Πληροφορίες
Πληροφορίες για το site
Καταχωρήστε το blog σας
Συχνές ερωτήσεις (FAQ)
Blogging για αρχάριους
“Ο πόλεμος γκρεμίζει τη ζωή, η ειρήνη είναι σαν βάλσαμο που την αγάπη χτίζει…” Αυτή τη φράση διάλεξε η Αλεξάνδρα Βλάσση-Θεοδωρικάκου, η γνωστή στους περισσότερους ως Αλέκα, για να ξεκινήσει το παρόν βιβλίο. Και είναι μια φράση που κρύβει μέσα της όλη την ουσία της ζωής της. Για πολλά χρόνια πάλεψε και συνεχίζει να παλεύει για το δίκιο του λαού που, ανήμπορος μπροστά στις βουλές των μεγάλων δυνάμεων, δίνει τη δική του καθημερινή μάχη για την επιβίωση. Μέσα από συνταρακτικά γεγονότα της προσωπικής της ιστορίας, γεγονότα που δύσκολα μπορεί να τα συλλάβει ανθρώπου νους, η συγγραφέας μεταφέρει με έξοχο τρόπο την εποχή πριν την Κατοχή, αλλά και μετά, στα δύσκολα χρόνια του Εμφυλίου. Με λόγο απλό, όμως βαθιά συναισθηματικό, περιγράφει την καθημερινή ζωή των κατοίκων του χωριού Μενδενίτσα της Λοκρίδας πριν τον πόλεμο του ‘40, κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής και μετά, όταν τα βουνά κατέλαβαν οι αντάρτες και έστρεψε ο αδελφός το όπλο εναντίον του αδελφού. Τότε ήταν που έχασε τους γονείς και την αδελφή της κι έμειναν μόνα τους στον κόσμο τα δυο μικρότερα αδέλφια, οι τελευταίες ρίζες, που αγωνίστηκαν να βρουν εύφορο έδαφος για να απλωθούν και να φτιάξουν τις δικές τους οικογένειες. Εξορίες, φυλακές, διωγμοί, μα πάνω από όλα αυτά η πίστη στο δίκιο του αγώνα και η ελπίδα για ένα καλύτερο, ειρηνικό αύριο.
Το βιβλίο είναι από τις εκδόσεις Εμπειρία Εκδοτική.
Tags: Βέροια, Δημόσια Βιβλιοθήκη Βέροιας, Κατοχή, πόλεμος, προσωπική ιστορία , Αλεξάνδρα Βλάσση-Θεοδωρικάκου
Περισσότερα... »
Ο Χένρυ Τάουνσεντ, μαύρος αγρότης, τσαγκάρης και πρώην σκλάβος, απολαμβάνει την προστασία του πιο ισχυρού άνδρα της Βιρτζίνια, του Γουίλιαμ Ρόμπινς, ενός ασυνήθιστου μέντορα. Πλάι του, ο Χένρι όχι μόνο μυείται στη λογοτεχνία, αλλά κατορθώνει να γίνει ιδιοκτήτης της φυτείας όπου εργάζεται και να αποκτήσει τους δικούς του σκλάβους. Όταν όμως πεθαίνει, η χήρα του υποκύπτει στο πένθος της και η φυτεία αρχίζει να διαλύεται: οι σκλάβοι δραπετεύουν, οι φίλοι αλληλοπροδίδονται. Πέρα από τον μικρόκοσμο του Τάουνσεντ τα πάντα αναποδογυρίζουν επίσης: ελεύθεροι μαύροι παγιδεύονται και οδηγούνται στη σκλαβιά, ένας άνεμος εξέγερσης πνέει δημιουργώντας και ενθουσιασμό και ανασφάλεια, φήμες για εξεγέρσεις των μαύρων στρέφουν τις λευκές οικογένειες ενάντια σε πιστούς και αγαπητούς υπηρέτες, η καχυποψία επικρατεί παντού.
Πώς είναι η ζωή στην πόλη και πώς στο χωριό; Δυο ποντικοί μας αφηγούνται τις περιπέτειες τους όταν αποφασίζουν να αλλάξουν τρόπο ζωής. Αύριο στο εργαστήριο της Πέμπτης 22 του μηνός στα μαγικά κουτιά της βιβλιοθήκης η Κατερίνα Αναστασίου θα παρουσιάσει το παραμύθι “Ο Τζανής ο ποντικός της πόλης” για παιδιά 5- 7 ετών.
Ο Συνήγορος του Παιδιού κ. Γ. Μόσχος στη Βιβλιοθήκη μας σε συνεργασία με τη Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Ημαθίας.
Η Μάγδα Σάμπο είναι η πιο γνωστή εν ζωή συγγραφέας της Ουγγαρίας. Έχει γράψει περισσότερα από 40 έργα (μυθιστορήματα, διηγήματα, θεατρικά). Το βιβλίο της “Η πόρτα” από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ, είναι μια εξομολόγηση ψυχής μιας γυναίκας που φοβάται να αφεθεί στην αγάπη.
Η Μάγδα, μια διάσημη συγγραφέας στην Ουγγαρία του 20ου αιώνα, προσλαμβάνει ως οικιακή βοηθό την Έμερεντς. Από την πρώτη στιγμή, μια παράξενη σχέση αναπτύσσεται μεταξύ τους. Η Έμερεντς, παρά την ηλικία της, είναι δραστήρια, πανέξυπνη, επιβλητική και τρυφερή μέσα στην εκκεντρικότητά της. Λατρεύει τα ζώα και προσφέρει απλόχερα τη βοήθειά της σε όσους την έχουν ανάγκη. Κι όμως, σε κανέναν δεν έχει ανοίξει ποτέ την πόρτα του σπιτιού της, κανείς δεν έχει παραβιάσει ποτέ το προσωπικό της άσυλο. Γιατί η Έμερεντς κρύβει μυστικά… Η τρυφερή ιστορία μιας μοναχικής γυναίκας που λαχταρά ν”αγαπήσει και να αγαπηθεί με τους δικούς της όρους….
17 Ιουλίου σήμερα και η εκκλησία μας γιορτάζει τη μνήμη της Αγίας Μαρίνας.
Για όσους ενδιαφέρονται να μάθουν κάποια πράγματα γύρω από την κατασκευή και το σχεδιασμό μιας πισίνας, μπορούν να συμβουλευτούν το βιβλίο του Juan de Cusa Ramos, “Σχεδιασμός πισίνας , από τις εκδόσεις Κλειδάριθμος .
Όμηρος Αβραμίδης
Λένα Μαντά
Βλάντισλαβ Σπίλμαν
“Τα αυτοάνοσα νοσήματα προκαλούν εμφύλιο πόλεμο μέσα σ’ έναν οργανισμό “. Αυτό είναι το πρώτο πράγμα που προσπαθεί να εξηγήσει ο γιατρός στους ασθενείς του , οι οποίοι πάσχουν από ένα 
Το βιβλίο του Τζόναθαν Φράνζεν “Οι διορθώσεις”, από τις εκδόσεις ΩΚΕΑΝΙΔΑ έχει μεταφρστεί σε 26 γλώσσες κι εντυπωσιάζει παντού αναγνώστες και κριτικούς.
Οι πανελλαδικές εξετάσεις τελείωσαν. Μαζί τους τελείωσε το άγχος των γονιών και των παιδιών. Πολλοί υποψήφιοι θα χάρηκαν αλλά και αρκετοί μπορεί να στεναχωρήθηκαν. Όπως και να ΄ναι ήρθε η στιγμή να συμπληρώσουν το μηχανογραφικό δελτίο για να διαλέξουν τη σχολή και επομένως το επάγγελμα που θα ακολουθήσουν στο μέλλον. Για να σας διευκολύνουμε να συμπληρώσετε το μηχανογραφικό σας προτείνουμε βιβλία που διαθέτει η βιβλιοθήκη στη συλλογή της και συγκεκριμένα στο τμήμα «Επαγγελματικός προσανατολισμός.» 
Το μυθιστόρημα του E.L. Doctorow “Παγκόσμια έκθεση” είναι ένα όμορφο και συγκινητικό βιβλίο γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο με αυτοβιογραφικές αναφορές του συγγραφέα . θέμα ένα παιδί εβραϊκής καταγωγής που μεγαλώνει στο Bronx τη δεκαετία του ‘30 , την εποχή που πραγματοποιήθηκε το πρώτο 
Κάποια στιγμή εκείνη του έριξε μια φευγαλέα ματιά μέσα από τον καθρέφτη της. Μια γρήγορη σμαραγδένια ματιά τόσο κοφτερή, που του τρύπησε, του έκαψε και του ξέσκισε την καρδιά. Σάστισε… Προσπάθησε μάταια να διώξει τη γοητεία της στιγμής εκείνης. Σπασμένος καθρέφτης, σκέφτηκε, ίσως να σημαίνει γρουσουζιά… Ένιωσε ανόητος και κίνησε να φύγει. Την προσπέρασε με τα μάτια κατεβασμένα και, προτού στρίψει στην πρώτη γωνία, σταμάτησε και την κοίταξε επίμονα, για ν’ αποτυπώσει και να κρατήσει στην ψυχή του την εικόνα της που τον μάγεψε. Τότε, εκείνη γύρισε αργά τα μάτια της και τα κάρφωσε στα δικά του. Αυτό ήταν… Ο κεραυνός… Η χαριστική βολή… Το χτύπημα που τον αποτελείωσε!
Η Ομορφαχυρένια, μια σκούπα μαγική, βαρέθηκε ξαφνικά την ήσυχη ζωή που ζούσε με τον φαρασίνο στο σπίτι κι αποφασίζει να πετάξει ελεύθερη και να γνωρίσει άλλους τόπους και άλλους ανθρώπους. Στο δρόμο της συναντάει τον κύριο Σοβαρό, ένα μικρό πουλί που είχε ειδικό λόγο να ψάχνει να βρει έναν καθρέφτη. Κι ενώ πετούσαν ευτυχισμένοι οι δυο μαζί, ένας τρίτος -κάποιος χαρταετός που είχε ξεφύγει από ένα παιδάκι- προστίθεται στην παρέα τους.
Μα που ξανακούστηκε ένα ψάρι να κολυμπάει όρθιο! Να γεννάει αυγά κι ας είναι αρσενικό! Να έχει για ουρίτσα μια μικρή χαριτωμένη στροφούλα! Ε, όχι! Τα υπόλοιπα ψάρια δε θα το αφήσουν να περάσει έτσι. Αφού ο νεαρός ιππόκαμπος δε μοιάζει μαζί τους, δεν τον θέλουν στην παρέα τους. Όταν όμως ο ιππόκαμπος βρεθεί στην ανοιχτή θάλασσα τότε θα καταλάβει πως δεν είναι εκείνος το πιο παράξενο πλάσμα του κόσμου!
Πρόσφατα προστέθηκε στη συλλογή μας το νέο βιβλίο της δρ. Άλκηστις Χωρέμη-Σπετσιέρη, με τίτλο ΑΚΡΟΠΟΛΗ.
Από την ημέρα που έκλεισαν τα σχολεία η κίνηση τους υπολογιστές είναι ακόμη πιο αυξημένη. Φέτος όμως η διαφορά είναι πως πολλά από τα παιδιά χρησιμοποιούν πια και τους δικούς τους υπολογιστές στον χώρο του αναγνωστηρίου. Γνωρίζοντας πως η βιβλιοθήκη προσφέρει ασύρματη σύνδεση στο internet, πολλά παιδιά έρχονται με τα δικά τους netbook που οι περισσότεροι πήραν δωρεάν, ως μαθητές της A’ Γυμνασίου. Στο αναγνωστήριο πια οι χρήστες του ασύρματου δικτύου είναι πιο πολλοί και από τους αναγνώστες.Μέσα σε όλα τα παιδιά με τα netbook βρήκα και έναν με 
…………………………………………………………………………………………………………………………………………Ενημερωτικό σημείωμα για δασκάλους δημοτικών σχολείων :
” Έχετε κουραστεί να επαναλαμβάνετε το καθετί τέσσερις φορές για να σας ακούσουν τα παιδιά σας; Καταλήγετε σε καυγά κάθε φορά που ζητάτε από το παιδί σας να κάνει κάτι; Πρέπει να θυμώσετε πρώτα για να κάνετε τα παιδιά σας να σας υπακούσουν; Αναγκάζεστε να υποχωρήσετε προκειμένου να σταματήσουν τα παιδιά σας να κλαψουρίζουν και να σας πιέζουν φορτικά; Λέτε ” Σταμάτα!” ή ” Φτάνει πια! Αρκετά!” περισσότερες από έξι φορές τη μέρα; Τα παιδιά σας περνούν ώρες μπροστά στην τηλεόραση και λίγα μόνο λεπτά μπροστά στα βιβλία τους; Αισθάνεστε ποτέ ένοχοι επειδή δέ συμπεριφέρονται καλά τα παιδιά σας; Τσακώνεστε με το/τη σύζυγό σας για θέματα πειθαρχίας; Όταν τιμωρείτε τα παιδιά σας, αισθάνεστε τιμωρημένοι κι εσείς οι ίδιοι; Ελπίζετε τα επόμενα δέκα χρόνια να περάσουν όσο το δυνατόν γρηγορότερα;” ” Οι γονείς πρέπει να καταλάβουν ότι η συμπεριφορά των παιδιών τους συχνά αποτελεί αντανάκλαση της δικής τους συμπεριφοράς. Αυτό είναι που κάνει το βιβλίο αυτό μοναδικό. Δεν εστιάζει στο τί κάνουν λάθος τα παιδιά. Διδάσκει στους γονείς τί μπορούν εκείνοι να κάνουν διαφορετικά.”
” … Ο θυμός είνα ένα σημάδι που πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη, ένα μήνυμα που μας λέει ότι είμαστε πληγωμένες, πως τα δικαιώματά μας παραβιάζονται…. Εκφράζοντας, όμως, άμεσα και ανοιχτά το θυμό μας κινδυνεύουμε να χάσουμε την αξιοπρέπεια και τη θυληκότητά μας ή ακόμα και να χαρακρηριστούμε ”νευρωτικές”. Και ο φόβος της απόρριψης μας κάνει είτε ν’αποφεύγουμε το θυμό και τις συγκρούσεις με κάθε θυσία, είτε να εμπλεκόμαστε εύκολα σε καυγάδες που δεν οδηγούν πουθενά. Σ’αυτό το βιβλίο, θα δούμε πώς μπορούμε να εντοπίζουμε τις πραγματικές αιτίες του θυμού μας και πώς να τον εκφράζουμε έτσι ώστε αντί να γίνεται εμπόδιο στη δημιουργικότητα και την ευτυχία μας, να συμβάλλει στη βελτίωση του εαυτού μας και των σχέσεών μας” Τελευταία μέρα στη Βιβλιοθήκη και επέλεξα να προτείνω δύο βιβλία, από τα πάραπολλά της συλλογής, που έχουν να κάνουν με τις ανθρώπινες σχέσεις. Επειδή όσο περνάει ο καιρός οι σχέσεις των ανθρώπων γίνονται πιο δύσκολες και νοιώθει κανείς μερικές φορές πως χρειάζεται κάποιο λεξικό για να συνεννοηθεί με τους γύρω του, θεωρώ πως και τα δύο βιβλία βοηθούν πολύ όποιους θέλουν να βοηθηθούν. Εύχομαι καλό κι ευλογημένο καλοκαίρι σ’όλους και καλή συνέχεια σ’αυτούς που θα συνεχίσουν να εργάζονται. Ο θεός να μας έχει όλους καλά.
Μέσα σ’όλες τις αφιερωμένες σε κάποια πρόσωπα ή γεγονότα μέρες, συμπεριλαμβάνεται και η μέρα (γιορτή) του πατέρα. Χρόνια τώρα μόνο τη μητέρα γιορτάζαμε, υμνούσαμε, κάναμε δώρα. Δεν είχαμε άδικο γιατί η ανατροφή των παιδιών ήταν αποκλειστικά έργο της μητέρας με τη συμβολή και της γιαγιάς όταν αυτή ζούσε μαζί με την οικογένεια ή έστω κοντά (στην ίδια γειτονιά, στο ίδιο χωριό,στην ίδια πόλη). Με όλες τις ανατροπές που έγιναν, σ’όλα τα επίπεδα παγκοσμίως, έχουμε πολλές διαφοροποιήσεις και στην οικογένεια από κάθε άποψη. Έτσι όλο και περισσότεροι άνδρες ασχολούνται με το μεγάλωμα και την ανατροφή των παιδιών τους. Έτσι μπορείς να πας σε μία παιδική χαρά, σ’ένα παιδότοπο και να συναντήσεις μόνο άντρες με τα παιδιά τους, πράγμα αδιανόητο πριν μερικές δεκαετίες. Προφανώς είναι όμορφο, καλό και χρήσιμο, αρκεί να μην ανατρέπονται οι ρόλοι. Γιατί τείνει να συμβεί κι αυτό με τη φόρα που πήραμε να ανατρέπουμε το κάθε τι, χωρίς να ελέγχουμε αν ουσιαστικά μας συμφέρει. Κρατώντας λοιπόν την πολύ όμορφη εικόνα του πατέρα που ασχολείται με το παιδί του,του ευχόμαστε χρόνια πολλά, καλά κι ευλογημένα ( γιορτή πατέρα:17 Ιουνίου ή κάθε τρίτη Κυριακή του Ιουνίου). Είναι ωραίο να δίνονται ευκαιρίες να γιορτάζει η οικογένεια ενωμένη κι αγαπημένη, αποδίδοντας τιμές και δώρα στο τιμώμενο πρόσωπο της ημέρας. Και τα δώρα δεν είναι μόνο υλικά. Η κάθε γυναίκα που αγαπάει ξέρει πολύ καλά τί κάνει χαρούμενο κι ευτυχισμένο τον άντρα της και πατέρα του παιδιού της. Και αυτή τη χαρά πάλι η οικογένεια θα την εισπράξει. Χρόνια πολλά λοιπόν στους πατεράδες και καλή επιτυχία στα νέα τους καθήκοντα, που από μόνοι(;) τους με χαρά ανέλαβαν και τα καταφέρνουν και πολύ καλά. Στη συλλογή της Βιβλιοθήκης υπάρχουν βιβλία σχετικά με το θέμα.
Κάποτε ένας αγιορείτης γέροντας περνώντας έξω από το Θεαγένειο νοσοκομείο στη Θεσσαλονίκη, έκανε το σταυρό του. Ο μοναχός που τον συνόδευε απόρησε και ρώτησε. Γέροντα εδώ δεν βλέπω κανένα ναό. Γιατί κάνατε το σταυρό σας; Και ο γέροντας δείχνοντας το Θεαγένειο νοσοκομείο: Τί λες παιδί μου! Εδώ είναι ένας τόπος μαρτυρίου. Πόσοι ασθενείς ταλαιπωρούνται από τη νόσο της εποχής και μαρτυρούν στη κυριολεξία, με τους πόνους τους και τις επώδυνες θεραπείες τους! Μ’εντυπωσίασε η σκέψη του γέροντα κι από τότε όποτε επισκέπτομαι το Θεαγένειο κάνω το σταυρό μου, γιατί πραγματικά είναι ένας τόπος μαρτυρίου, όπως και όλα τα νοσοκομεία. Έχουμε τη συνήθεια να σχολιάζουμε μόνο τα αρνητικά των νοσοκομείων, που χωρίς αμφιβολία δεν είναι λίγα. Χρειάστηκε αυτές τις μέρες να κάνω ”επίσκεψη” στο Ιπποκράτειο νοσοκομείο στη Θεσσαλονίκη και να μείνω μία νύχτα ως συνοδός στην Α’ παιδιατρική κλινική. Δέ θα πω πως είναι όλα άψογα, γιατί δεν είναι, όπως δεν είναι πολλές φορές ούτε τα σπίτια μας. Δεν θα ασχοληθώ με τίποτα αρνητικό γιατί αυτό το κάνουν ”πολύ καλά” τα κανάλια, που στήνονται από το πρωί στην είσοδο διαφόρων νοσοκομείων για να ”ανακαλύψουν και να διορθώσουν”, με ποιο τρόπο δεν κατάλαβα, τα κακώς κείμενα. Θα πω για γιατρούς με ανθρωπιά και καρδιά που εργάζονται σε δύσκολες συνθήκες, που πολλοί δεν θα το κάναμε ακόμα κι αν μας πλήρωναν με χρυσάφι.Θα αρκούμασταν στα λίγα και τα εύκολα. Θα πω για την Α΄παιδιατρική που έχω μια μικρή εικόνα. Υπάρχει στον 3ο όροφο μία αίθουσα που έχει την πινακίδα ” Σχολείο”, όπου μπορούν τα παιδιά που κινούνται, να απασχοληθούν για λίγο. Να διαβάσουν κάτι, να ζωγραφίσουν και ν’ακούσουν μουσική. Το θεωρώ πολύ σημαντικό και τις περισσότερες ώρες τις πέρασα σ’αυτή την αίθουσα. Βρήκα στο διαδίκτυο πως γίνονται μαθήματα και οι μαθητές που νοσηλεύονται για καιρό, μπορούν να μη χάνουν τα μαθήματά τους και να ξεφεύγουν για λίγο από το δωμάτιο και το κρεβάτι τους. Θα πω για τους γιατρούς και τις νοσοκόμες αλλά και για το υπόλοιπο προσωπικό που, παρ’όλες τις ελείψεις, με πολλή αγάπη εργάζονται. Ίσως παίζει ρόλο το ότι πρόκειται για παιδάκια και όλοι μας νιώθουμε αλλιώς γι’αυτά. Χωρίς να αναφέρω ονόματα ( επειδή δεν ξέρω αν το θέλουν) θα πω για τρεις συντοπίτες μας γιατρούς που με συγκίνησαν με τη συμπεριφορά τους και το ενδιαφέρον τους. Και θέλω να ευχαριστήσω όλους: την διευθύντρια της παιδιατρικής κλινικής, τους γιατρούς, τις νοσοκόμες και όλο το προσωπικό για ο ενδιαφέρον τους, την κατανόηση και τη γλυκύτητα των τρόπων τους. Ο Θεός να τους έχει όλους καλά και να συνεχίζουν ακούραστα το λειτούργημά τους. Εδώ θέλω να ευχαριστήσω όλο τον κόσμο που προσευχήθηκε για να ληξει αισίως μια οικογενειακή μου περιπέτεια και να δηλώσω πως περισσότερο από κάθε άλλη φορά ένιωσα τη δύναμη της προσευχής. Να είναι όλοι καλά. Κι όποιος έχει διαφορετική άποψη για οτιδήποτε, δικαιούται να την έχει και να είναι κι αυτός καλά. Δόξα τω θεώ για όλα.
”Η πρωτοβουλία του Δ.Σ. και των μελών του ιεραποστολικού συνδέσμου να στηρίξουν τον δοκιμαζόμενο, σεισμόπληκτο λαό της Αϊτής υπήρξε επίπονη και επικίνδυνη λόγω της δυσλειτουργίας του κράτους στο οπίο απευθυνόταν. Χρειάστηκαν 20 μέρες για την ολοκλήρωση σχεδιασμού αγοράς, μεταφοράς και διανομής της βοήθειας. Απαιτήθηκε πολλή υπομονή και επιμονή για την αντιμετώπιση των γραφειοκρατικών μηχανισμών δύο πτωχών κρατών.Της Αϊτής και του Αγίου Δομήνικου… Ανήμποροι (οι πληγέντες) να προγραμματίσουν τη ζωή και να οραματιστούν το μέλλον τους αναμένουν καθημερινά τη διανομή συσιτίου από ανθρωπιστικές οργανώσεις…. Χαρήκαμε πραγματικά όταν συναντήσαμε μέλη φιλανθρωπικών οργανώσεων από την Ευρώπη, την Τουρκία, το Κόσσοβο, το Πακιστάν, το Ισραήλ, την Ιαπωνία και άλλες χώρες… Πληροφορηθήκαμε ότι μεγάλες ποσότητες τροφίμων που φτάνουν στο κράτος, αποθηκεύονται σε εγκαταστάσεις του αεροδρομίου, με απώτερο σκοπό τη διανομή τους από την κυβέρνηση. Κανείς δε γνωρίζει την τύχη αυτών των βοηθειών.Αυτός ήταν και ένας από τους λόγους που αποφασίσαμε να διανείμουμε μόνοι μας τη βοήθεια… Θα ήταν παράλογο να επιτρέπαμε τη διανομή μιας τόσο μεγάλης βοήθειας(215.685,40€), σε υψηλόβαθμους υπαλλήλους του κράτους, για τους οποίους ακούγονται και λέγονται πολλά… 4000 άνθρωποι γεύτηκαν την αγάπη τωνΕλλήνων δωρητών κι ευεργετών που μας εμπιστεύτηκαν να πραγματοποιήσουμε την αποστολή αυτή, ενισχύοντας ο καθένας κατά το μέτρο των δυνατοτήτων του την όλη προσπάθεια… Το ξέρουμε δε λύσαμε το πρόβλημα. Δώσαμε όμως σε χιλίάδες ανθρώπους χέρι βοηθείας, ώστε να ελπίζουν στο θεό και να συνεχίσουν να παλεύουν στη ζωή τους…” Τα κομμάτια του κειμένου είναι από το περιοδικό του ιεραποστολικού συνδέσμου Θεσ/νίκης :” Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός”. Το περιοδικό αποστέλλεται δωρεάν στη Βιβλιοθήκη μας και σ’οποιον ενδιαφέται επίσης. Η διεύθυνση του συνδέσμου είναι:www.iersyn.gr για περισσότερες πληροφορίες. Πάντως είναι παρήγορο( μέσα σ’όλα όσα μας συμβαίνουν τον τελευταίο καιρο) που υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται και για τους συνανθρώπους τους. Πολύ παρήγορο.
” Τα χέρια μας είναι γεμάτα ζωή. Για το μωρό αποτελούν το πρώτο του παιχνίδι. Έκθαμβο παρακολουθεί τις κινήσεις τους. Γρήγορα ανακαλύπτει τα δάχτυλα… Αν καθώς χαϊδεύουμε τα δάχτυλα και τα χεράκια του παιδιού, πούμε ένα μικρό στιχάκι- για παράδειγμα: ” Τί έρχεται από κει; Ένα μικρό γατί”-, φτιάξαμε ήδη μόνοι μας το πρώτο δαχτυλοπαίγνιο. Ο συσχετισμός των λέξεων που εκφωνούμε παραστατικά και ρυθμικά, σε συνδυασμό με ανάλογες κινήσεις, προκαλεί μεγάλο ενδιαφέρον στο παιδί… Η συναισθηματικά στενή επαφή μεταξύ ενηλίκου και παιδιού δυναμώνει με αυτά τα παιχνίδια. Επίσης προωθείται η γλώσσα, η νόηση, η λεπτή κινητικότητα, το αίσθημα του ρυθμού και της αρμονίας…”Ένα βιβλίο για πολύ μικρές ηλικίες κυρίως. Αυτό που το κάνει ιδιαίτερα χρήσιμο είναι που περιλαμβάνει φωτογραφίες με τις διάφορες κινήσεις. Φυσικά ο καθένας μπορεί να αυτοσχεδιάσει και στο στίχο και στις κινήσεις, το βιβλιαράκι όμως αποτελεί ένα καλό βοήθημα.
[ ” Ο Νικ Μάρβελ” είναι ένα ” μυθιστόρημα”, όμως ένα ”μυθιστόρημα” αλλιώτικο από τ’άλλα. Είναι γραμμένο για παιδιά, αλλά, όπως λέει κι ο μεταφραστής του, για παιδιά από 9 μέχρι 99 ετών. Είναι γραμμένο για τα παιδιά της γενιάς αυτής και μέσα σ’αυτό, τα νέα παιδιά μπορεί να συναντήσουν τον εαυτό τους, με τα καλά του και την ασχήμια του κι ίσως στο τέλος να θελήσουν ν’αξιοποιήσουν τα καλά. Ο ”Νικ Μάρβελ” είναι ένα ”μοντέρνο” βιβλίο, που μιλά στα σημερινά παιδιά στη γλώσσα τους, στη γλώσσα, που αυτά καταλαβαίνουν και μέσα από τη γλώσσα αυτή περνά κάποια άλλα πράγματα, που τα σημερινά παιδιά ίσως δεν άκουσαν ποτέ κι ίσως δεν φαντάζονται καν ότι υπάρχουν… Κάποια από τα γεγονότα και τα πρόσωπα που εμπλέκονται στο ”μύθο” είναι φανταστικά, κάποια άλλα όμως όχι κι από σένα εξαρτάται να βρεις τελικά την άκρη.] Περιπέτεια και δράση για όσους αγαπούν τη συγκεκριμένη κατηγορία βιβλίων. Για όσους διάβασαν το πρώτο βιβλίο και περίμεναν το δεύτερο, έχουν την ευκαιρία να το απολαύσουν και να το συστήσουν και στους φίλους τους. Ενδιαφέρον και γι αυτούς που θέλουν να λύνουν γρίφους και μυστήρια.
” Δεκαοκτώ επιστήμονες επιχειρούν να παρουσιάσουν το σύνθετο και πολύμορφο φαινόμενο της ταυτότητας στον ευρύτερο μακεδονικό χώρο από την κλασική αρχαιότητα μέχρι τις μέρες μας. Στις ανθρώπινες ομάδες που εξετάζονται συγκαταλέγονται οι αρχαίοι Μακεδόνες, οι ”Ρωμαίοι”, ”Γραικοί” και Σλάβοι του μεσαίωνα, οι ελληνόφωνοι, σλαβόφωνοι και βλαχόφωνοι Χριστιανοί των νεότερων χρόνων, οι Έλληνες και Σλαύοι Μακεδόνες της σύγχρονης εποχής. Με τη συνδρομή των εργαλείων που παρέχουν οι Επιστήμες του Ανθρώπου, ιδίως η Ιστορία, η Αρχαιολογία, η Επιγραφική, η Κοινωνική Ανθρωπολογία, η Φιλολογία, η Γλωσσολογία και η Πολιτική Επιστήμη διερευνώνται ζητήματα όπως οι πολιτισμικές ταυτότητες, οι μύθοι, τα σύμβολα και τα στερεότυπα, η διαδικασία και οι μηχανισμοί της εθνογένεσης (με έμφαση στην ιστοριογραφία και την πολιτική χρήση του παρελθόντος), ο ρόλος των κρατών και των ομάδων πίεσης, οι επιπτώσεις από την επανάσταση στην τεχνολογία της επικοινωνίας. Πρόσθετα ζητήματα, όπως η ονοματοδοσία κρατών και η χρήση γεωγραφικών όρων στο διεθνές εμπόριο προσεγγίζονται από τη σκοπιά της επιστήμης τουΔικαίου. Η ίδια η γεωγραφική ταυτότητα της Μακεδονίας γίνεται αντικείμενο χαρτογραφικής μελέτης….” Στη συλλογή μας, στην κατηγορία ”Μακεδονικά” υπάρχουν πολλά βιβλία για τη Μακεδονία μας.
” Εμείς οι Παλαιστίνιοι υποφέρουμε από μία ανίατη ασθένεια: την ελπίδα”. Είναι λόγια του Παλαιστίνιου ποιητή Μαχμούντ Νταρουίς (1941-2008). Αποφεύγω γενικά τα Μ.Μ.Ε. (τηλεοπτικά και έντυπα) όμως μαθαίνω, δυστυχώς, όσα δυσάρεστα συμβαίνουν. Έτσι συνέβη και με την επίθεση των ισραηλινών στην αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα. Αυτή η Γάζα ταλαιπωρείται από τον καιρό του Αβραάμ. Έψαξα στη συλλογή της Βιβλιοθήκης και βρήκα βιβλία για την περιοχή της Παλαιστίνης. Ψάχνοντας για κάτι τελείως άσχετο στο διαδίκτυο, βρήκα στοιχεία και ποιήματα του ” εθνικού” ποιητή της Παλαιστίνης.
Έχω δηλώσει κι άλλη φορά πως είμαι κατά των ”παγκοσμίων ημερών” (κατά-υπέρ κάποιου ή κάτι). Παγκόσμια ημέρα κατά του καπνίσματος η 31η Μάη από το 1988. Θεωρώ πως μια μέρα δεν φτάνει για να δείξουμε πόσο κακό μας κάνει το κάπνισμα, όπως δε φτάνει μια μέρα για να ευχαριστήσουμε και να δείξουμε την αγάπη μας στη μητέρα μας και αλλού. Δεν θα αναφερθώ στο κακό που κάνει το κάπνισμα στην υγεία μας. Είναι σ’όλους γνωστό. Καπνιστές και μη. Λόγω οικονομικής κρίσης, θα επισημάνω την ”οικονομική αιμοραγία” σύμφωνα με τα στοιχεία που δίνει η παγκόσμα τράπεζα: 200 δισεκτομμύρια δολλάρια ξοδεύονται κάθε χρόνο, στους πάσχοντες από νόσους που σχετίζονται με το κάπνισμα. Πώς σας φαίνεται το νούμερο; Αστρονομικό; ή προτιμούμε να κόψουμε οτιδήποτε άλλο εκτός από το κάπνισμα; Τι παράνοια είναι αυτή να τα βάζουμε με τον θεό και μ’όλο τον κόσμο αν αρρωστήσουμε από κάτι και δεν κόβουμε αυτό που μας ζημιώνει από κάθε άποψη; Και το ξέρουμε και το καταλαβαίνουμε και δεν αλλάζουμε!!!.
Για τη γιορτή της αγίας Θεοδοσίας ετοιμάζονταν ο λαός της Πόλης το βράδυ της 28ης Μαϊου του 1453. Πανηγυρική αγρυπνία, γεμάτη λουλούδια η εκκλησία η αφιερωμένη στη μνήμη της, κόσμος πολύς για να εναποθέσει τις ελπίδες του στην αγία για την τύχη της πολυαγαπημένης τους Πόλης. Την Πόλη του Κωνσταντίνου που για 1000 και πλέον χρόνια ήταν το θαύμα της τότε οικουμένης. Ξημέρωσε η 29η Μαϊου και ” η Πόλις εάλω”. Το θαύμα έσβησε και η αγία Θεοδοσία πέρασε στη μνήμη μας σε δεύτερη μοίρα. Γιατί όταν αναφερόμαστε την 29η Μαϊου 1453, κανενός το μυαλό δεν θυμάται την αγία Θεοδοσία, αλλά θυμάται την άλωση της Πόλης. Αύριο 29 Μαϊου 2010, συμπληρώνονται 557 χρόνια από την φοβερή εκείνη μέρα. Και έρχεται στη μνήμη μας ( εν μέσω των γεγονότων που ζούμε) η μορφή του τελευταίου αυτοκράτορα, του μαρμαρωμένου βασιλιά. Του ανθρώπου που γνωρίζοντας την κατάσταση της αυτοκρατορίας, φόρεσε το στέμμα που γι αυτόν ήταν ακάνθινο στεφάνι. Και αγωνίστηκε καί δεν κατέφυγε αλλού για να γλυτώσει τη ζωή του. Έμεινε στην Πόλη του με τον λαό του και για το λαό του. Γι αυτό στη συνείδηση του λαού δεν πέθανε, αλλά είναι μαρμαρωμένος και περιμένει… Και παρ’όλα όσα λέγονται και γράφονται ( πως ο μαρμαρωμένος βασιλιάς δεν είναι ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, αλλά ο ευσβής αυτοκράτορας της Νίκαιας Ιωάννης Βατάτζης), στη δικήμου σκέψη είναι ο αγνός μάρτυρας της Ρωμιοσύνης και μου αρέσει ο θρύλος του ως μαρμαρωμένου βασιλιά. Δεν έχω τίποτα εναντίον του αυτοκράτορα Ιωάννη Βατάτζη τον οποίο η εκκλησία τιμά ως άγιο κι ας με συγχωρήσει, αλλά ο αγώνας και η αγωνία του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου με συγκινούν από τα χρόνια του Δημοτικού σχολείου. Τότε που η ιστορία διδάσκονταν και εστίαζε σε ηρωικά πρότυπα και δεν φοβόταν ο δάσκαλος μην τον χαρακτηρίσουν ρατσιστή, εθνικιστή και οπισθοδρομικό. Ας θυμηθούμε αύριο και την αγία Θεοδοσία και τον νέο άγιο Λουκά Κριμαίας του οποίου τη μετακομιδή των λειψάνων γιορτάζει πανηγυρικά η Μητρόπολή μας, αυτή τη μέρα.
” Εκείνο το πρωινό, ένα καινούριο παιχνίδι ήρθε στο δωμάτιο… Το όνομά του: Αγκαλίτσας!… Κανένας δεν ξέρει τι είδους παιχνίδι είναι ή τί ακριβώς μπορεί να κάνει…” ένα βιβλίο, κυρίως για παιδιά που δεν ανακάλυψαν ακόμα τα χαρίσματά και τις δυνατότητές τους, πράγμα το οποίο συμβαίνει και με τον Αγκαλίτσα, που τα υπόλοιπα παιχνίδια του σπιτιού τον βοηθούν να αναλακύψει. Χαριτωμένο βιβλίο και αγαπημένο των παιδιών. Πολλά βιβλία με αναφορά στα ιδιαίτερα χαρίσματα και τις δυνατότητες του καθενός, υπάρχουν στη συλλογή της Βιβλιοθήκης. Βιβλία για μικρά και μεγάλα παιδιά (από 7 έως 77 χρονών). Που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο όλα μας λένε πως όλοι είμαστε ίδιοι, ίσοι, όλοι έχουμε ιδιαίτερα χαρίσματα, έστω κι αν δεν το ανακαλύψαμε ακόμη. Κι αν δεν το ανακαλύψαμε ακόμη, καιρός να ψάξουμε. Να ψάξουμε και να μην επαναπαυόμαστε στην ”ανημπόρια” και τη μιζέρια μας. Γιατί μερικές φορές αυτό μας βολεύει.
Υπάρχει στη συλλογή της Βιβλιοθήκης ένας ικανός αριθμός βιβλίων με θέμα την εγκληματικότητα, την παραβατικότητα των νέων και όχι μόνο. Διαβάζοντας το post της Άννας αναρωτήθηκα για άλλη μια φορά για το οικονομικό έγκλημα και πόσο το βάζουμε στην ίδια κατηγορία με εγκλήματα του κοινού ποινικού δικαίου ή το θεωρούμε ανώδυνο, επειδή δεν έχουμε μπροστά μας ένα κατακρεουργημένο θύμα. Αυτό καθόλου δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν τέτοια (και μάλιστα πολλά) θύματα. Με συγκλόνισε όμως η τελευταία ανάρτηση της Σταυρούλας, με τίτλο: Εμείς οι ”καθωσπρέπει”. Είχα ξεχάσει προ πολλού τον Κώστα Πάσσαρη και τα εγκλήματά του. Δεν ήξερα ότι ζει ακόμη ο π. Γερβάσιος Ραπτόπουλος και δεν θυμόμουν τη μεγάλη του προσφορά για τους φυλακισμένους ( ανεξαρτήτως εγκλήματος, χρώματος, εθνικότητας) και ντρέπομαι γι αυτό. Μπαίνω λοιπόν στη σελίδα της Σταυρούλας: 
Είναι το όνομα της τελευταίας ποιητικής συλλογής του Νικηφόρου Βύρωνα-Καμπά, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αιγαίο-Papier Land. Όμορφος τίτλος, όμορφη φωτογραφία στο εξώφυλλο και στις σελίδες του στίχοι που ξεχειλίζουν από αγάπη. Στίχοι αφιερωμένοι στην οικογένεια του συγγραφέα, την πατρίδα του, τα μέρη όπου έζησε, τους φίλους του, τους φίλους που «έφυγαν» …
” Με ρωτάς για την αιτία της τωρινής κρίσης ή της τωρινής θείας δίκης! Η αιτία είναι πάντα η ίδια. Η αιτία για τις ξηρασίες, τις πλημμύρες, τις επιδημίες και άλλα μαστιγώματα της γενιάς των ανθρώπων, είναι η αιτία και για την τωρινή κρίση. Η αποστασία των ανθρώπων από τον Θεό. Με την αμαρτία της θεο-αποστασίας οι άνθρωποι προκάλεσαν αυτή την κρίση και ο Θεός την επέτρεψε, ώστε να ξυπνήσει τους ανθρώπους, να τους κάνει ενσυνείδητους, πνευματικούς και να τους γυρίσει προς Εκείνον. Στις μοντέρνες αμαρτίες-μοντέρνα και η κρίση. Και όντως ο θεός χρησιμοποίησε μοντέρνα μέσα ώστε να το συνειδητοποιήσουν οι μοντέρνοι άνθρωποι: χτύπησε τις τράπεζες, τα χρηματιστήρια, τις οικονομίες, το συνάλλαγμα των χρημάτων. Ανακάτωσε τα τραπέζια στις συναλλαγές, σ’όλο τον κόσμο όπως κάποτε στον ναό των Ιεροσολύμων. Προξένησε πρωτόγνωρο πανικό μεταξύ εμπόρων και αυτών που ανταλλάσσουν το χρήμα.Προκάλεσε σύγχυση και φόβο. Όλα αυτά τα έκανε για να ξυπνήσουν τα υπερήφανα κεφαλάκια των σοφών της Αμερικής , για να έλθουν εις εαυτούς και να πνευματικοποιηθούν. Και από την άνεση και το αγκυροβόλημα στα λιμάνια της υλικής σιγουριάς να θυμηθούμε τις ψυχές μας, να αναγνωρίσουμε τις ανομίες μας και να προσκυνήσουμε του ύψιστο θεό, τον ζωντανό θεό. Μέχρι πότε θα διαρκέσει η κρίση; Όσο το πνεύμα των ανθρώπων παραμείνει δίχως αλλαγή.” Το κομμάτι δεν είναι σημερινό όσο κι αν φαίνεται απίθανο. Είναι μία επιστολή του αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς και περιέχεται στο βιβλίο: Δρόμος δίχως θεό δεν αντέχεται: ιεραποστολικές επιστολές Α’ των εκδόσεων: εν πλω. 
” Το ειδωλολατρικό μένος του ιστορικού Ζώσιμου, το αιρετικό μίσος του Αρειανιστή Φιλοστόργιου, το αντιεκκλησιαστικό πνεύμα του Γαλλικού Διαφωτισμού, η φανατισμένη παπική προπαγάνδα και ο θρίαμβος της κοσμικότητος και της αθεϊας έχυσαν άφθονο μελάνι, για να κατασκευάσουν το αρνητικό πορτραίτο του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ομίχλη παραπλανητική, προϊόν όχι επιστημονικής έρευνας, αλλά εμπαθείας για διαφορετικούς λόγους, σκέπασε το μεγαλοφυή, φωτισμένο και ανυπέρβλητο κοσμοκράτορα Κωνσταντίνο” Το κομμάτι είναι από τον πρόλογο του βιβλίου της μοναχής Ολυμπιάδας Ντίτορα, ηγουμένης της Ι.Μ. Αγίου Αθανασίου Σφηνίτσης με τίτλο: Ο Πατήρ της Ρωμιοσύνης. Είναι γνωστό σε όλους πως ο Φλάβιος Βαλέριος Κωνσταντίνος, γιος του Κωνστάντιου Χλωρού και της Ελένης , ο τελευταίος Ρωμαίος αυτοκράτορας και ο ιδρυτής της νέας χιλιόχρονης αυτοκρατορίας (βυζαντινής), είναι σημείο αντιλεγόμενο για πολλούς. Δίκαια η ιστορία τον ονόμασε Μέγα; Δίκαια η εκκλησία τον κατέταξε στη χορεία των αγίων; Είδε το σημείο του σταυρού στον ουρανό ή ήταν κάποιο τέχνασμα; Σκότωσε τον Κρίσπο τον πρωτότοκο γιο του; Είναι υπεύθυνος για το θάνατο της δεύτερης γυναίκας του Φάυστας; και πολλά άλλα. Θέλω να σημειώσω εδώ πως, κρίνουμε με κριτήρια 2000-2010 , γεγονότα του 320-340. Αυτό είναι δίκαιο από μέρους μας; Στην αφηγηματική βιογραφία που έγραψε η μοναχή Ολυμπιάδα, παραδέχεται πως θεωρώντας τον αδικημένο, εστίασε στα προσόντα του και στα μεγάλα έργα του με κίνδυνο να κατηγορηθεί για μεροληψία, χωρίς να αγνοεί ή και να παραλείπει τα αρνητικά σημεία του μεγάλου άνδρα. Η εκκλησία γιορτάζει τη μνήμη του μαζί με τη μνήμη της μητέρας του Ελένης στις 21 Μαϊου. Ο άγιος και Μέγας Κωνσταντίνος πέθανε στις 21 Μαϊου του 337 σε ηλικία 63 ετών. Στη συλλογή της Βιβλιοθήκης υπάρχουν όλα τα βιβλία της μοναχής Ολυμπιάδας, καθώς και αρκετές βιογραφίες του Μ.Κωνσταντίνου και μια της μητέρας του Ελένης. ( το post είναι αφιερωμένο στη Δέσποινα που ευλαβείται ιδιαίτερα τον άγιο Κωνσταντίνο και την αγία μητέρα του Ελένη).
Όταν κάποιος παθαίνει έμφραγμα και είναι και νέος σχετικά, όλοι λυπόμαστε και λέμε: Κρίμα έτσι ξαφνικά και τόσο νέος! Δεν είναι ξαφνικά, άκουσα να λέει σε μία ομιλία του ο π. Ανδρέας Κονάνος, ο οποίος μετέφερε τις σκέψεις κάποιων πατέρων και γερόντων της εκκλησίας μας. Όταν κανείς είναι νέος, λέει, φροντίζει με κάθε τρόπο για το μελλοντικό του έμφραγμα και για όλες τις υπόλοιπες ασθένειες συμπληρώνω εγώ. Με ποιο τρόπο; Τρώει ό τι θέλει και όσο θέλει. Κοιμάται όσο θέλει. Ασκείται ή δεν ασκείται όσο και όπως θέλει. Ξενυχτάει κάνει καταχρήσεις χωρίς να ανησυχεί για το μέλλον, επειδή δεν έχει άμεσες ενοχλήσεις. Και σιγά αλλά σταθερά φροντίζει για το έμφραγμά του. Κάτι σαν τη σταγόνα που όσο ασήμαντη φαίνεται τόσο κάνει καλά τη δουλειά της, όταν πέφτει κατά τακτά διαστήματα πάνω σε μια πέτρα. Να θυμηθούμε και το αλληγορικό ποίημα του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη” ο βράχος και το κύμα”. Βιβλία σχετικά με το έμφραγμα υπάρχουν στη βιβλιοθήκη, αλλά δεν νομίζω πως αγγίζουν το θέμα από την πνευματική του πλευρά όπως το κάνει ο π. Ανδρέας. Εστιάζουν στη διατροφή και την άσκηση αλλά από πρακτική πλευρά θα έλεγα. Ωστόσο υπάρχουν. Ο π. Ανδρέας Κονάνος είναι ένας νέος ιερέας (για όσους δεν τον γνωρίζουν), και μιλάει στο ραδιόφωνο, στο σταθμό της Πειραϊκής Εκκλησίας στην εκπομπή με τίτλο: Αθέατα περάσματα. Ανεπιφύλακτα συστήνω να ακούσουν όλοι μια εκπομπή του με οποιοδήποτε θέμα για να έχουν προσωπική άποψη. Μπορεί να βρει και να ακούσει κανείς στο διαδίκτυο πολλές ομιλίες του και να έχει άμεση εικόνα. Περιδιαβαίνοντας στο διαδίκτυο διαπίστωσα πως υπάρχει μια πρόταση από τις εκδόσεις Ακρίτας να δημοσιευτούν σε βιβλίο οι ομιλίες αυτές. Θεωρώ πως θα είναι πολύτιμο δώρο γι αυτούς που δεν έχουν ή δεν μπορούν να έχουν επαφή με το διαδίκτυο. Προς το παρόν στη Βιβλιοθήκη υπάρχει μόνο ένα κείμενό του που περιέχεται στο συλλογικό τόμο: Οικογένεια σε κρίση. Μακάρι να γίνει πραγματικότητα η επιθυμία των εκδόσεων: Ακρίτας και να έχουμε τη χαρά να διαβάζουμε κείμενα του π. Α.Κονάνου, όποιο θέμα κι αν διαπραγματεύεται.
” Η σύγκρουση των πολιτισμών σημαίνει: οι δυτικές δημοκρατίες από τη μια πλευρά, το ισλάμ από την άλλη. Δύο κόσμοι, παγιωμένοι στις ιστορικές, πολιτισμικές, θρησκευτικές διαφορές τους και καταδικασμένοι ως εκ τούτου να συγκρουστούν...Αν είναι επιτακτικό να υπερασπιστούμε τη δημοκρατία, είναι εξίσου κρίσιμο να μην αφήσουμε να μας κυριεύσει ο φόβος και να μας παρασύρει σε καταχρηστικές αντιδράσεις. Ο φόβος των βαρβάρων είναι αυτό που απειλεί να μας κάνει βάρβαρους. Και το κακό που θα κάνουμε στον εαυτό μας θα ξεπερνά το κακό που φοβόμασταν αρχικά. Η ιστορία μας το διδάσκει: το φάρμακο μπορεί να είναι χειρότερο από την αρρώστια.” Ενα ενδιαφέρον βιβλίο το οποίο δεν διάβασα ακόμη και ίσως και να διαφωνώ με τις απόψεις του συγγραφέα. Αυτό βέβαια δεν κάνει το βιβλίο λιγώτερο σημαντικό. Ο τίτλος, μας παραπέμπει σε μια κατάσταση, που προέκυψε τα τελευταία χρόνια στη χωρα μας και στην Ερώπη γενικότερα και απασχολεί όλους μας, έτσι ή αλλιώς. Και θα μας απασχολήσει και στο μέλλον. Γι αυτό όσο καλύτερα μελετήσουμε το ”πρόβλημα” τόσο πιο εύκολα θα το χειριστούμε και θα το αντιμετωπίσουμε και μεις και τα παιδιά μας. Ο συγγραφέας,Tzvetan Todorov
, γεννήθηκε στη Βουλγαρία το 1939. Σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Σόφιας. Εγκαταστάθηκε στο Παρίσι το 1963. Αντικείμενα της έρευνάς του είναι ο ρατσισμός, η αποικιοκρατία, ο εθνοκεντρισμός και η αναζήτηση ενός καινούργιου ανθρωπισμού. Στο έργο του διασταυρώνονται η ιστορία, η ανθρωπολογία, η πολιτική φιλοσοφία και η θεωρία της λογοτεχνίας” Αλήθεια τί εννοούμε σήμερα όταν μιλούμε για βαρβάρους και ποιοι είναι αυτοί οι βάρβαροι τελικά;
Ο συγγραφέας του μπεστ σέλερ: Τα παιδια δέν θέλουν ψυχολόγο. Γονείς θέλουν, Νίκος Σιδέρης επανέρχεται με το νέο του βιβλίο: Δεν παίζεις μόνο εσύ.Υπάρχουν κι άλλοι! Ήθος και τέχνη της ανθρώπινης σχέσης. Είναι μερικές λέξεις κλειδιά. Κλειδιά που έχουμε στα χέρια μας και θα μπορούσαμε να τα χρησιμοποιήσουμε αλλά τ’αφήνουμε να σκουριάζουν. Κλειδιά που ανοίγουν πόρτες, παράθυρα, διόδους, χαραμάδες έστω. Και χάνουμε την ηρεμία μας και μας φταίνε όλα και όλοι, ενώ τις περισσότερες φορές ειναι στο χέρι μας και μόνο, να κάνουμε τα πράγματα πολύ πιο εύκολα. ( Λέξεις όπως: διάλογος, επικοινωνία, προτεραιότητες, ελιγμοί). Πάνω απ’όλα βέβαια είναι η αγάπη. Όχι του τύπου: δεν μπορώ χωρίς εσένα με τα λόγια, αλλά στην πράξη δεν σε αντέχω. ( Έλεγε κάποιος : αγαπώ όλο τον κόσμο, αλλά δεν μπορώ να ανεχτώ στο ίδιο δωμάτιο κάποιον άλλο ούτε για είκοσι λεπτά). Και πάνω απ’όλα η αναφορά μας στον Δημιουργό.Τον Δημιουργό που όλοι έχουμε ξεχάσει επειδή έχουμε την ψευδαίσθηση, πως τα ξέρουμε όλα και καλύτερα. Η συντριπτική πλειοψηφεία των βιβλίων που έχω διαβάσει ή ξεφυλλίσει έχουν εξοστρακίσει τον Θεό. Αυτό δε σημαίνει πως οι συμβουλές και λύσεις που προτείνουν δεν είναι σωστές, αληθινές και εφαρμόσιμες. Άλλο είναι όμως να ξεκινάς κοιτάζοντας ψηλά. Μου αρέσει ο υπότιτλος του βιβλίου: ήθος και τέχνη της ανθρώπινης σχέσης. Γιατί για τέχνη πρόκειται… 
Το βιβλίο: Οικογενειακή αρμονία: αλήθειες και ψέματα, είναι ένα πολύ καλό, πολύ απλό, ευκολοδιάβαστο βιβλίο, όπου ο καθένας μας μπορεί να συναντήσει τον εαυτό του σαν σε καθρέφτη. Τα όσα λέει είναι εφαρμόσιμα όταν κάποιος θέλει να τα εφαρμόσει. Είναι είναι απαραίτητο όμως, να ξεχάσει όσο γίνεται τον εγωισμό του. Γιατί ο εγωισμός μας είναι που κάνει δύσκολες όλες, μα όλες τις σχέσεις. Δουλεύοντας στο δανειστικό τμήμα της Βιβλιοθήκης παρατηρώ ανθρώπους (γυναίκες κυρίως) που έχουν ”ξεσκονίσει” τις κατηγορίες:1. παιδικό τμήμα- γονείς και 2. ανθρώπινες σχέσεις. Κάποιοι άλλοι δεν ξέρουν καν πως υπάρχουν τέτοιες κατηγορίες βιβλίων. Φαίνεται πως τα έχουν λύσει;όλα. Είναι πολύ παρήγορο εάν συμβαίνει. Τίποτα δεν αποκλείεται. Κάνουμε όμως, γνωστό στον κόσμο πως η συλλογή της Βιβλιοθήκης δεν περιέχει μόνο μυθιστορήματα όπως πολλοί νομίζουν. Μια επίσκεψη στους χώρους και ορόφους της Βιβλιοθήκης θα πείσει ακόμα και τους δύσπιστους.
Η Ορθόδοξη Ανατολική εκκλησία τιμά πλήθος αγίων, ασκητών, ομολογητών, οσίων, μαρτύρων, μεγαλομαρτύρων. Ανθρώπων που δέν λογάριασαν τη ζωή τους και έδωσαν μαρτυρία, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, για τον Χριστό. Και τις περισσότερες φορές η μαρτυρία σφραγίστηκε με το μαρτύριο. Πάντα είχα την απορία: ποιά είναι η διαφορά του μάρτυρα από τον μεγαλομάρτυρα. Έχει λοιπόν και η εκκλησία τις συμπάθειές της (αδυναμίες); Κάνει διακρίσεις; Όχι δεν κάνει διακρίσεις η εκκλησία μας. Όλοι μαρτύρησαν για τον Χριστό. Η διαφορά είναι πως κάποιοι υπέστησαν μεγαλύτερα βασανιστήρια από άλλους. Γι αυτό και έχουν τον τίτλο του μεγαλομάρτυρα. Τέτοια μεγάλα και αβάσταχτα (ανθρωπίνως) μαρτύρια υπέστη και η αγία μεγαλομάρτυς Ειρήνη που σήμερα τιμούμε τη μνήμη της. Μπορεί ο καθένας να διαβάσει το βίο της και να θαυμάσει. Στη συλλογή μας δεν υπάρχει ξεχωριστό βιβλίο για τη μεγαλομάρτυρα. Υπάρχουν όμως οι συναξαριστές όπου μπορεί να βρει κανείς ό τι θέλει, για όποιον άγιο θέλει.
” Τα παιδιά τώρα αγαπούν την πολυτέλεια.Έχουν κακούς τρόπους, περιφρονούν την εξουσία, δεν σέβονται τους μεγαλύτερούς τους και χαίρονται να φλυαρούν σε μέρη όπου κανονικά θα έπρεπε να εργάζονται. Δεν σηκώνονται πια όρθια όταν μπαίνει στην αίθουσα κάποιος μεγαλύτερος. Αντιμιλούν στους γονείς τους, φλυαρούν στις παρέες, τρώνε λαίμαργα τις λιχουδιές στο τραπέζι, σταυρώνουν τα πόδια τους και είναι τύραννοι για τους δασκάλους τους.” Η συγκεκριμένη μεμψίμοιρη δήλωση ανήκει στο Σωκράτη. Φαίνεται ότι οι δάσκαλοι του 4ου π.Χ. αιώνα, όπως και οι σύγχρονοι ομόλογοί τους, καλούνταν να αντιμετωπίσουν τους διαταρακτικούς μαθητές. Ωστόσο η αποτυχία σε θέματα πειθαρχίας θεωρείται σχετικά σύγχρονο φαινόμενο και λογίζεται ως υπεύθυνο για πολλά προβλήματα της εποχής μας.] Το συγκεκριμένο κείμενο είναι από το βιβλίο του Herbert Martin: Τα όρια στη συμπεριφορά των παιδιών: εκδ. Ελληνικά Γράμματα. Διαβάζοντας τη δήλωση για τη συμπεριφορά των παιδιών ήμουν σίγουρη πως η άποψη είναι τουλάχιτον του συγγραφέα αν όχι κάποιου σύγχρονου γονέα ή εκπαιδευτικού. ”Γέλασα” όταν διαπίστωσα πως ήταν του Σωκράτη, γιατί αυτό σημαίνει πως όσο κι αν νομίζουμε πως ο κόσμος αλλάζει ή και ” χάνεται” κατά τους απαισιόδοξους, μένει τραγικά ή και κωμικά ίδιος στους κυριώτερους τομείς.Υπάρχει εξέλιξη όχι όμως και πρόοδος απαραίτητα. Ο Martin Herbert έχει γράψει μια σειρά βιβλίων που περιέχονται στη συλλογή της Βιβλιοθήκης:1. Διατροφή και ύπνος των παιδιών, 2. Οι καυγάδες των παιδιών, 3. Η κακή συμπεριφορά των παιδιών: βοηθώντας τους γονείς να αντιμετωπίσουν το παιδί μα διαταραχή διαγωγής, 4. Τα όρια στη συμπεριφορά των παιδιών: θετικοί τρόποι διαπαιδαγώγησης, 5. Τα παιδια μπροστα στο πένθος και την απώλεια, 6. Χωρισμός και διαζύγιο: βοηθώντας τα παιδιά να το αντιμετωπίσουν, 7. Ψυχολογικά προβλήματα εφηβικής ηλικίας,8. Ψυχολογικά προβλήματα της παιδικής ηλικίας: πλήρης οδηγός για όλους τους ενδιαφερόμενους, 9. Ψυχολογική φροντίδα του παιδιού και της οικογένειάς του: οδηγός ψυχολογικής βοήθειας για επαγγελματίες ψυχικής υγείας: όλα των εκδόσεων Ελληνικά Γράμματα.
Επειδή ως γνωστόν η ιστορία επαναλαμβάνεται, σε κάθε ευκαιρία που έχουμε πρέπει να τη μελετάμε να την αναλύουμε. Πάντα πρέπει να μαθαίνουμε… 
Δημιουργικές δραστηριότητες γίνονται στη Βιβλιοθήκη πολύ συχνά. Πάντα στο δανειστικό τμήμα υπάρχει το πρόγραμμα του μήνα.Με τη συνεργασία εκπαιδευτικών που έρχονται με όλα τα παιδιά της τάξης τους, παρουσιάζονται διάφορα θέματα. Μια τέτοια επίσκεψη είχαμε και χτες. 39 παιδάκια Α’ Δημοτικού με τις δύο δασκάλες τους. Όταν έγινε η τηλεφωνική συνεννόηση με τις υπεύθυνες ( για τις δραστηριότητες) κοπέλλες, ομολογώ πως ανατρίχιασα. 39 πρωτάκια μαζεμένα; Οι δασκάλες τους απέρριψαν την πρόταση να χωριστούν τα παιδιά σε δύο ομάδες. Έτσι έχοντας υπηρεσία στο ισόγειο, την ώρα που θα έρχονταν τα παιδιά, δυσκολευόμουν να πιστέψω πως η εκδήλωση θα κυλούσε ομαλά. Διαψεύσθηκα και χαίρομαι πολύ γι’αυτό.Τελικά τα 39 ζουζούνια ήταν πολύ γλυκά και καλά παιδάκια.Βέβαια οι δασκάλες ήταν άψογες και δικαιώθηκαν που δεν χώρισαν τα παιδιά, γιατί προφανώς ήξεραν το” υλικό ” τους. Επίσης τα κορίτσια μας (Γεωργία και Αμφιθέα) με την ευχέρεια που έχουν αποκτήσει όλο αυτό τον καιρό διαχειριζόμενες τα διάφορα προγράμματα, έπαιξαν κυρίαρχο ρόλο στην επιτυχία της δραστηριότητας. Μπράβο στις δασκάλες, μπράβο και στα κορίτσια μας. Πάντα τέτοια.
Στη συλλογή της βιβλιοθήκης, όπως κι άλλη φορά αναφέραμε, υπάρχει μια ξεχωριστή κατηγορία με τίτλο: Συλλογή τοπικού ενδιαφέροντος. Σ’αυτή τη συλλογή μπορεί να βρει κάποιος, έργα των Ημαθιωτών δημιουργών. Ένας απ’αυτούς είναι και ο φιλόλογος Αντώνης Κολτσίδας , ο οποίος ασχολείται, κυρίως, με την ιστορία και μάλιστα φαίνεται να έχει ιδιαίτερη ευαισθησία με τις ”χαμένες;” αλησμόνητες βόρειες πατρίδες του Ελληνισμού. Μου άρεσε το ποίημα του Κωστή Παλαμά που παραθέτει στη πρώτη σελίδα του βιβλίου του: Ιστορία του Μελένικου: Η διαχρονική πορεία του Ελληνισμού: κοινωνία-οικονομία-πολιτισμός-εθνικοί αγώνες, των εκδόσεων : Κυριακίδη. Ομολογώ πως το διάβασα για πρώτη φορά και το παραθέτω:
Οι Λύκοι 
” Τη νύχτα της 6ης προς 7 Σεπτεμβρίου 1955, η ελληνική κοινότητα της Κωνσταντινούπολης έγινε στόχος απρόκλητων βιαιοτήτων.Μέσα σε λίγες ώρες εμπορικά καταστήματα, βιοτεχνίες, σπίτια, ακόμα και οι εκκλησίες των Ελλήνων μετατράπηκαν σε ερείπια.Τα γεγονότα αυτά σήμαναν την αρχή του τέλους της κοινότητας των Ρωμιών της Πόλης… Μ ε αφορμή την 50ή επέτειο της μεγάλης καταστροφής , ο Σπύρος Βρυώνης ανασυνθέτει τα γεγονότα εκείνης της νύχτας στο μεγαλειώδες έργο του: Ο μηχανισμός της καταστροφής:το τουρκικό πογκρόμ της 6ης-7ης Σεπτεμβρίου 1955 και ο αφανισμός της ελληνικής κοινότητας της Κωνσταντινούπολης, το οποίο εκδόθηκε στα αγγλικά το 2005… Η εξαιρετική φωτογραφική τεκμηρίωση προσδίδει επιπρόσθετο βάρος στις αρχειακές μαρτυρίες που παρουσιάζει ο συγγραφέας και στην ιστορική ανάλυση του πογκρόμ και των συνεπειών του.” Το κέιμενο είναι από το οπισθόφυλλο του βιβλίου. Θέλω εδώ να παραθέσω και το σχόλιο της αναπληρώτριας καθηγήτριας Κοινωνιολογίας στο Πανεπισήμιο του Μίτσιγκαν: Falma MugeGocek: ”Κάθε έθνος έχει στην ιστορία του επεισόδια που προτιμά να ξεχνά, γεγονότα τα οποία η συλλογική μνήμη προσπαθεί να απωθήσει ή και να σβήσει για πάντα. Η επίθεση που υποκίνησε το τουρκικό κράτος εναντίον των χριστιανών της Κωνσταντινούπολης την6η προς 7η Σεπτεμβρίου 1955 είναι ένα τέτοιο γεγονός στη σύγχρονη τουρκική ιστορία. Η έκδοση του λαμπρού βιβλίου ενός από τους κορυφαίους ιστορικούς του μικρασιατικού χώρου είναι επομένως ιδιαίτερα ευπρόσδεκτη.Το βιβλίο παρουσιάζει με ενδελεχή και τεκμηριωμένο τρόπο τα τραγικά γεγονότα, τα οποία όχι μόνο είχαν ως αποτέλεσμα τον αφανισμό της ελληνικής, της αρμενικής και της εβραϊκής κοινότητας στην Κωνσταντινούπολη, αλλά φτώχυναν ηθικά και πνευματικά το τουρκικό έθνος.”
” Η ιστορική αλήθεια είναι σαν τη γριά. Κανείς δεν θέλει να την αγκαλιάσει” Ο Σπύρος Βρυώνης γεννήθηκε στο Μέμφις του Τενεσή των Η.Π.Α. από οικογένεια Κεφαλληνιακής καταγωγής. Βυζαντινολόγος, Μεσαιωνολόγος και Τουρκολόγος, είναι ομότιμος καθηγητής του Ελληνικού πολιτισμού στο Κέντρο Ελληνικών Σπουδών ”Αλέξανδρος Ωνάσης” στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης και μέλος της Αμερικανικής Ακαδημίας Τεχνών κι Επιστημών. Στη συλλογή μας περιέχεται και το βιβλίο του: Η παρακμή του μεσαιωνικού Ελληνισμού της Μικράς Ασίας και η διαδικασία του εξισλαμισμού: 11ος έως 15ος αιώνας, έκδοση του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης. Επίσης τα σχετικά με τα Σεπτεμβριανά βιβλία:1. Καλούμενος Δημήτριος: Η σταύρωσις του Χριστιανισμού: η ιστορική αλήθεια των γεγονότων της 6-7 Σεπτεμβρίου εις την Κωνσταντινούπολιν ( ο Δ.Καλούμενος ήταν φωτογράφος του Οικουμενικού Πατριαρχείου), 2.Χρηστίδης Χριστόφορος: Τα Σεπτεμβριανά: Κωνσταντινούπολη και Σμύρνη το 1955: συμβολή στην πρόσφατη ιστορία των Ελληνικών κοινοτήτων:εκδ. Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών.
” Οι άνθρωποι που κατατρέχουν το Βυζάντιο ποτέ δεν το μελέτησαν, ξεκίνησαν με προκαταλήψεις εναντίον του.Δέ γνωρίζουν τί κατόρθωσε, τί επετεύχθη”: Σερ Στήβεν Ράνσιμαν. 
Η Παγκόσμια Ημέρα της Γης ξεκίνησε από τα κινήματα της δεκαετίας του 70, όταν για πρώτη φορά οι άνθρωποι συνειδητοποιούσαν ότι οι πόροι του Πλανήτη δεν ήταν ανεξάντλητοι καθώς και ότι η εκμετάλλευσή τους και η επιβάρυνση που έφερνε αυτή η εκμετάλλευση, επιβάρυνε την ποιότητα ζωής των κατοίκων της Γης. Με «αποσκευές» αυτές τις διαπιστώσεις γεννήθηκε το Οικολογικό Κίνημα. Σήμερα η Ημέρα της Γης γιορτάζεται κάθε 22 Απριλίου, με εκδηλώσεις και κινήσεις ευαισθητοποίησης από εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.
Η πρώτη Ημέρα της Γης στις ΗΠΑ, θεωρείται «κομβικό σημείο» για την μετέπειτα εξέλιξη του περιβαλλοντικού κινήματος. Στις 22 Απριλίου του 1970 περίπου 20 εκατομμύρια Αμερικανοί συμμετείχαν σε εκδηλώσεις σε όλη τη χώρα. Ενεργό και σημαντικό ρόλο στην πρώτη Ημέρα της Γης είχαν τα πανεπιστήμια, τα οποία μέχρι σήμερα, κρατούν πρωταγωνιστικό ρόλο σε ενέργειες και διοργάνωση εκδηλώσεων για την Οικολογία.
Με αφορμή την Ημέρα της Γης θα προβληθεί στην αίθουσα εκδηλώσεων της Δημόσιας Βιβλιοθήκης, στους μαθητές δημοτικού σχολείου του νομού Πέλλας, μια ταινία που αφορά στο περιβάλλον, την υποβάθμιση και καταστροφή του αλλά και τρόπους προστασίας και εξυγίανσής του. 
Ένα πολύτιμο βοήθημα για όλους μας. Για τους νέους, να μάθουν σωστά την ελληνική γλώσσα και για τους παλαιότερους να θυμηθούν, κάτι που ξέχασαν ή να διορθώσουν, κάτι που έμαθαν λάθος. Εύχρηστο και πρακτικό, με επιλεγμένη εικονογράφηση και σύντομες πληροφορίες για σημαντικά πρόσωπα και γεγονότα. Εμπλουτισμένο με γλωσσικό υλικό, από την ύλη των σχολικών βοηθημάτων. Λύνει ορθογραφικές, γραμματικές απορίες, με σύντομα σχόλια. Καλύπτει κατανοητά το λεξιλόγιο της ελληνικής γλώσσας. Περιέχει πίνακες ουσιαστικών, ρημάτων και όλων των κλιτών λέξεων της ελληνικής. Στη συλλογή της Βιβλιοθήκης υπάρχουν και άλλα έργα του Γ.Μπαμπινιώτη, εξισου σημαντικά και πολύτιμα.
Στο ισόγειο της Βιβλιοθήκης όπου γίνονται όλες οι συναλλαγές με το κοινό και κυρίως δανεισμός και επιστροφές βιβλίων, κάποιες φορές υπάρχει η δυνατότητα ανταλλαγής απόψεων σχετικά με το περιεχόμενο κάποιου βιβλίου. Έτσι παρόλο που το βιβλίο με τον τίλο : το γκρούφαλο, δεν έχει ιδιαίτερα όμορφο εξώφυλλο το περιεχόμενό του είναι αρκετά καλό. Πάντα το πρόσεχα όταν το επέστρεφε κάποιος, δεν το είχα διαβάσει όμως μέχρι προχθές. Αφορμή για να το διαβάσω έγινε μία κυρία που , επιστρέφοντάς το, δήλωσε πως είναι το αγαπημένο βιβλίο της κόρης της και πως το δανείστηκε πολλές φορές. Επειδή τα τελευταία χρόνια πολλά βιβλία (λογοτεχνικά και μη, παιδικά και ενηλίκων), αναφέρονται σε δράκους, τέρατα, μάγους και μαγικά τόσο που χάθηκε η αληθινή μαγεία, κοίταζα το βιβλίο με υποψία. Η δήλωση της παραπάνω κυρίας με έκανε να το ξεφυλλίσω. Διάβασα λοιπόν μια όμορφη ιστορία ενός ποντικιού που με αριστοτεχνικό τρόπο κατάφερε να ξεφύγει απ’ολους τους εχθρούς του, ακόμα και από το περίεργο τέρας που άκουγε στο όνομα Γκρούφαλο. Και ευχήθηκα: Μακάρι να έχουν κι άλλοι την ευαισθησία και το χιούμορ της, Iulia Donaldson, που έγραψε την συγκεκριμένη ιστορία, όσοι γράφουν παρόμοια βιβλία. Σε μια εποχή που αφαιρούμε τους ήρωες και τα πρότυπα και στη θέση τους βάζουμε μάγους, δράκους μάγισσες, τέρατα χρειάζεται προσοχή για να μη καταντήσουμε τέρατα εμείς και τα παιδιά μας. Και να είμαστε βέβαιοι πως δεν υπάρχει καλή και κακή μαγεία, ωστε αβασάνιστα να λέμε πως η μάγισσα του βιβλίου είναι καλή, να διαβάζουμε στα παιδάκια κατά κόρον παρόμοια βιβλία και να εξοικειώνονται με τέρατα και μάγους κι όχι με απλούς καθημερινούς ήρωες ( και γιατί όχι με ήρωες της πατρίδας και της πίστης μας, όσο τις έχουμε κι αυτές). Έχουμε ευθύνη για ό τι τους σερβίρουμε. Δεν είναι αστείο.
Μια καταπληκτική εικοσάτομη σειρά με γενικό τίτλο :Μοναστήρια και προσκυνήματα της Ελλάδας, υπό την αιγίδα της Μ.Κ.Ο. ” Αλληλεγγύη” της Εκκλησίας της Ελλάδος, συμπεριλαμβάνεται πλέον στη συλλογή της Βιβλιοθήκης μας. ” Η Μ.Κ.Ο. ”Αλληλεγγύη” της Εκκλησίας της Ελλάδος, στην προσπάθειά της να διαφυλάξει, να προασπίσει και κυρίως να αναδείξει έργα, τα οποία συνιστούν έκφραση πολιτιστικής δημιουργίας, αγκάλιασε με ιδιαίτερη θέρμη και ενδιαφέρον την εκδοτική αυτή προσπάθεια της εφημερίδας ” Έθνος”…Πρόκειται για μια σειρά εκδόσεων, οι οποίες περιέχουν σημαντικές πληροφορίες για τους Ναούς, τα Μοναστήρια και τα παρεκκλήσια του τόπου μας, ένα οδοιπορικό πίστης και πολιτισμού, ένα ταξίδι στην ιστορία με ενδιάμεσους σταθμούς τις δημιουργίες ανθρώπων ευσεβών του παρελθόντος….” 
” Ζούμε σε μια ιστορική περίοδο που αποτελεί ριζικά νέα πρόκληση για το ανθρώπινο είδος. Για πρώτη φορά βρίσκεται αντιμέτωπο με τα όρια της βιόσφαιρας και βάζει σε κίνδυνο το μέλλον του. Πρέπει, λοιπόν, να βρούμε όλοι μαζί τα μέσα ώστε να προσανατολίσουμε στη σωστή πορεία τον τεράστιο δυναμισμό και την επιθυμία για πρόοδο της ανθρωπότητας. Πρόκειται για μια σπουδαία αλλά και επικίνδυνη πρόκληση. Ωστόσο μια ηγέτιδα τάξη αρπακτική και άπληστη, η οποία υπερκαταναλώνει και κάνει κατάχρηση εξουσίας, εμποδίζει την αλλαγή πορείας αν και επείγει. Δεν διαθέτει σχέδιο, δεν διαπνέεται από ιδανικά, δεν προωθεί κάποιον στόχο που να μπορεί να συσπειρώσει…….. Σήμερα οι πλούσιοι απειλούν τον πλανήτη.” Ενδιαφέρον και απόλυτα επίκαιρο βιβλίο. Όμως διαφωνώ για την τελευταία φράση. Οι πλούσιοι, οι άρχοντες , αυτοί που έχουν εξουσία στα χέρια τους, κάνουν κατάχρηση , από καταβολής κόσμου. Και για τον πλανήτη και την καταστροφή του, ανησυχούσαν από το 500 μ. Χ., διάβασα παλιότερα σ’ένα βιβλίο. Θέλω όμως να επισημάνω το εξής: Εμείς που δεν είμαστε πλούσιοι, ούτε εξουσιάζουμε κανένα εκτός από τον εαυτό μας, κάνουμε ό τι πρέπει για τη διάσωσή του; Στο μέτρο των δυνατοτήτων μας και τηρουμένων των αναλογιών, ειμαστε ήσυχοι πως δεν έχουμε καμμία ευθύνη; Μήπως να το δούμε λίγο και να είμαστε έντιμοι με τον εαυτό μας; Άς σκεφτούμε τα παιδιά και τα εγγόνια μας και ας κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Ας μη ρίχνουμε την ευθύνη μόνο σε άλλους και κρυβόμαστε πίσω από τη γενική αδυναμία μας. Γιατί η αδυναμία πολλές φορές είναι αδιαφορία.
Γνώρισα πριν αρκετά χρόνια την κ. Τζένη Μωραΐτη, όταν παρακολούθησα κάποιο σεμινάριο(ΠΕΚ), για τη λαογραφία. Ακόμα θυμάμαι την πρώτη εντύπωση όλων μας. Περιμέναμε μια κυρία ” κάποιας ηλικίας και κάποιας αμφίεσης” και αντικρύσαμε μία κοπελίτσα, πολύ μοντέρνα. Η πρώτη μας σκέψη: Τί να μας πει αυτή η πολύ σύγχρονη κοπέλα για λαογραφία; Η δεύτερη και τελική; Τη λατρέψαμε όλες οι Νηπιαγωγοί, που πήραμε μέρος στο μάθημά της. Ούτε το Σάββατο δεν έλειψε καμμιά μας. Ευχαρίστως θα διαθέταμε κι άλλες ώρες, αν υπήρχε δυνατότητα. Ήταν αδιόριστη νηπιαγωγός, δεν έχασε όμως το χρόνο της . Τον αξιοποίησε πλήρως. Στη συνέχεια έγραψε παιδικό παραμύθι. Για μένα όμως το καλύτερο ήταν η συνεργασίατης με νηπιαγωγεία, διδάσκοντας λαογραφία σε νήπια. Ένα dvd ήταν η απόδειξη πως, όταν αγαπά κάποιος κάτι πολύ, μπορεί να το μεταφέρει ( μεταδώσει) και στις πιο μικρές ηλικίες. Μπορεί να μην έχουμε όλοι την ίδια επιτυχία ( η Τζένη Μωραΐτη, είναι χαρισματική), μπορούμε όμως να προσπαθούμε. Το 2006 γράφει το: Τι θέμα ναδιαλέξω στο χρόνο για νατρέξω: Ένα βιβλίο πολύτιμο στα χέρια της νηπιαγωγού, εναρμονισμένο με το Διαθεματικό Ενιαίο Πλαίσιο Προγραμμάτων Σπουδών. Και στη συνέχεια το: Μουσικό γιασεμάκι, ένα βιβλίο που” χαρίζει ένα μαγικό ταξίδι στο λαϊκό πολιτισμό μέσα από ”μυρωδιές” και ήχους του παρελθόντος και φωνές και γέλια των σημερινών παιδιών που παίζουν με τη μουσική. Γιατί η μουσική είναι ένα παιχνίδι με τους ήχους, παλιούς ή καινούργιους, το παιχνίδι η μεγαλυτερη απόλαυση των παιδιών και τα παιδιά το κέντρο του ενδιαφέροντός μας!‘‘
[ Η συγκλονιστική συνέχεια του βιβλίου: Δακρυσμένη Μικρασία. Από τα νικητήρια ”Γιασά,γιασά, μπιν γιασά, Μουσταφά Κεμάλ πασά”, των Τούρκων της Πόλης, στον ξεριζωμό των ” κεκοιμημένων” της Θράκης, του Πόντου, της Μικρασίας. Και από τα δακρυσμένα Χριστούγεννα, στην οδύνη της ” έντιμης” συνθήκης της Λοζάνης, καθώς και η ” επαχθής” εκείνη ανθρωποεμπορία των λαών” θα προσπαθήσει να στήσει γέφυρες ανάμεσα στις ακτές και τους ανθρώπους φυτεύοντας ”τριαντάφυλλα χωρίς αγκάθια” από τη μια και την άλλη πλευρά του Αρχιπελάγους….]. Ο Βασίλης Τζανακάρης τον οποίο φιλοξένησε η Βιβλιοθήκη μας, παλαιότερα, παρουσιάζοντας το επίσης ενδιαφέρον βιβλίο του: Τα παλληκάρια τα καλά σύντροφοι τα σκοτώνουν, μας ταξιδεύει και πάλι στην ιστορία της πολύπαθης Μικρασίας. Οι αναγνώστες ( χρήστες) της Βιβλιοθήκης, έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον για το βιβλίο : Δακρυσμένη Μικρασία που αποτελεί το πρώτο μέρος του εικονιζόμενου. Με το ίδιο ενδιαφέρον ζητούν και τη συνέχεια. Καλή ανάγνωσ λοιπόν.
«Θα θυμούνται τον Αρχιμήδη όταν ο Αισχύλος θα έχει πια ξεχαστεί, γιατί οι γλώσσες, σε αντίθεση με τις μαθηματικές ιδέες, πεθαίνουν. Η λέξη “αθανασία” μπορεί να είναι σαχλή, αλλά κατά πάσα πιθανότητα ένας μαθηματικός έχει περισσότερες πιθανότητες να γνωρίσει το όποιο νόημα της.
Περιγραφή:Κέιμπριτζ, Ιανουάριος του 1913: Ο καθηγητής Γκ. Χ. Χάρντι, εκκεντρικός, χαρισματικός, που σε ηλικία 37 ετών θεωρείται ήδη ο κορυφαίος Βρετανός μαθηματικός της εποχής του,λαμβάνει έναν μυστηριώδη φάκελο καλυμμένο με ινδικά γραμματόσημα. Η επιστολή, σε σκοτεινό και δαιδαλώδες ύφος, είναι γραμμένη από έναν Ινδό υπάλληλο της Λιμενικής Αρχής του Μαντράς, που ισχυρίζεται ότι βρίσκεται πολύ κοντά στο να λύσει το σημαντικότερο άλυτο μαθηματικό πρόβλημα όλων των εποχών.
Το βιβλιαράκι είναι παλιό, αλλά πολύτιμο για τους περισσότερους. Οι δέκα εντολές, είναι σχεδόν απ’όλους μας ξεχασμένες. Αν όχι ξεχασμένες, καταχωνιασμένες σε κάποια άκρη του μυαλού και της καρδιάς μας. Στα πλαίσια της ”δημοκρατίας;” και της ”ελευθερίας;” μας όπως τις αντιλαμβανόμαστε σήμερα, όλες οι εντολές ενοχλούν. Ζητούμε απόλυτη ελευθερία και καταλήγουμε δέσμιοι των παθών μας, των υλικών αγαθών, απόψεων που δέ μας ταιριάζουν και ό τι άλλο.Ψάχνοντας το εικονιζόμενο βιβλίο, βρήκα πολλές σελίδες για 10 εντολές ”άλλου τύπου”. Είναι εκπληκτικό το πόσο μπερδεύουμε τα πράγματα, γιατί άν είχαμε την πρόθεση να τηρήσουμε τις γνωστές εντολές του Θεού, δέ θα μας χρειαζόταν άλλες. Εμείς όμως που βγάλαμε τον Θεό από τη ζωή μας, επειδή μας” ενοχλεί” ( η αγάπη και η φροντίδα του), παιδευόμαστε να βρούμε τρόπους δύσκολους για να λύσουμε τα προβλήματά μας που μπορούν να λυθούν απλά και πιο εύκολα, αν βάλουμε στην άκρη τον εγωισμό μας. Τον εγωισμό μας που κατάντησε ειδωλολατρεία. Έτσι αφού εμείς ” ξέρουμε; καλύτερα”, δεν μας απασχολεί η άποψη κανενός άλλου. Δεν τη λαμβάνουμε καν υπόψη. Η κατ’εξοχήν ξεχασμένη εντολή την οποία παραβαίνουμε σχεδόν κάθε στιγμή, είναι η πέμπτη εντολή. Αυτή που μιλά για τιμή και σεβασμό στους γονείς. Είναι πολύ καλό να μπορούν τα παιδιά να μιλούν ” σαν φίλοι”, με τους γονείς και να λύνουν τα προβλήματά τους.Είναι όμως καλύτερο και ασφαλέστερο και για τις δύο πλευρές, να διατηρούνται οι ρόλοι του καθενός. Να υπάρχει μια νοητή διαχωριστική γραμμή. Αυτό λέει η 5η εντολή:Τίμα ( να σέβεσαι) τον πατέρασου και τη μητέρα σου. Ας ξαναθυμηθούμε όλες τις εντολές. Και ας τις μάθουμε και στα μικρότερα παιδιά μας. Καλύτερα θα περνάμε. Είναι βέβαιο. 
Η πιο γνωστή σε όλους μας διακόνισσα, είναι, η οσία Ολυμπιάδα, σύγχρονη του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου. Η αρχόντισσα του Βυζαντίου, κατά τον τίτλο του βιβλίου, της μοναχής Ολυμπιάδας Ντίτορα, ηγουμένης της ιεράς μονής αγίου Αθανασίου Σφηνίτσης. Στη συλλογή της βιβλιοθήκης, υπάρχει μια ιδιαίτερη κατηγορία (συλλογή τοπικού ενδιαφέροντος), για τους Ημαθιώτες συγγραφείς. Η μοναχή Ολυμπιάδα, χάρισε στη Βιβλιοθήκη μας, όλα τα βιβλία που έγραψε και ως κοσμική και ως μοναχή. Έτσι είναι στη διάθεση του κοινού, αλλά και στο αρχείο, όπως όλα τα βιβλία της τοπικής ιστορίας, για να μπορεί ανά πάσα στιγμή να καταφύγει σ’αυτά, ο κάθε ενδιαφερόμενος ερευνητής.Τα βιβλία της μοναχής Ολυμπιάδος είναι: 1. Ο απόστολος Παύλος: παγκόσμιο θαύμα, 2. Μέγας Αλέξανδρος και άλλα θεατρικά έργα, 3. Ο Πατήρ της Ρωμιοσύνης ( αφηγηματική βιογραφία του Αγίου και Μεγάλου Κωνσταντίνου), 4. Το θαύμα της χάριτος( αφηγηματική βιογραφία του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά, του θαυματουργού, 5. Μέγας και Ασκητής: μια προσέγγιση στα ”ασκητικά” του Μεγάλου Αθανασίου, 6. Θεία Στρατειά: β(Β)ασιλικά παραγγέλματα από το Μέγα Βασίλειο, 7. Ο άγιος Αθανάσιος Σφηνίτσης, 8. Η τέχνη της παρθενίας: όπως τη διδάσκει ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης, 9. Τολμηρή πτήση: μία πρόταση του Ιερού Χρυσοστόμου, 10. Ο Μέγας Εξόριστος ( αφηγηματική βιογραφία του Μεγάλου Αθανασίου), 11. Φως στο σκοτάδι της αθεϊας ( αφηγηματική βιογραφία του Αγίου Λουκά επισκόπου Συμφερουπόλεως του ιατρού,12. Η Αρχόντισσα του Βυζαντίου ( αφηγηματική βιογραφία της οσίας Ολυμπιάδος της διακόνισσας), όλα εκδόσεις της ιεράς μονής του αγίου Αθανασίου Σφηνίτσης και 13. Θεατρικά έργα ( Μαργαρίτας Ντίτορα, φιλολόγου) έκδοση της Χριστιανικής καταφυγής νέων ”ο Άγιος Δημήτριος”.
[Ο Φίλιππος γεννήθηκε πριν μερικά χρόνια, ένα γλυκύτατο, μελαχρινό αγοράκι με πλακουτσωτή μυτούλα, δύο εκφραστικά καστανά μάτια και μια τούφα μαύρα μαλλιά στο στρογγυλό κεφαλάκι του.Τον αγαπούσε το Φίλιππο η μαμά του. Τον αγαπούσε πολύ.Πριν ακόμα τη μέρα των γενεθλίων του. Από τότε που ο γιατρός για πρώτη φορά είπε πως ο μεγάλος τους γιος θα αποκτούσε αδελφάκι.
Είναι αλήθεια πως ο ερχομός ενός νέου μωρού στην οικογένεια, εκτός από χαρά, δημιουργεί και άγχος. Και είναι κατανοητό. Οι γονείς και περισσότερο η μητέρα, αγωνιούν για τις αντιδράσεις του πρώτου παιδιού. Πώς θα αντιμετωπίσει τον ερχομό του αδελφού ή της αδελφής, το παιδάκι που μέχρι τώρα ήταν το κέντρο ενδιαφέροντος των γονιών του, αλλά και του κοντινού οικογενειακού περιβάλλοντος; Έτσι πολλές μαμάδες καταφεύγουν σε κάποιο βιβλίο που, με μια όμορφη ιστορία, δίνει διεξόδους στην αντιμετώπιση αυτής της δυσκολίας. Σχετικά βιβλία έχουν γραφτεί πολλά και για τους γονείς και για τα παιδιά. Οι μαμάδες λοιπόν έρχονται στη Βιβλιοθήκη και ζητούν κάποιο σχετικό παιδικό βιβλίο, για να προετοιμάσουν το παιδάκι τους, που σε λίγους μήνες θα πάψει να είναι το κέντρο του κόσμου.Τους διαβάζουν σχετικά βιβλιαράκια για να συνηθίζουν στην ( αλλαγή), νέα κατάσταση και να είναι σε θέση να την αντιμετωπίσουν: Ήρεμα, απλά, απαλά. Στη συλλογή της Βιβλιοθήκης υπάρχουν πολλά:1. Jolly Fanny: Τί το θέλουμε το μωρό;Μοντέρνοι Καιροί, 2.Ψαραύτη Λίτσα: Η μαμά γέννησε μωρό: Άγκυρα, 3. Ρώσση-Ζαϊρη Ρένα:Το αρκουδάκι που δέν ζηλεύει το αδελφάκι του: Μίνωας, 4. Gliori Debi: Από πού ήρθε αυτό το μωρό; Πατάκης,5. Το μικρό μου αδελφάκι: Διεθνές Κέντρο Βιβλίου, 6. Bradman Tony :Περιμένω αδελφάκι: Στρατίκης, 7. Joly Fanny: Εκπαιδεύοντας το μωρό: Μοντέρνοι Καιροί, 8. Ιωαννίδου Όλγα: Η μαμά είναι έγκυος: Μικρή Μίλητος,9. Ross Tony: Θέλω μία αδερφή: Ελληνικά Γράμματα.
Υπάρχει στο διαδίκτυο η σελίδα: της Σταυρούλας. Μια πολύ ενδιαφέρουσα σελίδα, που ξεκουράζει με όποιο θέμα καταπιάνεται. Η Σταυρούλα έχει το χάρισμα να βρίσκει κάθε τι θετικό και παρήγορο, ακόμα και στη μεγαλύτερη καταστροφή. Ώρες-ώρες τη ”ζηλεύω”. Είχα καιρό να δω τη σελίδα της και όλα όσα διάβασα με προβλημάτισαν. Βέβαια αυτός είναι νομίζω και ο στόχος της: δε γράφει για να γράψει (εκτονωθεί) αλλά για να προβληματίσει. Στάθηκα λίγο περισσότερο στην ανάρτησή της για τη ρωσική τανία :Ostrov- το νησί. Δεν την είδα ολόκληρη. Διάβασα την υπόθεση και είδα κάποιες εικόνες. Είναι φανερό πως είναι από τις ταινίες που μ’ενδιαφέρουν και προφανώς θα μ’αρέσει ( αν και πάντα με δυσκολεύουν οι δια Χριστόν σαλοί). Εμπιστεύομαι τη Σταυρούλα και η υπόθεση τράβηξε την προσοχή μου. Δεν την έχουμε στη συλλογή μας (αν και θα το ήθελα), μπορεί όμως να την αναζητήσει κανείς στο διαδίκτυο και να σχηματίσει προσωπική γνώμη. Η ταινία βραβεύτηκε στα: Nika Awards (που διεξάγονται στη Μόσχα) με 6 βραβεία, μεταξύ αυτών και το βραβείο καλύτερης ταινίας και στο Fair Film Festival, πάλι με το βραβείο καλύτερης ταινίας. Eίναι του Pavel Loungouine και συμμετέχουν οι ηθοποιοί: Pyotr Mamonov ( πρώην ροκ σταρ), Viktor Sukhorukov, Dmitry Dyuzhev, Yuri Kuznetsov και Viktoria Isakova. Στην κρίση σας λοιπόν και καλή Ανάσταση σ’όλους. Και σ’αυτούς που δεν(;) πιστεύουν.
Ερωτήματα για το αν πρέπει το νεογέννητο, να πάρει πιπίλα, αν το κάνει σε ποιά ηλικία πρέπει να σταματήσει, είναι ένα μεγάλο άγχος των νέων γονιών. Τα βιβλία που προτείνουμε, είναι για το πώς θα μπορούσε να κόψει ένα νήπιο, την πιπίλα του. Όμως αν ψάξει κανείς στο διαδίκτυο, θα βρει πολλές ενδιαφέρουσες ( και υπεύθυνες) απόψεις για το θέμα. Αυτό που εντυπωσιάζει, είναι το νέο δεδομένο πως, η πιπίλα μειώνει τον κίνδυνο του αιφνιδίου θανάτου στα βρέφη και πως κόβοντας την πιπίλα και βάζοντας το δαχτυλάκια του στο στόμα, το νήπιο κινδυνεύει περισσότερο από παραμορφώσεις της γνάθου, παρά αν χρησιμοποιούσε πιπίλα. Επίσης συνδέουν το κόψιμο της πιπίλας με τον ερχομό ενός νέου μωρού, με την εργασία της μαμάς και το ξεκίνημα χρήσης τουαλέτας. Δεν είναι λοιπόν ένα απλό θέμα για τα μωρά. Αποτελεί σημαντικό μέρος της ζωής τους και πρέπει να το σεβαστούμε. Επίσης δεν είναι όλα τα παιδιά ώριμα, την ίδια χρονική στιγμή. Το ίδιο συμβαίνει και με το θηλασμό. Υπάρχουν παιδάκια που θηλάζουν και δύο- δυόμισι χρόνια. Εξάλλου τις παλιές εποχές, ο θηλασμός ήταν μία μέθοδος αντισύλληψης. Υγιεινή μέθοδος.
Μια πολύκαλή σειρά παραμυθιών, με όμορφη εικονογράφηση. Παραμύθια, από τα οποία βγαίνει κάποιο νόημα ( δεν θέλω να χρησιμοποιήσω τη λέξη:δίδαγμα, γιατί θα το παρεξηγήσουν ορισμένοι). Εξάλλου κάποια είναι διασκευή μύθων του Αισώπου. Επισημένω το νόημα, επειδή πολλά προσχολικά βιβλία εστιάζουν στην εικόνα πράγμα που είναι πολύ σημαντικό, σαφώς, αλλά αρκετές φορές δεν υπάρχει καθόλου περιεχόμενο. Έτσι θεωρώ τη συγκεκριμένη σειρά, που δεν έχει γυαλιστερό χαρτί, είναι όμως προσεγμένες οι εικόνες, πολύ καλή. Την άποψη αυτή υποστηρίζει και η δίχρονη εγγονή-ανηψιά μου, η οποία δεν θέλει να τα αφήσει από τα χέρια της. Και δεν βλέπει για πρώτη φορά βιβλίο. Στην κρίση σας λοιπόν. Εύχομαι καλή Ανάσταση σ’όλους.
Αντί να ξοδεύετε χρήματα για να προσελκύσετε νέους πελάτες, στο εγχειρίδιο αυτό θα μάθετε γρήγορους, πρακτικούς και ανέξοδους τρόπους για να αντιμετωπίσετε τα παράπονα των πελατών σας και να τους κρατήσετε για πάντα πιστούς στην επιχείρησή σας! Με απλή, κατανοητή γλώσσα και μέσα από πολλά εύστοχα παραδείγματα και σκίτσα, θα κατανοήσετε πόσο σημαντικά είναι τα παράπονα για μια επιχείρηση. Μεταξύ άλλων, εξετάζονται: Τι θέλουν οι πελάτες όταν παραπονούνται, Χειρισμός παραπονούμενων πελατών, Σύνταξη απαντητικής επιστολής, Επιλογή και εκπαίδευση προσωπικού, Τα παράπονα των υπαλλήλων, Τρόποι ενθάρρυνσης των πελατών να παραπονεθούν, Οφέλη από τη σωστή διαχείριση των παραπόνων. Διαβάζοντας το βιβλίο αυτό, θα καταλάβετε ότι τα παράπονα των πελατών είναι δώρα, αρκεί να γνωρίζετε πώς να τα ξετυλίξετε. Χειριστείτε τα παράπονα σωστά και θα εκπλαγείτε με τα αποτελέσματα…
Το “Μάθημα Κλασικού Μπαλέτου” από τον Λεωνίδα ντε Πιάν, μαθητή διάσημων δασκάλων και χορευτών από τη Ρωσία, αποτελεί έναν πραγματικό θησαυρό για τους επαγγελματίες χορευτές. Ο Λεωνίδας Ντε Πιάν καθοδηγεί τα βήματα του χορευτή σε μια σειρά γρήγορων και σύνθετων ασκήσεων που αποτελούν ένα πλήρες, εντατικό πρόγραμμα. Οι ασκήσεις αυτές έχουν στόχο την προθέρμανση και την προετοιμασία του σώματος ώστε να μπορεί να αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις της χορογραφίας, καθώς και την καθημερινή εξάσκηση και διατήρηση της φόρμας των επαγγελματιών χορευτών. Εξάλλου, οι επίδοξοι χορευτές δεν πρέπει να ξεχνούν τα λόγια της κορυφαίας Martha Graham…”Μην ακολουθείτε τη μουσική· είστε η μουσική!”. Το βιβλίο του Λεωνίδα ντε Πιάν κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μοντέρνοι Καιροί και μπορείτε να το βρείτε στη συλλογή μας.
O Λεωνίδας ντε Πιαν ήταν Iταλός γεννημένος στην Eλλάδα, απ’ όπου έφυγε πολύ νέος για να σπουδάσει στο Royal Ballet της Aγγλίας. ’Ηταν αριστούχος της Royal Academy of Dance. Στο Παρίσι σπούδασε με τη μεγάλη μπαλαρίνα της τσαρικής Pωσίας Olga Preoprajenska και τον Serge Lifar. Eπί είκοσι χρόνια χόρεψε και χορογράφησε στα Grands Ballets du Marquis de Cuevas, στο American Ballet Theatre, στα Ballet de France. Έτσι του δόθηκε η ευκαιρία να χορέψει σε θέατρα όπως τα «Covent Garden», «Metropolitan Opera», «Teatro Colon» στο Mπουένος Άιρες, «Opera de Paris». Πέντε φορές έχει κάνει το γύρο του κόσμου. Στην Eλλάδα το 90% των χορευτών υπήρξαν μαθητές του και αυτός πρώτος ανέβασε κλασικό ρεπερτόριο. Ήταν Διευθυντής Mπαλέτου στην Eθνική Λυρική Σκηνή, θέση που δημιουργήθηκε ειδικά γι’ αυτόν. Έχει γράψει μια πρώτη αυτοβιογραφία, Eξήντα αυλαίες, όπου περιγράφει έναν κόσμο που δε θα υπάρξει ποτέ πια: τα περιοδεύοντα ανά την υφήλιο μπαλέτα του τελευταίου μαικήνα του αιώνα μας, του μαρκήσιου ντε Kουέβας. «Μπορεί να ήμουν ένας μέτριος χορευτής, δεν ήμουν όμως ένας μέτριος άνθρωπος…». Ηταν μία από τις αγαπημένες του φράσεις όταν στην σχολή του, στην οδό Δεινοκράτους στο Κολωνάκι, έδινε (επί δεκαετίες) επαγγελματικά μαθήματα κλασικού χορού. Ενα ανέκδοτο και την ίδια ώρα μια συμβουλή ζωής από τις πολλές που χάριζε απλόχερα την ώρα που δίδασκε. Ο Λεωνίδας ντε Πιάν πέθανε στις 22 Δεκεμβρίου 2008 σε ηλικία 80 ετών αφήνοντας πίσω του δυσαναπλήρωτο κενό.
Αυτό το βιβλίο απευθύνεται ιδιαίτερα στους γονείς, οι οποίοι δημιουργούν ενοχές στα παιδιά τους, ενώ πρόθεσή τους είναι κυρίως να τα προστατεύσουν από κινδύνους και να τα κοινωνικοποιήσουν. Όταν δεν υπάρχει γνώση και επίγνωση των μακροπρόθεσμων συνεπειών των ενοχών, αυτή η συμπεριφορά συμβάλλει καθοριστικά στη διαμόρφωση ενοχικού συμπλέγματος στα παιδιά, που τα ακολουθεί και τα βασανίζει σ’ ολόκληρη τη ζωή τους. Η συνειδητοποίηση των γονέων ως προς αυτό και ο έλεγχος της ενοχοποιητικής δύναμής τους θα εξαλείψει πολλές από τις αιτίες των ενοχών. Το άγχος, ο πανικός, η μελαγχολία, η αποθάρρυνση, η κατάθλιψη είναι προβλήματα που μπορούν να καταπολεμηθούν ή τουλάχιστον να αμβλυνθούν. Το βιβλίο αυτό διδάσκει τον τρόπο με τον οποίο μπορούμε να το επιτύχουμε.
O Lucio Della Seta, ψυχαναλυτής της σχολής του Yung, γεννήθηκε και ζει στη Ρώμη όπου και εργάζεται ως ψυχοθεραπευτής. Είναι μέλος της “International Association for Analytical Psychology” της Ζυρίχης. Για είκοσι πέντε χρόνια εργάστηκε με την ομάδα των νευροψυχιάτρων του Ιδρύματος Santa Rita di Roma πάνω στην έρευνα των βιολογικών στοιχείων της ψυχής. Υποστήριξε μια καινοτόμο θεωρία για την προέλευση του άγχους η οποία βρίσκεται σε πειραματικό στάδιο.
Για την επανάσταση του 1821, υπάρχουν στη συλλογή της βιβλιοθήκης, βιβλία για παιδιά και εφήβους. Είναι αλήθεια πως γι αυτά τα βιβλία, δείχνουν ενδιαφέρον λίγα παιδιά. Τα περισσότερα προτιμούν άλλου είδους περιπέτειες. Παρ’όλα αυτά, για τη μικρή αυτή μερίδα, ενημερώνουμε το κοινό για τα βιβλία που υπάρχουν. Ίσως χρειαστεί κάποιος να καταφύγει σ’αυτά για κάποια εργασία ή επειδή είδε κάποιο αφιέρωμα στην tv, του δημιουργήθηκαν κάποιες απορίες και θέλει να διασταυρώσει κάτι. Βέβαια, στη συλλογή μας, υπάρχουν βιβλία ιστορίας για να μελετήσει κανείς, όμως κάποιος που ανατριχιάζει στη λέξη ιστορία, θα ενημερωθεί πιο εύκολα από τις παιδικές-εφηβικές εκδόσεις. Η Βιβλιοθήκη προσπαθεί, να είναι πάντα σε θέση, να εξυπηρετήσει τον κάθε αναγνώστη, είναι όμως ιδιαίτερα ευαίσθητη, όταν πρόκειται για παιδιά και εφήβους. 
Είσαι το φλάμπουρο, πού’χει μεράκι του
” Εξοχώτατε,
“Το 1910 στην Κοπεγχάγη καθιερώθηκε η 8η Μαρτίου ως παγκόσμια ημέρα της γυναίκας. Από τότε γιορτάζεται κάθε χρόνο σε όλο τον πλανήτη. Η ημερομηνία επιλέχτηκε με αφορμή μια μεγάλη διαμαρτυρία γυναικών που έγινε στις 8 Μαρτίου 1857 στη Νέα Υόρκη, όπου εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας ντυμένες στα άσπρα βγήκαν στους δρόμους ζητώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας και ίση αμοιβή με τους άνδρες. Η διαδήλωση τότε πνίγηκε στο αίμα, αλλά ο δρόμος για ίσα δικαιώματα των δύο φύλων άνοιξε, τουλάχιστον στο δυτικό κόσμο.Πρώτη φορά η άτυπη μέχρι τότε ημέρα της γυναίκας γιορτάστηκε επίσημα στις 8 Μαρτίου του 1909 στις ΗΠΑ και τον επόμενο χρόνο καθιερώθηκε ως παγκόσμια ημέρα. Σήμερα, 100 χρόνια από τότε, ενώ αρκετά από τα αιτήματα των γυναικών έχουν ικανοποιηθεί, τουλάχιστον στις ανεπτυγμένες χώρες και η ημέρα της γυναίκας έχει χάσει το πολιτικό και το ουσιαστικό της νόημα, σε πολλές χώρες ακόμη καταπατούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών στη ζωή γενικότερα, στην εργασία, στην αμοιβή , στην ίση μεταχείριση τους ως ανθρώπινα πρόσωπα. Μιλώντας όμως για την καθημερινή πραγματικότητα, που βιώνουμε στο Δυτικό κόσμο και μάλιστα στην πατρίδα μας, θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι τις περισσότερες φορές η θέση της γυναίκας βρίσκεται ουσιαστικά στα χέρια της ή καλύτερα στο νου και στην καρδιά της. Από την ίδια εξαρτάται τις περισσότερες φορές αν θα επιτρέπει να την “χρησιμοποιούν”, αν θα καταδέχεται να την εξευτελίζουν , αν θα σέβεται τον εαυτό της, τα έξοχα χαρίσματά της, την ευγένεια των αισθημάτων της, τον ετεροκεντρισμό, την αυταπάρνηση, την ευαισθησία της για τον ξένο πόνο και το δίκαιο και πάνω απ όλα το θείο δώρο της Μητρότητας, της ανατροφής παιδιών, της ρύθμισης ψυχών, της δικής της σφραγίδας στην ιστορία του κόσμου. Στην ορθόδοξη πίστη μας ο Μάρτιος έχει σφραγισθεί ανεξίτηλα από τον αγγελικό χαιρετισμό στην κόρη της Ναζαρέτ “χαίρε , κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου, ευλογημένη συ εν γυναιξίν”, που ανυψώνει στο πρόσωπο της υπεραγίας Θεοτόκου τη γυναίκα σε μοναδική σχέση με τον Τριαδικό θεό και τη σωτηρία του κόσμου.Αυτή η τιμή, αυτή η χαρά, αυτό το αιώνιο πρότυπο μπορεί να οδηγήσει τη γυναίκα όλων των εποχών σε άλλης ποιότητας υπέρβαση, για υψηλότερη προσέγγιση του θελήματος του Θεού και της υπηρεσίας της αγάπης. Τότε θα μπορεί κάθε γυναίκα να δικαιώσει την απάντηση της πανέμορφης και σοφής Κασσιανής στη βασιλική πρόκληση, που της στέρησε μεν το θρόνο, αλλά την ανέδειξε τη μεγάλη Μελωδό και περήφανη Αγία στους αιώνες: Θεόφιλος:”…εκ γυναικός ερρύη τα φαύλα, (από την γυναίκα πηγάζουν τα κακά)” Κασσιανή:”…αλλά και δια γυναικός πηγάζει τα κρείττονα(τα καλύτερα).” Αυτά τα “κρείττονα” είναι τα ανεκτίμητα, τα μοναδικά προνόμια κάθε γυναίκας.” Η πηγή των γραφομένων στη διάθεση σας. Στη βιβλιοθήκη υπάρχουν βιβλία με θέμα τη γυναίκα: 1.Branden , Nathaniel :Πάρε τη ζωή στα χέρια σου: ο αγώνας για τη γυναικεία αυτοεκτίμηση Εκδ. Ελληνικά Γράμματα 2003 2. Crittenden , Danielle:Τι δε μας είπαν οι μητέρες μας:γιατί η ευτυχία είναι άπιαστη από τη σύγχρονη γυναίκα Εκδ. Λιβάνη 2001 3. Nussbaum , Martha C. : Φύλο και κοινωνική δικαιοσύνη Εκδ. Scripta 2005 4. Κακλαμανάκη Ρούλα : Η γυναίκα χτες και σήμερα:ισονομία, ισότητα , αλλά και διαφορετικότητα Εκδ.Κέδρος 2007 5. Ιερά Μητρόποις Βεροίας-Ναούσης και Καμπανίας:Παύλεια : Η γυναίκα στη λατρεία του Θεού: Θ΄ πρακτικά επιστημονικής ημερίδας Εκδ. Βεργίνα 2003 6. Hirigoyen , Marie-France : Η κακοποιημένη γυναίκα = η βία μέσα στο ζευγάρι Εκδ. Πατάκης 2006 7. Λάμπρη Χαρά: Οι γυναικείες προσωπικότητες στην ιστορία της Βέροιας(άρθρο) Εκδ. Πολιτιστικά Δρώμενα 2005 8. Αβραάμ Αγιορείτης, Μοναχός:Περί ισότητας των δύο φύλων: η καταπίεση των γυναικών Εκδ. Ο ποιμενικός αυλός 2005
Χθες Κυρακή Γ’ Νηστειών (Σταυροπροσκυνήσεως), στις 7.30 το απόγευμα, στον καθεδρικό ναό του αγίου Αντωνίου, έγινε η υποδοχή της τιμίας κάρας του αγίου Ραφαήλ.Παρ’όλη την κακοκαιρία και το τσουχτερό κρύο, ο ναός ήταν ασφυκτικά γεμάτος, από κόσμο που προσήλθε για την υποδοχή του αγίου. Προηγήθηκε κατανυκτικός εσπερινός και ομιλία του Αγιορείτη Νίκωνος του Νεοσκητιώτου, αλλά έχω την αίσθηση(πεποίθηση), πως ο περισσότερος κόσμος προσήλθε για τον άγιο. Μητέρες με μικρά παιδάκια περίμεναν αγόγγυστα στη σειρά για να προσκυνήσουν τον άγιο. Τον θαυματουργό και λαοφιλή άγιο της νήσου Λέσβου. Είχα καιρό να βρεθώ σε τέτοιου είδους και τόσο μεγάλη σύναξη και μου άρεσε πολύ. Χάρηκα και συγκινήθηκα. Ολόκληρη την εβομάδα η τιμία κάρα θα βρίσκεται την ιερά μονή Παναγίας Δοβρά, στον υπό ανέγερση νέο ναό του αγίου Λουκά Συμφερουπόλεως της Κριμαίας. Κάθε πρωί θα τελείται προηγιασμένη Θεία Λειτουργία και κάθε απόγευμα παράκληση του αγίου Ραφαήλ. Ο ναός θα είναι ανοικτός ολη μέρα, οπότε μπορεί κανείς να επιλέξει πότε μπορεί να πάει. Στη συλλογή της βιβλιοθήκης μας υπάρχουν 23 τίτλοι σχετικοί με θαύματα του αγίου Ραφαήλ της ηγουμένης Ευγενίας Κλειδαρά, καθώς και άλλα 16 βιβλία της με διαφορετικά θέματα. Εκείνο που θεωρώ ενδιαφέρον είναι το βιβλίο της: αγία Μαγδαληνή. Είναι ένα από τα ελάχιστα που έχουν γραφτεί γιαυτή την τόσο περεξηγημένη αγία. Επίσης, για τον άγιο, υπάρχουν τα βιβλία: Φώτη Κόντογλου: 1.Τα θαύματα της Θερμής: εκδ. Αστήρ, 2. Σημείον μέγα:ήγουν τα θαύματα της Θερμής:εκδ. Παπαδημητρίου και: Λύτρα Αικατερίνης Π.: Διδαχαί του Ιθακήσιου ιερομάρτυρος αγίου Ραφαήλ μαρτυρήσαντος εν τη νήσω Λέσβω.
