πνεύμα, που βέβαια έχει διδάξει και τα πολύ ωραία “συγγραφικά” ελληνικά στον συντάκτη της προκήρυξης! Εκτός αν δεν έχει σπουδάσει, γνωρίζοντας τόσο καλά κοινωνιολογία και φιλοσοφία, αλλά τα διάβασε μόνος στο φτωχικό μη μικρο-αστικό του σπίτι;

Δεύτερον για τους στόχους του “επαναστατικού εγχειρήματος”. Η αποσταθεροποίηση της χώρας, της εθνικής οικονομίας και των θεσμών της αστικής δημοκρατίας. Και δεν μου λέτε ρε παίδες η φτώχεια και η αναγκαστική εξαθλίωση θα φέρει τον εθνικό διχασμό; Στους πόσους εξαθλιωμένους και άνεργους λέτε να ξεκινήσει η επανάσταση;

Τρίτον ως προς την αντίφαση του ιδεολογήματος. Ρε μάγκες “εσείς κάνετε αντάρτικο όχι πολιτική“… και παρακάτω “ως οργάνωση άμεσης επαναστατικής βίας οφείλουμε να συμπεριλαμβάνουμε στους πολιτικούς μας σχεδιασμούς…”, ουπς…. αντιφασούλα βλέπω!!! Κάνετε ή δεν κάνετε πολιτική; Και δεν μπαίνω καν στη ν διαδικασία να αναλύσω έννοιες όπως ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ , ΗΘΙΚΗ κλπ. εδώ το κείμενο το παλεύει αλλά μόνο για φιλοσιφική συνέπεια δεν διακρίνεται… Είστε βαθιά δεξιοί!!

Τέταρτον ως προς την φοβερή παράγραφο της διεθνούς διασύνδεσης οργανώσεων ανάλογες με την ΣΕΧΤΑ… Τώρα εμένα γιατί μου φαίνεται ότι με το ζόρι πάτε να μπλέξετε την διεθνή διασύνδεση μυστικών υπηρεσιών στο παιχνίδι; Και άραγε ποιός κερδίζει από αυτό; Και για να μην τρελλαθούμε πάτε να συγκρίνετε τους Ζαπατίστας και τον ΙΡΑ με τα Εξάρχεια; Θα τρελλαθούμε εντελώς;

Η τελική σας επιθυμία για την έξαρη του ολοκληρωτισμού στην χώρα, το κάλεσμα για σύμπραξη μαζί σας απογοητευμένων αριστερών (αλήθεια σας στέλνουν βιογραφικό;), η προσπάθεια διαχείρισης της απελπίσιας και του πόνου, μου δείχνουν μικρούς μακιαβέλληδες που οραματίζονται ενα μερίδιο εξουσίας. Και μάλιστα της χείριστης μορφής : θέλετε να εξουσιάσετε την καθημερινότητά μου!!! Και εγώ που δεν το δέχομαι είμαι στην λίστα σας ή όχι;

Εγώ πάντως είμαι απέναντι στο μέτωπο που ανοίξατε… Και δεν επιλέγω την απάθεια της αποχής από τις εκλογικές διαδικασίες και από τα κατοχυρωμένα δημοκρατικά μου δικαιώματα. Αντίθετα εσείς θέλετε να πετύχετε μεγαλύτερη αδιαφορία, απάθεια και φοβικά σύνδρομα. Non Passaran!!!

ΥΓ. Συμφωνώ ότι η αντιμετώπιση σας δεν πρέπει να έρθει από αυτό που επιθυμείτε : Από ένα αστυνομικό κράτος!!! Αλλά από όλες τις συντεταγμένες προοδευτικές, δημοκρατικές και αριστερές δυνάμεις!!!

Με μια λακωνική αλλά και πολύ σοβαρή ανακοίνωση ο Θόδωρος και η Γιάννα Αγγελοπούλου θέτουν σε εκκαθάριση τις επιχειρήσεις τους στα ΜΜΕ. Δηλαδή τον ΕΤ και τον City 995. Μετά από 3 χρόνια συνεχείς ζημιές και ίσως το ακριβότερο εγχείρημα στον χώρο των ΜΜΕ τα τελευταία 15 χρόνια, αποχαιρετούν έναν χώρο που τους γέμισε απογοήτευση.

Ποιό ήταν όμως το λάθος; Τι πήγε στραβά; Εδώ θα κάνω μόνο εκτιμήσεις και με μεγάλο ρίσκο :

Εκτίμηση 1η : Η εγχώρια αγορά ΜΜΕ έχει τις παθογένειες κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας. Είναι μια αγορά προβληματική, με περιορισμένο κοινό, στηρίζεται στην κρατική διαφήμιση και εξυπηρετεί συμφέροντα διαπλεκόμενα με επιχειρήσεις, μεμονωμένους πολιτικούς και πολλές προσωπικές φιλοδοξίες. Σε τέτοιο περιβάλλον δύσκολο να επιβιώσουν εφημερίδες με κύρος, υψηλούς προϋπολογισμούς και επαγγελματιών είναι καταδικασμένες να πεθάνουν στο στρεβλό σύστημα της αλυσίδας παραγωγής μιας εφημερίδας (παραγωγή, εκτύπωση και το κυριότερο διανομή).

Εκτίμηση 2η : Τελικά με την “αποτυχία του επιχειρηματικού σχήματος” όπως ομολογεί η ανακοίνωση , μας αποκαλύπτει εξ’ αντιδιαστολής ποιοί έχουν επιτυχημένο επιχειρηματικό σχήμα : εκδότες με κατασκευαστικές, με ειδήσεις ψυγείο και προκατασκευασμένα άρθρα, με άθλια αμειβόμενους δημοσιογράφους, με την κλοπή του αγγελισόημου και του ΙΚΑ, με τερτίπια στην κρατική διαφήμιση, με “χάρες” σε νεόκοπους πολιτικούς μωροφιλόδοξους αστέρες. Όποιος βγαίνει από το μαντρί, τον τρώει ο λύκος…

Εκτίμηση 3η : Η αποχώρηση των Αγγελόπουλων θα φέρει ακόμα χαμηλότερη ποιότητα στον τύπο, στο ραδιοφώνο, στις εργασιακές σχέσεις, στην πολύπαθη ΕΣΗΕΑ (των συμφερόντων των παλιών και συντεχνισμένων δημοσιογράφων) και θα επιφέρει ένα κενό ποιότητας και όχι αριθμητικό. Δεν τελειώνουμε όμως εδώ… έχει και συνέχεια το πράγμα και θα φανεί μέχρι και του χρόνου.

Εκτίμηση 4η : Η αποτυχία του ΕΤ δικαιολογεί απόλυτα την επιτυχία του διαδικτύου και των bloggers. Αυτοί δεν έχουν καλύψει απλώς το κενό, αλλά δημιουργήσαν νεό κοινό, νεανικό, δυναμικό, σκεπτόμενο, ενεργό. Αυτό το κοινό συνεχώς διευρύνεται, θα φέρει περισσότερο επαγγελματισμό στο διαδίκτυο, περισσότερο κόσμο και περισσότερο χρήμα. Η μείωση των πωλήσεων εφφημερίδων, οφείλεται και στο διαδίκτυο. Οι νέες μορφές διανομής της πληροφορίας, η μείωση του κόστους και η ενεργή συμμετοχή του χρήστη είναι το μέλλον. Τελικά την είδηση την παράγουμε όλοι μαζί και η ειδησεογραφία είναι τα πολλά μικρά μας ημερολόγια. Σύντροφοι ιστολόγοι, το μέλλον είναι πια εδώ!!!

Αυτά προς το παρόν και θα ήθελα αν σχολιάσουμε όλοι μαζί το μέλλον μας!!! Τα ΜΜΕ είναι πια δικά μας!!!

Το αιολικό πάρκο θα συμπεριλάμβανε 90 ανεμογεννήτριες με 5MW ισχύ η καθεμία. Το ύψος των ανεμογεννητριών θα ήταν 90 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας και θα τοποθετούνταν σε απόσταση μικρότερη των 2.500 μέτρων από την ακτή.

Οι λόγοι που οδήγησαν στην αρνητική αυτή απόφαση ήταν:

1)Η τυχόν χωροθέτηση θα επιφέρει τεράστια επιβάρυνση στο ανθρωπογενές και φυσικό περιβάλλον της ευρύτερης περιοχής.

2)Η μικρή απόσταση από τις ακτές, η μεγάλη οπτική και ηχητική όχληση και η εγγύτητα στον υγροβιότοπο του Εθνικού Πάρκου Σχινιά.

3)Το γεγονός ότι η προτεινόμενη χωροθέτηση αγνοεί τον τουριστικό χαρακτήρα της περιοχής, αλλά και τον ιστορικό χώρο του Μαραθώνα.

• Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας - Παιδαγωγικό Τμήμα Προσχολικής Εκπαίδευσης
• Πανελλήνιος Όμιλος Φίλων Αφήγησης (Π.Ο.Φ.Α)
• Μορφωτικός Εκπολιτιστικός Σύλλογος Απανταχού Καλλιπευκιωτών (Μ.Ε.Σ.Α.Κ.) «Η Πατωμένη»
• «ΔΡΥΑΣ», Σωματείο για το Περιβάλλον και τον Πολιτισμό Κ. Ολύμπου, Αν. Κισσάβου, Πηνειού και Τεμπών

4^ο Φεστιβάλ Αφήγησης

Ολύμπου

ΜΕ ΤΗΝ ΕΥΓΕΝΙΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ

ΤΗΣ ΝΟΜΑΡΧΙΑΚΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΛΑΡΙΣΑΣ & ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΓΟΝΝΩΝ

4^ο Φεστιβάλ Αφήγησης Ολύμπου

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Παρασκευή 3 Ιουλίου 2009

Ιστορίες δίπλα στον αργυροδίνη Πηνειό και κάτω απ΄ τ΄ αστέρια

Πρώην Σιδηροδρομικός Σταθμός Τεμπών

Παρουσιάζει η δημοσιογράφος/διδάσκουσα Ν 407 Παν.Θεσσαλίας Νικολέττα Τσιτσανούδη

20:00 Χαιρετισμοί

20:30 Αφηγήσεις παραμυθιών από τις/τους αφηγήτριες/αφηγητές:

Εύη Γεροκώστα, «Κι έτρεχαν τα ποτάμια δάκρυα...»: παραμύθια για δυο ποτάμια, έναν καταρράκτη κι ένα γαλάζιο δάκρυ

Δημήτρη Προύσαλη, Το πνεύμα του ποταμού

Kirsty Hartsiotis, Η πόλη του Ys

Βάσω Μακρή, Ο αγάς και οι πονηριές του

22:00 Παραδοσιακή μουσική από τους: Κυριάκο Ελευθεριάδη, Αλέξη Ελευθεριάδη, Ιωάννη Παπαϊωάννου και Μαρία Σεϊτανίδου

Σάββατο 4 Ιουλίου 2009

Πρωί

Κέντρο Ενημέρωσης «ΔΡΥΑΣ». Πρώην Σιδηροδρομικός Σταθμός Τεμπών

Α. Θεωρητικές Προσεγγίσεις

Μορφές Αφήγησης

Συντονίζει ο Νικόλαος Γραίκος, Αντιπρόεδρος του Π.Ο.Φ.Α.

10:00–10:20 Χρυσούλα Χατζητάκη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Α.Π.Θ., Η πολλαπλή ύπαρξη (παραλλαγές) των παραμυθικών διηγήσεων. Το ζήτημα της δημιουργίας στην προφορική λαϊκή λογοτεχνία

10:20–10:40 Ιφιγένεια Τριάντου, Επίκουρος Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, Ο τρίτος, ο μικρότερος στις παραδοσιακές αφηγήσεις. Μια ερμηνευτική προσέγγιση

10:40–11:00 Αnthony Nanson, Bath Spa University, Η φαντασία ως καταλύτης της ανοχής και της μεταμόρφωσης

11:00-11:20 Άννα Βιδάλη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, Aφηγήσεις ζωής και γυναίκες

11:40 Συζήτηση

Ξενάγηση στο Λαογραφικό Μουσείο Γόννων και αφήγηση από τον Βασίλη Καραβιδέ, πρόεδρο του Μ.Ε.Σ. Γόννων και υπεύθυνο του Μουσείου

Β. Παράλληλα εργαστήρια

12:00 Παραλαβή φακέλων

12:30-15:30 1^ο Εργαστήριο: Αίθουσα Α΄

Γνωριμία με το λαϊκό παραμύθι και τεχνικές της αφήγησης, με την Ανθή Θάνου

2^ο Εργαστήριο: Αίθουσα Β΄

Πώς ζωντανεύουμε μία ιστορία στην καρδιά και στη φαντασία με τον Anthony Nanson (με μετάφραση)

13:45-14:15 Διάλειμμα

Απόγευμα

Καλλιπεύκη. Χώρος αναψυχής «Πατωμένη»

Α. Ψυχοπαιδαγωγικό πρόγραμμα για παιδιά

18:00-19:00 Παίζω παραμύθια

Νερομύθια, γελομύθια, μαγεμένα παραμύθια, με την Ιωάννα Αντωνιάδου και μουσική συνοδεία από τον Στράτο Κιαπίδη. (Αφήγηση παραμυθιού και δραστηριότητες εμψύχωσης)

Δραστηριότητες και παιχνίδια από φοιτήτριες του Π.Τ.Π.Ε του Π. Θ., με την καθοδήγηση του Επίκουρου Καθηγητή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας Απόστολου Μαγουλιώτη

Β. Ψίθυροι στο δάσος (για ενήλικες και παιδιά)

Παρουσιάζει ο Παναγιώτης Παπαϊωάννου, Εκπαιδευτικός

19:30-20:00 Αφηγήσεις από λαϊκούς παραμυθάδες της περιοχής:

Νίκος Κλαδίσιος (Ραψάνη)

Τάσος Πατούλιας και Ιωάννης Κάγκουρας (Καλλιπεύκη)

20:30-21:30 Αφηγήσεις από σύγχρονους αφηγητές:

Το παραμύθι της Eithne, από τον Anthony Nanson («Fire Springs», Bath Spa University)

Της Ομορφιάς Γινάτι, από την Ανθή Θάνου, τον Παναγιώτη Κούλελη και το γυναικείο πολυφωνικό σύνολο Πλειάδες (Αθηνά Γκούμα, Στέλλα Γκρήγκοβιτς, Βασούλα Δελλή, Ιουλία Ρούτζιου, Γεωργία Τέντα)

21:30 Λήξη των εργασιών του 4^ου Φεστιβάλ

ΟΡΓΑΝΩΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Πρόεδρος: Τασούλα Τσιλιμένη, Επίκουρος Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Αντιπρόεδρος: Θωμάς Τσιαπλές, Πρόεδρος Μ.Ε.Σ.Α.Κ. «Η Πατωμένη»

Γραμματέας: Νικόλαος Γραίκος, Αντιπρόεδρος Π.Ο.Φ.Α.

Οικονομική Διαχείριση: Νικόλαος Γραίκος, Θωμάς Τσιαπλές, Αστέριος Χλωρός

Μέλη: Δόμνα Κακανά, Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Άλκηστις Κοντογιάννη, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Απόστολος Μαγουλιώτης, Επίκουρος Καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Μαρία Παπαδοπούλου, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Μαρίτα Παπαρούση, Επίκουρος Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Ίλια Χρηστίδου, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Ευαγγελία Αγγελίδου, Δρ. Διδακτικής Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, Υπεύθυνη Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Δ.Ε. Ανατ. Αττικής

Παναγιώτης Παπαϊωάννου, Εκπαιδευτικός

Βασίλειος Καραβιδές, Υπεύθυνος Λαογραφικού Μουσείου Γόννων

Πέτρος Πανάου, Λέκτορας Πανεπιστημίου Λευκωσίας (Κύπρος)

ΤΙΜΗΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

Σεβασμιότατος Μητροπολίτης Λάρισας κ. Ιγνάτιος

Λουκάς Κατσαρός, Νομάρχης Λάρισας

Αναστάσιος Τόλιος, Δήμαρχος Γόννων

Κωνσταντίνος Γουργουλιάνης, Πρύτανης Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Μιχάλης Ζουμπουλάκης, Αντιπρύτανης Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Β.Δ. Αναγνωστόπουλος, Καθηγητής Πανεπιστημίου, Πρόεδρος Π.Ο.Φ.Α.

Δημήτριος Σακκής, Πρόεδρος Π.Τ.Π.Ε., Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Μιχάλης Μερακλής, Ομότιμος Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών

Ευάγγελος Αυδίκος, Καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Βάλτερ Πούχνερ, Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών

Ζήσης Παπαδημητρίου, Ομότιμος Καθηγητής Α.Π.Θ.

Χρήστος Οικονόμου, Πρόεδρος του Τοπικού Συμβουλίου Καλλιπεύκης

Στέλιος Παπακωνσταντίνου, Γενικός Αρχηγός Κατασκηνώσεων « ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»

Γεώργιος Παράσχος, Διευθυντής Δασών Λάρισας

Ανδρέας Γιουρμετάκης, Δ/ντής Τηλεόρασης TRT

Δανάη Δημητρακοπούλου, Εκδότρια - Διευθύντρια εφημερίδας «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»

Κατερίνα Ζησοπούλου, Εκδότρια - Διευθύντρια εφημερίδας «ΗΜΕΡΗΣΙΟΣ ΚΗΡΥΚΑΣ»

Κώστας Σπανός, Εκδότης του περιοδικού «ΘΕΣΣΑΛΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ»

Ηλίας Κουτσούκος, Δημοσιογράφος

Άγγελος Πετρουλάκης, Δημοσιογράφος - Συγγραφέας

Γιάννης Γιαννακόπουλος, Δημοσιογράφος

Χρήστος Μπεχλιβάνος, Δ/ντής Εφ. «ΚΟΣΜΟΣ»

Απόστολος Παπαϊωάννου, Πρόεδρος Συλλόγου Αιμοδοτών Αμπελώνα, η «ΕΛΠΙΔΑ»

ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ

Ιωάννα Αντωνιάδου, Νηπιαγωγός, αφηγήτρια και μέλος του Δ.Σ. του Π.Ο.Φ.Α.

Σοφία Γιαζκουλίδου, Νηπιαγωγός

Έλπη Δαδιώτου, Μέλος Δ.Σ. «ΔΡΥΑΣ»

Μαριαλέννα Μπουρογιάννη, Φοιτήτρια ΠΤΠΕ

Παναγιώτης Μανδράκης, Φιλόλογος, αποσπασμένος στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Σοφία Μακρυκώστα, Εκπαιδευτικός

Μάρθα Μαυρίδου, υπ. Δρ. Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Έλενα Νταβλαμάνου, Εκπαιδευτικός

Ρούλα Παναγιωτίδου, Μέλος Δ.Σ. «ΔΡΥΑΣ»

Γιάννης Ρίζος, Εκπαιδευτικός

Έλενα Στανιού, Νηπιαγωγός αποσπασμένη στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Ευάννα Σταυρουλάκη, Νηπιαγωγός, υπ. Δρ. Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

Υπεύθυνη για τη μετάφραση από τα αγγλικά: Βιβή Ξαγαρά

ΧΟΡΗΓΟΙ

CARREFOUR, Κ. Καζάνας, Μορφωτική Εστία Καλαμαριάς, Εκπαιδευτήρια Μπακογιάννη, Βιβλιοπωλεία ΠΑΙΔΕΙΑ, Εστιατόριο-Ενοικιαζόμενα Δωμάτια «Ριζάρι-Ευφροσύνη» (Αμπελάκια)

ΧΟΡΗΓΟΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

ΤRT, ASTRA, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, ΗΜΕΡΗΣΙΟΣ ΚΗΡΥΚΑΣ

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

ΔΙΑΜΟΝΗ

Καλλιπεύκη: «Ασκουρίς», τηλ. 24950 96300

Αμπελάκια: «Κούριας», τηλ. 24950 93333

«Ριζάρι-Ευφροσύνη», τηλ. 24950 93105

Καρυά (14 χλμ. από Καλλιπεύκη):

«Ξενώνας», τηλ. 24930 91315

«Σακοράφας», τηλ. 25930 91205

Παλαιά Σκοτίνα (15 χλμ. από Καλλιπεύκη)

«Συντριβάνης», τηλ. 23520 91271

Παλαιός Παντελεήμονας (17 χλμ από Καλλιπεύκη):

«Πλειάδες», τηλ. 23520 22661, κιν. 6976 28851

«Πέτρινο», τηλ. 23520 22001

«Νεφέλη», τηλ. 23520 41228, κιν. 6974701007

«Κλέαρχος», τηλ. 23520 41983, κιν. 6977698320

«Ποσειδών Παλλάς», Πλαταμώνας (24 χλμ. από Καλλιπεύκη), τηλ. 23520 3162

Νέοι Πόροι / Πλαταμώνας:

Εύδιον», τηλ. 23520 21740

Και όλα τα ξενοδοχεία της παραλίας Ολύμπου σε απόσταση περίπου 25-30 χλμ.

ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ:

ΤΑΧΙ Λάρισας: 2410661122, ΚΤΕΛ Λάρισας: 2410537737, ΤΑΧΙ Γόννων: 6937355019

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ:

2421074996 (Παν. Μανδράκης, Παν. Θεσσαλίας)

6973331488 (Θ. Τσιαπλές, Πρόεδρος ΜΕΣΑΚ )

6976977941 (Αστ. Χλωρός, ΔΡΥΑΣ)

2495031233 (Δήμος Γόννων)

www.uth.gr (Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας)

www.pofa.uth.gr (ΠΟΦΑ)

www.kallipefki.site.gr (Μ.Ε.Σ.Α.Κ.)

Δευτέρα 23 Μαρτίου 2009, ώρα 7.30 μ.μ.

Αίθουσα ΕΣΗΕΑ, Ακαδημίας 23, Αθήνα

Ομιλητές

● Γιάννης Μυλόπουλος, καθ. Πολυτεχνικής Σχολής Θεσσαλονίκης

● Σάκης Κουρουζίδης, Διευθυντής της Ευωνύμου Οικολογικής Βιβλιοθήκης

● Γιάννης Παρασκευόπουλος, στέλεχος των Οικολόγων Πράσινων

● Γιάννης Σχίζας, εκδότης του περιοδικού "Οικολογείν"

Παρεμβάσεις θα κάνουν οι

● Άννα Βλάχου, Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών και

● Θανάσης Αντωνίου, Περιοδικό «Περιβάλλον 21»

Τη συζήτηση θα συντονίσει ο Σπύρος Σγούρος, Πρόεδρος της ΔΗΩ (Οργανισμός Ελέγχου και Πιστοποίησης Βιολογικών Προϊόντων)

Την εκδήλωση οργανώνουν τα περιοδικά "Δαίμονας της Οικολογίας", ΔΗΩ, "Οικολογείν" σε συνεργασία με το Δίκτυο Κοινωνικής Οικολογικής Παρέμβασης "Τρίτο Κύμα".

κείμενο του ζωγράφου τάσου παυλόπουλου

«Έχουμε να αντιμετωπίσουμε μία κατάσταση όπου ο αριθμός των ανθρώπων που λιμοκτονούν σε ολόκληρο τον κόσμο, θα φτάσει φέτος τα 923 εκατομμύρια», δηλαδή «75 εκατομμύρια» περισσότερα το 2007, δήλωσε ο κ. Ντιουφ σε μία σύσκεψη στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με θέμα το μέλλον της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής της ΕΕ.

«Σύμφωνα με τα στοιχεία μας, αν η κατάσταση αυτή διατηρηθεί, σε ένα χρόνο θα είναι 100 εκατομμύρια περισσότεροι» άνθρωποι, πρόσθεσε, θίγοντας πάλι το θέμα των υποσχέσεων που δεν κράτησαν οι πλούσιες χώρες και ο οργανισμός γεωργίας σε διεθνές επίπεδο.

Με δεδομένο ότι το 2050 η γη θα πρέπει να θρέψει 9 δισεκατομμύρια κατοίκους, υπογράμμισε τη σημασία της διατήρησης του αγροτικού τομέα, τόσο στις ανεπτυγμένες όσο και στις αναπτυσσόμενες χώρες.

«Είναι φυσιολογικό να είμαστε υπέρ ενός εγγυημένου εισοδήματος για τους αγρότες των ανεπτυγμένων χωρών, προκειμένου να μπορέσουμε να θρέψουμε 3 δισεκατομμύρια κατοίκους επιπλέον το 2050, αλλά (πρέπει) να το κάνουμε μέσα σε συνθήκες τέτοιες που δεν θα εμποδίζουν τους αγρότες του τρίτου κόσμου να παράγουν, σε συνθήκες που δεν θα είναι εις βάρος τους», συνέχισε ο κ. Ντιουφ.

Η Κοινή Αγροτική Πολιτική, οι (αμερικανικές) αγροτικές επιδοτήσεις αποβαίνουν σε βάρος των αγροτών του τρίτου κόσμου μεαποτέλεσμα να έχουμε, σε επίπεδο διεθνούς εμπορίου μία γεωργία που είναι άδικη, επέμεινε, χαρακτηρίζοντάς τη ιδιαιτέρως ευρωκεντρική.

Κατήγγειλε, επίσης, το γεγονός ότι οι χώρες του ΟΟΣΑ δίνουν στις χώρες τους «αγροτικές επιδοτήσεις» ύψους «372 δισεκατομμυρίων δολαρίων» ανά έτος, τη στιγμή που θα αρκούσαν, για όλο τον κόσμο, 30 δισεκατομμύρια δολάρια ανά έτος «προκειμένου να επενδύσουμε στη γεωργία με τον σωστό τρόπο».

«Είδατε όλοι ότι καταφέραμε να βρούμε 4.000 δισεκατομμύρια δολάρια για την αντιμετώπιση της χρηματοπιστωτικής κρίσης", πρόσθεσε ο κ. Ντιουφ. «Σε τι κόσμο ζούμε, ποιες είναι οι προτεραιότητες μας, ποια είναι η ηθική μας;»

«Εάν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα σε παγκόσμιο επίπεδο, απαιτούνται λύσεις που θα προστατεύουν μεν τα συμφέροντα των αγροτών των ανεπτυγμένων χωρών, αλλά που θα προστατεύουν συγχρόνως και τα συμφέροντα των αγροτών στις αναπτυσσόμενες χώρες», πρόσθεσε τασσόμενος υπέρ μιας «παγκόσμιας διακυβέρνησης».